กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 208|ตอบกลับ: 17

{ เมืองลู่เจียน } จวนขุนนางสกุลเสิ่น

[คัดลอกลิงก์]

17

กระทู้

298

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
8683
เงินตำลึง
173530
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
358
คุณธรรม
20
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
ระดับ 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-10-7 15:15


{ จวนขุนนางสกุลเสิ่น - เมืองลู่เจียน }

เดิมจวนแห่งนี้เคยได้รับความเสียหายจากศึกสงคราม
แต่บัดนี้ถูกบูรณะซ่อมแซมจนกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง
และผู้เป็นเจ้าของเรือนรวมถึงลูกหลานก็ได้กลับมาอาศัย
ทั้งแสงไฟและเสียงดนตรีจึงหวนกลับมาเหมือนสมัยก่อน
ราวกลับว่าจวนสกุลเสิ่นกลับมามั่งคั่งอีกครั้ง
เหล่าขุนนางในเมืองจึงกลับมาสานสัมพันธ์กับจวนแห่งนี้ตามเดิม




ศาลบรรพชน
(ห้องโถงไหว้บรรพบุรุษ)


สมาชิกสกุลเสิ่น
  • ท่านย่า : เสิ่น ลี่หลิน Shen Lì lín
  • เจ้าบ้านสกุลเสิ่น : เสิ่น ลู่ชิง Shen Lùxing
  • ภรรยาเอก : เฟยหย่า Fei ya | ภรรยารอง : เหมยอิ๋ง Méiyíng | ภรรยาสาม : ม่านหลิว Mànliú | ภรรยาสี่ : เจียวเหม่ย Jiaomei | ภรรยาห้า : เยว่รู่ Yuèrù
  • บุตรคนโต : เสิ่น ลู่จื้อ Shen Lùzhì (ลูกภรรยาเอก) [เสียชีวิต]
  • บุตรคนรอง : เสิ่น ลู่คง Shen Lùkong(ลูกภรรยา 4) [เสียชีวิต]
  • บุตรีคนโต : เสิ่น ลู่เหลียน Shen Lùlián (ลูกภรรยา 3)
  • บุตรีคนรอง : เสิ่น ลู่เอิน Shen Lùen (ลูกภรรยารอง) 
  • บุตรีคนสาม : เสิ่น ลู่เพ่ย Shen Lùpèi (ลูกภรรยาเอก)
  • บุตรีคนเล็ก : เสิ่น ลูเฟิน Shen Lùfen (ลูกภรรยา 5)
  • บุตรคนเล็ก : เสิ่น ลู่หลิ่ง Shen Lùling (ลูกภรรยา 4)
บ่าวไพร่ในจวน
หัวหน้าพ่อบ้าน : กู่ ชิงถู (32 ปี)

บุตรชายคนเดียวของอดีตพ่อบ้านสกุลเสิ่น เดิมเป็นเด็กรับใช้ในเรือนฮูหยินรอง
แต่หลังจากเกิดภัยสงคราม บิดาของเขาได้เสียชีวิตลง ทำให้เขากลายเป็นหัวหน้าพ่อบ้าน
ปัจจุบันมีหน้าที่ควบคุมบ่าวไพร่ในบ้านสกุลเสิ่นรวมถึงงานทุกอย่าง
กู่ชิงถูช่างเสวนาพาที นิยมชมชอบข่าวลือ น้ำเสียงเจี้ยวจ้าว ซ้ำยังปากตลาด
แต่ก็เป็นคนที่ทำงานเรียบร้อย รับผิดชอบงานที่ได้รับอย่างเต็มที่
   

17

กระทู้

298

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
8683
เงินตำลึง
173530
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
358
คุณธรรม
20
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
ระดับ 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-10-7 15:31:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-10-7 16:36

โรลอิสระ


                   รถม้าเคลื่อนมาจอดที่หน้าจวนสกุลเสิ่น สตรีทั้งสองค่อยๆเดินลงมาจากรถม้าอย่างไม่เร่งรีบ พอลู่เอินเหยียบพื้นดินหน้าจวน จึงเงยหน้าสังเกตความแตกต่างเปรียบเทียบจากในความทรงจำของนาง ประตูเรือนสกุลเสิ่นที่นางเห็นมาทั้งชีวิต บัดนี้มีสภาพไม่ต่างจากเดิม บุรุษที่ยืนเฝ้าหน้าประตูต่างก็เป็นคนที่ถูกจ้างมาใหม่ เห็นดรุณีสองคนมาหยุดอยู่ที่หน้าจวน ต่างก็มองหน้ากันเพราะไม่รู้จะทำอย่างไร
                   "แม่นางทั้งสองมาพบท่านเจ้าบ้านรึ"
                   "ใช่ บอกท่านพ่อด้วยว่าข้าเสิ่นลู่เอินกลับมาแล้ว"
                   พอได้ยินดรุณีหน้าตางดงามใช้คำแทนท่านเจ้าบ้านว่า 'ท่านพ่อ' พวกเขาก็ไม่รอช้า รีบบอกให้คนด้านในไปตามท่านเจ้าบ้านทันที ได้ยินมาว่าบ้านสกุลเสิ่นมีแต่บุตรีหน้าตางดงาม เด็กสาวในจวนตอนนี้ว่างดงามแล้ว แต่พอได้พบหน้าลู่เอิน พวกเขาจึงรู้ว่าสตรีในเรือนเทียบกับหญิงสาวผู้นี้ไม่ติดเลย ทั้งท่วงท่าการใช้คำพูดจา ทั้งหมดช่างดูสูงศักดิ์ รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนใบหน้าสวย หากเผลอมองย่อมรู้สึกคล้ายกับต้องมนต์สะกด
                   หลังจากที่เด็กรับใช้ไปแจ้งข่าวกับท่านเจ้าบ้านไม่นาน เสิ่นลู่ชิงก็รีบเดินออกมาต้อนรับลู่เอินด้วยตนเอง นั้นเป็นการกระทำที่นางอดแปลกใจไม่ได้ ชาวบ้านหลายคนเห็นลู่เอินปรากฎตัวก็เฝ้ามองกันอยู่ก่อนแล้ว พอเสิ่นลู่ชิงออกมาต้อนรับด้วย ก็เริ่มสนใจมากกว่าเดิม ท่านพ่อของนางบัดนี้สวมชุดคล้ายเศรษฐีร่ำรวยผู้หนึ่ง เขาเดินออกมาประตูจวน สองมือจับเข้าที่ฝ่ามือเล็กของนางอย่างอ่อนโยน
                   "ในที่สุดเจ้าก็มาถึงแล้ว หลายวันมานี้ข้าคิดถึงเจ้านัก เข้ามาในจวนก่อนเถอะ"
                   "...เจ้าค่ะ" แม้ท่าทีของอีกฝ่ายจะเปลี่ยนไป แต่นางไม่ลืมที่จะเอ่ยขานรับ "ท่านพ่อ ข้าพาสหายกลับมาด้วย ให้นางพักที่เรือนของข้าเถอะเจ้าค่ะ"
                   "ย่อมได้ สหายของเจ้าก็เหมือนลูกสาวคนหนึ่งของข้า" เสิ่นลู่ชิงหันไปมองติงโหยวที่ยืนอยู่ด้านหลัง "ยินดีต้อนรับเข้าสู่จวนสกุลเสิ่นนะ"
                   "ข้าติงโหยว ขอรบกวนท่านเจ้าบ้านแล้ว"
                   บิดาจูงมือลู่เอินเข้าไปด้านใน ท่าทางเหมือนกำลังประคองนางด้วย ลู่เอินไม่คุ้นชินกับการปฏิบัติเช่นนี้จากบิดา แต่ก็ไม่อาจแสดงสีหน้าไม่ดีได้ จึงยิ้มเพียงอย่างเดียว ชาวบ้านที่มองอยู่ต่างคาดเดาไปต่างๆนาๆว่าลู่เอินต้องเป็นบุตรีที่เสิ่นลู่ชิงให้ความสำคัญที่สุดในตอนนี้ไม่ผิดแน่ พอทั้งสองเดินเข้ามาถึงลานบ้าน เสิ่นลู่ชิงจึงหันไปสั่งกู่ชิงถูที่ยืนอยู่บริเวณนั้น
                   "เจ้ารีบไปเตรียมจัดงานเลี้ยงเถอะ วันนี้ลูกสาวของข้ากลับมาที่จวนแล้ว"
                   "ขอรับนายท่าน"
                   กู่ชิงถูลอบมองลู่เอินก่อนจะยิ้มให้นาง อดีตเขาเคยเป็นเด็กรับใช้ในเรือนฮูหยินรองจึงมีความรู้สึกดีให้คุณหนูรองผู้นี้อยู่เหมือนกัน ลู่เอินเห็นว่าท่านพ่อจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับตนก็รู้สึกแปลกใจนัก นางถูกพามาถึงเรือนของฮูหยินรอง เพียงแต่สภาพภายในเรือนดูดีกว่าเมื่อก่อนมาก ทั้งของประดับและของมีค่ามากมายนัก บ่าวไพร่ในเรือนก็เพิ่มมากขึ้นทุกคนยิ้มแย้มต้อนรับอย่างผิดแปลกไป
                   "เจ้าพักผ่อนอยู่ที่นี่เถอะ ตอนเย็นจะให้บ่าวไพร่มาเรียก"
                   "ขอบคุณท่านพ่อที่ตระเตรียมเรือนให้นะเจ้าคะ"
                   "ไม่ต้องขอบคุณหรอก อย่างไรเจ้าก็เป็นบุตรีของข้า"
                   พอได้ยินคำพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นนั้น ลู่เอินทั้งไม่ชินและรู้สึกขัดเขิน เดิมทีท่านพ่อไม่เคยใช้วาจาเช่นนี้ต่อนางเลย "เจ้าค่ะ.."
                   สองพ่อลูกคุยกันได้ไม่นาน เสิ่นลู่ชิงก็ขอตัวกลับไปสะสางงานต่อ ปล่อยให้ลู่เอินยืนมองแผ่นหลังนั้นจนลับสายตา ติงโหยวที่เดินเข้ามาที่เรือนภายหลัง เอาศอกสะกิดลู่เอินด้วยรอยยิ้มคล้ายต้องการหยอกล้อ
                   "เจ้าดูเป็นคุณหนูคนสำคัญของจวนเลยนี่"
                   "เจ้าค่ะ" นางเผยยิ้มให้ติงโหยว แต่พออีกฝ่ายเดินผ่านร่างของนางไป ใบหน้าของลู่เอินกลับนิ่งเรียบ
                   ไม่ถูกต้อง.. เกิดอะไรขึ้น?

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x112
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1

17

กระทู้

298

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
8683
เงินตำลึง
173530
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
358
คุณธรรม
20
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
ระดับ 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-10-7 18:10:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-10-8 00:25

โรลอิสระ

                   ระหว่างที่ลู่เอินกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเตียง ติงโหยวกลับรีบเดินเข้ามาด้านในแล้วเปิดประตูโดยไม่ร้องบอกสักคำ ลู่เอินลืมตามองคนที่พรวดพราดเข้ามาหน้าตาเฉยด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ ดรุณีน้อยหย่อนขาลงข้างเตียงก่อนจะยืนขึ้น
                   "มีอะไรรึพี่โหยว?"
                   "มีบุรุษมาหาเจ้าอยู่หน้าเรือน บอกว่าเป็นน้องชายเจ้าน่ะสิ!"
                   "อ่อ" หากพูดถึงน้องชายแล้วนางมีคนเดียวเท่านั้นคือลู่หลิ่ง "คงเป็นลู่หลิ่งกระมัง"
                   สตรีทั้งสองเดินออกมาจากห้องพร้อมกัน ก่อนจะเห็นเงาของบุรุษคนหนึ่งเดินมาหยุดตรงหน้าลู่เอิน นางเงยมองเงาที่ทาบทับใบหน้าเล็กน้อย ใบหน้าที่คล้ายคลึงกับท่านพ่อถึงแปดส่วนทำให้นางรู้ทันทีว่าเป็นน้องชายของนางจริง ริมฝีปากบางเผยยิ้มบางเบาเช่นทุกที ดูแล้วเด็กชายผู้นี้สูงขึ้นกว่าครั้งก่อนที่พบกันเสียอีก
                   "ไม่ได้พบกันนานนะลู่หลิ่ง"
                   "เจี๊ยเจีย!" ลู่หลิ่งสวมกอดลู่เอินแทบจะทันที ทำเอาติงโหยวที่ยืนอยู่ข้างถึงกับหน้านิ่วคิ้วขมวด "ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ลงจากหุบเขาคนเดียว ท่านต้องลำบากมากแน่"
                   "ข้าไม่เป็นไร เจ้าก็เห็นว่าข้าสบายดี"
                   ลู่หลิ่งคลายอ้อมกอดก่อนจะมองตามเนื้อตัวของลู่เอินเชิงสำรวจ เห็นว่าพี่สาวต่างมารดายังดูสุขภาพดี สีหน้าจึงสะท้อนความโล่งใจออกมาหลายส่วน ติงโหยวเห็นสายตาที่ลู่หลิ่งมองมายังลู่เอินไม่คล้ายจะเป็นดั่งพี่น้องอย่างที่ปากพูดก็รู้สึกระแวงขึ้นมา เช่นเดียวกันกับลู่หลิ่งที่สังเกตว่ามีสตรีแปลกหน้าจับจ้องอยู่
                   "ท่านพี่ สตรีผู้นี้คือ..?"
                   "นี่คือสหายของข้า นางเป็นคนฉางอัน" ลู่เอินผายมือไปทางติงโหยว
                   "ข้าแซ่ติง นามว่าโหยว"
                   "ข้าแซ่เสิ่น นามว่าลู่หลิ่ง" เขาหันไปยิ้มให้ติงโหยวครู่หนึ่งก่อนจะหันมาสนใจลู่เอิน "ท่านพ่อให้มาตามท่านพี่ไปงานเลี้ยง ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่นั้นหมดแล้ว"
                   พอได้ยินคำว่าทุกคน นางถึงกับนิ่งไปพักหนึ่ง "รวมถึงท่านแม่ด้วยรึ..?"
                   "ไม่ใช่ ท่านแม่รองท่านพ่อไม่ให้ออกมาจากเรือนสักพักหนึ่งแล้ว"
                   "เกิดอะไรขึ้นรึ?"
                   "ระหว่างที่ท่านพี่ไม่อยู่ ชิงหลวนถูกย้ายไปดูแลท่านแม่รอง ได้ยินว่านางถูกท่านแม่รองตบตีทุกวัน ครั้งหนึ่งเป็นวันเกิดพี่ลู่เหลียน จึงอนุญาตให้ท่านแม่รองมาดูแล แต่ไม่คิดว่าท่านแม่รองจะเข้าทำร้ายพี่ลู่เหลียน ท่านพ่อโกรธมากเลยสั่งห้ามท่านแม่รองออกจากเรือน"
                   พอนึถึงชิงหลวนนางก็รู้สึกไม่ดีเลย ตั้งแต่ก้าวขาเข้ามายังไม่พบนางด้วยซ้ำ "เป็นเช่นนั้น.. งั้นเราไปที่งานเลี้ยงกันเถอะ"
                   ทั้งสามเดินตรงไปที่งานเลี้ยง ในขณะที่ติงโหยวเก็บความสงสัยเรื่องท่านแม่รองที่ทั้งสองกล่าวถึงไว้ในใจ นางเองก็ไม่รู้เลยว่าลู่เอินนั้นเป็นลูกสาวของฮูหยินลำดับที่เท่าไหร่ แต่เห็นบิดาของลู่เอินใส่ใจถึงเพียงนี้จึงคิดว่าเป็นบุตรีของฮูหยินใหญ่ แล้วเมื่อครู่ทำไมถึงกล่าวถึงฮูหยินรอง? ติงโหยวรู้ดีว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะเอ่ยถามได้ จึงเดินตามพี่น้องทั้งสองไปที่ศาลากลางจวน
                   ศาลากลางจวนถูกตกแต่งอย่างหรูหรา ทั้งที่ควรจะเป็นงานเลี้ยงภายในบ้าน แต่กลับเปิดกว้างให้เหล่าขุนนางหลายหลังคาในลู่เจียนเข้าร่วมได้ ลู่เอินมองการจัดงานเลี้ยงด้วยสีหน้าไม่เข้าใจนัก การที่นางกลับมาที่จวน ใช่จะเป็นเรื่องใหญ่อะไร จัดงานเลี้ยงภายในครอบครัวนับว่าเหมาะสมแล้ว แต่กลับจัดงานเลี้ยงยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ เมื่อลู่หลิ่งจูงมือเจ้าของงานมาถึง เสิ่นลู่ชิงก็ลุกขึ้นด้วยรอยยิ้มเบิกบานนัก
                   "บุตรสาวของเรามาถึงแล้ว"
                   สายตาของแขกภายในงานรวมถึงเหล่าฮูหยินและพี่น้องทั้งหมดหันไปมองลู่เอินเป็นตาเดียว ลู่เอินผลัดเปลี่ยนมาสวมอาภรณ์สีชาด เข้าคู่กับปิ่นปักผมประดับเม็ดพลอยสีแดงสดที่ดูหรูหราล้ำค่า ดวงตาคู่สวยประทินโฉมด้วยผงแดง ขับให้ยามที่ปรายตาไม่ต่างกับมารราคะล่อล่วงบุรุษให้ลุ่มหลง ทุกย่างก้าวแผ่วเบาแต่กลับมั่นคง ชายกระโปรงไม่สะบัดแม้แต่การนิดเดียว เรือนผมที่ถูกรวบไว้ด้านหลัง เพียงลู่เอินหันใบหน้าเอียงมองแขกรอบกาย เรือนผมก็สะบัดตาม แต่ไล่ลงตามสัดส่วนของร่างกาย ส่งผลให้กลิ่นของเครื่องหอมกระจายไปรอบตัว ริมฝีปากคู่สวยเผยยิ้มบางเบา แต่เพียงหนึ่งรอยยิ้มที่มอบให้ ยากจะทำให้ใครละสายตาได้
                   "ท่านพ่อ.." น้ำเสียงอ่อนหวานเอ่ยออกมาจากคอระหง แม้จะแต่งตัวเป็นสตรีที่เติบโตสมวัย แต่ยังคงความไร้เดียงสาเอาไว้ผ่านสีหน้าและแววตา
                   "โอ้ ลู่เอิน เจ้ามานั่งข้างพ่อเถอะ"
                   เสิ่นลู่ชิงเองก็ไม่อาจละสายตาได้ บุตรสาวของเขา ไม่ได้เจอกันไม่นางเติบโตถึงเพียงนี้แล้วรึ ลู่หลิ่งส่งมือของลู่เอินให้กับบิดา ก่อนที่เสิน่ลู่ชิงจะจูงมือลู่เอินนั่งลงข้างกายทางด้านขวาของตนเอง ถัดจากลู่เอินเป็นลู่หลิ่ง แล้วจึงเป็นลูกสาวอีกสามคน ส่วนทางซ้ายของเขาเป็นฮูหยินใหญ่และถัดไปเป็นฮูหยินอีกสามคน ติงโหยวถูกลู่หลิ่งเชิญให้ไปนั่งกับบรรดาแขก แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้รู้สึกขัดใจมาก จะให้ตนไปนั่งกับครอบครัวสกุลเสิ่นก็คงไม่ถูก
                   แขกหลายคนเริ่มหันไปพูดคุยกัน ได้ยินว่าบุตรีคนรองของเสิ่นลู่ชิงงดงามเป็นที่หนึ่ง ทั้งยังกิริยามารยาทเรียบร้อย ไม่นึกว่าได้พบแล้วจะไม่อาจลืมเลือนได้ ในใจของฮูหยินหลายคนนึกอยากทาบทามบุตรชายหมั้นหมายเอาไว้เสียแต่เนิ่นๆ เสิ่นลู่ชิงคล้ายกับได้ยินความในใจของหลายคน ไม่อาจปิดบังรอยยิ้มภูมิใจเอาไว้ได้ คนที่หน้าตึงเห็นจะเป็นฮูหยินกับบุตรสาวคนอื่น
                   ฮูหยินใหญ่มองไปยังลู่เอินก่อนจะเอ่ยทัก "ไม่ได้เจอเจ้านาน คล้ายจะงดงามขึ้นกว่าแต่ก่อนนัก"
                   "ขอบคุณท่านแม่ใหญ่ที่เอ่ยชม" ลู่เอินนึกหวนไปถึงครั้งหนึ่งนางเคยคิดฆ่ามารดาตนเองโดยยืมมือสตรีผู้นี้ "ไม่ได้พบกันนาน ท่านแม่ใหญ่ยังงดงามไม่สร่าง"
                   "ไม่ได้พบพี่รองนาน ดูไม่เหมือนคนที่ไปเดินทางลำบากลำบนเลยนะเจ้าคะ" ลู่เฟินซึ่งเป็นบุตรีคนเล็กเอ่ยขึ้น แม้น้ำเสียงเรียบเฉย แต่สีหน้ากลับแสดงชัดเจนว่าต้องการจิกกัดนาง
                   ลู่เอินมองอีกฝ่ายครู่หนึ่ง ผ่านไปไม่นาน ลู่เฟินก็เติบโตขึ้นมากแล้ว ไม่เหมือนเด็กปากดีเช่นแต่ก่อน ทว่าท่าทีเป็นปรปักษ์กับนางยังเหมือนเดิมไม่มีผิด แต่คนที่นางสนใจกลับเป็นลู่เพ่ยมากกว่า อีกฝ่ายดูงดงามขึ้นมากกว่าในความทรงจำแรก เรียกว่ากลายเป็นหนึ่งในบุปผาที่โดดเด่นกว่าพี่น้องคนอื่น แต่อย่างไรความสวยงามนั้นย่อมถูกมองข้ามถ้าหากเทียบกับลู่เอินแล้ว
                   "พี่รองไม่เหมือนคนที่ออกเดินทางท่องเที่ยวเลยนะเจ้าคะ เหมือนกลายเป็นสตรีสูงศักดิ์เสียมากกว่า" ลู่เพ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงคล้ายชมเชย แต่สีหน้าของนางกลับประดับด้วยรอยยิ้มไม่จริงใจ ลู่เอินมองปราดเดียวก็รู้เจตนา
                   พวกเจ้าก็ยังไม่เลิกจิกกัดข้าเสียที "ระหว่างเดินทางข้าได้ฝึกดนตรีอยู่ที่หอหนิวหลางจือหนี่มา จึงได้รับการสั่งสอนหลายอย่าง"
                   "หรือจะได้ศิลปะการยั่วยวนมาด้วย" ประโยคนี้เป็นฮูหยินห้าที่เอ่ยขึ้นมา แม้แผ่วเบาแต่ทุกคนในครอบครัวล้วนได้ยิน
                   ตามปกติทุกคนคงแสร้งทำเหมือนอีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไร รวมถึงท่านพ่อเองก็ด้วย ดังนั้นลู่เอินจึงเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ คล้ายไม่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย แต่เสิ่นลู่ชิงกลับยกมือตบโต๊ะเล็กเสียงดัง กระทั่งแขกที่มาร่วมงานยังหันมามอง
                   "เจ้าเป็นถึงฮูหยิน กล้าใช้คำพูดแบบนี้ได้อย่างไร!" เสิ่นลู่ชิงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่พอใจ "เจ้าแต่งให้ข้าแล้วอย่าคิดเอากิริยาสมัยก่อนมาใช้ในจวนของข้า"
                   คำว่า 'สมัยก่อน' ที่กล่าวถึงหลายถึงหอโคมเขียวนั้นเอง ฮูหยินห้าเดิมเป็นนางโลมคนหนึ่งที่ท่านพ่อพอใจจึงไถ่ตัวออกมาแต่งเป็นอนุ เมื่อเห็นเสิ่นลู่ชิงโกรธจนเอ่ยปากด่านางต่อหน้าแขก ฮูหยินห้าจึงรีบก้มตัวเอ่ยปากสำนึกผิด ลู่เอินเห็นท่าทางของท่านพ่อเปลี่ยนไปก็ไม่อาจข่มความประหลาดใจเอาไว้ได้ ส่วนลู่เฟินเมื่อเห็นมารดาของตนถูกตำหนิก็แสดงความไม่พอใจออกมา
                   "ท่านแม่ของข้าแค่ถามพี่รองเท่านั้น ท่านพ่อจะโกรธท่านแม่ไปทำไม"
                   "เจ้า!" นิ้วของเสิ่นลู่ชิงเบนเข็มไปที่ลู่เฟินทันที "กิริยามารยาทเช่นนี้เป็นใครสั่งสอนกัน"
                   "ลู่เฟินรีบขอโทษท่านพ่อเร็ว!" ฮูหยินห้ารีบเร่งให้ลู่เฟินขอโทษผู้เป็นบิดาทันที "ท่านพี่ เป็นข้าสั่งสอนนางไม่ดีเองเจ้าค่ะ"
                   "เจ้ารู้ตัวก็ดีแล้ว"
                   นอกจากไม่เอ่ยวาจาปกป้องยังใช้คำพูดที่ทำให้ทั้งสองเสียหน้าต่อหน้าแขกทั้งหมดด้วย ฮูหยินห้าทั้งเจ็บทั้งอาย ไม่รู้ว่าอนาคตลู่เฟินของนางจะแต่งให้ใครในลู่เจียนได้ เมื่อเห็นว่านางสองแม่ลูกดูไม่เป็นที่รักใคร่ของเจ้าบ้านสกุลเสิ่นเช่นนี้ การเปลี่ยนแปลงของเสิ่นลู่ชิงในครั้งนี้ เช่นทุกคนจะไม่สังเกต จึงไม่มีใครอยากหาเรื่องใส่ตัวจิกกัดลู่เอินอีก ตลอดงานเลี้ยงจึงเต็มไปด้วยความอึดอัด เพราะต้องปั้นหน้าทำดีใส่ลู่เอินกันทุกคน


                   เมื่องานเลี้ยงสิ้นสุดลง เจ้าบ้านจึงทำการส่งแขกให้เรียบร้อย ตอนแรกเสิ่นลู่ชิงต้องการจะส่งลู่เอินถึงเรือน แต่นางได้ปฏิเสธก่อน เพราะอยากเดินเล่นกับสหายตามลำพัง เมื่อบุตรีกล่าวเช่นนั้นเขาก็ไม่กล้าขัด ลู่เอินกับติงโหยวจึงได้เดินออกจากงานเลี้ยงกันกับผู้ติดตามที่คอยถือตะเกียงน้ำมันให้ ระหว่างที่กำลังเดินกลับติงโหยวที่ไม่อาจทนความสงสัยได้อีกจึงเอ่ยถามขึ้นมา
                   "ลู่เอิน เจ้าช่วยเล่าถึงความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวให้ข้าฟังหน่อยได้ไหม ตอนนี้ข้าสับสนไปหมดแล้ว"
                   ลู่เอินยิ้มขำอีกฝ่ายเล็กน้อย "ข้าเป็นบุตรีของฮูหยินรอง"
                   "สตรีที่ไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยงสินะ แต่เห็นฮูหยินห้ายังกล้าเหยียบหัวเจ้าแบบนั้น มันเกิดอะไรขึ้น"
                   "เดิมทีข้ากับมารดาไม่เป็นที่รักใคร่เท่าไหร่นัก เราจึงถูกคนอื่นดูถูก แต่ที่ยังอยู่ในจวนได้เพราะครอบครัวของฝั่งมารดายังช่วยเกื้อหนุนเรื่องตำแหน่งของบิดาได้อยู่บ้าง"
                   "ไม่เป็นที่รักใคร่? แล้วทำไมบิดาของเจ้าถึง.."
                   "ข้าเองก็แปลกใจ ตั้งแต่กลับมาเขาแสดงออกแปลกไปหมด"
                   "หรือเขาจะรู้สึกผิดต่อเจ้า"
                   "ข้าเองก็ไม่รู้.."
                   ความจริงนอกจากท่านแม่ที่ไม่มาร่วมงานแล้วยังมีท่านย่าอีก แต่พอถามท่านพ่อดูก็พบว่าท่านยากำลังป่วยไม่สะดวกที่จะออกมาร่วมงานเลี้ยง จึงให้พักผ่อนอยู่ในเรือน แต่กระทั่งชิงหลวน นางก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา ลู่หลิ่งบอกว่านางถูกมารดาทุบตีตลอดก็นึกสงสารจับใจ หากนางพาชิงหลวนลงจากเขามาด้วย อีกฝ่ายคงไม่ต้องมีชะตากรรมเช่นนี้
                   ทั้งสองเดินมาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงหน้าเรือน ลู่เอินเห็นชิงหลวนแอบอยู่ที่มุมหนึ่ง เมื่อทั้งสองสบตากัน อีกฝ่ายกลับวิ่งหนีออกไป ทำเอาลู่เอินที่ยืนมองอยู่ถึงกับเบิกตากว้างด้วงยความตกใจ เหตุใด..อีกฝ่ายถึงหนีหน้านางได้?
                   "ลู่เอิน เจ้าจะยืนอยู่อีกนานไหม เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก" ติงโหยวหันมาหาลู่เอินก่อนจะตะโกนบอก
                   "..เจ้าค่ะ" นางเก็บความสงสัยไว้ในใจก่อนจะเดินตามติงโหยวเข้าไปในเรือน ไม่รู้ว่าระหว่างที่นางไม่อยู่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่..

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -8 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -8 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x112
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1

17

กระทู้

298

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
8683
เงินตำลึง
173530
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
358
คุณธรรม
20
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
ระดับ 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-10-8 00:26:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-10-8 18:52

โรลอิสระ
                   หลังจากที่ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์จากการไปร่วมงานเลี้ยงแล้ว ลู่เอินเลือกสวมเพียงผ้าบางเบาเท่านั้น อีกทั้งยังเลือกที่จะปะแป้งบางทั่วใบหน้า เด็กรับใช้ที่ลอบมองอยู่ เห็นคุณหนูรองดูแตกต่างจากในงานเลี้ยงก็หันไปคุยกัน ยามนี้ลู่เอินดูเป็นเด็กสมหวังว่าสตรีในงานเลี้ยงมากโข ติงโหยวที่พึ่งแต่งตัวเสร็จเดินออกมามานั่งที่ศาลาหน้าเรือนด้วย เมื่อหย่อนกายลงตรงข้ามกับลู่เอิน มือก็เอื้อมไปหยิบขนมใส่ปาก ไม่รักษากิริยาเหมือนเช่นตอนอยู่ในงานเลี้ยงอีกแล้ว
                   "ข้ามีเรื่องสงสัยเกี่ยวกับน้องชายเจ้า"
                   "น้องชายข้ารึเจ้าคะ?" นางมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ "หรือพี่โหยวสนใจลู่หลิ่ง..?"
                   "จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า!" ติงโหยวมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าไม่พอใจ สตรีผู้นี้ดูไม่ออกหรืออย่างไรว่าน้องชายตัวเองคิดไม่ซื่อ "ข้าแค่อยากรู้ว่าพวกเจ้าสนิทกันไหม"
                   "เป็นพี่น้องที่ข้าสนิทด้วยมากที่สุดเจ้าค่ะ"
                   ติงโหยวยิ้มมองลู่เอิน ในใจอยากเอ่ยคำว่าไม่แปลกใจเลยสักนิด "ข้าเห็นน้องชายมากอดเจ้าเช่นนั้น มองดูแล้วไม่ดีนัก อย่างไรพวกเจ้าก็โตกันแล้ว"
                   ใช่ว่าลู่เอินจะไม่รู้ว่าน้องชายคิดอะไรกับตน แต่บุรุษเพียงคนเดียวของบ้าน จะทิ้งไมตรีก็ใช่เรื่อง "เจ้าค่ะ.."

                   "แล้วเจ้าจะไหว้ศาลบรรพชนวันไหน"
                   "ข้าเองก็ไม่ทราบ ต้องรอท่านพ่อกำหนดวันอีกทีเจ้าค่ะ.."
                   "เช่นนั้นเรายังต้องอยู่ที่นี่อีกสักพักใหญ่สินะ"
                   "เจ้าค่ะ.." นางลอบมองสีหน้าอีกฝ่ายเล็กน้อย "พี่โหยวไม่ชอบที่นี่รึเจ้าคะ"
                   "อย่างไรดีล่ะ ข้าอึดอัดน่ะ จะทำอะไรไม่เห็นแก่หน้าเจ้าก็ไม่ได้"
                   พอได้ยินแบบนั้นลู่เอินก็ยิ้มอย่างเบิกบานใจ "อดทนหน่อยเถอะเจ้าค่ะ" นานๆทีจะฟังกันบ้างนี่นะ
                   "เจ้าก็รีบเข้าไปนอนได้แล้ว น่งตากน้ำค้างแบบนี้ ไม่สบายขึ้นมาเดี๋ยวพ่อเจ้าก็โวยวายทำเป็นเรื่องใหญ่หรอก"
                   "อย่าแซวท่านพ่อของข้าเช่นนั้นสิเจ้าคะ" ลู่เอินเอ่ยด้วยรอยยิ้มขบขัน
                   ติงโหยวส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในเรือน ทิ้งไว้เพียงเงาร่างบอบบางในศาลาเพียงลำพัง ลู่เอินเงยหน้ามองดวงจันทร์ ในใจหวนนึกถึงบุรุษในใจขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ
                   คงเป็นคืนที่ไม่อาจข่มตาหลับได้กระมัง..

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x112
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1

17

กระทู้

298

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
8683
เงินตำลึง
173530
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
358
คุณธรรม
20
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
ระดับ 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-10-8 06:56:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-10-8 19:18

โรลอิสระ

                   ลู่เอินตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยตามตัว เมื่อวานนางเกร็งแทบตายกว่าจะทำให้การเข้าร่วมงานเลี้ยงออกมาดีได้ถึงขนาดนั้น เด็กรับใช้เห็นคุณหนูตื่นแล้วจึงรีบช่วยอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ไม่นานจากหญิงสาวที่นั่งสลึมสลืออยู่บนเตียงก็พร้อมออกไปด้านนอกแล้ว
                   "คุณหนูรองกินอาหารเช้าเลยไหมเจ้าคะ"
                   "พี่โหยวล่ะ"
                   เมื่อนางเอ่ยถามถึงชื่อสหายที่พามา เด็กรับใช้ผู้นั้นก็มีสีหน้าลำบากใจ "ตอนนี้อยู่หลังเรือนเจ้าค่ะ"
                   พอได้ยินว่าอยู่หลังเรือน ลู่เอินทั้งประหลาดใจและสงสัยว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงไปอยู่ตรงนั้น "พี่โหยวยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหม"
                   "เจ้าค่ะ"
                   "งั้นไปเตรียมมาสองที่เถอะ พวกข้าจะไปทานอยู่ด้านหลังเรือน"
                   เด็กรับใช้รับคำก่อนจะเดินถอยไป ลู่เอินเดินอ้อมไปที่ด้านหลังเรือนด้วยความสงสัย ยังไม่ทันได้เห็นตัวคนกลับได้ยินเสียงหายใจเสียงดังเสียแล้ว ลู่เอินเดินไปจนกระทั่งเห็นว่าสวนด้านหลังมีร่างของติงโหยวและลู่หลิ่งกำลังฝึกกระบี่ด้วยกันอยู่ นางทั้งสับสนและมึนงง จึงค่อยๆเดินไปด้านหลังทั้งคู่
                   "ฝีมือของเจ้าไม่เลวเลยนี่"
                   "ฝึกมือของพี่ติงโหยวก็ถือว่าใช้ได้เลยขอรับ"
                   "พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่รึ.."
                   เมื่อลู่หลิ่งได้ยินเสียงของลู่เอินก็รีบดีดตัวออกห่างติงโหยวราวกลับใกล้ของร้อนทันที "เจี้ยเจียตื่นแล้วรึขอรับ"
                   ติงโหยวไม่คิดจะใส่ใจท่าทีของลู่หลิ่งเลยสักนิด "เสี่ยวลู่ น้องชายของเจ้านับว่าใช้ได้ อนาคตไม่สนใจไปฝึกฝีมือให้มากกว่านี้รึ"
                   "ข้าเองก็มีความคิดเช่นนั้น เพียงแต่ท่านแม่และท่านพ่อไม่เห็นด้วยเลยขอรับ"
                   "เจ้าเป็นเด็กรึอย่างไร เรื่องเช่นนี้ย่อมเป็นเราที่ตัดสินใจสิ!"
                   ลู่เอินเห็นทั้งสองเข้าคู่กันได้ดีจึงไม่อยากรบกวนนัก นางสั่งให้สายใช้นำอาหารมาอีกชุด วันนี้นั่งกินอาหารกับธรรมชาติอยู่หลังเรือนก็ไม่เลวเหมือนกัน..
                   "เสี่ยวลู่ เจ้าไม่มาฝึกด้วยรึ"
                   "ไว้หลังกินข้าวก่อนเถอะเจ้าค่ะ"
                   สีหน้าของติงโหยวไม่พอใจเท่าไหร่นัก "ก็ได้"
                   "ท่านพี่ใช้กระบี่เป็นด้วยรึขอรับ" ลู่หลิ่งหันมาถามลู่เอินด้วยความสงสัย นางเองก็ลืมไปว่าเรื่องที่ฝึกวิชาเป็นความลับกับคนที่บ้าน..
                   "มีวิชาติดตัวไว้สักหน่อยย่อมดีกว่าอยู่แล้ว"
                   ลู่หลิ่งพยักหน้าคล้ายเห็นด้วย จึงช่วยให้ลู่เอินไม่ถูกถามเซ้าซี้ได้ นับว่าโชคดีที่วันนี้ติงโหยวดึงความสนใจส่วนใหญ่ของลู่หลิ่งไปหมดแล้ว ทำให้ลู่เอินรู้สึกสบายใจนัก ช่วงที่กลับมาจวนสกุลเสิ่น คงไม่ต้องรู้สึกอึดอัดใจกับสายตาของน้องชายต่างมารดาเช่นกาลก่อนแล้วกระมัง..

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -3 ย่อ เหตุผล
Admin -3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x112
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30