ดู: 717|ตอบกลับ: 57

{ เมืองลั่วหยาง } คฤหาสน์สกุลเถียน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-9-9 22:39:01 |โหมดอ่าน





•. คฤหาสน์สกุลเถียน .•

♦ ตระกูลช่างตีเหล็กแห่งลั่วหยาง ♦





 



【คฤหาสน์สกุลเถียน】
『 หลอมเหล็กใช้ความร้อนเผา คลอมจิตใจคนเล่าจะใช้สิ่งใด? 』


เรือนที่ร่มรื่นงดงามด้วยสถาปัตยกรรมผสมผสาน 

ร่างแบบโดยนายช่างสกุลเถียน ใช้เวลาหลายปีเพื่อต่อเติม

และวางรากฐานที่แข็งแกร่ง เสมือนต้นไม้ใหญ่ให้พักพิง

ที่ไม่สั่นคลอนต่อคลื่นลมแรง เป็นสถานที่ตั้งของโรงตีดาบ

กิจการที่สืบต่อกันมาของสกุลเถียน มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วกวนจง

 เครื่องมือเครื่องใช้และอุปกรณ์ของผู้คนในเมืองลั่วหยาง

เกินกว่าครึ่ง ล้วนมาจากเบ้าหลอมของนายช่างสกุลเถียน 


ปัจจุบันรับสั่งทำอาวุธ เครื่องป้องกัน รวมไปถึงอุปกรณ์เฉพาะทาง

อีกด้วย หากผู้ใดประสงค์สามารถติดต่อได้ที่ พ่อบ้าน



ชื่อกิจการ :: โรงตีดาบสกุลเถียน

เจ้าของกิจการ : ฉี(อิซูมิ) ยูตะ

เวลาเปิดบริการ : 9.00 - 21.00 น.

ประเภทร้าน :: รับออกแบบ หลอมอุปกรณ์ อาวุธ และเครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆ ด้วยราคายุติธรรมคุณภาพสมชื่อเสียง









《 ผู้พักอาศัยภายในคฤหาสน์ 》



ฉี (อิซูมิ) ยูตะ
ประวัติเพิ่มเติม
♦ ช่างตีเหล็กแห่งลั่วหยาง ♦
ภายหลังผู้เฒ่าเถียนจากไปก็ได้สืบทอดวิชาต่อจากพ่อตาเขาอาศัยอยู่ร่วมกับเถียนฮูหยินและรับช่วงกิจการต่อ เป็นนักเดินทางตัวยง อุปนิสัยร่าเริงและสดใสเอาจริงเอาจังกับการทำงาน ปกติมักไม่ค่อยอยู่บ้านและออกเดินทางเก็บเกี่ยวประสบการณ์

สถานะ : ไม่อยู่บ้าน







เถียน ซูเหยา
ประวัติเพิ่มเติม
♦ เถียนฮูหยิน ♦
นางพร้อมจะทุ่มเทและเสียสละ เพื่อช่วยเหลือผู้คนรอบกาย มีเหตุผลและมีเมตตาเข้าใจเรื่องราวรอบตัวง่ายดาย เอ็นดูเด็กเล็กๆ และรักสัตว์ที่มีขนปุยทุกชนิด กตัญญูต่อบิดาและรู้บุญคุณคน ชอบการร่ายรำและสังสรรค์ ชอบเห็นคนรอบข้างมีความสุขนางก็จะสุขตามไปด้วย ใบหน้าจึงมักแต้มด้วยรอยยิ้มอยู่เสมอ

สถานะ : อยู่บ้าน





ฉี ยูดาจิ

ประวัติเพิ่มเติม
♦ บุตรสาวช่างตีเหล็ก ♦
เด็กหญิงบุตรสาวของนายช่าง ผลผลิตจากความซุกซนวัยหนุ่ม ทั้งขี้อายพูดไม่ค่อยเก่ง เนื่องจากไม่ค่อยจะได้พูดคุยมากนัก ชอบอยู่กับสัตว์มากกว่าอยู่กับคน เดาใจได้ยากว่าเธอนั้นคิดอะไรอยู่ ไว้ใจคนยาก แต่ถ้าไว้ใจใครแล้วละก็จะติดคนคนนั้นมาก ปัจจุบันอาศัยอยู่กับแม่เลี้ยงเวลาที่บิดาออกเดินทาง

สถานะ :
อยู่บ้าน





♦ เจ้าที่เตาเหล็ก - เซี่ยงคาน ♦

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
689
เงินตำลึง
758
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
336

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
180
ความชั่ว
0
ความโหด
133
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2018-9-9 23:06:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2018-9-10 18:46

{ เควสอาชีพ } สืบทอดเทคนิคช่างตีเหล็ก
พาร์ท 1 - การทดสอบลูกเขย 2



        หลังจากที่ยูตะเดินผ่านป้ายประกาศมาอย่างรวดเร็วเขาก็เดินมาถึง คฤหาสน์ตระกูลเถียนด้วยความรวดเร็ว “ใหญ่จัง….” ยูตะบ่นพึมพัมออกมาหลังจากที่มองเห็นคฤหาสน์นั้นมาตั้งแต่ไกล ก่อนที่จะเริ่มคิดได้ว่าถ้าตัวเองผ่านการทดสอบที่นี้ก็คงจะเป็ยเป็นบ้านหลังที่สามสินะ แล้วก็ก็นึกหัวเราะในใจเล็กน้อย ก่อนที่จะรวบรวมความกล้าและเคาะประตู คฤหาสน์

        ก็อก ก็อก ก็อก

        “เจ้ามีธุระอันใด” ผ่านไปสักครู่นึกก็มีลูกมือคนหนึ่งก็เดินมาเปิดประตูแล้วเอ้ยถามขึ้น “ข้ามาตามป้ายประกาศนี้” ยูตะพร้อมขึ้นพร้อมกับชูป้ายประกาศขึ้นให้กับลูกมือคนหนึ่งดู “อ้อ อย่างงั้นสินะ การทดสอบของเถ้าแก้ค่อนข้างเข็มงวดนะ เจ้ามั่นใจอย่างงั้นรึ” ลูกมือคนนั้นกล่าวขึ้นพร้อมกับมองยูตะตั้งแต่หัวจรดเท้า “ถ้าข้าไม่มั่นใจ ข้าไม่มาหรอกนะ” ยูตะกล่าวกลับไป “งั้นก็ตามข้ามา” แล้วเขาก็เดินนำเข้าไปข้างใน “เจ้ารออยู่ตรงนี้นะ” เดียวจะมีคนมารับ ลูกมือคนนั้นกล่าวขึ้นก่อนที่จะเดินหายไปภายในคฤหาสน์

        “ท่านเองสินะผู้ที่เข้าร่วมการทดสอบอีกคนหนึ่ง เรากำลังจะเริ่มกันพอดี ท่านถึงว่ามาทันคนสุดท้ายพอดีเลยละ” พ่อคนหนึงเดินมารับยูตะและพูดขึ้นก่อนนำทางเดินเข้าไปภายใน ระหว่างยูตะมองเครื่องเมืองอุปกร์ต่างๆที่ว่างเรียงกันอยู่ และเหล่าคนงานจำนวนหนึ่งกำลังทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง เสียงตีเหล็กดังขึ้นเป็นระยะๆ ยูดาจิที่มองสิ่งเหล่านั้นด้วยความสนใจก็ถามขึ้น “พวก...เขา...กำลัง...ทำอะไร….กัน….หรอคะ…” ยูดาจิถามขึ้น แต่ว่าก่อนที่ยูตะจะได้ตอบอะไร พ่อคนนึ้นก็พูดขึ้นมา “พวกเขากำลังสร้างอุปกร์เครื่องมือต่างๆ ให้กับชาวเมืองนะ ไม่ว่าจะเป็น มีด จอบ เสียม หรืออะไรต่างๆที่ทำมาจากเหล็กกว่าครึ่งของเมืองนี้ล้วนมาจากตระกูลเถียนทั้งนั้น เราขึ้นชื่อเรื่องการตีเหล็กเป็นอย่างมาก และเราจะไม่ยอมให้มันหายไปอย่างเด็ดขาด….” พ่อบ้านคนนั้นกล่าวอธิบายขึ้น

        ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินมาหยุดอยู่ที่ลานกว้างของจวน ยูตะนั้นมองเห็นชายหนุ่มมากมาย ถ้ากะด้วยสายตาคร่าวๆก็น่าจะประมาณสิบกว่าคนได้ (คนเยอะเหมือนกันนะเนี้ย….) ยูตะแอบคิดอยู่ในใจ  อีกทั้งยังมีชายแก่เฒ่าอีกประมาณ หก เจ็ดคนรวมอยู่ในนั้นด้วย (พวกเขาจะไหวมั้ยเนี้ย…..) แล้วเขาก็คิดในใจต่อ “เอาเจ้าเองก็ไปรอกับคนพวกนั้นสิ เดียวเด็กคนนี้ข้าจะดูแลให้ชั่วคร่าวเอง” พ่อบ้านคนนั้นกล้าวขึ้นมา “โอ้ ขอบคุณท่านมาก” ยูตะกันไปขอบคุณกับพ่อบ้านและพูดต่อ “อยู่คุณอาคนนี้ไปอย่างซนนะลูกเดียวพ่อกลับมา” ยูดาจิไม่ตอบอะไรเช่นเคยเพียงแต่พยักหน้าเล็กๆ ก็เดินตามพ่อบ้านไปยังจุดนั้งพัก และโบกมือให้ ส่วนทางยูตะก็เดินเข้าไปรวมกลุ่มรอด้วยอีกคน

       “มาช้านะ เจ้านะ เกือบจะไม่ทันแล้วนะรู้มั้ย” ชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวทักทายยูตะขึ้น “โอ้ อย่างงั้นสินะ พอดีข้าพึงเดินทางมาจากเมืองอื่นๆนะ “ ยูตะกล่าวอธิบายขึ้น “ยังไงเราก็มาเป็นมิตรกันก่อนดีกว่ามั้ย ดูเหมือนทุกคนในที่จะไม่ค่อยอยากจะคุยกันเท่าไรเลย” ชายหนุ่มคนนั้นกล่าวออกมาพร้อมยิ้มแห้งๆ “อย่างันั้นสินะ” ยูตะหันไปมองไปรอบก็พบกับสายตาที่ไม่เป็นมิตรเท่าไรนัก (ก็นั้นสินะ ผู้ชนะมีคนเดียวนี้น่า….) เขาคิดในใจแบบนั้น “ข้า ยูตะ ฉียูตะ ยินดีที่ได้เจอนะ” สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะแนะนำตัวเองออกไป “ฉียูตะอย่างงั้นสินะ ฮะฮะ ชื่อแปลกดีนะ ข้า ฉีหยู ยินดีที่ได้รู้จักละ” สิ้นสุดการแนะนำตัวของชายคนนั้นก็ทำเอายูตะถึงกับช็อกทำอะไรไม่ถูกไม่สักครู่หนึ่งเพราะว่าชื่อนั้นเหมือนกับ อาจารย์ที่เสียไปแล้วของเขาอย่างไม่ผิดเพี้ยน “เฮ เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า ชื่อข้ามีอะไรอย่างงั้นหรอ”  ฉีหยู กล่าวถามขึ้นหลังจากท่าทางของยูตะนั้นแปลกไป “อะ...อ้อ เปล่าไม่มีอะไร แค่ชื่อเจ้าคล้ายกับคนรู้จักของข้าบ้างคนเท่านั้นเอง…” ยูตะกล่าวออกมาพร้อมกับยิ้มเศร้าๆ “เอาเถอะ ดูเหมือนว่าเขาจะมาประกาศอะไรแล้ว สนใจทางนั้นกันเถอะ” แล้วยูตะก็รีบกล่าวเปลียนเรื่องขึ้น

        ไม่นานนักผู้เฒ่าเถียนก็ออกมาทักทายทุกคน “ขอบคุณทุกท่านมากที่มา เข้าร่วมคัดเลือกความสามารถที่จะได้รับ รับผ้ามงคลจากลูกสาวของข้า นั้นจะต้องผ่านการทอสอบว่าสามารถดูแลลูกสาวข้าได้ และเป็นคนดีไม่นำความสามารถที่ได้รับการถ่ายทอดไปทำเรื่องที่ไม่ดี” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวประกาศออกมา “เอาละ ผู้กล้าทั้งหลายเอ้ยจงตามข้ามา” แล้วผู้เฒ่าเถียนก๋เดินนำไปยังพื้นที่ทดสอบแรก เขาชี้ไปที่ลานกว้าง “ทุกคนจะต้องไปแบกกระบะหินนั้น ที่มีน้ำหนักราวๆ สามสิบตัน ไปตรงโรงหลอมตรงนู้น” ผู้เฒ่าเถียนบอกถึงการทดสอบแรกขึ้น ทำให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้น




ช่วยเหลือผู้คน 1 2 3 4

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +36 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 36 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
689
เงินตำลึง
758
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
336

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
180
ความชั่ว
0
ความโหด
133
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2018-9-10 15:37:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2018-9-10 18:46

{ เควสอาชีพ } สืบทอดเทคนิคช่างตีเหล็ก
พาร์ท 1 - การทดสอบลูกเขย 3


        สิ้นสุดเสียงฮือฮา ทุกคนก็เริ่มมองหน้ากัน แต่ว่ายังไม่ผู้ใดกว้าออกไปเป็นคนแรกที่เริ่มยกกระบะหินนั้นขึ้น ไม่ทราบว่าเป็นเพราะทุกคนลองดูเขิงของกันและกัน หรือว่าด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ “ถ้าหากไม่มีผู้ใด ออกไปละก็ ข้าก็ขออาสาจะเป็นคนแรกเอง” ฉีหยูกล่าวขึ้นพร้อมกับเดินไปทำท่ายกกระบะหินขึ้น “ฮึบบบบบบบบบบ” ด้วยความหนักของมัน ฉีหยูต้องเกร็งพลังทั้งร่างกายในการยกขึ้นมา และเขาก็ทำมันได้สำเร็จ ฉีหยูยกมันขึ้นมาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก และเริ่มใเดินนำไปยังโรงหลอม โดยมีคนในบ้านตระกูลเถียนยืนล้อมซ้ายขวาสองข้างทาง

       มีทุกคนเห็นดังนั้นก็ไม่รีรอที่จะตามไปยกกระบะหินขึ้นตามฉีหยูไปติดๆ บ้างก็ยกขึ้นได้อย่างสบายๆ บ้างก็ยกไม่ขึ้นตั้งแต่เริ่มแต่ก็ยังคงพยายามยกต่อไป มีทั้งคนหนุ่มและคนแก่ปะปนกันไปที่ยกขึ้นบ้างไม่ขึ้นบ้าง “ของแบบนี่มันจะไปทำได้วะ! มันไม่เห็นเกียวกับช่างตีเหล็กตรงไหนเลย!” คนที่ทำไม่ได้บางส่วนก็เริ่มโวยวายออกมา ก่อนที่จะโดนคนในบ้านตระกูลเถียนพาตัวออกไป “ใครที่คิดจะถอนตั้งแต่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย เพราะว่ามันจะมีแต่ยากขึ้นเรื่อยๆ ข้าจะเตื่อนผู้เจ้าเอาไว้” ผู้เฒ่าเถียนบกล่าวขึ้นหลังจากที่เห็นดังนั้น

        ส่วนทางยูตะเองนั้นเขาก็ไม่รีบร้อนออะไร เพียงแต่มองหายูดาจิลูกสาวของเขา เขาก็พบว่าเธอนั้นนั้งมองใหกำลังผู้้เป็นพ่ออยู่ตรงแถบผู้ชมอยู่ห่างๆ พร้อมกับโบกมือให้ "คุณ...พ่อ...สู้...เขา...นะ...คะ..." นั้นเป็นเสียงให้กำลังจใจากลูกสาวของเขา โดยมีพ่อบ้านคนนั้นคอยดูแลอยู่ข้างๆ อย่างดี นั้นก็ทำให้เขาโล่งใจ และมีสมาธิกับการทดสอบได้อย่างเต็มที่ "ค่อยดูพ่อให้ดีนะลูก!" ยูตะตะโกนกลับไปก่อนที่จะค่อยๆ เดินไปยกกระบะหินขึ้นมา (เอาละ หนึ่ง... สอง… ฮึบ!) แล้วเขาก็ยกกระบะหินขึ้นมาได้อย่างไม่ยากเย็น อันที่จริงมันเบากว่าที่เขาไว้ซะด้วยซ้ำ ก่อนที่เขาจะเดินมุ่งตรงไปยังโรงหลอมถามที่ผู้เฒ่าเถียนบอกไว้โดยมีคนในบ้านตระกูลเถียนยืนล้อมซ้ายขวาสองข้างทาง

        เขาค่อยๆ ก้าวเดินออกไปที่ก้าวๆ อย่างช้าๆ และมั่นคง ไปเรื่อยๆ ระหว่างที่เดินไปนั้นเขาก็ได้ยินเสียงคนโคตรครามดังมาเป็นระยะๆ เมื่อเขาหันไปดู ก็พบว่าเป็นเหล่าที่รีบร้อนเดินไปให้ถึงเป้าหมายและล้มลงอย่างไม่เป็นท่า “สำหรับคนที่ล้มลงเราให้โอกาศพวกท่านกกลับไปเริ่มต้นใหม่ที่จุดเริ่มต้นได้ ท่้านจะลองกี่รอบได้ เราไม่จำกัดเวลา ขอแค่ให้ท่านไปถึงจุดมุ่งหมายได้ก็เพียงพอ” ผู้เฒ่าเถียนผู้ขึ้นอีกครั้ง (มีโอกาศให้แก้ตัวสินะ แสดงว่าข้างจะต้องมีอะไรรออยู่แน่ๆ) ยูตะขึ้นขึ้นมาในใจ

        หลังจากที่เขาเดินมาสักประมาานหนึ่งในห้าของเส้นทาง เขาก็ได้ยินเสียงโคตรครามดังขึ้นอีกครั้ง “เกิดอะไ--” ก่อนที่ยูตะพูดจบลงเขาก็รู้สึกได้อะไรบ้างที่เข้ามากระแทกเขาอย่างยังจัง “อุบ--” เมื่อเขามองไปรอบๆ เขาก็พบกับเหล่าคนของตระกูลที่คอยขว้างปาก่อนดินมาใส่ผู้เข้าทดสอบเป็นระยะๆ ถึงแม่ว่ามันจะไม่ได้ทพให้บาดเจ็บอะไรมาก แต่ถ้าหากขว้างมาในจังหวะที่กำลังจะกว้างเดินละก็ ก็จะสามารถเสียหลักล้มลงได้อย่างง่ายดาย และต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง “ให้แบกไปเฉยๆ มันจะง่ายไปอย่างงั้นสินะ” เขาบ่นอุบอิบออกมา ก่อนใช้วิเดิมนั้นก้าวเดินไปอย่างช้าๆ รักษาสมาธิไปขาเพื่อไม่ให้เสียสมดุล

        เมื่อผ่านพ้นด่านทดสอบก้อนดินมาต่อไปสิ่งรอเขาอยู่นั้นก็คือพื้นเรียบๆ ไม่มีอะไรรออยู่ เมื่ออยู้ตะมองซ้ายมองขวาเขาก็พบว่าตัวเองนั้นมาอยู่ในกลุ่มผู้นำเสียแล้ว ทำให้เขาไม่สามารถคาดเดาได้ว่าจะเจออะไรต่อไป แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากกว่าเดินต่อไป แต่ว่าก่อนที่เขาจะกล้าวเดินนั้นเองเขาก็สังเหตุได้ได้ว่าที่พื้นนั้นไม่ได้ว่างเปล่าซะที่เดียวแต่มันมีอะไรบ้างอย่างเหมือนกับของเหลวราดอยู่บนพื้นนั้น ขณะที่ยูตะกำลังครุ่นคิดว่ามันคืออะไรอยู่นั้น เขาก็เห็นชายคนหนึ่งก้าวเดินต่อไปอย่งไม่สนใจ และก็ทันใดนั้นเอง ชายคนนั้นก็ลื้นล้มไปอย้างรวดเร็ว กระบะใส่หินกระจัดกระจายไปทั่ว และนั้นก็ทำให้เขาตระหนักได้ว่านั้นคือ “น้ำมัน” ที่ละเลงอยู่ทั้วพื้น “โอ้ว!” เขาร้องออกมาทันที่เห็นดังนั้น “ต่อจากก้อนดินก็เป็นพื้นน้ำมันอย่างงั้นหรอออ” เขาร้องออกมา  และก็ทำได้แค่กลื่นน้ำลายก่อนที่จะค่อยๆ ก้าวเดินต่อไปอย่างช้าๆ เขาออกแรงมากกว่าปกติในการเดินแต่และก้าวพื้อเหยียบหน้าเดินไปยุบลงไปได้ลื้นยากขึ้น ถึงแม้มันจะกินแรกอยู่บ้างแต่ว่า มันก็ช่วยให้เขาสามารถรอดพ้นจากการทสอบแห่งนี้ไปได้

        “เอาาละครึ่งทางแล้ว พยายามกันได้ดีมาเหล่าผู้เข้าทดสอบทั้งหลาย” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวขึ้นให้กำลังใจแก่ผู้ที่เหลือรอดอยู่ “แต่อย่าพึงเบาใจไป การทอสอบของพวกเจ้ายังไม่จบลงแตเพียงเท่านี้ยังมีด่านทดสอบรอเจ้าอยู่อีก ขอให้พวกเจ้าพยายามกันต่อไป” แล้วผู้เฒ่าเถียนก็กล่าวต่อ หลังจากที่ผ่านการทดสอบอีกหลายๆ อย่างยูตะก็เริ่มได้ยินเสียงคนโยนหินทิ้งยอมแพ้ไปเรื่อยๆ ที่ละคนสองคน จนกระทั้งในที่สุดก็มีคนเดินออกไปร่วมสิบกว่าคนได้

        ในที่สุดยูตะก็แบกกระบะหินมาไว้ที่โรงหลลอมได้สำเร็จ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใช้คนท้ายๆ แต่ก็ไม่ใช้คนแรกๆเช่นกัน แต่เมื่อมองดูดีๆแล้ว ก็ยังพบว่าเหลือคนเยอะอยู่ทั้งๆ ที่มีคนเดินออกไปร่วมสิบกว่าคนแล้วก็ตามที รวมทั้งคนแก่ที่ดูอายุมากแต่ก็ยังดูฟิตอยู่ “เอาละ ถึงทุกคนที่ยังเหลืออยู่จงตามข้ามา” ว่าแล้วผู้เฒ่าเถียนก็เดินออกนอกจวนไป


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ แมวหางพู่กัน เพิ่มขึ้น 8 โพสต์ 2018-10-2 21:09

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -160 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -160 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
689
เงินตำลึง
758
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
336

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
180
ความชั่ว
0
ความโหด
133
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2018-11-26 23:44:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2018-11-28 14:27

{ เควสอาชีพ } สืบทอดเทคนิคช่างตีเหล็ก พาร์ท 6
- ทดสอบพื้นฐานช่าง 16



        หลังจากที่ยูตะนั้นเดินออกมาจากป่าเรียบร้อยแล้ว เขาก็มุ่นหน้ากลับเข้าไปยังตัวเมื่องในทันที่ เขาเดินไปเรื่อยอย่างที่รู้จุดมุ่งหมายว่าจะไปยังที่ไหน ก่อนที่ตัวเขานั้นจะมาหยุดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลเถียนอีกครั้ง ชายหนุ่มเริ่มเคาะประตู ‘ก็อก ก็อก ก็อก’ เสียงดังเคาะขึ้น ก่อนที่จะมีคนงานมาเปิดประตู “อ้าว เจ้ากลับมาแล้วหรอ” คนงานคนเดิมที่เคยมาเปิดประตูให้กับยูตะรอบที่แล้วพูดขึ้น “ก็ อย่างที่เห็นละนะ” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมกับยักไหล่เล็กน้อย “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะกลับมาอีกนะเนี้ย สงสัยจะต้องมองเจ้าใหม่เสียแล้ว” คนงานคนนั้นยังคงพูดต่อไปพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ “เรื่องนั้นเอาไว้ที่หลังเถอะ รบกวนช่วยพาข้าไปพบพ่อบ้านจะได้รึเปล่า” ยูตะรีบกล่าวเข้าประเด็นของเรื่อง “อ้อ ได้สิ ตามข้ามาเลย”

        หลังจากที่คนงานคนนั้นเดินนำเข้าไปในตัวคฤหาสน์ พาเขาไปยังห้องๆ หนึ่ง แล้วเขาก็เริ่มเคาะประตูอย่างเบามือ “พ่อบ้านครับ ข้าพาผู้เข้าสมัครที่กลับมามาพบครับ” คนงานคนนั้นกล่าวขึ้น “เข้ามาได้” เสียงพ่อบ้านดังตอบกลับออกมา ก่อนที่คนงานจะค่อยๆเปิดประตูออก ก่อนที่จะพบพ่อบ้านกำลังทำท่าให้ทุกคนเงียบๆ พร้อมกับชี้ไปยังอีกด้านหนึ่งของห้อง ให้เห็นเด็กหญิงคนหนึ่งกับนอนหลับอย่างสบายอยู่ “พึงจะหลับไปเมื่อสักครู่นี้เอง” พ่อบ้านกล่าวขึ้น “เจ้าไปกลับก่อนได้เลย เดียวข้าจะคุยกับท่านยูตะต่อเอง” พ่อบ้านคนนั้นกล่าวต่อ “เธอเป็นเด็ก ที่พูดไม่ค่อยเก่งเท่าไรเลยนะ” เขากล่าวออกมาพร้อมกับยิ้มเล็กๆ “เธอเป็นเด็กขี้อายนะ“ ยูตะผู้เป็นพ่อตอบกลับไปพร้อมเกาที่แก้มสักเล็กน้อย

        “ถ้าอย่างงั้นเราเปลี่ยนสถานที่คุยกันดีมั้ย” พ่อกล่าวพร้อมกับกับลุกขึ้นเดินนำออกจากห้องไป ยูตะก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแต่พยักหน้าและเดินตามไปเงียบๆ พ่อบ้านเดินพายูตะไปยังสวนเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้นานาชนิด และมีบ่อปลาเล็กๆ พร้อมกับโต็ะหินอยู่ พ่อบ้านเดินไปนั้งที่โต็ะหินนั้น “เชิญนั้งสิ” เขากล่าวเชิญยูตะขึ้น “ขอบคุณ” ชายหนุ่มนั้งลงก่อนที่จะมองไปรอบๆ “เป็นสถานที่ที่ร่มรื้นดีนะ” เขากล่าวออกมา “ใช่แล้วละ นี้เป็นสวนเล็กๆ ที่คุณหนูชอบลงมาดูแลด้วยตัวเองทุกครั้งที่เวลาว่าง แต่ว่าน่าเสียดายที่ช่วงนี้ดูเหมือนจะวุ่นวายอยู่ คุณหนูก็เลยไม่ค่อยได้ลงมาเดินเล่นที่แห่งนี้สักเท่าไร…” พ่อบ้านเล่าเรื่องเกียวกับสวนแห่งนี้เล็กน้อย “นั้นก็คำอธิบายได้อย่างดีว่าทำไม สวนแห่งนี้จึงดูเต็มไปด้วยชีวิตชีวาสินะ” ยูตะกล่าวตอบออกมาพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ” แล้วทั้งคู่ก็นั้งสนทนาเรื่องเล็กๆน้อยๆ พร้อมกับจิบชาเพื่อให้ยูตะได้พักสักเล็กน้อย ก่อนเขาที่จะเริ่มพูดต่อ “แล้วเรื่อง….การทดสอบละ?” เขาถามขึ้นถึงประเด็กหลักของเรื่อง

        “ถ้าเรื่องนั้นละก็ เจ้าเป็นคนแรกที่กลับมา” พ่อบ้านกล่าวขึ้นพร้อมกับยิ้มออกมา “แต่นั้นไม่ได้แปลกว่าเจ้าจะผ่านการทดสอบนี้ได้หรอกนะ” เขาพูดเสริมต่อ “เจ้าคงจะได้ตราประจำตระกูลเถียนมาแล้วสินะ ถึงได้กลับมา” พ่อบ้านถามขึ้น “ใช่ แล้วละ ข้ากลับมาพร้อมกับสิ่งนั้น” ยูตะตอบกลับไปด้วยความมั่นใจพร้อมกับ หยิบตราประจำตระกูลเถียนขึ้นมาให้พ่อบ้านดู “ดีละ งั้นข้าจะเจ้าไปพบกับนายท่าน เพื่อรับการทดสอบขั้นต่อไป” แล้วพ่อบ้านก็ลุกขึ้นเดินนำออกไปอีกครั้ง เขาเดินลึกเข้าไปในตัวคฤหาสน์ก่อนที่จะมาหยุดหน้าห้อง ที่ดูเหมือนจะเป็นห้องทำงานอะไรสักอย่าง พ่อบ้านก็เคาะประตูอย่างเบามือก่อนที่จะเริ่มพูดขึ้น “ข้าพาผู้สมัครเข้ารับการคัดเลือกคนแรกมาแล้วครับ” พ่อบ้านกล่าวขึ้นด้วยเสียงที่หนักแน่น “ดีมาก เข้ามาได้” เสียงของผู้เฒ่าเถียนดังตอบกลับออกมา ก่อนที่พ่อบ้านจะเลือนประตูเปิดออกพบห้องทำงานขนาดกลางที่มีโต็ะทำงานตั่งอยู่และกองเอกสารมากมาย  “นี่ครับ ผู้เข้ารับการทดสอบที่กลับมาคนแรก เขามีนามว่า ยูตะ” พ่อบ้านกล่าวแนะนำชายหนุ่มขึ้นเล็กน้อย “อืม เป็นชื่อที่แปลกดีนะ เอาละ ไหนข้าขอดูตราประจำตระกูลเถียน ที่เจ้านำกลับมาที่สิ” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาจากงานเอกสารที่เขาทำอยู่

        “นี่ครับ” ชายหนุ่มกล่าวต่อออกมา พร้อมกับเดินไปวางตราประจำตระกูลเถียน ที่โต็ะทำงาน “อืมมมมมม” ผู้เฒ่าเถียนหยิบตราประจำตระกูลนั้น ขึ้นมาดูอย่างละเอียดละออก่อนที่จะยิ้มออกมาอย่างเห็นได้ชัด “ถูกต้องนี่เป็นของแท้อย่างแน่นอน ยินดีด้วยพ่อหนุ่มเจ้าผ่านการทดสอบด่านนี้แล้ว” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวแสดงความยินดีกับยูตะ “ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มตอบรับกลับไปสั้นๆ “เอาละ พ่อบ้านเจ้ากลับไปทำงานของเจ้าต่อได้ ข้ามีเรื่องที่จะคุยกับพ่อหนุ่มยูต๋าคนนี้ต่อสักหน่อย” ผู้เฒ่าเถียนหันไปกล่าวกับพ่อบ้าน ก่อนที่พ่อบ้านจะโค้งให้เล็กน้อยแล้วเดินถอยหลังออกไป (เรื่องจะคุยต่ออย่างงั้นหรอ….. ) ชายหนุ่มบ่นพึมพัมในใจ ก่อนที่ผู้เฒ่าเถียนจะลุกขึ้นจากโต็ะทำงานของเขาและเดินนำออกจากห้องมา “ตามมาสิ ยูต๋า ข้าจะพาเจ้าไปดูอะไรสักหน่อย” ผู้เฒ่าเถียนหันมาบอกยูตะ “ครับผม” ชายหนุ่มก็ยังคงตอบรับไปสั้นๆ

        “การทดสอบต่อไปจะเป็น การทดสอบความรู้พื้นฐานช่าง เพื่อดูว่าเจ้ามีความสามารถที่จะดูแลลูกสาวของข้าและโรงหลอมนี้ได้ไหมละนะ” ผู้เฒ่าเถียน กล่าวขึ้นขณะที่เดินนำยูตะออกไป “ถ้างานช่างละก็ข้าเองก็พอจะมีความรู้อยู่บ้าง ถึงแม้จะห่างหายกับการตีเหล็กไปนานแล้วก็ตาม” ยูตะกล่าวตอบกลับไป หลังจากที่ได้ยินดังนั้น “อย่างงั้นสินะ หวังมันยังคงจะไม่ขึ้นสนิมหมดเสียก่อนนะ ฮะฮะฮะ” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวตอบกลับมาพร้อมกับหัวเราะเล็กน้อย ก่อนที่จะทั้งคู่จะเดินมาถึงส่วนหลังของคฤหาสน์ เป็นโรงตีเหล็กขนาดกลางไม่ใหญ่มาก แต่ว่าอัดแน่นไปด้วยเครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ มองเพียงแวบเดียวก็สามารถรับรู้ได้ว่าสิ่งของที่อยู่ตรงหน้าของเขาทั้งหมดนั้นล้วงเป็นของคุณภาพดีที่ได้รับการดูแลอย่างพิถีพิถัน “โอ้ นี่มันสุดยอดกว่าข้างหน้าอีกนะครับ” ยูตะกล่าวขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆ “แน่นอน ที่นี่เป็นโรงตีเหล็กพิเศษ ผู้ที่จะใช้ได้นั้นจะต้องเป็นคนของตระกูลเถียนเท่านั้น และรับเฉพาะงานที่สั่งทำพิเศษเท่านั้นด้วย” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวออกมาอย่างภาคภูมิใจ “ไม่แน่ว่าเจ้าก็อาจจะได้ใช้มันเป็นคนต่อไป” แล้วเขาก็พูดต่อ พร้อมกับหันมามองที่ยูตะ “แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น เจ้าจะต้องผ่านการทดสอบให้ได้ก่อนละนะ” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวต่อ “เอาเป็นเริ่มจากการลองพูดเกียวกับความรู้พื็นฐานช่างก่อนเป็นยังไงละ” แล้วผู้เฒ่าเถียนก็บอกคำถามแรกออกมา

        “ความรู้พื้นฐานสินะ.......” ยูตะสูดลมหายใจเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มพูดต่อ “ถ้าจะให้พูดถึงการตีเหล็กเบื้องต้นแล้วก็ พูดกันถึงพรุ่งนี้เช้าก็ยังคงไม่จบ ผมเลยจะพูดถึงเรื่องการตีดาบเป็นหลักก็แล้วกันนะครับ” ยูตะเริ่มกล่าวเปิดประเด็นขึ้น “การตีดาบนั้นเอาจริงๆ แล้วถ้าจะให้เปรียบเทียบง่ายๆ ก็ไม่ต่างกับการทำอาหาร การทำอาหารที่ดีนั้นเริ่มต้นตั้งแต่การเลือกวัดถุดิบ ถ้าได้ของที่ดีก็ถือว่าเป็นจุนเริ่มต้นที่ดี การตีเหล็กก็เช่นเดียว หากเราได้เหล็กที่ดีมาละก็ นั้นก็นับว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี” แล้วเขาก็เว้นจังหวะไป “แต่ถ้าหากถามว่าเหล็กอะไร หรือชนิตอะไรเหมาะสมกับการตีดาบละก็ นั้นถือว่าเป็นคำถามที่กว้างมาก เพราะว่าเหล็กแต่ละชนิด แร่แต่ละอย่างก็มีคุณสมบัติการใช้งานเฉพาะตัวที่แตกต่างกัน เหมาะกับการใช้งานคนละรูปแบบแตกต่างกันไป หนำซ้ำต่อให้เป็นเหล็กชนิตเดียวกัน แต่ว่าผ่านการตีการหลอมด้วยวิธีที่แตกต่างกัน ก็จะให้ผลที่ออกมาไม่เหมือนกันอีกด้วย” ยูตะกล่าวพร้อมกับเดินไปหยิบก้อนเหล็กที่อยู่ในโรงตีเหล็กขึ้นมาดู “แต่จากที่ดูแล้วโรงเหล็กแห่งนี้ใช้เหล็กคุณภาพสูง ก็คงจะไม่มีปัญหาเรื่องนั้น” แล้วเขาก็วางก้อนเหล็กนั้นก่อนที่จะเดินไปที่เตาไฟ ”ต่อไปก็เป็นสิ่งสำคัญอย่างถัดมา ไฟ ไฟนั้นเป็นทั้งเพื่อนและศัตรูของช่างตีเหล็กในเวลาเดียวกัน ไฟที่เบาเกินไปก็จะไม่สามารถตีเหล็กต่อได้ แต่ถ้าไฟที่แรงเกินไปก็จะทำให้เหล็กอ่อนเกินไป”

        “การควบคุมไฟให้ได้ความแรงที่เหมาะสมนั้น ถือว่าเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง ที่ต้องอาศัยทั้งความชำนาญและประสบการญ์ของช่างตีเหล็กอย่างมาก” แล้วยูตะก็เดินต่อไปยังค้อน ที่วางอยู่ “ต่อเป็นก็มาถึงจุดสำคัญอีกจุด การตีเหล็ก หลังจากที่เราเลือกเหล็กและนำไปเผาไฟด้วยความร้อนที่ถูกต้องแล้วนั้น ก็ต้องนำออกมาตีขึ้นรูป การตีนั้นต้องอาศัยความต่อเนื่อง และแรงในการตีเป็นอย่างมาก รวมทั้งความชำนาญของช่างตีในการเก็บรายละเอียด จำเป็นจะต้องให้เหล็กร้อนตลอดเวลา ขั้นตอนนี้นั้นยังจะเป็นการกำจัดสิ่งเจอปนในแร่เหล็กออกไปด้วย” ยูตะกล่าวออกมาพร้อมกับหยิบค้อนขึ้นมาดูคร่าวๆ “ส่วนต่อไปก็เป็นขั้นตอนการเก็บงาน การลับคม และการดูแลรักษาต่างๆ ขั้นตอนที่กล่าวมาทั้งหมดนั้นล้วนมีความสำคัญไม่แพ้กัน ไม่มีขั้นตอนไหนสำคัญไปกว่ากัน ช่างตีเหล็กทุกคนจำเป็นจะต้องรู้ลายละเอียดเหล่านี้อย่างทะลุปรุโปร่ง” แล้วเขาก็เดินกลับมาที่หน้าโรงตีเหล็กอีกครั้ง “แต่ว่าถ้าถามว่าอะไรสำคัญที่สุดละก็ ก็คงจะเป็นการที่เรานั้นใส่ใจสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาแต่ละชิ้นว่านันไม่ใช้เพียงเครื่องมือเครื่องใช้งานเท่านั้น แต่เป็นลูก หรือสหายของเรา เอาใจใส่และดูแลเป็นอย่างดี” แล้วเขาก็จบการพูดของเขาลง “ก็ประมาณนี่และครับ”

        ผู้เฒ่าเถียนที่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย “ดี….สำหรับมือใหม่ละนะ”  ก่อนที่เขาจะกล่าวต่อ “แต่ก็นับว่ามีพื้นฐานที่ไม่เลว หากขัดเกลาอีกสักหน่อยละก็….” แล้วผู้เฒ่าเถียนก็เดินไปหยิบอาวุธชิ้นหนึ่งขึ้นมาให้ยูตะดู “นี่คือ เคียวสุริยัน เคียวประจำตระกูลเถียนของข้าเอง แต่สภาพก็อย่างที่เจ้าเห็นมันผ่านมาหลายพันปีแล้วถูกใช้งานจนสนิมและเริ่มแตกหักตามกาลเวลา” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวขึ้นพร้อมกับมองที่เคียวนั้นด้วยสายที่เศร้าสรอย ก่อนที่เขาจะวางมันลงและเดินไปหยิบสมุดเล่มหนึ่ง แล้วก็ส่งมันให้กับยูตะ “นี่คือ?” ชายหนุ่มรับมาและถามขึ้นด้วยความสงสัย “นี่คือสูตรการหลอม บททดสอบนี้คือ ความมุมานะ ความพยายามของเจ้าในการอ่านคู่มือหลอมเคียวสุริยันและจงหลอมมันขึ้นมาใหม่อีกครั้ง” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวอธิบายแก่ชายหนุ่มถึงบททดสอบถัดไปของเขา “!!!” ยูตะที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับตกใจ แต่เขาก็ยังคงเก็บอาการเอาไว้อยู่ “ส่วนเรื่องวัตถุดิบนั้น เจ้าสามารถหาได้จากการขุดแร่ หรือจะซื้อจากเหล่าชาวยุทธ์ยอดฝีมือที่มีสะสมพวกหิน แร่แปลกๆ เอาก็ได้” เขายังคงกล่าวอธิบายต่อ

        ยูตะนั้นยังไม่รีบตอบรับอย่างรวดเร็ว แต่เขาเริ่มเปิดตำรานั้นดูอย่างคร่าวๆ ว่าวัตถุดิบนั้นต้องใช้อะไรบ้าง และนั้นคือก็ต้องถึงกับทำให้ยูตะตะลึงกับจำนวนและความหายยากของวัตถุดิบที่ใช้ในการหลอมเคียวขึ้นมาใหม่ “ว่าไงเจ้ายังจะรับการทดสอบที่อยู่มั้ย” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวถามยูตะขึ้นหลังจากเห็นท่าทางของชายหนุ่ม “การทดสอบนี้ไม่จำกัดเวลาใช่มั้ย?” ชายหนุ่มกล่าวถามขึ้นถึงเงื่อนไข “ไม่มี ข้าเขาใจว่ามันจำเป็นจะต้องใช้เวลา เพราะอย่างงั้นข้าไม่ได้กำหนดไว้หรอก” ผู้เฒ่าเถียนตอบกลับไปพร้อมกับสายหน้า “ถ้าอย่างงั้นข้าขอรับบททดสอบนี้” ชายหนุ่มกล่าวตอบรับกลับไปด้วยสายตาที่มุ่งมั่น “ยอดเยียม” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวพร้อมกับยิ้มออกมา “ในเมื่อเจ้าตอบรับแล้ว ข้าขอเชิญเจ้าพักผ่อนที่แห่งนี้สักคืนก่อน แล้วพรุ่งนี้เจ้าค่อยออกเดินทางก็ได้นะ วันนี้มันก็เย็นมากแล้ว” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวต่อ “ขอบคุณในน้ำใจของท่านมาก” ยูตะกล่าวพร้อมกับโค้งให้

        หลังจากนั้นยูตะ ก็เดินออกมายังส่วนหน้าของคฤหาสน์อีกครั้ง เขาก็พบพ่อบ้านยืนรออยู่ “ข้าได้จัดเตรียมห้องไว้ที่เรียบร้อยแล้วของเชิญท่านตามมาได้เลย” ก่อนที่พ่อบ้านจะเริ่มเดินนำทางไปยังห้องพักของแขกในคฤหาสน์ “ถ้าอย่างงั้นข้าขอตัวก่อน เดียวจะมีคนนำอาหารเย็นมาให้เมื่อถึงเวลา ขอให้ท่านพักผ่อนได้ตามสบาย” แล้วพ่อบ้านคนนั้นก็เดินกลับไปทำหน้าที่ของเขาต่อ เมื่อยูตะประตูบ้านเลื่อนของห้องเข้าไป เขาก็เห็นกับเด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั้งอ่านหนังสืออยู่ “คุณ...พ่อ!” ยูดาจิ ก็ทิ้งหลังสื่อเล่มนั้นลง แล้ววิ่งมากอดคุณพ่อของเธอ “หาย...ไป...นาน...มาก…” เด็กหญิงยังคงพูดต่อพร้อมกับเอาใบหน้าที่ซุกที่พ่อของเธอ “พ่อขอโทษ พอดีมันยุ่งยากกว่าที่คิดไว้นะ” ยูตะตอบกลับไปพร้อมๆ กับลูบหัวยูดาจิ

        “แล้ว...ต่อ...ไป...จะ...หาย...ไป...อีก...มั้ย…?” เด็กน้อยคนนั้นเงิยหน้าขึ้นมาแล้วถามต่อด้วยความกังวล “ไม่ต้องห่วงรอบนี้ พ่อจะพาลูกไปด้วยนะ แต่ว่าเราคงจะต้องเดินทางกันอีกแล้วละ” ยูตะตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มแห้งๆเล็กน้อย “.......” ยูดาจิไม่ตอบอะไรกลับมาเพียงแต่พยักหน้า พร้อมกับยิ้มกลับมา “ดีละ งั้นเรามาอ่านหนังสือเล่มนั้นต่อกันดีกว่า” แล้วยูตะก็อุ้มยูดาจิขึ้นมา พร้อมกับเดินไปหยิบหนังสือมาอ่านด้วยกันตามประสาพ่อลูก หลังจากผ่านไปได้สักพักใหญ่ๆ อาหารเย็นก็มา พวกเขาก็รับประทานกันอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนที่จะเข้านอนอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมตัวเดินทางในวันรุ่งขึ้น

        เช้าวันรุ่งขึ้น ยูตะกับยูดาจิที่ยืนอยู่หน้าประตูทางออก พร้อมกับพ่อบ้านที่ออกมาส่งพวกเขา “เมื่อคืนขอบคุณมากนะครับ ฝากขอบคุณผู้เฒ่าเถียนด้วยนะครับ แล้วก็บอกท่านว่าเดียวข้าจะรีบกลับมา” ยูตะกล่าวขึ้น “ไม่มีปัญหา” พ่อบ้านตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “อ้อใช้ ถ้าหากท่านจะไปหาหินแร่ต่างๆ ละก็ข้าขอแนะนำ เหมืองแร่หลิวซี ที่นอกเมืองลั่วหยาง ในเขาหลงเหมิน ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ไม่เลวนะ” พ่อก็ไม่ลืมที่จะแนะนำสถานที่ขุดแร่ให้กับยูตะสักเล็กน้อย “ขอบคุณมากครับ ข้าเข้าใจแล้ว ถ้าอย่างงั้นข้าขอตัว…” ยูตะโค้งให้เล็กน้อยก่อนที่จะเดินถอยออกมา “ขอให้พวกท่านโชคดี” พ่อบ้านคนนั้นกล่าวอวยพรให้กับทั้ง ก่อนที่ยูตะและยูดาจิจะเดินลับหายไป


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2018-11-27 14:56

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
689
เงินตำลึง
758
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
336

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
180
ความชั่ว
0
ความโหด
133
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2018-12-13 23:07:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2018-12-16 01:08

{ เควสอาชีพ } สืบทอดเทคนิคช่างตีเหล็ก พาร์ท 6.8
- ในที่สุดก็ได้หลอมสักที่ 1

        “ในที่สุด!!!” เสียงอันดีใจของยูตะดังขึ้นพร้อมกับที่หินแร่ก้อนสีดำขึ้นมาในมือ หลังจากที่ผ่านการการเดินทางอันยาวนานจนแล้วจนรอดเขาก็ทำสำเร็จเสียที่ ชายหนุ่มนั้นรวบรวมแร่และวัตถุดิบอื่นๆ ทั้งหลายเพื่อที่จะทำการหลอมเคียวสุริยัน เคียวประจำตระกูลเถียน ในการการทดสอบรับเข้าตระกูลว่าเขานั้นคู่ควรกับ เถียน ซูเหยา หรือไม่ เขาไม่อาจจะทราบได้เลยว่ามีผู้เขาทดสอบอีกกี่คนกำลังตามหาสิ่งเดียวกับเขาอยู่รึเปล่า แต่นั้นก็ไม่ใช้ประเด็นสำคัญเพราะว่ารวบรวมสิ่งที่ต้องการครบแล้ว

        ไม่รอช้า สองพ่อลูกก็เดินทางกลับมายังคฤหาสน์ประจำตระกูลเถียน เพื่อทำการหลอมเคียวในทันที่ ‘ก็อกๆ’ เขายืนอยู่หน้าทางเข้าประตูคฤหาสน์แล้วเคาะประตู เหมือนอย่างเคย ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกปรากฎเป็นพ่อบ้านประจำตระกูลออกมาต้อนรับเหมือนอย่างเคย “เจ้าเองสินะ เชิญสิเข้ามาสิ…..” พ่อบ้านกล่าวต้อนรับขึ้น “การที่เจ้ากลับมาแบบนี้ แสดงว่าเจ้าทำเสร็จแล้วสินะ ข้าขอเดา” พ่อบ้านกล่าวขึ้นต่อ “อ้า… อย่างน้อยๆก็ขั้นแรกละนะ” ยูตะตอบกลับไปอย่างมุ่งมั่น “จริงๆ ข้าก็อยากเข้าไปทักทาย ผู้เฒ่าเถียน ด้วยตัวข้าเองละนะ แต่ว่าข้ามีเรื่องใหญ่กว่านั้นที่ต้องทำ….” ยูตะกล่าวขึ้น “ไม่เป็นข้าคิดว่าท่านคงเข้าใจ” ก่อนที่พวกเขาจะเดินมาถึงโรงหลอมด้านหลังของคฤหาสน์

        “ถ้าอย่างงั้นข้าฝากดูแลลูกสาวข้าด้วยนะ” ยูตะกล่าวขึ้นพ่อบ้าน “อยู่กับพี่เขาก่อนนะ อย่าซนนะลูก พ่อมีงานใหญ่จะต้องทำ” แล้วยูตะก็หันไปพูดกับยูดาจิ เด็กน้อยคนนั้นก็พยักหน้าแสดงความเข้าใจให้แต่โดยดี “ถ้าอย่างงั้นเจ้าก็เริ่มงานได้เลยเถอะเพื่อไม่เป็นการเสียเวลา” พ่อบ้านกล่าวขึ้นก่อนที่จะพายูดาจิเดินออกไป “สะ….สู้….นะ….” ยูดาจิหันมาพูดให้กำลังใจยูตะก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

       เมื่อได้ยินอย่างนั้นเขาก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปจุดเตาไฟ ขึ้นและผูกผ้าโผกหัวแล้วแสดงสีหน้าที่จริงจังออกมา “มาเริ่มกันเถอะ!” เขากล่าวกับตัวเองอย่างนั้นกับตัวเอง ก่อนที่จะเริ่มนำสิ่งของที่ตัวเองรวบรวมมามาตรวจสอบว่าครบหรือไม่ขาดอะไรไปอีกรึเปล่า “อืม...อืม…” เมือเขาตรวจสอบดูว่าครบดีแล้วนั้น เขาก็เริ่มลงมือหลอมเคียวในทันที่เนื่องจากปริมานแร่ที่ค่อนข้างจะเยอะพอสมควร นั้นจึ้งต้องแบ่งหลอมแบ่งตี และวันนี้เขาก็จะเริ่มจากการหลอมตัวด้ามเคียวก่อน

        ตัวด้ามเคียวนั้นส่วนใหญ่ทำมาจากแร่เงินและมีสัดส่วนของหินดำเล็กน้อย เพื่อให้มีความแข็งแกร่งแและมีความเบาตามที่ตำราเขียนเอาไว้ เขาค่อยๆ หลอมหินดำด้วยอุณหภูมิที่สูงมากจนกระทั้งหินดำเริ่มละลายเขาก็เทมันใส่ในแม่พิมที่เป็นแกนกลางของด้ามเคียว และทิ้งไว้จนกระทั้งเย็นและแข็งขึ้นรูป และย้ายไปใส่แม่พิมที่ใหญ่ขึ้น ก่อนที่จะตามด้วยการหลอมแร่เงินให้ได้ตามที่ต้องการแล้ว เขาก็นำไปเทในแม่พิมที่มีแกนเป็นหินดำวางรออยู่ ก่อนที่จะรอให้เย็น เพื่อให้แข็งตัวก่อนที่จะเริ่มทำลวดรายลองไป และทำปลายเคียวตกแต่งๆ ตามตัวด้ามเคียว

        “ฟู~ เอาละเสร็จไปขั้นหนึ่งแล้วละนะ” เขากล่าวกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะชูด้ามเคียวขึ้นให้กระบกับแสงเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยขั้นสุดท้าย
@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-16 01:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -62 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
689
เงินตำลึง
758
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
336

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
180
ความชั่ว
0
ความโหด
133
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2018-12-14 23:10:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2018-12-16 16:44

{ เควสอาชีพ } สืบทอดเทคนิคช่างตีเหล็ก พาร์ท 6.8
- ในที่สุดก็ได้หลอมสักที่ 2

        วันรุ่งขึ้น ยูตะก็ตื่นขึ้นมาแต่เช้า หลังจากที่เมื่อวานเขาจัดการหลอมด้ามเคียวเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบเข้านอนเพื่อที่พักผ่อนอย่างเต็ม เตรียมสำหรับงานหนักวันรุ่ง แน่นอนเขารีบตื่นแต่เช้าขึ้นมาแล้วก็จุดไฟที่เตาหลอมในทันที่ ก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องหลอมแร่ แต่ก่อนที่เขาจะได้เดินไปไหนไกล เขาก็พบกับพ่อบ้านยืนอยู่

        “กำลังจะไปหาคนงานมาช่วยสินะ” พ่อบ้านคนนั้นกล่าวขึ้น “สมแล้วที่เป็นพ่อบ้านตระกูลเถียน รู้จังหวะดีจริงๆ ใช้แล้วละ ข้าต้องการคนงานสักสามคนเพื่อช่วยกันในขึ้นตอนต่อไปนะ” ยูตะกล่าวจุดประสงค์ขึ้นอย่างรวดเร็ว “ถ้าเรื่องนั้นละก็ ข้าได้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วละ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว พอผู้เฒ่าเถียนรู้ว่าเจ้ากลับมา ท่านก็มีคำสั่งให้สนับสนุนเจ้าอย่างเต็มที่” พ่อบ้านกล่าวขึ้น “ข้าเข้าใจแล้ว ฝากขอบคุณความกรุณาของผู้เฒ่าเถียนด้วย” ยูตะกล่าวก่อนที่จะหันหลังกลับไปเปิดประตูห้องหลอม เมื่อประตูถูกเปิดออกอากาศร้อนภายในแผ่ออกมาข้างนอก “เรามาเริ่มกันเถอะ” ยูตะกล่าวพร้อมกับผูกผ้าโพกหัวอีกครั้งหนึ่ง

        “เอาละ เรามาเริ่มงานกันเถอะ” ว่าแล้วยูตะก็เริ่มนำหินดำและแร่มิธริลมาหลอม ด้วยอุณหภูมิที่สูงยิ่งกว่ากว่าตอนหลอมตัวด้ามเคียว ด้วยเหตุผลที่แร่มิธริล นั้นมีความคงทนละเดียวกับเหล็กกล้าแต่ว่ามีความเบา และความคมที่เหลือล้ำกว่าเหล็กกล้าหลายขุมนัก ประกอบการหลอมรวมกับหินดำยิ่งทำให้เพิ่มความคงทนยิ่งขึ้นไปอีก “ขั้นตอนขั้นนี้สำคัญมาก เราห้ามให้ความร้อนตกลงอย่างเด็ดขาดไม่งั้นตัวเนื้อแร่จะไม่ได้ที่” ยูตะกล่าวขึ้นกับคนงานที่คุมไฟอยู่ พร้อมกับดูอย่างใกล้ชิด เหมือนเห็นว่าได้ที่แล้ว ยูตะก็จัดแจ้งเทแร่หลอมได้ที่แล้วนั้นจากเบ้าหลอม ลงแม่พิมเพื่อให้แร่นั้นเป็นรูปร่างที่ต้องการก่อนที่จะเข้าสู้กระบวนการตีตกแต่งรูปต่อไป

        เมื่อรอให้แร่ในในแม่พิมแข็งตัวดีแล้วนั้น เขาก็นำออกจากแม่พิมก็ได้ได้ตัวเคียวขั้นต้นแล้ว ก่อนที่จะนำเขาเตาไฟอีกครั้งด้วยไฟที่อุณหภูมิสูงจนตัวเหล็กร้อนเป็นสีแดง แล้วก็นำออกมาตี “ตี!” ยูตะให้สัญญานแก่ผู้ช่วยทั้งสองคนลงแรงตีค้อนใหญ่ลงไปที่ตัวเคียวพร้อมกับขยับไปที่นิดๆ เพื่อให้ได้มุมที่ต้องการก่อนที่จะตีตกแต่งด้วยค้อนเล็กจากมือยูตะ ‘เคร้ง!!!’ ‘เคร้ง!!!’ ‘เคร้ง!!!’ ‘เคร้ง!!!’ เสียงตีเหล็กดังสนั่นไปทั้วห้อง ขั้นตอนนี้เป็นขึ้นตอนที่ใช้เวลานาน เพราะต้องอาศัยแรง และความร้อนในการตกแต่งรูปเคียวไปเรื่อยๆ จนกระทั้งช่างตีจะพอใจ

        “พอแล้วละ….” ยูตะกล่าวขึ้นมาเป็นการบอกให้ผู้ช่วยทั้งสองที่ถือค้อนใหญ่นั้นหยุดตีได้ ยูตะคีบตัวเคียวขึ้นมาดูอย่างพอใจก่อนที่ทำหน้าเคร่งเครียด “ต่อไปก็ขึ้นตอนวัดใจละนะ” ว่าแล้วเขาก็นำตัวเคียวที่ยังร้อนและแดงอยู่นั้นจุ่มลงไปในน้ำ ‘ฟูๆๆๆๆ!!’ เสียงความร้อนที่ลงไปในน้ำดังขึ้นพร้อมๆ กับฟองอากาศ ขั้นตอนการจุ่มนั้นถือว่าเป็นการปิดงานเป็นการทำให้ตัวเคียวแข็งตัว และไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีก “อืม……” ยูตะยกตัวเคียวที่จุ่มน้ำลงไปขึ้นมาดู ก่อนที่จะเปิดตำราที่ได้รับมาแล้วเปรียบเทียบกับคำอธิบายในนั้น “อืมๆ ก็ประมาณนี้และนะ” และนั้นก็ถือเป็นการเสร็จสิ้นกระบวนการของวันนี้….

@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-16 16:49

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -86 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -86 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
689
เงินตำลึง
758
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
336

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
180
ความชั่ว
0
ความโหด
133
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2018-12-15 00:20:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2018-12-16 18:10

{ เควสอาชีพ } สืบทอดเทคนิคช่างตีเหล็ก พาร์ท 6.8
- ในที่สุดก็ได้หลอมสักที่ 3

        หลังจากที่เมื่อวานเขาเขาได้ตีตัวเคียวขึ้นมาแล้ว และเมื่อวานก่อนเขาก็ได้หลอมด้ามเคียวขึ้นมาแล้ว วันนี้ก็เป็นขั้นตอนการเก็บงานทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นการลับคม หรือการประกอบตัวเคียวและตกแต่งเก็บงานเข้าสุดท้าย “ในที่สุดก็มาถึงขั้นนี้สักที่สินะ” เขากล่าวกับตัวเองขึ้นก่อนที่จะเปิดประตูห้องตีเหล็กขึ้น และจ้องมองด้ามเคียวและตัวเคียวที่วางอยู่อย่างดีแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย

        “อืม…….” ยูตะก็เริ่มเปิดดูตำราทบทวนอีกครั้งว่าเขาพลาดอะไรไปรึเปล่า และเหลืออะไรที่เขาจะต้องทำอีกบ้าง ถึงแม้เขาจะอ่านมันเป็นร้อยๆ แล้วก็ตามแต่เขาก็ไม่อยากพลาดขั้นตอนไหนไป “อืมๆ ครบแล้วละ” ยูตะกล่าวออกมาอย่างพอใจก่อนที่จะเริ่มลุกไปหยิบตัวด้ามเคียวขึ้นมา มันเบา กว่าหน้าตาที่มันดูหนักยิ่งนัก ก่อนที่เขาจะวางมันลง

        แล้วหันไปหยิบตัวเคียวขึ้นมาแล้วเดินไปเริ่มลับคมตัวเคียวในที่สุด เขาเริ่มจากการลับคมหยาบก่อนเพื่อกำหนดตัวคมคร่าวๆ และเป็นการปรับสภาพผิวอีกด้วย ขั้นตอนอาศัยเวลาปานกลางไม่มาไม่น้อยเกินไป เมื่อผ่านไปได้สักพักยูตะก็ย้ายจากหินลับคมหยาบมา หินลับคมละเอียดต่อเพื่อเก็บงานที่เหลือ และลับให้เคียวมีคมที่มากที่สุด ขั้นตอนนี้เป็นขั้นตอนที่อาศัยเวลาและความละเอียดเป็นอย่างมาก เนื่องจากเคียวนั้นมีส่วนคอมที่เป็นส่วนโค้งแลัอยู่ด้านใน จึงทำให้ลับคมยากกว่าดาบที่เป็นส่วนตรงๆ

        หลังจากผ่านการลับคมไปสักพักใหญ่ๆ ยูตะก็ทดลองความคมด้วยการหยิบใบไม่ขึ้นมา แล้วลองปลาอยให้ล่วงผ่านคมของตัวเคียว ผลที่ได้คือใบไม่นั้นล่วงผ่านคมแล้วขาดออกอย่างราบลื่น “ยอดเยียม” เขาบ่นพึมพัมออกมาเล็กๆ อย่างดีใจกับตัวเอง ก่อนที่จะเริ่มทำขึ้นต่อไป ยูตะค่อยๆ ประกอบตัวเคียวเข้ากับด้ามเคียวอย่างละเอียดอ่อน และเริ่มทำการตกแต่งลายต่างๆ บนตัวเคียวในที่สุด ขั้นตอนนี้เป็นอีกขั้นตอนหนึ่งที่ค่อนข้างกินเวลา แต่ว่ายูตะก็ทำมันจดเสร็จในที่สุด “เอาละ ขั้นสุดท้าย” เขาบ่นพึมพัมขึ้นก่อนที่จะเริ่มติดพู่ที่ตัวเคียว แล้วเขาก็เริ่มทดลองแกว่งเคียวไปมา เพื่อทดสอบถึงสมดุลของตัวเคียว และนน้หนักไปในตัว

        “ยอดเยียม…” และอีกครั้งที่เขาพูดคำเดิม ชายหนุ่มกล่าวออกมาอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่จะเริ่มเดินถือเคียวนั้นออกไปตรงส่วนห้องทดลอง ตรงหน้าเขามีเป้าซ้อมมือเหล็กอยู่ ตามตำราแล้วนั้นตัวเคียวสามารถตัดเหล็ก ตัดหินได้อย่างสบายๆ ราวกับตัดเต้าหู แต่ในภาคปฏิบัติละ? จะเป็นแบบนั้นจริงๆ รึเปล่า? นั้นคือสิ่งที่ยูตะสงสัย และกำลังจะหาคำตอบ ชายหนุ่มค่อยๆ ง้างเคียวในมือขึ้น ก่อนที่จะลงมือสะบัดหวดไปอย่างเต็มแรง

ฉับ!


        เพียงแค่ครั้งเดียว เขาก็สามารถตัดเป้าซ้อมเหล็กนั้นขาดเป็นสองท่อนได้ง่ายดายราวกับตัดเต้าหูจริงๆ “............” ยูตะที่ได้เห็นอย่างนั้นแล้วเขาก็รีบถือเคียวนั้นให้เถ้าแก่เถียนดูในทันที






@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
689
เงินตำลึง
758
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
336

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
180
ความชั่ว
0
ความโหด
133
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2018-12-16 23:17:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2018-12-19 18:13

{ เควสอาชีพ } สืบทอดเทคนิคช่างตีเหล็ก พาร์ท 7
- เตรียมงานวิวาห์ 1

        เมื่อผู้เถ้าเถียนเห็นเคียวที่ยูตะถือมา เขาก็มองมันอย่างละเอียด “......................” ผู้เฒ่าเถียนไม่พูดอะไรเพียงแต่ยิ้มออกมา ก่อนที่จะค่อยๆ ว่างเคียวนั้นลง และเดินไปที่หน้า แล้วมองไกลออกไปข้างนอก “ตัวข้าเองนั้นก็คงอยู่ได้อีกไม่นานแล้วละ”  ผู้เฒ่าเถียนกล่าวพร้อมกับถอนหายใจออกมา “ท่านผู้เถ้า…….” ยูตะที่ได้ยินอย่างงั้นกก็พยายามจะพูดอะไรสักอย่าง

        “จากนี้ไป ข้าของฝากลูกสาวข้า เถียน ซูเหยา ให้เจ้าดูแลด้วยละ เธอเป็นเด็กที่เก่ง และเพรียบพร้อม เธอจะต้องเป็นภรรยาที่ดีได้อย่างแน่นอน….” แล้วผู้เฒ่าเถียนก็หันกลับมากล่าวกับยูตะด้วยสายตาที่จริงจัง “ครับ ผมจะดูแลลูกสาวท่านอย่างดีครับ”  ยูตะกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว นี้ไม่ใช้คำตอบที่ตอบอย่างขอไปที หรือเพื่อให้คู้สนทนาสบายใจ แต่เป็นคำตอบจากใจจริงของเขา ที่จะไม่ผิดผลาดเหมือนในอดีตอีกครั้งหนึ่ง

        “แล้วท่านผู้เฒ่าจะ อย่างไรต่อไปอย่างงั้นหรอครับ” ยูตะกล่าวถามขึ้นมา “ข้านะหรอ ข้าจะเดินครั้งสุดท้าย เพื่อแสวงหา สถานที่ๆ นอนหลับ….” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวออกมาพร้อมกับยิ้มเล็กๆ “อย่างนั้นสินะครับ…..” ยูตะก็ได้เพียงตอบรับอย่างเข้าใจ “แต่ก่อนหน้านั้นข้ามีเรื่องสำคัญ ที่จะต้องบอกเจ้าอีกเรื่อง” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวขึ้นมาต่อ “ครับ?” ยูตะรีบตอบรับขึ้น

        “เคล็ดลับตระกูลเถียน การวิเคราะห์อาวุธ รวมไปถึงเทคนิคการคัดลอก เพื่อนำมาพัฒนาอาวุธที่ดีกว่าเดิม ที่รวบรวมโดยบรรพชน ข้าได้มอบกุญแจของห้องลับให้พ่อบ้านแล้ว เมื่อหลังคืนเข้าหอพ่อบ้านจะนำทางไปเปิดห้องลับแก่เจ้า ขอให้เจ้าโชคดี” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวส่งท้ายก่อนที่จะเดินออกไป “รับทราบครับ” ยูตะตอบรับอย่างหนักแน่น ก่อนที่จะเดินตามออกมา

        ณ ประตูทางเข้าคฤหาสน์ประจำตระกูลเถียน คุณหนูเถียน หรือ เถียน ซูเหยา พ่อบ้าน และยูตะ มายืนส่งผู้เฒ่าเถียนเป็นครั้งสุดท้าย คุณหนูเถียน กล่าวลำลากับบิดาของเธอ ก่อนที่หันมาเช็ดคราบน้ำตาเล็กๆ ผู้เฒ่าเถียนกล่าวสั่งเสียเรื่องต่างๆ เป็นครั้งสุดท้ายกับพ่อบ้าน ก่อนที่จะหันมาทางยูตะ “ส่วนเจ้าข้าไม่อะไรจะพูดแล้วละ ขอให้เจ้าสืบทอดตระกูลต่อไปละ” เขากล่าวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะขึ้นรถม้าเทียวเดียวออกไป

       “.............” เป็นการลำลาที่เรียบง่ายและรวดเร็วยูตะหันไปมอง พ่อบ้านและคุณหนูเถียน “ไม่ต้องห่วงข้า ข้ารู้ดีว่าท่านพ่ออยากให้ข้ามีความ เพราะฉะนั้นข้าจะมีความสุข ในส่วนของท่านพ่อด้วย” ซูเหยากล่าวขึ้นก่อนที่ยูตะจะพูดอะไร “ได้ยินแบบนี้ข้าก็เบาใจ” ยูตะกล่าวออกมาพร้อมกับยิ้มเล็กๆ อย่างน้อยๆ ก็ดูเหมือนว่าเธอจะพูดจากใจจริง ก่อนที่เขาจะเดินไปจับมือของเธอขึ้นมา "ถึงแม้เราจะยังไม่รู้จักกันดีพอ แต่ข้าขอสัญญาว่าจะดูแลเจ้าให้ดีที่สุด" ยูตะกล่าวออกมาพร้อมไปที่ตาของซูเหยา ก่อนที่จะหันไปหาพ่อบ้าน “เอาละ งั้นเราก็มาเริ่มเตรียมงานกันเถอะ ยังเหลืออะไรที่ต้องทำอีกเยอะ” แล้วยูตะก็กล่าวขึ้นพร้อมกับเดินกลับไปข้างในคฤหาสน์

        ยูตะ พ่อบ้าน และซูเหยา ก็ช่วยกันจัดแจ้งเรื่องการเตรียมงานต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการเตรียมสถานที่ การจัดการเรื่องอาหาร รวมไปถึงการตกแต่งต่างๆ เนื่องจากมีเวลาไม่เยอะ แต่พวกเขาก็ทำสุดความสามารถ “นายท่านครับ อย่าลืมเทียบเชิญแขกเพื่อนบ้านๆ ต่างๆ ของตระกูลเถียน ในลั่วหยางด้วยนะครับ” พ่อบ้านกล่าวขึ้นกับยูตะ “นายท่าน?” ยูตะตอบรับกลับไปแบบงงๆ “ครับ อย่าลืมนะครับ ว่าตอนนี่ท่านเป็นผู้นำตระกูลเถียนคนต่อไปแล้ว” พ่อกล่าวย้ำจุดยืนของยูตะอีกครั้ง “อ้อ...จริงด้วย…” และดูเหมือนเขาจะยังไม่ชินกับการเรียกแบบนี้ แต่ก็ได้แต่ทำตัวให้ชินไวๆ “แล้วมีตระกูลอะไรบ้างละ” ยูตะกลับมาเรื่องการงานอีกครั้งหนึ่ง “ก็มี….” พ่อบ้านกล่าวก่อนที่จะเริ่มไล่ชื่อตระกูลต่างๆ ให้ฟังนับสิบๆ ชื่อ “แล้วก็รวมทั้งเพื่อนสนิทมิตรสหายของท่านด้วยครับ” พ่อบ้านกล่าวตบท้าย “ถ้าไปเทียบเชิญด้วยตัวเองไม่ทันวันงานแน่ๆ สงสัยคงจะต้องส่งจดหมายไปเอาแล้วละ” ยูตะกล่าวขึ้นถึงจำนวนที่ต้องไปหาแล้ว คงไม่ทันการแน่ๆ “เตรียมของให้ข้าหน่อย ข้าจะเขียนจดหมาย”

        ถึงมิตรสหายทุกท่าน ข้า อิซุมิ ยูตะ จะแต่งงานกับ เถียน ซูเหยา ในวันที่ 19 ธันวาคม นี้ขอเชิญสหายของตระกูลเถียนและสหายของข้าทุกท่านมาร่วมงาน ณ คฤหาสน์ตระกูลเถียนด้วย @LanXinLi
อิซุมิ ยูตะ


        นั้นเป็นข้อความสั้นๆ ที่ส่งถึงทุกคน โดยที่เขาหวังว่าทุกคนที่ได้รับนั้นจะมาทัน….
@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เถียน ซูเหยา เพิ่มขึ้น 1000 โพสต์ 2019-1-8 18:19
คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2018-12-19 12:11

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
689
เงินตำลึง
758
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
336

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
180
ความชั่ว
0
ความโหด
133
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2018-12-19 12:00:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2019-1-17 17:21

{ เควสอาชีพ } สืบทอดเทคนิคช่างตีเหล็ก พาร์ท 7

- เตรียมงานวิวาห์ 2 แห่เกี้ยว 1


        และแล้ววันงานก็มาถึง ยูตะ และคนอื่นๆ ที่วุ่นวายกับการเตรียมงานที่ใช้ระยะน้อยกว่าความเป็นจริงนั้นถือว่าเป็นงานยากที่เดียว เขายืนคุยกับพ่อบ้านเป็นการตรวจเช็กครั้งสุดท้ายก่อนที่งานจะเริ่มว่าขาดตกบกพร่องตรงไหนไปรึเปล่า “ถือว่าเป็นงานที่เร่งรีบพอสมควรแต่ว่าก็ไม่น่าจะขาดอะไรแล้ว…...รึเปล่า?” เขาพูดขึ้นด้วยมั่นใจก่อนที่จะจบลงด้วยความไม่แน่ใจ “ข้าคิดว่าเราทำทุกอย่างที่เราสามารถทำได้ภายในตอนนี้แล้วละครับ นายท่าน” พ่อบ้านกล่าวออกมาพร้อมกับยิ้มแห้งๆ เล็กน้อย “ถึงเวลาของท่านแล้ว ไปทำหน้าที่ของท่านให้ดีเถอะเดียวข้าจะช่วยคอยดูออยู่ข้างหลังเอง” พ่อบ้านกล่าวขึ้นต่อ แล้วตบไหล่ของยูตะ
                                                                                                                                   
        “ขอบคุณมากนะ ถ้าไม่ได้เจ้าช่วยในหลายๆ เรื่องคงลำบากแย่” ยูตะตอบรับคำกลับไป “ข้ารู้ได้ว่าท่านแปลกกว่าคนอื่นๆ ตั้งแต่ข้าได้ได้พบนายท่านครั้งแรก และก็ไม่แปลกใจที่ท่านจะผ่านการทดสอบได้” พ่อบ้านยกมือออกจากไหล่ของยูตะ แล้วพูดต่อ “ข้ามีความประสงค์เพียงอย่างเดียว ขอให้นายท่านดูแลคุณให้มีความสุขด้วยนะครับ” พ่อบ้านกล่าวต่อที่ที่จะจับตัวยูตะหมุน แล้วผลักออกไป “เอาละ ถึงเวลาหน้าที่ของท่านแล้ว ขอให้นายท่านโชคดี” เขากล่าวอวยพรเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะเดินกลับไปดูแลเบื้องหลังต่อ               
                                                                                                                                   
        หลังจากที่ยูตะเดินออกมา เขาก็พบกับขบวนแห่เกี้ยว ขนาดที่ไม่เล็กไม่ใหญ่มากเตรียมอยู่หน้าคฤหาสน์ประจำตระกูลเถียน เมื่อเขามองเข้าไปในเกี้ยวก็พบกับ เจ้าสาวของเขา เถียนซูเหยา นั้งอยู่ในเกีัยวรออยู่แล้ว เขาจ้องมองเจ้าสาวของเขาอยู่สักครู่นึ้งก่อนที่จะมีบ่าวคนหนึ่งเดินมาเพื่อตามเขาขึ้นไปขี่ม้าที่ได้จัดเตรียมเอาไว้ “เอาละออกขบวนได้!” ยูตะกล่าวขึ้นเป็นการให้สัญญานเหล่าลูกขวบนทั้งหลายเป็นการเริ่มต้นการแห่เกี้ยวในที่สุด
                                                                                                                                      
        ก่อนที่เขาจะเริ่มย้อนนึกถึงเส้นทางขวนบแห่ที่ต้องผ่านที่พ่อบ้านได้บอกเขาไว้ก่อนหน้านั้น ได้แก่ย่านการค้าไปยัง ตรอกเดียวดายต่อด้วย หน้าโรงเตี๊ยม และวนกลับมาที่จุดเริ่มต้นในที่สุด


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -23 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 35 -23 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

838

กระทู้

3277

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1170189
เงินตำลึง
25929
ชื่อเสียง
191843
ความหิว
948

ใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15355
ความชั่ว
8247
ความโหด
23701
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-12-19 18:16:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-12-20 20:09

ผานซุ่น :: ร่วมงานแต่งแก๊งค์เขาแมว
ของแสดงความยินดีงานแต่ง
ต่างหูทอง 120
หินตีบวก 20
ขนมทังหยวน 22
รูปปั้นเทพไป๋เหมียว
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        ด้วยลืมถามเวลาเสียสนิทผานซุ่นหอบหิ้วเอาอวี้เหวินหยาง และเจ้าออร์คเขียวมอรืเดรดมาแต่งเนื้อแต่งตัวเสียไหม อย่างว่าละงานมงคลบรรยากาศมงคล ผู้ร่วมงานเองก็ต้องใส่ใจมากขึ้นเสียหน่อยจะแต่งแบบขอทานไปร่วมโต๊ะจีนก็เกรงใจ ผานซุ่นใช้เสื้อคลุมไหมขาวมาคลุมทับ ส่วนอ