ดู: 593|ตอบกลับ: 21

{ นอกค่ายหลี่กัง } ค่ายพักแรมนักเดินทาง / หมู่บ้านผู้ประสบภัย/เมืองรอบค่ายผ้าไหมผ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-10-7 20:58:07 |โหมดอ่าน










ค่ายพักแรมนักเดินทาง

หมู่บ้านผู้ประสบภัย

เมืองรอบค่าย
♦ นอกค่ายหลี่กัง ♦









ค่ายพักแรมนักเดินทาง... ไม่สิ จริงแล้วมันคือหมู่บ้านของผู้ประสบภัยสงครามในอดีตต่างหาก
ค่ายนักเดินทางนั้นเป็นส่วนหนึ่งซึ่งเป็นส่วนใหญ่ของหมู่บ้านแห่งนี้
เนื่องด้วยเพราะมีนักเดินทางจำนวนมากเข้ามาพักผ่อนและใช้ชีวิตอยู่ที่นี่
เหมือนกับเป็นบ้านหลังที่สองของพวกเขาเลยก็ว่าได้



จริงๆแล้วมันเคยเป็นเมืองของเหล่าข้าศึกจากต่างแดนที่มาตั้งรกรากถิ่นฐานที่นี่
หลังจากตีเมืองในแตก(ซึ่งต่อมาคือค่ายหลี่กัง)เหล่าข้าศึกจากตะวันตก ทั้ง โรมัน เปอร์เซีย ไอยคุปต์
ต่างก็เข้ามาตั้งรกรากและสร้างเมืองล้อมรอบเมืองเก่าเอาไว้
นั่นทำให้กษัตริย์แห่งแผ่นดินใหญ่ไม่พอพระทัยอย่างมาก
จึงได้ส่งทัพเข้าตีเมืองแห่งนี้และขับไล่ชาวเมืองทั้งหมดออกไป โทษฐานที่พวกเขารุกรานแผ่นดิน
ก่อนที่เมืองแห่งนี้จะถูกปล่อยร้าง จนเมื่อเมืองใน(ค่ายหลี่กัง)ได้ถูกเข้าแทนที่โดยทหาร
เมืองแห่งนี้เลยกลายเป็นที่อยู่ของเหล่าคนไร้บ้าน รวมไปถึงคนงานหลักๆ
ที่ทำงานอยู่ในค่ายหลี่กังแห่งนี้ด้วย
ซึ่งเป็นส่วนน้อย เพราะส่วนใหญ่นั้น ไม่คนไร้บ้านก็พวกนักเดินทาง
คนพเนจรที่เดินทางผ่านไปผ่านมาแถวๆ นี้ล่ะ



หมู่บ้าน... เมืองแห่งนี้ถูกสร้างอยู่ล้อมรอบค่ายใหญ่(ค่ายหลี่กัง)
โดยที่มีระยะห่างของสิ่งก่อสร้างระหว่างค่ายและเมืองที่กว้างมาก
สำหรับการคมนาคมที่สะดวกและรวดเร็ว
พอเมืองกลายเป็นเมืองร้างไปช่วงหนึ่ง ที่นี่ก็ไร้ซึ่งม้าหรือคนเดินผ่าน จนกระทั่งได้บูรณะค่ายหลี่กัง
และให้ทหารเข้าประจำการอีกครั้ง เมืองจึงมีผุ้คนและกลับมาเป็นเช่นเดิมอีกครั้ง
โดยที่แบ่งส่วนเป็นค่ายนักเดินทางอยู่รอบนอก หมู่บ้านผู้ประสบภัยฯอยู่กลาง
และด้านในนั้นเป็นหมู่บ้านของเหล่าคนงานที่ทำงานในค่ายแห่งนี้




แม่ทัพคนใหม่ไม่ต้องการให้ค่ายหลี่กังเป็นที่พักอาศัย จึงให้คนงานในค่ายทุกคนที่ต้องการจะพัก
ให้ออกไปอาศัยเมืองรอบค่ายหลี่กังแทน




ล่าสุด เมื่อแม่ทัพประจำค่ายหลี่กังได้เข้าไปในตัวเมือง
ปรากฏความตกต่ำของเมืองเป็นอย่างมาก เมื่อกลับมาที่ค่าย แม่ทัพจึงสั่งให้ทหารทั้งหมดและประชาชนที่อยู่ในเมืองแห่งนี้ ทำการปรับปรุงบ้านเรือนซ่อมแซมตัวอาคารและที่อยู่อาศัย พัฒนาระบบชลประทานโดยบัณฑิตชาวโรมันเป็นผู้ช่วยพัฒนาเพิ่มเสริมเข้าไปอีก ทำให้ความทรุดโทรมเหล่านั้นหายไป กลับมาเป็นเมืองใหญ่รอบค่ายที่ดูเจริญหูเจริญตาอีกครั้งนึง กลายเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรืองไปด้วยวัฒนธรรมอันหลากหลาย





{ พ่อค้าที่มารับซื้อ }


หมอประหลาด { อวี้เหวิน เจา }
รับซื้อ ขนแมวล้ำค่า ถุงละ 50 ชั่ง
จำนวนที่ต้องการรับ: 0/5,000 ถุง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

คลังกระทู้ที่เกี่ยวข้อง:

โพสต์ 2019-6-23 00:22:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด


{ เส้นทางการเดินเข้าสู่แผ่นดินฮั่น }
เปิดบริการเส้นทางรถ แพท 2.5
** ท่านสามารถเลือกลงกลางทางได้ โดยเขียนโรล ป่านอกเมือง หรือ ทะเลทรายนอกเมืองที่ลง **


สาย 1 : ค่ายหลี่กัง - ด่านอี้เหมินกวน
{ ทะเลทรายทากลามากัน - ด่านอี้เหมินกวน }
สถานีเป้าหมาย: จุดพักม้า ด่านอี้เหมินกวน
ราคาต่อเที่ยว: ฟรี รถม้าประจำค่าย


{ เส้นทางการเดินรถสู่นอกด่าน }
เปิดบริการเส้นทางรถ แพท 2.5
** รถม้าสำหรับค่ายหลี่กัง ราคาจะถูกลง ได้รับส่วนลดจากราชสำนักและเป็นรถม้าทหารค่ายดูแล **


สาย 1 : ค่ายหลี่กัง - แคว้นอูซุน
{ ทะเลทรายทากลามากัน - เส้นไหมเงิน - โหรวหร่าน - เหยียนซี - ชิวซื่อ - ทะเลทรายนาติมา }
สถานีเป้าหมาย: จุดพักคาราวานแคว้นอูซุน
ราคาต่อเที่ยว: 35 ชั่ง


สาย 2 : ค่ายหลี่กัง - แคว้นโหรวหร่าน
{ ทะเลทรายทากลามากัน - เส้นไหมเงิน}
สถานีเป้าหมาย: จุดพักคาราวานแคว้นโหรวหร่าน
ราคาต่อเที่ยว: 15 ชั่ง


สาย 3 : ค่ายหลี่กัง - เหยียนซี
{ ทะเลทรายทากลามากัน - เส้นไหมเงิน - โหรวหร่าน}
สถานีเป้าหมาย: จุดพักคาราวานแคว้นเหยียนซี
ราคาต่อเที่ยว: 15 ชั่ง


สาย 4 : ค่ายหลี่กัง - แคว้นชิวชื่อ
{ ทะเลทรายทากลามากัน - เส้นไหมเงิน - โหรวหร่าน - เหยียนซี}
สถานีเป้าหมาย: จุดพักคาราวานแคว้นชิวชื่อ
ราคาต่อเที่ยว: 15 ชั่ง


สาย 5 : ค่ายหลี่กัง - แคว้นซูเล่อ
{ ทะเลทรายทากลามากัน - เส้นไหมเงิน - โหรวหร่าน - เหยียนซี - ชิวซื่อ - ทะเลทรายนาติมา }
สถานีเป้าหมาย: จุดพักคาราวานแคว้นซูเล่อ
ราคาต่อเที่ยว: 35 ชั่ง


สาย 6 : ค่ายหลี่กัง - แคว้นต้าหว่าน
{ ทะเลทรายทากลามากัน - เส้นไหมเงิน - โหรวหร่าน - เหยียนซี - ชิวซื่อ - ทะเลทรายนาติมา - เขากุ้ยซาน}
สถานีเป้าหมาย: จุดพักคาราวานแคว้นต้าหว่าน
ราคาต่อเที่ยว: 50 ชั่ง


สาย 7  :
ค่ายหลี่กัง - แคว้นต้าเยว่จื่อ
{ ทะเลทรายทากลามากัน - ทะเลทรายนาติมา - เขากุ้ยซาน - แคว้นต้าหว่าน - ทะเลทรายตะวันตกต้าหว่าน}
สถานีเป้าหมาย: จุดพักคาราวานแคว้นต้าเยว่จื่อ
ราคาต่อเที่ยว: 80 ชั่ง


สาย 8 : ค่ายหลี่กัง - หมู่บ้านไอจี๋
{ แคว้นจิงเจวี๋ย }
สถานีเป้าหมาย: จุดพักคาราวาน หมู่บ้านไอจี๋
ราคาต่อเที่ยว: 8 ชั่ง


สาย 9 : ค่ายหลี่กัง - แคว้นยู๋เถียน
{ แคว้นจิงเจวี๋ย}
สถานีเป้าหมาย: จุดพักคาราวานแคว้นยู๋เถียน
ราคาต่อเที่ยว: 8 ชั่ง


สาย 10 : ค่ายหลี่กัง - แคว้นซาเช่อ
{ แคว้นจิงเจวี๋ย - แคว้นยู๋เถียน }
สถานีเป้าหมาย: จุดพักคาราวาน แคว้นซาเช่อ
ราคาต่อเที่ยว: 10 ชั่ง




←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x1
x2
x11
x6
x23
โพสต์ 2018-10-10 22:50:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Hazan เมื่อ 2018-10-10 23:11

บุญคุณ-ความแค้น
การเดินทางของคุณชายเจ้าสำราญ 13
ออกตามหาดอกจำปี
     หลังจากที่ได้รับอนุญาตจากแม่ทัพผู้ดูแลค่ายหลี่กังแล้ว  หลี่เซี้ยนเจ่อได้ขอให้ทหารนำพาตนเองมายังค่ายพักแรมทันที  ระหว่างทางที่เดินตามหลังทหารที่กำลังพาตนเองไปยังที่แห่งนั้น  ใจของตนเองเต้นระทึกดั่งกลองศึกที่ตีรัวอยู่กลางสมรภูมิรบ  เพียงนิดเดียวหลี่เซี้ยนก็จะได้พบกับสตรีที่ได้พบเจอกันมาหลายปีแล้ว  มือข้างหนึ่งของตนเองทาบเกี่ยวอยู่ที่เข็มขัดหยก  สายตามุ่งมั่นที่จะได้พบกับไป๋หลานแล้ว
     เพียงไม่นานให้หลี่เซี้ยนเจ่อก็มาถึงด้านหน้าทางเข้าของค่ายพักแรมแล้ว  นายทหารค้อมศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินจากไป  ค่ายพักแรมในทัศนะคติของหลี่เซี้ยนเจ่อ  กับความเป็นจริงช่างแตกต่างจนคาดไม่ถึง  เพราะเบื้องหน้าสายตาของหลี่เซี้ยนเจ่อ  มันเปรียบเสมือนหมู่บ้านก็ไม่ผิดนัก  หลี่เซี้ยนเจ่อสูดหายใจเข้า-ออกลึกๆหนึ่งครั้ง  แล้วค่อยๆก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านในค่ายพักแรม  ที่นี่มีผู้คนมากหน้าหลายตาและหลายประเภทมาก  ไม่ผิดจากที่แม่ทัพผู้เป็นสหายเก่ากล่าวไว้เลย  มันทำให้หลี่เซี้ยนเจ่อในตอนนี้กลายเป็นคนที่โดดเด่นขึ้นมาทันที  สถานที่ที่รวมผู้คนไว้ทั้งคนจรจัด  คนยากไร้  คนไร้บ้าน อาจจะมีพวกขอทานรวมอยู่ในนี้ด้วยก็เป็นได้
     หลี่เซี้ยนเจ่อค่อยๆเดินกวาดสายตา  ไล่มองดูว่าไป๋หลานนั้นอยู่ในตำแหน่งใด  บริเวณไหน  มองไปทางใดก็เจอทหารบ้าง  คนจรบ้าง  แต่พยายามคิดในใจว่านางคงอยู่ในส่วนของผู้ประสบภัย  จึงทำให้เวลาเดินต้องเพิ่มความระวัดระวัง  และตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา  สมองของหลี่เซี้ยนเจ่อกำลังรวบรวมข้อมูลของกองคาราวานที่ได้บอกเล่าให้ฟัง  ยิ่งเดินตามหา  ยิ่งรู้สึกว่าตนเองได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิต  แล้วด้วยสภาพแวดล้อมที่กึ่งเมือง  ทำให้การเดินตามหาค่อนข้างต้องใช้เวลามากพอสมควร  แต่นั้นคือสิ่งที่หลี่เซี้ยนเจ่อยินดี  ขอเพียงได้พบกับไป๋หลาน  ความเหนื่อยล้าทั้งหมดที่ผ่านมา  ย่อมมลายสูญสิ้นไปทันที
     ทุกครั้งที่เดินผ่านหรือมองดูคนในค่ายพักแรม  ทำให้ต้องคอยหลบพวกที่เดินสวนกัน  และระมัดระวังไม่ให้ถุงเดินหายไปอย่างไร้ร่องรอย  ยิ่งเนิ่นนาน  ความหวังที่จะได้เจอที่เหมือนจะสว่างขึ้นมา  อาจจะต้องริบรี่ลง  เพราะตอนนี้หลี่เซี้ยนเจ่อได้เดินมายังส่วนของผู้ประสบภัย  เหมือนสายตาจะเจอว่าใช่นาง  แต่ต้องยืนชั่งใจอยู่แบบนั้น
@Admin




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x3
x13
x1
x1
โพสต์ 2018-10-15 21:09:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Hazan เมื่อ 2018-10-17 10:38

บุญคุณ-ความแค้น
เมื่อลมพัดได้หวนคืน
     ด้วยความที่ไม่แน่ใจและมีความสงสัย  หลี่เซี้ยนเจ่อจึงต้องค่อยๆเดินเข้าไปหา  ระหว่างสองข้างทางหมอต่างดูแลคนประสบภัย  แม้ในใจตื่นเต้นระคนดีใจ  การเดินทางที่ยางนานนับพันลี้  ออกเดินตามหามาตลอดทาง  ฝ่าฝันทุกสิ่งอย่างมามากมาย  แต่ทำไมยังคงลังเลประหนึ่งว่า  คนที่สายตาของตนเองได้นั้น  มันกำลังทดสอบตัวเราเอง  วันและคืนได้ล่วงผ่านมานานหลายปี  มือแนบชิดอยู่ที่เข็มขัดหยก  เดินเข้ามาจนถึงเตียงของสตรีผู้นั้น
     'ไม่ผิด' เสียงในใจได้บอกกับหลี่เซี้ยนเจ่อออกมาแบบนั้น  ร่างบางที่กำลังนอนอยู่บนเตียง  ใบหน้าที่แสนจะคุ้นตาและคุ้นเคย  ยังคงประทับอยู่ในใจของหลี่เซี้ยนเจ่อตลอดมา  ไม่เคยเปลี่ยนแปลง  หลี่เซี้ยนเจ่อยืนนิ่งมองไป๋หลานด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย  บนร่างของไป๋หลานมีผ้าพันแผลที่แขน  มันบ่งบอกว่าไป๋หลานเพิ่งจะประสบเหตุมา  ภาพที่ไป๋หลานเกาะอยู่ที่ชะง่อนผา  เมือจื่อถง  หลี่เซี้ยนเจ่อได้ช่วยไป๋หลานไว้พร้อมกับตกหน้าผามาด้วยกันทั้งคู่ ตอนที่หลี่เซี้ยนเจ่อบาดเจ็บ  แล้วไป๋หลานช่วยพันแผลที่แขนให้ในถ้ำ  คอยอยู่ดูแลอย่างใกล้ชิดไม่ห่างกายไปที่ใด  ขณะที่หลี่เซี้ยนเจ่อต้องนอนซมเพราะพิษจากบาดแผล  ในที่สุดหลี่เซี้ยนเจ่อและไป๋หลานต่างก็สาบานต่อหน้าฟ้าดิน  สิ่งเหล่านี้หลี่เซี้ยนเจ่อไม่เคยลืมเลือนเลย  แล้วตอนนี้ไป๋หลานยังต้องมาประสบภัย  โดยที่ครั้งนี้หลี่เซี้ยนเจ่อไม่สามารถช่วยชีวิตของไป๋หลานไว้ได้เลย
     หลี่เซี้ยนเจ่อหันซ้ายแลขวา  พอดีกับที่หมอประจำตัวที่ดูแลไป๋หลานเดินเข้ามาพอดี  หมอยิ้มให้หลี่เซี้ยนเจ่อแล้วก้มลงดูบาดแผลของไป๋หลาน
   "ท่านหมอ ข้าอยากทราบว่าไป๋หลานได้รับบาดเจ็บจากอะไร?"
   หลี่เซี้ยนเจ่อเดินเข้ามาถามหมอด้วยความเป็นห่วงและอยากรู้
   "นางได้รับบาดเจ็บจากการที่รถม้าพลิกคว่ำ ระหว่างเดินทางไปโหรวหราน พวกชงหนูโจมตีขบวนคาราวานที่นางตามไปด้วย นางโชคดีที่รอดมาได้ แต่แขนได้รับบาดเจ็บสาหัส"
   ได้ฟังหมอพูดถึงอาการของไป๋หลาน  รวมถึงสาเหตุของอาการบาดเจ็บ  มันยิ่งทำให้หลี่เซี้ยนเจ่อทั้งเป็นห่วงและแค้นใจเป็นอย่างมาก  จึงได้แต่เก็บอารมณ์ไว้ในใจ
   "แล้วอาการของนางตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ"
   หมอก้มตรวจบาดแผลและตรวจตามตัวอีกครั้ง  พร้อมทั้งใช้มือจับชีพจรที่แขนของไป๋หลาน
   "ชีพจรยังคงเต้นเป็นปรกติดี ไม่ติดขัด  แต่นางสลบไม่ได้สติมาสามวันแล้ว"
     หลี่เซี้ยนเจ่อเดินมานั่งลงฝั่งตรงข้ามกับที่หมอยืนดูแลไป๋หลาน  เขาจะนั่งอยู่ที่นี่เฝ้านางไว้  จนกว่าไป๋หลานจะฟื้นสติกลับมาคงเดิม  เขาดั้นด้นมาถึงที่นี่แล้ว  และคิดว่าจะพาไป๋หลานกลับเจียงหนานด้วยกัน
@Admin

   


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -36 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x3
x13
x1
x1
โพสต์ 2018-10-17 21:29:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
บุญคุณ-ความแค้น
ดูแลดอกไม้งาม วันที่ 2
     เมื่อวานหลี่เซี้ยนเจ่อเดินทางเข้าไปในตลาด  เพื่อไปซื้อเสบียงมาตุนเอาไว้ในระยะยาว  เพราะตนเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่หรือวันไหน  ที่ไป๋หลานจะฟื้นคืนสติขึ้นมา  แล้วยังแวะซื้อเครื่องประดับหยกที่ร้านขายของหยกด้วย  แล้วเมื่อกลับมาถึงค่ายพักแรมของนักเดินทาง  หลี่เซี้ยนเจ่อได้ฝากม้าและอาวุธให้รับทหารไว้เป็นการชั่วคราว  ส่วนตัวเองเดินไปยังส่วนของที่พักของผู้ประสบภัย  หลี่เซี้ยนเจ่อวางสัมภาระลงไว้ที่ข้างเตียงของไป๋หลาน  กว่าจะถึงจะค่ำมืดพอดี  แล้วผล็อยนอนหลับที่ข้างเตียงไป๋หลาน
     ราตรีคืนนี้เหมือนว่าจะมีดาวมากกว่าเมื่อวาน  เพราะตั้งแต่มานั่งเฝ้าไป๋หลานในคืนแรก  หลี่เซี้ยนเจ่อมักจะใช้เวลานั่งเหม่อมองออกไปเบื้องนอก  แล้วนับดาวบนฟ้าในใจ  แต่ก็นั้นแหละมันคือสิ่งเดียวที่หลี่เซี้ยนเจ่อจะทำได้  ยามต้องมาอยู่ที่ทะเลทรายอย่างนี้  หลี่เซี้ยนเจ่อมักจะถามอาการของไป๋หลานทุกครั้ง  เวลาที่หมอประจำตัวแวะมาตรวจดูอาการของไป๋หลาน  บางทีหมออาจจะรำคาญหลี่เซี้ยนเจ่อไปบ้าง  แต่จะทำอย่างไรได้  หลี่เซี้ยนเจ่อได้แต่หวังว่าคำตอบของหมอจะเปลี่ยนไปจากเดิม  แล้วบอกว่าอาการของไป๋หลานดีขึ้นมากแล้ว
     หากเป็นเมื่อก่อนตอนยังเด็ก  หลี่เซี้ยนเจ่อและหลี่เหม่ยหลิน  มักจะได้ยินบิดาของพวกเขานั่งอยู่ที่ศาลากลางน้ำ  ในมือถือขลุ่ยไม้เนื้อดีเลาหนึ่ง  แล้วจะเริ่มเป่าเพลงขับลำนำอยู่นานครึ่งชั่วยาม  บางครั้งก็เป็นเพลงที่แต่งขึ้นมาเอง  มันคือช่วงเวลาหนึ่งที่แสนสุข  แล้วหลังจากนั้นทั้งหลี่เซี้ยนเจ่อและหลี่เหม่ยหลิน  จะนั่งหลับโดยเอาศรีษะของทั้งคู่ชนกันอยู่ที่ริมระเบียง  หลายเป็นภาพที่คุ้นตาของคนในบ้าน  วันเวลาหมุนผ่าน  คืนวันเหล่านั้นกลายเป็นความทรงจำที่ไม่มีวันจาง  
     ตอนนี้ในมือของหลี่เซี้ยนเจ่อถือขลุ่ยหยกไว้  บิดาไม่ได้สอนการเป่าขลุ่ยให้  แต่เป็นปู่ที่สอนให้หลี่เซี้ยนเจ่อได้เป่าขลุ่ย  เพียงเพราะอยากให้มีสมาธิจดจ่ออยู่มันเท่านั้นเอง  ส่วนใหญ่เป็นเพลงที่ดุดันประหนึ่งเป็นบทเพลงของสงคราม  หลี่เซี้ยนเจ่อหันหน้ามามองดูไป๋หลานที่ยังคงหลับสนิท ในใจเริ่มคิดที่อยากจะเป่าให้ไป๋หลานได้ฟัง  ทุกวันคืนที่เจียงหนาน จึงได้เก็บขลุ่ยไว้ด้านในอกเสื้อ  แล้วล้มลงนอนที่ข้างเตียงของไป๋หลาน
@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-20 19:23

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +50 ความหิว -22 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 50 -22 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x3
x13
x1
x1
โพสต์ 2018-10-18 23:59:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
บุญคุณ-ความแค้น

ดูแลดอกไม้ 3

     บ่ายของวันนี้  ระหว่างที่นั่งเฝ้าไป๋หลานอยู่ที่ข้างเตียง  หลี่เซี้ยนเจ่อเห็นว่ามีผู้ประสบภัยสองราย  ที่หายดีจนออกจากค่ายนี้ไปแล้ว  ในใจพลอยยินดีไปด้วย  พอถึงช่วงเย็นหมอที่ดูแลไป๋หลานเดินมาตรวจดูอาการ  ได้ของกับหลี่เซี้ยนเจ่อว่าชีพจรของไป๋หลานเดินเป็นปรกติแล้ว  คาดว่าพรุ่งนี้คงจะมีข่าวดีตามมา  แล้วสิ่งที่หลี่เซี้ยนเจ่อเฝ้าภาวนาตลอดมาก็เกิดผล  จนทำให้อยากให้ถึงวันพรุ่งนี้โดยเร็ว  

     ค่ำคืนของหลี่เซี้ยนเจ่อ  ได้มีคนมานั่งคุยอยู่ด้านตรงข้ามของเตียงไป๋หลาน  ไม่ใช่ใครอื่นเป็นหมอที่ดูแลไป๋หลาน  คนผู้นี้ึ่อนข้างจะแก่ชรากว่าบิดาของหลี่เซี้ยนเจ่ออยู่มาก  ดวงตาได้ฉายบอกถึงประสบการณ์และความกร้านโลก  ท่วงท่าและบุคคลิกแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน  และความเมตตา

   "ข้าเห็นเจ้ามาอยู่กับนางได้หลายวัน ไม่มีโอกาสได้สนทนา จุงอยากทราบว่าเจ้ามีความสัมพันธ์ หรือฐานะใดกับนางหรือไม่?"

   หลี่เซี้ยนเจ่อได้ยินคำถามทำนองนี้มาบ่อยมาก  ในช่วงที่ออกตามหาไป๋หลานที่นอกด่าน  

   "เรียนท่านหมอ ข้าเคยมีความสัมพันธ์เป็นสามีกับนางมาก่อน แต่ด้วยกฎของบ้าน ทำให้เราต้องแยกจากกันหลายปี"

   หมอพยักหน้าเป็นเชืงรับรู้ แล้วหันมามองไป๋หลานที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง

   "ข้าแซ่จ้าว กฎบ้านของชาวฮั่นมักเข้มงวดและเคร่งครัดเสมอ แล้วเจ้าจะทำอย่างไร หากเกิดว่านางยินยอมตามเจ้ากลับเข้าด้านไปด้วย"

   "ข้าคงจะพากลับเจียงหนาน ข้ามีบ้านอยู่นั้น แล้วหวังว่าวันหนึ่งที่บ้านจะยอมรับพวกเราได้"

   "มันจะต้องใช้เวลาพอสมควร ขอให้ประสบความสำเร็จ"

   "ขอบคุณ ท่านหมอจ้าว"

     หลังจากสนทนาได้ครู่หนึ่ง หมอวัยชราได้ลุกเดินจากไป  มันคงเป็นเรื่องยากที่จะให้บิดายอมรับในเรื่องนี้  แต่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้  หากได้มารดาและหลี่เหม่ยหลินช่วยพูด  สักวันบิดาคงจะใจอ่อนและยอมรับในเรื่องนี้ได้  หากไม่อย่างนั้น  หลี่เซี้ยนเจ่อคงได้แต่หาบ้านอยู่ที่แดนใต้ไปชั่วชีวิต  เรื่องของบ้านตนเองจากนี้  ขึ้นอยู่กับโชคชะตา

@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-20 19:23

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +75 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 75 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x3
x13
x1
x1
โพสต์ 2018-10-19 22:01:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Hazan เมื่อ 2018-10-20 15:01

บุญคุณ-ความแค้น
ดูแลดอกไม้งาม 4
     ทุกคืนวันที่ผันผ่าน  ชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ได้ทิ้งความสะดวกสบาย  ออกเดินทางรอนแรมตามหาดอกไม้งาม  ควบยอดอาชาคู่ใจเดินทางไกลนับพันลี้  เพียงเพื่อขอให้ได้เจอดอกไม้งามนั้น  ยอมละทิ้งความฝัน  ความสำเร็จ  เกียรติยศ  และชื่อเสียงไว้เบื้องหลัง  ขอเพียงได้ยลโฉมดอกไม้งาม  เคียงข้างสตรีที่ตนรัก  สิ่งอื่นใดล้วนเป็นเรื่องรองลงมาสำหรับหลี่เซี้ยนเจ่อ  ตนเองในวัยหนุ่มชอบสำราญและเกี้ยวสตรี  จนในที่สุดได้เจอสตรีที่เป็นหญิงงาม  ทำให้ได้รู้จักถึงความรักโดยแท้จริง  แล้วเป็นเพียงหญิงเดียวที่กุมหัวใจของหลี่เซี้ยนเจ่อคนนี้
     ยามนี้หญิงงามผู้นั้นกำลังนอนหลับไหลอยู่เตียง  ที่แขนพันไว้ด้วยผ้าพันแผล  นับจากนี้หลี่เซี้ยนเจ่อยินดีดูแลนางไม่ว่าจะในยามทุกข์หรือยามสุข  หากได้กลับมาอยู่ร่วมกันอีกครั้ง  ให้มีอีกกี่เหตุการณ์ร้ายหลี่เซี้ยนเจ่อก็ยินดีเผชิญ  หลี่เซี้ยนเจ่อล้วงหยิบขลุ่ยหยกด้านในอกเสื้อออกมา  ยกขึ้นจรดริมฝีปาก  แล้วเริ่มผิวปาก  ขยับนิ้ว  เล่นท่วงทำนองที่ไม่โศกเศร้าและยินดี  บทเพลงที่บอกถึงการไม่สนใจโลก  หรือหวั่นไหวต่อสิ่งใดหากต้องเผชิญ  ท่วงจังหวะไม่รีบเร่ง  ชวนให้คนฟังในหมู่บ้านผู้ประสบภัยที่อยู่บริเวณนั้น  ต้องหยุดชะงักฟัง  ไม่นานบทเพลงก็ได้หยุดลง
      หมอผู้เฒ่าแซ่จ้าวที่ได้สนทนากันเพียงสั้นๆเดินเข้ามา  หลังจากที่ได้ยินฟังบทเพลงเมื่อครู่ได้จบลง  ก้มตัวลงใช้มือจับชีพจรอยู่ครู่หนึ่ง  แล้วเงยหน้าสบตากับหลี่เซี้ยนเจ่อ
   "บทเพลงเมื่อครู่นี้ ไพเราะดีแท้ ไม่ได้ฟังนานแล้ว"
   หมอจ้าวกล่าวเชิงสัพหยอกให้หลี่เซี้ยนเจ่อฟัง พลางยิ้มอย่างอ่อนโยน
   "เป็นอย่างไรบ้าง? ท่านหมอจ้าว อาการของนางดีขึ้นบ้างไหม? หวังว่าคงจะเป็นข่าวดี"
   หลี่เซี้ยนเจ่อยิ้มไม่เชิงยิ้ม  เพราะนั่งเฝ้ารอมาตลอดทั้งวัน  เพื่อรอฟังข่าวดีในวันนี้
   "ใจเย็นๆก่อนเถิด ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังรอคำตอบจากข้า นางกลับมาฟื้นฟูเป็นปรกติแล้ว แต่ทั้งนี้ยังต้องรออาการ หลังจากที่นางตื่นขึ้นมา"
   ได้ยินแบบนั้น  ใบหน้าของหลี่เซี้ยนเจ่อก็ซ่อนความปีติบนใบหน้าเอาไว้ไม่อยู่แแล้ว  อีกไม่ช้าไม่นาน  ไป๋หลานก็คงจะตื่นขึ้นมาแล้ว  
     หลี่เซี้ยนเจ่อนั่งเฝ้ารอด้วยใจที่จดจ่อ  รอว่าเมื่อไหร่ไป๋หลานจะขยับตัว  เหมือนสวรรค์จะเห็นในใจความอดทนของหลี่เซี้ยนเจ่อ  ไม่นานเสียงขยับตัวบนเตียงของผู้ป่วยก็มีขึ้นมา  ไป๋หลานขยับตัวมานอนตัวตรงค่อยๆขยับเปลือกตา  แล้วลืมตาทั้งของข้างอย่างช้าๆสายตามองเพดาน  ในแววตาคล้ายยังจดจะอะไรไม่ได้  หลี่เซี้ยนเจ่อจึงสบตากับหมอเพื่อขอคำตอบ
@Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-20 19:23

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +75 ความหิว -33 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 75 -33 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x3
x13
x1
x1
โพสต์ 2018-10-25 22:35:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
บุณคุญ-ความแค้น

     สายลมในทะเลทรายพัดผ่านเข้ามายังด้านในหมู่บ้านประสบภัย  หลี่เซี้ยนเจ่อนั่งสบตากับหมอที่ดูแลไป๋หลาน  อย่างต้องการคำตอบ  สายตาของหมอผู้เฒ่ามองสลับกับหลี่เซี้ยนเจ่อและไป๋หลาน  เวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่ยากจะคาดเดา  ไป๋หลานลืมตาทั้งสองข้างหลังจากฟื้นคืนสติจากอาการบาดเจ็บ  สายตาของไป๋หลานกวาดตามองไปรอบๆด้าน  หมอผู้เฒ่าแซ่จ้าวค่อยๆประคองไป๋หลานให้ลุกขึ้นจากเตียง  แล้วค่อยๆตรวจดูทีละจุด  จนเมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดที่น่าเป็นห่วงแล้ว  จึงผละตัวจากไปทันที  
     หลี่เซี้ยนเจ่อลุกขึ้นจากเก้าอี้มองไป๋หลานด้วยความดีใจ  การเดินทางที่ยาวไกลนับพันลี้  การเฝ้ารอคอยมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา  แล้วเหมือนสวรรค์จะเมตตา  โชคชะตาเห็นใจ  ทำให้ความรู้สึกทั้งหลายที่มีอยู่  เหลือเพียงแค่ความดีใจ  ปีติ  อยากเข้าไปสวมกอดให้หายคิดถึง  แต่เหมือนแววตาคนตรงหน้ากลับมองต่างออกไป  ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยระคนตกใจ  แปลกใจ และการคาดไม่ถึงของชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า  
     ภาพความทรงจำเก่าๆค่อยก่อตัวขึ้นมา  ตั้งแต่เหตุการณ์ตกหน้าผา  ร่างบุรุษที่ได้ใช้แผ่นหลังของตัวเองรับแรงกระแทกทั้งหมดแทน  อีกทั้งยังได้ติดอยู่และอาศัยอยู่ในถ้ำด้วยกัน  ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง  และสิ่งที่ไป๋หลานไม่เคยลืมเลือนมาตลอด  คือการได้กราบไหว้ฟ้าดินเป็นสามีภรรยาด้วยกัน  แล้วการที่ชายหนุ่มในตอนนั้นไม่ช่วยปกป้องเธอ  จากการโดนดูถูกจนต้องวิ่งหนีออกมาจากบ้านหลังนั้น  สิ่งเหล่านั้นไป๋หลานไม่เคยลืมเลย  ในใจยังคงมีคำถามผุดขึ้นมามากมาย
   "คุณชายมาทำอะไรที่นี่คะ"
   ไป๋หลานทำได้เพียงเอ่ยถามออกมาสั้นๆน้ำเสียงบ่งบอกประหนึ่งพบคนแปลกหน้า  ที่ได้พบเจอกันเมื่อนานมาแล้ว
   "ข้ามารับเจ้ากลับไปอยู่ด้วยกัน  กลับไปอยู่ด้วยกันเถอะนะ"
   หลี่เซี้ยนเจ่อแบมือยื่นออกไปหาคนตรงหน้า  ในใจขอเพียงอีกฝ่ายยื่นมือมาหา  นั้นจึงหมายความว่าที่ผ่านมาตนเองลงทุนไม่เสียเปล่าแล้ว  ไป๋หลานทำท่าจะยื่นมือออกมา  สบตากับคนตรงหน้าอีกครั้ง  แล้วหมุนตัวหันหลังให้กับหลี่เซี้ยนเจ่อ
   "คุณชายกลับไปเถอะเจ้าคะ  ข้าไม่อยากพบหน้าคุณชายอีก"
   ไป๋หลานหลุบตาลงมองพื้น  สำหรับเธอแล้วที่ผ่านมาถือว่าหนักเกินพอที่รับไหว  หลี่เซี้ยนเจ่อยามนี้ต้องเผื่อใจเพิ่มขึ้นอีกอย่างน้อยหกส่วน  ไป๋หลานยังคงฝังใจไม่ลืมเลือน
   "ข้ายินดีพาเจ้าหลบหน้าบิดาข้า ไปอยู่ด้วยกันที่แดนใต้  ที่นั้นข้าได้ซื้อบ้านไว้เป็นของตัวเองแล้ว ไป๋หลาน เรากลับไปด้วยกันเถอะนะ"
   หลี่เซี้ยนเจ่อยังคงเชื่อว่ามีความหวังนั้นอยู่  เผื่อว่าไป๋หลานจะยอมลืมเรื่องราวและไม่ถือสากับสิ่งที่ผ่านมา  ตามไปอยู่ด้วยกันอย่างน้อยก็ได้อยู่ ร่วมเรียงเคียงคู่กัน  ซักวันบิดาของตนเองจะใจอ่อนยอมรับไป๋หลานเข้าเป็นส่วนหนึ่งของตระกูล
   "ไม่ดีกว่าเจ้าคะ  ขอให้คุณหชายไปหาสตรีที่ควรกว่าข้าเถอะเจ้าคะ"
     เพียงสิ้นประโยคสุดท้าย  ไป๋หลานก้าวเท้าเดินออกจากหมู่บ้านประสบภัย  อย่างไม่ยอมหันกลับมามองคนที่อยู่ด้านหลังอีกเลย  หลี่เซี้ยนเจ่อได้แต่ยืนนิ่งอย่างไม่รู้จะทำเช่นไร  ใบหน้าเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด  สตรีที่ตนเองรักใคร่  บัดนี้มาตัดไมตรีอย่างไม่เหลือเยื่อใย  ย่อมแสดงให้เห็นว่าไป๋หลานตัดขาดรักนี้แล้วอย่างแน่นอน  เมื่อการเดินทางที่แสนยาวไกล  มาจบลงด้วยผลลัพธิ์แบบนี้  หลี่เซี้ยนเจ่อควรตัดใจควบม้าเดินทางกลับเจียงหนาน  อย่างน้อยๆตนเองก็ยังมีครอบครัวรออยู่เบื้องหลัง  จากนี้ไปเราทั้งคู่ต่างจะเป็นคนในความทรงจำของกันและกันตลอดไป
@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -22 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -22 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x3
x13
x1
x1

144

กระทู้

878

โพสต์

70หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
43285
เงินตำลึง
14845
ชื่อเสียง
86385
ความหิว
1406

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1818
ความชั่ว
0
ความโหด
631
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-12-1 14:33:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด

                                 เพราะตอนแรกนั้นข้าตั้งใจที่จะให้ทั้งเซี่ยงเหมยและคลอเดรียไปด้วยกัน ข้าเลยจำต้องวุ่นวายกับเรื่องพาหนะ แทนที่จะเอาฮั่นเสี่ยทองไปเพียงตัวเดียว กลับกลายเป็นว่าเซี่ยงเหมยเล่นกลับมาค่ายคนเดียววะอย่างงั้น งานเลยตกอยู่ที่ข้าซึ่งข้าเองในตอนนั้นก็มีไม่ต่างอะไรกับตอนที่ข้ากับหลินกุ้ยไปผจญภัยด้วยกันหรอก แต่ครั้งนั้นมันไม่ได้ลำบากเหมือนกับตอนนี้เท่าไหร่นัก ความสมบุกสมบันของรถม้าคันใหญ่ที่แต่ก่อนนั้นเคยเป็นรถศึกของชายโหรวหรานก็ได้ถูกแสดงออกมา จนกระทั่งถึงที่ค่าย ความต้องการที่จะสร้างรถม้าศึกแบบนี้ให้ได้หลายๆคันในการทำศึกและปกป้องดินแดน ข้าจึงเก็ยรถไว้ ก่อนที่จะเดินทางมาที่เมืองรอบค่ายแล้วมุ่งหน้าสู่ หมู่บ้านผู้ประสบภัย เพื่อตามหาสองคนนั้นต่อไป.. นี่คนหรือหินห้าสี ทำไมมันหายากหาเย็นเหลือเกินเนี่ย…

                                ที่หมู่บ้านผู้ประสบภัย ประชาชนนับร้อยนับพัน จากต่างถิ่นต่างแดนที่มาอาศัยที่อยู่ชั่วคราวระยะยาวเพื่อเลี้ยงชีพของตนเองไปวันๆ กับอีกสถานที่รอบนั่นคือค่ายพักแรมนักเดินทาง ซึ่งแม้ว่าสองสถานที่จะอยู่ใกล้ๆกัน แต่ความแตกต่างของสองที่นี้นั้นช่างชัดเจนเสียยิ่งกว่าสิ่งใด ข้าคิดว่าพวกเขาน่าจะมาตามหาน้องสาวของตนเองจากที่นี่ หลังจากที่ได้รับทราบสถานที่จากผู้คนรอบตัว ซึ่งพวกเขาไม่รู้เลยว่านางไม่ได้อยู่ที่ด้านนอกแห่งนี้ เอาเถอะ ยังไงข้าเองก็ต้องถามพวกเขานั่นล่ะ ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะยังอยู่ที่นี่ก็ได้ เราอาจแค่ไม่เห็นตัวพวกเขาก็เท่านั้น…

                                  “ท่านชาย ข้าขอสอบถามอะไรหน่อยสิท่าน”
                                  “มีอะไรให้ข้าช่วยงั้นเรอะพ่อหนุ่ม… เหวออ!! ท่านแม่ทัพเว่ยเส้าเทียน”
                                  "เออ.. ขออภัยที่ทำให้ตกใจนะท่านชาย ข้าแค่อยากถามอะไรท่านนิดหน่อย”
                                  “โอ้ว.. ด้วยความยินดีขอรับท่านแม่ทัพ เพราะที่นี่ทำให้ข้ามีชีวิตอยู่ได้ อยากทราบอะไรรึท่าน?”
                                  “เออ ท่านพอจะเห็นชายผู้นี้ในหมู่บ้านบ้างรึเปล่า? พอดีข้ากำลังตามหาเขาอยู่น่ะ”
                                  “เอออ อืมมม ไม่เคยนะท่านแม่ทัพ แม่ลักษมี ออกมาหน่อย ข้าอยากให้เจ้าดูอะไรนี่หน่อยน่ะ”
                                  “อะไรๆ ท่านพี่ ข้ากำลังทำกับข้าวให้ท่านอยู่ จะมาเรียกให้ดูอะไรตอนนี้เนี่ย อุ๊ยตายต๊าย! ท่านแม่ทัพ”
                                  “นี่ๆๆๆ เจ้าเคยเห็นชายคนนี้รึเปล่า? ท่านแม่ทัพกำลังตามหาชายสองคนนี้อยู่น่ะ เจ้าเคยเห็นบ้างมั้ย?”
                                  “อืมม ขอนึกก่อนนะ.. อ๋อๆ เคยเห็นๆ ตอนที่ข้าเข้าไปซื้อของในเมืองน่ะ เผอิญว่าเขาเข้ามาถามพ่อค้าที่ร้านนั้นพอดี ข้าเลยยั่วพวกเขาไป เพราะโดนพวกเขาแย่งพูด”
                                 “แล้วท่านหญิงพอจะทราบมั้ยว่าพวกเขายังอยู่ที่นี่มั้ย?”
                                 “ข้าว่านะ พวกเขาคงจะออกไปได้ซักพักแล้วล่ะ เห็นเขาพูดว่าจะไปดูที่ค่ายพักนักเดินทาง คงจะไปกันแล้วมั้ง”
                                 “...ขอบคุณท่านทั้งสองมากๆ เอาไว้เมื่อข้ามีเวลา ข้าจะมาดูแลที่นี่ให้ดีขึ้นนะท่านทั้งสอง”

                                 ก่อนที่จะเดินออกจากหน้าบ้านของพวกเขาไป พวกเขาคงเป็นพ่อค้าแม่ค้าจากชมพูทวีปล่ะ อาจจะด้วยอะไรบางอย่าง ถึงทำให้พวกเขาต้องมาอาศัยอยู่ที่นี่แทน คงเป็นเช่นนั้นล่ะ เพราะสองคนนั้น ทำให้ข้าได้รู้เบาะแสเพิ่มเติม พวกเขาไม่อยู่ที่นี่ล่ะ แต่ไปที่ค่ายนักเดินทางซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก เดินไปไม่กี่อึดใจ ก็ถึงหน้าค่ายพักแรมแล้ว

                                “ท่านแม่ทัพ..”
                                “ทหาร ข้าอยากทราบว่าเจ้าเคยพบเห็นชายสองคนนี้รึเปล่า?”
                                "สองคนนี้...อืมม ข้าขอนึกก่อนนะขอรับ“

                               “มีอะไรงั้นเหรอทหาร? อุ้ย! ท่านแม่ทัพ จะมาไม่ให้ซุ่มให้เสียงก่อน”
                               “ตัวใหญ่ขนาดนี้ยังต้องให้ซุ่มให้เสียงอะไรอีกรึไงฮะ?”
                               “แหม่ ล้อเล่นน่ะท่าน ว่าแต่.. มีอะไรกับสองคนนี้รึเปล่าขอรับ? พอดีว่าข้าคุ้นหน้าสองคนนี้อยู่ เหมือนว่าเพิ่งออกไปจากที่นี่ได้ไม่นานนัก”
                              “เจ้ารู้เหรอ? พวกเขาไปทางไหนพอจะรู้รึเปล่า?”
                              “อืมม… พวกเขาไปทาง… อ้อใช่ เห็นว่าพวกเขาไปทางตะวันตกน่ะท่าน.. ให้ข้าส่งทหารไปมั้ย?”
                              “ไม่ต้องหรอก ข้าอยากเจอเขาไม่ได้อยากจะจับเขา ตะวันตกสินะ ขอบใจพวกเจ้ามาก เดี๋ยวข้าเลี้ยงถังหูลู่พวกเจ้าเมื่อกลับไปที่ค่ายนะ”
                             “ฮะ! อะไรนะ ถังหูลู่อีกแล้วเหรอท่าน ไม่เอาแล้ว… กินจนลิ้นข้าจะไม่รู้สึกรสอื่นอยู่แล้วท่านแม่ทาพพพพ….”

                             ข้าล้อเล่นน่ะ.. ถังหูลู่น่ะ ข้าเก็บไว้กินเองก็ได้ ข้าชอบ.. ตะวันตกอย่างงั้นเหรอ ที่ๆใกล้ที่สุดทางตะวันตกก็คงจะไม่พ้นโอเอซิสนั่นสินะ ใกล้กับปราการทิศตะวันตกพอดี ตอนนี้คงจะตามทัน ข้าว่าต้องรีบหน่อยแล้ว



逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์อาร์เมเนีย
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x275
x315
x30
x1
x890
x5
x17
x2
x2
x2
x106
x35
x3
x1
x10
x3
x1
x2
x30
x1
x2
x49
x1
x53
x10
x30
x112
x7
x180
x180
x180
x230
x1
x3
x168
x55
x26
x4
x132
x65
x36
x8
x130
x309
x44
x60
x72
x1
x100
x7
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x28
x1
x980
x96
x42
x9999
x10
x187
x324
x798
x188
x5
x1024
x280
x40
x105
x1165
x1230
x35
x2
x1450
x1154
x95
x7196
x300
x4240
x5311
x3
x438
x350
x839
x153
x1527
x209
x51
x1160
x15
x18
x75
x30
x128
x230
x2
x115
x1948
x254
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x1299
x6989
x12
x275
x125
x25
x100
x7250
x5
x98
x1
x50
x20
x125
x55
x27
x309
x2
x3
x60
x20
x1
x60
x16
x1100
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x39
x2
x200
x4
x27
x27
x245
x4
x3015
x53
x9
x4
x140
x93
x20
x103
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x67
x5
x11
x80
x150
x318
x4
x5
x45
x38
x3
x9999
x124
x1100
x50
x252
x90
x3098
x36
x520
x821
x334
x48
x49
x84
x15
x2113
x39
x715
x21
x135
x210
x3490
x39
x1
x33
x98
x230
x79
x16
x198
x294
x36
x20
x155
x713
x715
x85
x1

144

กระทู้

878

โพสต์

70หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
43285
เงินตำลึง
14845
ชื่อเสียง
86385
ความหิว
1406

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1818
ความชั่ว
0
ความโหด
631
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-12-5 23:31:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  จริงๆแล้วการพัฒนาบ้านเมืองนั้น
                                  ควรจะเป็นหน้าที่ของเจ้าปกครองเมือง
                                  แต่เมื่อเมืองแห่งนี้ตั้งอยู่โดยรอบค่าย
                                  หน้าที่การดูแลเมือง จึงหล่นใส่ข้าซะงั้น


                                   เอาเถอะๆ ยังไงซะหน้าที่ของข้าราชการอย่างข้านั้นก็ไม่พ้นการช่วยเหลือประชาชน ยิ่งเป็นทหาร เป็นนักรบด้วยแล้ว ยิ่งต้องให้ความสำคัญกับเหล่าราษฏรเป้นอย่างมาก ข้าราชการที่ไหนจะทำอะไรไม่ทำอะไร ช่างหัวข้าราชการสิ อยู่แต่กับหน้ากระดาษกับมึกพู่กัน ไม่ออกมาดูแลราษฏร พวกเขาก็ทำได้แค่นั้น การลงไปช่วยพวกเขานี่สิมันถึงจะได้ผลกว่า ข้าว่าในมุมมองของทหารนั่นล่ะ ข้าไม่มีทางรู้หรอกว่าพวกข้าราชการที่นั่งอยู่ในจวนในที่ทำการเขาทำงานเช่นไร ทั้งศาล ทั้งที่ทำการ ที่เมืองนี้น่ะไม่มีหรอก เพราะที่นี่อยู่นอกเขตการปกครองหลังของฮั่นไปแล้ว มีเพียงข้าที่รับหน้าที่ดูแลบ้านเมือง หาใช่ปกครองเมืองนี้ไม่ เมื่อยามที่ชาวบ้านในเมืองนี้เดือดร้อน คนที่พวกเขาเรียกหาก็ไม่ใช่ใครอื่นไกล เพราะใจกลางเมืองนั้นคือค่ายหลี่กัง ทหารย่อมเป็นที่พึ่งพาแก่พวกเขาเป็นหลักนั่นล่ะ...



                                  หลังจากที่ข้านั้นได้สร้างเคหะสถานของตระกูลแม๊กนัสเสร็จสิ้นไป ด้วยความที่ข้านั้นไม่อยากให้มันเกิดความเหลือมล้ำทางสังคมของเมืองนี้ขึ้น ในระหว่างที่ข้านั้นออกไปจากเขตก่อสร้าง ข้าก็ได้เดินเล่นไปรอบเมืองนี้ ก็อย่างที่เห็มคือ สภาพของความทรุดโทรมของที่นี่ ทำให้ข้านั้นไม่รู้สึกดีเท่าไหร่ในเมือง มันสามารถเป็นแหล่งมั่วสุม ของโจรและของเหล่าข้าศึกได้ทุกเมื่อ หากที่พักอาศัยใดๆไร้ซึ่งคนดูแล ฉะนั้น ข้าจึงคิดว่า การหาที่อยู่ใหม่ให้แก่คนไร้บ้านและไร้อนาคตอยู่



                                   คงจะเป็นเรื่องที่ดีแน่ๆหากทำเช่นนั้น และการซ่อมแซมอาคารบ้านเรือนจะเกิดขึ้นเมื่อทุกๆที่มีคนเข้ามาอาศัย นั่นล่ะที่ข้าคิดไว้ ซึ่ง เมื่อเสร็จจากที่เคหะสถานฯ แล้วย้อนกลับไปยังค่าย ข้าได้วางแผนประชุมกับทางบัณฑิต เรื่องการพัฒนาเมืองเก่ารอบค่ายแห่งนี้ให้ดีขึ้น โดยที่ข้าคิดไว้ว่า จะเริ่มวางแผนพัฒนาเมืองขึ้น โดยมีบัณฑิตประจำค่ายคอยช่วยเหลือและเสนอแนวทาง เพราะหลายหัวย่อมดีกว่าหัวเดียวแน่นอน.. ในสัปดาห์ต่อมา ข้าได้เกณฑ์ไพร่พลที่วันนี้ไม่ได้ออกลาดตระเวณมา ทำการพัฒนาเมืองในขั้นเริ่มแรกก่อน ตั้งแต่ทำความสะอาด ถนนหนทาง บ้านเรือนร้างๆบางหลังที่ไม่มีคนอยู่



                                    เพียงเบื้องต้นเท่านั้น ถนนหนทางก็ดูสะอาดเรียบร้อย ไม่รกหูรกตาเหมือนเช่นเมื่อก่อน หลังจากนั้นข้าจึงพัฒนาที่อยู่อาศัย โดยทำการย้ายชาวบ้านจากหมู่บ้านผู้ประสบภัยจำนวนมากเข้ามาอาศัยในที่นี้ และช่วยกันซ่อมแซมบ้านเรือนภายในเมือง โดยที่ข้านั้นค่อยๆทำไปทีส่วน ของเมือง เพราะเมืองใหญ่รอบค่ายนี้ใหญ่นัก จึงต้องค่อยๆทำไปเป็นทีละส่วนๆ ซึ่งในขณะที่กำลังให้ชาวบ้านย้ายเข้ามาอาศัย ทางบัณฑิตเองก็ให้พวกเขาพัฒนาระบบชลประทานในส่วนของเมืองที่ซ่อมแซมและพัฒนาจนแล้วเสร็จ ทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเมืองกลับมามีชีวิตอีกครั้งนึง...



                                    หลังจากนี้ยังมีแผนใหม่ที่ข้านั้นคิดไว้ว่าจะทำ นั่นคือแผนขุดคลองรอบเมืองจำนวนสองคลอง ซึ่งเป็นคลองใหญ่กับคลองเล็ก เพื่อให้น้ำเข้าถึงประชาชนในเมืองใหญ่ได้อย่างทั่วถึง ซึ่งเรื่องนี้จะต้องใช้เวลาซักพัก วึ่งข้านั้นยังมีอะไรที่ต้องทำอีกมาก จึงไม่อาจจะดูต่อได้ และส่งต่อให้กับบัณฑิตในค่ายเป็นคนดูต่อให้ เพราะข้าคิดว่าเมืองนี้ ในอาณาเขตที่มีปราการยักษ์ล้อมรอบทั้งสี่ทิศนี้ ข้าคิดว่ายังสามารถพัฒนาได้อีกมาก ถ้าข้ามีเวลา..



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-6 00:29

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +800 เงินตำลึง +5000 ชื่อเสียง +333 ความหิว -32 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 800 + 5000 + 333 -32 + 6

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์อาร์เมเนีย
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x275
x315
x30
x1
x890
x5
x17
x2
x2
x2
x106
x35
x3
x1
x10
x3
x1
x2
x30
x1
x2
x49
x1
x53
x10
x30
x112
x7
x180
x180
x180
x230
x1
x3
x168
x55
x26
x4
x132
x65
x36
x8
x130
x309
x44
x60
x72
x1
x100
x7
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x28
x1
x980
x96
x42
x9999
x10
x187
x324
x798
x188
x5
x1024
x280
x40
x105
x1165
x1230
x35
x2
x1450
x1154
x95
x7196
x300
x4240
x5311
x3
x438
x350
x839
x153
x1527
x209
x51
x1160
x15
x18
x75
x30
x128
x230
x2
x115
x1948
x254
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x1299
x6989
x12
x275
x125
x25
x100
x7250
x5
x98
x1
x50
x20
x125
x55
x27
x309
x2
x3
x60
x20
x1
x60
x16
x1100
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x39
x2
x200
x4
x27
x27
x245
x4
x3015
x53
x9
x4
x140
x93
x20
x103
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x67
x5
x11
x80
x150
x318
x4
x5
x45
x38
x3
x9999
x124
x1100
x50
x252
x90
x3098
x36
x520
x821
x334
x48
x49
x84
x15
x2113
x39
x715
x21
x135
x210
x3490
x39
x1