ดู: 383|ตอบกลับ: 6

{ เมืองเจียงเซี่ย } คฤหาสน์ตระกูลจง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-9-24 15:14:07 |โหมดอ่าน
  




 คฤหาสน์ตระกูลจง 


{ เ มื อ ง เ จี ย ง เ ซี่ ย }






【 คฤหาสน์ตระกูลจง 】

『 เงินซื้อทุกสิ่งไม่ได้ แต่หลายสิ่งต้องใช้เงิน 


ตระกูลจงทำการค้าขายเป็นหลักจนร่ำรวย คฤหาสน์หลังใหญ่นี้ตั้งอยู่ ณ ใจกลางเมืองเจียงเซี่ย ที่ๆราคาแพงที่สุด ท่านเจ้าสัวชอบให้มีการแสดงครื้นเครงเป็นประจำ ที่แห่งนี้จึงมักมีคนเข้าออกตลอดเวลาไม่เคยเงียบเหงา

นอกจากนี้ตระกูลจงยังมีน้ำใจคอยสนับสนุนชาวบ้านในเรื่องต่างๆทำให้เป็นที่นับหน้าถือตาในหมู่ผู้คนทุกชนชั้น




เจ้าสัว จง เซี่ย ( 37 ปี )


นิสัย : ชอบสตรีงดงามและชักชวนให้มาเป็นอนุ ถึงอย่างนั้นเขานับว่าเป็นสุภาพบุรุษคนหนึ่งเลยทีเดียว ไม่เคยทิ้งให้ภรรยาคนไหนเปล่าเปลี่ยวใจ อีกทั้งเป็นคนที่ไม่คิดมาก ใครขออะไรมาก็ให้เสมอ ชอบจัดงานรื่นเริงด้วยนิสัยที่ชอบความสนุกสนาน กระนั้นก็อนุรักษ์ในศิลปะและวัฒนธรรม เป็นคนมีน้ำใจจนชาวบ้านนับหน้าถือตา มีชื่อเสียงในวงการพ่อค้าและบัณฑิต ในฐานะคนที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-9-27 16:11:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-10-25 23:54

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 2 )
ขยายกิจการ ( 25 ) อินซื่อป๋อ - 130

      ใช้เวลาเดินทางไม่กี่ชั่วยามก็มาถึงเมืองเจียงเซี่ย ว่าไปแล้วบัณฑิตอิ๋งจูเหว่ยก็เป็นแขกของท่านเจ้าเมืองเจียงเซี่ย นางลังเลใจไม่น้อยที่รับงานนี้เพราะหากเจอเขาก็คงจะทำตัวไม่ถูกเป็นแน่ ขบวนคณะแสดงหอหนิวหลางจือหนี่ประกอบด้วยเกวียนเสบียง เกวียนเครื่องประกอบการแสดง และเกวียนนักแสดง โดยรวมแล้วมีประมาณห้าคัน นั่นทำให้เรียกสายตาคนในเมืองได้ไม่น้อยเลย

      @Yueqing @Lulu

      ทันทีที่มาถึงคฤหาสน์ตระกูลจง ท่านเจ้าสัวจงก็ต้อนรับพวกนางอย่างเอิกเกริกด้วยการล้อมด้วยคนใช้นับสิบกว่าชีวิตที่คารวะพร้อมกันแล้วเข้ามาช่วยขนของโดยไม่ต้องบอกกล่าวอันใด หรั่นซิ่นหลี่เกิดทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเพราะครั้งสุดท้ายที่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้คือที่จวนสกุลหยาง แม้จะไม่มากแต่คนที่นั่นก็ให้ความเคารพนางเพราะตนคือหลานสาวจินยู่ปี้โหว

      @Yueqing @Lulu

      ตัดภาพมายังปัจจุบันดีกว่า หรั่นซิ่นหลี่กับคณะของตนลงจากเกวียนแล้วคารวะเจ้าสัวจงที่ยิ้มแย้มอยู่หน้าประตูใหญ่พร้อมสตรีเลอโฉมข้างกาย นางสังเกตุจากเครื่องประดับของคนทั้งห้าที่ยืนข้างเขานั้นดูที่ต่างออกไปก็รู้ได้ทันทีว่าคนเหล่านั้นคืออนุภรรยาอย่่างไม่ต้องสงสัย "ยินดีต้อนรับคณะนักแสดงหอหนิวหลางจือหนี่สู่เมืองเจียงเซี่ย!" เขากล่าวแล้วทันใดเสียงรอบข้างก็กระหึ่มโหมโรงขึ้นมา ....นี่มันมากกว่าเอิกเกริกอีกนะ นี่มัน....เกิน

      @Yueqing @Lulu

     "หอหนิวหลางจือหนี่รู้สีึกเป็นเกียรติเป็นอย่างยิ่งที่ได้รับการเชื้อเชิญจากท่านเจ้าสัวจง" นางกล่าวแล้วยิ้มแย้มการค้าให้ "ข้ามีนามว่า หรั่นซิ่นหลี่ เป็นผู้ดูแลที่เถ้าแก่หงส่งมาเจ้าค่ะ" นางกล่าวแนะนำตัวเองแล้วคารวะชายหนุ่มอีกครา

     "เช่นนี้เอง ข้ามีนามว่า จง เซี่ย ข้างกายนี้คือภรรยาและอนุของข้า จากทางซ้ายมือของท่าน จงฺฮูหยิน โหย๋วเหยี๋ยน เป่าเหมย หลี่ฮวา และหมิงถิง" เจ้าสัวจงกล่าว แม่นางทั้งห้าก็คารวะตามมารยาท สองในห้านั้นมองมาที่นางด้วยสายตาเชิงติติงแต่คนหาได้สนใจไม่ นั่นเพราะนี่คืองาน ยังว่าดีที่อีกสามนั้นยิ้มให้นางอย่างเป็นมิตร

    "พวกเราพี่น้องสกุลจงยินดีที่ได้พบแม่นางหรั่น" พวกนางกล่าว

      ทันทีที่เข้าไปข้างในก็พบว่ามีทั้งเจ้าเมืองเจียงเซี่ยและบัณฑิตอีกมากหน้าหลายตา งานเลี้ยงกำลังใกล้จะเริ่มหากแต่หนึ่งในผู้ชมนั้นไม่มีอิ๋งจูเหว่ย นางลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก หรั่นซิ่นหลี่จัดแจงให้คนยกกลองและเครื่องดนตรีไปประจำตำแหน่งของมัน ระหว่างนั้นเจ้าสัวจงก็กล่าวกับแขกที่มาอย่างเบิกบาน

      @Yueqing @Lulu

     "ข้าเชิญคณะแสดงจากหอหนิวหลางจือหนี่มาให้พวกท่านได้รับชม ได้ยินว่าหอแห่งนี้แม้จะเพิ่งเปิดได้ไม่นานแต่มีผู้มากความสามมรถหลายคนเชียวนะ!" เจ้าสัวจงกล่าวอย่างภูมิใจในรสนิยมของตนเอง หรั่นซิ่นหลี่ที่ได้ยินก็นึกกดดันไม่น้อย..

     "เอาล่ะ พวกเจ้าประจำตำแหน่ง" นางไม่มีเวลามากพอที่จะให้เสีย จึงให้ทุกคนประจำที่รวมถึงเสิ่นลู่เอินซึ่งนางวางให้คนเป็นกู่เจิงเครื่องที่สอง และชิงชิงกู่เจิงสนับสนุน เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วตัวนางเองจึงนั่งลงที่คนประกอบจังหวะซึ่งอยู่ข้างหลังสุดถือแท่งไม้สองชิ้นในมือเคาะ
      @Yueqing @Lulu

      ป๊อก..ป๊อก...


      ทันทีที่เสียงเพลงดังขึ้น หลี่ถิงจึงเริ่มฮัมจังหวะแล้วขับร้องออกมาเป็นบทเพลงท่ามกลางเสียงคันซอสีเส้นไหม บรรเลงเสียงผาดผ่านใจมลายสู่ห้วงแห่งความเพ้อฝัน สิบนิ้วกรีดกรายกู่เจิงอย่างพลิ้วไหวพร้อมกันนั้นเองที่สตรีทั้งสี่ก็เริ่มการแสดง เว้นแต่หลิวหลานหลานที่ครานี้ไม่ได้ร่วมช่วงแรกกำลังนั่งชมอยู่รอการแสดงชุดถัดไป ปิงเยว่สะบัดพลิ้วชายผ้าเริ่มการร่ายรำ

      @Yueqing @Lulu

野有蔓草
零露漙兮
有美一人
清扬婉兮
邂逅相遇
适我愿兮
野有蔓草
零露瀼瀼
有美一人
婉如清扬
邂逅相遇
与子偕臧

      ขับขานจนจบการแสดงช่วงแรก และการแสดงถัดไปก็เริ่มขึ้นมาในทันที.. 'ทำนองในฟองอากาศ'

      @Yueqing @Lulu

     เรื่องราวของเขตพื้นที่ห่างไกลความเจริญไปเป็นพันลี้ บนเทือกเขาสูงใหญ่ที่ขณะนั้นแม้แต่จางเจี่ยเจี้ยยังงดงามด้อยกว่า มีเรื่องราวหนึ่งของสตรีถูกฝังไว้แล้วตายไปพร้อมกันกับนาง ความมั่งคั่ง ความหลงใหล ความหลงระเริงในสิ่งที่ผู้คนให้ความสำคัญว่าเป็นของล้ำค่า เป็นนางที่ทำให้อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน ณ ขณะนั้นต้องล่มสลายเป็นเถ้าถุลี..

แดนพันลี้ใต้ฟ้าเหนือสมุทร
สุขไหนเล่าไม่เท่าถิ่นสวรรค์
ท่ี่แห่งนั้นมีเรื่องเล่าขาน
เอ่ยถึงมัจฉางามกว่ามุกดาใด

แก้วกานดา เฟิงจื่อ มณี
ทรามวัยหยดย้อยแย้มใจ
แรกพบสบพักตร์กมลไหว
ทวนคลื่นไปน้องนางมิแล

เหนือความงามพันปีคือเวลา
บุปผาร่วงโรยฤดูเปลี่ยนผัน
โทสะพล่านเป็นแค้นนที
ทะเลไฟคุกครุ่นลุกบรรเลง

เป็นทำนองในฟองอากาศ
แตกสลายยามถึงจุดหนึ่งนั้น
ดนตรีที่ถูกปิดกั้นไม่อาจได้ยิน
เฉกเช่นบุปผาที่ร่วงโรย

เฟิงจื่อต้องการสิ่งใด
เพียบพร้อมมั่งคั่งมีราศี
ฤ แท้จริงสิ่งที่นางปราถนามี
ไม่ใช่สิ่งเหล่านี้ ไม่มีสิ่งใด

เป็นทำนองในฟองอากาศ
แตกสลายยามถึงจุดหนึ่งนั้น
เฟิงจื่อที่ร่วงโรยรา
เสหมือนปลาขาดอากาศหายใจ

เป็นทำนองในฟองอากาศ
ความรื่นเริงบทเพลงหายไป
จิตใจโรยราด้วยริษยาทมิฬ
จบสิ้นชีวี

     ทันทีที่จบการแสดง ทั้งจวนก็เงียบสงัดในทันใด หลี่ถิงเข้าถึงอารมณ์ของบทเพลงได้เป็นอย่างดีในฐานะคนขับทำนองดำเนินเรื่อง ในขณะที่หลิวหลานเสวี่ยสวมบท เฟิงจื่อ ขึ้นแสดงจนผู้คนต้องภวังค์ ปิงเยว่ที่บรรเลงเป็นตัวละครชิงอี้ให้นักแสดงเสริมก็มีสง่าราศีไม่แพ้กัน หลิวหลานหลานครานี้ได้ขึ้นแสดงด้วยในบทบาทไฉ่ต้าน แม้จะไม่เด่นมากแต่นางสามารถสื่อสารออกมาได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ และหลิวหลานเหยียนที่รับบทเป็นบุรุษในละครงิ้วก็ทำให้ผู้ชมประหลาดใจไม่น้อยในฝีมือของนาง วันนี้เองก็เช่นกันที่ฝูเยว่ชิงกับเสิ่นลู่เอินทำให้นางเห็นการพัฒนา คนอดยิ้มไม่หุบไม่ได้

      @Yueqing @Lulu

      หรั่นซิ่นหลี่รู้สึกภูมิใจเป็นอย่างมากในตัวทุกคนและกล่าวจบด้วยประโยคสั้นๆ "นี่เป็นการแสดงครั้งแรกของหอหนิวหลางจือหนี่ ผู้น้อยขอบพระคุณท่านเจ้าสัวที่มอบโอกาสให้ หวังว่าการแสดงในวันนี้จะเป็นที่พึงพอใจ"

      เสียงปรบมือดังขึ้นเซ็งแซ่หลังนางกล่าวจบ "ไม่ใช่แค่น่าพอใจเท่านั้นนะ ยังทำให้ข้าตระหนักถึงคุณค่าคนข้างกายอีกด้วย!" เจ้าสัวจงเอ่ยชมไม่หยุดปาก

     "ท่านกล่าวชมเกินไปแล้ว.." นางยิ้มตอบ

      @Yueqing @Lulu

     "เถ้าแก่หงช่างมากความสามารถจริงๆ.. ข้าจะต้องเชิญนางมาดื่มน้ำชาให้ได้สักครา!"

      น่าเสียดายนักที่คำเชิญต่อมาของท่านเจ้าสัวให้อยู่ที่เมืองนี้ต่ออีกหน่อยคงจะเป็นไปไม่ได้เพราะนางยังมีธุระต้องทำอีกมาก จึงเอ่ยปากรับคำไปว่าหากมีโอกาสคราหน้าจะไม่พลาดมาอย่างแน่นอน หลังทุกคนเก็บของขึ้นรถม้าคนรับใช้ก็ขนค่าจ้างใส่หีบใหญ่มาบรรจุลงเกวียนใหญ่ของนาง หลังจากนั้นหานสี่ก็นำใบรับรองของเสิ่นลู่เอินมาให้ ตนเขียนชื่อก่อนจะมอบคืนและขอตัวขึ้นรถม้ากลับไป

@Admin @Yueqing @Lulu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1

17

กระทู้

296

โพสต์

12หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
9943
เงินตำลึง
176128
ชื่อเสียง
56824
ความหิว
368

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
0
ความชั่ว
0
ความโหด
0
หรั่นหลัน
เลเวล 1

ติง โหยว

"คนไม่ดีต้องถูกลงโทษ!!"
pet
โพสต์ 2018-9-27 21:19:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lulu เมื่อ 2018-10-25 12:42

โรลร่วมงานแสดง


                   เป็นครั้งแรกที่ลู่เอินได้มาเปิดหูเปิดตาที่เมืองเจียงเซี่ย แต่นางไม่อาจโผล่หน้าออกไปอย่างซุกซนได้เพราะตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในเกวียนร่วมกับนักดนตรีหลายคน หนึ่งในนั้นคือฝูเยว่ชิงด้วย แต่เพราะได้ยินเสียงโห่ร้องของชาวเมือง คล้ายกับงานเทศกาลหนึ่ง ลู่เอินจึงแอบเลิกม่านให้เห็นเพียงช่องดวงตาเพื่อมองดูคนด้านนอก การแต่งกายของผู้คนไม่ได้ต่างจากหลายที่ที่นางไปมานัก แต่บรรยากาศของเมืองกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง พอได้พินิจการตกแต่งเมืองเจียงเซียแล้ว ลู่เอินจึงเผลอปล่อยให้ผ้าม่านตกลง เผยให้บุคคลภายนอกเห็นดรุณีน้อยในเกวียนเข้า ทั้งการแต่งกายและรูปโฉมโดดเด่นจนไม่อาจละสายตาได้ ทั้งแววตาดูซุกซนอยากรู้อยากเห็นและรอยยิ้มคล้ายกับยินดีที่ได้เห็นเมืองเจียงเซี่ย ทำเอาบุรุษหลายคนที่ยืนชมขบวนเกวียนไม่อาจละสายตาได้ เด็กสาวที่อยู่ในวัยออกเรือน อย่างไรก็เหมือนบุปผาสีหวาน ชาวเมืองพอจะทราบแล้วว่าเป็นขบวนคณะแสดงหอหนิวหลางจือหนี่ จึงได้แต่คาดเดาสถานะของอีกฝ่ายในใจ
                   ลู่เอินที่พึ่งรู้สึกตัวได้ภายหลังจึงรีบดึงม่านปิดทันที เมื่อครู่นางเผลอแสดงกิริยาดูไม่ได้เสียแล้ว หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ดีไป ตลอดทางจึงนั่งเรียบร้อยไม่พูดไม่จา ไม่ก็เล่นมือเยว่ชิงและพูดคุยกับเขาแทน

                   @Yueqing



                   กว่านางจะได้ออกจากเกวียนอีกทีก็เป็นตอนที่คนในหอมาไล่ให้ออกไปเพราะถึงคฤหาสน์ตระกูลจงแล้ว ผู้คนเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง ทั้งช่วยขนของและต้อนรับอย่างดี ลู่เอินที่ได้ออกมาเปิดหูเปิดตา ไล่สายตามองบรรดาพี่น้องร่วมหอที่แต่งกายกันงดงาม มองไปคล้ายกับมวลบุปผากลุ่มหนึ่ง ลู่เอินถูกกลุ่มนักดนตรีลากเข้าไปด้านหลังของคฤหาสน์เพื่อเตรียมเข้าไปทำการแสดงด้านใน จึงไม่ได้เห็นบรรยากาศระหว่างทางนัก
                   "เอาล่ะ พวกเจ้าประจำตำแหน่ง" เสียงของผู้ดูแลซิ่นหลี่ดังขึ้น
                   ผู้คุมการแสดงอีกคนจึงมาช่วยจัดแจงตำแหน่งให้ นางประจำอยู่ที่กู่เจิงเครื่องที่สอง หัวใจของนางเต้นถี่คล้ายจะกระเด็นกระดอนออกมาจากอกอยู่แล้ว เมื่อทุกคนประจำตำแหน่งเรียบร้อย เสียงเคาะจังหวะเริ่มจึงดังขึ้น นางพยายามตั้งสมาธิ จดจ่ออยู่ที่บดเพลงและเริ่มกรีดนิ้วลงบรรเลงดนตรีที่ได้ซักซ้อมมา


                   @Yueqing

                   อาจเป็นเพราะบรรยากาศที่หนุนนำ ทั้งการร่ายรำและเสียงของดนตรีที่ทรงเสน่ห์ การบรรเลงของนางดีขึ้นกว่าตอนซ้อมหลายต่อหลายเท่า ลู่เอินที่คอยฟังเสียงบรรเลงตลอดยังนึกแปลกใจ เมื่อได้ร่วมบรรเลงกับเครื่องดนตรีจำนวนมากขนาดนี้แล้ว กลับต่างจากการบรรเลงเดี่ยวนัก ผู้คนล้วนไม่ได้สนใจที่สีหน้าของนักบรรเลง แต่รอยยิ้มประดับบนใบหน้าของลู่เอินขณะนั้นช่างน่ามองนัก นางจมไปกับความเพลิดเพลินและความสุขของการบรรเลงดนตรีจนไม่อาจปิดมิด



                   @Yueqing

                   ผ่านไปคล้ายเพียงหนึ่งอึดใจ การแสดงก็จบลงเสียแล้ว ลู่เอินตื่นจากภวังค์ เงยมองสายตาชื่นชมของผู้คนรอบกาย ในใจรู้สึกทั้งโล่งใจและภูมิใจถึงที่สุด แม้จะรู้สึกเสียดายที่การแสดงนี้ไม่ได้ยาวมากนัก แต่มันกลับกลายเป็นความทรงจำที่น่าจดจำหนึ่งในใจของนางเสียแล้ว ลู่เอินช่วยคนอื่นเก้บข้าวของเพื่อเตรียมกลับหอหนิวหลางจื่อหนี่ ระหว่างนั้นนึกขึ้นได้ว่าต้องให้ผู้ชมลงชื่อกับการแสดงดนตรีของนางด้วย จึงฝากให้พี่สี่นำกระดาษลงชื่อไปให้ผู้ดูแลหอและเยว่ชิงช่วยลงชื่อให้ตน


@Yueqing @LanXinLi @Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +307 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 222 -36 + 5
LanXinLi + 300 ค่าจ้าง

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ฮั่นเสียทองเทวะ
กราดิอุส
ปิ่นล้ำค่า
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x7
x2
x80
x1
x30
x20
x1000
x1
x20
x1
x3
x15
x1
x9
x4
x1
x20
x45
x7
x35
x1
x3
x1
x2
x1
x3
x2
x1
x1
x30
x1
x2
x300
x45
x16
x757
x30
x50
x25
x1
x10
x2
x6000
x91
x2
x4
x1
x2
x2
x49
x13
x8
x59
x2
x10
x17
x200
x99
x130
x175
x100
x100
x60
x2
x20
x41
x50
x1520
x1
x100
x25
x700
x39
x24
x105
x1
x97
x55
x13
x1
x76
x20
x3086
x3
x9
x66
x30
x75
x150
x150
x108
x33
x2
x25
x41
x40
x32
x200
x100
x100
x212
x22
x4
x1
x62
x1041
x1021
x355
x30
x10
x30
x18
x77
x9
x81
x54
x50
x102
x56
x83
x76
x68
x211
x134
x134
x136
x11
x94
x44
x125
x319
x470
x150
x110
x75
x250
x340
x2
x19
x671
x60
x111
x48
x1
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-9-29 20:03:07
จองแสดง@Admin @LanXinLi @Lulu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +97 ย่อ เหตุผล
LanXinLi + 100 ค่าจ้าง
Admin -3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ขงจื้อ
ตัวเบาพื้นฐาน
ม้าสีหมอก
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x8
x1
x10
x8
x10
x10
x10
x100
x18
x2
x14
x61
x80
x64
x54
x1
x1
x36
x10
x100
x6
x1
x4
x2
x4
x164
x70
x4
x100
x1
x2
x129
x46
x5
x10
x30
x10
x120
x50
x58
x1
x1
x6
โพสต์ 2018-12-6 12:14:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Yueqing เมื่อ 2018-12-6 12:20

โรลร่วมงานแสดง



ฝูเยว่ชิงได้ออกมาทำการแสดงที่นอกหอเป็นครั้งแรก และการแสดงครั้งแรกนี้ทำให้เกรงมากจนแทบกลายเป็นศิลารูปมนุษย์ก้อนใหญ่ไปเสียแล้ว ในเวลานี้เขากำลังอยู่ในเกวีนที่รับส่งเขาจากหอหนิวหลางจื่อหนี่อยู่ เขาไม่สามารถทำใจให้สงบลงกว่านี้ได้แล้ว ข้างนอกยังคงปกติแต่ภายในยังคงครุกครุ่นเขาไม่อาจกักกันความตื่นเต้นนี้ได้นานมากในเกวียนนี้มีนักดนตรีผู้อื่นอยู่ด้วยอีกมาก เสียงข้างนอกดังกึ่งก้องไปทั่วทั้งบริเวณทำให้เยว่ชิงละสามาธิจากการควบคุมตนเองไปสนใจเสียงเหล่านั้นแทน ภายนอกเสียงยังคงดังไม่หยุด เกวียนหยุดลงแล้วเยว่ชิงก้าวลงจากเกวียนแล้วพยายามคลำทางด้วยท่าทีที่น่าขันของตนเองจนสุดท้ายก็ต้องมีคนประคองเขาให้เดินอยู่ดี ระหว่างทางแม่นางเสิ่นลู่เอิ่นก็เล่นมือและพูดคุยกับเขา ดูเหมือนว่านางจะดูเบื่อหน่าย?หรือไม่นั้นเขาไม่ทราบแน่ชัดประการใด





หลังจากที่เขาาถึงแล้วกว่าเขาจะเดินไปถึงยังที่จัดงานได้ก็ทุลักทุเลงพอสมควรทำเอาเขาอยากจะโขกศีรษะของตนเองใส่ต้นเสาให้มันรู้แล้วรู้รอดไป คนในหอได้รับการต้อนรับอย่างดีจากทางเจ้าของงาน เยว่ชิงไม่กล้าเดินไปไหนเลยหากไม่มีผู้ช่วยเขาเดิน เสียงของผู้คนที่กไำลังวุ่นวายกันอยู่นั้นเริ่มเงียบลงบ้างแล้ว เยว่ชิงถูกเหล่านักดนตรีผลักดันข้าไปในตัวคฤหาสน์เพื่อเตรียมตัว



"เอาล่ะ พวกเจ้าประจำตำแหน่ง"เสียงของผู้ดูแลซิ่นหลี่ดังขึ้นเป็นการให้สัญญาณว่าการแสดงจะเริ่มขึ้นในไม่กี่เค่อข้างหน้า



@Lulu



เยว่ชิงนั่งประจำตำแหน่งของตนช้าๆก่อนที่จะรอคอยให้เครื่องดนตรีเครื่องต้นเสียงบรรเลงก่อนตนจึงค่อยบรรเลงตาม



@Lulu



ีเยว่ชิงเริ่มบรรเลงตามที่ตนซ้อมมาอย่างตั้งใจ เหงื่อที่มือเริ่มไหลรินลงมาอย่างมากมาย ตอนนี้เขาเกิดอาการปวดหัวขึ้นเล็กน้อยเนื่องจากได้ยินเสียงที่มากมายเกินไปพร้อมๆกัน ประสาทสัมผัสของเขาเริ่มปรับตัวได้แล้ว การแสดงนั้นผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แม้ว่าจะไม่ได้ยาวนานมากนักแต่ก็ทำให้เยว่ชิงมีประสบการณ์มากขึ้นไม่น้อย




@LanXinLi @Admin


                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                



ข้าเขินง่ายนะ^^
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ขงจื้อ
ตัวเบาพื้นฐาน
ม้าสีหมอก
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x8
x1
x10
x8
x10
x10
x10
x100
x18
x2
x14
x61
x80
x64
x54
x1
x1
x36
x10
x100
x6
x1
x4
x2
x4
x164
x70
x4
x100
x1
x2
x129
x46
x5
x10
x30
x10
x120
x50
x58
x1
x1
x6
โพสต์ 2019-3-24 22:46:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-3-24 23:56:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-24 23:59


{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 4 : เส้นทางของฉันคือการก้าวเดิน หรือปล่าว(?)}
{สัญญาจ้าง เซียงหยาง 15}
{ ตอนที่ 52 : ไลน์แมนมาแล้วค่ะ(?) : คฤหาสน์ตระกูลจง }

        วันนี้เป็นอีกวันที่การเดินทางนั้นเงียบเหงาตั้งแต่เมืองซินเอี่ย เป่าหลิงนั้นไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมจากนั้น แม้ว่าจะเดินทางไปส่งกล่องอาหารที่หอบัณฑิตเธอก็ไม่คิดที่จะพูดอะไรเพิ่มเติมออกมา แม้ว่าซิรินั้นจะเหลือบๆมอง แต่ทว่าเธอก็ต้องมานั่งคิดว่าเมื่อไรเป่าหลิงจะหายโกรธเธอเสียที.. นั้นเป็นนิสัยเสียของทางซิริ ที่เผลอทำอะไรแบบนั้นออกไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ..      
        
        ก็ช่วยไม่ได้นี้หน่า?...ใครจะไปรู้ล่ะ.. แต่หากในใจของเป่าหลิงเป็นอย่างไรนางก็ไม่อาจรู้ เด็กสาวนั้นที่เงียบไปตลอดทางเพราะว่ากำลังนั่งคิดกับหัวสมองของตัวเองอยู่ว่านี้มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่สำหรับเธอแล้วจะไปสนใครมันก็ไม่ใช่เรื่องของเธอเสียหน่อย ให้ตายยังไงก็ไม่ใช่นั้นล่ะ..ไม่มีทางเป็นแบบนั้นอยู่แล้วหรือปล่าวนะ?..      
        
        แม้ว่าจะรู้สึกก็เถอะ แต่ใครมันจะบอกได้กัน? เพราะถึงเป็นเธอก็บอกแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ มันเหนื่อยจะตายไป เหนื่อบแบบนั้นก็ไม่ใช่เหตุผลของเธออยู่แล้วล่ะ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเด็กสาวนั้นเหลือบมองไปทางสตรีชาวโรมันที่เริ่มนั่งคิดแล้วว่าจะง้อเธอยังไง..
        
        จนไม่นานก็เดินทางมาจนถึงคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ตั้งอยู่ ณ ใจกลางเมืองเจียงเซี่ย ซึ่งเป็นที่ตั้งของคฤหาสน์ตระกูลจง เป่าหลิงนั้นเหลือบมองก่อนที่จะขี่รถม้าไปจอดไว้ด้านหน้าก็เห็นกับยามสองคนที่อยู่เหมือนกัน นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปหา ตอนนี้พวกเขาเห็นร่างของเด็กสาวในชุดคลุมสีดำปกปิดใบหน้าของตนเองเดินเข้ามา ก่อนที่นางจะก้มคำนับ
        
        “คำนับท่านทั้งสอง เราเป็นคนที่เดินทางมาจากเซียงหยาง เดินทางมาเพื่อนำอาหารมาส่งตามคำสั่งของเถ้าแก่ซ่งแห่งโรงเตี๊ยมดอกหญ้า” เป่าหลิงนั้นอธิบาย ทางยามก็พยักหน้า “เฮ้ย พี่เรียกพ่อบ้านกับพวกบ่าวใช้มาดิ..” เสียงของหนึ่งในคนนั้นกล่าวบอก เด็กสาวนั้นเหลือบมองก็เห็นว่ามีร่างของใครนั้นเดินมา..
        
       “ว่าไง..มาจากโรงเตี๊ยมดอกหญ้าใช่ไหม? เราสั่งไปทั้งหมด 1000 กล่อง ครบหรือปล่าว?” เสียงของท่านพ่อบ้านที่ดูมีอายุนั้นกล่าวถาม เด็กสาวก็ให้ทางซิรินั้นยกกล่องข้าวทั้งหมด 1000 กล่องมา “ครบเจ้าค่ะ สามารถตรวจสอบได้เลย” เป่าหลิงกล่าว ก่อนที่ทางพ่อบ้านนั้นจะตรวจสอบ เมื่อเห็นว่ามันถูกแล้วล่ะก็ เขาจึงพยักหน้าแล้วให้เหล่าบ่าวใช้นั้นยกเข้าไปได้..
        
        ระหว่างนั้นเป่าหลิงก็เตรียมตัวที่จะกลับกับซิริล่าแต่ทว่าก็มีร่างของสาวใช้คนหนึ่งวิ่งกุลีกุจอเข้ามา “คอยเดี๋ยวเจ้าค่ะ คอยเดี๋ยว..แม่นางทั้งสอง ท่านพ่อบ้านใหญ่” เสียงของนางนั้นเรียกร้อง ทางซิรินั้นเหลือบมองก่อนที่จะหยุดนิ่งไปพร้อมกับเป่าหลิง? เกิดอะไรขึ้นกัน?..
        
       “อ้าว หรงเอ๋อห์ อะไรของเจ้าเนี้ย..มีอะไรถึงวิ่งกุลีกุจอมาทางนี้ ไม่เป็นกุลสตรีเลย..” ท่านพ่อบ้านใหญ่นั้นกล่าวดุ แต่ทว่าเด็กสาวก็พยักหน้ารับรู้ ก่อนที่จะหันมาทางซิริที่กำลังเหลือบมองนางอยู่ “แม่นางทั้งสอง ท่านเจ้าสัวต้องการพบเจ้าค่ะ..” เอ๊ะ? หมายความว่ายังไง ทางซิรินั้นขมวดคิ้ว ก่อนที่ทางเป่าหลิงก็ยิ่งกว่า นางใส่ผ้าคลุมใบหน้าของตนเอง…
        
        “เราว่าเรามาเพื่อที่จะส่งกล่องข้าว ไม่มีธุระอะไรเพิ่มเติม ฝากบอกท่านเจ้าสัวด้วยว่าพวกเราสองคนนั้นไม่อาจว่างได้” เป่าหลิงกล่าวตอบปัด เนื่องจากว่าเธอนั้นเริ่มรับรู้ถึงความลำบากหน่อยๆ เพราะว่าเป็นแบบนี้ยังไงล่ะ มันต้องเกิดเรื่องวุ่นวายบ้าๆนั้นแน่เลย
        
        “อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้สิ..ไม่เชิญท่านทั้งสองเข้ามาก่อนล่ะขอรับ...อยู่พักเหนื่อยทานน้ำชากันสักจอกสองจอกจะเป็นไร?” เสียงทุ่มนุ่มลึกของชายหนุ่มวัยกลางคนนั้นกล่าวขึ้นมาเช่่นนั้น เป่าหลิงเหลือบมองก่อนที่จะขมวดคิ้ว.. ทางซิริก็เงียบไป เพราะว่ายังไงนางก็เป็นคนของทางนี้..เอ่อ..หากเป่าหลิงไม่อนุญาตเธอก็จะไม่ทำอะไร..

        “........ท่านเจ้าสัว” เสียงคนแถบนั้นกล่าวก่อนที่จะก้มคำนับชายหนุ่มวัยกลางคนผู้นั้น แต่ทว่าเป่าหลิงกลับยืนอยู่อย่างเฉยๆ...ตอนนี้เธอเริ่มไม่ชอบหน้าขึ้นมาแล้ว..
        
        “หากแม่นางน้อยไม่ว่างก็มิเป็นไรขอรับ..ข้าถามแม่นางผู้มีเรือนผมสีขี้เถ้านี้ตรงๆก็ได้ขอรับ ไม่ทราบว่าอยากตจะไปจิบน้ำชากับข้าเสียหน่อยหรือไม่ขอรับแม่นาง..” ท่านเจ้าสัวนั้นกล่าวยิ้มๆ พลางส่งยิ้มพริมใจให้ทางซิริล่า.. นั้นทำให้รู้ได้ทันทีว่าคนที่ทางเจ้าสัวสกุลจงนั้นต้องการก็คือซิริ แต่นั้นหารู้ไม่ว่า..มันเป็นการฝังศพให้กับตนเอง..
        
        เป่าหลิงนั้นเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่จะจับมือของทางซิริแล้วกล่าวขึ้น “ท่านเองก็ทำงานเป็นไม่ใช่หรือเจ้าคะ..เวลาเป็นเงินเป็นทอง ไม่ใช่หน้าม่อจีบสาวไปวันๆ ..ข้าทั้งสองขอตัว..” ก่อนที่เป่าหลิงจะเดินออกมาพร้อมกับซิริ ในตอนแรกเหล่าบ่าวใช้ต่างตกใจกันมากที่แม่นางตัวเล็กนั้นกล้าพูดอะไรสอดปากเช่นนั้นออกมาแต่ทว่ากลับโดนท่านเจ้าสัวห้ามไว้…

        “เห...เด็กผู้หญิงคนนั้นก็น่าสนใจนี้หน่า..กลิ่นของดอกปทุมวันอย่างงั้นหรือ?...แปลกจริงเชียว”



++ส่งของแล้ว++





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +20 ความชั่ว โพสต์ 2019-3-25 00:05

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -48 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-9-15 21:55

ขึ้นไปด้านบน