กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 315|ตอบกลับ: 7

{ เมืองฉางซา } โรงเตี๊ยมตระกูลเหอ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-2 09:07:06 |โหมดอ่าน



ตระกูลเหอเปิดโรงเตี๊ยม เป็นกิจการเล็ก ๆ ในเมืองฉางซา
ตั้งอยู่ระหว่างทางก่อนถึงชายแดนที่ติดต่อกับเมืองกุ้ยหยาง
ให้บริการที่พักพิงแก่เหล่านักเดินทางในราคาถูกแสนถูก
โรงเตี๊ยมเล็ก ๆ แห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องอาหารอันโอชะ ไม่แพ้ที่ใด
มักบอกเล่ากันแบบปากต่อปากในหมู่ของนักเดินทางด้วยกันเอง
จึงมีนักเดินทางทั้งขาจรและขาประจำมากหน้าหลายตาแวะเวียน
มาที่ โรงเตี๊ยมตระกูลเหอ เพื่อลิ้มรสชาติอยู่อย่างไม่ขาดสาย




2

กระทู้

5

โพสต์

566

เครดิต

เงินชั่ง
204
เงินตำลึง
2588
ชื่อเสียง
250
ความหิว
37
โพสต์ 2017-10-9 22:46:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย HeYangai เมื่อ 2017-10-9 22:48


จุดเริ่มต้น


- ต้นฤดูหนาว -

ฟิ้วว~
สายลมหนาวในเวลานี้พัดแรงบ้างเบาบ้างแล้วแต่วัน มันกำลังพัดพาเอาความหนาวเหน็บมาสู่ฉางซา
“หิมะ.. กำลังจะตกล่ะ” เสียงเล็ก ๆ เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างสดใส หลังจากทำจมูกฟุดฟิดเหมือนดมกลิ่นอยู่นานสองนาน
เด็กหญิงหันไปยิ้มแฉ่งให้กับผู้เป็นมารดาที่ยืนยิ้มรับเธออยู่ด้านหลัง
“ท่านแม่ กลิ่นหิมะนี่มันแปลก ๆ จังเจ้าค่ะ คล้าย ๆ ฝนเลยล่ะ” เสียงเล็กยังคงพูดเจื้อยแจ้วไปตามประสา มารดายกมือลูบที่ผมดำขลับของลูกสาว
“หยางไอ” มารดาเอ่ยเรียกเด็กสาวตัวกลมปุ๊กที่กำลังสนใจกับกลิ่นของหิมะ
เด็กหญิงตัวกลมปุ๊กในวัย 4 ขวบ ที่โดนเรียกว่าหยางไอ ชะงักไปชั่วครู่ก่อนเงยหน้ามองมารดาตน
“เจ้าคะ? ท่านแม่” เด็กหญิงยิ้มแฉ่งเอียงคอทำหน้าสงสัย พร้อมกับเข้าไปกอดอ้อนผู้เป็นมารดาอย่างรักใคร่
“เรากลับบ้านกันเถิด ท่านยายคงคิดถึงเจ้าแล้ว” มารดาของเด็กหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานอย่างคนใจดี มือยังคงลูบศีรษะลูกสาวอยู่เนือง ๆ
คราแรกเด็กหญิงทำท่าทางอิดออดไม่อยากกลับ ได้แต่มองหน้ามารดาเชิงอ้อนวอน
แต่เพียงอึดใจเด็กหญิงพยักหน้าแล้วส่งมือเล็ก ๆ จับกับมือเรียวของมารดา
“กลับบ้านไปหาท่านยายกันเถิดเจ้าค่ะท่านแม่” เด็กหญิงตัวน้อย ๆ ส่งรอยยิ้มไร้เดียงสาพร้อมกับทำท่ากึ่งดึงกึ่งลากแขนของมารดาให้เดินตาม


- โรงเตี๊ยมตระกูลเหอ -
“อาไอ! อาไอ!” เสียงหญิงวัยกลางคนค่อนไปทางมีอายุเสียงหนึ่งดังขึ้น เมื่อเห็นว่าหลานสาวกำลังเหม่อจนไม่ได้ยินเสียงเรียก
“ท..ท่านยาย” เหอ หยางไอ ในวัย 24 ปี สะดุ้งตัวเบา ๆ กับคำเรียกขานเสียงดังจากผู้เป็นยาย มือเธอกำลังนวดแป้งทำเส้นหมี่ค้างไว้
เมื่อได้สติกลับมา เธอจึงเริ่มออกแรงนวดมันอีกครั้งก่อนจะหันไปยิ้มหวานกับผู้เป็นยาย
“เหนื่อยหรืออาไอ” ผู้เป็นยายละมือจากงานที่ทำเดินเข้ามาใกล้เธอที่กำลังนวดแป้งอยู่ ยกมือแตะแขนของหลานสาว
หยางไอจึงละมือจากการนวดแป้งมองหน้าผู้เป็นยาย ก่อนจะเอ่ยตอบออกไป
“เปล่าค่ะท่านยาย ข้าแค่คิดอะไร.. เพลินไปหน่อย” หญิงสาวยิ้มแหยส่งให้ผู้เป็นยาย
และดูเหมือนผู้เป็นยายจะรู้ทันความคิดของหลานสาวเพียงคนเดียว นางจึงจับมือของหยางไอให้เดินมานั่งที่เก้าอี้
“หยางไอ.. เจ้าอยากออกไปทำตามที่เจ้าต้องการหรือไม่” ผู้อาวุโสกว่ามองหน้าหลานสาวตนอย่างคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน
นางรู้มาตลอดว่าหลานสาวนั้นต้องการสิ่งใด ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่นางอยากให้หลานสาวได้ทำตามสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง
“ค..คือ ใช่เจ้าค่ะ แต่ว่าท่านแม่..” หยางไออึกอักเมื่อโดนจับได้ก่อนเอ่ยตอบเสียงแผ่วแล้วเงียบไป เธอคิดมาตลอดว่าอยากออกไปท่องโลกกว้าง
ทำตามใจสักครั้ง แต่ท่านแม่ไม่เคยเห็นด้วยสักครั้งเดียว ท่านแม่เป็นคนใจดีแต่ก็เข้มงวดมากเช่นกัน ยิ่งเรื่องที่หยางไออยากจะออกไปใช้ชีวิตตามลำพังนั้นยิ่งยากเข้าไปใหญ่
หยางไอเข้าใจเรื่องที่ท่านแม่เป็นห่วงเธอดีกว่าใคร ๆ เพราะท่านแม่นั้นสูญเสียท่านพ่อไปคนหนึ่งแล้ว หญิงอาวุโสผู้เป็นยายจับสองมือของหยางไอขึ้นมากุมไว้อย่างทะนุถนอม
“เรื่องแม่เจ้า ยายจะจัดการให้เอง” ผู้เป็นยายยิ้มส่งให้หลานสาวอย่างคนใจดี นางพูดและลูบมือของหยางไอเบา ๆ
หยางไอได้แต่มองหน้าผู้เป็นยายแล้วยิ้มตอบรับอย่างดีอกดีใจที่เธอจะได้ทำตามใจปรารถนาสักครา
“ไปเถิดหลานรัก ไปมีชีวิตของเจ้าเอง”

เหตุการณ์และบทสนาทนาในวันนั้นถือเป็นจุดพลิกผันในชีวิตของ เหอหยางไอ ทำให้เธอนั้นตัดสินใจออกมามีชีวิตและเส้นทางเป็นของตนเอง
แม้การจัดการเรื่องท่านแม่จะไม่ง่ายนักในครั้งแรก แต่ท่านยายของเธอก็สามารถทำให้ท่านแม่ยอมได้แม้จะไม่เต็มใจนักก็ตาม







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +30 เงินตำลึง +500 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 500 + 2

ดูบันทึกคะแนน

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1

24

กระทู้

140

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
383
เงินตำลึง
40950
ชื่อเสียง
6909
ความหิว
111
ซูซาคุ
ระดับ 1
โพสต์ 2017-11-4 21:02:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
(เควสเรื่องราว3)บุญคุณ-ความแค้น

หลังจากที่อากิโกะควบม้า ออกจากน้ำตกจางหลูลู่นอกเมืองฉางซาแล้ว เธอก็ได้ควบม้าเข้ามา ในตัวเมืองและได้เจอโรงเตี๊ยมแห่งหนึงของเมืองฉางซา

หลังจากฝากม้าไว้ในคอกแล้ว ดูเหมือนว่าฟุมิโอะก็ยังหลับอยู่ที่ท้ายของอาชาสีดำเช่นเดิม เมื่ออากิโกะเห็นว่าเจ้านกฮูกนี้อยู่ กับม้าสีดำได้อย่างไม่มีปัญหาก็ปล่อยให้มันหลับอยู่ในคอกแบบนั้นละ แล้วเดินออกจากคอกม้าขณะอุ้มเจ้าไก่ฟ้าเพื่อเข้าไปในโรงเตี๊ยมทันที

"อ่า ยินดีต้อนรับนะแม่หนูน้อย" เสียงของหญิงวัยกลางคนที่ดูค่อนข้างไปทางมีอายุเอ่ยทักทายอากิโกะ หลังเข้ามาในโรงเตี๊ยม

"สวัสดีคะ ท่านยาย" อากิโกะโค้งทักทายหญิงวัยกลางคนตามมารยาทของลูกคุณหนูผู้ดี

"แหมๆไม่ต้องมากพิธีกก็ได้ แล้วแม่หนูน้อย อยากจะได้ที่พักหรือว่าทานอาหารดีละ" หญิงวัยกลางคนพูดขณะโบกมือไปมาว่าเชิญตามสบายเถอะ ไม่ต้องมากพิธี

"ถ้างั้น ข้าขอโต๊ะทานอาหารซักโต๊ะแล้วกัน และก็เอามาเพื่อเจ้าไก่ฟ้านี้ด้วยละคะ" อากิโกะพูดไปขณะอุ้มเจ้าไก่ฟ้าขึ้นโชว์ให้หญิงวัยกลางคน ท่านนั้นดู

"แหมๆไก่ฟ้าสวยมากเลยนะคะ ได้เลย เชิญทางนี้เลยแม่หนู" หญิงวัยกลางคนผายมือเชิญ อากิโกะให้ไปนั่งโต๊ะทานข้าวที่ติดกับหน้าต่าง

"ขอบคุณมากคะ" อากิโกะ เดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวที่ติดกับหน้าต่าง แล้วพรางมองรอบๆไปด้วย ดูเหมือนว่านี้ขนาดเที่ยงแล้ว แต่คนเบาบางมาก มีลูกค้าในโรงเตี๊ยมไม่กี่คนเอง
และในระหว่างที่อากิโกะกำลังคิดอะไร เรื่อยๆอยู่นั้นเอง หญิงวัยกลางคนก็พูดขึ้นว่า

"ไม่ทราบ แม่หนูน้อยจะรับอะไรดีละจ๋า" หญิงวัยกลางคนที่ดูค่อนข้างมีอายุถามขึ้นเมื่อ อากิโกะมองดีๆนางมีเส้นผมสีขาว จะเรียกว่าท่านยายก็ไม่แปลกแล้วละนะ

"เออ..งั้นข้าขอชาปิ้หลัวถ้วยหนึง และก็พะโล้ชามหนึงและข้าวสวยถ้วยหนึงคะ" อากิโกะสั่งอาหารอย่างรวดเร็วและหยิบหมั่นโถวในกระเป๋าสัมภาระที่เธอสะพายมาด้วยแล้วป้อนหมั่นโถวเจ้าไก่ฟ้าไปด้วย

"ได้เลยจ๋า" หญิงวัยกลางคน ท่านนั้นพูดจบก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว10นาที

------------------------------------------------
10นาทีต่อมา

หลังจากผ่านไป10นาทีชาปิ้หลัวก็ถูกยกมาเสริฟก่อนเป็นอย่างแรก และก็ตามด้วยพะโล้และข้าวสวยหนึงถ้วย

"ขอให้ทาน ให้อร่อยนะแม่หนูน้อย" หลับจากหญิงวัยกลางคนท่านนั้น เสริฟทั้งชาและอาหารแล้วก็โค้งให้อากิโกะเล็กน้อย แล้วจึงเดินกลับไปบริการลูกค้าคนอื่นๆต่อ

"ก่อนอื่น ก็เริ่มจากชาก่อน" อากิโกะเริ่มเปิดฝาชาปิ้หลัวดื่มดู ปรากฏว่ารสของมันดีใช้ได้เลยที่เดียว และหลังจากที่เธอจิบชาแล้ว อากิโกะก็ปิดฝาชาแล้ว เริ่มทานอาหารที่สั่งมาในทันที

@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +10 ความหิว -1 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 10 -1 + 4

ดูบันทึกคะแนน

ผิดไปข้อ1
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กลยุทธ์ซุนปิน
ง้าวมรกต
ม้าวายุทมิฬ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x7
x30
x4
x5
x3
x18
x19
x1
x4
x29
x30
x3
x5
x3
x30
x21
x79
x124
x109
x11
x46
x4
x86
x2
x2
x2
x14
x15
x1
โพสต์ 2018-1-7 05:18:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Phaisri เมื่อ 2018-1-7 05:24

[ ตอนที่6 ] เส้นทางอันแสนไกล 3/?


ความเดิมตอนที่แล้ว

         เซวีย ซูเม่ย และม้าแสนรักเจ้า ไป๋ไป๋ เดินทางมายังฉางซาก่อนจะหลงทางอยู่พักหนึ่งแถวๆน้ำตกจางหลูลู่ หญิงสาวเสียเวลางมทางอยู่พักใหญ่สุดท้ายก็มาถึงตัวเมืองจนได้


ร่างสง่าของหญิงสาวในชุดสีแดงบนหลังอาชาสีขาวบริสุทธิ์ทำให้เป็นเป้าสายตาของผู้คนระหว่างทาง นัยน์ตาสีนิลมองหาที่สำหรับพักผ่อนในคืนนี้จนมาเจอกับ โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

"โรง เตี๊ยม ตระกูล เหอ ไป๋ไป๋เราเจอที่พักแล้วละ!! "หญิงสาวพูดอย่างดีใจก่อนจะควบม้าไปที่หน้าร้านทันที

"แม่นางเชิญขอรับเชิญๆๆ^^"พนักงานชายเรียกเชิญหญิงสาวอย่างสุภาพก่อนร่างบางจะลงจากม้าขาว

"ข้ามีม้ามาด้วยน่ะ"

"ไม่ต้องห่วงแม่นาง เรามีคอกม้า ดูแลม้าท่านอย่างดีแน่นอน" พนักงานตอบ

"แล้วเจอกันนะไป๋ไป๋"หญิงสาวลูบหัวเจ้าม้าก่อนจะส่งสายจูงให้พนักงาน

       หญิงสาวเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมเล็กๆที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายโต๊ะอาหารมีลูกค้าแน่นไปหมด ดูเหมือนจะไม่มีโต๊ะไหนว่างเลย หญิงสาวยืนมองอย่างลังเลก่อนเสี่ยวเอ้อจะเดินเข้ามารับ

"แม่นางท่านนี้มีอะไรให้เรารับใช้เจ้าคะ?"

"ข้าต้องการทานอาหารค่ำ กับห้องพักสำหรับ1คืน"หญิงสาวพูดน้ำเสียงเรียบ

"งั้นเชิญทางที่เลยเจ้าคะ" เสี่ยวเอ้อเดินนำหญิงสาวไปที่โต๊ะอาหารที่ว่างอยู่ แต่ทันใดนั้นก็มีกลุ่มชายวัยรุ่นที่อายุดูจะห่างกับซูเม่ยไม่มากนัก4คนเข้ามานั่งที่โต๊ะนั้นตัดหน้าอย่างไม่เกรงใจแถมยังส่งเสียงโวยวายออกหน้า

"นี้เจ๊! โต๊ะนี้เราจองละ เสี่ยวเอ้อ เอาเหล้ามา2ไห" ชายหนุ่มที่แต่งตัวเหมือนบัณฑิตดูมีชาติตระกูลแต่คำพูดคำจากลับเลวยิงกว่านักเลงข้างถนน ใบหน้าสวยเริ่มขมวดคิ้วจนแทบติดกันอย่างไม่พอใจ

"นี้เจ้า! ข้ามาก่อนนะ คิดจะแทรงกันหน้าด้านๆแบบนี้เลยหรือ!?" หญิงสาวตะหวาดดังจนโต๊ะอื่นๆหันมอง เสี่ยวเอ้อก็ได้แต่จับมือรั้งหญิงสาวไว้

"แล้วจะทำไมเจ๊!? ก็พวกข้าจะนั่งโต๊ะนี้ แต่ถ้าสวยๆอย่างเจ๊จะนั่งด้วยก็ได้นร้าาา ฮ่าาาาๆๆๆ" 'หื้อออ~ เจ้าเด็กเวร ดูมันพูดจา ไม่รู้ฤทธิ์แม่ซะแล้ว'

" ปั้ง!! " มือเรียวตบลงบนโต๊ะไม้จนเป็นเสียงดังลั่น สีหน้าของพวกบัณฑิตขี้กร่างดูตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นสีหน้าของซูเม่ยที่เอาเรื่อง

"งั้นมาวัดกันไหมไอ้น้องชาย! งัดข้อแข่งกัน หากข้าชนะ โต๊ะนี้! เป็น ของ ข้า!!" เสียงหวานตะหวาดแต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะมองเป็นเรื่องชวนหัว

"ฮ่าาาๆๆๆ ได้ๆๆ ถ้าเจ๊อยากลองก็ได้ ข้าจะอ่อนให้แล้วกัน ถือว่าเป็นผู้หญิงแขนบางๆ " 'ดูถูกเข้าไปเถอะ ขนาดหม้อดินเผาแข็งๆยังแตกคามือข้ามาแล้ว '


      สงครามย่อมๆระหว่างหญิงสาวชุดแดงกับแก๊งบัณฑิตขี้กร่างก็ได้เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความสนใจของแขกโต๊ะอื่นๆที่เริ่มมาดูและความปวดหัวปนลำบากใจของเสี่ยวเอ้อเจ้าของโรงเตี๊ยมที่จะห้ามก็ไม่ห้ามเพราะดูยังไงก็เหมือนเด็กตีกันชัดๆ หญิงสาวพับแขนเสื้อตั้งศอกไว้กับโต๊ะไม้ ชายหนุ่มมองแขนเรียวขาวที่ดูบอบบางไร้เรียวแรงของหญิงสาวอย่างย้ามใจ ก่อนจะตั้งศอกจับมือกับอีกคนเตรียมงัดข้อ

" 3 2 1!!"

"ควับ!! ตึบ!!" ทันทีที่ทั้งคู่ออกแรงมือของชายหนุ่มก็พับแแนบไปกับโต๊ะอย่างรวดเร็วแทบไม่กี่วินาทีด้วยซ้ำ ทำเอาชาวแก๊งคนอื่นถึงกับตาข้าง

"เดี๋ยวๆๆ เจ๊! เมื่อกี้ยังไม่ตั้งตัวเลย เอาใหม่ๆ"ชายหนุ่มต่อรองอย่างลนลาน

"อะไรกันน้องชาย! ข้าก็ชนะเห็นๆ แถมเจ้าก็เป็นคนนับเองด้วย"หญิงสาวยิ้มบางๆอย่างเฉือดนิ่มๆ 'แรงข้าน่ะมันแรงคนสู้งานไอ้หนูเอ๋ย!'

"ไม่ได้ ข้าขออีกรอบนึง!!"ชายหนุ่มตั้งศอกลงบนโต๊ะ หญิงสาวยักไหล่อย่างเย้ยๆก่อนจะว่าศอกลงบนโต๊ะอีกครั้ง คราวนี้นางรู้ว่าไอ้หนูคนนี้คงจะออกแรงเต็มที่นางก็จะไม่ออมมือเหมือนกัน

" 3 2 1!!"
"ควับ!! ตึบ!!" ผลออกมาก็ยังเหมือนเดิมซูเม่ยเป็นฝ่ายชนะทำเอาพวกเด็กกร่างหน้าเสียไปเป็นแถวๆ แถมแขกคนอื่นที่แอบเชียร์อยู่บางคนถึงกับปรบมือให้กับหญิงสาว ใบหน้าสวยยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนพวกบัณฑิตจะลุกและเดินออกจากโรงเตี๊ยมไปอย่างรวดเร็ว ร่างบางหย่อนก้นงามๆลงบนเก้าอี้ก่อนจะเอ่ยปากเรียกเสี่ยวเอ้อ


"เสี่ยวเอ้อ~ ขอปลาย่างเกลือ เป็ดย่าง ข้าวสวย อ๋อ! เหล้าไหนึงด้วยนะ ^^ "










คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -150 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -150 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

เปิดเทอมนั้น ฉันตาย
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทอง(ซ้าย)
กำหนดลมหายใจ
หานเฟยจื่อ
ฮั่นเสียทอง
กราดิอุสทอง
เกราะทองคำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x1
x19
x50
x13
x30
x5
x2
x10
x20
x5
x5
x3
x87
x75
x25
x30
x10
x30
x200
x40
x50
x100
x70
x100
x50
x70
x50
x105
x4
x4
x50
x42
x1
x2
x1
x40
x20
x398
x2
x50
x4
x1
x498
x1
x50
x450
x310
x100
x7
x8
x1001
x25
x20
x1
x22
x205
x330
x350
x350
x468
x436
x350
x676
x1
x1
x7
x10
x80
x2
x355
x20
x6
x160
x10
x65
x21
x21
x60
x1
x5
x63
x9
x80
x14
x17
x45
x27
x5
x186
x23
x19
x41
x101
x6
x1
x1

98

กระทู้

694

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
18101
เงินตำลึง
9706
ชื่อเสียง
81579
ความหิว
824
คุณธรรม
395
ความชั่ว
17
ความโหด
37
ชงชง
ระดับ 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-7-30 23:24:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลังจากช่วยนกพิราบตัวหนึ่งที่บาดเจ็บจากฝีมือของเด็กไว้ได้เรียบร้อยแล้ว ด้วยการแลกซื้อสิ่งของเพื่อซื้อใจเหล่าเด็กๆที่กระทำลงไปนั้น หลิงนูก็ได้ว่ากล่าวตักเตือนเล็กน้อย แต่การซื้อใจมักได้ผลสำเร็จเสมอ...


เมื่อได้ตัวนกพิราบที่บาดเจ็บมาแล้ว หลิงนูเลยพาและประคองนกพิราบเข้าไปยังโรงเตี๊ยมในเมือง โดยมีเหมยหยวนและซูมี่ตามมาด้วย หลิงนูพาขบวนม้าและคนที่ตามมา นำม้าไปพักและเข้าไปจับจองห้องพักสำหรับ 3คน และอีก1ตัว


เมื่อขึ้นมาบนห้องแล้วก็จัดหาผ้าวางไว้บนกลางโต๊ะในห้องดังกล่าว เมื่อจัดวางจนคิดว่าเหมาะสมแล้วก็วางเจ้านกพิราบที่บาดเจ็บไว้


"ไม่เป็นไรแล้วนะ..." นูกล่าวกับเจ้านกตัวนั้นที่นูวางไว้บนผ้า มันยังดูบาดเจ็บและบินไม่ขึ้น


"ท่านหลี่ ท่านช่วยนกตัวนั้นไว้เหรอ?"
"แต่แลกด้วยซื้อของตั้งเยอะแยะให้กับเด็กพวกนั้น... ท่านหลี่ คิดว่าคุ้มค่าแล้วรึเปล่า?" เหมยหยวนพูดขึ้นแบบยังไม่ค่อยเข้าใจความคิดของหลิงนูเท่าไหร่


"เหมยหยวน... รู้มั้ย แค่การช่วยชีวิตเล็กๆนี้ มันช่วยต่อยอดจิตใจที่จะช่วยเหลือผู้คนได้นะ.. "
"อีกอย่างคือ การช่วยเหลือ ไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทนหรือไม่เสียดายสิ่งของใดๆ แต่สิ่งที่ได้กลับมาก็คือ... ความรู้สึกที่ดีต่อตนเองกับคนอื่นยังไงล่ะ เหมยหยวน.. "
หลิงนูอธิบายให้เหมยหยวนฟัง อาจจะเป็นเรื่องที่อีกฝ่ายอาจจะยังไม่รู้มาก่อน


"อ๋อ.. อย่างนี้นี่เอง.. ข้ายังไม่ค่อยรู้เท่าไหร่เลย" เหมยหยวนพูดขึ้น


"ไหนๆก็ช่วยมาทั้งที ... มาช่วยกันรักษาให้มันดีขึ้นก่อนเถอะ...เหมือนกับได้ดูแลชีวิตๆนึงยังไงล่ะ แม้จะเป้นชีวิตเล็กๆก็ตาม.." นูกล่าวออกมา มีความเป็นห่วงเป็นใยเจ้านกพิราบที่บาดเจ็บตัวนี้


พอหันไปคุยกับซูมี่และเหมยหยวนทีเผลอ หลิงนูไม่ได้มองดูแลมัน ซูมี่ที่หันหน้ามองนกพิราบอยู่ก็เห็นเจ้านกพิราบตัวนั้นพยายามบินขึ้น บินขึ้นสูงจากโต๊ะได้เพียงนิดเดียวก็ร่วงลงพื้นโต๊ะ แบบไม่สามารถบินได้เลย
"อ๊ะ ท่านหลี่เจ้าคะ นกพิราบมันจะพยายามบินเจ้าค่ะ" ซูมี่รีบเอ่ยเตือน หลิงนูจึงหันควับไปดูทันที
ก็พบนกพิราบมันพยายามบินต้วมเตี๊ยมอยู่บนโต๊ะแต่มันทำไม่ได้สักที


"เฮ้ เฮ้ อย่าฝืนสิเจ้านกน้อย" นูจับประคองมันลงบนพรมผ้าอีกรอบ "เจ้ายังบาดเจ็บอยู่ ยังบินไม่ได้นะ เดี๋ยวจะแย่ไปกว่านั้นอีก..." นูเอ่ยขึ้นราวกับให้คำแนะนำมัน ไม่รู้ว่ามันจะฟังรู้เรื่องรึเปล่านะ..


จากนั้นนูจึงตรวจดูตามตัวเจ้านกพิราบที่ยังบาดเจ็บอยู่ก็พบแผลฟกช้ำเลือดไหลบางส่วน นูจึงบอกให้เหมยหยวนนำของบางส่วนในกระเป๋ามาเพื่อทำแผลให้กับมัน และนำอาหารเมล็ดบางส่วนให้กับมันด้วย


หลิงนูทำแผลเบื้องต้นให้แก่เจ้านกพิราบตัวนี้โดยพันผ้าบริเวณปีกและลำตัวเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด พร้อมวางอาหารจำพวกเมล็ดให้กับมันเพื่อทานแก้หิวด้วย
นูตั้งใจว่าจะดุแลจนกว่ามันจะหายดี... ไม่รู้ว่าจะมีอะไรรออยู่รึไม่กันแน่...


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -450 ชื่อเสียง +77 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -450 + 77 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่ฉุนจวิน
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
เกราะทองคำ
ม้าเทพอูซุน
ทวนกรีดนภา
ตัวเบาขั้นกลาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x35
x3
x20
x34
x10
x1
x255
x65
x55
x12
x2
x1600
x3
x98
x3
x105
x3750
x90
x30
x4
x60
x5
x3
x25
x11
x12
x74
x20
x75
x4
x450
x4
x1
x175
x210
x480
x150
x88
x125
x90
x6
x50
x6
x8
x8
x62
x3
x6
x5
x5
x58
x6
x2500
x23
x142
x13
x34
x21
x219
x18
x55
x130
x125
x190
x256
x44
x34
x121
x211
x132
x1
x190
x3
x2
x187
x7
x18
x1082
x5
x51
x69
x1
x560
x147
x4
x25
x181
x7
x217
x148
x145
x9
x201
x190
x136
x10
x218
x312
x161
x200
x55
x1700
x204
x372
x8
x380
x50
x220
x73
x112
x127
x1
x79
x11
x10
x505
x130
x126
x155
x60
x55
x581
x190
x87
x288
x82
x417
x1
x121
x13
x29
x414
x18
x102
x18
x370
x147
x19
x25
x20
x24
x500
x4977
x25
x163
x1
x113
x91
x20
x15
x10
x28
x6
x14
x175
x18
x34
x154
x8
x17
x181
x163
x1
x1
x1397
x1

98

กระทู้

694

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
18101
เงินตำลึง
9706
ชื่อเสียง
81579
ความหิว
824
คุณธรรม
395
ความชั่ว
17
ความโหด
37
ชงชง
ระดับ 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-7-31 22:56:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuLingNu เมื่อ 2018-8-1 11:42

เวลาล่วงเลยจนเข้าสู่วันใหม่ หลิงนู เหมยหยวนและซูมี่ยังคงพักที่โรงเตี๊ยมแห่งเมืองฉางซาที่เดิม เพราะทว่าติดภารกิจบางอย่างที่ไม่ได้คาดคิดกับมีความจำเป็น นั่นก็คือดูแลช่วยเหลือเจ้านกพิราบตัวน้อยตัวนี้


วันที่ผ่านมาหลิงนูพยายามช่วยเหลือนกตัวนี้ แม้ตอนแรกมันจะกลัวมนุษย์บ้าง ทว่านูเองก็เข้าหาอย่างเป็นมิตรกับมันในขณะที่เจ้านกพิราบยังไม่หายดี หลิงนูเองก็ขอให้เหมยหยวนออกไปซื้ออาหารเมล็ดสำหรับนกมาบ้าง
ระหว่างการดูแล หลิงนูทำแผล ให้อาหารแก่นกพิราบตัวนั้นเป็นอย่างดี จนกว่ามันจะหายดีแล้วปล่อยมันกลับคืนสู่ธรรมชาติไป


หลังจากให้เจ้านกได้รับพันผ้าพันแผลเป็นระยะเวลาวันหนึ่งเพื่อบรรเทาอาการเจ็บปวด กับพยายามประคองให้มันอยู่นิ่งๆเพื่อที่จะไม่ฝืนตัวเองต่อเจ้านกน้อย


"ดีขึ้นบ้างรึยังนะ?..." หลิงนูนั่งมองเจ้านกที่นั่งอยู่ในรังผ้าที่ตนเองเป็นคนจัดให้อยู่เป็นระยะๆไม่ห่าง
เมื่อมองดูโดยรวมแล้วรู้สึกว่านกพิราบจะมีอาการดีขึ้นมาหน่อย เธอจึงตัดสินใจคิดที่จะแกะผ้าพันตัวของมันออก


พอยื่นมือตัวเองไปใกล้เจ้านกพิราบมันกลับทำท่าจะกระพือปีกเดินหนี ยังกับว่ามันยังกลัวหลิงนูอยู่
"กรู๊วๆๆ" มันส่งเสียงออกมา
"โอ๊ะๆ ไม่ต้องกลัวนะ..." หลิงนูกล่าวพยายามปลอบให้เจ้านกพิราบไม่แตกตื่น นูไม่ได้คิดจะทำร้ายเลย ไม่รู้ว่ามันฟังรู้เรื่องไหมนะ?..
พอนกพิราบสงบลงแล้วนูจึงขยับมือค่อยๆแกะผ้าที่พันตัวของมันอยู่ออก หลังจากช่วยรักษาติดตามอาการมาระยะเวลา 1 วันแล้ว


หลิงนูบรรจงมีแกะผ้าออกจนหมดเรียบร้อยกับตรวจดูแผลบริเวณลำตัวและปีกของมัน ก็พบว่าแผลแห้งสนิทดีไม่มีเลือดไหลแล้ว
"แผลแห้งแล้วสินะ... แต่ ยังไม่รู้ว่าจะบินได้รึยังนี่สิ..." หลิงนูสงสัยนิดหน่อย
"กรู๊ว...." มันส่งเสียงค่อย


จังหวะนั้นเองที่เหมยหยวนกับซูมี่กัลบเข้ามาในห้องพอดีหลังจากไปเที่ยวในเมืองมา นูก็หันไปคุยกับทั้งสองถึงเรื่องอาหารเมล็ดสำหรับนกพิราบตามที่สั่งไว้ เหมยหยวนก็นำมาให้ตามที่หลิงนูขอไว้เป็นอย่างดี


ตอนที่เหล่ามนุษย์3คนไม่ได้สนใจเราบวกกับเอาผ้าพันตัวออกไปแล้ว เจ้านกพิราบก็อยากจะลองบินอีกครั้งดูว่าหายดีแล้วรึไม่ มันกางปีกกระพือออกมา


*พึ่บพั่บๆๆ*
"กรู๊ววว"


ทั้ง3คนได้ยินเสียงจากที่โต๊ะ
"ท่านหลี่ นกพิราบจะบินหนีอีกแล้วเจ้าค่ะ" ซูมี่เอ่ยขึ้นเตือนอีกรอบ ทำให้นูหันควับไปมองมันอีกรอบนึง


นกพิราบครั้งนี้บินได้ไกลขึ้นกับสูงขึ้น ทว่าก็ยังบินได้ไม่คล่องอยู่ดีนั่นแหละ พอจะบินไปถึงขอบหน้าต่างที่ปิดไว้อยู่มันก็หมดแรงร่วงลง นูจึงสไลด์ด้วยตัวเบาไปรับมันไว้ได้


"ฟู่... เกือบไปแล้ว" หลิงนูเอ่ยแบบรับได้หวุดหวิด
"เจ้ายังคงไม่หายดีนะ พักอยู่กับข้าก่อนเถอะเจ้าจะได้ไม่เดือดร้อนอีก..." นูเอ่ยกับเจ้านกพิราบตัวนั้นก่อนจะนำมันไปไว้ยังรังผ้าที่จัดเตรียมไว้
"กรู๊วววว" นกพิราบส่งเสียงตอบรับหลิงนู


เจ้านกพิราบอาการดีขึ้นมาแต่ว่ายังบินได้ไม่แข็งแรง ก็ต้องดูแลกันต่อไป นูนำอาหารเมล็ดและนำให้มันทานในระหว่างพักฟื้น มันก็ทานได้ครบสมบูรณ์ดีไม่เบื่ออาหารหรือเป็นโรคอะไร
มันกางปีกพยายามบินบ่อยครั้งแต่นูก็ห้ามมันไว้ก่อนตลอดเวลา ครั้งนี้...ราวกับว่าหลิงนูนั้นชอบการเลี้ยงนกตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็ไม่อาจทราบได้จริงๆ
คงเป็นเพราะจิตใต้สำนึกที่อยากช่วยเหลือแม้กระทั้งงคนหรือสัตว์ก็เป็นได้...



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่ฉุนจวิน
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
เกราะทองคำ
ม้าเทพอูซุน
ทวนกรีดนภา
ตัวเบาขั้นกลาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x35
x3
x20
x34
x10
x1
x255
x65
x55
x12
x2
x1600
x3
x98
x3
x105
x3750
x90
x30
x4
x60
x5
x3
x25
x11
x12
x74
x20
x75
x4
x450
x4
x1
x175
x210
x480
x150
x88
x125
x90
x6
x50
x6
x8
x8
x62
x3
x6
x5
x5
x58
x6
x2500
x23
x142
x13
x34
x21
x219
x18
x55
x130
x125
x190
x256
x44
x34
x121
x211
x132
x1
x190
x3
x2
x187
x7
x18
x1082
x5
x51
x69
x1
x560
x147
x4
x25
x181
x7
x217
x148
x145
x9
x201
x190
x136
x10
x218
x312
x161
x200
x55
x1700
x204
x372
x8
x380
x50
x220
x73
x112
x127
x1
x79
x11
x10
x505
x130
x126
x155
x60
x55
x581
x190
x87
x288
x82
x417
x1
x121
x13
x29
x414
x18
x102
x18
x370
x147
x19
x25
x20
x24
x500
x4977
x25
x163
x1
x113
x91
x20
x15
x10
x28
x6
x14
x175
x18
x34
x154
x8
x17
x181
x163
x1
x1
x1397
x1

98

กระทู้

694

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
18101
เงินตำลึง
9706
ชื่อเสียง
81579
ความหิว
824
คุณธรรม
395
ความชั่ว
17
ความโหด
37
ชงชง
ระดับ 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-8-1 14:38:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
วันที่3หลังจากดูแลอาการบาดเจ็บของนกพิราบตัวดังกล่าวในโรงเตี๊ยมเมืองฉางซา ให้น้ำและอาหารมันจนคิดว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว แผลก็หายดีไม่มีเลือดหรือฟกช้ำ ทว่ามันก็กางปีกเรื่อยๆเพื่อที่บินอีกครั้ง  ทว่ามันที่ผ่านมายังทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร


หลิงนุที่คอยเฝ้าดูมันตั้งแต่ก่อนนอนยันตื่นนอน เธอกลัวว่ามันจะบินออกหน้าต่างไปทั้งๆที่ตัวมันยังไม่หายดี อาจจะตกพื้นหรือกระแทกกับอะไรเข้าทำให้บาดเจ็บหนักกว่าเดิม ซ้ำร้ายอาจจะถูกคนทำร้ายอีก...


"กรู๊วววว" มันส่งเรียงร้องพอมันหันมองหลิงนู


"หือ อยากบินแล้วเหรอ?" หลิงนูสงสัยจากเสียงร้องของมัน นูจึงยื่นมือไปประคองตัวมันจากรังผ้ามาไว้ในอุ้งมือ
พอถือประคองนกพิราบไว้ในมือแล้วนกพิราบก้กางปีกพยายามกระพือๆ สงสัยว่ามันคงจะอยากบินเต็มทีแล้วแน่ๆ


"ใจเย็นๆ.. เจ้านกน้อย.."
"ข้าไม่อยากให้เจ้าบาดเจ็บอีกรู้มั้ย..." หลิงนูกล่าวเป็นห่วงเป็นใย แต่เธอก็ไม่อยากให้นกพิราบมันฝืนธรรมชาติโดยการไม่ออกบิน ไม่งั้นวิถีชีวิตมันจะผิดแปลกไป


"ข้าจะลองปล่อยเจ้าลงนะเจ้านก ว่าเจ้าจะบินได้ไหม?..." หลิงนูกล่าวเตรียมที่จะปล่อยให้มันบิน
"กรู๊ววว" มันร้องออกมา ไม่รู้ว่ามันต้องการอยากจะบินรึเปล่า..


นูเองก็ไม่อาจเข้าใจภาษาสัตว์ได้ แต่ก็ต้องให้มันทำตามกฏธรรมชาติ นูจึงแยกสองมือที่ประคองเจ้านกพิราบออกให้หล่นเคว้งไปในอากาศชั่วเสี้ยววินาที
ชั่วเสี้ยววิที่นกพิราบรู้ตัวว่าถูกปล่อยจากมือแล้ว มันก็กางปีกออกทันทีทันใดแล้วกระพือปีกบินทันที


*พึ่บพั่บๆๆๆ*


มันกางปีกกระพือบิน มันพยายามบินแบบทุลักทุเล ยังไม่รู้เลยว่ามันจะบินขึ้นหรือไม่ หลิงนูก็มองห่างๆ แต่ก้ต้องให้มันฝืนบินให้ได้
ถ้าฉุกเฉินจริงๆจะรีบสไลด์ไปรับมันเอง
*พึ่บพั่บๆ*


เสียงกระพือปีกของมันดังจนนูได้ยิน หลังจากฝืนบินไปสักพักมันก็สามารถบินได้ตามปกติ แสดงว่ามันฝืนจนกระทั่งหายดีแล้วแน่ๆ
"กรู๊วววว" มันส่งเสียง


"หายแล้วเหรอ บินได้แล้วสินะ..." หลิงนูมองนกพิราบที่สามารถบินได้อย่างอิสระแล้วไปรอบๆห้องอย่างโล่งใจ ดีที่มันฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บได้รวดเร็วมากจริงๆ


"กรู๊วววว" มันบินไปเกาะขอบหน้าต่างที่เปิดอยู่ แล้วมันมองหลิงแบบพร้อมกับพยักหน้าหลายที ก่อนจะ...บินลงไปจากหน้าต่างโรงเตี๊ยมตอนนั้นเองจนหายลับตาไป
"อ้าว เดี๋ยว " หลิงนูไม่ทันรู้ความคิดว่าจะบินหายไปเช่นนี้ แต่มันก้ไปซะแล้ว...


หลิงนูไม่คิดอะไรมากคงแสดงว่าช่วยสัตว์ตัวหนึ่งไว้แล้วไม่ต้องการอะไรตอบแทนอยู่แล้ว เธอหวังน้อยๆว่าจะมาอยู่กับตนด้วยก็น่าจะดี...
เมื่อคิดดังนั้นแล้วก็เก็บของสัมภาระบนห้อง พร้อมกับลงไปบอกซูมี่เหมยหยวนที่อยู่ด้านล่างให้เตรียมตัวเดินทาง เราสำเร็จหน้าที่ลงเรียบร้อยแล้ว


เมื่อกลุ่มหลิงนูเช็คเอ้าท์ออกมาจากโรงเตี๊ยมเรียบร้อย หลิงนูคิดต่ออีกว่า เป้าหมายต่อไปในการเดินทางจะเป็นที่ไหนดี... อาจจะไปปาสู่ หรือกลับฉางอันดี เธอพยายามคิดต่อยอดแต่มันก็ยังคิดได้แค่นั้นอยู่..
จังหวะนั้นเองที่กลุ่มหลิงนูกำลังจะเดินไปยังคอกม้าข้างโรงเตี๊ยมเมืองฉางซา


"กรู๊วววว" เสียงของนกพิราบร้องขึ้นจากด้านหลัง เป็นเสียงที่หลิงนูคุ้นเคยมาก จากที่เมื่อกี้มันได้หายไป..


"เจ้านก? นั่นเจ้าเหรอ?" หลิงนูหันตามเสียงนกพิราบที่คุ้นเคยนั้น จนกระทั่งเห็นมันบินโผมาจากด้านหลังก่อนวนรอบกลุ่มหลิงนูราวๆ1-2รอบ แล้วเกาะบริเวณรั้้วโรงเตี๊ยมใกล้ๆที่พอจะมองเห็นและคุยกันกับกลุ่มหลิงนูได้ถนัด


"เจ้านกหายดีแล้วเหรอ ท่านหลี่ แต่ทำไมยังกลับมาล่ะ?" เหมยหยวนสงสัยนิดหน่อยที่นกพิราบตัวนี้ปรากฏตัวขึ้น ปกติสัตว์ป่าหลังช่วยเสร็จจะกลับเข้าธรรมชาติของมันไป
"ใช่แล้ว แต่ว่า..." หลิงนูตอบคำถามของเหมยหยวน แต่ก็ยังสงสัยว่า เหตุใดมันยังกลับมากันแน่นะ...
เธอจึงเข้าไปใกล้ๆนกที่เกาะอยู่บนรั้วตรงหน้าทั้ง3คน


"เจ้าไม่กลับบ้านของเจ้าหรือ?..." หลิงนูเอ่ยถามมัน
"กรู๊ววว" มันทำท่าส่ายหน้า แล้วมันกางปีกไปมาสองข้าง ราวกับจะบอกอะไรบางอย่างกับหลิงนู


"เจ้า จะบอกอะไรข้างั้นเหรอ?.." หลิงนูยังไม่เข้าใจกับยังสงสัยกับท่าทางของมัน
"กรู๊วววว" เจ้านกพิราบมองหลิงนูแล้วพยักหน้าหลายครั้ง กับกางปีกกระพือๆบอกบางอย่าง กับทำท่าเหมือนชี้ปีกไปยังทางเดินกับท้องฟ้า


"....."
"เจ้า...อยากให้ข้าตามเจ้าไป..งั้นหรือ?.." หลิงนูไม่แน่ใจแต่ลองถามไปตามที่ตนเองเดาได้ก่อน
"กรู๊วว กรู๊วว" มันส่งเสียงราวกับดีใจกับทำท่ากระโดด แล้วทำท่ากระพือปีกสองข้างต่อ

หลิงนูมองแล้วราวกับว่าเข้าใจมันถูกยังไงอย่างงั้นแหละ แต่ว่า เจ้านกอยากให้เราตามมันไป งั้นสินะ...
ในใจหลิงนูก็คิดว่าถ้าหากไปตามเจ้านกนี้ อาจจะมีเรื่องราวอะไรบางอย่างรออยู่อย่างแน่นอน...
"เข้าใจแล้ว เจ้านกน้อย..."
"ถ้าเจ้าต้องการ เจ้าก็นำทางไปได้เลยนะ..." หลิงนูกล่าว


"กรู๊วว" มันส่งเสียงก่อนก่อนทำท่าบางอย่าง
--

แล้วโผบินไปเกาะยังที่ๆสูงกว่า ก็คือยอดไม้บนต้นไม้ด้านหน้านั่นเองเพื่อเตรียมตัวที่จะนำทางกลุ่มหลิงนูเดินทาง ไปยังจุดที่นกพิราบต้องการจะไป...


"...." หลิงนูมองนกที่บินไปก่อนจะหันกลับมามองผู้ติดตามทั้ง2คนที่อยู่ด้านหลัง
"เหมยหยวน ซูมี่ จากนี้เราจะเดินทางกันอีกครั้งนะ ให้พวกเจ้าตามมาดีๆล่ะ" นูเอ่ยขึ้น


"ดะ ได้เจ้าค่ะ.." ซูมี่ตอบรับ
"ท่านหลี่ไปไหน เราไปด้วยยย!" เหมยหยวนตอบรับเช่นกัน


เมื่อตกลงกันได้แล้ว กลุ่มหลิงนูจึงไปนำม้าฮั่นเสียออกมาจากคอกพร้อมขึ้นขี่เตรียมเดินทาง พอทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจึงขี่ม้าออกตัวกันเพื่ออกจากเมืองฉางซาทันที
ทั้งนี้ ก็มีนกพิราบตัวดังกล่าวบินนำอยู่บนเหนือหัวเรา หลิงนูที่เห็นก้จะทำการขี่ม้าเดินทางตามนกพิราบตัวนั้นไป ตามที่เจ้านกและหลิงนูได้ให้สัญญาและคุยกันเรียบร้อย


..
...


กลุ่มหลิงนูเดินทางออกมาจากเมืองฉางซาแล้ว กลุ่มเดินทางหลิงนูได้ตามนกพิราบที่บินอยู่เหนือหัวตรงหน้าตัวดังกล่าวไปตามถนน และมันบินไม่ออกนอกเส้นทางด้วย ทุกคนไปเรื่อยๆไม่รีบร้อนแต่ทว่าก็มีความรวดเร็ว ตามความเร็วของม้าฮั่นเสียและนกพิราบตัวดังกล่าวเองก็บินเร็วใช้ได้เหมือนกัน
ทุกคนตามนกพิราบไปจนกระทั่งผ่านสะพานข้ามแม่น้ำ กับเริ่มเข้าใกล้เข้าเขตเมืองเจียงเซี่ย
ถ้าเป็นไปได้หากไม่หยุดพัก... ก็อาจจะผ่านเมืองนี้จนไปเข้าสู่เขตเมืองต่อไปได้..


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่ฉุนจวิน
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
เกราะทองคำ
ม้าเทพอูซุน
ทวนกรีดนภา
ตัวเบาขั้นกลาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x35
x3
x20
x34
x10
x1
x255
x65
x55
x12
x2
x1600
x3
x98
x3
x105
x3750
x90
x30
x4
x60
x5
x3
x25
x11
x12
x74
x20
x75
x4
x450
x4
x1
x175
x210
x480
x150
x88
x125
x90
x6
x50
x6
x8
x8
x62
x3
x6
x5
x5
x58
x6
x2500
x23
x142
x13
x34