กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 656|ตอบกลับ: 7

{ เมืองผู๋หยาง } ตลาดใหญ่

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-9-21 17:50:05 |โหมดอ่าน


ตลาดติ๊ดตีละหลิดติด

{ เมืองผู๋หยาง -:- ตลาดใหญ่เมืองผู๋หยาง }













【ตลาดติ๊ดตีละหลิดติด】
ตลาดใหญ่เมืองผู๋หยาง สถานที่ที่ผู้คนก็ต่างจับจ่ายซื้อขายตามเงินที่พอมี 
แต่จุดเด่นและเป็นเอกลักษ์คือที่นี่มี "สินค้าลับ" ซึ่งมีเพียงพ่อค้าลึกลับเท่านั้นที่มีสิทธิและถือจำหน่าย 
รองลงมาคือ "ของล้ำค่า" (ไอเท็มกรอบทอง) ที่นานปีจะมีครั้งหนึ่ง 

** ใครเตรียมใจจะมาซื้อขอหยุดไว้ก่อน **
เพราะท่านต้องผ่านด่านทดสอบจากผู้คุ้มครองสินค้า (องค์รักษ์) ยิ่งล้ำค่ามาก 
ยิ่งใช้สเตตัสมาก เพื่อสู้ชิงของล้ำค่าบนเสาน้ำมัน 
(เช่น กรอบทอง ใช้สเตตัส xxxx มากกว่า ผู้คุ้มครอง xx เท่า) 





 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

61

กระทู้

548

โพสต์

19หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
194378
เงินตำลึง
1719085
ชื่อเสียง
90402
ความหิว
580

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)ใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(เขาหลงเหมิน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
213
ความชั่ว
0
ความโหด
166
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-9-21 21:34:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พบพานหญิงสาวที่ช่วยเหลือ 1

     วันรุ่งขึ้นหลังจากที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ทำให้ยูตะนั้นนอนปวดเนื้อปวดตัวอยู่ในห้องเป็นเวลาครึ่งวัน ก่อนที่เขาจะรู้สึกเบืออย่างมากจน และหิวอีกด้วย เขาเลยตัดสินใจลงมาหาอะไรทานที่โรงเตี๊ยมกู่หลง ก่อนที่จะออกมาเดินเล่นในตลาดใหญ่
     "วันนี่อย่าไปก่อเรื่องที่ไหนอีกละ ฮะ ฮะ" เถ้าแก่พูดทักขึ้นกัยที่ยูตะจะเดินออกไป
     "คงไม่แล้วละครับ..." ยูคะตอบกลับไปพร้อมกับเกาหน้าเล็กน้อย
     หลังจากที่คุยกับเถ้าแก่เสร็จแล้ว เขาก็เดินมายังตลาดใหญ่ใหญ่ที่สุด แต่ว่าการเดินเล่นของเขาครั้งนี่นั้นไม่ใช้การเดินเล่นธรรมดาทั้วไปแต่เป็นการกระทำที่เรียกว่า "สำรวจตลาด" โดยที่เขาจะเดินดูสินค้าและจดราคาไปเรื่อยๆว่าช่วงนี่ที่เมืองนี่นั้นราคาสินค้าอะไรน่าสนใจ และดูแนวโน้มของสินค้าต่างๆว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป สินค้าชนิดไหนขายดี สินค้าชนิดไหนขายไม่ค่อยจะดี สินค้าชนิดไหนราคาเกิดความเป็นจริง หรืออันไหนถูกกว่าความเป็นจริง นอกจากนี่เขายังไปหาดูพวกการทำอาหารการกินเพื่อศึกษาวัฒนธรรมของแผ่นดินนี่เอาไว้ด้วย เพื่อเป็นข้อมูลประกอบการตัดสินใจให้กับกองคาราวานที่เขากำลังจะไปหาที่เมืองถัดไปต่อไป ก่อนที่เขาจะสะดุดตาเข้ากับกระบองราคาถูกอันนึง ซึ่งเขาก็ถูกใจมันเป็นพิเศษเพราะว่านอกจากกราคาของมันที่ถูกมากๆแล้ว หน้าตาของมันยังถูกใจเขามาอีกด้วยเขาจึงสนใจมันและหยิบขึ้นมาดู
     "อ้าวเจ้าคนเมือวันก่อนนี่น่า ตอนนั้นขอบใจเจ้ามาจริงๆ ถ้าเจ้าไม่มาทุกอย่างคงจะแย่ไปกว่านี่ สนใจเจ้ากระบองนี่อย่างงั้นหรอ อยากได้รึเปล่า ถ้าสนใจละก็จะลดราคาให้เป็นพิเศษเลยนะ เป็นการขอบคุณเรื่องของเมือวาน" เจ้าของร้านขายของกล่าวขึ้นกับยูตะ
     "โอ้ว จริงหรอครับขอบคุณมากเลยนะครับ ถ้างั้นผมเอาเจ้านี่และครับ" ยูตะกล่าวตอบกลับไปพร้อมกับจ่ายเงินซื้อกระบองนั้นมาอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกจากร้านไปเดินเล่นต่อไป
     และระหว่างที่เขากำลังเดินเล่นอยู่นั้นเอาสายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับ หญิงสาวที่เขาเคยช่วยไปเมือวานก่อนกำลังหาบน้ำสองถังใบใหญ่อย่างยากลำบากอยู่ เพื่อยูตะเห็นดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเข้าไปช่วยเหลืออย่างเลียงไม่ได้
     "มา ครับเดียวผมช่วยนะครับ" ยูตะกล่าวขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปยกที่หาบน้ำออกมาจากเธอ และหาบแทน
     "อะ คุณคนเมือวันก่อนนี่น่า ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่นี่ก็รบกวนมากจนเกินไปแล้ว" เธอกล่าวปัดออกมาก่อนที่จะพยายามแย่งที่หาบน้ำคืนไปจากยูตะ
     "ไม่เป็นไรครับ ถือซะว่าผมฝึกวิชาไปในตัวแล้วกัน ฮะ อะ" ยูตะกล่าว
     "ฝึกวิชาอะไรกัน......" เธอกล่าวออกมาก่อนที่จะถอนหายใจเล็กน้อย แล้วเริ่มพูดต่อ "มาค่ะ เดียวฉันจะนำให้" ว่าแล้วเธอก็เดินนำไป

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -5 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -5 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
กุหลาบสีทอง
ดาบปี้อี้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x7
x2
x15
x10
x10
x130
x710
x1687
x4184
x10
x9999
x100
x100
x30
x50
x2
x1
x5
x9999
x41
x1
x2
x15
x48
x6
x8
x3
x6670
x7
x67
x20
x120
x48
x34
x9999
x7060
x9999
x4093
x3880
x1760
x2
x2
x9999
x30
x30
x20
x2
x30
x80
x1860
x4
x1
x317
x50
x30
x1050
x2
x900
x18
x162
x115
x368
x148
x6
x4
x5
x2
x15
x9999
x20
x374
x5044
x65
x37
x1
x140
x20
x309
x163
x10
x268
x3749
x1727
x188
x24
x2
x75
x230
x5073
x19
x50
x19
x4
x20
x1
x1
x1
x106
x19
x1
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-10-9 22:32:17
- เควสลับ : นักเดินทางทั่วไป -
เงื่อนไข : จำเป็นต้องมี บู๊ 100 ขึ้นไป , เข้าร่วมได้ 1-2 คนเท่านั้น
มีทุนทรัพย์ 1000 ชั่งเพื่อช่วยเหลือ NPC

- วิธีเข้าร่วมเควส -
1. เขียนโรลเพลย์ต่อจากด้านล่าง


      { เขียนโรลเพลย์บรรยาย ท่านมาทำอะไรที่เมืองนี้ ก่อนเจอแผงหญิงสาว }

     ในยามบ่ายวันนี้ หญิงสาวผู้หนึ่งเดินบนถนนมายังตลาดในวันนี้ เธอได้ยินข่าวจากพี่สาวจึงนำของมาขาย พยายามทำงานอย่างหนักเพื่อช่วยพี่สาวหาเงินให้เดินทางไปเมืองหลวงเพื่อร่วมคัดเลือกนางสนมฮ่องเต้ พี่สาวของเธอนับเป็นความหวังของบ้าน หากพี่สาวได้เข้าวัง ครอบครัวก็จะได้อยู่ดีกินดี น้องชายได้เข้าโรงเรียนมีการศึกษา
     หญิงสาวนั่งเร่ขายของป่าที่เก็บยามรุ่งอรุณ ข้างๆ มีแผ่นป้ายตั้งไว้ด้วยว่า

'ขายตัวแลกเงินเป็นทุนให้พี่สาวได้เดินทางไปเมืองหลวง'

       "......." นักเดินทาง

       "......." { เขียนโรลเพลย์อิสระ อาสาช่วยด้วยบริสุทธิ์ใจ | ซื้อ }
       { จบแค่ตัดสินใจนะคะ }


รางวัลเควส: { สำเร็จเควส } 3000 ชั่ง, 20,000 ตำลึง, 200 ชื่อเสียง และ 10 Point ( ไอเท็มลับ )
รางวัลเควสซื้อตัว: 100 ชั่ง และ 10 Point ( ไอเท็มลับ )



- หวัง เอี้ยน -

←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x100
x1000
x15
x9999
x3000
x9999
x9999
x2
x5000
x8000
x8000
x8000
x1
x2
x1000
x400
x5
x8
x2
x1
x1
x50
x50
x10
x10
x10
x10
x10
x1
x1
x5
x4
x4
x3
x1
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

19หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
194378
เงินตำลึง
1719085
ชื่อเสียง
90402
ความหิว
580

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)ใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(เขาหลงเหมิน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
213
ความชั่ว
0
ความโหด
166
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-10-28 22:59:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-10-30 13:56
HuoLing ตอบกลับเมื่อ 2017-10-27 18:57
ร่างของเด็กสาวที่มัดผมอย่างบุรุษคนหนึ่งหยุดย ...

- เควสลับ : นักเดินทางทั่วไป - ช่วยเหลือตระกูลหวังสู่บัลลังก์หงส์
ช่วยเหลือหวัง เอี้ยน 1

     หลังจากที่ยูตะออกเดินทางอย่างไร้จุดหมายไปเรื่อยๆ ตัวเขานั้นก็มาหยุดลงที่ตลาดเมืองผู๋หยาง เขาจึงตัดสินใจหยุดพักที่เมืองนี่เพื่อที่จะหาซื้ออาหารกิน และเดินดูสินค้าต่างๆ
     "หืม~ ที่นี่ไม่เปลียนไปเลยนะเนี้ย" ยูตะบ่นพึมพัมพร้อมกับเดินดูตลาดไปเรื่อยๆ ก่อนที่สายตาเขาจะไปสะดุดลงกับหญิงสาวหน้าตาคุ้นเคยนั้งอยู่ที่พื้นก่อนที่จะหยิบป้ายบางอย่างขึ้นมาวางไว้

'ขายตัวแลกเงินเป็นทุนให้พี่สาวได้เดินทางไปเมืองหลวง'

    (หวัง เอี้ยน!) ยูตะร้องอย่างตกใจขึ้นในใจดังๆ ก่อนที่จะค่อยๆ แอบมองอยู่ห่างๆ เพื่อให้เธอไม่สังเกตุ ก่อนเขาจะเห็นชายคนนึงยืนมองหวังเอี้ยนอยู่

     (เอะรึว่า......) ชายหนุ่มเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ ที่จะเกิดขึ้นในระหว่างนั้นว่าเขาคนนั้นจะอยากซื้อนางกันนะ รึว่าจะอยากซื้อนาง หรือว่าเขาอยากจะช่วยนางกันแน่ มีทางเดียวที่จะรู้ได้
     ยูตะที่คิดแล้วดังนั้นจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาชายหนุ่มคนนั้นก่อนที่จะพูดขึ้น
    "นี่ นายรู้จักเธออย่างงั้นหรอ" ยูตะกล่าวถามชายคนนั้นขึ้น
     @HuoLing
    (ก็ไม่รู้จักนี่น่า......) ยูตะคิดในใจเล็กน้อยก่อนที่จะพูดต่อ
     "แล้วนายยืนมองเธอทำไมละ หรือว่านายอยากจะซื้อตัวเธอหรอ?" ยูตะกล่าวถามต่อ
     @HuoLing
    "อ้อ นายเองก็อยากจะช่วยเธออย่างงั้นสินะ งั้นทำไมนายไม่ไปช่วยเธอเลยละ" ยูตะกล่าวพร้อมกับเอามือลูบคางเล็กน้อย
     @HuoLing
     "อะไรนะ นายไม่มีเงินอย่างงั้นหรอ หืม......." ชายหนุ่มเอามือยืนลูบคางต่อ พร้อมคิดอะไรบางอย่างหนักกว่าเดิม
    "เอาอย่างงี้มั้ย เดียวฉันออกเงินให้แล้วนายมาก็ช่วยเธอกับฉัน" ยูตะยืนขอเสนอให้คู่สนทนา
     @HuoLing

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -1000 เงินตำลึง +300 ความหิว -12 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -1000 + 300 -12 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
กุหลาบสีทอง
ดาบปี้อี้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x7
x2
x15
x10
x10
x130
x710
x1687
x4184
x10
x9999
x100
x100
x30
x50
x2
x1
x5
x9999
x41
x1
x2
x15
x48
x6
x8
x3
x6670
x7
x67
x20
x120
x48
x34
x9999
x7060
x9999
x4093
x3880
x1760
x2
x2
x9999
x30
x30
x20
x2
x30
x80
x1860
x4
x1
x317
x50
x30
x1050
x2
x900
x18
x162
x115
x368
x148
x6
x4
x5
x2
x15
x9999
x20
x374
x5044
x65
x37
x1
x140
x20
x309
x163
x10
x268
x3749
x1727
x188
x24
x2
x75
x230
x5073
x19
x50
x19
x4
x20
x1
x1
x1
x106
x19
x1
โพสต์ 2018-7-12 19:18:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 29 )

     หรั่นซิ่นหลี่ขี่ม้ามาจนถึงผู๋หยาง นางแวะที่ตลาดใหญ่เพื่อซื้อเสบียงเพิ่มเติมก่อนจะมองไปรอบๆเพื่อสำรวจว่าที่นี่พอจะมีอะไรนำกลับหอได้บ้างไหม อาจจะเป็นของชิ้นเล็ก แต่ถ้านำไปฝากได้ก็ดี ..พวกนางน่าจะดีใจ นัยย์ตาดำเหม่อมองไปเรื่อยๆจนกระทั่งเห็นร่างชุดขาวกำลังเดินผ่านไป ผมสีดำ.. ชุดขาว.. ตัวสูงโปร่ง หรือจะเป็นเขา?

      นางลงจากม้าแล้วปล่อยให้เสี่ยไป๋รออยู่ตรงนั้น ตนเดินตามชายหนุ่มไปเรื่อย เขากำลังแวะร้านเครื่องประดับ นางมองจากข้างหลังแล้วหยุดที่ร้านใกล้ๆ รู้ตัวอีกทีก็ได้สร้อยคอกลับมาสามเส้นแล้ว มือเรียวเก็บของเข้าถุงสัมภาระไปก่อนจะเดินต่อเมื่อเห็นเขาก้าวเท้า ร่างสูงยังคงไม่รู้ว่านางเดินตาม เขาเดินเข้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งแวะทานบะหมี่ นางนั่งโต๊ะข้างหลังแล้วสั่งมาทานชามหนึ่ง รสชาติก็อร่อยดี.. กินไปมองแผ่นหลังนั้นไป นางมองร่างสูงไปพลางดูดเส้นหมี่เข้าปาก พอท้องอิ่มก็นั่งเฉยๆจิบชาไปมองเขาไป เอียงคอบ้างตามคนข้างหน้าที่ขยับไปมาเหมือนกำลังกินอย่างอร่อย นางคิดว่าจะทักดีไม่ดี แต่ดูแล้วน่าจะทำให้เขาลำบาก

      นางไม่มีหน้าจะพบเขาแล้ว..

      ผ่านไปไม่กี่ก้านธูปเขาก็เดินอีกครั้งไปที่ตรอกหนึ่งใกล้ๆก่อนจะหยุดยืนหมุนตัวกลับมา ใบหน้าที่เผยตรงหน้าคือผู้ใดไม่ทราบ นี่นางเดินตามผิดคนรึ..!? หรั่นซิ่นหลี่เงยหน้ามองพระอาทิตย์ที่โผล่พ้นไปทางตะวันตก

      บ่ายแล้ว..

      ข้าเดินตามใครไม่รู้จนยามเว่ยเพียงเพราะเข้าใจว่าเป็นอินซื่อป๋อ...

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +2 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +15 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 2 + 300 + 15 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ร่มเหล่ยจิ้ง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x45
x16
x57
x16
x153
x60
x100
x2170
x240
x32
x9999
x5030
x30
x130
x10
x100
x10
x10
x1
x7
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x50
x36
x19
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x43
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2019-1-24 21:51:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดวงตาสวรรค์
กระบี่มารพันปี
ตัวเบาร่มนภา
โลหิตมาร
หน้าไม้กล
วิจารณ์ซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x34
x25
x9999
x3546
x4763
x19
x50
x55
x100
x9999
x4590
x1930
x5778
x4680
x3309
x54
x20
x500
x100
x100
x20
x9999
x2700
x5
x100
x20
x907
x1
x1
x14
x1
x5
x10
x1105
x10
x1
x9999
x200
x2
x68
x9079
x100
x41
x1
x1
x562
x1
x164
x3
x1
x2
x4
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12
x7
x2
x142
x50
x2
x3
x5
x1
x3
x3
x4
x3
x30
x4
x32
x35
x212
x1708
x50
x8
x3
x129
x2494
x7200
x5072
x2656
x3908
x835
x15
x1457
x171
x2464
x52
x140
x444
x299
x7459
x5449
x6423
x739
x1
โพสต์ 2019-1-24 22:07:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-1-24 22:40

เงินมางานไป ไม่ต้องเสียใจเพราะฉันต้องใช้เงิน 9
{สัญญาจ้าง ลั่วหยาง 11}

       “คิดมาตลอดแล้วนะ คิดว่าควรที่จะไปนั่งตัดชุดใหม่ได้แล้ว” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น ‘หืม?..จริงสิ เจ้าก็ควรที่จะมีชุดร่างกายนั้นหน่อยนะเป่าหลิง? จริงไหม?’ ฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวเห็นด้วยเนื่องจากว่าเขาเองก็จะเหนื่อยๆหน่อยกับการแต่งกายของเป่าหลิงอยู่แล้วล่ะ เพราะอย่างไรเดี๋ยวก็ต้องเตรียมไว้ เผื่อว่าเธอจำเป็นที่จะต้องใส่เสื้อผ้าตัวใหญ่นั้นจริงๆ…

อีกอย่างก็คือเธอไม่ชอบใส่อะไรให้มันรุ่มรามก็จริง แต่ทว่าการมีชุดแบบชาวฮั่นไว้ ก็น่าสนใจไม่น้อยเหมือนกัน?

        “น่าเบื่อจริงๆเลย...งานนี้ข้าจะเลือกผ้าแครปดีๆแล้วก็จะเลือกไหมดิ้นเงินดีๆด้วย..” เป่าหลิงนั้นกล่าว หญิงสาวเมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงเดินทางเข้าไปด้านในเมืองเพื่อที่จะหาเลือกซื้อผ้าที่สำหรับจะเป็นการตัดของเธอได้ อย่างไรก็ต้องโทนม่วง ชุดที่เธอสวมอยู่ตอนนี้เป็นโทนม่วงขาวเพราะฉะนั้น คราวนี้ลองม่วงดำหรือม่วงเงินน่าจะเหมาะ หญิงสาวจึงเลือกซื้อผ้าแพรสีดำ และผ้ากึ่งลูบไม้เนียน สำหรับใส่ง่ายไว้ อย่างไรก็ต้องมีการปักผ้าอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเอาเป็น..แบบนี้แล้วกัน..

       เป่าหลิงนั้นจ้องมองผ้าที่ตนเองซื้อมา เธอนั้นคิดว่ายังไงก็ต้องเย็บเอง เพราะการที่ให้คนอื่นเย็ปให้ตะเข็บมักจะไม่ได้อารมณ์สำหรับเธอเลยสักนิด เอาง่ายๆคืออยากทำเองนั้นล่ะ แต่ทว่าเมื่อคิดว่าต้องซื้อแบบนั้น เธอซื้อไหมปักที่น่าจะเป็นประโยชน์ที่น่าจะได้ปักน่าจะดีกว่า เป่าหลิงนั้นคิดแบบนั้น

       สุดท้ายแล้วเธอก็ได้ผ้าสีม่วงมาเป็นผ้าแว่นบางอีกอย่างก็คือผ้าไหมสีดำ แล้วก็ไหมสีเงินและม่วงดำ สำหรับการปักเย็บอย่างไรก็ต้องเย็บนั้นล่ะ..

       “เอ๊ะ..ตรงนั้นมีอะไรกัน?” เป่าหลิงนั้นกล่าวพึมพำ

       ดูเหมือนว่าเธอจะเห็นว่ามีผู้คนที่กำลังมุงอะไรบางอย่างอยู่อย่างน่าสนใจ แม้ว่าเธอจะไม่เห็นเพราะว่าตัวเตี้ยก็เถอะ เด็กสาวนั้นก็บผ้าที่ตนเองซื้อมาไว้ภายในหอบผ้าของตนเองเพื่อที่จะเตรียมไว้ตัดเย็บครั้งต่อไป แล้วเดินไปตามสิ่งที่ตนเองเห็น นัยต์ตาสีม่วงดอกวงครามนั้นเห็นว่าเหล่าชายชกรรณของทางพ่อค้าหรือว่าเศรษฐีกันมากมายให้ควัก

       ‘ดูเหมือนว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นนะ? ไปดูหน่อยไหม?’ ฝ้าเฉี่ยกล่าวอย่างงั้น เด็กสาวก็พยักหน้า เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันนะ?....

        เป่าหลิงนั้นเดินเข้าไปดู ดูเหมือนว่าจะมีคนที่กำลังต่อสู้กันเพื่ออะไรบางอย่าง และดูเหมือนว่าจะไม่มีใครที่คิดจะยอมกันเลยด้วยซ้ำไปสำหรับเด็กสาวแล้วกะอีแค่อะไรเช่นนี้เรื่องปะติ๊ว เธอนั้นไม่น่าสนใจอะไรสำหรับเธออยู่แล้ว …

        แต่แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง “เดี๋ยวก่อนแม่นางตรงนั้นน่ะ...” เป่าหลิงนั้นไมไ่ด้หยุดเพราะเธอคิดว่าไม่ได้เรียกเธอ แต่ทว่า …. หมับ!!! ข้อมือบางของเด็กสาวนั้นโดนฉุดรั่งไปด้วยชายคนหนึ่ง ดูเหมือนว่าจะเป็นคนที่ดูแลสถานที่ตรงนี้นั้นเอง นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเป่าหลิงนั้นเลิกคิ้ว.. เธอสะบัดข้อมือของตนเองออก

       “ทำอะไร..เสียมารยาทจริง..” เป่าหลิงพูดแบบไม่เข้าใจ..ก่อนที่จะจับข้อมือตนเอง..

        “....นายของข้าต้องการพบเจ้า...” เสียงนั้นบอกเธอเช่นนั้นชายชกรรณสูงใหญ่พาเธอไปตรงจุดที่มีคนที่กำลังต่อสู้กันอยู่ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นเห็นว่าคนที่เรียกว่านายนั้นเป็นชายบุรุษหนุ่มหน้าหล่อเขายิ้มเสน่ห์หามาให้เธอ … แต่ทว่าเด็กสาวกลับไม่สนใจอะไรสักนิก..

        “เจ้ามีอะไรถึงเรียกข้ามา..” เป่าหลิงนั้นกล่าว ก่อนที่จะเลิกคิ้ว
        “เรากำลังต่อสู้ เพื่อที่จะเลือกเฟ้นหาผู้ที่จะถือครองกระบี่มารโบราณพันปี...ข้าจับสัมผัสได้ว่าแม่นางนั้นมีวรยุทธสูงส่ง อีกอย่างพลังกำลังนั้นคงไม่ใช่น้อยๆเลย… ข้าอยากถามว่าแม่นางนั้นสนใจหรือไม่” เขากล่าวเช่นนั้น ทำให้คนแถวนั้นต่างหน้าเสียกันเป็นแถบ ที่ว่าเจ้าของไม่ให้พวกเขา.. มีการโวยวาย แต่ทว่าเมื่อเห็นสายตาของชายคนนั้น พวกนั้นก็เงียบ

        “......ข้าไม่เชื่อหรอกว่ามันเป็นของจริง..จะหลอกขายของข้าอย่างงั้นหรือ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอก เธอกอดอกราวกับว่าไม่เชื่อ “น่า..แม่นาง..ข้าขายให้ถูกๆ 10,000 ชั่งเป็นอย่างไร?” เขานั้นกล่าวเช่นนั้น สำหรับเป่าหลิงที่เป็นมารอยู่แล้วก็ย่อมรู้ ว่าหากมนุษย์นั้นกล่าวอ้างเป็นเรื่องที่เชื่อไม่ได้..

        “เหอะ..จะบอกว่าหากมันเป็นของโบราณจริง ทำไมถึงขายถูกนั้นล่ะ..เจ้าพูดมาตรงๆเถอะ..ข้าไม่คิดที่จะซื้อหากข้ายังไม่ได้ยลมันแน่..คิดว่าข้าจะนำมันจริงๆหรือไง?” เป่าหลิงนั้นกล่าว อีกฝ่ายดูเหมือนว่าจะหัวเราะเล็กน้อย..

        “แล้วทำไมแม่นางถึงคิดว่ามันเป็นของไม่จริงกันเล่า?” เขากล่าวถาม

        “...เจ้าคิดว่าเจ้าได้เสวนากับใครอยู่?... ช่างเถอะ บอกมนุษย์อย่างพวกเจ้าก็คงไม่เข้าใจ งั้นจะบอกชื่อมารโบราณสักคนสิ….แล้วข้าจะเชื่อ..พวกเจ้ามันก็แค่มีแต่หัวสมองขี้เลื่อย หากตอบได้แล้วข้าจะยอมเจียดเงินซื้อ” เป่าหลิงนั้นกล่าว เมื่อชายหนุ่มคนนั้นได้ยิน เขาก็อธิบายมารบรรพกาลทั้งหมดสามตนด้วยกัน เธอนั้นไม่ได้สนใจอะไรนัก แต่ทว่ากลับมาสะดุดตรงที่อีกฝ่ายอธิบายเรื่องของมารฝัน.. มารเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่อาจมีใครต่อกร.. เพราะแม้กระทั้งเง็กเซียนฮองเต้..ยังต้องมีนิมิตรในนิทรา..

        “หึ...พูดได้ดี” เป่าหลิงนั้นกล่าว เป็นเพราะว่าอีกฝ่ายนั้นอธิบายเรื่องท่านพ่อของเธออย่างดีเยี่ยมเพราะฉะนั้น..จะให้รางวัลแล้วกัน เป่าหลิงนั้นโยนเงินของตนเอง ก่อนที่จะหยิบกล่องไม้ยาวนั้นขึ้นพาดบ่าแล้วเดินออกไป

        “ยังไงแม่งก็ของปลอมอยู่แล้ว..ช่างเถอะ ค่อยเอาไปโยนให้ปลามันกินก็ได้..คนพวกนั้นก็ต้องทำเพื่อความอยู่รอดอยู่แล้ว” ถือว่าทำบุญทำทาน...

@Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 ความโหด โพสต์ 2019-1-24 22:44
คุณได้รับ +10 คุณธรรม โพสต์ 2019-1-24 22:44
++โอนเงินเสร็จแล้ว++  โพสต์ 2019-1-24 22:38
คุณได้รับ +2 คุณธรรม +2 ความชั่ว โพสต์ 2019-1-24 22:09

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -72 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -72 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดวงตาสวรรค์
กระบี่มารพันปี
ตัวเบาร่มนภา
โลหิตมาร
หน้าไม้กล
วิจารณ์ซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x34
x25
x9999
x3546
x4763
x19
x50
x55
x100
x9999
x4590
x1930
x5778
x4680
x3309
x54
x20
x500
x100
x100
x20
x9999
x2700
x5
x100
x20
x907
x1
x1
x14
x1
x5
x10
x1105
x10
x1
x9999
x200
x2
x68
x9079
x100
x41
x1
x1
x562
x1
x164
x3
x1
x2
x4
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12
x7
x2
x142
x50
x2
x3
x5
x1
x3
x3
x4
x3
x30
x4
x32
x35
x212
x1708
x50
x8
x3
x129
x2494
x7200
x5072
x2656
x3908
x835
x15
x1457
x171
x2464
x52
x140
x444
x299
x7459
x5449
x6423
x739
x1

616

กระทู้

2355

โพสต์

52หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881323
เงินตำลึง
9424838
ชื่อเสียง
223933
ความหิว
1236

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1056
ความชั่ว
540
ความโหด
1202
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2019-2-10 01:04:27 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2019-2-10 02:25


แม่หม้ายลูกสองกลับสู่แดนฮั่น
955
ใช้จ่ายอย่าลำพอง
พยายามเชื่อฟัง ให้ผู้ใหญ่สบายใจ
ดุหรือว่าไม่เคยแข็งข้อ
ตามใจพวกเขาทุกอย่างก็ยังผิด
ผู้ใหญ๋ทำราวกับว่า...ไม่เคยเป็นเด็กมาก่อน
-จูเชว่ จวินเหว่ย-

          คงต้องกราบน้ำขวดฟ้าราเฟย่าเพราะสรรพคุณมหรรษจรรย์ทำให้นางลุกขึ้นมากระโดดโลดเต้นได้ แม้จะพึ่งตกปล่องผาลงทุ่งดอกไม้แล้วตู้มม!! เป็นหมูสี่ชั้นอยู่หยกๆ

          ทว่าบุรุษผมทองนั้นต่างกัน… บางทีนามแหลมในอุโมงค์ตามล่าสมบัติจะมีพิษจริงๆ เซซียนหยวนอี้เฟยส่ออาการครั่นเนื้อครั่นตัว ใบหน้าเจือสีดอกท้อไม่ยอมจ้องมองนางตรงๆ ‘เอาละวา.. งานนี้สงสัยจะมีไข้’ เดิมทีหลิงหลานขี้ใจอ่อนและเป็นห่วงคนง่าย ทันทีที่พวกเขามุ่งหน้าออกจากทุ่งดอกไม้ฉีหงหยวน ท่านอาจารย์กล่าวว่า ‘หลิงหลาน พวกเราหาเมืองเติมเสบียงกับพักสักครู่หนึ่งเถิด’

         หลิงหลานย่อมไม่ขัดศรัทธา… คิดเพิ่มอีกว่าจะช่วยตามหมอมารักษาอีกฝ่ายนะ!!
         สตรีไม่เข้าใจส่วนล่างของบุรุษฉันท์ใด คนซื่อเดียงสาก็ไร้ราคะฉันท์นั้น
         หลิงหลานไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าไอ้ที่กระแทกกระทั้นหลายสิบตลบในโพรงผาจนมี ‘เงี่ยง’ มาทิ่มเอวจึกๆ น่ะมันคืออะไร--

          รถม้าเคลื่อนตัวผ่านป่าและเข้าสู่ตัวเมืองผู๋หยางในเวลาบ่ายอ่อนๆ ด้วยอัทธยาศัยของบุรุษผมทองเพียงสอบถามแม่ค้าตามทาง ก็ทราบที่ตั้งของโรงเงินตรา ย่านการค้ารวมไปถึงโรงเตี้ยมที่ตั้งทำเลเดียวกันได้ไม่ยาก พวกเขาพักในโรงเตี้ยมกู่หลงห้องขนาดกลางเช่นเคย เซวียนหยวนอี้เฟยกล่าวว่าเขาอยากอาบน้ำข้อนี้หลิงหลานไม่แปลกใจ ท่านผู้นี้เป็นชนชั้นสูงตอนอยู่ที่ไต้หวันมีคนคอยดูแลปรนนิบัติทุกวัน เห็นมือเขายังมีร่องรอยแผลก็นึกห่วงโดนความชื้นคงแสบมากยังถามว่า

        “ท่านอาจารย์บาดเจ็บเช่นนี้คงไม่สะดวก ข้าช่วยสระผมกับขัดตัวให้ดีไหมเจ้าคะ?”

        อีกฝ่ายรีบปฎิเสธว่าไม่ต้อง สะอึกกับแววตาเดียงสาไร้เจตนาเจือปกยิ่งอ่อนใจ “...เจ้าอยู่ดูแลเด็กๆ ก่อนเถอะ เมื่อครุ่นี้ข้าสั่งอาหารไว้แล้วประเดี่ยวเสี่ยวเอ้อร์คงจัดเตรียมขึ้นมาที่ห้อง”

         หลิงหลานส่ายหน้าเล็กน้อยนางยังไม่หิว เสนอขึ้นว่า “ของจำเป็นบางอย่างที่เมืองท่าไม่มีจำหน่าย อย่างไรข้าจะลองเดินดูที่ย่านการค้า จะได้ซื้อชุดสำหรับให้ท่านผลัดเปลี่ยนด้วย”

         “หลาน… เจ้าเป็นอิสตรีไปเดินที่คนพลุกพล่านตามลำพังข้าไม่อาจวางใจ” มีอาจารย์เสมือนบิดาจริงๆ ทว่านางไม่เห็นด้วยเท่าไรค้านว่า “ย่านการค้าใกล้แค่คืบ!! มือปราบทหารตรวจตราก็มี ต้าฮั่นมิได้เต็มไปด้วยโจรสลัดผู้ร้ายนะเจ้าคะท่านกังวลหนักไปแล้ว.. จริงสิ ยังมีจวินเกอไปด้วยนะ”

           บุรุษผมทองคิดห้ามปรามทว่าเห็นแววตาสงสัยคาดเดาของนางก็ชะงักมือไว้ ‘จริงสินะ.. ปกป้องมากเกินไปอาจกลายเป็นทำร้ายก็ได้’ เขาแม้ไม่ค่อยเห็นด้วยแต่ก็ไม่อาจบังคับสตรีตรงหน้ามากเกินไป เรียกจวินเหว่ยกำชับเรียบๆ ไม่กี่ประโยคเพราะทราบว่าเด็กชายพึ่งพาได้เรื่องนี้ ก่อนรับตัวชุนเหลียนที่หลับเพราะเล่นเยอะเกินไปมาวางบนเตียง

          “เช่นนั้นพวกเจ้าไปเดินดูก่อนเถอะ… ระวังอย่าไปตามทางเปลี่ยวล่ะ หากข้าอาบน้ำเสร็จแล้วจะตามไปทีหลัง”

         หลิงหลานคลี่ยิ้มลูบถุงงเงินในมืออย่างหมายมาด “วางใจเถอะเจ้าค่ะ ข้าน่ะดูแลตัวเองได้!! เอาล่ะถั่วน้อยมากับอาเหนียงนะ…หนนี้จะพาไปกินหม่าล่า”

        หลังออกจากโรงเตี้ยมดรุณีผมเงินยังไม่ลืมนำหมวกไม้ไผ่มาสวมเพื่อป้องกันสายตาคน ทั้งรางนางคือชุดขาวเรียบง่าย เรือนร้างเน่งน้อยคล้ายเด็กสาวมากกว่าสตรีที่มีบุตรแล้ว จูงมือเด็กน้อยแก้มกลมราวกับพี่สาวพาน้องชายเดนตลาด แวะดูความคึกคักในเมือง เห็นแผงหน้ากากก็เข้าไปหยิบมาทดลองสวมลายยักษาให้ลูกน้อย “ถั่วน้อย ทำไมถึงไม่ค่อยยิ้มล่ะจ้ะ มากับหลิงหลานไม่สนุกหรือ?”

        เมื่ออยุ่กันเพียงลำพังพวกเขาจะเรียกกันเสมือนเพื่อน โดนหน้ากากไม้ปิดทับเสียงของเด็กชายจุงอุดอู้ “แล้วหลิงหลานล่ะฮะ ทำไมทำหน้าเหมืนอจะร้องไห้ตลอดเลย?”

        “.........อ่อ แบบนั้นหรอกหรอกจ้ะ อันนี้ไม่รุ้ตัวเลยน้า ฮ่ะๆ” นางหัวเราะเสียงเจื่อน ก่อนออกเดินหาซื้อเส้นด้ายหลากหลายสีสัน ตั้งใจว่าเสื้อผ้าหากจะพอดีตัวต้องตัดเย็บเอง.. ในฐานะคนเป็นมารดาที่แทบจะแพ้บุตรมันทุกอย่าง สิ่งเล็กน้อยเหล่านี้นางคงสามารถทำเพื่อพวกเขาได้ จวินเหว่ยยังคงสนใจพวกเคลื่องปะดับที่มีกลไก ปิ่นมุกที่แผงอันหนึ่งเมื่อกดลงไปจะมีช่องลับด้านในกลวง คนข้ายบอกว่า ‘ใช้เก็บสานส์เล็กๆ หรือเข็มได้’

       สองแม่ลูกไม่ทราบว่าปิ่นนั้นเหล่าสตรีมักใส่ยาพิษไว้ป้องกันตัว อันที่จริงหลิงหลานคิดไปถึงกล่องเครื่องเทศขนาดพกพามากกว่า