ดู: 561|ตอบกลับ: 12

{ นอกเมืองฉางอัน - เทือกเขาฉินหลิง } เขาจงหนานซาน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-9-24 21:38:37 |โหมดอ่าน

เขาจงหนานซาน

{ เทือกเขาฉินหลิง }


เขาจงหนานซาน อยู่ในเทือกเขาฉินหลิงห่างจากเมืองฉางอัน 60 ลี้ 
เป็นเทือกเขาที่งดงามราวแดนสวรรค์ด้วยมีภูเขาสลับซับซ้อนมากมาย หุบเหวสายน้ำ  
ทิวทัศน์งดงามร่มเย็นสงบ ตีนเขามีหลายหมู่บ้านรวมกันอยู่เป็นชุมชน 
 ว่ากันว่ามีตำนวนและเรื่องเล่ามากมายเกิดขึ้นที่นี่ หลายคนยังคิดว่ามีสิ่งลี้ลับหลงเหลืออยู่








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

17

กระทู้

296

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
10232
เงินตำลึง
178668
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
312

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
0
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
เลเวล 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-9-24 21:53:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-9-24 23:21



ร่วมเทศกาล(2)

                   รถม้าเคลื่อนออกจากฉางอัน เมื่อเข้าถึงเทือกเขาฉินหลิง ในเขตนอกเมือง พี่จิ่วจึงพาลู่เอินลงจากรถม้า แล้วเดินทางด้วยการเดินขึ้นไปบนเขาจงหนานซาน นางไม่ได้สวมชุดที่ทำให้คล่องตัวเหมือนเขา ทุกการก้าวเดินจึงลำบากไปเสียหมด เป็นพี่จิ่วที่คอยหันมามองนางเสมอ ตอนนี้ทางขึ้นเขามืดมาก ไม่มีแม้แต่แสงไฟ ทำให้ต้องพกตะเกียงน้ำมันติดมือไปด้วย หลังจากใช้เวลาเกือบสองเค่อ ในที่สุดก็เดินจนถึงยอดเขาสูง
                   นางไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายรู้จักสถานที่เช่นนี้ได้อย่างไร แต่การมาช่างยากลำบากนัก.. พี่จิ่วกลับขึ้นเขามาโดยไม่กลัวหลง ทั้งที่นางมองไปทางไหนก็เห็นแต่ต้นไม้ แยกทิศทางไม่ออกด้วยซ้ำ พอเดินพ้นเขตป่าจึงเห็นแสงสว่างเรืองรองอยู่เบื้องบน





                   ลู่เอินวางตะเกียงน้ำมันลงบนพื้น ก่อนจะเงยหน้ามองดวงจันทร์ที่ไร้สิ่งบดบัง ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อครู่สลายหายไปจนหมด เหลือเพียงความยินดีเท่านั้น ทัศนียภาพเบื้องหน้าทั้งงดงามและน่าจดจำ ดวงตาคู่สวยเหม่อมองแสงสีทองราวกลับตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วครู่ รู้สึกตัวอีกที ท่อนแขนของพี่จิ่วก็กักร่างของนางเอาไว้เสียแล้ว
                   "ระวังหน่อยสิ ข้างหน้าเป็นเหวนะ"
                   "เจ้าค่ะ" เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นกับนางกัน..
                   "เจ้าตกหลุมรักพระจันทร์รึอย่างไร เหตุใดถึงมองจนเหม่อลอยเช่นนี้เล่า"
                   "จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างกันล่ะเจ้าคะ.." นางตอบกลับเสียงอ่อน สายตาเลื่อนลงบนพื้น อีกไม่กี่ก้าวนางอาจร่วงลงแล้ว ยังดีที่อีกฝ่ายช่วยเอาไว้ กระทั่งนางเองยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่..เห็นทีคงต้องระวังตัวให้มากขึ้น ลู่เอินเงยหน้าขึ้นมองพี่จิ่ว แต่กลับเห็นว่าเขากำลังมองนางอยู่เหมือนกัน "พาข้ามาชมจันทร์มิใช่รึเจ้าคะ เหตุใดคุณชายถึงมองหน้าข้า"
                   "小时不识月,呼作白玉盘。又疑瑶台镜,飞在青云端" (วัยเด็กไม่รู้จันทร์ เรียกไปนั่นจานหยกขาว หรือกระจกของเทพท้าว ลอยกลางหาวในเมฆา)
                   นางมองอีกฝ่ายที่เอ่ยบทกลอนท่วงทำนองแห่งจันทร์กระจ่างออกมาหน้าตาเฉย ลู่เอินสบตากับพี่จิ่วด้วยแววตาสงสัย คล้ายต้องการให้เขาเฉลยออกมาว่าต้องการประลองปัญญาอะไรกับนาง
                   "ครั้งที่ยังไร้เดียงสา เห็นดวงจันทร์กลับทักท้วงว่าเป็นจานหยกขาว" เรื่องนั้นนางย่อมตีความออก ใบหน้าของนางจึงไม่หายข้องใจ "แต่พอโตมาข้ากลับรู้สึกว่าดวงจันทร์ยังมองได้หลายแบบ ข้ามองขนมเยว่ปิง ยังมองว่าเป็นดวงจันทร์ มองโคมลอยที่ขึ้นบนท้องฟ้า ยังมองว่าเป็นดวงจันทร์"
                   ลู่เอินคล้ายคาดเดาบางอย่างขึ้นมาได้ นางจึงหลบสายตาของเขา ใบหน้าอ่อนเยาว์สะท้อนความไม่พอใจเล็กๆออกมา "ท่านเป็นใครกัน คายคุณชายออกมาเลยนะเจ้าคะ" นางมั่นใจว่าไม่ได้ใส่อะไรลงในขนมเยว่ปิงแน่ หรือเขาไปดื่มสุราที่ไหนมา
                   "ลู่เอิน.." พอถูกเรียกชื่อ นางรู้สึกราวกลับอากาศรอบตัวหดหายไปจนหมด ความอึดอัดแทรกเข้ามาในร่างกายจนไม่อาจอยู่สุขได้ "เรียกข้าอาจี้ก็ได้ จี้เป็นชื่อทางการของข้าเอง"
                   มันคือความรู้สึกอะไรกัน..
                   ดรุณีน้อยก้มหน้ามองพื้น เสื้อผ้าที่พอดีตัวพลันคับแน่น รู้สึกอึดอัดเป็นที่สุด ร่างกายราวกลับต้องของร้อน แก้มนวลผ่องขึ้นสีอ่อนคล้ายคนเมาสุรา มือที่ทิ้งอยู่ข้างตัว เปลี่ยนมาจับกันอยู่ที่ลำตัวแทน นิ้วเรียวเกี่ยวพันกันคล้ายไม่อาจอยู่นิ่งได้ ริมฝีปากอยากเอื้อนเอ่ยตอบรับ ก็ยากเปล่งวาจา
                   "เจ้าค่ะ.." น้ำเสียงของนางบางเบาเหมือนเสียงกระซิบ แต่เพราะอยู่กันเพียงลำพังท่ามกลางกระแสลม จึงได้ยินอย่างชัดเจน
                   "ไหนลองดูสิ"
                   "..." ริมฝีปากของนางพลันสั่นเทายากจะขยับ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเลยฟังดูประหลาดนัก "อา..จี้"
                   นางพึ่งเข้าใจความรู้สึกที่อยากหลบหนีอะไรสักอย่างก็ตอนนี้แหละ..!
                   ต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไรออกมาเนิ่นนาน จนลู่เอินเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ ดวงตาของนางสบสายตากับคนที่กำลังมองอยู่พอดี ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มของนาง กลายเป็นสีหน้าไม่พอใจ คิ้วบางกดลงต่ำ ริมฝีปากคว่ำลง แต่ผิวแก้มกับแดงระเรือ ดูไปก็คล้ายกับผลมะเขือเทศไม่มีผิด พี่จิ่วยิ้มออกมาอย่างขบขัน ทั้งสองละสายตา ท่าทีดูร้อนรนราวกลับไฟลุก
                   ผ่านไปสักพัก เขาจึงเอ่ยคำพูดหนึ่งออกมา "เจ้าเป็นเหมือนดวงจันทร์ที่คอยให้ความอบอุ่นและรู้สึกพึ่งพิงให้กระต่ายหยกตัวนี้รู้สึกอุ่นใจ"
                   ลู่เอินทั้งตกใจทั้งทำอะไรไม่ถูก นางยังไม่เคยถูกใครใช้คำพูดแบบนี้ใส่นางเลย แม้จะเคยเห็นจากในตำรา แต่ก็เทียบไม่ได้ ทั้งบรรยากาศ ความรู้สึก และบุคคลที่เอ่ยคำพูดนั้น.. นางเคยรู้สึกว่าเหตุใดสตรีทั่วหล้าถึงได้แพ้คำเยินยอเช่นนี้ ไม่นึกว่าพอได้ยินเอง เป็นนางที่ไม่รู้จะทำอย่างไร
                   "ข้...ข้......"
                   ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกมา นางพุ่งเข้าไปยกมือขึ้นปิดริมฝีปากอีกฝ่ายเอาไว้อย่างลืมตัว กลายเป็นทั้งสองต่างตกใจจนบรรยากาศเมื่อครู่สลายหายไปเหมือนหมอก
                   ใบหน้าอ่อนเยาว์เขาอย่างแง่งอน "ท..ท่านจะพูดอะไร"
                   พอเห็นเขาทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง นางจึงปล่อยให้พี่จิ่วเป็นอิสระ
                   "เป็นสหายกับข้านะ ลู่เอิน"
                   นางมองเขาก่อนจะถอนหายใจออกมา รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่พูดอะไรที่ทำให้นางลำบากใจก็เพียงพอแล้ว.. "เจ้าค่ะ"
                   "เจ้าลองเล่นการละเล่นพื้นบ้านเมืองผิงหยางกับข้าหน่อยไหม?"
                   "ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน เป็นการละเล่นแบบไหนรึเจ้าคะ"
                   "ให้นำหวีไม้มาคนละเล่ม ตัดผมปอยหนึ่งของตนเองแล้วใช้เชือกสีแดงนี้มัดกับหวีแล้วแลกกันเก็บ"
                   พอได้ยินว่าให้ตัดผมนางก็หน้าซีด ผู้คนต่างกล่าวว่าผมคือชีวิต หากตัดผมก็เหมือนตัดชีวิตตัวเอง การตัดผมแลกกันนั้นหมายถึงคำสัญญา ดวงตาคู่สวยมีประกายบางอย่างพัดผ่าน แต่เพียงครู่เดียวก็จางหายไป
                   ท่านจะแลกปอยผมกับสตรีที่ท่านรู้จักเพียงผิวเผินเช่นข้าน่ะเหรอ?
                   นางสบตากับคนตรงหน้า คนที่เข้าหาสิ่งอันตรายโดยไม่สนชีวิตตัวเอง กำลังให้ความจริงใจกับนางเหรอ? ดวงตาของอีกฝ่ายมีเพียงความจริง ไร้การเสแสร้ง ต่างกับนางมากจริงๆ นางทอดสายตามองไปที่หุบเหวครู่หนึ่ง จึงหลับตาลง
                   "ข้าจะเล่นเจ้าค่ะ"
                   เมื่อเห็นนางตกลง พี่จิ่วจึงยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบหวีไม้มอบให้ลู่เอินหนึ่งเล่ม ส่วนตนก็ถือไว้ในมือหนึ่งเล่ม
                   พี่จิ่วตัดผมปอยหนึ่งก่อนจะมัดกับหวี ลู่เอินจึงขอยืมมีดจากอีกฝ่ายมาตัดปอยผมบ้าง นางจับผมที่ยาวถึงกลางหลังของนางขึ้นมา ก่อนจะเลือกส่วนที่ดูยาวที่สุด จากนั้นจึงตัดออก นางนำปอยผมมามัดกับหวีไม้ที่ตนได้ ก่อนจะแลกหวีไม้กับอีกฝ่าย นางเก็บหวีไม้ที่มีผมของเขาพันอยู่ใส่ในย่าม พอเงยหน้าขึ้นเขาก็หวีไม้ที่นางมอบให้เขาก็หายไปแล้ว ลู่เอินจึงไม่รู้ว่าพี่จิ่วนำมันไปไว้ตรงไหน
                   "เราอยู่ที่นี่นานแล้ว กลับไปหอปี้ซูกันไหม"
                   หญิงสาวเผยยิ้มบางเบา บ่งบอกว่าอารมณ์กลับมาสงบดั่งเดิมแล้ว "เจ้าค่ะ"
                   ทั้งสองเดินลงจากเขาจงหนานซาน ไปขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางกลับเข้าฉางอัน มุ่งสู่หอปี้ชู

@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +77 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 77 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1

225

กระทู้

2135

โพสต์

54หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
80456
เงินตำลึง
901421
ชื่อเสียง
244401
ความหิว
813

ใบรับรองภาษาไต้หวันตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่

คุณธรรม
14690
ความชั่ว
8478
ความโหด
21715
ฉันสวยและดูดี
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2018-9-29 11:34:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2018-9-29 13:35
[ เควสตระกูลซ่ง (11) ]

      หลังจากที่เส้าเทียนได้ฟังคำทำนายจากซินแสคคนนึง เขาและสหายทั้งสองก็ควบฮั่นเสียทองมาที่เขาจงหนานซาน

       หาที่หลบซ่อน(?)

      “เส้าเทียนเจ้าเชื่อในสิ่งที่ซินแสผู้นั้นพูดอย่างงั้นรึ” ไป๋เหยียนเฟยเอ่ยถาม

      “ข้าชอบลองน่ะ..” ใช่แล้ว เส้าเทียนชอบลองในสิ่งที่ตัวเองไม่ปักใจเชื่อ หากเป็นอย่างที่ซินแสคนนั้นพูดจริงหละก็ เขาอาจจะลองเชื่อในเรื่องพวกคำทำนายดูบ้าง เส้าเทียนเชื่อในสิ่งที่ตัวเองพิสูจน์ได้เท่านั้น

      “ชอบลอง…” หวังจวินจื่อที่อยู่ข้างๆเส้าเทียนเอียงคอมองอย่างสงสัย “ลองอะไรรึขอรับ” เด็กหนุ่มที่ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด

      “ลอง” ขมวดคิ้ว “หมายถึงลองในสิ่งที่ตัวข้านั้นไม่เชื่อ ยกตัวอย่างเช่นคำทำนายที่ข้าได้รับจากซินแสในวันนี้ไงเหล่า” ร่างสูงพยายามอธิบายให้เด็กหนุ่มเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

      “อ่อ” หวังจวินจื่อพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ

      หลังจากนั้นเขาก็เดินทางมาถึงเขาจงหนานซานอยู่ในเทือกเขาฉินหลิงห่างจากเมืองฉางอัน 60 ลี้
เป็นเทือกเขาที่งดงามราวแดนสวรรค์ด้วยมีภูเขาสลับซับซ้อนมากมาย และแน่นอนกว่าจะมาถึงที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยด้วยซ้ำ ด้วยความที่เป็นเส้นทางซับซ้อน

      นัยน์ตาสีดำคมกริบมองหาที่หลบซ่อน อืม มีหลายที่ให้เขาหลบซ่อนก็จริง แต่ต้องเลือกที่ที่เหมาะสมเป็นทำเลที่มองเห็นภายนอกได้ และคนภายนอกไม่สามารถมองเห็นได้ ตรงไหนดี…

      “นี่เส้าเทียนหาที่หลบแถวนี้ไหม มีต้นไม้ใบหญ้าให้หลบซ่อนตัวได้แถมยังมีโพร่งอีกต่างหาก ข้ารับรองว่าไม่มีใครเห็นอย่างแน่นอน” ไป๋เหยียนเฟยที่เดินไปหาที่ซ่อน เรียกเส้าเทียนให้ไปดู

       “อืม ตรงนี้ก็ดี” เขาเอ่ยบอกหลังจากที่มอง สถานที่ที่เขาจะหลบซ่อนตัวกัน

       เส้าเทียนซ่อนฮั่นเสียทองไว้ตรงต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ขึ้นซ้อนตัวกัน ส่วนเยี่ยอวี่เซิงฝานหมาป่าตระกูลหรั่นก็สั่งให้มันแอบอยู่กับพวกเขา นกพิราบขาวนวลบริสุทธิ์เยี่ยซิวก็ให้มันเกาะอยู่บนต้นไม้เพื่อสอดส่องอยู่ด้านบน ตอนนี้บุรุษทั้งสามหลบซ่อนตัวอย่างมิดชิดและระมัดระวัง
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -23 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -23 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนหลิ่งเฉียว
รูปปั้นเทพีวีนัส
คทาแห่งน้ำพุ
ถุงมือแอเมทิสต์
ชุดแอเมทิสต์
กู่ฉินจันทรา
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x19
x13
x4
x7
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x2
x1
x1
x1
x1
x2
x2
x6
x4
x20
x4
x4
x4
x4
x72
x1
x5
x3
x42
x20
x2
x1
x100
x1
x3
x8
x5
x9
x5
x87
x10
x6
x130
x1
x1
x13
x270
x12
x1
x2
x54
x13
x2
x2
x26
x8
x122
x125
x124
x16
x110
x130
x125
x50
x81
x75
x2
x6
x13
x14
x50
x570
x1
x26
x2031
x11
x1419
x31
x2000
x2223
x24
x216
x30
x18
x2860
x19
x2211
x17
x42
x6323
x2800
x3
x28
x28
x3000
x2236
x1900
x51
x3200
x163
x197
x5
x20
x62
x56
x1355
x3628
x1723
x23
x45
x890
x34
x19
x47
x3223
x38
x1823
x254
x17
x222
x82
x5
x26
x563
x3135
x7
x103
x262
x1633
x420
x9303
x140
x94
x20
x1929
x3463
x25
x355
x2604
x93
x192
x9
x6582
x9
x10
x67
x3330
x5603
x1830
x50
x250
x2236
x10
x742
x16
x1
x12
x587
x283
x17
x1
x1869
x94
x2062
x263
x1
x2609
x1
x58
x1843
x42
x1
x1255
x323
x79
x83
x1
x1930
x1630
x2010
x1600
x77
x2220
x220
x217
x64
x9999
x274
x3973
x24
x12
x2
x51
x10
x1
x51
x3610
x640
x36
x378
x281
x1
x11
x3421
x3025
x380
x944
x30
x4578
x2120
x2906
x4955
x2560
x15
x30
x4162
x11
x9999
x2340
x9999
x143
x3
x1607
x3720
x4934
x214
x3500
x4
x4422
x8488
x4550
x1841
x4239
x5591
x5599
x3468
x4136
x192
x7095
x1863
x30
x3882
x34
x874
x3210
x9392
x7474
x241
x15
x343
x225
x31
x3858
x98
x3135
x4742
x6681
x9999
x3447
x2009
x136
x1410
x30
x3772
x558
x5061
x9999
x1
x9606
x5999
x2770
x1962
x382
x1
x4791
x613
x4804
x10
x9
x58
x1
x9999
x1123
x292
x3632
x5463
x2723
x2
x50
x4
x512
x448
x882
x655
x431
x926
x2
x9999
x9999
x9999
x3
x4110
x1640
x5525
x42
x3120
x16
x97
x967
x30
x516
x2656
x11
x25
x18
x3766
x237
x10
x9999
x34
x28
x1294
x1423
x24
x139
x157
x709
x965
x27
x63
x508
x3265
x13
x4
x807
x4054
x4742
x10
x3083
x3478
x42
x17
x240
x9999
x811
x24
x27
x35
x3440
x9
x35
x784
x3266
x9999
x273
x4245
x7071
x843
x9999
x9999
x2894
x1510
x5685
x9999
x7302
x9392
x319
x9096
x7941
x289
x56
x1
x110
x362
x4481
x2060
x2000
x285
x584
x35
x9015
x9999
x8406
x3094
x3217
x7909
x97
x8135
x9999