ดู: 331|ตอบกลับ: 16

{ เมืองจิ่วฉวน } โรงเตี้ยมอิ้นเจ๋อหร่าน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-8-15 22:34:57 |โหมดอ่าน




โรงเตี้ยมอิ้นเจ๋อหร่าน

{ เ มื อ ง จิ่ ว ฉ ว น }












【โรงเตี๊ยมอิ้นเจ๋อหร่าน】
' เดินทางพันลี้หาที่พักใจ อดีตไม่สามารถหวนย้อนกลับไป ทิ้งดอกไม้โรยราอย่างเงียบงัน '
เรือนที่ร่มรื่นเปิดให้บริการที่พักและอาหารแก่พ่อค้าต่างเมืองและนักเดินทางทุกชาติพันธุ์
โรงเตี้ยมขนาดกลางที่แตกต่างเพราะโอเอซิสอำนวยความชุ่มชื้น เป็นแหล่งเพาะพันธุ์ดอกไม้งาม
ตอนแรกเรือนอิ้นเจ๋อหร่านเป็นของคหบดีผู้รักธรรมชาติ ต่อมาเกิดเบื่อหน่ายที่ตนอยู้เพียงลำพังเงียบเหงาเปลี่ยวดาย
ผลสุดท้ายเรือนงดงามกว้างใหญ่ที่ไร้ความคึกคักถูกดัดแปลงทำโรงเตี้ยม
เขาเปิดบ้านให้นักเดินทางได้เข้ามาพักและลิ้มรสอาหารโอชา
การตกแต่งโดยรอบนอกจากสวนดอกไม้หลากสีสันแล้วยังเปี่ยมด้วยกลิ่นอายของต่างแดน
เถ้าแก่เซี่ยงเดินทางมาแล้วทั่วทิศพบเห็นสิ่งใดน่าสะสมเขาล้วนประดับไว้ทั่วเป็นที่น่าตื่นตาตื่นใจ
เถ้าแก่
♣ เซี่ยง ซีเจ๋อ (40) ♣
อุปนิสัย :: เถ้าแก่ผู้สุขุมแต่ไม่นุ่มนิ่มร่ำรวยรสนิยม ชื่นชอบพืชพรรณและดอกไม้เขตร้อน มักออกมาต้อนรับแขกอย่างเป็นกันเองและเปิดกว้างกับความคิดทุกชาติพันธุ์ เดิมทีเขาเป็นชาวฮั่นแต่ภายหลังติดตามอาจารย์ขึ้นเหนือล่องใต้ทำการค้าได้พบประสบการณ์ชีวิตมาไม่น้อย จึงเลือกที่จะตั้งโรงเตี้ยมอยู่นอกด่านเพื่อพักผ่อนและเฝ้ารอใครคนหนึ่ง




ชื่อกิจการ : โรงเตี๊ยมอิ้นเจ๋อหร่าน
เจ้าของกิจการ : เซี่ยง ซีเจ๋อ
เวลาปิดบริการ : ตลอด 24 ชั่วโมง
ประเภทร้าน : ให้บริการที่พัก สุราอาหาร ค่ำคืนมีการแสดงจากคณะละครเร่ หรือชาวนอกด่าน

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองจิ่วฉวน





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

650

กระทู้

2597

โพสต์

56หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2789588
เงินตำลึง
39617
ชื่อเสียง
249420
ความหิว
1417

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
3084
ความชั่ว
1146
ความโหด
2590
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-8-15 22:46:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-8-17 03:31






คณะเดินทางแห่งคฑาฮั่น

373
{ พระสุบินประหลาด 14 }
{ วาดภาพเทศกาลชีซี }
{ สอนลมปราณเหวินเหวินวันที่ 2 }
ดาวเหนือของปวงประชา



        ระหว่างทางจากเมืองจางเย่รอนแรมถึงจิ่วฉวนยังคงคั่นกลางด้วยทะเลทราย ตลอดเส้นทางอาศัยความชำนาญทางของแม่ทัพหญิงแห่งซูเล่อ คอยให้คำปรึกษาเรื่องการหาแหล่งน้ำและเลือกจุดพักม้าที่ปลอดภัย แน่นอนว่าเดินทางกับคนชำนาญพื้นที่ย่อมมีภาษีดีกว่าคลำทางเองในทะเลทราย ด้วยพายุวิปริตของธรรมชาติมักเปลี่ยนแปลงสันทรายอยู่เสมอ พึ่งพาทิศจากตำแหน่งดาวความรู้เช่นนี้ผู้นำทางที่ช่ำชองย่อมมีทักษะติดตัว


         นักกวีหนุ่มหาเรื่องออกมาตรวจตรากองคาราวานเป็นระยะ หมั่นพูดคุยทำความรู้จักกับยอดทหารทั้งสิบผู้คุ้มกัน จนต้องแปลกใจเรื่องความบังเอิญที่พบว่าสองรายในจำนวนนี้ถึงกับเป็นคนบ้านเดียวกัน ‘ชาวเจียงเยี่ย’ นี่เอง อดนำปลาแห้งออกมาแบ่งปันไม่ได้ตามประสาคนติดน้ำ ทว่าเขารำลึกความหลังร่วมบ้านเกิดได้ไม่นานก็มักจะถูกจูหรงเยว่เรียกให้เข้าไปหลบไอร้อนในรถม้า… จนชักจะสงสัยว่าคนขี้ร้อนคือตนหรืออีกฝ่ายกันแน่


@WenWen


        จนเข้าสู่เมืองจิ่วฉวนในเวลารุ่งสาง หลิงเฮ่าคิดว่าแวะแลกเปลี่ยนเส้นทางกับพ่อค้าและนักเดินทางในโรงเตี้ยมก็ไม่เลว เรียกแม่ทัพหญิงกับเหวินเหวินเข้าโรงเตี้ยมไปด้วยกัน หลังจากเจรจากับเถ้าแก่ให้ผานซุ่นขอยืมครัวทำอาหารเลี้ยงคนอื่นแล้วเสร็จ และกกับพันธุ์สมุนไพรที่อาเยว่ติดมาด้วย นักกวีหนุ่มเรียกเหวินเหวินเข้าไปในสวนจำลอง


         “ที่นี่ก็สงบไม่เลว… เมื่อครู่คุยกับเถ้าแก่แล้วว่าจะขอยืมสถานที่ใช้สำหรับฝึก วันนี้นับเป็นวันที่สองมาดูสิว่าเจ้าก้าวหน้าแค่ไหน เวลามีน้อยอาเหวินทบทวนแล้วเริ่มต่อจากเมื่อวานเถอะติดขัดตรงไหนก็อย่าฝืน ข้าจะคอยกำกับดูแลให้” บุรุษผมเงินจับจองที่นั่งบนโขดหินใต้ร่มไม้ใหญ่ จูหรงเยว่นำแผ่นหนังปูรองเตรียมไว้ก่อนแล้ว รอบด้านเต็มไปด้วยไม้ดอกหลากสีสันกลิ่นค่อนข้างหลากหลาย อีกนิดคงจะทำให้เวียนหัวโดยง่าย

@WenWen


        ระหว่างที่รออีกฝ่ายไปถ่ายหนัก จูหรงเยว่นำใบปิดประกาศที่ตนเก็บไว้ออกมาพลางเสนอ “เทศกาลซีซีใกล้เข้ามาแล้วพวกเราคงไม่ได้กลับไปร่วมในปีนี้ คราวก่อนคุณชายออกแบบลายผ้าได้งดงามไม่เป็นสอง หนนี้เองก็มีการประกวดภาพวาดส่งราชสำนักให้ส่งที่จวนเจ้าเมืองฉางอัน ถึงตัวอยู่ไกลก็สามารถทำได้ ลองดูดีไหมขอรับ?”
        “ถ้าเจ้าอยากเที่ยวเทศกาลนัก ข้าให้ยืมซุ่นเจี๋ยนควบกลับไปตอนนี้อาจจะยังทันนะ?” บุรุษผมเงินยิ้มแย้มเอ่ย
        คนชุดครามขมวดคิ้วใส่ “ไม่ใช่แบบนั้นขอรับ!! คุณชายอยู่ไหนอาเยว่ก็อยู่ที่นั่นเรื่องอะไรจะทิ้งท่านไว้แล้วหนีไปเที่ยวงานได้อย่างสบายใจล่ะ!!”
        หลิงเฮ่าพยักหน้าอย่างเอ็นดูรับแผ่นหนังรายละเอียดมาเปิดอ่าน ‘เว่ยฮองเฮากับฝ่าบาท?? หัวข้อนี้จริงสิ...’ หรือท่านทั้งสองเปรียบเสมือนคู่สามีภรรยาตัวอย่างของต้าฮั่นไปแล้ว


ประกวดภาพวาด :: แรกพบจรดใจรัก

          องค์ฮ่องเต้ฮั่นอู่ตี้กับฮองเฮาเว่ยได้ทรงรักใคร่ปรองดองอย่างกลมเกลียว พระองค์ทั้งสองไม่คิดปิดบังเรื่องราวการพบกันของทั้งสองจึงได้ให้ราชเลขาคัดลอกบทความและแจกจ่ายชาวเมืองฉางอันและละแวกใกล้เคียง รู้ถึงความรักของทั้งสอง
   แม้ว่าเราทั้งสองจะเกิดมาต่างสถานะ แต่พรหมลิขิตนำพาเราทั้งสองมาพานพบเจอ จื่อฟูผู้เป็นที่รัก สตรีที่เพียบพร้อมบนความงามทั้ง 4 นั่นคือ รูปโฉมงาม กิริยางาม วาจางาม รู้จักหน้าที่ของตน มีความเฉลียวฉลาด มีเมตตา โอบอ้อมอารี ช่วยเหลือให้คำปรึกษาข้าในหลายฎีกา แม้จื่อฟูจะเป็นเพียงสาวใช้ในจวนของพระพี่นางองค์หญิงผิงหยาง ในอาภรณ์ธรรมดา
          อีกทั้งนึกไม่ถึงจื่อฟูจะเป็นสตรีคนเดียวกับที่ให้หกคำบนฏีกาสุดท้ายของอุปราชโต้วอิงก่อนจากลาด้วยอิทธิพลไทฮองไทเฮา ด้วยหกคำ "ราษฎร์ทุกข์เข็ญ โปรยเม็ดทอง" ตามหาตัวไกลสุดขอบฟ้าแต่กลับใกล้แค่เอื้อม นับเป็นวาสนาที่สวรรค์ประทานฮองเฮาที่ปรีชาต่อต้าฮั่น


        กวาดสายตาอ่านจนจบคำนวนเวลาแล้วสองวันจะถึงเทศกาลชีซี… คาดว่ายังทัน


        “ถ้าอย่างนั้นเจ้าช่วย….” เขากำลังจะเรียกขอเครื่องเขียน มิคาดว่าผู้ติดตามแสนรุ้ใจจะเตรียมไว้ให้ก่อนแล้ว แท่งหมึกฝนไว้รอพู่กันหู่ปี้ถูกประคองส่งพร้อมม้วนผ้าไหมคลี่จนเรียบตึง “อาเยว่… เจ้านี่น้า”
        ดวงตาคู่คมเข้มสีเกาลัดทอประกายจริงจัง “ขอรับ?? หรืออยากได้สีเพิ่มข้าจะรีบไปนำมา”
        “ฮะๆๆ ไม่ต้องๆ แค่จะถามว่าเจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าข้าจะร่วมการประกวดในครั้งนี้??” ดูอีกฝ่ายช่วยเตรียมความพร้อม เหลือแค่ตนลงมือวาดเท่านั้น
        “แค่เผื่อไว้น่ะขอรับ อีกอย่าง.. ตอนนี้คุณชายก็ว่างอยู่พอดีด้วย” บุรุษเผ่าเหมียวจดจำได้อย่างขึ้นใจ ผู้มีพระคุณอาภรณ์ขาวตรงหน้าเขาที่ชอบก็คือศิลปะวรรณกรรม ที่ไม่ชอบก๋คือการใช้เวลาว่างโดยเปล่าประโยชน์ ได้คอยสังเกตุรสนิยมและสิ่งที่คนผู้นี้เลือกที่จะกระทำหรือละเลย ทำให้ตนรู้สึกว่าสามารถเข้าใกล้ ‘เสิ่นหลิงเฮ่า’ และทำความเข้าใจนักกวีเลื่องชื่อผู้นี้ได้มากขึ้นทีละน้อย


        บุรุษผมเงินจินตนาการถึง ‘รักแรกพบข้ามฐานันดร’ พลันนึกไปถึงดาวเหนือและผืนทรายที่ตนรอนแรมผ่านทาง ในการเดินทางข้ามทะเลทรายยากจะแยกแยะและระบุทิศทางไปสู่จุดหมาย ราตรีที่มืดมิดรอบด้านเต็มไปด้วยผืนทราย เงยหน้าขึ้นพบกับจรัสแสงแห่งดาวเหนือช่วยชี้นำผู้หลงทางได้กลับบ้าน เปรียบเสมือนความหวัง...และคือทุกสิ่งที่นักเดินทางผู้หนึ่งต้องการ


        พู่กันตวัดไปมารังสรรค์หมู่ดาวดารดาษทว่าดาวประกายพฤกษที่ส่องแสงเจิดจ้าที่สุด ก็คือดาวเหนือเปรียบเสมือนองค์ฮ่องเต้ฮั่นอู่ตี้ ผู้ชี้นำพสกนิกรไปสู่ความผาสุก และสำหรับเว่ยฮองเฮาสวามีอันเป็นที่รักก็คือท้องฟ้าและทุกสิ่งของพระนาง นักกวีหนุ่มบรรจงเติมแต่งรอยยิ้มและความอบอุ่นลงไปในภาพของทั้งสอง ช่วงเวลาที่มีให้กัน ช่วงชีวิตของคนสองคนผ่านอุปสรรค ร่วมฝ่าฝันจึงจะมีปัจจุบันที่งดงามได้


ชื่อภาพ ‘ธุวดารา ท้องนภาของสองเรา’


        หลังวาดเสร็จแล้วใส่องคืประกอบภาพหกคำลงไป ก่อนจะมอบให้จูหรงเยว่ใช้เฟิ่งเลี่ยง พรานเวหาที่รวดเร็วที่สุดไปส่งยังจวนเจ้าเมืองฉางอัน หลังจากนั้นไม่นานก็พบว่าเหวินเหวินกลับมาแล้ว


@WenWen


        “ไม่เป็นไรข้ารอไม่นานหรอก เอาล่ะ… นี่ก็สายแล้วไปร่วมทานอาหารกับทุกคนกันเถอะ” พูดจบบุรุษผมเงินหยัดขึ้นเต็มความสูง หลังนั่งใต้ต้นไม้มาพักใหญ่ผลคือเกิดอาการขาชาไปวูบหนึ่งที่ซวนเซหวิดจะล้ม


@WenWen


        จังหวะหนึ่งที่มีมือมาช่วยดึงไว้ก่อนจะล้มคว่ำหน้าทิ่ม มือนี้กร้านและหนาทั้งยังจับเสียมั่นคง ใบหน้าหวานหยักยิ้มอย่างขอบใจคิดจะเอ่ยถ้อยคำมงคลสักสองสามประโยค ผู้ติดตามในชุดครามก็เข้ามาแทรกแย่งพยุงตนก่อน “ท่านลุกไวเกินไปนะขอรับ”
         “อา… นั่นสินะไว้คราวหน้าข้าจะระวัง ขอบใจพวกเจ้าทั้งสอง” ดวงตาหงส์กระพริบปริบๆ เพื่อกระตุ้นตัวเองก่อนจะออกเดินนำทั้งสองกลับเข้าไปในห้องโถงของโรงเตี้ยม


@WenWen

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +77 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 77 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ช้างเหลาหู่
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
กระบี่เง็กเซียน(เก๊)
พัดหวงไจ้
หมัดพื้นฐาน
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x46
x8
x4160
x12
x1
x64
x1
x2
x130
x110
x105
x6057
x80
x42
x4
x5
x3
x5
x30
x16
x70
x30
x1
x5
x4
x190
x98
x1452
x5
x5
x50
x100
x1
x100
x81
x4
x9999
x144
x1
x1
x12
x259
x338
x9999
x4470
x5
x144
x230
x69
x360
x9999
x899
x12
x237
x1
x100
x224
x5790
x193
x30
x4
x2
x6
x100
x7
x14
x22
x8
x1350
x1012
x174
x940
x200
x11
x9999
x9
x46
x3312
x3
x9
x394
x204
x6
x11
x147
x9999
x16
x6
x192
x715
x6
x15
x2
x51
x290
x61
x3
x70
x2
x15
x2
x3
x212
x1
x3
x2
x513
x560
x11
x619
x556
x340
x1950
x172
x2330
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x500
x715
x6
x306
x710
x110
x300
x52
x604
x600
x9999
x14
x199
x3229
x2632
x921
x1240
x861
x69
x76
x2
x1480
x31
x2147
x1118
x207
x50
x1
x187
x814
x462
x151
x103
x1692
x1035
x2124
x110
x7617
x1503
x3570
x1164
x2868
x769
x1308
x1689
x1514
x623
x20
x1
x29
x1291
x655
x33
x1
x8034
x3740
x67
x150
x20
x48
x387
x778
x60
x465
x150
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x105
x292
x70
x154
x35
x31
x2
x251
x71
x1
x273
x1099
x1870
x99
x10
x20
x10
x85
x9076
x10
x130
x1008
x7
x28
x758
x183
x2

650

กระทู้

2597

โพสต์

56หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2789588
เงินตำลึง
39617
ชื่อเสียง
249420
ความหิว
1417

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
3084
ความชั่ว
1146
ความโหด
2590
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-8-17 03:40:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
คณะเดินทางแห่งคฑาฮั่น
374
{ พระสุบินประหลาด 15 }
{ โบนัสหานซิ่นแห่งซางหยง }
ขุนพลตัวเป็นเป็น


        โรงเตี้ยมอิ้นเจ๋อหร่านยามกลางวันยังคงคึกคักเช่นเคย ผู้คนมากหน้าหลายตา ทั้งพ่อค้าและนักเดินทางจับจองที่นั่งบ้างก็สั่งอาหาร บางคนติดนัดหมายกับใครสักคนนั่งแกร่วฟังการบรรเลงชมงานแสดงระบำไปเรื่อย จนกระทั่งบรเวทีปรากฎร่างในอาภรณ์ขาวของบุรุษสวมหมวกผ้าโปร่งผู้หนึ่ง แม้พินิจใบหน้าเบื้องหลังม่านแพรได้ไม่ชัดเจนทว่าท่วงท่าและบรรยากาศรอบกาย ยังชวนให้คนใฝ่ฝันได้ว่ามิใช้ผู้สามัญคนหนึ่ง

        เขาขึ้นมามิใช่เพื่อร่ายรำหรือบรรเลงดนตรี แต่คือเสียงนุ่มทุ้มที่ขับลำนำบทกวีของชาวฮั่น

{ หานซินแห่งซางหยง }


ยินคำเล่าลือหรือสู้พานพบ
วีรบุรุษแดนใต้ผู้นำทัพรบ
ชนเถื่อนคร้ามครั่นในหนึ่งนาม
หากหยามกร้ำกรายได้เป็นศพ

กรีฑาแปดพันชีวีสู่เยว่สุ่ยนครา
ปาสู่ไม่แคล้วกรุ่นไอสงคราม
ทัพสามพันล้อมค่ายรักษา
แค้นนักชนเถื่อนมากเล่ห์กล

ผ่านบึงพิษคิดเพื่อพี่น้องฮั่น
กำราบเตี๋ยนสู้พิทักษ์เขตแดน
แม้น้ำน้อยหาได้หวาดหวั่น
เหลือเพียงหนึ่งก็จะต้านจนสุดตัว

สูญร่วมสี่พันทหารกล้าไม่สิ้นแรง
ท้าประลองขุนพล 'ซือฮุ่ยจง'
ชิงชัยอุบายกลมากแอบแฝง
บั่นคอชนเถื่อนเซ่นมาตุภูมิ

นำชิงชัยนำอิสระสู่ผองชน
ขุนศึกหาญสยบทักษินคืนดินแดน
หาคำใดสรรเสริญเกินคำคน
แกร่งดั่งกล้าด้วยจิตาชาติใจเพชร


ประพันธ์โดย :: ปราชญ์แห่งกวีหลิ่งจือ เสิ่นหลิงเฮ่า

        “เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง? มาได้ยินลำนำที่เกี่ยวกับวีรกรรมของตนเองโดยตรง??” หลังขับลำนำตามอาชีพตนเองเสร้จแล้ว ร่างสูงโปร่งก้าวอย่างสบายๆ มาตบบ่ารุ่นน้องเบาๆ เอ่ยคล้ายกึ่งเล่นกึ่งจริง


        “หึหึ…. เอาเถอะ นี่ยังแค่หนแรกๆ พอได้ฟังสับสิบสักร้อยหนเดี๋ยวก็จะชินไปเอง” มือเรียวยื่นข้ามไหล่ของขุนพลสยบทักษินเจ้าของวีรกรรมในบทกวีไปยังถ้วยชา ยกขึ้นดื่มหลายอึกแก้อาการคอแห้ง
        ตู๋กู่ซินอี้ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองก็จับใจความได้บางอย่าง “เห๋!? ขุนพลเหวินเป็นคนเดียวกับหานซิ่นแห่งซางหยงหรอกหรือเนี่ย!!” นางชี้ไปยังบุรุษหน้าซื่ออย่างเหลือเชื่อ ได้ฟังลำนำที่แรกยังเข้าใจว่าเจ้าของเรื่องไม่พ้นเป็นบุรุษบึกบึนกำยำ หน้าตาดุดันจนทัพเตี๋ยนเห็นแล้ววิ่งหางจุกก้น ที่ไหนได้… 'หน้าไม่ให้เลยสักนิด!!'

@WenWen

       “ได้ยินนามมิสู้พานพบ แม่นางตู๋กู่… ความสามารถของคนเรามิใช่ตัดสินที่รูปลักษณ์ภายนอก” เสิ่นหลิงเฮ่าปรายตามองไปโดยรอบ ดีว่าโรงเตี้ยมแห่งนี้ส่วนมากเป็นชาวนอกด่าน ทั้งข่าวในต้าฮั่นยังมาไม่ถึง ผู้ที่หันมาให้ความสนใจสนใจเพราะเสียงของแม่ทัพหญิงยังมีไม่มาก
        ตู๋กู่ซินอี้เข้าใจสายตานั้นพลันลดเสียงลง “คุณชายกล่าวมานั้นถูกต้อง… คนเราดูแค่ภายนอกไม่ได้จริงๆ ถือเป็นเกียรติของข้าที่ได้ร่วมงานกับขุนพลมีชื่อ”
      
@WenWen
        
        ผานซุ่นยอมออกจากครัวในที่สุด อวี้เหวินหยางเตรียมรถม้าและให้หญ้าน้ำค้างพวกม้าเรีนยร้อย เสบียงพร้อมน้ำพร้อมบุรุษผมเงินเดินไปตรวจสอบแล้วค่อยกล่าว “คิดว่าพวกเราคงไม่มีธุระที่นี่แล้ว… ให้แน่ใจว่าทุกคนได้ทานกันจนอิ่มแล้วค่อยออกเดินทางต่อเถอะ” เขาจำได้ว่านอกเมืองตุนหวงมีจุดพักม้าอยุ่แห่งหนึ่ง ครั้งที่พาหนูน้อยชาวหูไปส่งมารดาก็ยังแวะพักถึงสองหน ติดแค่ว่าระยะทางห่างจากตัวเมืองถึงพันลี้ทหารบางคนไม่เคยออกทะเลทราย การปรับสภาพร่างกายของคนเรานั้นต่างกัน เขาต้องการให้ทุกคนอยู่ในสภาพพร้อมที่สุด

@WenWen





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +170 เงินตำลึง +2500 ชื่อเสียง +333 ความหิว -36 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 170 + 2500 + 333 -36 + 8

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ช้างเหลาหู่
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
กระบี่เง็กเซียน(เก๊)
พัดหวงไจ้
หมัดพื้นฐาน
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x46
x8
x4160
x12
x1
x64
x1
x2
x130
x110
x105
x6057
x80
x42
x4
x5
x3
x5
x30
x16
x70
x30
x1
x5
x4
x190
x98
x1452
x5
x5
x50
x100
x1
x100
x81
x4
x9999
x144
x1
x1
x12
x259
x338
x9999
x4470
x5
x144
x230
x69
x360
x9999
x899
x12
x237
x1
x100
x224
x5790
x193
x30
x4
x2
x6
x100
x7
x14
x22
x8
x1350
x1012
x174
x940
x200
x11
x9999
x9
x46
x3312
x3
x9
x394
x204
x6
x11
x147
x9999
x16
x6
x192
x715
x6
x15
x2
x51
x290
x61
x3
x70
x2
x15
x2
x3
x212
x1
x3
x2
x513
x560
x11
x619
x556
x340
x1950
x172
x2330
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x500
x715
x6
x306
x710
x110
x300
x52
x604
x600
x9999
x14
x199
x3229
x2632
x921
x1240
x861
x69
x76
x2
x1480
x31
x2147
x1118
x207
x50
x1
x187
x814
x462
x151
x103
x1692
x1035
x2124
x110
x7617
x1503
x3570
x1164
x2868
x769
x1308
x1689
x1514
x623
x20
x1
x29
x1291
x655
x33
x1
x8034
x3740
x67
x150
x20
x48
x387
x778
x60
x465
x150
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x105
x292
x70
x154
x35
x31
x2
x251
x71
x1
x273
x1099
x1870
x99
x10
x20
x10
x85
x9076
x10
x130
x1008
x7
x28
x758
x183
x2

2

กระทู้

41

โพสต์

8440

เครดิต

เงินชั่ง
4080
เงินตำลึง
21982
ชื่อเสียง
3920
ความหิว
-37
เจ้านก
เลเวล 1
โพสต์ 2018-8-31 23:56:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Huiming เมื่อ 2018-9-1 00:52

- การเดินทางของหลี่ ฮุ่ยหมิง -
ณ.โรงเตี๊ยมอิ้นเจ๋อหร่าน

      หลังจากเดินทางฝ่าความร้อนระอุท่ามกลางทะเลทราย แม้จะได้ที่พักพิงอันแสนร่มรื่นมาแล้วที่บ่อน้ำผุดมาแล้ว แต่เมื่อออกเดินทางต่อและต้องเผชิญกับไอร้อนนั่นอีกครั้งก็เล่นเอาจะเป็นลมอยู่หลายครา เมื่ออกจากบริเวณเมืองจางเย่มาแล้ว ทั้งสองก็พากันเดินทางมาถึงเมืองจิ๋วฉวน กว่าจะถึงที่นี่เวลาก็ผ่านไปหลายชั่วยามจนพระอาทิตย์ที่ปล่อยไอร้อนออกมาเริ่มจะลาลับขอบฟ้า ยามราตรีใกล้มาเยือนอีกครั้ง แต่ค่ำคืนนี้เธอตั้งใจว่าจะไม่นอนกลางดินกินกลางทรายอีกแล้ว เงินเก็บที่เธอพกติดตัวมาขอใช้เพื่อความสุขสบายของตน

       เมื่อเข้ามายังเมืองจิ๋วฉวนสิ่งแรกที่เธอมองหาก็คือโรงเตี๊ยมที่จะใช้เป็นที่พักผ่อนสำหรับคืนนี้ เดินวนหาในเมืองไม่นานนักก็พบเข้ากับโรงเตี๊ยมที่ไม่ได้ใหญ่แต่ก็ถือว่าไม่เล็ก ที่นี่ดูชุ่มชื่นและมีชีวิตชีวาเนื่องจากดอกไม้นานาพันธุ์ และยังมีของแปลกตาที่ตนไม่เคยเห็นประดับอยู่มากมาย หญิงสาวจึงใช้เวลาชื่นชมบริเวณรอบนอกอยู่พักใหญ่

     เมื่อชื่นชมจนพอใจแล้วจึงก้าวเข้าไปในโรเตี๊ยม ภายในเองก็ตกแต่งอย่างมีรสนิยม อีกทั้งยังมีแขกมากหน้าหลายชาติพันธุ์ที่มาใช้บริการ

“ยินดีต้อนรับท่านนักเดินทาง”

     บุรุษผู้เป็นเถ้าแก่ออกมาต้อนรับแขกอย่างเป็นกันเอง หญิงสาวที่กำลังมองหาเจ้าของที่นี่อยู่พอดีจึงรีบหยิบถุงเงินใบจิ๋วขึ้นมา
และเอ่ยบอกความต้องการทันที

“ข้าต้องการที่พักสักหนึ่งคืนน่ะท่าน”

      เถ้าแก่โรงเตี๊ยมพยักหน้าก่อนจะนำทางไปยังห้องพัก เมื่อมาถึงห้องพักหญิงสาวก็รีบทิ้งสัมภาระที่แบกมาทั้งวัน ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง แม้จะไม่นุ่มมากมายแต่ก็ดีกว่าการนอนบนพื้นอย่างคืนแรกที่ออกมาจากหุบเขา ฮุ่ยหมิงกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงสักครู่ ก่อนจะนึกได้ว่าเถ้าแก่ได้บอกไว้ว่าที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้จะมีการแสดงของคณะละครเร่ในเวลากลางคืน ไหนๆก็ได้พักผ่อนแล้วเจ้าตัวจึงออกจากห้องพักไปร่วมชมและหาของอย่างอื่นกินที่ไม่ใช่หมั่นโถวเหมือนเดิม

      หลังจากใช้เวลาไปกับการชมการแสดงของคณะละครเร่และอิ่มหนำกับอาหารเลิศรสของโรงเตี๊ยมแล้ว หญิงสาวก็เดินกลับที่พักตนเพื่อนอนเอาแรงไว้เดินทางต่อในวันถัดไป  เมื่อเข้ามาในห้องก็พบกับเจ้าพิราบที่เกาะอยู่บนหน้าต่างและดูเหมือนมันจะหลับไปก่อนแล้ว
เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ล้มตัวนอนบนเตียงบ้าง เพราะคืนนี้มีเตียงให้นอนสบายอีกทั้งไม่มีเสียงลมหวีดหวิวมาคอยหลอนหู หญิงสาวที่หัวถึงหมอนไม่นานก็หลับไหลเข้าสู่นิทราอย่างสบายใจ

________________________________________



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -9 Point +5 ย่อ เหตุผล
STAFF_Pixiu + 10 + 500 -9 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขวานยาว
ตัวเบาพื้นฐาน
กำหนดลมหายใจ
ต้าเสวีย
รถม้าหรูหรา
เกราะทองแดง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x1
x1
x15
x15
x10
x25
x5
x20
x20
x100
x25
x25
x50
x35
x50
x100
x25
x25
x1
x20
x50
x8
x6
x7
x90
x54
x2
x10
x50
x2
x29
x15
x14
x57
x200
x1
x90
x71
x50
x150
x120
x558
x500
x40
x39
x1
โพสต์ 2018-9-9 11:09:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Yueqing เมื่อ 2018-9-9 11:27

{การเดินทางของชายตาบอดกับม้าสีหมอกใจดี?}



ถัดจากจางเย่ตอนนี้เยว่ชิงก็เดินทางมาถึงเมืองจิ๋วฉวนแล้ว โชคไม่ค่อยดีในทะเลทรายนั้นยามเช้าร้อนมากกลางคืนหนาวมากเมื่อวานเยว่ชิงที่เนื้อตัวเปียกปอนต้องนั่งหนาวสั่นบนหลังม้ายามค่ำคืน ที่สำคัญฝุ่นทรายคละคลุ้งไปทั่วบ้างก็พัดเข้าจมูกของเยว่ชิงจนทำให้เยว่ชิงนั้นแสบจมูกไปหมดจึงต้องอาศัยผ้าบางๆขึ้นมาปิดบังใบหน้า ปิดทั้งตาปิดทั้งปากไม่บ้าสิแปลก เยว่ชิงคิดไปก็ขบขันกับตนเอง เขายังคงควบม้าขึ้นไปนอกด่านอย่างไม่รีบร้อน ใกล้ถึงด้านขึ้นเรื่อยๆจากที่ชาวบ้านแถวนี้บอกกับเยว่ชิง อย่างน้อยเขาก็ไม่หลงทาง เยว่ชิงเงยหน้าขึ้นฟ้าเพื่อหาอากศที่ไม่มีฝุ่นเพื่อหายใจ แต่ที่ไหนๆอากาศก็ล้วนเหมือนกัน



"ข้าเริ่มที่จะหายใจไม่ออกแล้ว"เยว่ชิงพึมพำกับตนเองแล้วดึงผ้าปิดที่ปิดใบหน้าด้านล่างออก



"ค่อยดีขึ้น"เยว่ชิงออกมาอย่างจนใจ



"ทนสักนิดก็ไม่เสียหาย"เยว่ชิงเอ่ยออกมาอย่างไม่ยี่หระ



เยว่ชิงควบม้าต่อไปเรื่อยๆ เขาไม่ควบม้าเร็วนักเพราะอาจทำให้หลงทางในทะเลทรายที่กว่าใหญ่แห่งนี้ได้ง่าย เยว่ชิงจึงพยายามประคองตนและม้าสีหมอกตัวนี้ให้อยู่ในเส้นทาง เยว่ชิงได้ยินเสียงดังมาจากทางข้างหน้าจึงเร่งม้าให้เร็วขึ้นเล็กน้อยเพื่อไปให้ถึงโดยเร็วดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นโรงเตี๊ยมที่อยู่แถวๆเมืองอาจจะพักได้ เยว่ชิงลงจากหลังม้าแล้วใช้การจูงสายบังคับม้าแทนเพื่อไม่ให้ม้าตกใจตื่นผู้คน ผู้คนแม้จะดูเบาบางเพราะเสียงไม่ได้ดังมากมายเช่นในเมืองหลวง หรือในลานชุมชนของหุบเขาคนโฉด แต่ก็ทำให้เยว่ชิงได้รู้ว่าที่นอกด่านก็มีผู้คนอยู่ไม่น้อย พอเอ่ยถูลานชุมชนเขาก็นึกถึงเด็กๆ ท่านป่ายสุ่ยคง และจอมยุทธ์จุนที่คอยอุปการะมาเสมอ ออกมาได้ไม่นานเขาก็คิดถึงที่นั้นอีกแล้ว เยว่ชิงหยุดตรงทางที่คิดว่าหน้าจะเป็นทางเข้าโรงเตี๊ยม นำกู่เจิงขึ้นมาสะพายไว้ด้านหลังแล้วหาที่ผูกม้าที่อยู่ไม่ห่างไกลจากที่นี่นัก



"หาที่พักอยู่อย่างนั้นรึ"เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถาม



"ขอรับ"เยว่ชิงหันกลับไม่ตามเสียง



"เจ้าคงเดินทางมาไกล...ข้ามีห้องพักเชิญตามอัธยาศัย"เสียงนุ่มทุ้มนั้นค่อยแผ่วเบาลงราวกับว่าเจ้าของเสียงกำลังเดินออกไป



"...."เยว่ชิงไม่ได้ตอบอะไรอีก



เยว่ชิงเดินขึ้นไปด้านบนเพื่อเก็บของพระอาทิตย์เริ่มคลอยต่ำลงแสงที่สาดส่องมาเริ่มแผ่วเบาอย่างอบอุ่น จากนั้นเยว่ชิงได้เดินลงมาเพื่อให้อาหารม้าสีหมอกของตนที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก หลังจากม้าอิ่มหนำสำราญถึงคราวที่เจ้าของอย่างเยว่ชิงต้องหาอะไรกินเสียแล้ว เยว่ชิงเดินกลับเข้าไปในโรงเตี๊ยมแห่งนั้นอีกครั้ง แต่ความอับโชคนั้นมันติดตัวเยว่ชิงจึงสะดุดหินห้มหัวโขกกับพื้นต่างระดับตรงประตูทางเข้าพอดิบพอดี ยังดีที่แถวนั้นไม่มีผู้ครไม่เช่นนั้นคงได้ยินเสียงหัวเราะขบขันดังระงมไปทั่วเป็นแน่แท้ เยว่ชิงสั่งอาหารมากินให้หายหิวหลังจากที่กินหมั่นโถวติดต่อกันมาเป็นเวลาถึงสองวันติดๆ หลังจากกินอิ่มเยว่ชิงก็อาบน้ำแล้วนอนบนเตียงไม้ของโรงเตี๊ยมมันดีกว่าการนอนบนหลังม้าเป็นมาก ไม่นานเยว่ชิงก็หลับไป


ยามเช้าวันต่อมา


เยว่ชิงรู้สึกได้ถึงแสงอาทิตย์ที่สาดแสงลอดผ่านทางหน้าต่างโรงเตี๊ยมเข้ามากระทบกับใบหน้าของเยว่ชิงในยามเช้า เยว่ชิงเก็บของแล้วเตรียมลงไปทานข้าวเช้าจ่ายเงินแล้วเตรียมออกจากโรงเตี๊ยมไป ทันทีที่เยว่ชิงลงมาจากห้องพักก็มีเสียงอึกทึกครึกโครมเกิดขึ้นเล็กน้อย แต่เยว่ชิงหาได้ใส่ใจกับมันมากนัก เขารีบทานข้าวแล้วเดินไปเพื่อชำระค่าที่พักของเมื่อวาน



"เจ้าจะไปที่ใดรึพ่อหนุ่ม"เสียงนุ่มทุ้มถามเยว่ชิงอีกครา



"ข้าจะไปที่ด่านอี้เหมินกวนขอรับ"เยว่ชิงตอบกลับไปอย่างยิ้มแย้ม



"หึ่ม?เจ้าจะไปทำอะไรที่นั้นกัน"เสียงนั้นยังคงถาม



"ข้าได้ข่าวว่ามีความเดือดร้อนอยู่ข้าจึงอยากไปช่วย"เยว่ชิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มอีกครา



"เช่นนั้นรึ...กลับมาพักได้อีกหากเจ้าต้องการ"เสียงนั้นหายไปเช่นเมื่อวาน



เยว่ชิงออกจากโรงเตี๊ยมแล้วลากม้าไปยังทางที่ได้ถามมา ไปสู่ด่านอี้เหมินกวนได้แล้ว






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

ข้าเขินง่ายนะ^^
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กู่ฉินมรกต
คัมภีร์ขงจื้อ
ตัวเบาพื้นฐาน
ม้าสีหมอก
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x18
x15
x20
x32
x36
x1
x1
x1000
x40
x10
x100
x1
x6
x1
x4
x2
x4
x4
x6
x100
x6
x100
x1
x2
x70