กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 281|ตอบกลับ: 14

{ เขตหยุนเสียนอ๋อง } ทุ่งหญ้าข้างเคียง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-8-7 20:37:12 |โหมดอ่าน



{ เขตหยุนเสียนอ๋อง } ทุ่งหญ้าข้างเคียง


ทุ่งหญ้าโล่งกว้างที่่ไม่มีสิ่งใดเป็นพิเศษ ทำให้มักจะเห็นเหล่าทหารชงหนู
นำมาใช้ประกอบกิจกรรมบันเทิงอย่างแข่งม้า หรือ อื่นๆ




#อากาศดีมาก
#สามารถพบหญ้าได้ทั่วไป

:

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

28

กระทู้

413

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
7184
เงินตำลึง
447641
ชื่อเสียง
95883
ความหิว
188

ใบรับรองเหมือง(เหมืองแร่จินไช่เหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
226
ความชั่ว
6
ความโหด
68
ภูตอัคคี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-8-7 20:45:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-9-4 21:21


เควส3 บทเพลงขับขานต่างแดน
Ep.8
วิ่งตามหลังม้า ความทรงจำหนึ่งในอันที่ไม่ดีมันไหลย้อนกลับมาเลย


               
              ความน่าสงสัยของการกระทำพวกชงหนูเริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้นในใจของเมิร์กตอนนี้เขาเริ่มรับรู้ถึงความรู้สึกประสงค์ร้ายจากเหล่าพลทหารชงหนูทั้งสามแล้วที่กำลังจูงกุญแจมือพาเขาเดินหน้าไปยังกลุ่มทหารชงหนูจำนวนประมาณสี่ห้าคน
               พาคนสุดท้ายมาแล้วเว้ยหน่วยก้านใช้ได้ตามที่บอกไหมละ”หนึ่งในนายทหารทั้งสามตะโกนออกมาเสียงดังขณะใช้มือข้างซ้ายดันร่างของเมิร์กไปข้างหน้าเป็นการบอกส่งสัญญาณว่าให้เดินเร็วๆขึ้นไปอีก
               “เออใช่เลย”หนึ่งในคนบนหลังม้าตะโกนร้องลั่นออกมาด้วยความยินดีเมื่อได้เห็นสภาพร่างกายของเมิร์กแบบเต็มๆสองดวงตาดูเหมือนเขาจะมีท่าทีพอใจมากๆกับการที่เมิร์กดูมีสภาพร่างกายแข็งแรงน่าสนใจเขายิ้นขึ้นอย่างร่าเริงด้วยเหตุผลบางประการ
               “นักโทษคนนี้พึ่งมาใหม่อย่าเล่นแรงมากละ”ชายผู้เดินนำเมิร์กตอนนี้หายไปแล้วสองคนทำให้เหลือคนเพียงคนเดียวที่ดูจะสนิทสนมกับคนบนหลังม้าที่กำลังว่างอยู่พอสมควรพูดขึ้นมาด้วยท่าทางยิ้มแย้มเอาใจใส่
               “เออๆ”นายทหารหนุ่มแห่งชงหนูที่นำพาเมิร์กมาถึงตรงนี้ได้ทำการโยนเชือกเส้นยาวใหญ่บนมือของตนเองให้กับนายทหารชงหนูอีกคนหนึ่งที่นั่งประจำที่บนหลังม้าด้วยความกระฉับกระเฉงเหมือนจะได้เห็นเรื่องสนุกอะไรบางอย่าง
               เมิร์กหันไปมองรอบๆก็พบเห็นภาพที่เหล่าเชลยคนอื่นๆที่บางคนเขาก็จดจำใบหน้าได้เพราะเคยเจอะเจอกันมาผ่านๆในเหมืองหินนอกทะเลทรายด้วยกันมาแล้วนับว่าเป็นเรื่องบังเอิญที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นักเพราะการที่นักโทษจำนวนมากถูกนำมารวมกันโดนไม่มีงานอะไรให้ทำเลย
               ก็แปลความหมายได้เพียงอย่างเดียว
               ‘เห้อเหนื่อยอีกแล้วสินะ’เมิร์กถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดเขาเหมือนจะเหนื่อยใจปนกับกะว่าในอนาคตอันใกล้นี้เขาน่าจะใกล้ได้เวลาเหนื่อยกายแล้ว

เขาเคยเห็นภาพแบบนี้แค่ครั้งเดียว

ย้ำว่าแค่ครั้งเดียว

แบบนี้เปะๆเลยด้วย

‘แม่งเอ้ยยยยยยย’

               พวกเขาทั้งหลายสั่งให้ม้าของตนเองวิ่งออกไปข้างหน้าขณะที่พวกเขาทั้งหมดที่เหลือที่เป็นนักโทษต้องวิ่งตามเหล่าม้าพวกนั้นโดยมีเชือกล่ามอยู่บนมือของเหล่าคนบนม้า
               ผู้โชคร้ายในวันนี้มีกันทั้งหมดห้าคนโดยทันทีที่เริ่มออกวิ่งคนๆแรกที่ไม่รู้อะไรบ้างเลยก็สะดุดเนินทรายล้มลงหน้ากระแทกพื้นและโดนลากถูไปตามทาง
               “อะไรของแกวะ”ชายผู้เป็นคนขี่ม้าที่นักโทษของตัวเองล้มลงสบถออกมาอย่างหัวเสียเขาไม่ทันจะเริ่มเล่นเลยด้วยซ้ำเจ้านี่ก็ลมลงไปแล้วมันน่านัก
               เมิร์กเนื่องจากประสบการณ์ร้ายๆในอดีตเคยสอนมาอยู่ทำให้เขาต้องวิ่งการกระทำต่อวิ่งนี้มีได้เพียงสองอย่างคือการวิ่งไปเรื่อยๆอย่างรวดเร็วก่อนจะเจ็บปวดทรมาณทำไมเนี่ย
               วิธีที่สองก็คือการกระโดดก้าวไปข้างหน้าโดยความรวดเร็วมันเป็นเหมือนกันก้าวเท้าของม้าแต่ต่างกันที่ขาของคนนั้นยาวกว่าแต่วิธีนี้ก็กินแรงแถมหากกะจังหวะพลาดก็คือจบกันตรงนั้นเลย
               คนบนหลังม้าที่เห็นก็ได้ใจเร่งความเร็วขึ้นไปขึ้นไปเรื่อยๆจนมันเร็วมากทำให้เมิร์กต้องวิ่งวิ่งวิ่ง
               เมิร์กต้องใช้พละกำลังและสมาธิมหาศาลในการกะจังหวะวิ่งให้เข้ากับม้าเบื้องหน้าให้มากที่สุดที่ต้องทำไปแบบนี้เพราะทั้งเงื่อนไขในการประหยัดพลังงานและเงื่อนไขในการป้องกันตัวเองด้วยเพราะการที่คนปกติจะไปวิ่งเท่าม้าได้หากตามที่ฟังมาถูกต้อง อย่างน้อยก็ต้องมีวิชาของพวกจอมยุทธ
               แต่เขาไม่มีจึงต้องใช้วิธีแบบนี้ไปเสียก่อน
               ชายหนุ่มผมทองวิ่งไล่ไปตามทุ่งหญ้าสีเหลืองอ่อนด้วยความหล่อเหลาไปทั่วไปมาตามหลังม้าหนึ่งตัวที่มีคนขับในเครื่องแบบชงหนูเต็มยศบนหลังม้าที่กำลังหัวเราะร่าด้วยความยินดีปรีดา
               “นักโทษคนนี้มันเก่งจังวะเจ๋งๆ!!”ชายผู้ที่กำลังกุมเชือกของเมิร์กเอาไว้ตะโกนไปให้กับเพื่อนของตัวเองที่ยืนดูอยู่ด้วยใบหน้าร่าเริงยิ้มแย้ม
“แหงละเมื่อวานข้าเฝ้าสังเกตมันขุดเหมืองมาแล้วหน่วยก้านจัดว่าใช้ได้เลยทีเดียว”ชายคนนั้นที่ยืนยิ้มอยู่ตอบกลับมาด้วยความภูมิใจในทักษะสายตาของตัวเอง
“อ้ากกก~~!!”เสียงร้องโหยหวนดังมาจากข้างหลังเมิร์กก่อนที่จะมีเสียงแตกหักของอะไรบางอย่างดังขึ้นแล้วทุกอย่างก็เงียบลงหลงเหลือเพียงเสียงของม้าและฝีเท้าเพียงเท่านั้นที่ยังคงดังก้องไปทั่วทุ่งหญ้าอันว่างเปล่าแห่งนี้
เมิร์กหันไปมองเพียงชั่วพริบตาแต่ด้วยตาเหยี่ยวเขาก็สามารถจับภาพทั้งหมดทั้งมวลได้อย่างชัดเจนมีคนสามคนที่ล้มลงและตอนนี้มีสภาพไม่ต่างอะไรกับซากศพที่กำลังถูกลากถูออกไปเก็บที่ไหนสักแห่งโดยเหล่าคนที่ทำคนตายต่างหยุดม้ามาพูดคุยกันด้วยความเจ็บใจและส่งสายตาอิจฉามายังคนที่ขี่ม้าของเขา
               บนท้องฟ้าพระอาทิตย์เริ่มทอประกายแสงเจิดจรัสเต็มที่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะตัวมันได้เคลื่อนมาในตำแหน่งที่ดีขึ้นไปแล้วเรียบร้อย
               ความร้อนมหาศาลเริ่มแผ่ออกมาจากผืนทุ่งหญ้าเมิร์กที่ตอนนี้ต้องวิ่งตามหลังม้ามาติดต่อกันนานกว่าหนึ่งชั่วยามเต็มๆก็เริ่มมีอาการหอบให้เห็น
               แต่ปัญหาคือชายคนที่ขี่ม้านั้นยังคงหัวเราะสะใจอยู่บนหลังม้าอย่างบ้าคลั่งทุกครั้งที่หันกลับมามองแถมยังคงเร็วความเร็วขึ้นอย่างช้าๆในทุกเวลาที่ไหลผ่านไป
               ท่ามกลางความทุกข์ที่ดูเหมือนจะไร้ซึ่งจุดจบ
               ปัก! ฮี้~!
               เสียงของแข็งกระทบกันเข้ากับสีข้างของตัวม้าทำให้มันสะบัดผู้ขี่ลงกับพื้นอย่างรุนแรง
               นายทหารชงหนูลุกขึ้นมาด้วยความหัวเสียก่อนจะชักดาบมาซ้ายมองขวาขณะตะโกนออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด
               “ใครยิง!”
               เมิร์กด้วยมีทักษะพิเศษที่มีนามว่าตาเหยี่ยวก็เลยได้มองซ้ายมองขวาหาแหล่งที่มาของศรดอกนั้นจึงได้หันไปเจอหญิงสาวชุดชมพูท่าทางคุ้นๆ
               ‘นั่นนางจากในเหมืองนี่นา..’
               ชายหนุ่มนั่งพักมองภาพตลกๆที่เห็นอยู่เบื้องหน้ามันเป็นภาพที่นายทหารชงหนูคนเดิมที่ชักดาบหันไปทั่วเพื่อหาต้นตอของผู้ใช้ธนูแต่ตอนนี้กลับต้องมาคุกเข่าลงเวลาเมื่อเห็นว่าเจ้าของลูกธนูคือผู้ใดกันแน่
                ‘นี่มันตลกดีนะเนี่ย’เมิร์กทรุดตัวนั่งลงกับพื้นขณะพยายามปรับลมหายใจให้กับมาคงที่วิ่งมานานแบบนี้เหนื่อยชะมัด
               “พวกเจ้าออกไปให้หมด!!”นางพูดจาเสียงดังลอดผ่านผ้าปิดปากบางเบาของนางออกมา
               เหล่าทหารที่ได้ยินก็กระเด้งตัวลุกขึ้นควบม้าหรือวิ่งหนีหลบหายจากไปอย่างรวดเร็ว
              หลังจากที่เหล่าทหารต่างหนีหายกันไปหมดแล้วเหลือเพียงเมิร์กคนเดียวที่ตอนนี้โดนมัดมือเอาไว้กำลังนั่งเหนื่อยอยู่กลางท้องทุ่ง
               ด้วยเหตุผลบางประการหญิงสาวในชุดสีชมพูก็เดินมาปลดเชือกที่มัดมือของเขาเอาไว้ ปล่อยให้เขาเป็นอิสระ
               "ขอบคุณ"เมิร์กตอบกลับด้วยน้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้าไปตามมารยาทอันดี
               "บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่าคะ"นางถามด้วยท่าทางดูห่วงใย
               "น่าจะตรงฝ่าเท้านิดหน่อยคงเดินทางไกลไม่ได้พักใหญ่ๆเลยละมั้ง" เมิร์กตอบกลับไปตามตรงตอนนี้ตรงฝ่าเท้าของเขาคงมีรอยถลอกให้เห็นบ้างเล็กน้อยกระมั้ง?
               "แล้วตอนนี้ที่ชีวิตเป็นยังไงบ้างคะ?พี่ชายของข้าใจดีคงไม่ลำบากใช่ไหม?"
               "อ่อก็ลุ้นนิดหน่อยว่าพรุ่งนี้จะเจออะไร กับอาหารแปลกๆที่รสชาติล้ำแปลกๆอะ เจ้าไส้กรอกสีแดงๆ"เมิร์กพยายามจะเรียบเรียงภาษาชงหนูทำให้รูปประโยคมันออกมาดูแปลกๆ แต่ก็ดูตลกดียังไงเขาก็พยายามจะใช้ภาษามือเข้าประกอบการอธิบายด้วยนะ!
              "งั้นหรอคะ..ถ้าพวกนั้นรังแกอีก บอกข้าได้เลยนะ!"นางพูดด้วยท่าทางสดใสรวมกับความตั้งมั่นในแววตา
              "ข้าจะไปบอกท่านได้ที่ไหนละท่านหญิง..."เมิร์กถอนหายใจก่อนจะพูดออกมา พูดอะมันง่าย แต่เขาจะทำยังไงได้ละที่อยู่หรือชื่อก็ยังไม่รู้เลย
               “นั่นสินะ” นางก้มหน้าหลบเล็กน้อย

               


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -185 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -185 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โล่ห์ปาร์ม่า(ซ้าย)
สามง่ามไท่ซาน
เกราะทองคำ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3
x25
x49
x35
x1
x1
x1
x5
x2
x10
x60
x2
x20
x9
x30
x50
x16
x2
x100
x1
x23
x5
x2
x1
x150
x635
x1700
x18
x20
x20
x50
x10
x20
x50
x10
x51
x120
x10
x27
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x400
x100
x40
x1461
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x62
x450
x5
x333
x20
x48
x2900
x89
x8
x10
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x36
x60
x100
x160
x113
x138
x4100
x1490
x30
x55
x242
x64
x682
x80
x2060
x1060
x731
x80
x79
x10
x70
x375
x4
x20
x6
x1
x55
x1

110

กระทู้

813

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
68847
เงินตำลึง
52397
ชื่อเสียง
100769
ความหิว
943

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
971
ความชั่ว
5
ความโหด
90
เสือโคร่ง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-8-8 17:17:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลังนกนับหมื่นตัวได้หิ้วหลิงนูออกมาจากเกาะวิหคเพื่อพาหลิงนูไปส่งถึงแผ่นดินซงหนู นูมองไปรอบๆระหว่างนกหิ้วเธออยู่ที่เป็นทะเลตะวันออกดูเป็นที่ๆคุ้นเคยอีกครั้ง แต่ก็บอกไม่ได้ว่ากลางทะเลตะวันออกเช่นนี้ตรงไหนเป็นจุดที่คุ้นเคยกันแน่...


หลังกลุ่มนกหมื่นตัวหิ้วหลิงนูบินมาสักพักหนึ่งกลางทะเลก็มองเห็นชายฝั่ง เป็นชายฝั่งหุบเขาลดลงไปในทะเลไม่ไช่แนวหาดทรายทั่วไป นูมองแล้วก็เป็นที่ๆแยกกับกลุ่มเหมยหยวนซูมี่ชั่วคราวตอนกลุ่มนกนี้จะพาบินไปยังเกาะวิหคลอยฟ้าแห่งนั้น...


กลุ่มนกนับหมื่นพาหลิงนูบินเข้าสู่ผืนดินดินแดนซงหนูด้วยกันอีกครั้ง บนผืนดินของซงหนูนี้ก็พบแต่ทุ่งหญ้าเป็นส่วนใหญ่กับมีไม้พุ่มอยู่เล็กน้อย มองไปทางไหนก้พบแต่ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ มีความกว้างไกลไม่ต่างอะไรกับทะเลตะวันออกที่ผ่านมาเลย...


ระหว่างทางที่นกหมื่นตัวพาบินผ่านไปเรื่อยๆบนแผ่นดินความเร็วไม่มากนัก นูพยายามมองลงไปบนพื้นเพื่อมองหากลุ่มเหมยหยวน ซูมี่ ที่ได้แยกออกจากกันเมื่อครั้งก่อนจะไปเกาะวิหค ว่ายังหลบซ่อนอยู่แถวนี้หรือไม่ หรืออาจจะไม่รู้ทิศทางจนเตลิดไปไหนไกล หรืออาจจะถูกซงหนูจับไปแล้ว..


หลิงนูสบัดหน้า ไม่เอาสิ.. ไม่คิดเรื่องแย่ๆพวกนั้น.. ทั้ง2คนต้องหลบซ่อนเพื่อรอเรากลับมาอยู่แน่นอน ไม่มีทางที่2คนนั้นจะถูกจับไปหรือหลงทางแน่ๆ เพราะยังไง2คนนั้นก็ยังมีม้าของเราอยู่ มันน่าจะนำทางไปยังจุดหลบซ่อนกลางทุ่งหญ้าได้ นั่นก็น่าจะเป็น ตรอกเขาแห่งนั้นที่เราถูฏชงหนูยิงธนูใส่ก้เป็นได้...


ระหว่างทางที่หลิงนูมองลงบนพื้นทุ่งหญ้า ก็พบกับ... คนสองคนกำลังเดินด้วยกันบนผืนทุ่งหญ้า


"เอ๊ะ..? นั่น.."


ด้วยความเร็วไม่มากนักก็พอให้สังเกตลักษณะคร่าวๆได้อยู่ คนนึงเป็นชาย อีกคนนึงแต่งตัวปิดหน้าตา น่าจะเดาได้ว่าเป็นหญิง
ชายคนดังกล่าวมีเส้นผมสีทอง แต่งตัวไม่เหมือนชาวฮั่นสักเท่าไหร่ อีกคนน่าจะเป็นสตรีแต่ปิดหน้าตา ทำให้มองหน้าตาไม่ออก แต่คร่าวๆนั้นแต่งชุดออกโทนสีหวานๆอ่อนๆ
"ไม่ใช่... ไม่ใช่สองคนนั้นแน่ๆ.."


ฝูงนกนับหมื่นบวกับมีหลิงนูอยู่ด้วยบินผ่านเหนือหัวทั้ง2ไป มุ่งหน้าไปทางตะวันตกจนทั้ง2คนต่างหันหน้ามองตามว่าฝูงนกใหญ่ขนาดนั้นมาจากที่ใดกัน...


หลิงนูคิดแล้วพิจารณา นั่นไม่ใช่คนที่เราตามหาแน่นอน... เหมยหยวนกับซูมี่น่าจะอยู่ที่ตรอกเขานั้นแน่ๆ


"มุ่งหน้าไปที่ตรอกเขานั้นที..." หลิงนูพูดขึ้น ฝูงนกนับหมื่นได้ยินก็เบี้ยงเส้นทางเล็กน้อย มุ่งหน้าไปยังตรอกเขาที่พาหลิงนูมาในตอนแรกนั้นเอง


หลิงนูคิดในใจ หวังว่าสองคนนั้นจะปลอดภัย...


@Admin
@arttytack


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -48 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะทองเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
พัดหวงไจ้
หยกขาว
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
ม้าเทพอูซุน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x300
x30
x22
x120
x10
x50
x5
x60
x3
x10
x5
x100
x5
x5
x99
x99
x500
x1
x9000
x1
x10
x29
x74
x135
x6
x56
x3
x20
x44
x70
x3
x255
x15
x55
x86
x2
x1600
x3
x98
x3
x105
x5750
x90
x36
x2
x59
x5
x3
x25
x4
x12
x34
x12
x75
x1
x450
x5
x1
x175
x458
x7819
x87
x25
x60
x6
x50
x6
x8
x8
x62
x2
x6
x5
x52
x6
x2490
x19
x132
x13
x234
x24
x284
x36
x55
x130
x225
x290
x256
x44
x34
x121
x210
x100
x1
x190
x7
x2
x183
x7
x10
x2370
x30
x91
x79
x1
x590
x147
x4
x125
x201
x9
x237
x147
x145
x9
x340
x189
x136
x17
x217
x290
x188
x200
x105
x1700
x134
x370
x7
x385
x50
x220
x73
x112
x127
x1
x108
x6
x10
x505
x136
x276
x180
x60
x55
x607
x691
x90
x438
x112
x417
x1
x121
x17
x29
x410
x25
x102
x18
x370
x147
x19
x25
x20
x24
x865
x4977
x20
x163
x1
x138
x91
x20
x8
x10
x46
x5
x64
x198
x18
x34
x151
x8
x17
x76
x233
x1
x1
x1397
x1

28

กระทู้

413

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
7184
เงินตำลึง
447641
ชื่อเสียง
95883
ความหิว
188

ใบรับรองเหมือง(เหมืองแร่จินไช่เหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
226
ความชั่ว
6
ความโหด
68
ภูตอัคคี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-8-8 17:31:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-10-1 18:23


เควส3 บทเพลงขับขานต่างแดน
Ep.9
กลับกระโจมนักโทษพร้อมกับสาวงามจิตใจดี


                “เอาใหม่ดีกว่า” เมิร์กดันตัวลุกขึ้นยืนก่อนที่จะบอกกับนางด้วยน้ำเสียงสุภาพบุรุษ                               "ข้าขอบคุณท่านมากที่เข้ามาช่วย อีกครั้ง.."
                "? เจ้าเป็นชายที่เหมืองนี่" นางอุทานออกมาเล็กน้อยยามพินิจพิจารณาใบหน้าของชายหนุ่ม
                "ใช่แล้ว" เขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจกันดีที่นางจำเขาได้
                “ไหนๆท่านก็ช่วยชีวิตข้าไว้เดียวข้าจะจูงม้ากลับให้”เขายื่นข้อเสนอที่ดูว่าตัวเองน่าจะทำได้เพียงแค่นี้ในปัจจุบัน เขาไม่ทราบเลยจริงๆว่าตัวเองจะขอไปทำไมด้วยซ้ำ
                “ก็ได้ค่ะ”นางตอบกลับด้วยท่าทางเรียบร้อยเหมือนผู้ดี
                เมิร์กเอื้อมมือหนาหยาบกร้านไปหยิบเชือกเล็กๆมีแล้วทำการคล้องมาเพื่อลากให้นางได้นั่งสบายๆอยู่ข้างบน
                ระหว่างที่กำลังจะเดินทางกลับอาณาเขตที่พักเงามืดขนาดใหญ่ก็บินทาบกับท้องฟ้าเปลี่ยนให้กลางวันเป็นกลางคืน
                ‘นก?แถมมีคนเกาะนกด้วย’ด้วยตาเหยี่ยวทำให้เมิร์กสามารถมองเห็นสิ่งมีชีวิตที่มีปีกหลากหลายประเภทบินเกาะกลุ่มกันอยู่บนฟ้าเป็นแผ่นใหญ่ๆโดยใจกลางฝูงนกนั้นมีมนุษย์หนึ่งด้วย
                “โลกนี้ช่างแปลกจริงๆ” เมิร์กหันหน้าไปทางเดิมของตัวเองปล่อยให้ภาพของมนุษย์บินได้ไว้แค่ในความทรงจำ สำหรับเขาที่เจอวิญญาณตัวเป็นๆมาแล้วแค่คนบินกับนกก็ถือว่ามีความเป็นไปได้ที่ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่นัก                “นั่นสินะคะ..” นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเจื่อนๆดูเหมือนว่านางเองก็คงจะมองเห็นมนุษย์ที่แปลกปลอมไปด้วยฝูงนกด้วย

                ทั้งสองเดินทางกันผ่านทุ่งหญ้าขนาดใหญ่โดยระหว่างทาง จู่ๆนางก็เอ่ยปากถามออกมาจากความว่างเปล่ากลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่
                “เจ้าเป็นบ่าวของขุนพลไหนหรือเปล่าเดียวข้าจะช่วยผู้กับนายเจ้าให้นะ เรื่องที่เจ้าเอ่อ โดนจับมากลั่นแกล้ง” นางพูดด้วยความน้ำเสียงสดใสจากบนหลังม้า
                “ข้าไม่ได้เป็นบ่าวผู้ใดหรอกท่าน" ชายหนุ่มผมทองหยุดเดินก่อนจะหันกลับไปตอบสาวน้อย
               "ข้าเป็นนักโทษนะ”

                เวลาสงบๆคงจบลงแล้วกระมั้ง?


@Admin

[media=x,50,35]https://www.youtube.com/watch?v=ci1iNT9UdXK&autoplay=1[/media]

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โล่ห์ปาร์ม่า(ซ้าย)
สามง่ามไท่ซาน
เกราะทองคำ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3
x25
x49
x35
x1
x1
x1
x5
x2
x10
x60
x2
x20
x9
x30
x50
x16
x2
x100
x1
x23
x5
x2
x1
x150
x635
x1700
x18
x20
x20
x50
x10
x20
x50
x10
x51
x120
x10
x27
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x400
x100
x40
x1461
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x62
x450
x5
x333
x20
x48
x2900
x89
x8
x10
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x36
x60
x100
x160
x113
x138
x4100
x1490
x30
x55
x242
x64
x682
x80
x2060
x1060
x731
x80
x79
x10
x70
x375
x4
x20
x6
x1
x55
x1

28

กระทู้

413

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
7184
เงินตำลึง
447641
ชื่อเสียง
95883
ความหิว
188

ใบรับรองเหมือง(เหมืองแร่จินไช่เหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
226
ความชั่ว
6
ความโหด
68
ภูตอัคคี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-8-26 18:28:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-9-1 21:48

เควส3 บทเพลงขับขานต่างแดน
Ep.??
เลี้ยงแพะ แบะแบะ~~ (3/3) day1
                เมิร์กต้องคอยปกป้องพวกแพะน้อยจากหมาป่ากระหายเลือดที่จ้องจะเข้ามาย่ำยีความบริสุทธิ์พวกแพะตัวน้อยทั้งหลายที่อยู่ในการดูแล(ปนเล่น)กับหญิงสาวชุดชมพูน่ารัก
                เวลาผ่านไปจนตกเย็นทั้งสอง(กับเหล่าผู้ติดตามอีกจำนวนหนึ่ง)ก็ได้เดินเท้ากลับจวนขององค์หญิง
                “เจ้าเคยเบื่อบ้างไหมที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในที่แค่นี้” เมิร์กพูดมาลอยๆขณะเดินนำหน้าม่อเซียง
                “หืม” นางขึ้นเสียงเล็กน้อยด้วยความไม่มั่นใจ“เจ้าพูดอะไรนะ”
                “ไม่มีอะไรหรอก” ชายหนุ่มเลือกที่จะเก็บเงียบและเดินเท้าต่อไปอย่างมั่นคง

                เวลาล่วงเลยไปจนถึงตอนพระอาทิตย์ตกเย็นเขาต้องลงมืออาบน้ำให้เหล่าแพะตัวน้อยพวกนี้ก็เป็นอันเสร็จกิจกรรมของเขาในวันนี้
                “แต่ทำไมเจ้ายังไม่ไปละเนี่ย..”เมิร์กหันไปมองหญิงสาวที่มีตำแหน่งถึงองค์หญิงที่ตอนนี้ดึงแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นแขนขาวนวล
                “ข้าจะอาบน้ำให้พวกมันด้วย!”
                ด้วยท่าทางสดใสและรอยยิ้มจากใจจริงทำให้เมิร์กทำได้เพียงถอนหายใจแล้วก็ปล่อยเลยตามเลย

                แบะ!
                ขณะที่ทั้งคู่กำลังอาบน้ำให้เจ้าตัวน้อย แพะน้อยในการดูแลของม่อเซียงก็เกิดอาการสะดุ้งขึ้นสาดน้ำกระเซ็นใส่ร่างของม่อเซียงจนชุ่มช่ำเผยให้เห็นเรือนร่างใต้ผ้าบางสีชมพูอ่อนของนาง
                “อย่ามองนะ!”ม่อเซียงหันหลังไปปิดด้วยความเอียงอาย
                “...”เมิร์กไม่พูดอะไรเพียงกลับหลังหันไปมองเจ้าแพะด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ
                เขากะไว้แล้วว่ามันอาจจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้
                “เจ้ารีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อเถอะ อากาศใกล้จะเย็นแล้วเดียวเป็นหวัดเอานะ” ชายหนุ่มปล่อยถ้อยคำแห่งความเป็นห่วงลอยไปตามลมและกลับไปตั้งสมาธิกับเจ้าแพะตัวน้อยอีกครั้ง
                ม่อเซียงที่ได้ยินก็เงียบลงและดันตัวลุกขึ้น“งั้นข้าไปละ” พูดจบนางก็เดินกลับไปที่จวนของนาง

                เมิร์กปล่อยหัวเราะเบาๆออกมาก่อนจะทำงานให้เสร็จและกลับที่พักของตัวเองบ้าง
                @Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +75 ความหิว -34 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 75 -34 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โล่ห์ปาร์ม่า(ซ้าย)
สามง่ามไท่ซาน
เกราะทองคำ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3
x25
x49
x35
x1
x1
x1
x5
x2
x10
x60
x2
x20
x9
x30
x50
x16
x2
x100
x1
x23
x5
x2
x1
x150
x635
x1700
x18
x20
x20
x50
x10
x20
x50
x10
x51
x120
x10
x27
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x400
x100
x40
x1461
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x62
x450
x5
x333
x20
x48
x2900
x89
x8
x10
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x36
x60
x100
x160
x113
x138
x4100
x1490
x30
x55
x242
x64
x682
x80
x2060
x1060
x731
x80
x79
x10
x70
x375
x4
x20
x6
x1
x55
x1

28

กระทู้

413

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
7184
เงินตำลึง
447641
ชื่อเสียง
95883
ความหิว
188

ใบรับรองเหมือง(เหมืองแร่จินไช่เหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
226
ความชั่ว
6
ความโหด
68
ภูตอัคคี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-9-1 22:55:16 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-9-4 21:21

เควส3 บทเพลงขับขานต่างแดน
Ep.ช่างมัน
หล่อเลี้ยงแพะNo.1 (2/4)

                หลังจากก้มหน้าก้มตาทำงานหลังคดหลังแข็งอยู่ในห้องแคบๆมานานสองชั่วยามชายหนุ่มผมทองผู้รักในการเดินเท้าก็สามารถปิดบัญชีประจำวันของจวนองค์หญิงม่อเซียงได้สำเร็จ

                "เบื่อจริงๆ" ชายหนุ่มขีดเขียนๆตัวเลขบรรทัดสุดท้ายลงแผ่นหนังของพวกชงหนูก่อนจะทำการม้วนเก็บไว้อย่างดีและนำไปจัดเก็บไว้ดั่งเดิมตามระเบียบแบบแผน

                แถมหลังจากการกำจัดบัญชีที่เป็นเสี้ยนหนามเหล่าคนไร้ความรู้ไปได้แล้วเขาก็ต้องมุ่งหน้าต่อไปยังสถานเลี้ยงแพะเพื่อทำงานอีกงานหนึ่งให้สำเร็๗ลุล่วง

                อย่างการพาแพะน้อยๆจำนวนยี่สิบกว่าตัวในการเดินทางไปออกหากินที่ทุ่งหญ้าข้างเคียงเขตที่อยู่อาศัยแห่งนี้
               

                แบ้ะ แบ้ะ
                ภายในคอกเล้าของสีไม้น่ารัก เหล่าแพะน้อยตัวสีขาวนวลต่างเดินซ้ายเดินขวาไปมาเพื่อล้อเล่นกับพวกเพื่อนพ้องรวมเผ่าพันธุ์ของพวกมัน

                "ได้เวลาไปกันแล้วเอ้ย" เมิร์กต้อนแพะน้อยทั้งหลายให้เรียงตัวกันเป็นทิวแถวและนำทางพวกตัวเล็กตัวน้อยไปจนถึงตัวกลางใกล้กลายเป็นตัวใหญ่เดินต่อแถวกันออกจากจวนองค์หญิงม่อเซียงมุ่งหน้าออกทางประตูเมืองเพื่อไปสู่ทุ่งหญ้าข้างเคียง

                แบะ แบ่ะ แบ้ะ

                พวกมันพ่นเสียงประจำตัวเล็กตัวใหญ่ออกมาอย่างน่าเอ็นดูขณะเดินเรียงแถวกันออกไปด้วยเหมือนพวกมันจะรู้ว่ามนุษย์หัวทองนี่มาดี และกำลังจะพาพวกมันไปกินข้าว


                เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อที่เมิร์กต้องดูพวกแพะเดินเล็มหญ้าที่ทุ่งหญ้าข้างเคียงด้วยความเบื่อหน่ายปนตื่นเต้นบางช่วงมันก็น่าเบื่อจริงๆ แต่บางช่วงที่มีแววหมาป่าให้เห็นลิบๆเขาก็กลัวบ้างเป็นธรรมดา

                "น่าจะกลับได้แล้วมั้ง" แสงแดดบนท้องฟ้าเริ่มทอประกายสีส้มอีกครา

                เมิร์กทำการต้อนแพะน้อยทั้งหลายให้ต่อแถวกลับถึงแม้จะมีเจ้าตัวเล็กจอมตะกละไม่ยอมมาก็โดนเขาอุ้มขึ้นอกไปด้วยกันเลยนี่แหละ



                เมิร์กและฝูงแพะเมื่อกลับถึงจวนก็ต้องอาบน้ำกันเสียใหม่เขาต้องลงมืออาบน้ำให้เจ้าพวกตัวเล็กจนมืดค่ำ ก่อนจะมีโอกาศได้ชำละล้างตัวเองเสียที


@Admin



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ อี้ หาน 100  โพสต์ 2018-9-3 20:05

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +77 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 77 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โล่ห์ปาร์ม่า(ซ้าย)
สามง่ามไท่ซาน
เกราะทองคำ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3