ดู: 253|ตอบกลับ: 7

{ ทุ่งหญ้า } ท้องทุ่งหญ้าตอนกลาง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-8-5 02:44:37 |โหมดอ่าน





ท้องทุ่งหญ้าตอนกลาง

{ เ ข ต แ ด น ช ง ห นู }
















【ทุ่งหญ้าตอนกลาง - เขตแดนชาวชงหนู】

『วิถีชีวิตและการเอาตัวรอด บ่มเพาะความสามารถของชาติพันธุ์』

ท้องทุ่งหญ้าตรงส่วนกลางของดินแดนซงหนู เป็นพื้นที่ๆ อาจจะพบชนเผ่าซงหนูได้บ่อยๆ
ไม่ค่อยมีชาวฮั่นคนใดย่างกรายเข้าไปนัก นอกจากสองฝ่ายจะทำศึกสงครามกัน
ดินแดนแถบที่ซงหนูอยู่เป็นทุ่งหญ้าและทะเลทรายอันเวิ้งว้างกว้างใหญ่ 
เพาะปลูกไม่ง่าย ชนเผ่าซงหนูจึงดำรงชีพอยู่ได้ด้วยการปศุสัตว์ 
และการออกล่าสัตว์ในทุ่งกว้าง มีม้าเป็นพาหนะประจำกาย




 


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-8-5 16:58:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-8-5 17:38



{ เรื่องราวที่ 3 } บทเพลงขับขานต่างแดน


          เมิร์กหลังจากได้ออกเดินทางมาครึ่งค่อนวันเขาก็สามารถมาสัมผัสกับทิวทัศน์อันคุ้นเคยของทะเลทรายอันกว้างใหญ่ได้อีกครั้งหลังจากที่เข้าสู่ดินแดนต้าฮั่นมานานแสนนาน ช่างเป็นวันที่สดใสเสียจริง


            “อากาศดีจริงๆ”ชายหนุ่มยืนมองท้องทะเลทรายเวิ้งว้างที่จากไปแสนนาน ถึงแม้จะมีทุ่งหญ้าอยู่บางแต่ก็ยังคงให้บรรยากาศแสนคุ้นเคยที่ไม่ได้พบเจอมาหลายเดือนนับว่าคุ้มค่าแล้วที่ออกเดินทางมาไกลแสนไกล


            เขามองซ้ายมองขวาไปทางไหนก็แค่เห็นแต่ความว่างเปล่าสีเหลืองอร่ามสมแล้วที่เป็นทะเลทรายที่เขาจำได้ ภาพในวัยเยาว์ย้อนกลับมายามเดินเท้าเตาะแตะชมบรรยากาศโดยรอบอย่างเล่าร้อน


            คือมันร้อนจริงๆไม่ใช่ร้อนแบบธรรมดา แต่เป็นความร้อนที่ต้องใช้วิธีจัดการแบบเฉพาะเพื่อให้มันร้องอย่างถูกต้องและไม่ตายเพราะแสงแดดอันรุนแรงที่สาดส่องมาจากฟากฟ้าเบื้องบน


            “ร้อนเหมือนเดิมเลยแหะ”เมิร์กใช้ชุดคลุมทะเลทรายแบบพิเศษที่มารดาของตัวเองถักถอขึ้นมาให้ยกมือป้องสายตาเล็กน้อยเพื่อความสบายตาอย่างน้อยแสงสะท้อนจะทะเลทรายขึ้นมาบนใบหน้าของเขาก็ไม่ได้ย่ำแย่มากมายนัก


            สุดสายตาของชายหนุ่มได้มีกลุ่มคนขี่มาไปมาอย่างสนุกสนานและน่าสงสัยเอาตามตรงคือเครื่องแบบของพวกเขานั้นช่างดูน่าสงสัยเป็นอย่างยิ่ง     


          มันดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่ถึงตัวเขาจะเป็นพ่อค้าคาราวานมาเดือนกว่า แต่เครื่องแบบเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่คุ้นหน้าคุ้นตาเท่าไหร่นัก


            กลุ่มคนเหล่านั้นหันมามองเมิร์กและนำม้าทั้งหมดพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วและฉับไว


            “จับมัน!” ภาษาชงหนูที่เมิร์กได้เรียนรู้มาเล็กน้อยเพราะต้องอาศัยอยู่โหรวหรานดังขึ้นอย่างน่าหวาดเสียว


            กลุ่มทหารชงหนูจำนวนมากบุกทะลวงเข้ามาจับชายหนุ่มเป็นเชลย

          เมิร์กทำการยกมือขึ้นยอมแพ้ มันมากันเสียเร็วจริงๆ
      
             ชายหนุ่มหันไปบอกกับเหล่าสัตว์ว่าให้อยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไร

               เจ้าคนที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าหันไปสั่งการลูกน้องเล็กน้อย ก่อนที่พวกมันจะเดินเข้ามาใส่กุญแจมือล่ามโซ่พาเมิร์กออกเดินทางขึ้นเหนือไปด้วยกัน        โดยเจ้าหัวหน้าได้ขึ้นฮั่นเสี่ยทองของเขาไปด้วย
@Admin  


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -38 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -38 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x10
x10
x10
x25
x4
x1000
x6
x6
x1
x10
x1
x20
x12
x1
x15
x140
x2
x30
x10
x10
x134
x3042
x1
x5
x5
x70
x2
x8
x2
x84
x50
x140
x30
x40
x12
x8
x13
x2
x1
x328
x10
x1
x1
x1
x3
x25
x46
x30
x5
x2
x10
x45
x1
x20
x9
x30
x58
x27
x1
x100
x1
x23
x6
x2
x1
x825
x940
x1699
x16
x21
x20
x52
x30
x78
x50
x10
x53
x120
x10
x77
x6
x151
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x220
x6404
x100
x40
x1461
x200
x1000
x218
x56
x500
x123
x33
x450
x5
x335
x20
x55
x2900
x89
x8
x18
x7
x2
x25
x101
x10
x388
x200
x150
x77
x9999
x134
x425
x100
x160
x113
x140
x4100
x1512
x30
x91
x431
x70
x702
x80
x2060
x1060
x731
x160
x79
x30
x221
x375
x4
x20
x206
x1
x54
x1

120

กระทู้

900

โพสต์

27หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
42222
เงินตำลึง
53710
ชื่อเสียง
117174
ความหิว
873

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2777
ความชั่ว
326
ความโหด
897
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-8-5 18:26:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LuLingNu เมื่อ 2018-8-5 18:29

พอมาถึงท้องทุ่งหญ้าหลังออกมาจากด่านซันไกวนแล้ว ข้างนอกนี้คงเป็นพื้นที่ของกลุ่มชนที่เรียกว่าซยงหนูเป็นศัตรูกับชาวฮั่นอย่างเรา จากนี้เดินทางไปก็ต้องระมัดระวังมากขึ้น
แต่ยังไงก้ตามแต่ นกพิราบตัวนี้ก็ดันนำทางมายังที่แห่งนี้ซะนี่นา ... ยังไงก็ต้องไปตามที่มันนำทางต่อ..


"ท่านหลี่ ทุ่งหญ้ากว้างขนาดนี้ เราจะไปยังไงต่อดีอ่ะ?" เหมยหยวนถามขึ้น
"ก็คง..." นูกำลังจะพูดแต่ทว่าก็หันไปมองเจ้านกพิราบ "ก็คงต้องตามเจ้านกพิราบไปนี่ล่ะนะ..." หลิงนูกล่าวแบบยังมีนกนำทางอยู่ เราก็คงต้องไปต่อเรื่อยๆ


เหมยหยวนซูมี่ก้ไม่ได้แย้งอะไรขึ้นมา ยอมรับกับตกลงความคิดเห็นของหลิงนูไป โดยที่ทั้ง2คนยังไม่รู้ว่ามีอริศัตรูชาวฮั่นเร่ร่อนอยู่แถวนี้บ่อยๆ


เมื่อพักผ่อนทานอาหารกันพร้อมแล้ว หลิงนูจึงบอกให้มันบินนำทางไปต่อ มันจึงบินขึ้นท้องฟ้าและกลุ่มนูก็ขึ้นขี่ม้าตาม
เจ้านกพิราบหันมายิ้มๆแบบนกให้กลุ่มนูก่อนจะบินนำไป
" กรู๊วววว" มันส่งเสียงร้อง


กลุ่มหลิงนูก็ขี่ม้าตามนกพิราบที่บินนำทางดังเดิม ผีเท้าของม้าทั้ง2ตัวย่ำลงบนผืนหญ้าในท้องทุ่งหญ้า ทำให้เกิดเสียงนุ่มนวลเวลาวิ่ง ไม่ใช่เสียงกุบกับดังเดิม เป็นเสียงนิ่มสบายหูดี


กลุ่มหลิงนูเดินทางต่อไป จนกระทั่ง..


*ฟุ่บ*


เสียงบางอย่างพุ่งผ่านนกพิราบที่บินอยู่ แต่ว่านกพิราบหลบทัน
"กรู๊ววว" มันตกใจที่บางอย่างพุ่งผ่านมันไป


"!!" หลิงนูมองทัน ว่าสิ่งนั้นที่พุ่งผ่านมันไป ก็คือลูกธนู...!
"มีคนยิงธนูใส่เรา..!" หลิงนูรีบพูดเตือนจนเหมยหยวนกับซูมี่ตกใจรีบขี่ม้าหลบหลังหลิงนูทันทีเมื่อนูเอ่ยว่ามีอันตรายเกิดขึ้น


"กรู๊ววว"เจ้านกพิราบเมื่อรู้ว่าอันตรายใกล้เข้ามามันเลยร่อนลงมาหาหลิงนูก่อนเพื่อหลบจากภัยอันตราย โดยเกาะหลบบริเวณอานม้า
เมื่อมองไปด้านตะวันออกเฉียงเหนือ ก็พบกับ คนขี่ม้า 4 คน กำลังมุ่งตรงมาทางที่กลุ่มหลิงนูอยู่ พวกเข้ากำลังขี่ม้าเข้าแบบไม่เร็วมาก แต่ว่า..
สัมผัสได้ว่ามีความประสงค์ร้ายต่อเรา


"นั่น พวกซงหนูแน่ๆ..!"
--


--


4 คนนั้นคือทหารซงหนูนั่นเอง ทหารซงหนูเริ่มยิงธนูตอนรับใส่ผู้มาเยือนทั้ง3คน+1ตัว เสียงลูกธนูแวหกลมพุ่งใส่ทั้ง3คนแบบได้ยินได้ *ฟุ่บ ฟุ่บ*


"กรี๊ดด!" ซูมี่ร้องอย่างตกใจกลัวเมื่อกำลังถูกโจมตีคุกคาม เหมยหยวนเองก็พยายามข่มความกลัวไว้แต่มันก้ทำไม่ได้ ต่างพากันกลัวคมอาวุธพวกซงหนูเช่นกัน
"หลบหลังข้าไว้!!"  หลิงนูกล่าวให้ทั้งสองคนได้ยินเพื่อหลบหลังเธอ มีเพียงเธอเท่านั้นที่ปกป้องทั้ง2คนได้
จังหวะที่ลูกธนูพุ่งเข้ามานูจึงชักกระบี่ที่เหน็บไว้ข้างกายขึ้นมากันไว้ ตวัดกระบี่ปัดลูกธนูได้ทั้งหมดแบบไม่ยากเย็น ฝีมือยิงธนูพวกนี้ยังอ่อนอยู่นะเนี่ย...


เมื่อได้จังหวะสวนกลับ นูหยิบธนูจิ่วเทียนออกมายิงธนูหนึ่งดอกสวนกลับใส่ทหารชงหนู 1 ใน4คนนั้นทันที โดยเล็งก่อนแล้วค่อยยิงออกไปอย่างรวดเร็ว


"ก๊าาาา!!" เสียงร้องของทหารชงหนู1คนพอถูกลูกธนูของของหลิงนูด้วยความเจ็บปวด เลือกที่แดงพุ่งออกมาจากบาดแผลธนูแล้วตกม้าตายทันที ยี่ขจัดศัตรูไปได้1แล้ว
ในใจนูคิด.. นี่คงเป็นครั้งที่2ที่เราฆ่าคนแน่ๆ..


ทหารชงหนูที่เหลือมีความโกรธแค้น 2ใน3ที่เหลือควบม้าเข้ามาหาอย่างไวหมายจะสังหารหลิงนูให้ได้
"ท่านหลี่!!" เหมยหยวนตกใจมากขึ้นเมื่อศัตรูซงหนูขี่ม้าใกล้ หมายจะเอาชีวิตทั้ง3คน


หลิงนูไม่ละเว้นไว้หรอก พวกซงหนู...
--


--


ทหารซงหนูคนที่สองถูกฟันขาดครึ่งจนปลิวด้วยคมง้าวมังกรเขียวที่นูเก็บไว้ สร้างความตื่นตกใจให้ซงหนูกับเหมยหยวนซูมี่เป็นอันมาก


ทหารซงหนูอีก2คนที่เหลือมีความโกรธแค้น คนหนึ่งควบม้าเข้ามาหมายจะสังหารนูให้ได้ หลิงนูยกง้าวขึ้นกันคมดาบ จากนั้นก็สวนด้วยกระบี่ที่วางไว้ชั่วครู่
--


--


ซงหนูคนที่3ตายลงอย่างไม่ยากเย็น ซงหนูที่เหลืออีก1คนเริ่มมีความกลัวในใจขึ้นมาเลยชักม้าหนีกลับอย่างไว ทหารซงหนู4คนอันเกรียงไกรเอาชนะผู้หญิงคนเดียวไม่ได้ นี่มันเรื่องอะไรกันนี่
และแล้ว..


*ฉึก*
ทหารซงหนูคนสุดท้ายก็ถูกลูกธนูยิงเสียบทะลุคอหอยจนตกม้าตายในที่สุด ทหารชงหนู4คนที่มารุมกลุ่มหลิงนูถูกสังหารจนหมด


"เรียบร้อย..." หลิงนูถอนหายใจ ก่อนหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดคราบเลือดที่เปรอะตามตัวออกจนหมด ก่อนหันมองเหมยหยวนซูมี่ที่มีท่าทางสั่นเทาด้วยความกลัว คงอาจจะกลัวความเก่งกาจของหลิงนูก้ได้                     
"ไม่ต้องกลัวนะ... ไม่มีใครทำร้ายพวกเจ้าแล้วล่ะ.." นูเดินเข้ามาหาแล้วพยายามปลอบทั้ง2คนให้หายกลัว


"อะ..อื้ม ขะ.. ขอบคุณท่านหลี่มากๆ..นะ" เหมยหยวนพูดขอบคุณแบบสั่นๆ จากนั้นก็ค่อยๆคลายความกลัวลง
ทั้ง2คนเพิ่งรู้ว่านูมีความเก่งกาจถึงขนาดกวัดแกว่งง้าวขนาดใหญ๋ได้ กับเอาชนะทหารซงหนู4ต่อ1ได้แบบไม่ยากเย็น... ทั้ง2คนจดจำภาพสุดยอดนี้ไว้ในตาคู่นี้แล้ว..
"กรู๊วววว" นกพิราบบินอกมาหลังจากรู้ว่าปลอดภัยแล้ว มันก็เตรียมที่จะนำทางกลุ่มหลิงนูต่อ


ก่อนไปจากที่นี่หลิงนูเก็บศพของทหารซงหนู4คนมารวมกันเพื่ออำพรางในพงหญ้าสูงๆ จากนั้นจึงสำรวจของสัมภาระที่พวกซงงหนูนั้นเอามาด้วย ตามตัวศพทั้ง4คนกับสัมภาระบนม้าที่พวกนั้นขี่มา
เมื่อลูทของที่พบเรียบร้อยหมดแล้ว ม้าของพวกซงหนูนูก็ปล่อยให้วิ่งเตลิดไปที่ใดก้ได้ ศพก็อำพรางเรียบร้อย
ไอเท็มที่พบ: ซี่โครงเป็ด 4 ชิ้น / ถั่วเหลือง 300 เม็ด / เนื้อกระต่าย 50 ชิ้น / เพชร 8 ก้อน / ทวนโลหะ 1 / มีดสั้น 1 // พบหินบางอย่างด้วย 6 ก้อน

หลิงนูจึงพาเหมยหยวนซูมี่ออกเดินทางต่อ พร้อมกับนกพิราบนำทางต่อไป...



@Admin





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -76 Point +15 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -76 + 15

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จื่อซิงหม่า
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ตัวเบาขั้นสูง
พัดหวงไจ้
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x7
x3
x10
x8
x43
x5
x76
x6
x84
x6
x1
x40
x28
x6
x2
x8
x8
x18
x8
x10
x13
x10
x168
x1
x12
x54
x120
x1
x300
x30
x172
x790
x90
x350
x5
x60
x3
x10
x4
x588
x5
x258
x108
x378
x501
x1
x8999
x1
x10
x29
x68
x149
x6
x59
x3
x20
x142
x645
x2
x255
x15
x55
x219
x2
x1600
x7
x98
x3
x105
x5750
x78
x48
x1
x59
x5
x3
x25
x10
x48
x12
x1
x450
x5
x1
x175
x458
x5052
x87
x25
x6
x50
x7
x8
x8
x62
x2
x6
x5
x52
x6
x2980
x16
x221
x13
x238
x24
x408
x408
x39
x130
x221
x292
x254
x68
x54
x121
x209
x9999
x1
x190
x7
x2
x183
x7
x10
x3539
x30
x500
x79
x1
x590
x147
x4
x133
x225
x219
x267
x131
x152
x9
x5012
x5139
x136
x17
x213
x462
x303
x353
x205
x1700
x134
x360
x7
x1409
x385
x220
x73
x162
x37
x1
x129
x11
x10
x515
x146
x326
x230
x60
x56
x650
x1041
x91
x473
x162
x421
x31
x121
x19
x29
x439
x19
x102
x18
x354
x147
x19
x25
x20
x39
x1245
x4977
x20
x163
x1
x138
x91
x20
x8
x10
x24
x5
x124
x198
x18
x34
x161
x8
x17
x76
x208
x1
x1
x1397
x1
โพสต์ 2018-8-26 22:08:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-8-26 23:56


นอนได้แล้ว

            ฉันนั่งตกปลาอยู่ริมตลิ่งแปลกใจจริงๆปลาไม่กินเหยื่อฉันนั่งตกปลาจนจะเบื่อจริงๆ มันเป็นคำพูดที่ได้ยินมาตั้งแต่ช่วงตอนดึกแต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนร้องจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้และไม่รู้ว่าพืมพ์มาทำไม

            สองพี่น้องตระกูลหลินนั้นเดินทางมาจนถึงท้องทุ่งหญ้าตอนกลาง ซึ่งสถานที่อยู่ตอนนี้มันอันตรายมากเนื่องจากว่าเป็นตรงกลางระหว่างทุ่งหญ้าของชาวเผ่าซงหนู อาจมีโอกาสที่จะพบเจอได้ตลอดเวลาถึงแม้ว่าเส้นทางตรงนี้จะไม่ใช่เส้นทางหลักก็ตามที

            เนื่องจากว่าจิ้นอันนั้นเป็นคนที่เดินทางอย่างรอบคอบและระมัดระวังอย่างมากเขานั้นอ่านและศึกษาแผนที่ที่ซื้อมาจนจำขึ้นใจได้ว่าต้องเดินทางไปทางใดถึงจะไม่พบเจอชาวเผ่าซงหนู แถวนี้ไม่มีกระโจมหรือว่าสถานที่พำนักของชาวเผ่าซงหนูทำให้พอรับรู้อะไรได้บ้าง

            ทั้งสองคนนั้นเลือกที่จะไม่เดินทางต่อเมื่อถึงเวลากลางคืนตั้งแคมป์ไฟกันอยู่บริเวณใกล้กับต้นไม้เนื่องจากว่าจะทำให้ไม่เป็นที่สังเกตมากมายนัก...หรือเปล่านะ ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่แต่คิดว่าคงไม่เป็นที่สังเกตมากมายขนาดนั้นหรอก และที่สำคัญดูเหมือนว่าเจ้าลิงอุรังอุตังเพศผู้นั้นก็ไม่ยอมออกจากรถม้าของเธอสักทียกเว้นแต่เดินมาขออาหาร

           "ตกลงว่า..มันจะอยู่กับเราถาวรเลยสินะ?" จิ้นอันพูดในขณะทานซุปอุ่นๆ "น่าจะล่ะมั้งคะ??" เจียวหย่านั้นตอบ ก่อนที่จะส่งอาหารให้เจ้าลิง??? อุรังอุตังสิ ทาน

            ทำให้ดูเหมือนว่าการเดินทางครั้งนี้ จะมีเพื่อนใหม่ในการเดินทางเสียแล้วล่ะแต่ดูเหมือนว่าเจ้าลิงตัวนี้จะค่อนข้างแสบสันพอตัว  เนื่องจากว่าหลังจาก มันทานอาหารเสร็จแล้วก็มีกำลังวังชาปีนต้นไม้เล่นแล้วก็กลับมานอนอยู่ใกล้ๆกับพระชายาหลินเฟยและนกม่วง….

            อ้าว...ตกลงว่า….อยู่กัน ได้จริงดิ!! นอนได้แล้วเฟ้ย!!

@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ชุดเปาสือ
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ดวงตาสวรรค์
กระบี่มารพันปี
ตัวเบาร่มนภา
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x12
x5680
x2
x8
x5
x20
x1015
x7
x5030
x34
x9999
x100
x1000
x2
x1000
x500
x500
x500
x500
x2
x50
x3
x100
x3170
x30
x1
x73
x18
x600
x1000
x35
x560
x6
x2
x335
x272
x515
x1
x1
x5
x5
x1549
x20
x7
x16
x510
x10
x2890
x100
x110
x20
x137
x9999
x1736
x1687
x15
x10
x5874
x5
x512
x556
x538
x53
x75
x8
x24
x268
x4
x1
x100
x60
x184
x7
x1409
x100
x2
x100
x155
x2
x207
x539
x73
x9999
x1546
x3763
x65
x235
x9999
x4730
x2879
x5783
x4697
x3411
x104
x121
x1500
x858
x213
x9999
x2700
x103
x20
x419
x15
x1
x4
x6104
x4
x1
x9999
x211
x2
x73
x9188
x213
x87
x1
x1
x712
x3
x257
x1
x1
x4
x1
x48
x1998
x12
x5
x2
x2
x66
x3
x4961
x6
x182
x142
x76
x4
x11
x5
x1
x4
x3
x4
x3
x990
x4
x133
x99
x212
x1708
x50
x21
x3
x558
x1496
x7200
x5092
x1656
x4002
x835
x15
x1457
x1181
x2464
x640
x2283
x326
x7517
x9198
x9999
x1
โพสต์ 2018-9-12 13:49:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ ข้าขอพักเที่ยวเล่นที่นี่เสียหน่อย ]

■■■■■■■■■■■■■

จากการเดินทางอันแสนเหน็ดเหนื่อยหลายวันนั้นคณะเดินทางของชูเฟิงและเหล่าสหายร่วมเผ่าพันธุ์และต่างเผ่าพันธุ์ได้มาบรรจบหยุดลง ณ ทุ่งหญ้าตอนกลาง ซึ่งอีกไม่ไกลแล้วที่เขาจะได้เจอหน้าพ่อแม่ของเขาที่เฝ้ารอคอยคิดถึง

" ไม่รู้ว่าท่านจะยังจำข้าในตอนนี้ได้หรือไม่ ไม่รู้ว่าท่านจะยังตามหาข้าอยู่หรือเปล่า " ชูเฟิงกำหมัดแน่นพร้อมกับพร้อมความทรงจำที่ย้อนเข้ามา

ภาพที่พ่อแม่เขาและท่านอาที่อยูด้วยกันสี่คนภายในบ้านหลังหนึ่งที่ขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก พออยู่ได้ไม่ยากจนขัดสน

" พี่เฟิง แล้วจะหยุดพักกันที่นี่ก่อนเหรอครับ ? " หลงอันผู้ที่อยู่ข้างหลังเขาเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

" เอ่อ เจ้าเหนื่อยแล้วงั้นหรือ ? "

" ยังครับ แต่ถ้าพี่เฟิงต้องการพักข้าก็ไม่ขัดข้อง " หลงอันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมจ้องเข้ามาในตาของชูเฟิง

" เอ่อ น้องอัน เจ้าไม่จำเป็นต้องจริงจังให้มันตลอดก็ได้ ผ่อนคลายเสียบ้าง "

พูดจบหลงอันก็เอียงคอด้วยความมึนงงว่าเขาจริงจังตรงไหน

" ข้าก็แค่...."

" เอาล่ะๆ เราจะหยุดพักกันที่นี่ชั่วคราว เจ้าเผือกน้อยพิราบน้อยแมวน้อยก็เหนื่อยกันแล้ว เราพักที่นี่สักชั่วยามเป็นการเอาแรงเสียหน่อย เพราะทางข้างหน้ามีลำธารเมื่อพักเสร็จแล้วเราค่อยแวะดื่มน้ำเติมน้ำและอาบน้ำให้สดชื่นเสียหน่อย เอาล่ะเจ้าก็พักบ้างเจ้าให้สมองได้หยุดพักเสียหน่อย "

" ครับพี่เฟิง " หลงอันพยักหน้าตอบ

ชูเฟิงตอนนี้ทอดสายตามองยาวไปที่ทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ ที่แห่งนี้เขาเคยมีความทรงจำมากมายกับท่านอาของเขา เมื่อยามยังเด็กนั้นเขาได้เดินทางมาทุ่งหญ้าแห่งนี้มันเป็นสถานที่ผ่านทางไปเที่ยวชมสถานที่ต่างๆ ทั้งเรื่องที่เขาหมดแรงเดินและขี่หลังท่านอาพร้อมหัวเราะ

ในตอนนั้นเองภาพที่แสนอบอุ่นหัวใจกับถูกแทนที่ด้วยภาพแห่งการสูญเสีย ภาพของท่านอาที่ถูกดาบของเจ้าพวกชั่วตัวบัดซบสบั้นสังหารต่อหน้าต่อตาเข้า

ชูเฟิงกำหมัดแน่นจิกเล็บเข้าไปในมือทำให้เกิดเลือดออกเล็กน้อยแต่ทว่าหาได้สนใจไม่อารมณ์แห่งโทสะและความแค้นนั้นได้พุ่งทะยานออกมาแผ่รังสีอย่างไม่หยุดหย่อน

" พี่เฟิง ท่านเป็นอะไรไป ? " หลงอันตะโกนเรียกชูเฟิงด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

" เอ๊ะ ? ข้าทำอะไรลงไป ? " ชูเฟิงได้สติหลังจากเสียงเรียกของหลงอัน

" จู่ๆท่านก็กำหมัดแน่นแล้วเลือดก็ออกจากมือของท่าน ข้าว่าท่านก็ควรพักเช่นกัน ปล่อยวางเรื่องราวทุกอย่างไว้ชั่วคราว ให้สมองได้พักอย่างที่ท่านบอกเถิด "

" ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ข้าโดนเจ้าย้อนคืนแล้วยังไงล่ะน้องอัน เอาล่ะ ข้าจะเอนกายหลับตรงนี้ล่ะกัน เมื่อครบชั่วยาวเราจะออกเดินทางกัน "

" ครับพี่เฟิง "

หลังจากนั้นหลงอันก็นั่งอยู่ใกล้ๆชูเฟิงในขณะที่ชูเฟิงล้มตัวลงนอนบนพื้นหญ้าอันสวยงาม....





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ข้ากลับมาหล่อเหล่าแล้ว !
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
กระบี่หยกหิมะ
กราดิอุสทอง(ซ้าย)
คัมภีร์ละติน