กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 105|ตอบกลับ: 7

{ เมืองเจียงหลิง } คฤหาสน์ตระกูลหลิว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-9-19 19:36:42 |โหมดอ่าน





คฤหาสน์ตระกูลหลิว
 
♦ เมืองเจียงหลิง ♦













คฤหาสน์เจ้าสัวหลิว
『“ลงทุนการค้าพึงแยกให้ออกว่ากรวดหรือหยก"』
 คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งอยู่ทิศตะวันออกของเมืองในทำเลราคาสูง
ตระกูลหลิวเป็นเศรษฐีดั้งเดิมแถบภูมิภาคจิงโจว ทายาทลูกหลานฝักใฝ่ทางการค้า
บางส่วนกินตำแหน่งเป็นถึงขุนนางใหญ่ บุรุษผู้นี้จับทำเลทองสร้างกิจการตั้งแต่วัยรุ่น 
จนกระทั่งบิดาไว้วางใจให้เขานำสินค้านอก่านเข้ามาขายเอง และคุมการขนส่งวัตถุดิบทางการเกษตร
ผ่านแม่น้ำฉางเจียงทั้งทางบกและทางน้ำ เพราะหยิบจับแต่การค้าใหญ่มีมูลค่าสูงจึงมีทั้งมิตรและศัตรู 
แต่อาจเพราะดวงดี(?) ที่ผ่านมาเจ้าสัวผู้นี้อยู่มาจนภรรยาสองบุตรสี่ก็ยังไม่เคยได้รับอันตรายใดใด






เจ้าของคฤหาสน์


เจ้าสัวหลิวคหบดีแห่งเจียงหลิง
หลิว ซานกุ้ย (37)

อุปนิสัย :: หน้าใหญ่ใจกว้าง วาจาฉะฉานเมื่อเป็นเรื่องการค้าจะสุขุมรอบคอบ

ฉลาดเข้าหาคนและมักยืนอยู่ในฝั่งที่ได้เปรียบเสมอ ชื่นชอบของแปลกใหม่

จะเป็นสตรี สุรา ศิลปะล้วนได้ทั้งหมด และจะต้องเป็นชองชั้นเลิศเท่านั้นเขาจึงจะสนใจ


ภรรยาเอก

คัง อันโม่ (หลิวฮูหยิน) (35)

อุปนิสัย :: สตรีที่มีร่างกายบอบบางดุจกลีบบุปผาดูขัดกับใบหน้าและการแต่งกาย

นิสัยใจคออ่อนโยนอ่อนหวาน ทว่าชอบการแต่งการที่ฉูดฉาด

เพราะคิดว่าความน่ารักไม่เหมาะกับนาง ด้วยวัยที่ล่วงเลยมาจนสามสิบแล้ว

คอยเคียงข้างหลิว ซานกุ้ยมาตั้งแต่ตอนที่เขาเป็นคุณชาย

ด้วยความที่เป็นเพื่อนสมัยเด็ก ทั้งสองใกล้ชิดกันจนเกิดเป็นความรัก

คัง อันโม่มีความเฉลียวฉลาดในเรื่องการวางแผน

แม้การงานเป็นของสตรีแต่เป็นนางที่คอยช่วยงานเขาอยู่ใกล้ๆ



อนุภรรยา

ซาง มี่หว๋า (29)

อุปนิสัย :: เป็นคนเรียบร้อย ไม่ค่อยพูดจา เชื่อฟังท่านพี่และพี่หญิงเสมอมา

นางเป็นคนเจียมเนื้อเจียมตัว จึงเป็นที่รักใคร่ของคนสกุลหลิว

แม้จะตบแต่งเข้ามาเป็นเมียน้อย แต่ก็หาได้น้อยใจไม่

เจ้าสัวรักภรรยาทั้งสองไม่ด้อยไปกว่ากัน ตัวนางเองก็คอยช่วยงานพอได้บ้าง

เรื่องหลักไว้ที่ คัง อันโม่ เรื่องรองไว้ที่นาง ซาง มี่หว๋า คอยเกื้อหนุนจุนเจือ



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

555

กระทู้

2130

โพสต์

42หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
3303174
เงินตำลึง
24638
ชื่อเสียง
193740
ความหิว
1135
คุณธรรม
373
ความชั่ว
133
ความโหด
632
ฉายหง
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-9-19 20:35:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-10-2 20:25





เปิดเหลาไว้มอมเมายุทธภพ
496
{ งานเลี้ยงแรกจะรุ่งหรือร่วง 2 }
เส้นผมนั้นขอฉันได้ไหม?


        “หมายความว่างานเลี้ยงในครั้งนี้เถ้าแก่จะลงมือด้วยตนเองหรือขอรับ?” เฉินเยี่ยที่หายตกตะลึงเป็นคนแรกเอ่ยถามขึ้น เมื่อได้พบใบหน้าเต็มๆ ของ ‘เสวี่ยหนี่กู่เหนี่ยง’ นายจ้างตนเป็นครั้งแรก ทุกคนยกเว้นจวงถิงซู่ที่ทราบตัวตนจริงของสถานะนี้อยู่แล้วเพียงแค่เค่นยิ้มมุมปาก ‘จำเป็นต้องเอิกเกริกขนาดนี้ด้วยหรือน้องหลานเอ้ย!’

        เพื่อสร้างความแตกต่างระหว่างหลิงหลานและเถ้าแก่ เมื่อต้องอยู่ในบทของ ‘เสวี่ยหนี่’ หญิงสาวจงใจตกแต่งประทินโฉมซะต่างจากความเป็นจริง ใบหน้าแต้มชาดเขียนขอบตานี้เป็นผู้ใหญ่เกินวัยมากทีเดียว ไหนจะชุดเข้ารูปเน้นช่วงเอวอรชร หน้าอกหน้าใจล้นทะลักเกินตัว แตกต่างจาก ‘หลิงหลาน’ ที่เน้นความเรียบง่ายใส่หลวมๆ สบายอยู่มากโข

        “ใช่แล้วล่ะเจ้…. หมายถึงพวกเจ้าบางคนต้องไปเป็นลูกมือในงานเลี้ยง ส่วนคนที่เหลือดูแลแขกที่มาเข้าพักต่อในวันที่ข้าและหลงจู้หลานไม่อยู่” เกือบหลุดใช้คำว่าเจ้าค่ะเสียแล้ว ดีว่าบ่าวของเจ้าสัวหลิวรออยู่ด้านนอก หลังกำหนดตัวผู้ที่จะเดินทางไปพร้อมกับนางแน่นอนว่ารวมพี่จวง ทั้งห้าคนประกอบด้วย กู่เล่อพ่อครัวใหญ่ หยุนเฟิงลูกมือที่พึ่งรับเข้ามา จวงถิงซู่ และลูกจ้างหญิงอีกคนชื่ออะไรชิงๆ ก็ออกเดินทางพร้อมกันขึ้นรถม้าไปยังคฤหาสน์ผู้ว่าจ้าง

…………………………….

        เพราะมาในฐานะของเถ้าแก่เหลาภัตตาคารนางจึงไม่อำพรางใบหน้าใต้ม่านผ้าโปร่ง อาศัยเครื่องประทินโฉมกลบช่วยไปแล้ว หน้ายิ่งกว่าหน้ากากแสดงงิ้วเสียอีก… บ่าวจวนหลิวนำพวกนางมาทางทิศตะวันออกของเมืองไกลจากภัตตาคารไม่ถึงครึ่งลี้ เป็นคฤหาสน์กลางแมกไม้ต้นเฟิ่ง สีขาวของกำแพงตัดแดงสดดูเจิดจ้า หลังคากระเบื้องนิลทั้งสง่างามและอนุรักษณ์นิยม ความใหญ่โตนั้นสามารถเอาหอหกชั้นของนางมาวางได้สองหอเลยทีเดียว พร้อมจัดหาที่พักให้พ่อครัวและลูกมือจนครบ ขณะสตรีเกศาเงินคิดจะม้วนกายเข้าไปในเรือนพักบ้างบ่าวกลับเรียกไว้ “นายท่านมีรายละเอียดในงานเลี้ยงต้องการเจรจากับเถ้าแก่โดยตรงขอรับ”
        “เช่นนั้นโปรดนำทาง…” พูดแบบไม่มีหางเสียงนี่ นางไม่ชิดเลยจริงๆ ให้ตายเถอะ
        
        ภายในห้องรับรองที่ตกแต่งไว้อย่างโอ่อ่า เจ้าสัวหลิวปรายตามองช่องประตูเมื่อบ่าวขานเรียกเอ่ยสั้นๆ “เข้ามาได้” แว่บแรกที่เห็นเกศาสีเงินของเถ้าแก่สาว ลูกเหล็กบริหารมือก็ถูกหมุนช้าลงอย่างเห็นได้ชัด “คราวก่อนเสวี่ยหนี่กู่เหนี่ยงร่ายรำได้สะกดผู้คนเสียจน ข้าแทบลืมเลือนรสของสุราอาหารคืนนั้นเสียแล้ว ยินนามไม่สู้พานพบ ข้าหลิวซานกุ้ยพ่อค้าธรรมดาแห่งเจียงหลิง”
        ‘คนผู้นี้เองก็อยู่ในงานวันเปิดหอทิงหลินด้วยสินะ...’ เนตรกวางประสานมือคำนับเทียบรุ่นแล้วเขาอาวุโสกว่านางไม่ทราบเท่าใด คำนับไว้ไม่เสียหาย!! เหลือบสายตามองพบว่าเป็นบุรุษวัยฉกรรน์ยังหนุ่มแน่น เครื่องหน้าคิ้วตาคล้ายขุนนางบุ๋นมากกว่าพ่อค้านอกด่าน “เสวี่ยหนี่ เถ้าแก่ซุ่ยเมิ่งเซียนเหลาขอคารวะเจ้าสัวหลิว”
        “ตามสบายเถ้าแก่เนี้ยไม่ต้องมากพิธี เพื่อไม่เป็นการเสียเวลานั่งก่อนเถิด… เล้วเราจะได้คุยรายละเอียดของงานวันพรุ่งนี้กัน อาเหมินเจ้าไปยกน้ำชามา” เจ้าสัวแย้มยิ้มเรียบง่ายผายมือลงยังเก้าอี้ไท่ซือฝั่งตรงข้าม แว่วเสียงบ่าวรับคำแล้วก็เหลือเพียงสองคนอยู่ในห้องตามลำพัง
        
        “ไม่ทราบว่างานที่กำลังจะจัดขึ้นท่านเจ้าสัวประสงค์ให้ออกมาเป็นอย่างไรหรือเจ้าคะ?” นางเตรียมม้วนไม้ไผ่ขึ้นมาบันทึกอย่างเต็มที่ งานแรกทั้งที่ความเอาใจใส่แปะไปเลยสิบกระโหลก!!
        บุรุษผู้เดียวในห้องยักยิ้มมุมปาก ทีแรกตนกะว่าจะชวนพูดคุยเล่นทำความรุ้จักเสียก่อนแม่นางผู้นี้จริงจังแท้ “เหตุจัดงานฉลองหนนี้บุตรชายคนแรกข้าพึ่งจะอายุครบหกขวบ จะให้ดีคือจัดในสวนในยามค่ำ บรรยากาศกำลังดีเหมาะกับแบบถึงทางการ งานเลี้ยงในบ้านค่อนข้างเป็นส่วนตัวจึงได้เชิญรบกวนเถ้าแก่มา” ความจริงมีเหตุผลมากกว่านั้นแต่ตนไม่จำเป็นต้องกล่าวจนหมด... แหวกหญ้าให้งูตื่นเปล่าๆ
        “อ้อ..เช่นนี้เอง เสวี่ยหนี่ขอแสดงความยินดีกับเจ้าสัวด้วยนะเจ้าคะ ส่วนเรื่องอาหารต้องการเพิ่มหรือมีข้อระวังสิ่งใดเป็นพิเศษหรือไม่?” มือคู่เรียวก้มจดบันทึกอย่างจริงจังทำให้ไม่เห็นว่าสายตาอีกฝ่ายจดจ้องเส้นผมของนาง แทบไม่คลาดสายตา
        “....ที่สำคัญคือในงานจะมีใต้เท้าขุนนางในจิงโจวเสียส่วนใหญ่ มิตรสหายเพื่อนบ้านนิดหน่อย จำนวนแขกราวๆ สองร้อยโต๊ะเพิ่มลดไม่เกินสามร้อยเผื่อเหลือไว้สักหน่อย” ระหว่างอธิบายรายละเอียด เถ้าแก่สาวพยักหน้าตามไปด้วยปอยผมสีเงินลู่ลงตามน้ำหนัก บางเส้นตกลงบนโต๊ะ ผู้ที่อดทนความเย้ายวนของประกายหยอกล้อแสงเทียนนี้ไม่ได้ค่อยๆ สัมผัสอย่างแผ่วเบา เมื่อเจ้าตัวหันมาก็ชักมือกลับแล้วเสไปรินน้ำชาขึ้นจิบ “เท่ากับว่างานนี้หากทำออกมาได้ดีนอกจากค่าแรงอย่างงามแล้ว เสวี่ยหนี่กู่เหนี่ยงยังเป็นโอกาสอันดีที่จะสร้างชื่อเสียงให้ภัตตาคารอีกด้วย…”

        เยี่ยม… ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!!




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาร่มนภา
กระจกหมื่นทิวา
เตาถานมู่
เหล้าพันปี
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x80
x78
x1
x1
x3
x7
x60
x60
x5270
x3010
x70
x5
x1000
x10
x110
x6
x30
x223
x9999
x2000
x230
x201
x1
x10
x150
x110
x228
x34
x3
x3
x6
x15
x96
x7
x14
x22
x8
x2500
x185
x175
x210
x200
x11
x1267
x9
x76
x3312
x4
x9
x60
x209
x5
x11
x147
x119
x16
x7
x182
x450
x6
x15
x2
x45
x203
x61
x4
x5
x85
x2
x1
x17
x2
x2
x222
x1
x3
x2
x258
x380
x7
x499
x665
x500
x1575
x172
x127
x1
x2
x5
x9
x263
x4312
x2300
x625
x660
x9
x256
x673
x11
x221
x14
x569
x94
x514
x538
x15
x30
x359
x1265
x218
x440
x101
x69
x1540
x5
x1045
x7
x1370
x199
x869
x109
x51
x1
x8
x531
x446
x751
x129
x176
x1427
x272
x67
x3105
x1696
x1044
x589
x2868
x555
x819
x1204
x1991
x401
x11
x1
x38
x906
x355
x33
x1
x8053
x640
x67
x150
x20
x498
x362
x756
x60
x455
x979
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x4
x292
x116
x154
x35
x31
x15
x441
x65
x1
x273
x894
x1730
x125
x10
x20
x10
x85
x365
x10
x142
x905
x7
x30
x1988
x304
x2

555

กระทู้

2130

โพสต์

42หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
3303174
เงินตำลึง
24638
ชื่อเสียง
193740
ความหิว
1135
คุณธรรม
373
ความชั่ว
133
ความโหด
632
ฉายหง
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-9-20 20:52:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-10-2 20:42

เปิดเหลาไว้มอมเมายุทธภพ
500
{ งานเลี้ยงแรกจะรุ่งหรือร่วง 5 }
วงกอซซิปยุทธจักร


        ทราบแต่แรกว่าสวนด้านหลังจวนมิใช่เพียงสวนหย่อมธรรมดา หากแต่จัดไว้ด้วยสวนป่าที่ขึ้นชื่อว่าเป็นไข่มุกเม็ดงามของสถาปัตยกรรมชาวฮั่นแบบทางใต้ ทั้งสะพานไม้คดเคี้ยวข้ามลำน้ำ ด้วยน้ำเปียบเสมือนเส้นเลือดของสวนป่าไม่อาจขาดได้ พฤกษานานาพันธุ์จึงงอกงามอุดมสมบูรณ์ สิ่งปลูกสร้างทั้งอาคาร ศาลาเก๋ง และลานกว้างที่ใช้จัดงานอยู่ในศูนย์กลางของสวนป่าทิวทัศน์ล้อมด้วยภูเขาจำลองดั่งกระดูกของสวน สร้างอย่างสมจริงจนใช้ของปลอมสับสนกับของแท้

แขกผู้มีเกียรติขุนนางระดับเจ้าเมืองทั้งจิงโจวต่างพากันเดินเข้างานพร้อมฮูหยินใหญ่ พวกเขาต่างกล่าวชื่นชมเจ้าสัวหลิวที่มีสายตาแหลมคมในการเลือกคนจัดงานได้ดีจริงๆ

        โคมไฟประดับเรียงรายตั้งแต่หน้าประตูจวนเป็นระยะ เพราะงานจัดขึ้นหลังเวาลาที่พระอาทิตย์ลาลับฟ้า หลิงหลานเห็นสะพานไม้เหนือน้ำนึกวิตกว่าท่านแขกจะก้าวพลาด ร่วงตูมลงน้ำเสียก่อนได้ทานอาหารจานเด็ด ยังไปเตือนพวกบ่าวด้วยใจหวังดี ประดับตะเกียงตามทางเท้าไว้จนถึงสถานที่จัดงานเลี้ยง ‘งานนี้หวังว่าไม่มีใครอยากว่ายน้ำเล่นนะ...’

        แขกผู้มีเกียรติกลุ่มใหญ่อีกสองกลุ่มก็เดินทางมาถึงแล้ว กลุ่มนึงแต่งกายอาภรณ์สีขาวคล้ายนักพรตจากสำนักซิงฟง อีกกลุ่มแต่งกายอาภรณ์สีฟ้าสง่างามจากสำนักหัวซาน

        “คาระท่านเจ้าสำนักหัวซานและสำนักซิงฟงขอรับ” เจ้าสัวหลิวกล่าวต้อนรับทั้งสอง ก่อนหันไปสั่งบริวาร “พวกเจ้าพาทั้งสองสำนักไปนั่งที่จัดเตรียมไว้ให้”
        “เจ้าค่ะ” บ่าวจวนหลิวนำทางอย่างชำนาญ

         “เจ้าสัวหลิวจัดงานครบรอบลูกชายท้้งที ข้าย่อมต้องพาศิษย์เอกและฮูหยินมาแสดงความยินดีอยู่แล้ว ได้ท่านเจ้าสัวคอยช่วยเหลือหัวซานเราบ่อยครั้ง” เจ้าสำนักหัวซานยกมือลูบหนวดก่อนกล่าวขึ้นอย่างสุภาพหลังได้ที่นั่งก็เผยมือไปยังบุรุษหน้ามน ดูเปี่ยมราศีด้านข้าง เป็นอีกหนึ่งศิษย์ชั้นหัวกะทิที่สำนักหัวซานภาคภูมิใจ “นี่ศิษย์เอกของข้า เก่อ หูซวง ในรุ่นหลายสิบปีเขานับเป็นหนึ่งในศิษย์ที่มีพรสวรรค์”

        “คารวะเจ้าสัวหลิวขอรับ” เก่อหูซวงกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม เพราะความสุขุมองอาจและใบหน้ารูปงามทำเอาเหล่าคุณหนูของใต้บ้านเท้าฝั่งตรงข้ามลอบมองตาเป็นมัน

        “พี่โจวนับมีความสามารถไม่น้อย สมแล้วเป็นสำนักเอกของยุทธภพ เสียดายหากซิงฟงเราเจอคนเก่งเช่นหูซวงคงไม่ตกอับเพียงนี้” เจ้าสำนักซิงฟงกล่าวอย่างถอนหายใจ เพราะโศกนาฎกรรมครั้งใหญ่ทำให้สำนักซิงฟงแทบจะสิ้นชื่อด้วยน้ำมือคนพรรคมาร “อย่าห่วงเลยน้องหลุน หากมีสิ่งใดหัวซานเรายินดียื่นมือช่วยเสมอ ตอนนี้เราสำนักธรรมะมีแต่ต้องจับมือกัน ข้าได้ยินข่าวจากแถบเหอเป่ยว่าหลายสำนักในเหอเป่ยถูกตระกูลเล่อและหลินกวาดล้าง ฉวนเจินสำนักใหญ่ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไงบ้าง…” โจว อี้เชียนกล่าวอย่างถอนหายใจ “เราไปนั่งที่โต๊ะกันดีกว่าน้องหลุน”
        ทั้งสองสำนัก สำนักละหกแปดคนต่างพากันเดินตามสาวใช้ไปนั่งที่โต๊ะ
   
        เสี่ยวเอ้อร์ผู้หนึ่งเริ่มสับสนกับเวลา อ้อมแขนแบกไว้ด้วยจอกสุราคิดจะเดินเข้าไปจัดสำรับก็ถูกมือจากด้านหลังดึงเอาไว้ ก่อนกระตุกให้มายืนแอบหลังมุมเสาศาลากลาง “หลงจู้…. ข้าแค่..”
        “เย็นไว้ชิงสั่ว… งานกินเลี้ยงยังไม่เริ่ม” หลิงหลานภายใต้ผ้าคลุมหน้าส่วนล่าง คืนนี้มาในฐานะผู้ดูแล คอยฟังการขานชื่อแขกและมองเจ้าบ้านทักทายเหล่าชาวยุทธ์มากหน้า เนตรกวางกระพริบแวววับตาดูหูฟัง ซึมซับข้อมูลอย่างสนใจ แม้ในตอนนี้นางจะไม่ค่อยรู้จักสำนักในยุทธภพสักเท่าใด นอกจากสามสำนักใหญ่ที่หลิงเฮ่าได้บันทึกไว้ว่าพบเจอระหว่างเดินทาง ‘สำนักหัวซาน…. สำนักซิงฟง ทางด้านนั้นคาดว่าน่าจะเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ท่านเจ้าสัวหลิวกว้างขวางจริงๆ’ หญิงสาวลอบมองและจดจำชื่อแซ่บุคลสำคัญในยุทธภพ ‘เจ้าสำนักหัวซานอาภรณ์ฟ้าสง่างาม สำนักชิงฟงสุขุมด้วยพรตสภาพ อื้ม...ผู้กล้ารุ่นเยาว์ เก่อหูซวง’

        ว่าแต่โศกนาฎกรรมตระกูลเล่อและตระกูลหลินนี่คืออย่างไร? ทำไมต้องเก็บกวาดด้วย เขาไปทำเละเทะกันที่ไหนหรอ? นางยืนงงในดงข่าวลือสงสัยต้องไป ‘หาข้อมูลเพิ่ม’ ตามเหล่าสมาคมแม่บ้านสักหน่อยแล้ว




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาร่มนภา
กระจกหมื่นทิวา
เตาถานมู่
เหล้าพันปี
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x80
x78
x1
x1
x3
x7
x60
x60
x5270
x3010
x70
x5
x1000
x10
x110
x6
x30
x223
x9999
x2000
x230
x201
x1
x10
x150
x110
x228
x34
x3
x3
x6
x15
x96
x7
x14
x22
x8
x2500
x185
x175
x210
x200
x11
x1267
x9
x76
x3312
x4
x9
x60
x209
x5
x11
x147
x119
x16
x7
x182
x450
x6
x15
x2
x45
x203
x61
x4
x5
x85
x2
x1
x17
x2
x2
x222
x1
x3
x2
x258
x380
x7
x499
x665
x500
x1575
x172
x127
x1
x2
x5
x9
x263
x4312
x2300
x625
x660
x9
x256
x673
x11
x221
x14
x569
x94
x514
x538
x15
x30
x359
x1265
x218
x440
x101
x69
x1540
x5
x1045
x7
x1370
x199
x869
x109
x51
x1
x8
x531
x446
x751
x129
x176
x1427
x272
x67
x3105
x1696
x1044
x589
x2868
x555
x819
x1204
x1991
x401
x11
x1
x38
x906
x355
x33
x1
x8053
x640
x67
x150
x20
x498
x362
x756
x60
x455
x979
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x4
x292
x116
x154
x35
x31
x15
x441
x65
x1
x273
x894
x1730
x125
x10
x20
x10
x85
x365
x10
x142
x905
x7
x30
x1988
x304
x2

555

กระทู้

2130

โพสต์

42หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
3303174
เงินตำลึง
24638
ชื่อเสียง
193740
ความหิว
1135
คุณธรรม
373
ความชั่ว
133
ความโหด
632
ฉายหง
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-9-20 21:16:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-10-2 20:44

เปิดเหลาไว้มอมเมายุทธภพ
501
{ งานเลี้ยงแรกจะรุ่งหรือร่วง 6 }
นี่ฝีมือหรือพลังกล้าม?


        งานเลี้ยงใกล้เริ่มขึ้นเหล่านักสังคีตและนางรำทยอยกันออกมา ด้านสันทนาการภัตตาคารซุ่ยเมิ่งเซียนหลินไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง แค่ลำพังยืนมองพิธีกล่าวเปิดงานอยู่ห่างๆ เห็นเด็กชายเจ้าของงานรับคำอวยพรของขวัญจากแขกเหรื่อ และรอสัญญาณจากเจ้าสัวเพื่อยกอาหารขึ้นโต๊ะ หยุนเฟิงวิ่งไปอุ่นน้ำแก้งปลาเปรี้ยวหวานรอบที่สาม ด้วยอาหารจานนั้นต้องจัดทานตอนยังร้อนๆ เพื่อให้ได้รสชาติล้ำเลิศที่สุดพ่อครัวกู่เล่อง่วนอยู่กับการนึ่งหมูอบเผือก ก่อนออกมานางยังกำชับว่า อย่าได้ลืมโรยงาคั่วก่อนนำหมูนึ่งมาขึ้นโต๊ะเป็นอันขาด!!

       ‘ไม่โรยงาก็จะไม่หอม อีกอย่าง...เพื่อดับเลี่ยนอีกกึ่งหนึ่งสมควรโรยงา’ นางยิ้มพยักหน้าให้กับความคิดตอนเอง โดยลืมไปว่าตนกำลังจ้องมองจอมยุทธ์คนหนึ่งอยู่จึงคล้ายทักทายเขา(?)

        “หน้าข้ามีอะไรติดหรือเปล่าขอรับแม่นาง” เก่อหูซวงที่เดินมาตักอาหารให้ท่านอาจารย์และอาจารย์หญิงรู้สึกถึงมีคนกำลังจ้องมองเขา จึงเอ่ยถามคนมอง
       “ต้องโรยงาเจ้าค่ะ” ด้วยกำลังคิดถึงหมูนึ่งซีอิ๋วที่อยู่ในครัวอย่างจดจ่อ จึงเอ่ยประโยคที่คิดออกมาทันใด

        “เหะ โรยงาอะไรหรือขอรับ” เก่อหูซวงยืนมองหญิงสาวด้วยความฉงน

        เสี่ยวเอ้อร์สาวด้านข้างชะงักกึกหันมองผู้ดูแลตาโต “หลงจู้หลาน… ท่านจอมยุทธ์กำลังถามท่านนะเจ้าคะ”

        ท่านจะโรยงาใส่เขาไม่ได้!! สติอยู่ไหนเก็บขึ้นมาก่อน!!

        “งา… อ้องาคั่วไงจะได้หอมๆ ทานกับน้ำจิ้มซีอิ้วดำด้วยล่ะก็กรุบกรับอร่อยอย่าบอกใคร….” ยัง...หญิงหลานยังคงไม่ได้สติ โรคหมกมุ่นในอาหารกำเริบสายตานางมองทะลุเลยไปห้องครัวเสียแล้ว ชิงสั่วลูบอกตกใจยืนแข็งเป็นไก่ไม้แกะสลักอยู่ด้านข้าง แม้แต่เจ้าสัวหลิวที่ได้ยินยังสำลักพ่นสุราลงโต๊ะพรวด

       “เอ่อ…..” เก่อหูซวงที่เขาทำภารกิจสำนักก็เจอผู้คนมามาก แต่ไม่เคยเจอใครเหมือนหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะใบ้อึ้งไปขณะหนึ่ง

       “แอ๊ะ!! เปล่าเจ้าค่ะๆ ข้าแค่กำลังคิดถึงเรื่องบางเรื่องเลยไม่ทันระวัง ขอโทษที่ทำท่านเสียสมาธิ” คิดไปคิดมาก็เหมือนใช้คำพูดผิด เรียบเรียงใหม่ “เอ้ย ขออภัยที่รบกวนๆ อ๊า… โถ่เอ้ย!!” ยกมือขึ้นเกาแขนเบาๆ อุตส่าห์ยืนหลบหลังเสาแล้วเชียวนะ นางหรุบสายตามองปลายเท้าตนเองคิดจะถอยไปเงียบๆ

        “แม่นางมีอะไรกับข้าหรือเปล่าขอรับ” เขากล่าวถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ก่อนมองใบหน้าอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

       เนตรกวางสีอำพันกระพริบปริบๆ เมื่อครุ่นางเผลอแสดงกิริยาอะไรออกไปหรือ?? หันมองในงาน อ้าว...ตกเป็นเป้าสายตาเมื่อใดกัน!! รอยยิ้มเจื่อนผุดขึ้นเหงื่อเม็ดเย็นไหลอย่างเงียบงัน ก่อนจะส่ายหน้าด้วยท่าทีแสนสุภาพว่า “จะไปมีได้อย่างไรกันเจ้าคะ ข้าพึ่งได้เข้างานเลี้ยงใหญ่ครั้งนี้หนแรก พบผู้องอาจสง่างามเช่นเจ้าสำนักและผู้กล้าวัยเยาว์เช่นท่านจึงรู้สึกประหม่าบ้าง… ทำอะไรไม่ถูกบ้างขออย่าได้ถือสาเลยนะเจ้าคะ” พล่ามเสียยาวเหยียดสรุปคือ 'ข้าไม่รู้จักท่าน ปล่อยข้าไปเถิดนะ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นนะข้าจำไม่ด้ายยยย!!'

        “ข้าเก่อหูซวงนะขอรับ แม่นางท่านนี้คือ…?” เก่อหูซวงกล่าวแนะนำตัวตามมารยาทก่อนมองอีกฝ่าย “ข้ามิใช่ผู้กล้าอะไรหรอกขอรับ เป็นเพียงชาวยุทธ์ไร้นามทั่วไป”

       พอบอกไม่รู้จักก็แจ้งชื่อแซ่เลยหรือ ชาวยุทธ์นี่ตรงไปตรงมาดีจังนางพยักหน้าหงึกอย่างว่าง่าย “เช่นนั้นก็ถือเป็นเกียรติของข้าที่ได้พบท่านจอมยุทธ์น้อยเจ้าค่ะ ข้าไร้แซ่ นามหลิงหลาน เป็นชาวบ้านและผู้ดูแลซุ่ยเมิ่งเซียนหลินเหลาเจ้าค่ะ เพื่อเป็นการขออภัยเรื่องเมื่อครู่อาหารพิเศษวันนี้ข้าจะนำมาให้ท่านและเจ้าสำนักทั้งสองด้วยตนเอง” อันที่จริงคือนางหาเรื่องปลีกตัวออกจากงานโดยเร็วที่สุด อย่างน้อยก็หลบสถานการณ์กระอักกระอ่วนนี้ ดูสายตานับสิบคู่ในงานนั่นสิจะมองจนนางแปลงร่างเลยหรือยังไง ‘อ๊า...พอแล้วอย่ามองข้าสิ แทบจะแทรกดินหนีแล้ว…!!’

        หันมองท่านเจ้าสัวอย่างคิดขอความช่วยเหลือ จึงพบว่า 'อ้าว...ยิ้มอย่างบันเทิงกับความขายหน้าข้าน้อยซะงั้น'

        “ให้ข้าช่วยแม่นางดีไหมขอรับ” เก่อหูซวงมองหญิงสาวตรงนี้ก่อนครุ่นคิดว่าจะไหวหรือเปล่านะ เขาเดินตามหญิงสาวไปเผื่อช่วยยกของจะเป็นการดีกว่า

         ชิ่งออกมาจากหน้างานเลี้ยงได้ไม่กี่ก้าว ปากก็บ่นปัดว่า “ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ มิอาจรบกวนท่านผู้เป็นแขก เห็นแบบนี้ข้าแรงเยอะเทียวล่ะ” อีกอย่าง ‘นี่เป็นงานของข้าาา ท่านจะมาแย่งทำไมเล่าา’ ดูสิจะถึงครัวอยู่แล้วพ่อเจ้าประคุณยังคงตามมาติดๆ หลิงหลานคิดข้อสรุปได้ประการหนึ่ง ‘เขวี้ยงงูไม่พ้นคอ’ คือแบบนี้นี่เอง

        “การช่วยเหลืออิสตรีเปราะบางเป็นหน้าที่ของบุรุษเช่นเราอยู่แล้วขอรับ” เก่อหูซวงกล่าวขึ้นอย่างจริงจัง ในใจอดสงสัยระคนขบขันไม่ได้กับท่าทีของสตรีตรงหน้า  ปกติแล้ววเมื่อเขาเสนอตัวเหล่าศิษย์น้อยหญิงต่างพออกพอใจ แถมยังมาขอให้ช่วยหยิบยกของหนักออกบ่อย 'นางช่างแตกต่างจากสตรีทั่วไปจริงๆ'

        “ท่านช่าง… เป็นสุภาพบุรุษยิ่งนัก” กำหมัดกัดฟันพูด ‘ได้เลยพี่ชาย… เช่นนั้นขอหญฺงหลานผู้นี้ยลหน่อยเถิดว่า ‘ช่วยเหลือ’ ได้สักเท่าไร’ หลงจู้ภัตตาคารนึกสนุกขึ้นมา วันนี้เป็นงานฉลองมงคลมีการเซ่นไหว้ ย่อมต้องใช้เครื่องเซ่นที่ปรุงแบบคงสภาพรุปร่างสิ่งเดิมไว้ อย่างการนึ่งหมู ย่างแพะทั้งตัว ปกติแล้วใช้แรงของบุรุษหกคนในการยกเพราะมีน้ำหนักมาก นางพาลูกศิษย์หัวกะทิของสำนักหัวซานรายนี้เข้าไปยังส่วนจัดเตรียม ลูกมือเดินกันขวักไขว่กลิ่นหอมของอาหารปะดังเข้ามีทุกทิศทาง
       “ท่านลุงเล่อหมูนึ่งได้หรือยังเจ้าคะ อย่าลืมโรยงา…จะได้หอมๆ” ร่างบางสะดุดกึกกับคำท้ายประโยคเหลือบมองบุรุษที่ตามมาเล็กน้อย ดูท่าที่งานเลี้ยงตะกี้คำๆ นี้พึ่งจะพานางขายหน้า

        ‘โรยงาอีกแล้วงั้นเหรอ’ ชายหนุ่มคิดในใจก่อนมองหญิงสาวหน้ามนคนแปลกตรงหน้า 'หรือว่าแม่นางหลิงหลานจะชอบทานงามาก....?'

       “เสร็จแล้วๆ ให้คนยกไปได้เลยแต่สามชั้นอบเผือกต้องอีกเค่อหนึ่งยังไม่เปื่อยดี ว่าแต่จานพิเศษของเจ้าจะจัดขึ้นสำรับตอนไหน….. เดี๋ยวนั่นใคร?” กู่เล่อเงยจากกะทะผัดข้าวพบแม่หนูหลานมีบุรุษชุดฟ้าตามมาด้วยก็เอะใจ แต่งกายคล้ายชาวยุทธ์ที่เป็นแขกในงาน ‘ใครเขาให้แขกมาหลังครัวกันบ้างเล่า!!’ ถ้ามาก่อนงานจบส่วนมากคือต่อว่าเรื่องอาหาร มาหลังงานจบสิจึงจะเป็นคำชม…
       “อ้อ… ท่านจอมยุทย์น้อยมาช่วยงานน่ะเจ้าค่ะ เชิญๆ ทางนี้เลยหมูนึ่งตัวนี้ออกมาต้องทานตอนร้อนๆ จะให้สตรีเช่นข้ายกไปเกรงว่าจะไม่งาม… ท่านเก่อ…” ท่านเป็นสุภาพบุรุษมาดแมนสมชายชาตรี มาตรงนี้แล้วช่วยเหลือสิเจ้าคะ!!

        เก่อหูซวงมองหมูนึ่งตัวนึง ลำพังเขาฝึกยุทธ์นับว่าลำบากกว่านี้แล้ว แค่ยกหมูตัวเดียวย่อมไม่คนามือ ก่อนเดินไปช่วยงานสตรีแปลกนามหลิงหลานยกหมูตัวนั้นขึ้นอย่างสบาย “ให้นำไปวางที่ไหนแม่นางหลิงหลาน”

       ‘....แหมรู้งี้ให้ยกไปพร้อมกันสามตัวเลยก็ดี’ เห็นความง่ายดายนี้แล้วสาวเจ้าไม่ทราบว่าขัดใจที่ตรงไหน เขาช่วยงานพวกนางสมควรรู้สึกขอบคุณจึงจะถูก เหลือบไปเห็นมัดกล้ามกำยำตึงเปรี้ยะทะลุผ่านเสื้อนั่นค่อยเข้าใจ “ผู้ฝึกยุทธ์องอาจห้าวหาญแท้…. รบกวนส่งที่หน้างานเจ้าค่ะ เดี๋ยวอีกสองตัวข้ากับหยุนฟงจะแบกกันไปเอง..”

        เก่อหูซวงโยนหมูก่อนคว้าด้วยมือซ้ายและเดินไปสะกิตหมูตัวที่แม่นางหลิงหลานจะต้องยกขึ้นก่อนเดินแบกไปยังหน้างานตามที่แม่นางหลิงหลานบอก

       พะงาบๆ…. นางพึ่งเห็นอะไรไป? ยอดมนุษย์เรอะ!!

        “เช่นนั้นข้าขอกลับไปหาอาจารย์ก่อนนะขอรับแม่นางหลิงหลาน” เก่อหูซวงกล่าวก่อนวางหมูทั้งสองในที่ของมัน ก่อนร่ำลาอีกฝ่ายและเดินแยกตัวไปที่โต๊ะสำนักหัวซาน

       “หลงจู้หลานข้าไม่ได้อยากขัดนะ… แต่ถ้าเหลาของเรามีชาวยุทธ์ไว้ช่วยงานคงสบายขึ้นเยอะ” กู่เล่อพ่อครัวใหญ่หัวเราะเหอๆ กับท่าทียืนอึ้งกิมกี่ของแม่นางน้อย ‘ได้เปิดหูเปิดตาแล้วสิ...’
       หญิงสาวส่ายหน้ากับความคิดนั้น “ค่าแรงมันก็เงินเหมือนกันไหมล่ะเจ้าคะ เถ้าแก่ยังบ่นอยู่เลยว่าอยากลดรายจ่าย...เดือนหน้าเห็นบอกว่าจะเลือกปลดคนง-า-น-”
       “คิดเสียว่าเมื่อครู่ข้าไม่ได้เสนออะไรก็แล้วกัน เอาล่ะกลับไปทำจานพิเศษของเจ้าต่อเถอะ!!”

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาร่มนภา
กระจกหมื่นทิวา
เตาถานมู่
เหล้าพันปี
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x80
x78
x1
x1
x3
x7
x60
x60
x5270
x3010
x70
x5
x1000
x10
x110
x6
x30
x223
x9999
x2000
x230
x201
x1
x10
x150
x110
x228
x34
x3
x3
x6
x15
x96
x7
x14
x22
x8
x2500
x185
x175
x210
x200
x11
x1267
x9
x76
x3312
x4
x9
x60
x209
x5
x11
x147
x119
x16
x7
x182
x450
x6
x15
x2
x45
x203
x61
x4
x5
x85
x2
x1
x17
x2
x2
x222
x1
x3
x2
x258
x380
x7
x499
x665
x500
x1575
x172
x127
x1
x2
x5
x9
x263
x4312
x2300
x625
x660
x9
x256
x673
x11
x221
x14
x569
x94
x514
x538
x15
x30
x359
x1265
x218
x440
x101
x69
x1540
x5
x1045
x7
x1370
x199
x869
x109
x51
x1
x8
x531
x446
x751
x129
x176
x1427
x272
x67
x3105
x1696
x1044
x589
x2868
x555
x819
x1204
x1991