ดู: 171|ตอบกลับ: 4

{ เมืองจางเย่ } เหลาสุราหมิงปู้ซวีฉวน | 名不虚传

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-8-13 02:33:10 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2018-8-13 12:37





เหลาสุราหมิงปู้ซวีฉวน | 名不虚传

{ เ มื อ ง จ า ง เ ย่ }













【เหลาสุราสมดั่งร่ำลือ】
' หวังราตรีนี้ยังเยาว์ สุขใดเล่าเท่าใจไร้กังวล '
ผ่านห้วงทะเลทรายวิบากช่างยากเข็ญ มากทั้งโจรและพายุวิปโยคและระคายผิว
มาบรรเลงความสุขอย่างเหนือชั้น ปรนเปรอโสตสัมผัสทั้งห้าด้วยสิ่งที่เราคัดสรรมาอย่างดี
ไม่ว่าจะผ่อนคลายความเหนื่อยล้าด้วยสุราหมักดีกรีแรง ขาแพะย่างหอมกรุ่นเครื่องเทศ 
โสตเสนาะและการร่ายรำเริงราตรีอย่างชาวนอกด่าน ลองสัมผัสดื่มด่ำดูสักครั้งแล้วจะรู้ว่า
สถานที่แห่งนี้น่ะ... สมคำร่ำลือ

เถ้าแก่เนี้ย
ฉางอิน ปี้ลั่ว (28)
อุปนิสัย :: เปิดเผยเป็นกันเอง ใครดีมาตอบแทนกลับด้วยความเป็นมิตรใครร้ายใส่นางจะถูกเอาคืนชนิดตาต่อตาฟันตาฟัน เป็นสตรีขวางโลกพอสมควร ประเภทที่ว่าใครอย่ามาสั่งว่านางควรหรือต้องทำอะไร ช่างหัวจารีตประเพณี ไม่แยแสคำนินทาเสมือนเสียงนกกาเห่าหอน แค่รู้ว่าตัวเองสวย ฉลาด และรวยมากก็พอ
ความชื่นชอบ :: เรื่องราวที่แปลกใหม่ ของแปลกตา สัตว์หายาก ช่องทางทำเงิน
ประวัติ :: ลูกครึ่งสาวชาวฮั่นและเศรษฐีนีต้าหว่านผู้มาพร้อมกับความโผงผางและกล้าที่จะเผชิญอุปสรรค มารดาของนางมีบุตรชายบุตรสาวหลายคนและนิยมให้บททดสอบแก่พี่น้องทุกคนอย่างเท่าเทียม เมื่อเริ่มคิดอ่านเป็นผู้ใหญ่นางและพี่ชายพี่สาวถูกขับไล่ออกจากบ้าน โดยมีเพียงเสื้อผ้าติดกายพร้อมของทำทุนคนละชิ้น (ที่ไม่ใช่เงินตรา) พี่ชายคนแรกได้เมล็ดพืชหนึ่งกระสอบต่อมาทำปศุสัตว์เลี้ยงโครายใหญ่ น้องสาวได้มุกมีตำหนิหนึ่งกล่องปัจจุบันเปิดร้านขายวัตถุดิบยา แน่นอนว่าปี้ลั่วเองก็ไม่ยอมน้อยหน้านางใช้เวลาเพียงหนึ่งปีเปลี่ยนจากผ้าไหมพับเดียวเป็นที่ดินผืนงาม อีกสองปีเพื่อสร้างที่นา โรงสี ตามมาด้วยการเปิดเหลาสุราขึ้นชื่อแห่งเหลียงโจว




ชื่อกิจการ : เหลาสุราสมดั่งร่ำลือ
เจ้าของกิจการ : ฉางอิน ปี้ลั่ว 
เวลาปิดบริการ : ตลอดวันตลอดคืน 
ประเภทร้าน : รับสั่งจองและหมักสุราสั่งทำพิเศษ บริการอาหารผสมผานต้าหว่าน-ฮั่น 
ให้บริการสุราอาหารเลิศรส ค่ำคืนดื่มด่ำกับการแสดงมีบริการที่พักชั่วคราว

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองจางเย่




 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

650

กระทู้

2597

โพสต์

56หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2789588
เงินตำลึง
39617
ชื่อเสียง
249420
ความหิว
1417

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
3084
ความชั่ว
1146
ความโหด
2590
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-8-15 00:00:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-8-16 16:01





คณะเดินทางแห่งคฑาฮั่น
372
{ พระสุบินประหลาด 13 }
{ เตรียมงานเลี้ยงรับรองขุนชนะชัย }
{ สอนลมปราณเหวินเหวินวันที่ 1 }
รู้จักต่อรอง

   
        รุ่งสางเสียงวิหคขับขานปลุกรับอรุณ ในห้องพักส่วนตัวของเหลาสุราดวงตาหงส์พริ้มหลับลง ร่างที่เสื้อผ้าหลุดรุ่ยนอนคว่ำหน้าอยู่บนฟูกนอนคล้ายมีท่าทีผ่อนคลาย “อาเยว่...ไปบอกผานซุ่นว่าไม่ต้องแสดงฝีมืองานครัวมากนัก เวลาทางจะล่าช้าลง…”
        “จะให้ข้ายกสำรับขึ้นมาที่ห้องพร้อมกันเลยไหมขอรับคุณชาย?” จูหรงเยว่วางอาภรณ์ชุดใหม่ที่ถูกพับจนเรียบไว้แล้วข้างอ่างล้างหน้า ตรวจดูความเรียบร้อยเตรียมออกไปจัดการธุระตามที่ได้รับมอบหมาย ก่อนชะงักกับคำสั่งถัดมา
         “ได้… แล้วเรียกอาเหวินขึ้นมาที่นี่ด้วย” ฟังคำขานรับแผ่วเบานักกวีหนุ่มผ่อนลมหายใจ คิดอยากซุกผ้าห่มลงนอนต่อแต่ก็ทำไม่ได้ คณะราชฑูตเดินทางผ่านทะเลทรายมาถึงเมืองจางเย่ตนจัดแจงให้ทุกคนได้พักอย่างเต็มอิ่ม ยังมีเส้นทาที่ต้องวางแผนมากมายหวังจะงีบการหลับหนึ่งชั่วยามของเขากลายเป็นตื่นอีกทีตะวันส่องฟ้าบ่งบอกถึงเวลาวันใหม่มาเยือน

@WenWen

        “เมื่อคืนหลับสบายดี? เอาล่ะเมื่อรับปากเจ้าแล้วว่าจะฝึกวรยุทธ์ให้เลือกวันดีมิสู้เริ่มเสียตอนนี้” ได้ยินเสียงรุ่นน้อง บุรุษผมเงินวางมือจากการล้างหน้าหยิบผ้าเนื้อหน้าข้นซับหยดน้ำที่พราวระยับอยู่บนสองแก้มเนียนอย่างเบามือ อาจเพราะเช้านี้ดวงอาทิตย์อบอุ่นจนเกินไปส่องสะท้อนให้ปลายนิ้วเรียวราวกับเปล่งแสงได้ “คงต้องบอกเอาไว้ก่อน… ข้าฝึกยุทธ์เพื่อสุขภาพคงไม่อาจสอนท่วงท่าการใช้งานได้ เรื่องนั้นอาเยว่จะเชี่ยวชาญกว่ามาก” เชิงว่าเจ้าไปขอให้เขาสอนเองนะ

@WenWen

        “มา…นั่งลงตรงหน้าข้าแล้วฟังให้ดีในเส้นทางนี้เมื่อก้าวเท้าแล้ว ยากจะถอยหลังกลับเพราะบุญคุณความแค้นจะคงอยู่ตลอดไป ทุกย่างเท้าของเจ้าล้วนเต็มไปด้วยอันตราย การฝึกฝนกำลังภายในเพื่อเอาชีวิตรอดในยุทธภพนั้นยากลำบากยิ่งกว่าฝึกพลังกาย แต่ทั้งสองควรไปอย่างสัมพันธ์กัน กำลังภายในเป็นหลัก และ กำลังกายเป็นรอง” บุรุษชุดขาวเริ่มอธิบายความรู้เบื้องต้น เสริมเติมสิ่งที่ตนทราบเข้าไปเผื่อว่าขุนพลตรงหน้าจะเข้าใจวิถีของผู้ฝึกยุทธ์มากขึ้น “อย่างที่ได้บอกไปแล้วว่าข้าฝึกยุทธ์เพื่อรักษาสุขภาพ แนวทางของการฝึกเพื่อวิถีต่อสู้คงต้องไปเสาะหาเคล็ดวิชาที่เหมาะสมจากผู้รู้ท่านอื่น”

@WenWen

        “ข้าจะสอนการเดินลมปราณขั้นพื้นฐานก่อน แต่ว่าการเรียนลมปราณขั้นพื้นฐานนั้นถ้าเกิดพวกเจ้าเจอยอดฝีมือที่ใช้กำลังภายในที่เฉพาะเจาะทางหรือกำลังภายในอื่นๆ ก็ยากจะปะทะ เนื่องจากลมปราณกำหนดลมหายใจนี้เป็นเพียงพื้นฐานผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้นเพื่อเปิดทางสู่วิชาตัวตัวเบา แต่ไม่ใช่ลมปราณที่เหมาะแก่ต่อสู้เท่าที่ควรหากต้องพบเจอยอดฝีมือ”

@WenWen

         "ก่อนอื่นฟังให้เข้าหู และเก็บไว้จำให้ดี และค่อยทำตาม....นั่งสมาธิสงบจิตใจเสียก่อน หายใจตามปรกติ 2 นาที ถ้าเหนื่อยมาจากงาน หรือเพิ่งเดินทางมาถึง เมื่อเริ่มรู้สึกสบายก็แสดงว่าพร้อมจะฝึกต่อไปแล้ว…. จากนั้นให้วางฝ่ามือหงายขึ้นทั้งสองบนหน้าเข่าซ้ายและขวา” หลิงเฮ่าอธิบายซ้ำสองรอบแล้วเริ่มนำปฎิบัติ จูหรงเยว่ยืนพิงกรอบประตูเฝ้าระแวดระวังภัยทั้งจางภายนอกและภายในอยู่ไม่ห่าง

@WenWen


         "หายใจเข้าสี่ หายใจออกหนึ่ง คือ หายใจเข้าติดต่อกันให้ครบสี่ครั้งโดยไม่ออก ทำแบบนี้วนไป 100 รอบ” นอกจากเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของบุรุษผมเงินที่ชวนให้คนสงบใจแล้ว เวลาในห้องคล้ายไหลช้าลง

@WenWen

         น้ำเสียงนุ่มทุ้มยังคงชี้นำอย่างต่อเนื่อง “ทำใจให้สงบแล้วค่อยๆ หลับตาลง หุบปากแล้วใช้ปลายลิ้นคํ้า แตะเบาๆ ที่เพดาน รวมจิตเป็นหนึ่ง แล้วจึงหายใจเข้าค่อยๆ ลึกขึ้น จากนั้นถอนหายใจลึกเข้าจนสุดแรง จากลมหายใจหยาบให้ค่อยๆ ปรับให้ละเอียดมากขึ้น จากการหายใจตื้นก็ให้ค่อยๆ ลึกขึ้น จากการหายใจสั้นก็ค่อยๆ ยาวขึ้น เพิ่มขึ้นตามลำดับอย่างช้าๆ จากนั้นให้นำลมหายใจที่เข้ามาในร่าง ค่อยๆ กดให้ต่ำลงไปจนกว่าจะเลยสะดือลงไป 3 นิ้วเป็นตำแหน่งที่ตั้งของจุดตันเถียน”

@WenWen

        “ไม่เป็นไรแรกๆอาจจะติดขัดเช่นนี้สักระยะ วางใจให้สงบทำไปสักสิบรอบร้อยรอบก็จะชำนาญขึ้นเอง” เสิ่นหลิงเฮ่ารับรุ้เสียงลมหายใจที่สะดุดนี้ได้โดยไม่แม้ลืมตาขึ้นมอง “จำไว้ การนำล่องลมหายใจให้ต่ำนี้ ห้ามเจตนากดหรือใช้แรงบีบเกร็งกล้ามเนื้อให้ดันลมหายใจตำลงไป แต่พึงใช้จิตสำนึก ความรู้สึกของจิตใจไปจับที่กองลม จึงสมมุติว่าเห็นกองลมที่หายใจเข้านั้นเป็นกลุ่มลมสีขาวกำลังถูกนำผ่านรูจมูก ผ่านหลอดลม ผ่านปอดแล้วผ่านช่องท้องและลงตํ่าจนถึงท้องน้อย ซึ่งเป็นที่ตั้งจุดตันเถียน เมื่อลมหายใจถึงจุดตันเถียน แล้วก็ค่อยๆ ปล่อยลมหายใจออก ช่วงที่ลมหายใจเข้าและออก จะต้องฝึกให้ใช้ระยะเวลายาวเท่าๆ กัน จิตใจก็จะค่อยๆ สงบลงมา”

@WenWen

        นักกวีหนุ่มเดินลมปราณไปด้วยดีว่าเขาไม่ต้องถ่ายหนักอีกแล้วหลังผ่านการฝึกสำเร็จ ส่วนอีกราย… ‘อาเยว่คงเตรียมกระโถนไว้ให้แล้วละมั้ง’
        “ข้อสำคัญ หากยังมีเสียงอยู่แสดงว่าผิด ต้องเริ่มฝึกใหม่ตั้งแต่ศูนย์ นั่นคือ หายใจไม่มีเสียง ไม่ใจร้อนรีบเร่ง การหายใจเป็นไปอย่างมั่นคง เชื่องช้า ต่อเนื่องไม่ขาดช่วง ละเอียดนิ่มนวล ลึก ยาว และต้องหายใจแล้วไม่รู้สึกลำบากและเหนื่อย ประสาทผ่อนคลายความตึงเครียด จิตใจสงบว่างเปล่า จึงเป็นการถูกต้อง”

@WenWen

       “........................” จูหรงเยว่หรี่ตาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงประหลาดนั้น
        บุรุษผมเงินยิ้มบาง เห็นใบหน้าอึดอัดขัดเขินนั่นแล้วก็พอเข้าใจได้ “ไปเถอะ… เป็นธรรมดาของการฝึกเปิดทวารลมปราณมีถ่ายของเสียออกเป็นธรรมดา”

@WenWen

        คล้อยหลังขุนพลโกยหาสุขา บุรุษชุดขาวก็ก้มหน้าศึกษาเส้นทางในแผนที่ต่อจนลืมไปว่าคนที่นำสำรับอาหารขึ้นาเริ่มจะมีท่าทีไม่พอใจเสียแล้ว “คุณชายขาแพะย่างน้ำผึ้งวันนี้ผานซุ่นตั้งใจปรุงมาก ดูสิกำลังร้อนๆ ข้าแล่ออกมาเนื้อยังนุ่มอยู่เลยทานก่อนเถอะขอรับแล้วค่อยทำงานต่อ”
        ได้ยินเสียงเชิญชวนพร้อมถาดที่ถูกดันมาข้างตัว ท่านราชฑูตก็เริ่มรู้สึกอยากรับอาหารเช้าขึ้นมาหน่อยๆ แต่ยังกำหนดจุดพักในเมืองตุนหวงไม่ได้ดวงตาคู่เรียวจับจ้องแต่ตัวอักษรและบันทึกหนังสัตว์ “อาเยว่หากเจ้าหิวก็กินได้เลย ส่วนของข้าวางไว้ก่อน”
        “แต่ว่า…..ซือหม่าฮูหยินกำชับข้าไว้ว่าต้องดูแลท่านให้ดีเกิดกลับไปคราวนี้อาเยว่ถูกตำหนิจะทำอย่างไร” เมื่อสะกิดแล้วยังเบาไปก็ต้องยกอี้เหนียงท่านขึ้นมาพูดละนะ..
        คล้ายว่าได้ผลบุรุษผมเงินวางมือลงจากงานทันที ไม่วายยกนิ้วชี้จิ้มหน้าผากผู้ติดตามแสนรู้ไปสองจึก “เดี่ยวนี้ฉลาดหาคำมาต่อรองจริงนะเจ้า!!”

        ‘ไม่ทำเช่นนี้ท่านก็ชอบละเลยตัวเองอยู่เรื่อย...’ บุรุษเผ่าเหมียวยิ้มเนือยคลำหน้าผากตัวเองป้อยๆ ก่อนถอยออกมาเพื่อไปติดต่อเถ้าแก่เหลาสุราเรื่องที่ว่าคุณชายต้องการสั่งอาหาร และเครื่องดื่มจากที่นี้ไว้ใช้ในงานเลี้ยงฉลองต้อนรับขุนชนะชัย

@WenWen

@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +3007 เงินตำลึง +8500 ชื่อเสียง +1035 ความหิว -36 Point +30 ย่อ เหตุผล
zifu + 3000 + 8000 + 1000 + 25
Admin + 7 + 500 + 35 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ช้างเหลาหู่
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
กระบี่เง็กเซียน(เก๊)
พัดหวงไจ้
หมัดพื้นฐาน
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x46
x8
x4160
x12
x1
x64
x1
x2
x130
x110
x105
x6057
x80
x42
x4
x5
x3
x5
x30
x16
x70
x30
x1
x5
x4
x190
x98
x1452
x5
x5
x50
x100
x1
x100
x81
x4
x9999
x144
x1
x1
x12
x259
x338
x9999
x4470
x5
x144
x230
x69
x360
x9999
x899
x12
x237
x1
x100
x224
x5790
x193
x30
x4
x2
x6
x100
x7
x14
x22
x8
x1350
x1012
x174
x940
x200
x11
x9999
x9
x46
x3312
x3
x9
x394
x204
x6
x11
x147
x9999
x16
x6
x192
x715
x6
x15
x2
x51
x290
x61
x3
x70
x2
x15
x2
x3
x212
x1
x3
x2
x513
x560
x11
x619
x556
x340
x1950
x172
x2330
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x500
x715
x6
x306
x710
x110
x300
x52
x604
x600
x9999
x14
x199
x3229
x2632
x921
x1240
x861
x69
x76
x2
x1480
x31
x2147
x1118
x207
x50
x1
x187
x814
x462
x151
x103
x1692
x1035
x2124
x110
x7617
x1503
x3570
x1164
x2868
x769
x1308
x1689
x1514
x623
x20
x1
x29
x1291
x655
x33
x1
x8034
x3740
x67
x150
x20
x48
x387
x778
x60
x465
x150
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x105
x292
x70
x154
x35
x31
x2
x251
x71
x1
x273
x1099
x1870
x99
x10
x20
x10
x85
x9076
x10
x130
x1008
x7
x28
x758
x183
x2

113

กระทู้

636

โพสต์

38หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
22265
เงินตำลึง
211967
ชื่อเสียง
60119
ความหิว
1163
คุณธรรม
917
ความชั่ว
0
ความโหด
150
หมาล่าเนื้อ
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-11-21 23:45:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  "สุรามหาภัย" ข้าพูดไม่ผิดหรอกนะถ้าหากจะให้ข้าพูดน่ะ
                                  น้ำมหาภัยที่ข้าพูดนี้มันก็มีที่มาจากความเลวร้ายเมื่อใครลอง
                                  ถ้าไม่แน่จริงหรือเริ่มต้นดื่มเป็นต้องเมาเละเทะ ไม่เหลือเค้าเดิม
                                  อีกทั้งมันจะพาเราไปสู่หายนะหากไม่ยอมเลิกมันซึ่งมันแย่มาก


                                   เดินทางมาตั้งไกล กะว่าเมื่อเดินทางมาถึงอีกเมืองจะเจออะไรที่มันเจริญหูเจริญตาบ้าง แต่กลับกลายเป็นว่ามาเจออะไรแบบนี้ ข้าไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เลย อีกไม่กี่เมืองข้าก็จะออกจากแผ่นดินฮั่นแล้ว ยังจะมีเรื่องอะไรอีกล่ะ ให้ตายสิ มีเรื่องกับคนเมานี่ เป็นอะไรที่ก็รู้ว่ายังไงมันก็ไม่ยอม สุดท้ายคือมันก็ต้องใช้กำลังเพื่อสงบสติอารมณ์ด้วยนั่นล่ะ ข้าเดินผ่านที่หน้า..เออ.. มันเป็น.. เหลาสุรา ข้าไม่เคยเข้าหรอก ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง แต่เรื่องมันเกิดขึ้นที่ด้านหน้าของสถานที่นี้ แล้วข้าที่เดินไปที่เหลาอะไรนี่ล่ะ แล้วจู่ๆ เสียงก็ดังมาจากในเหลา เป็นเสียงที่ดูเหมือนว่า... จะมีเรื่องกันที่ด้านใน...

                                  "โครม!!"

                                  ก็นั่นล่ะ เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ชายร่างใหญ่โยนขี้เมาสองคนออกมาจากเหลานี้ ข้าว่าก็คงไม่มีเรื่องอย่างอื่น นั่นล่ะ ข้าที่เดินเข้าไปคิดว่าข้าคงต้องเข้าไปห้าม เพราะไอ้ขี้เมานั้นมันหยิบมีดจากใต้แขนเสื้อหมายจะแทงหญิงสาวที่ยืนข้างๆนั้น ข้าตอนนี้คงเดินไม่ได้แล้วล่ะ ข้าควงดาบแห่งยักษ์มาถือไว้และพุ่งไปข้างหน้าขวางคมดาบที่พุ่งเข้าใส่หญิงสาว ซึ่งดูเหมือนนางเองจะเป็นเจ้าของที่นี่อ่ะนะ.. ข้าคิดว่าเฉยๆ นี่เป็นเพีนงสมมุติฐานของข้าเพียงเท่านั้น ไม่ได้เป็นอย่างที่ข้าคิดไว้จนกว่านางเองจะเป็นผู้บอกข้าเอง...

                                  "อะไรวะ! เข้ามาห้ามข้าทำไม ยัยนี่มันไล่ข้า"
                                  "ก็เจ้าน่ะมันเข้ามากินแล้วไม่จ่ายเงินสิ แล้วก็อยู่ยันเช้าทุกวันแบบนี้ ข้าเองก็ทนไม่ไหวหรอกนะ"
                                  "ก็ข้าบอกว่าเดี๋ยวข้าจ่ายให้ เจ้าไม่รู้หรอกรึไงว่าข้าเป็นลูกใคร ฮะ! ข้ามีอิทธิพลทั้งในเขตซี้อวี้ทั้งหมด"
                                  "เขตซี้อวี้ เขตตะวันตกนั่นมีใครปกครองอย่างงั้นรึไงกัน"
                                  "เจ้าช่างขลาดเขลายิ่งนัก แม่สาวน้อย ข้าน่ะคือแม่ทัพ ผู้ดูแลดินแดนตะวันตกทั้งหมด"
                                  "แม่ทัพซี้อวี้..."
                                  "ช่าย ข้าน่ะ เป็นคนองค์ฮ่องเต้พระราชทานตำแหน่งให้ ความแข็งแกร่งข้าเป็นหนึ่งในกองทัพ นามของข้า.. ข้าเว่-"

                                  "เปรี้ยง!!!"

                                  ทนไม่ไหวล่ะ ก็นึกว่าข้าจะอยู่เงียบๆละ ขนาดเป็นตำแหน่งที่ไม่คิดว่าจะมีใครรู้แล้ว เพราะข้าไม่เคยโผล่หน้าหรือเผยตัวให้คนทั่วไปเห็นเท่าไหร่ถึงแม้ว่าข้าจะตัวใหย่ขนาดนี้ แต่ข้าก็ไม่ได้บอกว่าเป็นแม่ทัพหรอก จนกระทั่งข้ามาเจอเหตุการณ์นี้ มันไม่ใช่แล้วแบบนี้ ข้าหวดขาเตะแบบเต็มข้อ ซัดใส่ไอ้ขี้เมาจอมโกหกนั้นปลิวไปต่อหน้าต่อตาชายร่างใหญ่ทั้งสองคนกับหญิงสาวตรงหน้า ทั้งสามที่ยืนมองได้แต่หน้านิ่งเหวอไม่พูดอะไร หรือแม้แต่ทำอะไร ข้าที่ตอนแรกไม่พอใจ ตอนนี้เหมือนกับว่าได้ปลดปล่อยแทบทุกอย่างออกไป เพราะไอ้ขี้โม้จอมโกหกแบบนี้ โดยเฉพาะเอาเรื่องของข้ามาหากินแบบนี้ข้ายิ่งโมโหใหญ่ เอาเถอะ ตอนนี้ไอ้ขี้โม้นั่นก็ไม่อยู่ล่ะ ข้าว่ามันคงจะตายไปแล้วล่ะ ข้าหวดเตะไปซะขนาดนั้น...

                                 "แม่ทัพซี้อวี้เขาไม่ชอบสุราซักหน่อย ให้ตายสิ ชอบเอาเรื่องคนอื่นมาหากินแบบนี้ใช่ไม่ได้เลย"
                                 "เออ.. ท่านชายขอบคุณมากที่ช่วยข้าน้อยจัดการปัญหานี้ ข้าแทบจะคล้อยตามพวกมันแล้ว"
                                 "ไม่เป็นไรหรอกท่านหญิงข้าทำในสิ่งที่ควรทำก็เท่านั้น ข้ายินดีช่วย"
                                 "เออ.. ท่านคงจะเป็นนักเดินทาง เดินทางมาเหนื่อยๆ ข้าอยากจะเชิญท่านพักผ่อนกับสุราชั้นดี"
                                 "ต้องขอขอบคุณท่านหญิงมาก แต่เกรงว่าข้ามีเรื่องที่จะต้องไปทำก่อนน่ะ ขอบคุณอีกครั้งสำหรับน้ำใจ"
                                 "ถ้างั้น.. ก็ขอให้ท่านเดินทางอย่างปลอดภัยนะเจ้าคะ"
                                 "งั้นข้าขอตัวก่อนนะท่านหญิง. แล้วก็ขออภัยที่ข้าไม่ได้บอก ข้าเองไม่ค่อยถูกกับสุราเท่าไหร่น่ะท่าน ขออภัยด้วยจริงๆ"

                                 แต่นั้นก็น่าจะเพียงพอที่จะเป็นนัยๆว่าข้าคือใคร เอาเถอะ ถ้าเขารู้ก็ดี แต่ถ้าไม่รู้.. ก็.. ก็ช่างเถอะ ข้าไม่มีเวลามาดูสีหน้าตอบสนองของเขาหรอกนะ... เพราะทางของข้านั้นยังอีกยาวไกล... จะมัวชักช้าไม่ได้...


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -63 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -63 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เธอเคยรู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม เสียงข้างในที่ดัง ตะโกนฉันรัก เธอเก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด รู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x18
x4
x16
x38
x28
x1
x57
x20
x4
x5
x60
x80
x5
x2
x10
x81
x176
x15
x1
x833
x300
x565
x714
x3
x68
x150
x42
x106
x211
x30
x5
x51
x33
x1110
x15
x4
x75
x30
x30
x230
x1
x15
x1898
x83
x214
x120
x230
x300
x58
x1
x662
x50
x28
x183
x833
x10
x80
x25
x25
x100
x7000
x5
x115
x1
x10
x10
x60
x45
x12
x61
x1
x3
x60
x10
x1
x60
x24
x1000
x30
x1
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x48
x365
x42
x2
x300
x4
x35
x17
x195
x4
x470
x55
x30
x4
x145
x90
x20
x8
x119
x230
x4
x32
x3040
x2
x80
x83
x5
x1
x1
x70
x150
x50
x3
x5
x75
x110
x2
x9999
x85
x1100
x20
x138
x60
x3098
x36
x520
x138
x42
x18
x44
x84
x5
x1913
x29
x113
x11
x41
x190
x291
x19
x1
x33
x37
x180
x49
x16
x158
x111
x21
x10
x57
x151
x157
x85
x1
โพสต์ 2019-1-1 20:24:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
          “สวัสดียามเช้าขอรับ”หากนับว่าเป็นเรื่องปรกติสำหรับชายหนุ่มก็คงจะพูดไม่ค่อยเต็มปากสำหรับชายผู้นอนและตื่นไม่ค่อยตามเวลาจะสามารถลงตามผู้เรียกลงได้มาชายหนุ่มยิ้มให้นักกวีผมขาวเพื่อเป็นการทักทายไปพลาง
        “เมื่อคืนหลับสบายดี? เอาล่ะเมื่อรับปากเจ้าแล้วว่าจะฝึกวรยุทธ์ให้เลือกวันดีมิสู้เริ่มเสียตอนนี้”ได้ยินเสียงรุ่นน้องบุรุษผมเงินวางมือจากการล้างหน้าหยิบผ้าเนื้อหน้าข้นซับหยดน้ำที่พราวระยับอยู่บนสองแก้มเนียนอย่างเบามืออาจเพราะเช้านี้ดวงอาทิตย์อบอุ่นจนเกินไปส่องสะท้อนให้ปลายนิ้วเรียวราวกับเปล่งแสงได้“คงต้องบอกเอาไว้ก่อน… ข้าฝึกยุทธ์เพื่อสุขภาพคงไม่อาจสอนท่วงท่าการใช้งานได้เรื่องนั้นอาเยว่จะเชี่ยวชาญกว่ามาก” เชิงว่าเจ้าไปขอให้เขาสอนเองนะ
          “หากมันทำให้ข้าอยู่นานขึ้นเพื่อปกป้องท่าน ไม่มีท่วงท่าก็ไม่เป็นไรขอรับ”พูดไปอย่างนั้นก็รู้ตัวดีว่าไม่ต้องการให้จูหรงเยว่มาสอนตนเท่าไหร่นัก
        “มา…นั่งลงตรงหน้าข้าแล้วฟังให้ดีในเส้นทางนี้เมื่อก้าวเท้าแล้วยากจะถอยหลังกลับเพราะบุญคุณความแค้นจะคงอยู่ตลอดไปทุกย่างเท้าของเจ้าล้วนเต็มไปด้วยอันตรายการฝึกฝนกำลังภายในเพื่อเอาชีวิตรอดในยุทธภพนั้นยากลำบากยิ่งกว่าฝึกพลังกายแต่ทั้งสองควรไปอย่างสัมพันธ์กัน กำลังภายในเป็นหลัก และ กำลังกายเป็นรอง” บุรุษชุดขาวเริ่มอธิบายความรู้เบื้องต้นเสริมเติมสิ่งที่ตนทราบเข้าไปเผื่อว่าขุนพลตรงหน้าจะเข้าใจวิถีของผู้ฝึกยุทธ์มากขึ้น“อย่างที่ได้บอกไปแล้วว่าข้าฝึกยุทธ์เพื่อรักษาสุขภาพแนวทางของการฝึกเพื่อวิถีต่อสู้คงต้องไปเสาะหาเคล็ดวิชาที่เหมาะสมจากผู้รู้ท่านอื่น”
          จดจ้องอีกฝ่ายขณะที่เสิ่นหลิงเฮ่าเองก็ยังคงอธิบายเกี่ยวกับการฝึกลมปราณ รู้สึกว่าตนไม่มีสมาธิเอาเสียเลยจึงเลือกที่จะแอบหลบหน้าลงเล็กน้อย
        “ข้าจะสอนการเดินลมปราณขั้นพื้นฐานก่อนแต่ว่าการเรียนลมปราณขั้นพื้นฐานนั้นถ้าเกิดพวกเจ้าเจอยอดฝีมือที่ใช้กำลังภายในที่เฉพาะเจาะทางหรือกำลังภายในอื่นๆก็ยากจะปะทะ เนื่องจากลมปราณกำหนดลมหายใจนี้เป็นเพียงพื้นฐานผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้นเพื่อเปิดทางสู่วิชาตัวตัวเบาแต่ไม่ใช่ลมปราณที่เหมาะแก่ต่อสู้เท่าที่ควรหากต้องพบเจอยอดฝีมือ”
          “ข้าชักกังวลเสียแล้วสิ” แสดงสีหน้าออกมาอย่างชัดเจนแต่ก็ยังคลี่ยิ้มออกมาเพื่อลดความประหม่าของตนเอง
         "ก่อนอื่นฟังให้เข้าหู และเก็บไว้จำให้ดีและค่อยทำตาม....นั่งสมาธิสงบจิตใจเสียก่อน หายใจตามปรกติ 2 นาทีถ้าเหนื่อยมาจากงาน หรือเพิ่งเดินทางมาถึงเมื่อเริ่มรู้สึกสบายก็แสดงว่าพร้อมจะฝึกต่อไปแล้ว…. จากนั้นให้วางฝ่ามือหงายขึ้นทั้งสองบนหน้าเข่าซ้ายและขวา”หลิงเฮ่าอธิบายซ้ำสองรอบแล้วเริ่มนำปฎิบัติจูหรงเยว่ยืนพิงกรอบประตูเฝ้าระแวดระวังภัยทั้งจางภายนอกและภายในอยู่ไม่ห่าง
          การนั่งสมาธิเป็นเรื่องพื้นฐานสำหรับคนทั่วไปอยู่แล้วชายหนุ่มที่ฟังและทำตามเสิ่นหลิงเฮ่าบอกแม้ว่าตนจะเป็นคนที่ค่อนข้างไม่ค่อยเป็นหลักเป็นแหล่งแต่ก็ไม่อยากทำอะไรเล่นๆต่อหน้าอีกฝ่ายการนั่งสมาธิโดยหายใจตามปรกติยาวนานถึงสองนาทีสำหรับคนที่ไม่อยู่นิ่งย่อมเป็นเรื่องที่ค่อนข้างฝืนตนเองพอควร
         
          มือสองข้างเริ่มหงายขึ้นบนหน้าเข่าซ้ายและขวาตามคำบอกของเสิ่นหลิงเฮ่า
         
         "หายใจเข้าสี่ หายใจออกหนึ่ง คือหายใจเข้าติดต่อกันให้ครบสี่ครั้งโดยไม่ออก ทำแบบนี้วนไป 100 รอบ” นอกจากเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของบุรุษผมเงินที่ชวนให้คนสงบใจแล้วเวลาในห้องคล้ายไหลช้าลง
          “อ…” หายใจเขาติดต่อกันสี่ครั้งของพรรคนี้ใครจะไปทำได้ชายหนุ่มที่เริ่มสับสนคล้ายกับว่าจะหลุดสมาธิพยายามกลั้นสติเอาไว้และพยายามหายใจเข้าตามที่เสิ่นหลิงเฮ่าเอ่ยขึ้นมา
         
         น้ำเสียงนุ่มทุ้มยังคงชี้นำอย่างต่อเนื่อง “ทำใจให้สงบแล้วค่อยๆหลับตาลง หุบปากแล้วใช้ปลายลิ้นคํ้า แตะเบาๆ ที่เพดาน รวมจิตเป็นหนึ่งแล้วจึงหายใจเข้าค่อยๆ ลึกขึ้น จากนั้นถอนหายใจลึกเข้าจนสุดแรงจากลมหายใจหยาบให้ค่อยๆ ปรับให้ละเอียดมากขึ้น จากการหายใจตื้นก็ให้ค่อยๆ ลึกขึ้นจากการหายใจสั้นก็ค่อยๆ ยาวขึ้น เพิ่มขึ้นตามลำดับอย่างช้าๆจากนั้นให้นำลมหายใจที่เข้ามาในร่าง ค่อยๆ กดให้ต่ำลงไปจนกว่าจะเลยสะดือลงไป 3นิ้วเป็นตำแหน่งที่ตั้งของจุดตันเถียน”
          “….” ชายหนุ่มที่หลับตานิ่งเงียบไปไม่ใช่เพียงเพราะเข้าถึงสมาธิอย่างแรงกลาแต่เพราะความงุนงงได้เกิดขึ้นมาในหัวจนทำให้ตนเองสับสนขึ้นมาแม้จะพยายามทำตามที่เสิ่นหลิงเฮ่าเอ่ยออกมาแต่ก็สะดุดไปเสียทุกครั้ง
        “ไม่เป็นไรแรกๆอาจจะติดขัดเช่นนี้สักระยะ วางใจให้สงบทำไปสักสิบรอบร้อยรอบก็จะชำนาญขึ้นเอง”เสิ่นหลิงเฮ่ารับรุ้เสียงลมหายใจที่สะดุดนี้ได้โดยไม่แม้ลืมตาขึ้นมอง“จำไว้ การนำล่องลมหายใจให้ต่ำนี้ห้ามเจตนากดหรือใช้แรงบีบเกร็งกล้ามเนื้อให้ดันลมหายใจตำลงไป แต่พึงใช้จิตสำนึกความรู้สึกของจิตใจไปจับที่กองลมจึงสมมุติว่าเห็นกองลมที่หายใจเข้านั้นเป็นกลุ่มลมสีขาวกำลังถูกนำผ่านรูจมูกผ่านหลอดลม ผ่านปอดแล้วผ่านช่องท้องและลงตํ่าจนถึงท้องน้อยซึ่งเป็นที่ตั้งจุดตันเถียน เมื่อลมหายใจถึงจุดตันเถียน แล้วก็ค่อยๆปล่อยลมหายใจออก ช่วงที่ลมหายใจเข้าและออก จะต้องฝึกให้ใช้ระยะเวลายาวเท่าๆ กันจิตใจก็จะค่อยๆ สงบลงมา”
        นักกวีหนุ่มเดินลมปราณไปด้วยดีว่าเขาไม่ต้องถ่ายหนักอีกแล้วหลังผ่านการฝึกสำเร็จส่วนอีกราย… ‘อาเยว่คงเตรียมกระโถนไว้ให้แล้วละมั้ง’
        “ข้อสำคัญ หากยังมีเสียงอยู่แสดงว่าผิด ต้องเริ่มฝึกใหม่ตั้งแต่ศูนย์นั่นคือ หายใจไม่มีเสียง ไม่ใจร้อนรีบเร่ง การหายใจเป็นไปอย่างมั่นคง เชื่องช้าต่อเนื่องไม่ขาดช่วง ละเอียดนิ่มนวล ลึก ยาวและต้องหายใจแล้วไม่รู้สึกลำบากและเหนื่อย ประสาทผ่อนคลายความตึงเครียดจิตใจสงบว่างเปล่า จึงเป็นการถูกต้อง”
          ภายใต้ความเงียบเสียงของเสิ่นหลิงเฮ่าก็ยังคงดังเข้ามาเป็นระยะๆความรู้สึกมวนท้องเกิดขึ้นจนรู้สึกว่าอยากจะออกไปจากจุดนี้เสียจริงชายหนุ่มที่พยายามนั่งกำหนดลมหายใจไม่คิดว่าร่างกายของได้กระทำบางอย่างแม้แต่ตนไม่คาดคิด
          เสียงไม่พึงประสงค์ดังขึ้นรอบๆบริเวณจนชายหนุ่มต้องลืมตาขึ้นมองทั้งคู่กับความน่าอายที่ตนได้กระทำไปทำเอาตนอยากจะมุดดินหนีเสียเดี๋ยวนั้น
        “........................”จูหรงเยว่หรี่ตาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงประหลาดนั้น
        บุรุษผมเงินยิ้มบาง เห็นใบหน้าอึดอัดขัดเขินนั่นแล้วก็พอเข้าใจได้“ไปเถอะ… เป็นธรรมดาของการฝึกเปิดทวารลมปราณมีถ่ายของเสียออกเป็นธรรมดา”
          “ขออภัยนะขอรับ” ลุกขึ้นแล้วโค้งเพื่อขออภัยแก่เสิ่นหลิงเฮ่าก่อนจะรีบวิ่งออกจากบริเวณนั้นทันทีโชคดีที่จูหรงเยว่เตรียมกระโถนไว้ให้พอดีตนจึงสามารถปลดปล่อยทั้งหมดลงโดยไม่รอท่าเวลาให้ทรมาณมากนัก
         
          “เป็นอย่างนี้ข้าจะไหวหรือ”ถอนหายใจออกไปแต่ความในใจที่อยากจะปกป้องอีกฝ่ายมันมีมากกว่าจนทำให้ตนเลือกที่จะยอมฝืนตนเองอีกสักครั้ง


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-1-1 20:31

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่ล้ำค่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x324
x107
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x9
x27
x50
x20
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x30
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x35
x35

59

กระทู้

301

โพสต์

7หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
10278
เงินตำลึง
68268
ชื่อเสียง
31602
ความหิว
1030

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
441
ความชั่ว
25
ความโหด
300
ไข่ปริศนา(5)
เลเวล 1

ปิงเยว่

"บทกวีของข้าจะนำทางท่าน"
pet
โพสต์ 2019-2-4 16:47:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย XingZi เมื่อ 2019-2-4 16:49

ท่วงทำนองที่ 3 เป็นคนดีมันไม่ง่าย
- บทบรรเลงที่ 1 นี่หรือคือเดินทางไกล -
  
[พิราบส่งสลาก]

               หลังจากที่เขาได้ชุดมาก็เริ่มเดินทางไปหาเฉินอี้ แต่ซิงจื่อก็คิดนะ อุตส่าห์ออกจากซูเล่อมาตั้งไกลแล้วยังต้องกลับไปส่งสลากอีกหรอ? ไม่น่าตอบรับคำขอแต่แรกเลย แต่ก็ช่วยไม่ได้ดันรับคำขอไปแล้วจึงต้องกลับไปส่ง ณ ที่นี้ แต่ในจังหวะที่เขากำลังคิดอยู่นั้นเองก็ได้ยินเสียงนกที่ร้องไปมาอยู่ที่ในกรงในร้านเหล้าใกล้ๆนี้ เด็กหนุ่มจึงฉุกคิดได้ว่าจะเดินทางไปทำไมถ้าคุณมีคนส่งของระยะไกลให้..

               "ขอโทษนะขอรับ นกพิราบพวกนี้ขายตัวละเท่าไหร่หรือขอรับ?" เด็กหนุ่มถามอย่างสนใจ

               "ตัวละ 57 ช่าง ถูกๆเลยน้อง" พ่อค้านกกล่าวอย่างอารมณ์ดี

               "อ่า งั้นซื้อเลยละกันครับ" ซิงจื่อพยักหน้ามองอย่างสนใจ

                "เอาตัวไหนล่ะ?" พ่อค้ายื่นกรงนกให้ดูก่อนที่ เด็กหนุ่มจะมองอย่างตั้งสมาชิก

                 "อ่า เอาตัวที่น่าเด๋อๆที่น่ารักที่สุดตรงนั้นแล้วกันครับ" เขาชี้ไปที่นกที่นอนกลิ้งขี้เกียจไปมาอยู่
                 เมื่อเขาได้เจ้านกพิราบแล้วก็ลงมือเขียนจดหมายพร้อมแนบถุงสลากไปให้เฉินอี้โดยมัดอย่างเรียบร้อยไม่มีหลุดกลางทาง

ข้าได้ซื้อสลากทั้งหมดให้แล้ว ขอให้โชคดีนะขอรับ

(แนบสลาก8542 2573 4328 ผ่านพิราบไป)



                "เอาล่ะ เท่านี้ก็น่าจะพอนะ ฝากด้วยนะเจ้าพิราบ" เด็กหนุ่มยิ้มหวานให้พิราบของตนก่อนจะลูบหัวมันเบาๆแล้วมันก็บินออกไป

                 "จื่อๆๆๆ นายไม่คิดจะลองถามหวยจากนกเทพดูหรอ? หง๊ากกกกก" เจ้านกเหลืองเอ่ยถาม

                 "อืม... ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ฮ่ะๆๆ" ซิงจื่อคิดๆดูแล้วมันก็ไม่ได้จำเป็นอะไรขนาดนั้น แต่ก็คงต้องหาเงินเพิ่มแล้วล่ะ

@STAFF_Pixiu @เฉินอี้


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
หยกขาว
พัดหวงไจ้
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เตาถานมู่
หายใจใต้น้ำ
ตาสมุทร
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x40
x40
x40
x40
x5
x6742
x2
x30
x95
x1
x1
x30
x1
x1
x30
x25
x34
x30
x3
x1
x6
x60
x3
x18
x70
x1
x1
x1
x70
x497
x36
x1000
x200
x2280
x1000
x3332
x1379
x269
x300
x70
x394
x12
x100
x100
x298
x29
x57
x4
x20
x40
x90
x111
x1
x1
x30
x105
x3
x29
x1
x7
x7
x50
x1
x4

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-3-19 05:40

ขึ้นไปด้านบน