ดู: 101|ตอบกลับ: 2

{ ด่านหลี่กัน } ป้อมประตูทิศตะวันตก

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-8-10 17:03:55 |โหมดอ่าน






ป้อมประตูทิศตะวันตกค่าย
♦ ค่ายหลี่กัง ♦




ประตูค่ายและเป็นป้อมปราการที่ใหญ่และแข็งแกร่งที่สุดในสี่ป้อมประตูใหญ่

 เพราะเป็นทิศที่หันเข้าสู่ตะวันตก ซึ่งมีชาวนอกด่านหัวรุนแรงนับสิบชนเผ่า 

ที่พร้อมจะเข้าตีและยึดครองแผ่นดินของฮั่น ป้อมประตูที่แข็งแกร่งที่สุดในค่ายนี้ 

จึงเป็นดั่งปราการด่านหน้าที่พวกชาวนอกด่านที่คิดจะเข้ามายึดฮั่นทั้งหลายจะต้องเจอ 

ทั้งป้อมปราการที่มากด้วยอาวุธหนักมากมาย






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

137

กระทู้

844

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
30689
เงินตำลึง
9100
ชื่อเสียง
84085
ความหิว
1039

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1535
ความชั่ว
0
ความโหด
592
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2019-2-6 01:52:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 

逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x1
x1
x1
x63
x20
x3
x1
x10
x3
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x57
x10
x30
x60
x7
x180
x180
x180
x230
x1
x3
x124
x51
x25
x4
x108
x60
x25
x8
x128
x277
x38
x64
x54
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x28
x1
x980
x34
x28
x9999
x10
x130
x324
x602
x168
x4
x886
x200
x40
x75
x1037
x910
x30
x2
x1339
x1000
x95
x6098
x300
x3740
x4565
x3
x408
x350
x679
x150
x1288
x170
x30
x1160
x15
x18
x75
x30
x112
x230
x2
x115
x1948
x248
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x1122
x6096
x12
x227
x125
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x55
x19
x249
x2
x3
x60
x20
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x245
x4
x2690
x53
x9
x4
x140
x92
x20
x93
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x63
x5
x11
x80
x150
x303
x4
x5
x45
x38
x3
x9999
x124
x1100
x50
x224
x90
x3098
x36
x520
x732
x294
x48
x49
x84
x15
x2113
x39
x647
x21
x135
x210
x2478
x39
x1
x33
x84
x230
x79
x16
x198
x280
x36
x20
x155
x603
x623
x85
x1

137

กระทู้

844

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
30689
เงินตำลึง
9100
ชื่อเสียง
84085
ความหิว
1039

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1535
ความชั่ว
0
ความโหด
592
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2019-2-6 02:47:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                 เมื่อกาลเวลาได้ล่วงเลยและกลืนกลิ่นทุกสิ่งไป
                                 สิ่งเก่าๆที่คุ้นเคยก็ย่อมจะหายไปแทนที่ด้วยสิ่งใหม่
                                 ข้าเองที่ได้แต่เดินตามกระแสกาลเวลานั้นแม้จะล่วงเลย
                                 เพราะตัวข้าเองนั้นไม่สามารถที่จะทำอะไรได้กับสิ่งนี้
                                 ทำได้เพียงปล่อยให้ทุกสิ่งผ่านเลยข้าไปและเติมเต็ม
                                 ด้วยสิ่งใหม่ๆที่เข้ามาในชีวิตของตัวเองอย่างช้าๆ



                                สุดท้ายแล้ว.. การเดินทางของข้านั้นก็ได้จบลง มันเป็นการเดินทางที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ ความตื่นเต้น สิ่งใหม่ๆที่เข้ามาและสิ่งเก่าที่ข้าคุ้นเคยแม้ว่ามันจะไม่ได้จากไปไหน พวกมันยังคงสอนข้าให้รู้จักกับสิ่งที่ข้านั้นไม่รู้ และสิ่งใหม่ๆที่เข้ามา มันได้ทำให้ข้านั้นตื่นตาตื่นใจไปได้เรื่อยๆ ผสมกับหลายๆอารมณ์ที่เข้ามา ณ ขณะนั้น ช่างเป็นอะไรที่ทำให้ข้านั้นรู้สึกดีไม่ใช่น้อยจริงๆ มันทำให้ข้านั้นลืมไปเลยว่า การเดินทางที่แท้จริงของข้าน่ะ เพื่ออะไร จนเมื่อข้ามามองเป้าหมายหลังที่ข้าออกเดินทางเพื่อมัน กลับกลายเป้นว่าสิ่งที่ได้นอกเหนือจากจุดนั้น มันมากกว่าสิ่งที่ข้าต้องการเสียอีกนะ ฮะๆๆ เป็นกำไรที่มาโดยคาดไม่ถึงจริงๆนั่นล่ะ



                                แต่สุดท้ายแล้ว.. การเดินทางของข้านั้นก็ยังไม่ได้ถึงจุดสิ้นสุดจริงๆซักหน่อยนึง ยังไม่ถึงเลย ไม่เลยแม้แต่น้อย ข้ายังคงต้องเดินทางต่อไปเรื่อยๆ ที่มาได้จนถึงจุดๆนี้ มันก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะได้หยุดพักหรอกนะ ข้ายังคงต้องเดินทางต่อไปเรื่อยๆ เดินทางต่อไปเรื่อยๆนั่นล่ะ เพราะยังมีอะไรหลายๆอย่างที่ข้ายังไม่เคยเห็นและข้าอยากที่จะเห็น อยากที่จะค้นพบมัน ยังเหลืออีกหลายอย่างนักแล...



                                เมื่อกลับมาถึงที่ค่ายหลี่กัง ข้าหายไปตั้งแต่จบศึกซงหนู ข้าออกเดินทางไปหลังจากที่จบศึก โดยที่กลับมาที่ค่ายอีกครั้ง ทุกคนก็ยังคงทำหน้าที่เดิมของตนเองไปอย่างที่มันควรจะเป็น แต่ก็มีอะไรหลายๆอย่างที่เพิ่มเติมเข้ามา โดยที่อย่างแรกนั้น ข้าประหลาดใจกับสิ่งที่เพิ่มเข้ามา นั่นคือการฝึกวิชายุทธพื้นฐาน การกำหนดลมหายใจ ข้าเองเป็นคนที่เปรยๆไว้ว่าต้องการอย่างนั้น ไม่ได้คิดว่าเหล่านายกองจะนำมันมาฝึกกับเหล่าทหารจริงๆ ซึ่งผ่านไปร่วมสิบกว่าวันที่ข้าหายไป ทหารเกือบทุกนายสามารถกำหนดปราณได้ มีส่วนน้อยที่ยังคงต้องฝึกต่อไป มันเป้นสิ่งที่ข้านั้นได้ถ่ายทอดให้กับนายกองในช่วงก่อนหน้านี้ เพียงวันเดียวที่ได้บอกวิธีของการฝึกกำหนดลมหายใจ ยังไม่ได้ฝึกวิชาตัวเบาให้ แต่ทิ้งตำราเอาไว้ให้กับนายกองทั้งสี่เผื่อว่าหากสำเร็จการค้นหาและกำหนดปราณของตนเองได้แล้ว



                              นั่นเป็นเรื่องแรกล่ะมั้งที่ข้ากลับมาและทำให้ประหลาดใจ จริงๆก่อนที่จะเข้าค่ายมานั้น ข้าเองก็ประหลาดใจกับเมืองรอบค่ายที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ เห็นว่าที่นี่เริ่มมีการซื้อขายสินค้ากันในย่านการค้าแล้ว เป็นเรื่องที่ดี เรพาะต่อจากนี้ เมืองจะพัฒนาขึ้นมาก และจะส่งต่อความเจริญนี้ให้แก่หมู่บ้านแถบชานเมืองต่อไป ก็ดุเหมือนว่าความเจริญของเมืองจะเริ่มขยายไปยังหมู่บ้านในบางส่วนแล้ว พอที่นี่เริ่มมีระบบชลประทานที่เป็นสาธารณสุขลำดับต้นๆเข้ามาสู่เมือง ความเป็นอยู่และสุขภาพของเมืองก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับ เห็นว่าทางบัญฑิตของค่ายเองตอนนี้ก็ได้ทำหนังสือ รับขุนนางที่มีความเชี่ยวชาญด้านชลประทานเข้ามาทำงานได้จำนวนนึง กับเมืองขนาดใหญ่เช่นนี้ ระบบชลประทานของเมืองก็คงจะเป็นเรื่องที่ข้านั้นไว้ใจพวกเขาได้



                               ทุกอย่างกำลังเป็นไปในทางที่มันควรจะเป็น ข้าเองก็ไว้วางใจลงไปได้ระดับนึง ซึ่งหลังจากนี้ ข้าเองคงจะต้องดูกันต่อไป กับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง ซึ่งข้าเองก้ได้แต่หวัง ว่าอนาคตนั้น ข้าและหมู่คณะจะสามารถนำพามันไปได้ ในอย่างที่มันควรจะเป็น...



                               ตะวันกำลังจะลับขอบฟ้าแล้ว จากที่สูงที่สุดของป้อมประตูทิศตะวันตกแห่งนี้ ข้าที่ได้วิชาตัวเบาในระดับกลางเข้ามาช่วยเรื่องการเคลื่อนที่ ก็ทำให้ข้านั้นสามารถไปในที่ๆข้านั้นไม่เคยเข้าถึง ไม่เคยขึ้นไปถึงได้ จุดสูงสุดของป้อมประตูนี้ก็เช่นกัน ข้าในตอนนี้ กำลังยืนมองตะวันที่กำลังจะลับขอบฟ้า และผู้คนด้านล่างที่กำลังเดินกันขวักไขว่ บ้างเริ่มจุดคบเพลิง จุดโคมในบ้านบ้างแล้ว เพราะความมืดกำลังคืบคลาน ตอนนี้ข้าที่ยืนอยู่เฉยๆนั้น ก็ได้นำความสำเร็จที่ข้านั้นพกมันติดตัวไว้ตลอด นั่นคือเศษกระบี่ลึกลับจำนวนนึงที่ข้านั้นตามหามันก็นานนับทศวรรษ ร่วมสิบปีที่ข้านั้นตามหา นานนับร่วมสิบปี แต่ข้านั้นยังคงรวบรวมได้เพียงเสี้ยวนึงของมัน นี่ข้าจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนถึงจะได้ชิ้นส่วนทั้งหมดกลับมากันนะ ข้าจำอะไรได้ไม่ค่อยดีนักหรอก แต่มันเป็นความทรงจำเดียวที่ข้านั้นยังคงจำได้ และไม่มีวันลืมเลือน นั่นคือกระบี่เล่มนี้...



                               เพราะฉะนั้นแล้ว การเดินทางของข้านั้น.. ก็ยังคงดำเนินต่อไป...




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +20 คุณธรรม +5 ความโหด โพสต์ 2019-2-6 12:47

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +70 เงินตำลึง +3000 ชื่อเสียง +333 ความหิว -98 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 70 + 3000 + 333 -98 + 10

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x1
x1
x1
x63
x20
x3
x1
x10
x3
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x57
x10
x30
x60
x7
x180
x180
x180
x230
x1
x3
x124
x51
x25
x4
x108
x60
x25
x8
x128
x277
x38
x64
x54
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x28
x1
x980
x34
x28
x9999
x10
x130
x324
x602
x168
x4
x886
x200
x40
x75
x1037
x910
x30
x2
x1339
x1000
x95
x6098
x300
x3740
x4565
x3
x408
x350
x679
x150
x1288
x170
x30
x1160
x15
x18
x75
x30
x112
x230
x2
x115
x1948
x248
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x1122
x6096
x12
x227
x125
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x55
x19
x249
x2
x3
x60
x20
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x245
x4
x2690
x53
x9
x4
x140
x92
x20
x93
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x63
x5
x11
x80
x150
x303
x4
x5
x45
x38
x3
x9999
x124
x1100
x50
x224
x90
x3098
x36
x520
x732
x294
x48
x49
x84
x15
x2113
x39
x647
x21
x135
x210
x2478
x39
x1
x33
x84
x230
x79
x16
x198
x280
x36
x20
x155
x603
x623
x85
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-8-21 16:02

ขึ้นไปด้านบน