ดู: 174|ตอบกลับ: 4

{ เมืองซางหยง } โรงหมอซีเหลียง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-9-23 15:03:58 |โหมดอ่าน

โรงหมอซีเหลียง
           





โรงหมอที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเมืองซางหยง
โดยรอบๆจวนสำหรับทำการรักษาและวินิจฉัยโรคนั้น จะมีห้องพักสำหรับผู้ป่วยตั้งอยู่
และแม้ว่าจะเป็นสภานที่ๆตั้งอยู่ติดกับภูเขาและป่าด้านหลัง
ทว่าเพราะกลิ่นของยาและสมุนไพร บางชนิด
ทำให้ไม่มีแมลงหรือสัตว์ป่าเข้ามารบกวนมากนัก เหมาะแก่การพักรักษาอย่างสงบ



ชื่อกิจการ: โรงหมอซีเหลียง
เจ้าของกิจการ: ซี ตู
ประเภทร้าน: ผลิต/จำหน่ายยา, รักษาอาการบาดเจ็บต่างๆ
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 09.00 - 19.30

#ประทับตราผู้ว่าการเมืองซางหยง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

23

กระทู้

149

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
1218
เงินตำลึง
125914
ชื่อเสียง
8782
ความหิว
223
เซ็น
เลเวล 1

ยายะ

pet
โพสต์ 2017-9-23 18:39:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Melonpang เมื่อ 2017-10-3 20:56



เรื่องราวที่สี่ - [ คำสัญญาของเงาดำ(ต้น) ]




     " .........อา "

     สิ่งแรกที่เห็นยามที่ลืมตาขึ้นมาก็คือเพดานที่ทำจากไม้...
     พอลองคิดที่จะลุกขึ้นก็ปวดเปลี๊ยบไปทั่วไหล่ซ้ายจนต้องหลับตาแล้วกัดฟัน
     " ....ทำไมข้า "
     หมิงเย่เสวีย นางนั้นรู้สึกสับสนเล็กน้อยว่าทำไมนางถึงได้มานอนอยู่บนผ้าปูในที่แห่งนี้ได้ อีกทั้งโดยรอบยังมี
กลิ่นยาและกลิ่นสมุนไพรที่นางคุ้นเคยดี อบอวลเต็มไปหมด

     " ...... "

     รู้สึกราวกับได้ฝันเห็นอะไรบางอย่าง.......ที่น่าคิดถึงและน่าโหยหาอย่างมาก
     ในขณะที่นางหลับตาพริ้มแล้วดำดิ่งลงไปในความทรงจำอยู่นั้นเอง นางก็นึกถึงเรื่องที่เกิดก่อนหน้านั้นขึ้นมาได้!

     " ยาตะการาสึ!! "     

     ทันใดนั้น นางก็ดีดตัวลุกขึ้นในทันทีพร้อมกับอาการเจ็บปวดที่ไหล่ซ้ายได้แผ่ซ่านไปทั่วจนถึงแผ่นหลัง
     " ผ้าพันแผลนี่มัน----... "

กรี้ดดดด--!!

     " เอ๊ะ? "
     ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ขบคิดอะไรต่อ ก็มีเสียงร้องของหญิงสาวดังออกมาจากด้านนอกประตูไม้กั้น















     " คุ เฮะ เฮะ เฮะ เจ้าน่ารักดีนี่นา มาๆ มาดื่มกับข้าหน่อยเซะะ ---ฮิค! "
     " กรุณาปล่อยเถอะค่ะ! "

     หลังจากที่หมิงเย่เสวียค่อยๆลุกออกมาด้านนอก นางก็พบว่ามีกลุ่มคนออกันอยู่ภายนอกไม่ไกลจากห้องที่นางอยู่นัก
     มีเหล่าหญิงสาวที่ดูเหมือนว่าจะเป็นนางพยาบาล และชายแก่ผมเผ้าสีขาวโพลน ---กับชายฉกรรจ์ผู้นึง ที่ดูท่าว่าจะ
สติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเสียเท่าไหร่
     " คุณชายท่านนี้ --ได้โปรดอย่าก่อความไม่สงบในสถานพยาบาลด้วยเถอะขอรับ-- มันจะเป็นการรบกวนผู้ป่วยอื่นๆได้-- "
     " อา--ราย--ว้า หาา!! ไม่เหนเร้อว่าข้าก็มาวอยูว ..เปนผู้ปวยเหมือนกันนาเว้ย---! ฮิค! "

     " ไม่ดี.. ไม่ดี.. "
     แม้ว่าชายแก่ผู้นั้นจะพยายามปรามแค่ไหน ....แต่ดูท่าว่าจะคุยด้วยไม่รู้เรื่องเสียแล้วกระมัง

ผวัะ!!

     " กรี้ดดดดด---!? "
     เสียงร้องดังออกมาจากหญิงสาวเมื่อพบว่าชายขี้เมานั้นได้ยกมือตบไปยังชายแก่ที่กำลังพยายามห้ามปรามผู้นั้น
     พอเห็นแบบนั้น หมิงเย่เสวียก็เบิกตากว้างแล้วก็เลือนประตูเดินออกไปในทันที

     " หยะ--..หยุดนะ "

     นางพูดเสียงเบาเพราะยังรู้สึกเจ็บที่แผล ทว่านั้นก็เพียงพอที่จะเรียกความสนใจจากทุกคนในบริเวณนั้นได้
     เหล่านางพยาบาลที่กำลังพยุงชายแก่นั้นหันมามองด้วยสีหน้าราวกับยังไม่เข้าใจสถานการณ์ --ทว่าชายขี้เมานั้น
กลับตาเบิกกว้าง
     " ง-..งดงามยิ่งนัก "
     ก่อนที่จะเดินตรงเข้ามาหานางด้วยท่าทีหื่นกระหาย
     " ฮี่ฮี่ เจ้า! แม่นาง! ถ้าม่ายว่าอาราย ได้โปรดมาดื่มกับค้าเตอะ แล้วจากนั้นก็ไปทานข้าวเย็นด้วยกานกับข้า "
     ชายขี้เมานั้นพูดพลางใช้สายตาแทะโลมไปทั่วร่างของนาง จนนางรู้สึกขนลุกขึ้นมา
     ตั้งแต่เกิดมา นางยังไม่เคยถูกมองด้วยสายตาน่ารังเกียจเช่นนี้มาก่อนเลย!
     " ก-...กรุณาหยุดทำร้ายผู้อื่นด้วยค่ะ.....ล-..แล้วข้าจะไปด้วยก็ได้ ยิ่งกว่านั้น ท่านน่ะรีบขอโท-- "
     " ยะฮิ้ววว!! ดีๆๆ เอ้า ตามข้ามาๆ!! "

หมับ

     " โอ้ยยย!!? "
     ชายขี้เมานั้นยืนมือมาคว้าแขนซ้ายของนาง ความเจ็บปวดจากบาดแผลนั้นแล่นขึ้นจนนางน้ำตาเล็ดออกมา
     " เป็นอะไรไป--..ตามข้าวมาเซ่ "
     ทว่าดูเหมือนชายขี้เมานั้นจะไม่รู้สึกตัว อีกทั้งยังพยายามที่จะฉุดแขนกระชากนางให้เดินตามต่อไปด้วย
     เพราะความเจ็บปวดที่ทำให้กัดฟัน ทำให้หมิงเย่เสวียมีสีหน้าย่ำแย่เป็นอย่างมาก
     และเพราะว่าดูเหมือนนางจะไม่เดินตามไปสักที ชายหนุ่มขี้เมาจึงเริ่ที่จะมีอารมณ์โกรธขึ้น
     " มัวรออารายอยูว-- ตามมาซี้--!! "
     ชายขี้เมานั้นหันมาตะคอกใส่นาง จนนางสะดุ้งขึ้น

     ' ------กลัว '

     ความเจ็บปวดจากทั้งแผล จากทั้งอาการเสียเลือด ทั้งการพบปะคนแปลกหน้าที่น่ากลัว ภายใต้สายตาของ
นางที่เห็นว่าพวกนางพยาบาลเองก็หวาดกลัวกันจนหมด ได้แต่นั่งล้อมชายแก่ที่สลบไปแล้วเท่านั้น

     " เอ้า มาเซ่!! "
     " ...อิ้--!! "
     แขนของนางถูกดึงอีกครั้งจนนางหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
     เพราะหลายสิ่งนั้นเข้ามาแบบกระทันหันเพราะความไร้ประสบการณ์ของนาง ทำให้ตัวนางในตอนนี้อยู่ใน
สภาพคิดอะไรอย่างสงบตามปกติไม่ออก
     หมิงเย่เสวีย นางในตอนนี้เผยให้เห็นสีหน้าที่ขาวซีดและดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
     ' ไม่นะ... '
     นางเริ่มที่จะสะบัดแขน --ทว่ามันไม่มีแรงเลยแม้แต่น้อย
     ' ใครก็ได้... '

     นางซู้ดลมหายใจเข้าก่อนที่จะ--

     " ...--ใครก็ได้!! ..ช่วยด้วย---!!! "

     ยิ่งขยับก็ยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น
     สุดท้ายนางจึงตัดสินใจตะโกนออกมาด้วยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +10 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 10 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หวยหนานจื่อ
กำหนดลมหายใจ
บันทึกลับ #3
ธนูใหญ่
ม้าวายุทมิฬ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x23
x10
x25
x40
x92
x4
x10
x40
x114
x56
x10
x75
x170
x12
x30
x15
x6
x60
x200
x20
x60
x40
x3
x10
x10
x48
x8
x1
x4020
x10
x20
x28
x15
x38
x10
x30
x20
x1
x1
x1
x90
x20
x50
x100
x4
x8
x30
x115
x120
x8
x110
x160
x1
x38
x1
โพสต์ 2018-10-28 00:55:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด

…………..รอมานานแล้วสินะ?

        แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเดินออกไปไหนมาก สิ่งที่เกิดขึ้นกับเป่าหลิงนั้นก็คือร่างกายที่อ่อนล้าอย่างหนัก นัยต์ตาของหญิงสาวนั้นปรือเล็กน้อย เธอพยายามเดินออกจากจวนของเจ้าสัวหนุ่ม แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือความเหนื่อยอ่อนของร่างกายนั้นยากจะต้านทาน..

        เป่าหลิงนั้นค่อยๆทรุดลงกับพื้น..แต่กลับสั่นสะท้านกายไปทั่วบริเวณท้องน้อย.. เธอแทบไม่มีแรงเลย.. ก่อนที่จะได้ยินเสียงของอะไรบางอย่างที่ใกล้เข้ามา แต่ดวงตาของนางนั้นกลับปรือเต็มไปหมดไม่อาจมองเห็นอะไรได้อีก.. ก่อนที่สติของหญิงสาวนั้นจะหมดไป..

        .
        .

        เป่าหลิงนั้นลืมตาอีกครั้งเธอก็เห็นผนังสีไข่ครีมของไม้เนื้อดี.. กลิ่นของขาที่แตะจมูกนั้นทำให้หญิงสาวต้องเลิกคิ้วเล็กน้อย..??? เธอค่อยๆลุกขึ้นแล้วเหลือบมองไปด้านหน้าของตนเอง.. เห็นกับหมอวัยกลางคนที่กำลังนั่งทำอะไรบางอย่างบนโต๊ะ..

       “อ้าว..ตื่นแล้วหรือ?” เขานั้นกล่าวถามก่อนที่หญิงสาวจะพยักหน้า พลางหันมองรอบๆ สงสัยว่านางจะเหนื่อยเกินไปจากการทำกิจกรรม “เจ้าสัวชูพาเจ้ามาที่นี้น่ะ..เขากำลังไปแต่งตัวอยู่ มาสภาพแย่เหมือนกัน..เสื้อผ้าแทบจะใส่น้อยชิ้น แต่รีบขี่ม้าพาเจ้ามาส่งถึงนี้” ท่านหมอนั้นกล่าวบอก เมื่อหญิงสาวทำหน้างงว่าตนเองมาอยู่ที่นี้ได้อย่างไร…

        “อย่างงั้นหรอ?..” เป่าหลิงเอ่ย ก่อนที่ท่านหมอจะขยับกายเข้ามาบอก.. “อ๊า..ก็นะ เจ้าอ่อนเพลียมาก ธาตุหยินในร่างของเจ้าพร่อง อันนี้ใบสั่งยาซื้อของมาต้นยาบำรุงตามนี้นะ?” เขานั้นกล่าวก่อนที่จะส่งใบสั่งยาให้กับอีกฝ่าย.. “ข้าก็พอรู้แต่เจ้ากับท่านเจ้าสัวชูก็ควรอย่าโหมร่างกายหนักเลย..โฮะๆ..” เขานั้นกล่าวยิ้มๆ เหมือนกับรู้ว่าทั้งสองคนนั้นไปทำอะไรกันมา…

        ก่อนที่เป่าหลิงจะถอนหายใจ เหล่ายาพวกนี้คงต้องตามหากันในเมืองใหญ่ เมืองเล็กๆนั้นคงไม่มีหรอก? หรือว่าต้องเข้าฉางอันอีกแล้วนะ?.. แต่ทว่าเมื่อได้ยินเสียงรถม้าจากด้านนอกและเสียงวุ่นวาย หญิงสาวก็ขนลุกเล็กน้อย เธอเร่งรีบเดินเหลือบสายตาออกไปดู …

        เห็นกับเจ้าสัวชูที่กำลังเดินเข้ามาภายใน.. เป่าหลิงนั้นรีบเดินไปหยิบใบสั่งยานั้น และกระโดดลงหน้าต่างของโรงหมอเพื่อหนีไปทันที!!!

        “อ้าวเฮ้ย!!...แม่นางงงง อย่าโหมร่างกายยยหนักกก!!” ท่านหมอนั้นตะโกนไล่เสียงแต่ทว่าเป่าหลิงก็เดินทางออกหนีไปเสียแล้ว เจ้าสัวที่ตอนแรกจะมาเยี่ยมเธอ นั้นก็ได้เห็นแต่หลังของสตรีร่างเล็กที่หายไป.. แต่ก่อนที่นางจะหนีไปไกลลิบ กลับหันมาทางเจ้าสัวหนุ่มพลางยิ้มและกระพริบตาให้กับเขาเหมือนว่าเรารู้กันนะ?!!

        …………...นางไม่ได้ตั้งใจที่จะหนีเขาอย่างงั้นหรอ?
       “จะได้เจอกันอีกไหมนะ?..ทั้งเจ้า...ทั้งเขาผู้นั้น”







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกวียนขนส่ง
ตะกร้าสาน
ดวงตาสวรรค์
ตัวเบาร่มนภา
โลหิตมาร
หน้าไม้กล
วิจารณ์ซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x100
x100
x15
x20
x121
x9999
x1736
x1687
x15
x10
x5874
x5
x10
x50
x38
x15
x75
x8
x24
x268
x4
x2
x22
x20
x33
x7
x409
x100
x30
x4
x30
x105
x2
x100
x243
x25
x9999
x1546
x3763
x50
x100
x9999
x4730
x2216
x5778
x4682
x3339
x94
x40
x1500
x858
x158
x9999
x2700
x100
x20
x465
x1
x1
x15
x1
x4
x6099
x10
x1
x9999
x205
x2
x68
x9083
x197
x85
x1
x1
x562
x1
x232
x1
x2
x4
x1
x48
x989
x12
x5
x2
x2
x20
x3
x5014
x6
x182
x142
x50
x2
x9
x5
x1
x3
x3
x4
x3
x30
x4
x32
x101
x212
x1708
x50
x5
x3
x438
x1494
x7200
x5092
x1656
x3938
x835
x15
x1457
x181
x2464
x140
x2217
x299
x7459
x9198
x6423
x1
โพสต์ 2018-12-24 09:48:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-12-24 10:12

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 2 )
ขยายกิจการ ( 193 ) อาการป่วยที่น่าสงสัย ( 19 )


     หมางหมิงซื่อแวะพักที่เมืองซางหยงก่อนชั่วครู่ คนบนรถได้เวลาดื่มยาเพิ่มอีกแล้ว เขาเดินไปที่โรงหมอซีเหลียงเพื่อขอใช้พื้นที่ต้มยาเล็กน้อย ซึ่งคนที่นั่นก็ใจดี เปิดประตูให้เข้าใช้พื้นที่ต้มยาในครัวได้

      ชายหนุ่มอุ้มหยางเสี่ยวเยว่ขึ้นแล้วพาไปนอนบนเตียงข้างในโรงหมอ ก่อนตัวเองเดินถือชุดยาไปที่ครัวเพื่อเริ่มเคี่ยวมัน สมุนไพรหลากชนิดถุกใส่ลงไปในหม้อที่มีน้ำต้มเดือดพอประมาณ เขาเคี่ยวจนมันได้ที่แล้วจึงตักมาใส่ถ้วย

      หยางเสี่ยวเยว่ยังคงนอนนิ่งไม่ได้สติ ร่างบางไม่ขยับแม้แต่น้อย จะมีก็แต่ไออุ่นที่ทำให้ยังรู้ได้ว่าหายใจและมีชีวิต ดวงตาคมกริบมองนายหญิงตนก่อนส่ายศรีษะ ยิ่งใกล้จะถึงซินเอี๋ยมากเท่าไหร่ยิ่งกังวลว่านายท่านจะล้มพับไปก่อนมากเท่านั้น

      หมางหมิงซื่อประคองนางขึ้นมานั่งแล้วใช้ช้อนป้อนยาทีละนิดพร้อมเดินลมปราณให้คนกลืนลงไป ไม่นานยาในถ้วยก็หมด เขาเดินถือถ้วยไปล้างจานในครัวแล้วกลับมาพบว่ามีคนเดินมาออที่เตียงนายหญิง ชายหนุ่มรีบเข้าไปห้ามทันที

      "พวกท่านทำอะไร!?"

      "หือ? พ่อหนุ่มเป็นสามีนางหรือ? ฮ่าๆๆ พวกเราได้ยินว่ามีไซซีนอนหลับอยู่ที่นี่ก็เลยมาดูเท่านั้นเอง" วบ้านหนึ่งในนั้นกล่าว "นางช่างงดงามมากจริงๆ เจ้าโชคดีมากเลยนะ!"

      "...." ไซซีที่ว่าล่มชาติน่ะรึ? เขามองหยางเสี่ยวเยว่ก่อนถอนหายใจ "นางไม่ใช่ภรรยาข้า แต่เป็นนายหญิง"

      "อะหา.... โอ้ ข้าเสียมารยาทแล้ว ขออภัยๆ" พวกเขารีบขอโทษก่อนสลายตัวไป

      หมางหมิงซื่อยืนขมวดคิ้ว ไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี ใจหนึ่งรึก็เคืองนักว่าคนคิดไม่ดีไปได้ อีกใจก็ปลงแล้วเพราะนายหญิงตนไปไหนมาไหนล้วนมีคนมองไม่ละสายตา ตอนเจอนางเมื่อสองรึสามปีก่อนก็ยังปกติอยู่หรอก แต่พักหลังคนราวกับเป็นดอกไม้แรกบาน รึวัยยี่สิบต้นๆจะเป็นช่วงเวลาที่สตรีงดงามที่สุด? แมลง มด ผีเสื้อ ตอมนางราวกับเป็นเกสรที่มีชีวิตเลยเชียว

      ชายหนุ่มอุ้มนางขึ้นแล้วพาไปที่รถม้า จัดแจงให้คนนอนตามเดิมก่อนเริ่มออกเดินทางต่อไป

      "เฮ้อ.." ลมหายใจผ่อนออกระหว่างทางเพราะไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป นายท่านบอกว่าหากไม่ทำอะไรผิดก็จงยืดอกอย่างภาคภูมิ แต่ทำไมตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าตัวเองบกพร่องต่อหน้าที่นัก? ความจริงแล้วนอกจากห้ามนาง เขาควรพาหนีเลยด้วยซ้ำ ไม่ควรให้นายหญิงเอาเวลาไปเที่ยวตามใจตนเอง แต่นางก็ไม่ควรเป็นนกน้อยในกรงทอง ทว่า..

      เวลานี้ความคิดตีกันวุ่นวายราวกับพายุ

      หมางหมิงซื่อหยุดรถม้าอีกครั้งที่นอกเมืองซางหยง เขาเลิกม่านขึ้นแล้วนั่งลงข้างร่างบาง นัยย์ตามองอย่างฉายแววประหลาด "ถ้าวันหนึ่งนางนำพาเรื่องไม่ดีมาสู่ตระกูลนายท่านจริงๆล่ะ..?"

      ใบหน้ารีบส่ายศรีษะไปมา เสียสติไปแล้วหรือหมางหมิงซื่อ! นายท่านไม่มีวันปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นหรอก อย่าพะว้าพะวงไปเอง นี่นายหญิงนะ! เป็นอินฮูหยิน เจ้าคิดจะทำอะไร!?

      เขานั่งนิ่งไม่ยอมพูดจนอยู่สักพักจึงตัดสินใจกลับมานั่งที่สารถีตามเดิม จะว่าเหนื่อยใจก็ไม่ผิด แต่ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าเขาคุมนางไม่ได้ก็คงต้องเป็นนายท่านแล้ว ว่าไปดูเหมือนช่วงนี้ร้อนๆหนาวๆ ขนบนร่าวกายลุกชันไปหมด แดดก็มีนี่หว่า? ที่นี่หิมะก็ไม่ค่อยตกด้วย

      "เฮือก.." จู่ๆก็เสียวสันหลังวาบขึ้นมาซะอย่างนั้น พลันคิดถึงคนที่อยู่คฤหาสน์ตระกูลอิน

      อั๊ยหยา....................... กลัวล้าว จะรีบกลับเดี๋ยวนี้แหละขอรับ!!!!!!!!!!

      หมางหมิงซื่อรีบคว้าบังเหียนมาถือไว้ในมือแล้วสะบัดให้ม้าวิ่งไป นายหญิงนี่ก็แปลก มีทั้งม้าขาว ม้าแดง ม้าทอง ต่อไปอาจจะมีตัวอะไรโผล่มาอีก? เขาขำเล็กน้อยระหว่างที่รถม้าเคลื่อนตัว หมางหมิงซื่อมองทางไปข้างหน้า ให้ลมเย็นแว่วผ่านใบหน้าจนต้องหยิบผ้าขึ้นมาเกี่ยวไว้ให้เห็นแค่ดวงตา โชคดีที่เมื่อครู่เขาปิดม่านไผ่รถม้าจนรัดกุมแล้ว อีกทั้งยังสังเกตุเห็นว่าตะเกียงยังไม่ดับก็พอใช้ได้

       การเดินทางครั้งนี้ใกล้จบลงในอีกสองเมืองเท่านั้น ข้างหน้าก็เป็นเซียงหยางแล้วก็ซินเอี๋ย จะมีอะไรรอนายหญิงอยู่เขาไม่รู้หรอก แต่ที่แน่ๆนายท่านเป็นห่วงนางมากแล้ว หากคนไม่สลบไปก็คงไม่ได้กลับจวน ช่างเป็นสตรีที่ใจกล้านัก

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ร่มเหล่ยจิ้ง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x80
x20
x105
x36
x62
x29
x268
x80
x100
x2170
x240
x32
x9999
x5030
x30
x148
x100
x10
x1
x7
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x70
x36
x19
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-12-24 09:49:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ร่มเหล่ยจิ้ง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x80
x20
x105
x36
x62
x29
x268
x80
x100
x2170
x240
x32
x9999
x5030
x30
x148
x100
x10
x1
x7
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x70
x36
x19
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-3-21 13:29

ขึ้นไปด้านบน