กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 231|ตอบกลับ: 14

{ ค่ายหลี่กัง } จวนใหญ่ขุนพล

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-8-10 22:49:14 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2018-12-3 01:07





จวนใหญ่ขุนพล
♦ ค่ายหลี่กัง ♦






จำนวนทหารค่ายหลี่กัง: 4,300 นาย



ที่ทำการของเหล่าทหารชั้นสูง เช่นขุนพล แม่ทัพใหญ่ หรือขุนนางฝ่ายบู๊ทั้งหลายที่ต้องการจะใช้ที่ประชุมเพื่อวางแผนทำการศึกสงครามที่นี่จัดว่วเป็นที่ๆเหมาะแก่สิ่งที่พูดมาโดยแท้ สามารถประชุมวางแผนการรบได้ อีกทั้งเป็นด่านแรกหากมีภัยจากข้าศึกนอกด่านและเป็นที่เก็บเอกสารหลายๆอย่างที่ใช้ในการรบ ตำราพิชัยยุทธบางส่วนที่ไม่ได้ถูกส่งคืนก็ยังคงถูกเก็บรักษาอยู่ในทีแห่งนี้ เดิมที ที่แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นโดยขุนนางใหญ่ที่ได้กระทำการฉ้อราชบังหลวง แล้วสร้างที่นี่ขึ้นในค่ายแห่งนี้ จนกระทั่งถูกจับและประหาร 


ที่แห่งนี้จึงถูกทิ้งร้างก่อนที่จะกลายเป็นที่ข้าศึกจากนอกด่านจะเข้ายึดแล้วทำให้ที่นี่กลายเป็นเมือง จนในที่สุดก็ถูกฮั่นตีขึ้นพร้อมกับเปลี่ยนที่นี่เป็นค่ายหน้าด่านเส้นทางสายไหม โดยพระประสงค์ของฮ่องเต้ที่จะให้ที่นี่เป็นด่านหน้าของฮั่น จึงได้อาศัยชั่งและภาษีร่วมกันบูรณะซ่อมแซมที่นี่ขึ้นมาเพื่อให้ได้ใช้ประโยชน์แก่ฮั่น แทนที่จะปล่อยทิ้งร้างไป 


 โดยรอบจวนใหญ่นี้ ถูกล้อมรอบด้วยกำแพงใหญ่ทั้งสี่ด้าน เป็นชั้นที่สองนับจากกำแพงใหญ่ของค่ายแห่งนี้ และมีประตูใหญ่สี่ทิศโดยที่เส้นทางเข้าออกประตูทั้งสี่ด้านนั้นจะเชื่อมยาวไปจนถึงป้อมประตูใหญ่ของค่ายแห่งนี้ มีที่พักผ่อนสำหรับขุนพลและขุนนางบู๊ทั้งหลาย แต่จะไม่สบายนักเพราะที่นี่ไม่ได้มีไว้เพื่อพักผ่อน แต่มีไว้เพื่อทำงาน ราชการแผ่นดิน



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

106

กระทู้

531

โพสต์

28หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
313357
เงินตำลึง
112222
ชื่อเสียง
34004
ความหิว
418
คุณธรรม
486
ความชั่ว
2
ความโหด
43
ชิหลง
ระดับ 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-8-14 01:44:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                         งานหนึ่งงาน ความตั้งใจนั้นย่อมสำคัญ
                                  และก็ไม่ใช่มีความตั้งใจเพียงอย่างเดียวเช่นกัน
                                  ต้องใช้ใจด้วย ในการทำงานแต่ละครั้งก็เหมือนกัน
                                  เพราะคนเก่งน่ะมันมีมาก แต่คนที่ทั้งเก่งและเป็นคนดีด้วยน่ะ
                                  มันหายากนะ...


                                  แม้นจวนนี้จะใหญ่ ก็หาใช่ว่าจะทำให้เรานั้นดูยิ่งใหญ่หรือมีอำนาจ หรือมากอำนาจ ไม่ใช่เลย มันจะรู้สึกหวิวๆโหวงๆ กับการอยู่คนเดียวแบบนี้ จวนใหญ่ๆแบบนี้ แถมห้องทำงานหลังก็ชวนทำข้าหลงได้เหมือนกัน ให้ตายสิ เดินไปคิดว่าจะถูกทางแล้ว อ่าว โผล่ที่พัก เดินกลับไปทางเดิมแล้วเดินใหม่ อ่าว ห้องประชุม.. เอาใหม่ๆ เดินใหม่.. ห้องเก็บตำราพิชัยยุทธ อะไรกันวะ! โอ้ยยย.. กว่าจะหาทางไปห้องทำงานเจอ เฮอะ... ต้องให้ทหารเวรยามที่นี่นำทางไป ขนาดทหารยามก็ยังพาหลง.. (เฮ้อออ~) จนในที่สุดก็เจอจนได้นั่นล่ะ สรุปว่าห้องทำงานอยู่หลังกำแพงห้องโถง.. ข้าจะบ้าตาย



                                 ในห้องทำงาน.. ข้าคิดว่าไม่น่าใช่ ทหารนำทางมาผิดอีกแล้วสินะ ข้าหันไปมองหน้าทหารที่พามาก่อนจะถามนายทหารที่นำทางมาว่า "ใช่แน่นะ" แล้วหารที่นำทางมาก็พยักหน้าอย่างกลัวๆ ก็แน่ล่ะ ตัวอย่างกับยักษ์ มองอย่างนั้น ก็กลัวโดนจับกินน่ะสิ เออ พอทหารพาข้ามาถึงที่ห้องทำงาน อืม ข้าก็ต้องมองมันแปลกนั่นล่ะ ก็ห้องใหญ่ขนาดนี้ ไม่นึกว่าห้องทำงานจะใหญ่ตามไปด้วยขนาดนี้ ซึ่งเมื่อข้าลองเดินออกจากห้องไปแล้วลองเดินมาอีกครั้งเพื่อไม่ให้ลืม.. เอ้า! ข้างๆนี้ก็ห้องเก็บตำราพิชัยยุทธไม่ใช่เหรอ?... (เฮ้ออ~) เราก็ไม่นึกล่ะ เพราะเราไม่ได้สร้างนี่ เรามาถึงเราก็ซ่อม แถมที่นี่ไม่ได้เสียหายอะไรด้วย ก็เลยไม่ได้เข้ามาดู ก็ไม่นึกว่าห้องมันเชื่อมต่อกัน เวร...



                               ก็... ข้าหวังว่าคงไม่มีทหารคนไหนเดินหลงมาแล้วออกไปไม่ได้หรอกมั้งนะ ข้าเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานแล้วเริ่มเขียนรายงาน การทำงานในวันนี้ตลอดวัน.. ซึ่งวันนี้ ก็ยังคงเหมือนกับทุกวัน ข้ายังให้พวกพี่น้องทหารของข้าบางส่วน คุมนักโทษทำงานซ่อมแพงและป้อมประตูเหนือเหมือนเมื่อวาน งานก็ดำเนินไปด้วยดีเพราะงานนี้ไม่ค่อยมีคนทะเลาะกัน พวกที่ทะเลาะนั้นถูกส่งไปช่วยงานที่ด้านนอกค่าย ไปทำงานอีกอย่างที่สร้างความสามัคคีและหล่อหลอมดัดนิสัยคนเหล่านั้นให้คนเหล่านั้นให้เบาลง ข้ารู้ล่ะว่านิสัยของคนเหล่านั้นน่ะ มันไม่อาจจะเปลี่ยนได้อย่างทันทีหรอก มันก็ต้องค่อยๆเปลี่ยนกันไป คนที่มีปัญหามากมันก็จะจัดไปทำงานหนักหน่อย เพราะคิดว่าคงมีแรงมาก ถึงขนาดไปหาเรื่องชาวต่างเมืองต่างแคว้นได้



                            ก็นั่นล่ะ สิ่งที่ข้าให้พวกอันธพาลๆเกเรๆไปทำ ก็ไม่ใช่อะไรที่หนักหนานักหรอก ก็แค่ให้ไปขนหินจากนอกค่ายมาที่ค่ายแค่นั้น ก็ใช่ว่ามันจะง่ายๆนะ ไม่สามัคคีกันมันก็ยากนะที่จะขนหินเข้ามายังค่ายได้น่ะ ไม่มีม้าให้ แล้วให้ลากรถลากกันเอง ถ้าสามัคคีกัน ทุกอย่างจะไปต่อได้เรื่อยๆ แล้วงานจะเสร็จเร็วเพราะความสามัคคีนั่นล่ะ มันเป็นเหมือนกับ งานที่จะต้องสามัคคีกันเท่านั้นถึงจะไปรอด และข้าจะไม่ให้เปลี่ยนงานจนกว่าคนพวกนั้นจะเลิกหรือเปลี่ยนนิสัย หรืออย่างน้อยถ้าเปลี่ยนิสัยไม่ได้ ข้าก็อยากให้คนพวกนี้เลิกหาเรื่องซักที แล้วตั้งหน้าตั้งตาทำงาน เพราะข้าเองก็ไม่อยากให้งานที่พวกนักโทษทำจะต้องสะดุดเพราะคนเพียงไม่กี่คนหรอกนะ มันไร้สาระ แต่ข้าเองก็ไม่อยากจะเชือดไก่ให้ลิงดู หรือไม่อยากที่จะทำอะไรที่มันบั่นทอนกำลังกายกำลังใจของเหล่านักโทษนัก เพราะสิ่งที่พวกเขาทำอยู่มันก็หนักหนาสาหัสมากพออยู่ล่ะ



                            ถึงแม้ว่าจะเป็นนักโทษ แต่เพราะพวกเขาก็เป็นคน มีชีวิตจิตใจ มีความรู้สึก ข้าเลยอยาก ให้พวกเขาเองที่เป็นนักโทษ ได้รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ควรและอะไรคือสิ่งที่ไม่ควร อย่างเช่นสิ่งที่พวกเขาทำ การเข้าตีเมือง เข้ายึดหมู่บ้าน การฆ่าฟัน ชิงทรัพย์ ไม่มีสิ่งที่ดีในสิ่งที่ข้าบอก การบอกเล่าและสิ่งที่สอนจึงเป็นหน้าที่ของคนที่รู้อะไรผิดถูก ในระหว่างที่พักกินข้าวกลางวันนั้นเอง มันน่าจะเป็นเวลาที่คนเหล่านั้นจะได้พักและพวกเราเองก็ควรจะให้คนเหล่านี้อยู่ในกฎระเบียบก่อนที่จะให้ไปทำงานต่อ ซึ่ง.. ความวุ่นวายก็ไม่มีเท่าไหร่ตอนพักกินข้าว เพราะทุกคนหิวอ่ะนะ เมื่อทุกคนหิวข้าว ไม่มีแรง มันก็น่าจะเป็นโอกาสดีที่เราจะทำให้พวกเขาเชื่อฟังอยู่ในการควบคุมของพวกเรามากที่สุด ถึงแม้ตอนนี้เราจะคุยกับพวกชาวนอกด่านไม่ณู้เรื่องก็เถอะนะ แต่ซักวันเราก็น่าจะพูดได้ล่ะนะ เดี๋ยวถ้ามีเวลา คงได้มีโอกาสไปช่วยคนพวกนี้ทำงานเพื่อลองศึกษาภาษาและอะไรหลายๆอย่างจากคนเหล่านั้นดู การเข้าไปคลุกคลีกับคนเหล่านี้ อาจจะทำให้ข้านั้นรู้อะไรมาบ้างล่ะนะ...



                           บันทึกรายงานเขียนจบลงก่อนที่ข้าจะวางพู่กันลงและม้วนรายงานเก็บไว้ข้างโต๊ะเพื่อเก็บไว้รายงานส่วนกลางต่อไป... เฮ้อ~ ข้าเองก็เห็นใจพวกทหารที่เดินหลงในจวนนี้เหมือนกันล่ะนะ เอาไว้ข้าจะเขียนป้ายไม้แล้วแขวนไว้ที่เพดานกับติดไว้ที่ผนังตรงทางที่มันจะชวนให้คนงงเมื่อเดินมาถึงตรงจุดนั้นก็แล้วกัน...



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ เซี่ยง เหมย เพิ่มขึ้น 632 โพสต์ 2018-9-5 01:21

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +800 เงินตำลึง +5000 ความหิว -31 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 800 + 5000 -31 + 3

ดูบันทึกคะแนน

เรารับใช้ราชสำนัก ให้ความเป็นธรรมแก่ปวงชน หน้าที่ๆขุนนางทุกคนต้องทำ เหมือนพ่อปกป้องลูก ถ้าเกรงกลัวต่ออิทธิพล เอาชีวิตรอดโดยละเลยหน้าที่ให้อธรรมค้ำคอ จะกลายเป็นที่สาปแช่งของเหล่าราษฎร...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1010
x15
x2
x50
x30
x30
x1180
x1
x15
x2398
x10
x55
x39
x100
x100
x300
x58
x1
x1
x880
x50
x18
x15
x15
x10
x50
x25
x25
x100
x6000
x95
x5
x115
x1
x10
x10
x1
x60
x45
x12
x25
x1
x3
x60
x1
x10
x1
x60
x24
x1000
x30
x1
x4
x1
x15
x50
x9999
x7
x14
x60
x365
x47
x2
x300
x4
x35
x17
x180
x4
x60
x55
x30
x4
x145
x90
x20
x8
x119
x230
x4
x32
x3000
x2
x80
x65
x5
x1
x1
x1
x60
x150
x50
x3
x5
x75
x110
x2
x50
x85
x1100
x20
x127
x60
x3099
x37
x520
x50
x28
x9
x49
x84
x7
x2050
x43
x120
x32
x15
x109
x263
x19
x96
x1
x34
x53
x130
x49
x268
x16
x94
x168
x22
x10
x30
x132
x147
x85
x1

106

กระทู้

531

โพสต์

28หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
313357
เงินตำลึง
112222
ชื่อเสียง
34004
ความหิว
418
คุณธรรม
486
ความชั่ว
2
ความโหด
43
ชิหลง
ระดับ 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-9-5 22:38:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  ลึกๆแล้ว ทุกคนก็อยากเป็นคนดีทั้งนั้น

                                  แต่บางที คนเราก็ทำผิดพลาดไปเพราะสถานการณ์

                                  ถ้ามองสิ่งต่างๆ จากมุมมองของเขา เราจะเข้าใจเขาได้ดีขึ้น


เนื้อเรื่องที่ 3(พิเศษ)

วันที่5(ต่อ)

                                   ในที่สุดข้าก็มาถึงที่ค่ายหลี่กัน ค่ายที่ใหญ่พอๆกับเมืองๆนึง ซึ่งตั้งอยู่ด้านนอกฝั่งตะวันออกของฮั่น เป็นค่ายที่ใหญ่มาก ใหญ่กว่าค่ายใดในแผ่นดินฮั่น แต่ด้วยขนาดที่ใหญ่ สำหรับข้าแล้ว การดูแลและซ่อมแซมค่ายนั้นไม่ใช่เรื่องยากเท่าไหร่ แต่มันก็จะเป็นความคิดที่ง่ายๆ แต่ใช้ได้ผล เพราะข้าให้บัณฑิตของทางราชการเอาไปดัดแปลงแก้ไข ทำให้มันดีขึ้นเป็นระบบมากขึ้น แต่ก็ยังคงความเรียบง่ายเอาไว้ ก็ประมาณว่า ใครที่เข้าตีค่ายนี้ โดยเข้าใจผิดว่าเป็นเมืองหรือตั้งใจ ก็จะจับข้าศึกเหล่านั้นมา และจองจำไว้ ก่อนที่จะพามาซ่อมแซมค่ายที่ตัวเองทำพัง ตามระยะเวลาที่ตั้งไว้ หากใครยอมทำตาม โดยที่ไม่มีปัญหาหรือก่อปัญหาไว้ในที่แห่งนี้ ก็จะถูกปล่อยตัวไปพร้อมกับ อาหารและของใช้เล็กๆน้อยๆบางส่วนกลับบ้านไป นั่นล่ะวิธีการของข้าล่ะ...

                                   ก็หลังจากที่ข้าพาหญิงสาวชาวโรมันมาถึงยังค่ายแล้ว ข้าได้พานางไปเก็บของของนางที่ห้องพักข้างในจวน ก่อนที่จะนำทางมายังโถงทำงานเพื่อจัดการเอกสารจำนวนมากต่อ เพราะข้าเองก็ไม่ได้เขียนบันทึกรายงานมานานหลังจากที่ออกตามหาแล้วก็เจอกับหญิงสาวชาวโรมันคนนี้ ข้ายังไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของนางว่านางมีชื่อว่าอะไร พอทุกครั้งที่จะถาม ข้าก็มักจะชอบลืมว่าจะถามอะไรนางครั้งนี้ก็เหมือนกัน ในขณะที่ข้านั้นกำลังจะถามชื่อของนาง ก็ดันลืมไปว่าจะเขียนอะไรต่อเลยต้องมาจดจ่อกับการเขียนรายงานซะงั้น



                                 "เอ่อ.. ข้ามีเรื่องจะถามน่ะ"(ภาษาละติน)

                                 "..จะถามอะไรข้างั้นเหรอ?"(ภาษาละติน)

                                 "......" ข้ากำลังนึกแต่สุดท้ายก็...

                                 "เออ... ข้าจำไม่ได้ ตามสบายเถอะ"(ภาษาละติน)



                                 เป็นอย่างนั้นล่ะ พอมองหน้านางทีไร ลืมทุกที ข้าว่ามันผิดปกติไปหน่อยแต่ก็ไม่ณู้จะแก้ปัญหายังไงดี แต่ช่างเถอะ วันนี้ก็เรียนกันเหมือนเดิม หลังจากที่ข้าเขียนรายงานเสร็จเรียบร้อย ข้าก็มาเรียนต่อจากเคราที่แล้ว เมื่อตอนที่อยู่กลางทะเลทราย ก็ได้พูดกับนางเล็กน้อย กับเมื่อครู่นี้ดูเหมือนว่าข้าเองก็จะเริ่มคล่องขึ้นมาหน่อยๆแล้วล่ะ แต่ถ้าจะให้คล่องจริงๆ ก็คงต้องศึกษาเพิ่มอีก และนางเองก็หน้าจะช่วยข้าได้ เพราะที่นี่มีพร้อมทั้งเครื่องเขียนและตำรา พร้อมที่จะเรียน



                                 "เอาล่ะมาเริ่มเรียนกันต่อเลยดีกว่า"

                                 "ตอนนี้เลยเหรอ? ขออ่านหนังสือก่อนได้มั้ย?"

                                 "หนังสือ.. หนังสืออะไร?"

                                 "ก็หนังสือไง..."



                                ข้าเดินมาหานางและมองสิ่งที่นางกำลังอ่าน มันเป็น..ตำราอะไรซักอย่างนี่ล่ะ เพราะข้าเองไม่ได้มายุ่งกับจุดนี้เท่าไหร่ นางน่าจะเป็นคนแรกที่มาอยู่ตรงจุดนี้แล้วหยิบตำราในนี้ออกมาอ่าน ก่อนที่นางจะม้วนมันเก็บไว้ที่เดิมและมาที่โต๊ะเพื่อเริ่มสอน ข้าเองตอนนี้ก็เริ่มเตรียมใจที่จะเรียนอยูนานล่ะ เพราะรอนางอ่านตำราจนจบ ซึ่งก็ไม่นานนักหรอก ส่วนใหญ่ก็จะไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ คงจะเป็นตำราของแม่ทัพหรือผู้ดูแลค่ายคนก่อนเขียนเอาไว้ล่ะมั้ง.. ช่างเถอะ ตอนนี้ข้าอยากเรียน เสร็จแล้วข้าจะออกไปดูพี่น้องทหารและค่ายของข้าว่า เป็นยังไงบ้าง ข้ายังจำได้ว่า ทั้งสี่ทิศของค่าย ห่างออกไปไม่ไกลจากค่ายนัก มีป้องปราการที่ถูกทิ้งร้างไว้ทั้งสี่ทิศ ค่ายเองก็อยากไปเห็น เผื่อว่าที่นั่นจะเป็นปราการชึ้นนอกที่จะสามารถป้องกันศัตรูก่อนจะถึงตัวป้อมได้... คิอดแล้วก็อยากจะไปจนตัวสั่น แต่ต้องเรียนภาษาและจัดการเรื่องงานให้เสร็จเรียบร้อย ข้าอาจจะไดชัยภูมิทั้งสามแห่งไว้คอยป้องกันฮั่นอีกชั้นก็เป็นได้...




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เรารับใช้ราชสำนัก ให้ความเป็นธรรมแก่ปวงชน หน้าที่ๆขุนนางทุกคนต้องทำ เหมือนพ่อปกป้องลูก ถ้าเกรงกลัวต่ออิทธิพล เอาชีวิตรอดโดยละเลยหน้าที่ให้อธรรมค้ำคอ จะกลายเป็นที่สาปแช่งของเหล่าราษฎร...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1010
x15
x2
x50
x30
x30
x1180
x1
x15
x2398
x10
x55
x39
x100
x100
x300
x58
x1
x1
x880
x50
x18
x15
x15
x10
x50
x25
x25
x100
x6000
x95
x5
x115
x1
x10
x10
x1
x60
x45
x12
x25
x1
x3
x60
x1
x10
x1
x60
x24
x1000
x30
x1
x4
x1
x15
x50
x9999
x7
x14
x60
x365
x47
x2
x300
x4
x35
x17
x180
x4
x60
x55
x30
x4
x145
x90
x20
x8
x119
x230
x4
x32
x3000
x2
x80
x65
x5
x1
x1
x1
x60
x150
x50
x3
x5
x75
x110
x2
x50
x85
x1100
x20
x127
x60
x3099
x37
x520
x50
x28
x9
x49
x84
x7
x2050
x43
x120
x32
x15
x109
x263
x19
x96
x1
x34
x53
x130
x49
x268
x16
x94
x168
x22
x10
x30
x132
x147
x85
x1

106

กระทู้

531

โพสต์

28หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
313357
เงินตำลึง
112222
ชื่อเสียง
34004
ความหิว
418
คุณธรรม
486
ความชั่ว
2
ความโหด
43
ชิหลง
ระดับ 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-9-8 00:50:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  บางทีข้าเองก็อยากให้ความทรงจำทั้งหลายที่ดีคงอยู่ไว้                                  บางที่ข้าก็อยากให้ความทรงจำที่เลวร้ายมันหหายไป
                                  บางทีข้าเองก็อยากจะให้ควาทรงจำของกันและกันนั้นคงอยู่ไปตลอดกาล
                                  แต่ว่านะ...
                                  บางทีภาพความทรงจำของเรามันอาจจะควรอยู่แค่ในที่ๆควรอยู่


เนื้อเรื่องที่ 3 (พิเศษ)

วันที่7

                                ในบางครั้งการทำอะไรโดยที่บางทีเราอาจจะลืมไปว่าเรานั้นควรจะทำบางสิ่งที่ควรจะทำในชีวิตประจำวันอย่างการกินข้าวกินปลาให้เหมือนผู้เหมือนคนเสียบ้าง... ทำไมอยู่ๆข้าถึงเอ่ยเรื่องแบบนี้ขึ้นมาทั้งๆที่ข้าเองก็ยังปกติดี... ไม่! มันไม่ปกติ ข้าทำงานทำการจนลืมไปว่าข้าเองนั้นไม่ได้กินข้าวมาก็นานมาก และวันนี้ข้าเองมีเรียนภาษากับหญิงสาววันที่เจ็ด ซึ่ง.. เอาจริงตอนนี้ข้าเองก็แทบจะสื่อสารกับนางได้เหมือนกับเป็นภาษาที่สองของข้าไปแล้ว แน่ล่ะ มันทำเอาข้าหลุดปากไปพูดกับนายทหารจนทำเอาพวกเขางงว่าข้าพูดอะไรออกมา ช่วงนี้ข้าเองกินแต่น้ำเปล่า เมื่อวันก่อนที่เดินทางไปที่โอเอซิส กินน้ำ เมื่อวานนี้กลับมาจากทุ่งหญ้า ก็กินแต่น้ำ ไม่แปลกใจเลยถ้าข้าเผลอหลุดพูดภาษาละตินออกไป ข้าไม่ได้กินข้าวนี่นา...

                               วันนี้ข้าอยู่ที่โถงห้องทำงานกับหญิงสาวชาวโรมัน เพื่อเรียนและทบทวนสิ่งที่เรียนมาทั้งหมดเพื่อเป็นการจบการเรียนทั้งหมดที่นางสอนข้ามา มันก็จะรู้สึกมึนๆหวิวอย่างบอกไม่ถูก ข้าไม่รู้ว่ามันเกิดจากอะไร อาจจะเป็นเพราะข้าไม่ได้กินข้าวละมั้ง แต่ไม่น่าใช่ มันไม่หน้าจะเป็นหนักอะไรขนาดนี้ ช่างเถอะ... ข้าก็ทบทวนสิ่งที่นางพูดออกมาเรื่อยๆ ตอนนี้ข้าไม่ได้ใช้ภาษาฮั่นสนทนากับนาง แต่เป็นภาษาละตินที่ข้านั้นเองมาใช้แทนภาษาฮั่นเพื่อที่นางจะได้ไม่ต้องพูดภาษาฮั่นผิดๆถูกๆ อีก นางกางกระดาษออกเพื่อให้ข้าเขียนภาษาละตินที่นางสอนข้า ความตั้งใจของข้าน่ะมีอยู่เต็มร้อย ข้ารู้ว่าข้าจะเขียนอะไรลงไปในกระดาษนั้น ข้าค่อยๆรวบแขนเสื้อขึ้นเพื่อไม่โดนหมึกแล้วใช้ขนพู่กันจุ่มหมึกไปพอประมาณ ปาดหมึกส่วนเกินออกแล้ววางพู่กันลงที่กระดาษเพื่อเขียน.......

                                 ................

                                 ..............

                                 ............

                                 ..........

                                 .......

                                 .....

                                 ...

                                 .



                              แล้วทุกอย่างก็มืดลง....

                              ข้าแทบจะไม่รู้สึกอะไรเลยหลังจากที่จำได้ว่าข้าวางขนพู่กันลงที่กระดาษแผ่นนั้น ข้ากำลังจะเขียนมันลงไปแล้วแท้ๆ แล้วทุกอย่างก็มืดลง ไม่รู้เป้นเพราะอะไร มันมืดนานมาก เหมือนกับว่าอยู่ข้าก็นอนลงไปซะอย่างนั้น ข้าไม่ได้ง่วงหรืออะไรนะ เพราะข้าก็นอนมาเต็มอิ่มอยู่แล้ว มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน...

                              สายตาข้าค่อยๆเบิกขึ้นอย่างช้าๆ ภาพที่ข้าเห็นคือหญิงสาวและทหารสี่ห้าคนและอีกคนนึงคือ แม่ครัว... แม่ครัวงั้นเหรอ? ... อืมม... ก็นะ สงสัยคงเป็นเพราะข้าไม่ยอมกินข้าวกินปลานี่ล่ะ ครั้งล่าสุดที่ข้ากินข้าว คงจะเป็นวันที่ข้าออกจากโรงเตี๊ยมที่ด่านอี้เหมินตอนนั้นนั่นล่ะ นั่นน่าจะเป็นครั้บสุดท้ายที่ข้ากินข้าว และหลังจากนั้นก็ไม่ได้น้ำอะไรอีกเลยนอกจากน้ำ น้ำ และน้ำ ดื่มนมบ้างแทนน้ำ แต่ระดับตัวใหญ่ๆอย่างข้าแล้ว นมถุงเดียวจะไปพออะไรกับท้องของข้าล่ะ ตอนนี้ข้าตื่นมาในห้องพัก.. ของข้าเอง ก็หน้าจะมีอยู่ห้องเดียวเพราะห้องนี้เป็นห้องที่ใหญ่สุดในจำำนวนห้องพักที่มีมากมายในจวนขุนพล ห้องนี้เป็นห้องพักใหญ่ของแม่ทัพ.. ก็คือข้านี่ล่ะ ข้ามองไปรอบๆ สิ่งที่เห็นคือชุดคลุมที่ถูกถอดออก แน่นอนล่ะ หนักขนาดนั้น ที่ตัวข้าเหลือเพียงชุดและชุดเกราะที่ใส่อยู่เท่านั้น กับโตีะตัวใหญ่ที่แม่ครัวจากเขตโรงครัวได้นำอาหารมาให้ จำนวนมาก ให้พอกับตัวของข้าเอง
                           ข้ารวบรวมแรงที่ได้เพิ่มมาเล็กน้อยจากการนอนพักเมื่อครู่เพื่อจะลุกไปนั่งที่โต๊ะเพื่อกินอาหารแต่...
                           "ไม่ต้อง เจ้านอนอยู่ตรงนั้นแหละเจ้ายักษ์"
                           "ก็ข้าจะกินอาหาร จะห้ามข้าทำไม?"
                           "เป็นแม่ทัพใหญ่ซะเปล่า ลืมกินอาหารสี่วัน ไม่ตายก็ดีขนาดไหนแล้ว"

                            นางหยิบจานอาหารจานนึงมาไว้ที่โต๊ะข้างเตียงที่ข้ากำลังนอนอยู่ ก่อนที่จะค่อยๆคีบอาหารขึ้นมา ใช้จานน้อยรองใต้อาหารที่คีบแล้วค่อยเลื่อนเข้าหาปากของข้า...

                            "รีบๆกินซะสิ อาหารยังร้อนๆ"
                            "... อืม"

                           แล้วข้าก็ค่อยๆอ้าปากเพื่อรับอาหารทีนางคีบมาให้เข้าปากข้า เอาจริงๆให้ข้าเดินไปนั่งที่โต๊ะแล้วจัดการกับอาหารเองจะง่ายกว่าเยอะ แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เลยตามเลยไปก็แล้วกัน อุส่าห์ทำให้ขนดนี้ บอกไม่ต้องก็ดูจะหักห้ามน้ำใจกันเกินไปหน่อย แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณนางด้วยแล้วกัน อุส่าห์ทำให้ถึงขนาดนี้

                          "อุส่าห์ทำถึงขนาดนี้ ต้องการอะไรจากข้าอย่างงั้นเหรอ?"
                          "ก็... ไม่ต้องทำอะไรหรอกน่า มากพิธี ไปส่งข้าให้ถึงบ้านข้าก็พอแล้ว"
                          "ตามที่ต้องการขอรับคุณหญิง"[ภาษาละติน]
                          "ไม่ต้องมาทำพูดดีใส่ข้าเลย แหม่.. พอพูดได้หน่อยก็พูดใหญ่เลยนะ"[ภาษาละติน]
                          "เอ้า!.. ทำไมล่ะ อุส่าห์จะพูดให้ฟังว่าที่สอนมาทั้งหมดทำข้าพูดข้าได้แล้วนี่ไง"[ภาษาละติน]
                          "หุบปากแล้วกินซะ"[ภาษาละติน]
                          "แล้วกัน ให้ข้าหุบปากแล้วข้าจะกินยังไงล่ะ"[ภาษาละติน]
                          "หนอย.."[ภาษาละติน]

                          "ข้าว่าคงไม่จำเป็นต้องเอาของหวานมาให้แล้วล่ะมั้ง" (เสียงพ่อครัวแม่ครัว)

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -23 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -23 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เรารับใช้ราชสำนัก ให้ความเป็นธรรมแก่ปวงชน หน้าที่ๆขุนนางทุกคนต้องทำ เหมือนพ่อปกป้องลูก ถ้าเกรงกลัวต่ออิทธิพล เอาชีวิตรอดโดยละเลยหน้าที่ให้อธรรมค้ำคอ จะกลายเป็นที่สาปแช่งของเหล่าราษฎร...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1010
x15
x2
x50
x30
x30
x1180
x1
x15
x2398
x10
x55
x39
x100
x100
x300
x58
x1
x1
x880
x50
x18
x15
x15
x10
x50
x25
x25
x100
x6000
x95
x5
x115
x1
x10
x10
x1
x60
x45
x12
x25
x1
x3
x60
x1
x10
x1
x60
x24
x1000
x30
x1
x4
x1
x15
x50
x9999
x7
x14
x60
x365
x47
x2
x300
x4
x35
x17
x180
x4
x60
x55
x30
x4
x145
x90
x20
x8
x119
x230
x4
x32
x3000
x2
x80
x65
x5
x1
x1
x1
x60
x150
x50
x3
x5
x75
x110
x2
x50
x85
x1100
x20
x127
x60
x3099
x37
x520
x50
x28
x9
x49
x84
x7
x2050
x43
x120
x32
x15
x109
x263
x19
x96
x1
x34
x53
x130
x49
x268
x16
x94
x168
x22
x10
x30
x132
x147
x85
x1
โพสต์ 2018-10-7 03:43:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2018-10-7 23:22

ลงผิด

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสศิลา
โลหิตมาร
วิจารณ์ซางยาง
ตัวเบาขั้นกลาง
เกราะทองคำ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x100
x15
x10
x20
x5
x100
x300
x3
x4
x20
x1000
x310
x24
x18
x70
x300
x300
x300
x1
x1
x1140
x2
x512
x2
x50
x1
x2280
x1000
x130
x9999
x5000
x1000
x90
x6
x2
x2485
x2
x4
x330
x2
x50
x1000
x14
x40
x3
x5
x2
x2
x20
x3
x17
x80
x5
x4
x2
x65
x50
x2
x3
x5
x33
x2
x3
x50
x3
x75
x4
x3
x220
x105
x30
x4
x265
x32
x19
x51
x10
x14
x4
x18
x115
x100
x73
x84
x258
x50
x50
x8
x4
x2
x101
x750
x191
x10
x629
x300
x70
x48
x8200
x5020
x2
x6
x40
x1000
x835
x14
x675
x1457
x171
x64
x2180
x52
x372
x220
x262
x140
x393
x91
x430
x181
x170
x110
x146
x998
x576
x700
x390
x12
x99
x1