ดู: 250|ตอบกลับ: 9

{ แคว้นต้าเยว่จื่อ } วงเวียนการค้าต้าเยวี่ยนตู้

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-8-28 18:39:39 |โหมดอ่าน




วงเวียนต้าเยวี่ยนตู้

{ แคว้นต้าเยว่จื่อ }













【วงเวียนต้าเยวี่ยนตู้】 
วงเวียนการค้าและลานแสดงที่ขึ้นชื่อในเรื่องความคึกคักจอแจ
การวิวาทต่อยตีแย่งพื้นที่จับจองสำหรับวางสินค้าขายนั่นคือเรื่องปกติ
แน่นอนว่าเป็นทำเลทองคนก็ต้องไม่ยอมกันโดยง่าย
ราชสำนักต้าเยว่จื่อจึงจัดส่งทหารยามมาประจำไว้ตลอด ขโมยน่ะเรื่องรอง
แค่คอยกันไม่ให้พ่อค้าแม่ขายวิวาทฆ่ากันตายก็วุ่นพอแล้ว




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-3-12 18:22:34
{ แม่ที่มารับซื้อ }



หมอประหลาด { ทัวปา อี้เหริน }รับซื้อ เมือกสไลม์ เมือกละ 90 ชั่ง
จำนวนที่ต้องการรับ: 3,644/10,000 เมือก




←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2
x6
x9999
x30
x3
x25

138

กระทู้

848

โพสต์

63หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
32969
เงินตำลึง
7965
ชื่อเสียง
84510
ความหิว
1952

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1579
ความชั่ว
0
ความโหด
617
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-9-10 01:04:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  ความสุขของมนุษย์นั้น...
                                  หาใช่ลาภยศเงินทอง
                                  คำสรรเสริญเยินยอมากมาย
                                  แต่เป็นจิตที่ปราศจากสิ่งผูกมัดทั้งหลาย
                                  ไม่ว่าจะเป็นคนสัตว์สิ่งของ สิ่งที่อยู่รอบตัวทั้งหลาย

                                    วันนี้ข้ามาตรวจตราความเรียบร้อยที่ใหม่ วงเวียนการค้าของแคว้นที่ข้าเองก็ไม่คุ้นชื่อ อาจจะเป็นเพราะข้านั้นไม่เคยมาที่นี่ล่ะมั้ง วันนี้ไม่เอิกเกริกมานักเพราะข้าเองมาที่ใหม่ ไม่อยากจะทำให้พวกเขาหวาดกลัวกัน แต่เออ... เอาจริงๆ ต่อให้ทหารมีมากมีน้อย แต่หากข้าไปพร้อมกับพวกเขาในชุดเกราะนักรบเต็มสูบขนาดนี้ คงมีกลัวกันบ้าล่ะว้า เอาเถอะอย่างน้อยข้าจะพยายามไม่ก่อเรื่องก็แล้วกัน เอาจริงๆข้าก็ไม่ควรจะก่อเรื่องไม่ว่าจะที่ไหนต่อที่ไหนอยู่แล้วนี่นา ข้าเป็นแม่ทัพนะ ข้าไม่ใช่พวกชอบระรานชาวบ้านซักหน่อย ให้ตายสิ...



                                    ในย่านการค้านี้ ข้าขออนุญาตใช้คำว่าย่านการค้าแล้วกันเพราะข้าเองคุ้นกับคำนี้มากกว่า จริงๆ  อยู่กับฮั่นมานานข้าชอบใช้คำนี้มากกว่า ช่างเถอะ... วันนี้ข้ามาตรวจตราที่แคว้นใหม่ที่อยู่ไกลสุดในเขตเส้นทางสายไหม มันก็ ไม่อะไรมากนะ ที่นี่สงบสุขดี การค้าคึกคักมั่งคั่ง เพราะอยู่ใกล้แดนตะวันตก ของแปลกๆที่ข้าเองไม่เคยเห็นก็มีเยอะแยะ กับอีกที่ๆนึงในแคว้นนี้ที่น่าสนใจ นี่นคือลานกว้าง เห็นว่าเป็นสังเวียนแก่นักสู้ที่อยากจะได้เงิน มารวมกัน ข้าไม่รู้ว่ามันดีหรือร้าย เอาไว้ข้าจะกลัลบมาที่นี่อีกครั้ง เมื่อข้าตรวจตราและสำรวจแคว้นอื่นๆในพื้นที่เสร็จเรียบร้อยแล้ว วันนี้ก็ไม่มีอะไรมากนัก เหมือนกับเดินเล่นเสียมากกว่า เพราะไม่ค่อยมีใครใส่ใจกับคนตัวใหญ่ๆ ใส่หน้ากากไม้ติดเขากว้างอันใหญ่หรอก...

                                 ข้าเองยังไม่รู้เลยว่าข้าได้มายังไง มันติดตัวข้ามาก็ตั้งแต่ข้าจำความได้ คือตอนที่คื่นจากนิทราในโรงเตี๊ยมนั่นล่ะ ก็ดูเท่ดีนะ ข้ารู้สึกชอบมันเวลาใส่ ใส่ตามป่าเขา คงจะเนียนได้ว่าเป็นคนป่าล่ะนะ ฮะๆๆ แล้วข้าก็ใส่มาที่เมืองแห่งนี้ มาตรวจตราโดยที่ไม่อยากให้ใครจำหน้าได้ ถึงแม้ว่ามันจะดูเด่นก็เถอะ แต่ก็คงไม่นานหรอก เพราะข้าแค่เดินสำรวจตรวจตราเฉยๆ พอได้กินอาหารที่นี่เล็กน้อยกับชาอีกสามสี่กาก่อนกลับ ข้าไม่ให้ดื่มเหล้าระหว่างงานหรอกนะ จะบอกให้ เสียงานเสียคน เสียกิจวัตร(ตอนเมาค้าง)




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +800 เงินตำลึง +5000 ความหิว -61 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 800 + 5000 -61 + 6

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x1
x173
x21
x11
x2
x2
x1
x63
x30
x3
x1
x10
x3
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x57
x10
x30
x80
x7
x180
x180
x180
x230
x1
x3
x128
x55
x25
x4
x108
x60
x25
x8
x130
x277
x38
x64
x60
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x28
x1
x980
x38
x28
x9999
x10
x144
x324
x602
x168
x4
x930
x200
x40
x75
x1051
x930
x30
x2
x1347
x1000
x95
x6098
x300
x3850
x4673
x3
x408
x350
x697
x150
x1303
x170
x51
x1160
x15
x18
x75
x30
x112
x230
x2
x115
x1948
x252
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x1178
x6272
x12
x242
x125
x25
x100
x7250
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x55
x19
x253
x2
x3
x60
x20
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x245
x4
x2710
x53
x9
x4
x140
x92
x20
x93
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x63
x5
x11
x80
x150
x303
x4
x5
x45
x38
x3
x9999
x124
x1100
x50
x231
x90
x3098
x36
x520
x749
x294
x48
x49
x84
x15
x2113
x39
x647
x21
x135
x210
x2538
x39
x1
x33
x85
x230
x79
x16
x198
x280
x36
x20
x155
x633
x629
x85
x1

138

กระทู้

848

โพสต์

63หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
32969
เงินตำลึง
7965
ชื่อเสียง
84510
ความหิว
1952

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1579
ความชั่ว
0
ความโหด
617
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-10-29 23:49:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  ข้าก็ไม่รู้หรอกว่าอะไรทำให้ข้าดลใจกับเรื่องเล่านั้น
                                  ดูเหมือนว่าเศษดาบเหล่านั้นมันกำลังเรียกร้องให้ข้าไปพบ
                                  มันอาจจะเป็นการคิดไปเองก็ได้ที่ข้านั้นไปยังที่ซาเซ่อเพื่อไปพบกับมัน
                                  ใช่.. ข้าอาจจะคิดไปเองที่คิดว่าเศษดาบพวกนั้นมันเรียกร้องหาข้า...
                                  อย่างน้อยก็ไปดูซักหน่อยก็แล้วกันว่ามันแข็งแกร่งอย่างที่ว่าจริงๆมั้ย

                                   เอาจริงๆมันก็ไม่ได้ไกลมากเกินที่ข้านั้นจะเดินทางหรอกนะ ถ้าหากข้าเดินทางคนเดียว มันก็จะไม่ลำบากเท่าไหร่นัก ถ้าสองสาวนี่ไม่ได้ตามข้ามาด้วย เซี่ยงเหมยน่ะดุไม่เป็นไรหรอก เพราะนางเองก็แกร่งอยู่แล้ว เดินตามข้ามาตั้งแต่ที่ต้าหวางแล้วไม่บ่นซักนิด อาจจะเป็นเพราะนางวางมาดไว้รึเปล่า อาจจะไม่อยากให้ข้าหรือใครๆเห็นความอ่อนแอของนาง ส่วนคลอเดรีย.. อันนี้ก็ต้องเข้าใจนะ ว่านางเองก็ไม่ได้เหมือนข้าหรือเซี่ยงเหมย นางเองก็เหนื่อยเป็น ไม่ได้เป็นพวกเหนือมนุษย์มนาอย่างข้าหรือ วางท่าทำตัวให้เหมือนข้าอย่างเซี่ยงเหมย เอาเถอะ.. ข้าว่าจ้าพูดคำว่าเอาเถอะมากี่ครั้งแล้วเนี่ย ช่างเถอะ...



                                 ตอนนี้ข้าอยู่ที่วงเวียนการค้าต้าเยวี่ยนตู้ มาพักระหว่างทางซักครู่เพราะมีคนเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ก็.. จากต้าหว่างถึงที่นี่ก็ไกลอยู่อ่ะนะ ถ้าจะให้เดินทางรวดเดียวแบบข้าแล้วล่ะก็ มีหวังข้าได้แบกผู้ติดตามข้ามาแทนเป็นแน่... จริงสิ ข้ามีม้านี่นา เอาม้ามาด้วยแต่ขี่ไม่ได้ คิดเอาแล้วกัน รันทดขนาดไหน ตัวใหญ่เกิน ฮั่นเสี่ยรับน้ำหนักไม่ไหว ซวยอะไรปานนั้น ให้ตายสิ ข้าเดินหาที่นั่งพร้อมกับหญิงสาวที่มาด้วยก็นั่งที่โตีะเดียวกัน เสี่ยวเอีอรืก็เดินมาหาพร้อมกับถามคำถามเดิมที่คุ้นเคย



                                 "รับอะไรดีเจ้าคะ?"


                                 ตอนนี้ข้าไม่หิวเท่าไหร่หรอก ก็กินก่อนออกมาแล้วนี่นา อีกสองคนก็ไม่ได้กิวอะไรเท่าไหร่นัก ตอนนี้แค่กระหายน้ำหนักมากก็เท่านั้น จึงสั่งเพียงชาและอะไรก็ได้ที่ทำให้มีแรง... ไม่นานนักเสี่ยวเอ๊อร์ก็เดินมาพร้อมกับชาสามกา และเสี่ยวหลงเปาซึ่งข้าไม่ได้สั่ง...



                                "เอ่ออ น้องหญิง เข่งนี้ข้าไม่ได้สั่ง"

                                "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เจ้าของร้านเขาฝากมาให้"

                                "เจ้าของร้านเหรอ?"



                                ข้าหันไปที่หน้าร้านที่เถ้าแก่ยืนอยู่ ข้าอาจจำไม่ได้ แต่น่าจะเป็นคนที่ข้าช่วยไว้ที่ใดซักแห่งนี่ล่ะ เซี่ยวหลงเปาเข่งนี้คงแทนคำขอบคุณล่ะมั้งนะ.. แล้วก็.. เป็นจังหวะเหมาะที่เหล่าทหารของค่ายหลี่กันเดินมาตรวจตราความเรียบร้อยทางนั้นพอดี ดูเหมือนจะเป็นขากลับเพราะนี่มันก็สายมากแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ ข้าเดินทางจากต้าหว่างตอนเช้า มาที่นี่ ยังไม่ทันจะเที่ยงเลย ข้าว่าเรายังคงเดินทางไปซาเซ่อได้เร็วกว่าที่คิดเหมือนกัน ถ้าตอนนี้ไม่มีเรื่องอะไรเสียก่อนล่ะนะ



                                "คารวะท่านแม่ทัพ"

                                "สวัสดียามสายนายกอง คงเหนื่อยเอาเรื่องเลยสินะ"

                                "ไม่เท่าไหร่หรอกขอรับ อย่างน้อยพวกข้าจะได้ทำหน้าที่บ้าง มัวแต่รอคำสั่งอยู่ในค่ายไม่ใช่อะไรที่ดีนัก"

                                "ก็ดีแล้ว ข้านับถือในความขยันของพวกท่าน รายงานความเรียบร้อยของที่นี่หน่อยสิ"

                                "พื้นที่โดยรอบเรียบร้อยดีขอรับ ไม่มีเรื่องวุ่นวายหรือเหตุร้ายในเขตนี้เลยขอรับ"

                                "ดีแล้ว พวกท่านกำลังจะกลับค่ายสินะ"

                                "ขอรับ พวกเราเดินทางมาที่นี่ก่อนกองอื่น เพราะที่นี่ไกล"

                                "เดินทางโดยปลอดภัย"

                                "ขอบคุณขอรับ"



                                 แล้วทหารม้าทั้งร้อยนายก็พากันเดินแถวกลับไปยังค่าย ก็นะ ในเวลานี้แถบเมืองและย่านการค้าก็จะสาาารถเจอกับพวกเหล่าทหารม้าที่คอยตรวจตราดูแลบ้านเมืองได้นั้นล่ะ ข้าเองถ้าเจอก็จะสองถามจากนายกองที่เป็นผู้นำเหล่าทหารเดินตรวจตรา หากไม่มีอะไรก้นั่นล่ะ แต่ถ้าหากเกิดเรื่องข้ากับทหารที่มาเดินตรวจตราก็จะเข้าไปที่เกิดเหตุนั้นเพื่อแก้ปัญหาในที่เกิดเหตุทันที ซึ่งวันนี้ไม่มีเหตุการณือย่างว่าเกิดขึ้นในที่แห่งนี้ เพราะงั้นข้าเลยไม่เสียเวลาท่ตรงนี้ เมื่อนั่งพักจนหายเหนื่อย ก็ถึงเวลาที่ข้าและสองสาวผู้ติดตามจะออกเดินทางต่อเพื่อไปยังซาเซ่อ เพื่อไปตามหาเศษดาบที่เห็นว่าเจ้าสัวกำลังครอบครองไว้อยู่ ณ ขณะนี้...



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-30 00:34

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +800 เงินตำลึง +5000 ความหิว -62 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 800 + 5000 -62 + 6

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x1
x173
x21
x11
x2
x2
x1
x63
x30
x3
x1
x10
x3
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x57
x10
x30
x80
x7
x180
x180
x180
x230
x1
x3
x128
x55
x25
x4
x108
x60
x25
x8
x130
x277
x38
x64
x60
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x28
x1
x980
x38
x28
x9999
x10
x144
x324
x602
x168
x4
x930
x200
x40
x75
x1051
x930
x30
x2
x1347
x1000
x95
x6098
x300
x3850
x4673
x3
x408
x350
x697
x150
x1303
x170
x51
x1160
x15
x18
x75
x30
x112
x230
x2
x115
x1948
x252
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x1178
x6272
x12
x242
x125
x25
x100
x7250
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x55
x19
x253
x2
x3
x60
x20
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x245
x4
x2710
x53
x9
x4
x140
x92
x20
x93
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x63
x5
x11
x80
x150
x303
x4
x5
x45
x38
x3
x9999
x124
x1100
x50
x231
x90
x3098
x36
x520
x749
x294
x48
x49
x84
x15
x2113
x39
x647
x21
x135
x210
x2538
x39
x1
x33
x85
x230
x79
x16
x198
x280
x36
x20
x155
x633
x629
x85
x1
โพสต์ 2019-1-10 22:33:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Qiangrong เมื่อ 2019-1-18 21:53

สือ เฉียงหรง

[ บทที่ 9 : เกมอสูรศิลา (4) ]

         “เจ้าพวกนี้นี่… กินได้ทุกอย่างจริงๆ แฮะ”

         เฉียงหรงกล่าวพลางมองไปยังนกพิราบทั้ง 6 ตัวที่เธอซื้อมาจากแคว้นซูเล่อ เธอลองให้พวกมันกินหมั่นโถวดูก็พบว่ามันกินได้จึงให้พวกมันกิน พอลองให้อย่างอื่นดู พวกมันก็กินเช่นกัน ทำให้เธอรู้ว่านกพวกนี้น่าจะกินได้ทุกอย่าง

         เมื่อเธอมาถึงประตูเมือง เธอก็เอาเกวียนเทียมวัวและเสือของเธอไปฝากไว้เช่นเดิมพร้อมเดินเข้าไปสำรวจภายในแคว้น ไม่นานนักเธอก็มาถึงที่ตลาดซึ่ง…

         “... นี่มันฉากบ้าบออะไรฟระ?”

         สิ่งที่เธอเห็นคือวงเวียนขนาดใหญ่ซึ่งมีร้านหับขายของตั้งประปราย กระนั้น ตามพื้นกลับมีของเกลื่อนระเกะระกะไปหมด แล้วมองดีๆ ก็มีวงเหมือนกลุ่มคนกำลังล้อมอะไรบางอย่าง เมื่อแทรกตัวเข้าไปแล้วเฉียงหรงก็พบว่าที่กลางวงกำลังมีคนต่อยกันอย่างเมามันท่ามกลางเสียงเชียร์ของชาวตลาด…

         “เอ่อ ท่านลุง มีเรื่องไรกันอะ?”

         “หา? อ้อ เจ้าเป็นคนต่างแดนสินะ ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่พ่อค้าตีกัน สองคนนั้นมันตีกันเป็นประจำแหล่ะ”

         “อ้าว แล้วงี้ทหารไม่ตามหรอ?”

         “ตามสิ โน่นไง มาโน่นแล้ว เอ้าพวกเราแยกย้าย!!”

         ทันทีที่เขาพูด ทุกๆ คนในตลาดก็พากันแยกย้ายกันจนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกที่ต่อยกันตะกี้ก็หยุดต่อยแล้วเก็บข้าวของกลับร้านตัวเองเสร็จสรรพจนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกทหารยามที่มาไม่เห็นว่ามีปัญหาอะไรก็เดินผ่านไป

         อย่างไว…

         “...เป็นตลาดที่ครึกครื้นดีนะ”

         เซี่ยเหรินกล่าวแสดงความคิดเห็น ที่นี่ดูเหมือนจะวุ่นวาย แต่ก็มีระบบอยู่พอสมควรแบบแปลกๆ เฉียงหรงเกาหัวแกรกๆ ก่อนที่จะเดินเข้าไปดูข้าวของในตลาดอย่างปกติชน เธอค่อยๆ มองและแอบแถมเกี่ยวกับเบาะแสที่พอจะชี้นำไปยังเพลงกระพี่ได้ กระนั้นก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรคืบหน้านัก

         “หื้ม… แต่ดูเหมือนเรื่องเกมศิลาก็ไม่ค่อยมีคนสนใจเท่าไหร่แฮะ”

         เฉียงหรงว่า แม้ว่าแคว้นนี้จะอยู่กึ่งกลางระหว่างเส้นทางที่เธอเดินทางมาแบบไม่เสี่ยงข้ามโอเอซิส แต่ผู้คนก็ดูจะไม่ตื่นเต้นอะไรกับเทศกาลนี้มากนัก บางทีอาจเพราะผู้คนที่นี่มัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับกิจของตนเองก็ได้

         เมื่อเดินไปพักหนึ่ง เธอก็พบกับพ่อค้าสองคนที่ต่อยกันครู่เมื่อกี้ หน้าของทั้งสองนั้นมีรอยช้ำอยู่เต็มไปหมดจนเฉียงหรงเห็นแล้วต้องทำหน้าระอาใส่เล้กน้อย

         “เอ้านี่ ข้าให้ ผสมน้ำแล้วทารอยช้ำซะ”

         เฉียงหรงยืนเอาห่อผงสมุนไพรที่ช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดอาการช้ำได้ เมื่อผสมน้ำตัวผงจะกลายเป็นตัวยาเหนียวๆ ซึ่งอันที่จริงมันก็คือตัวยาแบบเดียวกันกับที่เธอเคยทารักษาให้เสวี่ยฝูตอนที่เธอตกเขานั่นเอง ห่อผ้าที่เธอให้นั้นเป็นเพียงห่อผ้าเล็กๆ ที่พอใช้ทายาได้ทั่วกายรอบหนึ่งเท่านั้น

         พ่อค้าสองคนนั้นมองหน้ากันพลางมองกลับมาหาเฉียงหรง แต่ก็พบว่าเธอเดินจากไปไกลแล้ว ดังนั้นจึงได้แต่รับตัวยาไป ภายหลังเมื่อพวกเขาลองทำตามแล้วก็ช่วยบรรเทารอยช้ำต่างๆ ได้บ้าง

         แล้วเฉียงหรงก็เดินทางต่อไปยังแคว้นต่อไป…



@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 ความโหด โพสต์ 2019-1-18 23:55
ใช้เอฟเฟคกุหลาบทอง  โพสต์ 2019-1-18 21:54

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ปั่นนนนน!!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมีศึก
ตัวเบาขั้นกลาง
กราดิอุสทมิฬ
กุหลาบสีทอง
คัมภีร์ละติน
ปราณชีพจรกุญแจทอง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x4
x9
x4
x14
x4
x10
x3
x15
x10
x6
x219
x10
x4
x8
x5
x1
x1
x18
x175
x390
x12
x60
x1632
x5
x198
x309
x270
x63
x418
x540
x3
x500
x3
x3
x2000
x100
x15
x115
x100
x100
x100
x300
x8
x25
x2
x4
x2000
x43
x5
x22
x10
x10
x35
x25
x15
x40
x20
x22
x10
x102
x1127
x11
x4
x10
x76
x39
x101
x47
x220
x1
x1
x100
x1
x211
x50
x10
x84
x93
x49
x3
x66
x23
x15
x25
x5
x1
x30
x20
x100
x1
x25
x14
x244
x32
x16
x1
x1
x1
x1