ดู: 131|ตอบกลับ: 4

[ นอกค่ายหลี่กัง - ทิศตะวันตก ] ป้อมปราการใหญ่ทิศตะวันตก

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-9-7 22:35:24 |โหมดอ่าน









ปราการมังกรฟ้า

(ป้อมปราการใหญ่ทิศตะวันตก)
♦ นอกค่ายหลี่กัง - ทิศตะวันตก ♦










ทางตะวันตก ห่างออกไปจากค่ายหลี่กัง ซึ่งเป็นค่ายหลักไม่กี่ร้อยลี้ เป็นที่ตั้งของป้อมปราการขนาดยักษืที่เดิมใช้เป็นที่ตั้งหลักในสงครามซงหนูระหว่างซงหนู ครั้งนึงมันเคยมีทหารนับพันนายประจำการอยู่ที่นี่เตรียมรับศึกอยู่ตลอดเวลา บัดนี้เมื่อสงครามระหว่างนอกด่านกับฮั่นสงบลง ที่แห่งนี้เลยถูกทิ้งร้าง กลายเป็นที่พักของเหล่าคนไร้บ้าน หรือพวกนอกด่านมาอาศัย แต่ก็... เป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น 

หลังจากที่แม่ทัพคนใหม่แห่งค่ายหลี่กัง(เว่ยเส้าเทียน) เข้ามาและได้ทราบว่ารอบค่ายห่างออกไปไม่กี่ลี้มีปราการยักษ์นี่อยู่ จึงได้ส่งทหารไปปรับปรุงซ่อมแซม และให้ทหารส่วนนึงประจำการอยู่ตรงนั้น คอยเฝ้าดูตรวจตราความเรียบร้อย โดยรอบพื้นที่ เนื่องจากปราการนั้นตั้งอยู่โดยมีเขาสูง จึงสามารถเฝ้าระวังพื้นที่โดยรอบในระยะที่ไกลมากๆได้









คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-10-7 01:59:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ดักรอที่หน้าค่าย คิดได้ยังไงกันวะเนี้ย!!!

        เป่าหลิงนั้นซิ่งฮั่นเสียหม่ามายังสถานที่แห่งนี้ แม้เพียงจ้องมองก็ทำให้หญิงสาวกรอกสายตาขึ้นบนได้อย่างไม่ยากเย็น แค่เห็นค่ายแห่งนี้ก็ไม่อยากจะโผล่หัวเข้ามาที่นี้แล้ว แต่กลับต้องมาดักรอแม่ทัพผู้เป็นผู้ดูแลค่าย นี้มันอะไรกันนะ?

        หญิงสาวขี่ม้ามา.. เธอนั่งคาดการเรื่องการเดินทางของกลุ่มของแม่ทัพ และผู้มีหญิงชุดเขียวอยู่ที่นั้น เป่าหลิงนั้นขี่ม้ามาหยุดที่หน้าประตูค่าย แล้วค่อยๆเอี้ยวตัวหลบไปด้านข้าง หากทำทีลับๆล่อๆ งานนี้ได้ซวยแน่นอน … เป่าหลิงนั้นเดินไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ก่อนที่จะปล่อยม้าของตนเองให้พักผ่อน เนื่องจากการเดินทางที่ยาวนานที่หญิงสาวยิงยามมาตั้งแต่เมืองเทียนซุย

        ‘...ดูเหมือนว่าต้องรอพวกเขาด้านหน้าละมั้ง ….อย่างไรก็เดินทางลำบากอยู่ ตอนนี้เจ้าพักเถอะ หากพวกเขาเดินทางมาถึง ข้าจะเรียกเจ้าเอง’

        เป่าหลิงเมื่อได้ยินดังนั้น เธอก็… กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ด้วยวิชาตัวเบาของตนเอง เธอมัดขาตนเองไว้กับกิ่งท่อนไม้ใหญ่ เพื่อทำไม่ให้ตนเองตก ก่อนที่จะกอดอกของตนเองแล้วนอนหลับไปท่ามกลางความมืดของช่วงวันและความเงียบของป่าแห่งนี้.. ความจริงมันก็เป็นพื้นที่ ที่มีคนอาศัยอยู่ แต่ทว่านางกลับเลือกสถานที่ ที่ไม่มีคน จะได้ไม่เป็นจุดสังเกตุ

        “อย่างงั้นก็ช่วยดูด้วยนะ….เหนื่อยจริงๆกับการต้องขี่ม้ามายาวแน่น ปวดระบมไปทั้งเอวหมดแล้ว” เป่าหลิงถอนหายใจ หญิงสาวค่อยๆหลับตาลงไปเพื่อทำการพักผ่อน ส่วนฝ้าเฉี่ยก็บินมาใกล้ๆนาง จ้องมองไปยังกลุ่มนักเดินทางที่พวกเขากำลังจ้องมองจากสถานที่อันแสนไกลอยู่..

        ‘....พี่ชายของนาง...หลิน เจี๋ยเฟย...พี่สะใภ้ของนางจางฝู..ใช่ไหม?’ เสียงของหานลู่ดังขึ้น ก่อนที่ฝ้าเฉี่ยจะบินลงไปเกาะหัวของหมาป่าดำนามหานลู่.. ‘ใช่..หลินเจี๋ยเฟย และ จางฝู ทั้งสองคงไม่อาจจำได้..แต่ใบหน้าของเป่าหลิงเหมือนกับแม่ของพวกเธออย่างไม่ต้องสงสัย..มันจะแปลกไปหรือปล่าวข้าไม่แน่ใจ แต่ต้องระวังไม่ให้นางโดนจับเข้าค่ายไปก่อนที่จะได้ชายคนนั้นได้รับอนุญาต’

       ‘ได้...’







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -43 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -43 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2018-10-7 02:42:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-10-7 02:44


ตัวใหญ่เหลือเกิน

       เป่าหลิงนั้นนอนหลับไหลไม่รู้เรื่องรู้ราว หญิงสาวต้องการ การพักผ่อนอย่างมากมายเนื่องจากเธอทนการเดินทางตั้งแต่ต้าฮั่นมาจนถึงสถานที่แห่งนี้ รวมถึงยังต้องมานั่งหลบๆซ่อนๆ เหล่าทหารแบบนี้อีก มันค่อนข้างลำบากหน้าดู…

        แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องแสดงความยินดีกับตัวเองเป็นพันครั้งร้อยครั้ง เนื่องจากว่าเธอนั้นเห็นได้ข่าวว่าพวกเหล่าผู้คนที่เธอต้องการพบกำลังมาถึงสถานที่แห่งนี้ในเร็วๆนี้แล้ว เป่าหลิงกระโดดลงจากต้นไม้ที่ตัวเองกำลังนอนด้วยวิชาตัวเบาขั้นกลางของตนเองทันที ดวงตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นพิจารณาคนนำทัพนายทหารร้อยคน..

        โอ้โห้….

        นั้นมัน.. ไม่จำเป็นที่จะต้องจ้องมองพิจารณามาก เพราะว่าคนที่สูงที่สุดนั้นมีคนเดียว แต่ทว่าทั้งเนื้อตัวของเขานั้นมีแต่รอยเลือด..สภาพเหมือนตกน้ำตกเลือดมาอย่างไรอย่างงั้น.. ‘...ชายคนนั้นพึ่งแล่เนื้อเยติก่อนที่จะออกจากเขาน่ะ’ ฝ้าเฉี่ยเอ่ยบอก..

        เมื่อเขาเดินเข้ามา หญิงสาวก็เดินเข้าไปใกล้ แต่ก็เกือบที่จะโดนเหล่าทหารนั้นกันตัว..แต่หญิงสาวก็กระโดดใช้วิชาตัวเบาข้ามพวกเขามาตรงหน้าชายร่างสูง(ยักษ์)

        “ข้าขออภัย ท่านคือแม่ทัพแห่งซี้อวี้ใช่หรือไม่?.. ข้าเป็น..เอ่อ..นักเดินทางจากต้าฮั่น ข้าต้องการเข้าพบแม่นางจางฝู ข้าได้ข่าวว่านางอยู่ในขบวนการเดินทางแห่งนี้..ไม่ทราบว่าท่านจะให้ข้าพบนางได้หรือไม่?” เป่าหลิงเอ่ย ก่อนก้มคำนับชายตรงหน้า

        @WeishaoTien

        เป่าหลิงนั้นพยักหน้าแล้วค่อยๆก้มหัวให้ชายตรงหน้า “ขอบพระคุณท่านแม่ทัพ...” เธอกล่าวออกมานิ่งๆ ก่อนที่จะเหลือบไปมองด้านหลัง

        @WeishaoTien


        “ไว้ใจได้เจ้าค่ะ ข้าคิดว่าข้าคงไม่ก่อเรื่อง เพราะข้าเป็นเพียงนักเดินทางธรรมดาๆ เพียงเท่านั้น” เป่าหลิงเอ่ย แล้วจ้องมองคนที่รีบเดินทางเข้าจวนของตนเอง หญิงสาวนั้นขอทางในการที่จะเข้าหาแม่นางจางฝู และเฝ้ารอนางในขณะที่มีการรักษาพยาบาล..

        เอ๊ะ..เดี๋ยวนะ!! ชายข้างกายคนนั้นเป็นใครกัน!!

@Admin




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

117

กระทู้

711

โพสต์

59หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
42840
เงินตำลึง
219970
ชื่อเสียง
76128
ความหิว
520
คุณธรรม
1121
ความชั่ว
0
ความโหด
166
หมาล่าเนื้อ
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-10-7 03:25:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WeishaoTien เมื่อ 2018-10-7 03:35

                                  การเดินทางที่แสนยาวไกล
                                  กับการกลับมาถึงค่ายด้วยความเหนื่อย
                                  มันเหนื่อยขนาดไหน พวกเจ้าคงไม่แยากรู้หรอก
                                  เหนื่อยขนาดที่ว่าข้าล้มลงกลางทะเลทรายนับสิบรอบเห็นจะได้อ่ะนะ
                                  เหนื่อยขนาดไหน ก็เหนื่อยขนาดนี้ไงล่ะ น้อยนักที่ข้าจะใช้พลังกายทั้งหมดที่มีแบบนี้

                                   เอาจริงๆระยะทางของเส้นทางเชื่อมระหว่างต้าฮั่นถึงโหรวหราน ไปถึงต้าหวาง มันไม่ได้ไกลกันมากเท่าไหร่นี่ สรุปว่าท่านชายที่นำทางข้าไปหาฮูหยินของนาง พาข้ากับทหารนับร้อยหลงทางอย่างนั้นสินะ อืมม ข้าก็เดินหลงไปกับเขาด้วย จนเสียเวลา แล้วก็เพิ่งมารู้ทีหลังว่าข้าเดินอ้อมดินแดนตะวันตก เพื่อมายังต้าหวาง ทั้งๆที่ระยะทางของแคว้นต้าหวางกับที่นี่มันไม่ได้ไกลกันเท่าไหร่เลย... แต่ก็ช่าเถอะ คิดซะว่า ข้าได้ไปตรวจตรา ลาดตระเวณพื้นที่โดยรอบของดินแดนแห่งนี้ก็แล้วกัน สิ่งนี้มันเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วนี่นา ก็คิดสะว่าท่านชายพาข้าเดินลาดตระเวณตามแคว้น แล้วพาข้าไปสำรวจแคว้นใหม่ที่ข้ายังไม่เคยไป คิดแบบนี้ก็แล้วกัน.. มันจะได้สบายใจทั้งสองฝ่าย



                                  ในที่สุด หนึ่งคืนกับอีกหนึ่งวัน ด้วยระยะทางที่ใกล้กว่าเดิม ข้าพร้อมด้วยทหารม้านับร้อย ได้มาถึงปราการใหญ่ฝั่งทิศตะวันตกเป็นที่เรียบ แต่ก็ใช่ว่าจะถึงค่ายซะเมื่อไหร่ ข้ายังต้องเดินไปอีกซักพักเพื่อไปยังหน้าประตูค่ายหลี่กัง ซึ่งในขณะที่ข้าและทหารกำลังเดินทางกลับ ตอนนี้ความเร็วในการเดินทางเริ่มผ่อนลงหลังจากที่เร่งฝีเท้ากันมาร่วมครึ่งวัน แบ่งเป็นสามช่วง ตั้งแต่เย็นเมื่อวาน เดินทางข้ามทะเลทรายมายังแคว้นซูเล่อ และอีกครึ่งวันตั้งแต่ตะวันตกดินจนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้น ไปถึงที่แหล่งน้ำกลางทาง(โอเอซิสนาจมาห์) และท้ายสุดจากแหล่งน้ำ มายังค่ายหลี่กัง เดินทางกันต่อเนื่อง จนข้าเองก็ยังรู้สึกว่า ตั้งแต่ขึ้นเขาที่ต้าหวางจนกระทั่งลงเขา และเดินทางกลับมายังค่าย ข้ายังไม่ไดพักผ่อนจริงๆจังๆเลยซักครั้ง ให้ตายสิ ข้าไม่นอนมาสองวันเต็มแล้วงั้นเหรอ? ข้าเกือบจะลืมว่าแผลที่จัดการกับแมงป่องยักษ์คราวก่อนอยู่ตรงไหน เรพาะตอนนี้แผลใหม่มันดันไปปนกันจนข้ามองไม่ออกล่ะ ว่าแผลไหนโดนอะไรมา รู้แค่ว่าตอนนี้นั้น ทั้งเหนื่อยและทรมานอย่างมาก ตอนนี้ถ้าถึงที่ค่ายเมื่อไหร่ ทุกอย่างจะจบลงทันที...



                               ซึ่งระยะห่างของข้ากับค่ายหลี่กังที่อยู่ตรงหน้านั้น ห่างกันไม่กี่ลี้ ข้ามองเห็นประตูผ่านสายตาทั้งสองข้างของข้าแล้ว ในที่สุดข้าก็จะได้พักยาวๆ แต่กูเหมือนว่า ตอนนี้จะยังไม่ใช่เวลานั้น.. จู่ๆก็มีหญิงสาวนิรมาน ที่อยู่ก็กระโดดโผล่ลงมาตรงหน้าของข้า นั่นทำให้ข้ารวมถึงขบวนหยุดชะงัก ตอนนี้ข้ารู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างแรงที่อยู่ก็มีใครก็ไม่รู้ขวางทาง แต่จะใช้อารมณ์เบิกทาง มันก็ใช่เรื่อง การทักทายกันอย่างคนธรรมดาคงจะเป็นอะไรที่เหมาะสมที่สุดในตอนนี้... ล่ะนะ



                              
                              “ข้าขออภัย ท่านคือแม่ทัพแห่งซี้อวี้ใช่หรือไม่?.. ข้าเป็น..เอ่อ..นักเดินทางจากต้าฮั่น ข้าต้องการเข้าพบแม่นางจางฝู ข้าได้ข่าวว่านางอยู่ในขบวนการเดินทางแห่งนี้..ไม่ทราบว่าท่านจะให้ข้าพบนางได้หรือไม่?”
                              เป่าหลิงเอ่ย ก่อนก้มคำนับชายตรงหน้า


                           
                                 “หืมม.. อืม ใช่ ข้าเป็น มีอะไรรึเปล่า? พอดีข้ากำลังจะกลับเข้าไปที่ค่ายน่ะ แล้วก็ แม่นาง..อะไรนะ จางฝู ที่นอนเป็นผักอยู่ในรถม้าน่ะเหรอ? ตอนนี้คงยังน่ะ ข้าว่านางคงไม่พร้อมที่จะพบใครเท่าไหร่”  
                                 ก็นะ ข้าตอบไปความเป็นจริงที่เห็น แม่นางเอ่อ… จางฝู ใช่ๆ ข้าเหมือนเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหรจำไม่ได้ แต่ช่างเเถอะ คงจะนานมากแล้วล่ะ.. แล้วก็อย่างที่เห็น สภาพที่เหมือนคนกำลังนอนหลับ คงไม่พร้อมจะคุยกับใครเป็นแน่ ซึ่งข้าก็ตอบไปตามนั้น



                           
                                 “ยังไงก็ เข้ามาก่อนสิ ข้าว่าข้ามาเร็วพอที่จะให้หมอมารักษานางเอ่อ… จางฝู โทษทีข้าลืมชื่อ.. เข้ามาก่อนสิ ตามสบายนะ ยังไงก็ ระวังหลงด้วยก็แล้วกัน ที่นี่ใหญ่พอดูเลย มาๆ เข้ามาข้างในค่ายก่อน ข้ากำลังจะไปพักอยู่พอดี วันนี้ข้าเจออะไรแย่ๆมาทั้งวันล่ะ” ไม่พูดเยอะไปมากกว่านี้ล่ะ หนังตาข้าเริ่มตกเพราะความเหนื่อย ยังไงข้าก็ต้องยังสังขารของตนเองไปที่จวนให้ได้


                            เป่าหลิงนั้นพยักหน้าแล้วค่อยๆก้มหัวให้ชายตรงหน้า “ขอบพระคุณท่านแม่ทัพ...” เธอกล่าวออกมานิ่งๆ ก่อนที่จะเหลือบไปมองด้านหลัง
                                   
                                “อ้อ..แล้วก็อีกอย่าง… อย่าก่อเรื่องในค่ายนี้ล่ะ.. เท่านี้ล่ะ ขอตัว..”

                                  “ไว้ใจได้เจ้าค่ะ ข้าคิดว่าข้าคงไม่ก่อเรื่อง เพราะข้าเป็นเพียงนักเดินทางธรรมดาๆ เพียงเท่านั้น” เป่าหลิงเอ่ย แล้วจ้องมองคนที่รีบเดินทางเข้าจวนของตนเอง หญิงสาวนั้นขอทางในการที่จะเข้าหาแม่นางจางฝู และเฝ้ารอนางในขณะที่มีการรักษาพยาบาล..

                                 
                                 แล้วข้าก็รีบเดินไปเข้าจวนขุนพลไปโดยไว...
                                 ส่วนเรื่องแม่นาง ข้าให้เป็นหน้าที่ของหมอหลวงในค่ายก็แล้วกัน ข้าตบหน้าตัวเองหนึ่งครั้งเรียกสติเพื่อปลุกตัวเอง แล้วเดินมุ่งหน้าไปที่จวนขุนพลโดยไว เอาน่ะ ยังไงตอนนี้ก็ถึงจวนขุนพลแล้ว ถึงที่พักเสียที ถ้าเป็นไปได้ ข้าจะปลดเกราะและชุดคลุมพร้อมกับอาวุธหนักทั้งหมดในตัวลงที่ห้องพัก แล้วล้มลงบนที่นอนประจำของข้า ซึ่ง... ตอนนี้ข้าเองก็ได้ทำเช่นนั้นไปเรียบร้อย ด้วยความเหนื่อยล้า ความทรมานของบาดแผลที่ตอนนี้ถูกกลบด้วยความเหนื่อยล้า ท้ายที่สุดเปลือกตาของข้าก็ปิดลง เข้าสู่นิทราไปในทันที..

                                ก็.. จบลงไปด้วยดีกับภารกิจที่หลังจากนี้ข้าคงต้องพักรักษาตัวกันยาวๆ ซึ่งหลังจากนี้ ข้าไม่รู้ว่าข้าจะหายดีตอนไหน แล้วแขกที่ข้าพาเขาเข้ามาตอนที่ก่อนจะถึงประตูใหญ่ของค่ายนั้น มีธุระอะไรกับแม่นาง... ช่างเถอะ ข้าจะไม่นึกชื่อของนางก็แล้วกัน ผู้คนมากหน้าหลายตาผ่านมาและก็ผ่านไป ขนาดข้าเองยังไม่มีเวลาที่จะได้ถามชื่อเสียงเรียงนามของท่านชายคนนี้เลยซักครั้ง ตั้งแต่เริ่มเจอกันจนกระทั่งแทบจะสิ้นสุด... ช่างเถอะ คนเราเจอกัน ท้ายสุดแล้วก็ต้องจากกัน แค่นั้นล่ะนะ...

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +77 ความหิว -48 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 77 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เธอเคยรู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม เสียงข้างในที่ดัง ตะโกนฉันรัก เธอเก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด รู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x4
x3
x1
x5
x2
x5
x16
x50
x1
x7
x4
x13
x14
x19
x90
x6
x18
x16
x40
x1
x75
x4
x100
x1
x3
x17
x40
x100
x30
x19
x1
x980
x16
x22
x9999
x10
x42
x140
x218
x98
x2
x411
x90
x16
x35
x606
x400
x15
x2
x518
x523
x80
x2928
x300
x1580
x2078
x3
x204
x300
x228
x122
x623
x109
x5
x6
x1110
x15
x6
x75
x30
x66
x230
x2
x115
x1898
x15
x179
x120
x230
x300
x88
x1
x572
x50
x31
x461
x2979
x2
x146
x121
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x30
x20
x65
x45
x15
x118
x1
x3
x60
x10
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x195
x4
x1350
x53
x9
x4
x140
x91
x20
x48
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x8
x5
x1
x75
x150
x50
x3
x5
x45
x38
x2
x9999
x74
x1100
x20
x171
x70
x3098
x36
x520
x373
x170
x38
x49
x84
x5
x2013
x29
x355
x16
x135
x190
x874
x19
x1
x33
x67
x230
x49
x16
x158
x224
x21
x10
x150
x325
x439
x85
x1

117

กระทู้

711

โพสต์

59หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
42840
เงินตำลึง
219970
ชื่อเสียง
76128
ความหิว
520
คุณธรรม
1121
ความชั่ว
0
ความโหด
166
หมาล่าเนื้อ
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-12-6 02:19:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                 บางครั้งบางคราวบางสถานที่
                                 ข้าเองก็จำเกือบไม่ได้ว่ามีที่แห่งนี้
                                 บางครั้งข้าเองก็ต้องให้ทหารช่วย
                                 คอยเตือนเรื่องความจำของข้าอยู่บ่อยครั้ง
                                 นี่อาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้ข้านั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่

                                 บางครั้งบางคราวข้าเองก็ลืมสถานที่ต่างๆในเขตของค่ายหลี่กังเหมือนกัน ที่นี่มีอาณาบริเวณที่ใหญ่มากๆ ไม่ใช่แค่ใหย่อย่างเดียว มันเยอะซะจนข้านั้นลืมไปเหมือนกัน ว่าสถานที่ของค่ายนั้นมีอะไรบ้าง จนบางครั้งข้าเองยังต้องถามบัณฑิตเหมือนกันว่าที่นี่อยู่ตรงไหน มันคืออะไร เป็นคำถามที่น่าอาจะสิ้นดี แต่เอาเถอะ ก็เพราะไม่รู้ถึงได้ถามไงล่ะ ไม่รู้แต่ยังดันทุรังตอบ นอกจากจะไม่ได้คำตอบที่ถูก จะกลายเป็นการประจานความโง่เง่าของตัวเองให้คนอื่นรู้แทน ปราชณ์หลายคนก็เป็นเช่นนั้น พวกเขาไม่รู้อะไร แต่มีคนมีถามเรื่องนั้น ปราชญ์ก็จะตอบไปตามตรงว่าไม่รู้ ซึ่งนั่นเป็นคำตอบของผู้รู้ที่แท้จริง



                                เพราะข้าจำปราการมังกรฟ้าที่ตั้งอยู่ในทิศตะวันตกไม่ได้ ข้าก็เลยต้องถามก่อนที่จะเดินทางไปที่ปราการแห่งนั้น ซึ่งที่นี่ เป็นปราการด่านแรกของต้าฮั่น ที่ตั้งอยู่แรกสุดจริงๆ เป็นปราการยักษ์ที่ตั้งคู่กัน สูงแทบจะเรียกได้ว่าเทียมฟ้าเลยที่เดียว ก้แน่ล่ะ สร้างอยู่บนเนินเขา มันก็สูงจะแย่อยู่แล้ว นี่สร้างสูงขึ้นไปอีก และสร้างแบบนี้ทั้งสองฝั่งเลยด้วยนั่นล่ะ แต่พวกข้าไม่ได้เป็นคนเริ่มสร้างหรอกนะ มีคนสร้างมาก่อนหน้านั้นตั้งนานแล้ว อาจจะเป็นคนเก่าคนแก่มาสร้างทิ้งไว้ คนรุ่นหลังก็เลยได้รับมรดกตรงนี้ไปด้วยเลย...สบายเลยที่นี่...



                                 เมื่อมีโอกาสทั้งที ข้าก็คิดว่าจะขึ้นมาดูทิวทัศน์ด้านบนนี้หน่อย ข้าว่าที่นี่คงจะมองเห็นได้ไกลมากๆเป็นแน่แท้ เพราะสร้างไว้สูงขนาดนี้ เมื่อข้าขึ้นไปดูความเรียบร้อย ซึ่ง.. เอาจริงๆก็ไม่ได้เรียบร้อยเท่าไหร่นักหรอก ทหารที่มาเฝ้าที่นี่ หลายคนก็ย่อมมีเบื่อกันบ้าง การจับกลุ่มล้มวงเล่นไพ่ยังมีเลย เรื่องนั้นข้าไม่ถือสาหรอก จับกลุ่มคุยนินทากันข้าเองก็ยังได้ยินเต็มสองหูเลยก้ว่าได้ ซึ่ง มันก็เป็นเรื่องของเขาอ่ะนะ ข้าเองจะไปบังคับไม่ให้เขาพูดนั้นเป็นไปไม่ได้หรอก ก็เอาเถอะ มันเป็นเรื่องของเขา ข้าเองก็คงจะไม่ถือสาหาความอะไร ถึงแม้ว่าเรื่อนินทานั้นจะเป็นเรื่งของข้าก็ตามที ก็อย่างที่ข้าบอกนั่นล่ะ มันเป็นเรื่องของเขา เขาจะพูดยังไง มันก็เรื่องของเขา..



                                 ด้านบนสุดของหอคอยนี้ ไม่มีใครอยู่เท่าไหร่ แม้จะมีพื้นที่กว้าง แต่ก็ไม่มีใครกล้าขึ้นมาบนจุดนี้ เพราะกระแสลมที่แรง เห็นว่าลมพัดแรงจนทหารที่ไม่ทันระวังพลัดตกลงไปตายข้างล่างก้มีเหมือนกัน พวกเขาจึงไม่ค่อยขึ้นมาข้างบนสุดนี้เท่าไหร่นัก ซึ่งนั่นไม่ใช่ข้า ข้าเดินไปรอบๆดาดฟ้าแห่งนี้ มองไปรอบๆ สัมผัสกับทิวทัศน์ที่กว้างไกลสุดลุกหูลุกตา จนข้าเองก็รู้สึกว่า มันเป็นอะไรที่วิเศษมาก ข้าอยู่บนนี้เป็นเวลานาน จนลืมไปเสียสนิทเลยว่า ยังมีที่อื่นที่ข้าต้องไปดู ซึ่ง.. ถ้าลงบันไดลงไปตามชั้นต่างๆ มันก้จะธรรมดาเกินไป ข้ายื่นหน้ามองลงไปที่ด้านล่าง เพื่อความไม่ธรรมดา ข้าวิ่งและกระโดด ออกจากดาดฟ้าไป ตามมาด้วยเสียงของทหารร้องเฮ้ยเมื่อเห็นข้าทำเช่นนั้น พวกเขาไม่รู้ว่าข้าเองก็ไม่ใช่ธรรมดา เมื่อถึงในระดับหนึ่ง ข้าค่อยๆไถลลงไปตามกำแพงและลงบนหลังคาของป้อมก่อนที่จะไถลตัวลงมาจนถึงพื้นดิน...



                                 ทหารเหล่านั้นมองข้าที่ลงไปเดินข้างล่างด้วยสายตาที่งุนงง นั่นล่ะ จะมีใครที่กล้าบ้าบิ่นแบบข้าในค่ายนี้ อาจจะมีก็ได้นะ อต่ข้าเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย ข้าเดินทางต่อไปยังที่อื่นต่อ ข้าหวังว่าหลังจากนี้ทุกอย่างจะสงบลงด้วยดีนะ...


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2018-12-6 12:59

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +800 เงินตำลึง +5000 ความหิว -38 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 800 + 5000 -38 + 6

ดูบันทึกคะแนน

เธอเคยรู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม เสียงข้างในที่ดัง ตะโกนฉันรัก เธอเก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด รู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x4
x3
x1
x5
x2
x5
x16
x50
x1
x7
x4
x13
x14
x19
x90
x6
x18
x16
x40
x1
x75
x4
x100
x1
x3
x17
x40
x100
x30
x19
x1
x980
x16
x22
x9999
x10
x42
x140
x218
x98
x2
x411
x90
x16
x35
x606
x400
x15
x2
x518
x523
x80
x2928
x300
x1580
x2078
x3
x204
x300
x228
x122
x623
x109
x5
x6
x1110
x15
x6
x75
x30
x66
x230
x2
x115
x1898
x15
x179
x120
x230
x300
x88
x1
x572
x50
x31
x461
x2979
x2
x146
x121
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x30
x20
x65
x45
x15
x118
x1
x3
x60
x10
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x195
x4
x1350
x53
x9
x4
x140
x91
x20
x48
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x8
x5
x1
x75
x150
x50
x3
x5
x45
x38
x2
x9999
x74
x1100
x20
x171
x70
x3098
x36
x520
x373
x170
x38
x49
x84
x5
x2013
x29
x355
x16
x135
x190
x874
x19
x1
x33
x67
x230
x49
x16
x158
x224
x21
x10
x150
x325
x439
x85
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-5-19 18:32

ขึ้นไปด้านบน