กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 80|ตอบกลับ: 3

{ เมืองฉางผิง } บ้านสกุลจิ่ว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-9-21 01:49:32 |โหมดอ่าน




บ้านสกุลจิ่ว

♦ เมืองฉางผิง ♦















บ้านตระกูลจิ่ว
『“ความรักก็เหมือนการปลูกต้นไม้ หมั่นเอาใจใส่ถึงจะงอกงาม"』
บ้านหลังขนาดพอดีตัว พอดีคนอยุ่จำนวนไม่มากเป็นสถานที่พำนักในบั้นปลาบ
ของมารดาผู้ชราที่ลูกชายรับราชการอยู่นครหลวง รอบด้านเต็มไปด้วยกลิ่นอายเก่าแก่
ต้อนไม้โดยรอบงอกงามเหนือสระน้ำ มีปลาไนหลากสีสันแหวกว่าย
บุตรชายของแม่เฒ่ามาชวนไปอยู่ด้วยหลายหนแล้ว ติดก็ตรงที่ว่า
บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำของนางและสามีในขณะที่ทั้งสองยังคงครองรัก
ต่อเมื่อความชราแยกทั้งสองออกคนละภพ แม่เฒ่าทำใจจากบ้านบรรพบุรุษสามีไม่ได้
มีแต่จิ่วเยว่ผู้เป็นบุตรชายคอยส่งสิ่งของและเงินทองแนบมากับจดหมายเสมอ




ผู้พักอาศัย

มารดาผู้ชรา
จิ่วฮูหยิน - หลี่จั๋วหม่า (73)
อุปนิสัย :: ยิ้มแย้มอย่างใจเย็น สุขุมรักการทำสวนและเลี้ยงปลาเป็นห่วงบุตรชายว่าจะหักโหมทำงาน ลืมดูแลสุขภาพและไม่คิดหาครอบครัวเป็นฝั่งเป็นฝาสักที 


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-9-24 00:19:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
(สัญญาจ้างฉางอัน)
ฉางผิง : บ้านสกุลจิว (7)

“นั่นไงๆ ถึงแล้ว!” เด็กสาวชี้นิ้วไปยังบ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ซึ่นเจี้ยนอยู่
นางกล่าวด้วยเสียงใสๆพลางยิ้มหวาน “ท่านยายจิววันนี้น่าจะอยู่นะ”
นางมองมาที่ซึ่นเจี้ยนวิต่อมาก็ทำท่าทีเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

“อ่ะ! ข้าต้องไปแล้วๆ ไม่งั้นท่านแม่ต้องตีข้าแน่เลย!” ว่าแล้วเด็กสาวก็วิ่งหนีไป
ทิ้งให้ซึ่นเจี้ยนนั่งอยู่บนเกวียน และอาหยู่ที่ลากเกวียนมาอยู่ที่เดิม

“ด-เดี๋ยวเซ่! เจ้าเด็กนี่ถ้าพาข้ามาผิดที่ล่ะก็ ไม่ใช่แม่เจ้าคนเดียวที่จะตีเจ้านะ!”
ซึ่นเจี้ยนตะโกนไล่หลัง เขาไม่อาจตามนางไปได้
ให้ตายสิ ถ้าไม่ใช่บ้านของมารดาจิวเยว่ขึ้นมาจักทำเช่นไรดีเล่า?

ชายหนุ่มส่ายหัว เขาคุมบังเหียนให้อาหยู่ลากเกวียนมุ่งสู่บ้านหลังนั้น
ภายในจวนดูเรียบง่าย ตกแต่งสบายๆ ต้นไม้ก็ร่มเย็น
ซึ่นเจี้ยนลงจากเกวียน เขาตะโกนเรียกเพื่อสอบถามถึงคนที่อยู่ข้างในว่าอยู่หรือไม่

ไม่นานก็มีเสียงของสตรีสูงวัยกล่าวตอบมา
ซึ่นเจี้ยนเดินไปใกล้ทิศของเสียง จึงได้ปรากฏร่างของนาง

“สวัสดีพ่อหนุ่ม มีธุระอันใดกับข้าหรือ?” สตรีผู้นั้นถามท่าทางยิ้มแย้ม
ในมือยังคงถือเสื้อผ้าที่บิดมาดๆ แขนเสื้อเปียกหยดนํ้าเพียงแค่มองก็ดูออกมาคงกำลังตากผ้าอยู่

“ไม่ทราบว่านี่ใช่จวนสกุลจิวหรือไม่? ข้ากำลังตามหาจิวฮูหยิน"
"บุตรชายของนาง ท่านจิวเยว่สั่งให้ข้านำของมาส่งมอบให้แก่นาง”
ซึ่นเจี้ยนกล่าวพลางยกมือผสานทำท่าเคารพ

“โอ้ อาเยว่งั้นเหรอ? ข้าเป็นแม่ของเขาเอง” นางกล่าวด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร
“แล้วลูกชายข้าเป็นเช่นไรบ้างสบายดีหรือไม่?”

“ท่านจิวเยว่สบายดีขอรับ”
“ถ้าเช่นนั้นข้าขออนุญาตนำสิ่งของส่งมอบ”  
กล่าวเสร็จซึ่นเจี้ยนก็จัดการยกของทั้งหมดลงจากเกวียน จัดเรียงของอย่างสวยงาม
ถึงในใจจะก่นด่าเรื่องนํ้าหนักของสิ่งของแต่ละอย่างไม่หยุดก็เถอะ

“ของทั้งหมดได้แก่..."
"หีบร้อยชั่ง 40 กล่อง / หีบพันชั่ง 3 ใบ / นมแพะ 30 / เพชร 200 / ข้าวเหนียว 1000 อัน"
"หัวไชเท้า 1000 / โสมร้อยปี 100 / มันเทศ 100 และ กระสอบข้าว 500 กระสอบ”
ซึ่นเจี้ยนกล่าวก่อนยื่นรายการของให้นาง “นี่คือแบบลายลักษณ์อักษรเชิญท่านตรวจสอบอีกครั้งให้เรียบร้อย”

รายการของ

[หีบร้อยชั่ง 40 กล่อง / หีบพันชั่ง 3 ใบ / นมแพะ 30 / เพชร 200 /]
[ข้าวเหนียว 1000 อัน / หัวไชเท้า 1000 / โสมร้อยปี 100]
[มันเทศ 100 / กระสอบข้าว 500 กระสอบ]


นางรับไปมองดูก่อนเริ่มเดินตรวจสอบไปที่ละอย่างจนครบ “โอ้ เรียบร้อยดีจริงๆ ขอบใจเจ้ามากนะพ่อหนุ่ม"
"ยังไงข้าก็ขอฝากความคิดถึงกลับไปให้ลูกข้าด้วยนะ” นางยิ้มแย้มอย่างมีไมตรี

“ขอรับ งั้นข้าน้อยถั--” ซึ่นเจี้ยนเกือบลืมไปว่าตอนแจ้งชื่อรับภารกิจกับจิวเยว่นั้นเขาให้ชื่อปลอม
“หว่อเนี่ยตี่ขอลาท่านจิวฮูหยิน กลับไปรายงานท่านจิวเยว่ก่อนนะขอรับ” ซึ่นเจี้ยนกล่าวลา
เขาจัดการขึ้นเกวียนอีกครั้ง ที่แปลกไปก็คงมีแค่ตอนนี้ในเกวียนมีแค่เขานั่งตรงที่นั่งคนคุม
เพราะสิ่งของทั้งหมดได้ถูกส่งไปอย่างเรียบร้อยแล้ว

เอาล่ะถึงแม้จะมีเกวียนที่ให้อาหยู่ลาก
แต่สิ่งของซึ่งเป็นตัวถ่วงนํ้าหนักจริงๆก็ไม่มีแล้ว
ได้เวลาเดินทากลับฉางอันเสียที!

@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +333 ความหิว -26 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 333 -26 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ต้องการอะไรจากข้า?
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์ละติน
เกราะทองคำ
กราดิอุสทอง
ฮั่นเสียทองเทวะ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x100
x100
x30
x5
x8000
x8000
x8
x1
x10
x10
x1
x5
x18
x2
x4
x41
x90
x40
x30
x28
x900
x21
x150
x75
x4
x30
x125
x4
x140
x29
x3
x4
x9999
x3553
x25
x5
x7
x30
x5
x20
x2000
x45
x21
x1000
x32
x160
x4
x9
x20
x1
x7
x3
x60
x1
x55
x90
x6
x12
x180
x5
x35
x105
x85
x80
x90
x13
x45
x35
x10
x5
x120
x1500
x120
x6
x4
x5
x5
x16
x135
x6
x138
x72
x17
x9
x176
x4
x62
x200
x32
x46
x19
x147
x60
x108
x5
x9040
x9200
x105
x8
x7
x4020
x91
x100
x65
x115
x415
x910
x450
x270
x1229
x30
x290
x116
x152
x10
x40
x112
x100
x145
x106
x11
x6235
x2
x160
x144
x133
x125
x67
x65
x30
x77
x115
x328
x70
x256
x195
x95
x201
x25
x25
x15
x9999
x13
x178
x9
x1
x54
x350
x6
x40
x200
x41
x185
x289
โพสต์ 2019-2-6 19:23:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดวงตาสวรรค์
กระบี่มารพันปี
ตัวเบาร่มนภา
โลหิตมาร
หน้าไม้กล
วิจารณ์ซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x34
x25
x9999
x3546
x4763
x19
x50
x55
x100
x9999
x4590
x1930
x5778
x4680
x3309
x54
x20
x500
x100
x100
x20
x9999
x2700
x5
x100
x20
x907
x1
x1
x14
x1
x5
x10
x1105
x10
x1
x9999
x200
x2
x68
x9079
x100
x41
x1
x1
x562
x1
x164
x3
x1
x2
x4
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12
x7
x2
x142
x50
x2
x3
x5
x1
x3
x3
x4
x3
x30
x4
x32
x35
x212
x1708
x50
x8
x3
x129
x2494
x7200
x5072
x2656
x3908
x835
x15
x1457
x171
x2464
x52
x140
x444
x299
x7459
x5449
x6423
x739
x1
โพสต์ 2019-2-6 19:28:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-2-6 19:38

{ เควสเสริมพิเศษ : สายเลือดแห่งโชคชะตา }
{ เป่าหย่า : การเดินทางของความฝัน ตอนที่ 9 : เส้นทางนั้นไม่ง่ายเลย..เพราะแยกภพแยกชาติ }

        และแล้วการเดินทางนั้นก็กลับมาอีกครั้งแล้ว เป่าหลิงนั้นถอนหายใจเล็กน้อย เนื่องจากว่าในที่สุดเธอก็เดินทางสู่พื้นที่ราบอีกครั้ง ยามที่ขึ้นบนหุบเขานั้นในระยะเวลาหนึ่ง นางนั้นต้องการสถานที่อบอุ่นเพื่อที่จะเก็บงำความอบอุ่นของร่างกายของตนเอง ไม่ว่ายังไงคงเป็นเรื่องปกติสำหรับร่างกายมนุษย์ แต่อีกไม่นานเลือดของเธอนั้นคงเย็นเฉียบ..

        “ตอนนี้น่าจะใกล้ถึงฉางผิงแล้วล่ะ...แต่คิดว่าคงจะต้องหาทางเข้าไปที่ย่านการค้าเพื่อที่จะเสื้อของที่ข้าคิดว่าจำเป็นต่อการเดินทางภายในท้องทุ่งหญ้าตอนเหนือนั้น..” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอกเช่นนั้น ก่อนที่จะคลียิ้มหวาน ราวกับว่าเธอไม่ได้เป็นเดือดเป็นร้อนกับสิ่งที่ผ่านมา.. แต่ทว่าอยู่ๆ สายตานั้นพลันไปเห็นกับร่างของสตรีชราที่กำลังเดินถืออะไรบางอย่างมา..

        มือของนางนั้นสั่นเล็กน้อยจากการถือของ เป่าหลิงเห็นเช่นนั้นก็เลิกคิ้ว..ว่าเหตุใดไม่มีลูกหลานนั้นช่วยเหลือนางเลยกันนะ ยังไม่ทันที่นางจะเดินต่อ สตรีชราผู้นั้นก็เกือบล้มลงเสียแล้ว เป่าหลิงนั้นไวพอที่จะใช้ความเร็วของนางในการโอบอุ้มร่างของสตรีผู้ชราภาพผู้นั้นขึ้นมา “ท่านยาย!!! ..ท่านเป็นอะไรมากมายหรือไม่เจ้าคะ?” เสียงหวานนั้นกล่าวถาม.. ระหว่างที่นางช่วยพยุงร่างของสตรีสูงวัย..

       “โอ๊ะ...ข้า..ข้าล้มไปหรือ?” นางกล่าวถามเล็กน้อย ท่าทางแล้วเหมือนกับว่าท่านยายนั้นจะไม่รู้ตัวว่านางเกือบที่จะล้มลงบนพื้นแข็งๆนี้เสียแล้ว
       “เจ้าค่ะท่านยาย..มาเถิด ให้ข้าช่วยท่านสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ..บ้านท่านอยู่ตรงไหนหรือเจ้าคะ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม ก่อนที่จะพยุงร่างกายของหญิงชรานั้นขึ้น ส่วนของนางก็รับเข้ามาถือไว้เอง..

       หลังจากนั้น หญิงชราผู้นั้นก็พาเธอเดินทางเข้าสู่บ้านของนาง เป็นบ้านหลังขนาดที่พอดี เรียกได้ว่าเป็นสถานที่ร่มรื่น.. แต่ทว่ากลับเงียบเชียบราวกับว่านางนั้นอยู่เพียงผู้เดียว “ที่นี้ล่ะ..ขอบใจแม่นางมากนะ...เข้ามาก่อนสิ ข้าจะชงน้ำชาอุ่นๆให้เจ้าดื่ม”

       นั้นคือสิ่งที่สตรีสูงวัยนั้นกล่าวชวนเป่าหลิง นางก้มรับคำ เพราะว่าไม่อยากจะให้การเชิญชวนครั้งนี้นั้นเสียไป เป่าหลิงขออนุญาตทางเจ้าที่บ้าน เพราะว่าสตรีร่างสูงวัยนั้นกล่าวชวนเธอแล้ว เจ้าที่ก็ตอบรับ และต้อนรับเป่าหลิงเป็นอย่างดี..ใช่..เธอไม่รู้สึกร้อนอะไรเลย..

       สตรีสูงวัยนั้นเดินเข้าห้องครัวไป แล้วกลับมาพร้อมกับกาน้ำชาร้อนๆ และขนมขบเคี้ยวเล่นทานคู่กับน้ำชา “ขอบคุณเจ้ามากนะ ที่เจ้าช่วยข้า..ฮ่ะๆ...ข้าก็ลืมไปว่าช่วงที่หนาวๆแบบนี้มักจะร่างกายเย็นเฉียบได้ง่าย” นางกล่าวบอกเป่าหลิง..

       “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านยาย...เหตุใดท่านยายถึงเดินถือของคนเดียวกลางหน้าหิมะเหมันต์เช่นนี้เล่าเจ้าคะ?..ลูกหลานท่านเล่า?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถามอย่างนึกเป็นห่วง เมื่อทางหญิงสูงวัยได้ยินก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย..

       “ที่นี้นั้นข้าอาศัยอยู่ผู้เดียว..ลูกชายข้านั้นรับข้าราชการอยู่ฉางอันโน่นน่ะ...”
       “...เช่นนั้นแล้วทำไมท่านยายไม่ย้ายไปยังฉางอันเล่าเจ้าคะ? การอยู่ผู้เดียวนั้นอันตรายออกนะเจ้าคะท่านยาย” เป่าหลิงกล่าวถามอีกครั้ง

       “ข้าก็อยากจะทำอย่างงั้น แต่บ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำของข้าและสามีในขณะที่เราสองยังคงครองรักต่อเมื่อความชราภาพนั้นแยกเราสองออกคนละภพ...ข้าไม่เคยเสียใจ แต่ก็อยากจะมีบั้นปลายชีวิตในสถานที่แห่งนี้...” หญิงชรานั้นกล่าวบอก ทุกคำของนางนั้นล้วนแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกแห่งรักที่ยังคงอบอวลไปทั้วสถานที่แห่งนี้..

       “แต่ลูกข้านั้นคอยส่งสิ่งของและเงินทองแนบมากับจดหมายเสมอๆ เพราะฉะนั้น ข้าก็คิดว่าอยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เห็นอย่างงี้ข้าก็แข็งแรงนะ..ฮ่ะๆ” หญิงชรานั้นกล่าวบอก.. ส่วนเป่าหลิงนั้นเมื่อได้ยินคำว่าแยกเราสองออกเป็นคนละภพนั้นก็ได้แต่คลียิ้มอย่างอ่อนแรง..

        “.......ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ….เพราะข้าเองก็เช่นเดียวกัน” เป่าหลิงนั้นกล่าว ก่อนที่จะถอนหายใจ มือบางนั้นค่อยๆถอดหมวกไม้ไผ่ผ้าใบนั้นออก ปรากฏใบหน้าของสตรีงามราวกับภาพวาดสลักที่ตอนนี้นัยต์ตาของนางนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ห่วงหา… มันไม่แปลก เพราะยังไงมันก็เหมือนกัน..แยกเราสองออกเป็นสองภพ….เพราะนางไม่ใช่คนที่นี้อยู่แล้ว..

       “........” สตรีสูงวัยนั้นเงียบไป..นางค่อยๆรินชาร้อนๆ ที่คุกกรุ่นไปด้วยไอนั้นลงไปที่ภาชนะกระเบื้องเคลือบ…นางคิดว่าสตรีตรงหน้าคงจะเคยแต่งงานและสามีของนางก็คงจะตายไปแล้วกระมัง..แม้ว่าจะงดงามเพียงได้ แต่การแต่งงานแล้วก็ยังทำให้นางนั้นไม่อาจมีรักใหม่ได้ง่ายนัก..ช่างน่าสงสารจริงๆ….

       “เอาเถิด...ขอแค่ความรู้สึกนั้นยังคงมีอยู่...แม้ว่าจะหายไป แต่สิ่งที่ฝังแน่นลงในจิตใจ คงไม่เสื่อมคลายง่ายๆหรอกจริงไหม?” นั้นคือคำพูดของนาง.. มือที่เหี่ยวย่นของสตรีสูงวัยนั้นส่งจอกน้ำชาให้กับเป่าหลิง..

       สตรีร่างบางนั้นรับขึ้นมา พลางยิ้มรับแล้วค่อยๆจิบชาอุ่นๆนั้นลงไปในท้องสร้างความหอมกรุนและความหอมหวาานของมันนั้นลงลำคอไปอย่างเงียบเชียบ.. “นั้นสินะเจ้าคะท่านยาย...” หลังจากนั้นทั้งสองก็พูดคุยกันสักพัก จนสุดท้ายก็ได้รู้จักชื่อซึ่งกันและกัน..และเรียกได้ว่าสร้างบทสนทนาที่ค่อนข้างจะออกรสน่าดู...เพราะว่าตอนนี้นางกำลังบ่นเรื่องบุตรชายตัวดีของตนเองนั้นเอง...

        “อะไรนะเจ้าคะ?..ฮ่ะๆ..ไม่เอาน่าจิ่วฮูหยินการหาใครสักคนอาจจะยากสำหรับบุตรชายของท่านก็ได้เจ้าคะ ...เขาอาจจะรอบุพเพสันนิวาสที่จะพบสตรีในดวงใจก็เป็นได้” เป่าหลิงนั้นกล่าวยิ้มๆ ตอนนี้ทั้งสองนั้นกำลังนั่งปรับทุกข์กันอยู่ เพราะว่าจิ่วฮูหยินนั้นมีเรื่องหนักใจเพียงหนึ่งเดียวคือการที่บุตรชายของตนเองนั้นไม่ยอมหาฮูหยินสักที..สงสัยว่าทั้งหัวจะเต็มไปด้วยเรื่องการโหมงาน..

       “ป่ะ! มันน่านักเจ้าลูกคนนี้ ข้าไล่ให้ไปหาฮูหยินหลายรอบแล้ว เอาแต่ตอบปัด..ข้าเกรงว่าเขาจะแต่งงานกับภารกิจแล้ว โธ่ว..หรือเจ้าลูกคนนี้จะบ้างานจนหญิงเมิน แบบนั้นข้าคงกลั่นใจตายในเร็ววันแน่เลย...” จิ่วฮูหยินนั้นพูดอย่างอัดอั้นเหลืออดจริงๆ จากความจริงที่ว่านางนั้นช่างสุขุม แต่ทว่าพอเป็นเรื่องนี้แล้ว นางกับเรียกได้ว่าหัวร้อน แม้ว่าจะยังเย็นอยู่..

       “แหม่..จิ่วฮูหยินอย่าคิดเช่นนั้นเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ.. ข้าคิดว่าบุตรชายของท่านนั้นเป็นคนเก่งกาจ ใครหลายคนคงคิดฝันอย่างจะได้มาเป็นลูกเขยเป็นแน่ ชาวผู้คนล้วนยกย่องผู้เก่งกาจ อาจจะมีสตรีเข้ามาเพื่อดูใจอยู่ก็ได้เจ้าค่ะ” เป่าหลิงนั้นกล่าวปลอม ก่อนที่จะยิ้มแห้ง ๆราวกับว่าพอเข้าใจอีกฝ่าย.. แต่สำหรับเธอแล้วท่านพ่อคงยกมือปางห้ามผู้ แล้วบอกว่า..

       ‘หยุดเถิด..เราหยุดแล้ว เหตุใดเจ้ายังไม่หยุด’ อะไรแบบนี้…

       "แต่แม่นางเป่าหลิง..เจ้าก็ดุท่าทีน่า.....ยังเด็กอยู่เลย..จะหยุดอยู่อย่างงี้ก็น่าเสียดาย" จิ่วฮูหยินพูดอย่างเสียดาย เนื่องจากสตรีตรงหน้านั้นก็เหมือนกับหญิงสาวอายุเพียง สิบเกือบยี่สิบ..หากจะมากกว่านี้ก็สัก 20 เท่านั้นล่ะ จะให้หยุดเช่นนี้ก็คงยาก..น่าเสียดายจริงๆ... หากได้มาเป็นลูกสะใภ้คงจะดีไม่น้อย.. "ไม่สนใจบุตรชายของข้าบ้างหรือ?.."

        "ก็ว่าไปเจ้าค่ะ..ฮ่ะๆ...ข้าคงมิบังอาจหรอกเจ้าค่ะ ข้าว่าเรื่องนี้บุตรชายท่านคงเป็นผู้เลือกสตรีเสียแล้วล่ะ..ฮ่ะๆ..." เป่าหลิงนั้นพูดกลบเกลือน หากสตรีชรานั้นรู้ว่าอายุอานามของเธอนั้นกำลังก้าวสู่เลข 4 คงไม่ถามอะไรนางแบบนี้..ก็แน่ล่ะ ใบหน้าของเป่าหลิงแม้ว่าร่างกายจะเติบโต แต่ก็เหมือนกับหญิงสาวอายุเพียง สิบปลายๆ ....ช่างน่าสงสารคนที่ไม่รู้อะไรเสียบ้างเลย







แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +7 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-2-6 19:46

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +75 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 75 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดวงตาสวรรค์
กระบี่มารพันปี
ตัวเบาร่มนภา
โลหิตมาร
หน้าไม้กล
วิจารณ์ซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x34
x25
x9999
x3546
x4763
x19
x50
x55
x100
x9999
x4590
x1930
x5778
x4680
x3309
x54
x20
x500
x100
x100
x20
x9999
x2700
x5
x100
x20
x907
x1
x1
x14
x1
x5
x10
x1105
x10
x1
x9999
x200
x2
x68
x9079
x100
x41
x1
x1
x562
x1
x164
x3
x1
x2
x4
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12
x7
x2
x142
x50
x2
x3
x5
x1
x3
x3
x4
x3
x30
x4
x32
x35
x212
x1708
x50
x8
x3
x129
x2494
x7200
x5072
x2656
x3908
x835
x15
x1457
x171
x2464
x52
x140
x444
x299
x7459
x5449
x6423
x739
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-2-24 01:26

ขึ้นไปด้านบน