กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 58|ตอบกลับ: 3

{ เส้นทางเชียนเป่ย - เหนือ } ลำธารหวังเฉียง | 王强

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-8-1 13:30:06 |โหมดอ่าน




ลำธารหวังเฉียง | 王强

{ เส้นทางเชียนเป่ย -:- เหนือ }













【ลำธารในหุบเขา】
『ทศวารีไหลลงสู่เบื้องต่ำ นำความอุดมหยั่งรากลงแดนดิน』
สายน้ำทอดตัวคดเคี้ยวไปตามร่องหุบเขาไหลผ่านทุ่งหญ้าทกว้าง
เกิดจากแม่น้ำสายน้อยไหลบ่ามารวมกัน กรวดหินข้างสองฝั่งมนเรียบ
บางช่วงกว้างบ้างช่วงแคบสามารถกระโดดข้ามได้ ตลอดทั้งสายตื้นลึกไม่เท่ากัน
พื้นน้ำใส่และเย็นฉ่ำ มีทั้งสัตว์น้ำแดนเหนือจำนวนมากอยุ่อาศัยกันอย่างชุกชุม
ยังเคยมีผู้ผ่านทางสลักโขดหินทิ้งไว้แทนป้ายบอกเส้นทาง








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

492

กระทู้

1844

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
11255
เงินตำลึง
217065
ชื่อเสียง
131185
ความหิว
827
คุณธรรม
203
ความชั่ว
105
ความโหด
211
เตี๋ยเช่อ
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-8-1 17:53:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด



ข้าเป็นกวีที่ชีพจรลงขา
384
{ ตกปลาเบ็ดตรง ลำธารหวังเฉียง }
{ หินดาวแคระ 9 }
รักสันโดษ

        หลังค้างแรมในหุบเขามาหนึ่งคืนคณะของหลิงเฮ่าที่ร่วมเดินทางกับแม่ทัพหญิงแคว้นซูเล่อ ‘ตู๋กู่ซินอี้’ ก็สามารถออกจากหุบเขาม่านถัวได้เป็นผลสำเร็จ สิ่งที่รอคอยพวกเขาเบื้องหลังโตรกผาอันสลับซับซ้อนนั้นคือแสงแรกของรุ่งอรุณ ทอประกายระยิบระยับอยู่เหนือธารน้ำสีฟ้าสดใส นักกวีหนุ่มอมยิ้มไม่หุบในที่สุดตนก็เจอแล้ว… เจอแหล่งน้ำแล้ว

        ความอารมณ์ดีเผื่อแผ่ไปยังคนรอบกาย แม้สตรีนอกด่านจะนึกสงสัยว่า ‘แค่ลำธารเองจำเป็นต้องตื่นเต้นจนยิ้มแฉ่งขนาดนั้นเชียวหรือ?’ เอาเถอะอย่างไรคนรูปงามยิ้มยังถือว่าเป็นอาหารตาล่ะนะ

        ด้วยความเห็นพ้องต้องกันทั้งขณะจึงหยุดแวะข้างฝั่งลำธาร ผานซุ่นกับชายชราช่วยกันก่อไฟเพื่อปรุงอาหารเช้า วัตถุดิบชั้นดีได้จากศพของทหารชงหนู(?) ทำให้พ่อครัวเอกไม่ต้องกังวลว่าเสบียงที่เตรียมมาจะมีไม่พอ “ลูกพี่ข้าขอเอาเต้าหู้กับผักชีออกมาใช้นะขอรับ!!”
        “ตามสบาย แล้วอย่าลืมทำส่วนของแม่นางตู๋กู่คนน้องด้วยล่ะ…” หลิงเฮ่าเอ่ยเตือนเพื่อไม่ให้คนแฝงกายโดนเมินเฉย หากต้องทนหิวมองดูพวกตนอิ่มหนำแบบนั้นคงน่าสงสารแย่
        แม่ทัพหญิงกลับเป็นฝ่ายบอกปัด “ไม่เป็นไรหรอกไม่ต้องห่วง น้องสาวข้านางเก่งมากอยุ่คนเดียวก็ดูแลตนเองได้เสมอล่ะ” เกิดหิวขึ้นมาลำพังแค่ล่าสัตว์หรือหาของป่ากินอาซาร่ามีความสามารถพออยู่แล้ว

        นักกวีหนุ่มไม่คิดเช่นนั้นพอได้ยินผู้เป็นพี่กล่าวเรียวคิ้วพลันขมวด “นั่นยิ่งหมายความว่าน้องสาวของแม่นางต้องการความเอาใจใส่มิใช่รึ?” เขาอาจใช้ตนเองเป็นบรรทัดฐานมากเกินไปก็ได้ แต่ก่อนหน้านี้นักกวีหนุ่มเองก็รักความสันโดษปฎิเสธผู้คนมาก่อน โดยเฉพาะการเปิดใจสนิทสนมกับใครนี่ไม่ต้องพูดถึง แต่พอมีคนเช่นซูเทียนเหมินและพวกอาเยว่ปรากฎขึ้นมาในชีวิต จวนซือหม่าประกอบคำว่าครอบครัวให้ตนไม่มองว่ามันเป็นคำแสลงในใจอีก เขาก็พบว่า ‘ความสันโดษ’ มิได้แย่อย่างที่คิดหากเรามีพวกพ้องคนสำคัญให้คิดถึง

        “เอ๋… ทำไมคุณชายเสิ่นกล่าวเช่นนั้น?” แม่ทัพซูเล่อถามอย่างสงสัยใจ

        “หากข้าพูดมากไปก็ต้องขออภัยด้วยนะแม่นาง คนที่รักสันโดษและเลือกที่จะปลีกวิเวกตัวเองในโลกนี้มีอยู่สองประเภท ข้อแรกคือไม่ยุ่งทางโลกเพราะประสบความลำบากวุ่นวายมามากจนเบื่อหน่ายเสียแล้ว” กล่าวพลางสังเกตสีหน้าครุ่นคิดตามของสตรีตาคม คำนวนต่อแล้วเอ่ยเพิ่ม “น้องสาวท่านคงมิได้อยุ่ในกลุ่มแรกกลุ่มแรก ทีนี้มาดูประเภทที่สอง คือผู้มีสิ่งติดค้างในใจยากที่จะลืมเลือนได้ ยากที่จะเข้าใจพวกเขาจึงเลือกให้เวลาเยียวยาทุกสิ่งและสร้างเกราะที่เรียกว่า ‘ความสันโดษ’ ขึ้นมาก็เพื่อปกป้องจิตใจตนเอง ข้าเคยเป็นอย่างหลังมาก่อน… มาตอนนี้ค่อยหลุดพ้นได้เสียทีต้องขอบคุณพวกเขาล่ะนะ” นักกวีหนุ่มบุ้ยใบ้ไปทางพวกผานซุ่นที่กำลังทอดเต้าหู้อยู่ เสียงเอะอะเพราะจูหรงเยว่อยากเข้าร่วมด้วยผลคือเคล็ดวิชาทำกองไฟมอดสนิท

        แม่ทัพหญิงกระพริบตามองตามอยู่พักนึงค่อยยิ้มว่า “ท่านมีสหายที่ดีจริงๆ”
        “ดูจากการติดตามปกป้องแม่นางแล้ว ท่านเองก็มีน้องสาวที่ดีเช่นกัน” บุรุษผมเงินยกปลายนิ้วขึ้นหยอกล้อกับแมลงปอที่โบยบินรอบกาย ยืนเงียบอยู่สักพักค่อยไปร่วมวงที่กองไฟปล่อยให้แม่ทัพซูเล่อชื่นชมบรรยากาศเพียงลำพัง

        เค่อหนึ่งร่างในอาภรณ์ขาวกลับมาพร้อมซุปเห็ดหอมในมือสองชาม “เห็ดพวกนี้ข้านำติดตัวมาจากฮั่น ปรุงทำน้ำแกงแล้วดื่มตอนเหนื่อยล้าจะคล่องคอ สรรพคุณบำรุงสุขภาพเสริมสร้างพละกำลังแม่นางทานกับน้องสาวตอนยังร้อนๆ เถอะ” เมื่อส่งให้นางเสร็จแล้วตนก็หลบฉากออกไปอีกทาง
        “..........อ้าว” นางกำลังจะบอกว่าไม่ต้องมีส่วนของน้องสาวเขาก็ไปแล้ว!! ราวกับทราบว่าหากมีคนอื่นอยู่ สตรีลึกลับเช่นนั้นจะไม่ยอมปรากฎตัวออกมา…

        บุรุษผมเงินหยิบหน้ากากอสูรออกมาสวมเล่น ส่องมองเงาตนเองผ่านธารน้ำเมื่อหยักยิ้ม วูบหนึ่งที่ทำให้เขานึกถึงความฝัน… ตัวเขาอีกคนที่สวมหน้ากากสยดสยองกว่านี้ เสียงที่เอ่ยถามว่า ‘ฆ่าหรือถูกฆ่า เจ้าจะเลือกหนทางไหน’ หินก้อนหนึ่งถูกเหวี่ยงทำลายเงาในน้ำ เสิ่นหลิงเฮ่าพรั่งพรูลมหายใจ ก่อนจะหยิบเบ็ดเจียงไท่กงขึ้นมาแล้วคือค้างเอาไว้เหนือน้ำหกชุ่น “สิ่งใดที่ไม่ขึ้นอยู่กับอดีตหรืออนาคต สิ่งใดที่ผันแปรยากจะหยั่งถึง… หากสิ่งเหล่านั้นยังมีอยู่จริงก็จงติดเบ็ดนี้ขึ้นมาเถิด”


มอบซุปเห็ดหอม 2 ให้ตู๋กู่ซินอี้/อาซาร่า




แสดงความคิดเห็น

(( พบเจอบางอย่างลอยมาติดฝั่ง ))  โพสต์ 2018-8-1 18:57

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
กระบี่ไม้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x8
x1
x10
x100
x100
x7
x14
x39
x4
x1000
x3
x3
x2
x6
x25
x59
x7
x15
x22
x8
x8000
x100
x185
x175
x6000
x210
x320
x11
x267
x9
x94
x4312
x6
x9
x66
x6
x210
x6
x11
x180
x219
x16
x8
x182
x450
x300
x6
x15
x1
x45
x147
x61
x2
x18
x90
x2
x1
x17
x2
x1
x302
x1
x3
x2
x258
x380
x3
x499
x665
x500
x575
x126
x74
x1
x2
x5
x1
x9
x263
x4312
x2300
x645
x19
x132
x9
x244
x19
x11
x221
x17
x588
x4
x514
x698
x15
x30
x444
x1365
x230
x440
x604
x70
x1540
x5
x1045
x6
x1393
x25
x1040
x109
x51
x1
x8
x541
x513
x731
x132
x86
x1525
x924
x117
x916
x1714
x826
x593
x2868
x565
x1120
x1236
x2047
x402
x11
x1
x37
x906
x355
x33
x1
x8153
x520
x67
x9999
x125
x20
x473
x370
x1756
x60
x440
x969
x300
x40
x9
x169
x157
x10
x50
x30
x2902
x94
x292
x120
x154
x30
x21
x18
x441
x115
x1
x273
x3894
x1630
x95
x10
x20
x10
x85
x371
x10
x142
x905
x20
x70
x1988
x310
x2

492

กระทู้

1844

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
11255
เงินตำลึง
217065
ชื่อเสียง
131185
ความหิว
827
คุณธรรม
203
ความชั่ว
105
ความโหด
211
เตี๋ยเช่อ
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-8-4 19:23:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ บทเสริมการเดินทางหินดาวแคระ 2 }
{ ตกปลาใช้วรยุทธ์ ลำธารหวังเฉียง }
ศึกสองประลองปลา

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        เดินทางรวดเดียวจนสามารถออกจากระเบียงผาวิปโยคนั้นได้ทั้งคณะค่อยหายใจหายคอกันคล่องขึ้นมา แวะค้างแรมที่ข้างลำธารใส่เย็นบรรยากาศดีช่วยให้ผ่อนคลายอารมณ์ที่เหนื่อยล้า ตู๋กู่ซินอี้ตื่นแต่เช้ามารำดาบฝึกวรยุทธ์ตามความเคยชินขณะที่ผานซุ่นพยายามก่อไฟหุงหาอาหารอย่างยากเย็น “ทำไมฟืนมันชื้นขนาดนี้!! ข้าจะจุดไฟยังไงล่ะอาเยว่!!”
        ชายหนุ่มเผ่าเหมียวมองเมินไม่รู้ไม่ชี้ ‘ช่วยไม่ได้ตอนเก็บมันมีแค่นี้นี่นา’

        นักกวีหนุ่มหยิบเนื้อสัตวืออกมาจากห่อคอยป้อนพี่เสือทีละตัว เกิ้นหยางกับเจ้าสิงโตหิมะคล้ายยังตกลงกันไม่ได้ว่าใครคือพี่ใหญ่ คำรามแฮ่ใส่กันเป็นระยะขณะที่น้องเล็กเจ้าดาวเหลืองดูสงบกว่ามาก รอจนสองตัวนั้นกัดกันก็เดินหงิมๆ มางับเนื้อชิ้นโตไปซัดเสียเปรม “หึหึ… ดูเหมือนเจ้าจะฉลาดสุดสินะเจ้าเล่ห์จริงๆ”

        มื้อเช้าของคนและสัตว์ผ่านไปท่านผู้เฒ่าขอพักยืดขาต่ออีกสักเครึ่งชั่วยาม แน่นอนว่าคนหนุ่มสาวย่อมเข้าใจ ‘ชราแล้วสังขารย่อมไม่เหมือนยังเยาว์’ ทั้งห้าจึงแยกไปตามมุมต่างๆ หางานอดิเรกที่ตนถนัดทำเพื่อฆ่าเวลา ผานซุ่นเรียกลวี่อิงอู่ออกมาช่วยคัดแยกเมล็ดพืชที่ปะปนกัน ขณะจูหรงเยว่นั่งอยุ่บนท่อนซุงเริ่มแกะสลักบางอย่างในมือ ตู๋กู่ซินอี้หน่ายๆจะฝึกดาบหันมองไปโดยรอบเห็นร่างสีขาวของนักกวีผู้นั้นที่ข้างลำธารจึงเดินไปชวนคุย

        “ดูเหมือนท่านจะชอบแม่น้ำมากนะคุณชาย แบบนี้ถ้าได้เดินทางในทะเลทรายคงคิดถึงลำธารแย่” นางเห็นตั้งแต่ท่าทางยินดีอย่างปิดไม่มิดของเขาตอนออกจากหุบเขาม่านถัวแล้ว สมมติฐานนี้คงไม่พลาด
        บุรุษหน้าหวานพยักรับ “ข้าเป็นคนเจียงหนาน โตมากับเมืองแม่น้ำการเห็นภูมิทัศน์เช่นนี้จึงกลายเป็นเรื่องปกติที่คุ้นชิน” สำหรับเขาที่ไม่สามารถกลับไปยังบ้านได้ การเห็นสภาพแวดล้อมเชื่อมโยงถึงกัน ก็คล้ายได้กลับบ้าน คล้ายนึกขึ้นได้อีกอย่างยามเห็นเงาแหวกว่ายในสายธาร “แถมในนั้นนอกจากงดงามเย็นฉ่ำแล้วยังมีของโปรด… ใครบ้างไม่ชื่นชอบเล่า??”
        “หือ?? ปลาพวกนี้หรอ… อื่มเขาว่าปลาสดๆ ย่างอร่อยกว่าเรามาแข่งกันไหมว่าใครจับได้เยอะกว่ากัน” สตรีซูเล่อก็เช่นนี้สิ่งใดที่พอใจจะทำและไม่ได้เบียดเบียนใครก็ทำเลย “ข้าต่อให้ก็ได้นะ คิกๆ”
        หลิงเฮ่าเลิกเรียวคิ้วขึ้น “เอาสิ… แต่จำกัดเวลากันสักหน่อยภายในการลงมือครั้งเดียวใครจับได้มากที่สุดคนนั้นชนะ” หากไม่ทำเช่นนี้เกรงว่าปลาในลำธารไม่พ้นสูญพันธุ์แน่นอน..

        ตกลงกันได้แล้วท่านผู้เฒ่าถูกเชิญเป็นกรรการตัดสิน แม่ทัพหญิงก้าวขาลงน้ำตื้นตั้งท่ารออยุ่ก่อน เห็นร่างโปรงถลกชายแขนเสื้อพร้อมแล้วโคจรลมปราณกำหนดลมหายใจก็นับพร้อมกัน “หนึ่ง… สอง…. เริ่ม!!!” สองฝ่ามือฟาดลงพร้อมกัน ผิวน้ำจากนิ่งงันพลันสั่นสะเทือนรุนแรง ปลาจำนวนมากกระเตื้องไหว ดีดตัวขึ้นสู่บก...
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙




แสดงความคิดเห็น

(9) ได้รับปลาน้ำจืด 333 ตัวและมีบางอย่างกระเด็นมาด้วย  โพสต์ 2018-8-4 20:32

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -64 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -64 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
กระบี่ไม้
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
เซ็กเธาว์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x8
x1
x10
x100
x100
x7
x14
x39
x4
x1000
x3
x3
x2
x6
x25
x59
x7
x15
x22
x8
x8000
x100
x185
x175
x6000
x210
x320
x11
x267
x9
x94
x4312
x6
x9
x66
x6
x210
x6
x11
x180
x219
x16
x8
x182
x450
x300
x6
x15
x1
x45
x147
x61
x2
x18
x90
x2
x1
x17
x2
x1
x302
x1
x3
x2
x258
x380
x3
x499
x665
x500
x575
x126
x74
x1
x2
x5
x1
x9
x263
x4312
x2300
x645
x19
x132
x9
x244
x19
x11
x221
x17
x588
x4
x514
x698
x15
x30
x444
x1365
x230
x440
x604
x70
x1540
x5
x1045
x6
x1393
x25
x1040
x109
x51
x1
x8
x541
x513
x731
x132
x86
x1525
x924
x117
x916
x1714
x826
x593
x2868
x565
x1120
x1236
x2047
x402
x11
x1
x37
x906
x355
x33
x1
x8153
x520
x67
x9999
x125
x20
x473
x370
x1756
x60
x440
x969
x300
x40
x9
x169
x157
x10
x50
x30
x2902
x94
x292
x120
x154
x30
x21
x18
x441
x115
x1
x273
x3894
x1630
x95
x10
x20
x10
x85
x371
x10
x142
x905
x20
x70
x1988
x310
x2

26

กระทู้

342

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
345
เงินตำลึง
15670
ชื่อเสียง
19214
ความหิว
35
คุณธรรม
10
ความชั่ว
0
ความโหด
2
หงส์
ระดับ 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-12-5 18:25:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
         บรรยากาศยามเย็นของทุ่งหญ้ากว้างใหญ่อากาศเย็นยะเยือกของทะเลทรายเริ่มเข้ามาปกคลุมพื้นที่รอบข้าง อากาศตอนนี้ช่างหนาวเย็นเหมืนกับอากาศหนาวของทะเลทรายตอนกลางคืนซึ่งแน่นอนก็เพราะว่าตอนนี้คือทะเลทรายตอนกลางคืนมันก็ต้องหนาวเหมือนกับทะเลทรายตอนกลางคืนอยู่แล้ว
          ท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ม้าตัวหนึ่งที่แบกชายหญิงหนึ่งคู่บนหลังของมันกำลังวิ่งไปตามเส้นทางสีเหลืองดำของผืนทรายที่กำลังตกดึกเจ้าม้าน้อยวิ่งๆไปข้างหน้าเรื่อยๆตามคำสั่งของผู้เป็นนายหรือหญิงสาวชุดชมพูบนหลังของมัน
          นางต้องการหลีกหนีจากเบื้องหลังให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ม้าของนางเริ่มเจ็บปวดจากการต้องกำบังเหียนมาอย่างยาวนาน แต่นางก็ต้องมุ่งหน้าต่อไปเพื่อหลบหนีจากข้างหลังให้ได้มากที่สุดถึงแม้ข้างหลังของนางจะไม่มีวี่แววของสิ่งใดเลยก็ตามแต่นางก็ยังคงต้องวิ่งหนีต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง
          ม่อเซียงควบม้าต่อไปอย่างไม่หยุดยั้นจนกระทั่งมาถึงลำธารสายหนึ่งมันเป็นลำธารเล็กสายหนึ่งที่ไหลไปตามลำธารของมัน สายน้ำกับความเย็นของยามค่ำคืนทำให้นางตัดสินใจพักม้าอยู่ตรงนี้
          นางปล่อยให้ม้าได้พักและนำร่างของชายหนุ่มที่สภาพร่อแร่ใกล้ตายมาวางบนผืนหญ้านุ่มนิ่มเพื่อให้เขาได้พักผ่อน
          เมิร์กโนกีอัสซีซ่าร์ตอนนี้อยู่ในอาการบาดเจ็บหนักยากที่จะลุกจะเดินไปเหมือนคนไม่มีกำลังและขาดอากาศจะหายใจ ฉันเหมือนคนที่โดนเธอใช้ม้าลากแล้วให้วิ่งตามไป
          เมิร์กลืมตาของมองม่อเซียงอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะหลับตาลงจากความเหนื่อยล้า
          “เหลียนซีฟ่าน เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า”
          “ข้าดูสบายดีมั้ง..”
          เมิร์กโนกีอัสซีซ่าร์นอนหลับตาลงจากความเหนื่อยอีกครั้งตอนนี้สภาพร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความเสียหายไม่ว่าจะมาจากการต้องฝืนทำงานหนักอย่างต่อเนื่องแต่ยังคงต้องใช้แรงงานอย่างเต็มกำลังตลอดระยะเวลาช่วงเวลาหนึ่งเต็มๆทำให้กล้ามเนื้อหลายแห่งมีอาการบาดเจ็บฝกช้ำ
          ม่อเซียงเห็นว่าเมิร์กอาการไม่ค่อยดี นางจึงลุกไปที่ริมแม่น้ำไปริมข้างแม่น้ำและหยิบถุงน้ำออกมาเติมน้ำใส่ถุงน้ำจากแม่น้ำและนำน้ำที่ใส่ถุงน้ำที่พึ่งตักมาจากแม่น้ำมาให้เมิร์กโนกีอัสซีซ่าร์ดื่ม
          “ดื่มเถอะซีฟ่าน” ม่อเซียงนำน้ำมากรอกใส่ปากของเมิร์กโนกีอัสซีซ่าร์
          ริมฝีปากที่แห้งผากของเขาเริ่มที่จะมีน้ำมีนวลให้เห็นพวกเขาเริ่มต้องการจะสามารถพูดคุยได้มากขึ้นกว่าเดิมแต่ก็ยังคงเหนื่อยอยู่เหมือนเดิมแต่เขาก็เหนื่อยมากแล้วจึงค่อยๆลืมตาแต่ตาของเขาก็เหนื่อยเลยมองเห็นลางๆอยู่ชั่วครู่ก่อนจะกลับมาชัดเจนใสแจ๋วเหมือนกับตาของเขาที่มองยามปกติ
          “ขอบใจ..” เมิร์กค่อยๆดันตัวลุกขึ้นมาเพื่อให้เลือดลมได้ไหลเวียนเขาสัมผัสได้ถึงอาการเจ็บปวดตามร่างกายที่เริ่มปะทุออกมา แต่เนื่องจากสงบแล้วไม่ต้องวิ่งต่อไปแล้วเขาจึงสามารถยินยอมรับความเจ็บปวดแล้วรอให้มันค่อยๆคลายลงอย่างช้าๆ
          “เห้อ” เมิร์กถอนหายใจออกมาจากความเหนื่อยยากลำคาญเขาเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยแสนเหนื่อยจนเหนื่อยมากมายก่ายกองเขาเหนื่อยเหลือเกิน ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่กำลังกัดกินเขาเหนื่อยจากเขารู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกินยากจะทานทนได้เพราะเขาเหนื่อยมากกับอากาศแบบนี้ทั้งเย็นทั้งร้อนแถมตอนวิ่งไปมามันช่างเหนื่อยเสียจริงๆ
          “ข้าขอโทษด้วยนะ..” ม่อเซียงก้มหน้าบอกกับเขาด้วยความรู้สึกผิดนางรู้สึกผิดที่นางอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ชายหนุ่มต้องวิ่งผล่านไปทั่วแบบนี้ นางต้องการให้เขารู้สึกสบายขึ้นสักเล็กน้อยทำให้ตอนนี้นางต้องการสามารถทำทุกอย่างเพื่อให้ชายหนุ่มรู้สึกดีขึ้นแม้จะเป็นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
              “เจ้าจะไม่โทษข้าใช่ไหม?” ม่อเซียงถามเสียงค่อย นางรู้สึกกังวลเล็กน้อยกลัวว่าชายหนุ่มจะโกรธแค้นนางนางเองก็สมควรที่จะได้รับความโกรธแค้นแต่นางก็ไม่อยากรับความเกลียดชังจากชายหนุ่มผู้นี้แถมการเจ็บปวดจากการโดนใครบางคนเกลียด
              “เห้อ” เมิร์กถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เขาจ้องมองใบหน้าขาวใสด้วยสายตาเรียบนิ่งเขาโกรธนางละใช่ แต่เขาก็ไม่ใช่ว่าจะเกลียดนางหรือโทษทาง ต้องขอบคุณนางด้วยซ้ำที่เขายังสามารถหายใจมาถึงตอนนี้ได้แล้วแต่อิสรภาพที่ลอยหายไปของเขาจะไม่มีวันกลับมาเลยงั้นหรือ?
              “ไม่” เขาตัดสินใจที่จะตอบไม่ออกไปเพราะเขาต้องการจะให้นางรู้สึกดีขึ้นแถมตอนนี้เขาต้องพึ่งพานางไปก่อนเนื่องจากเขาร่างกายไม่ค่อยดีทำให้เขาต้องตอบนางไปแบบนี้เพื่อสถานการณ์ปัจจุบัน
              ม่อเซียงคลียิ้มงามออกมาด้วยความโล่งใจแต่เมิร์กไม่ได้หลงใหลไปกับมันเขาเบื่อหน่ายในชีวิตเกินกว่าจะต้องมาสนใจอีกแล้วถึงความงาม ตอนนี้ในใจของเขาปนไปด้วยความเหนื่อล้าและรำคาญโลกใบนี้มากกว่าจะมาชมความงาม
              ถึงแม้จะแอบชมไปนิดนึงก็เถอะแต่แค่นั้นเขาไม่นับหรอกว่าเธอน่ารัก
              “แล้วเจ้าคิดยังไงถึงพาข้าหนีออกมา” เมิร์กเปิดปากถามเขาสงสัยว่าทำให้องค์หญิงที่ถูกเลี้ยงเหมือนไข่ในหินอย่างม่อเซียงถึงตั้งใจจะพาเขามาถึงที่นี่ทั้งๆที่อาจจะไม่ได้กลับไปที่โลกของตนเองอีกแล้ว
              “ข้าไม่สามารถทนเห็นให้พี่ชายฆ่าคนได้”
              “ไม่ว่าชาวฮั่น ชงหนูก็ล้วนเป็นคนเหมือนกัน”
              “งั้นรึ แต่เจ้าคงไม่สามารถกลับไปได้แล้ว ใช่ไหม?”ชายหนุ่มหล่อเหลาถามหญิงสาวชุดชมพูด้วยความรู้สึกเสียใจแทนนางเล็กน้อยมันน้อยมากของเขาซึ่งเกือบจะไม่มีแต่ความเป็นมนุษย์ของเขาก็ทำให้เขารู้สึกผิดเล็กน้อย
              “ใช่ข้าไม่อาจกลับไปได้แล้วไม่โดนพี่ชายจับขังตลอดชีวิต ท่านอาคงจะไม่ปล่อยข้าไว้ที่ขัดคำสั่งเขา” ม่อเซียงตอบด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า นัยน์ตาคู่งามปรากฎวารีสายน้อยไหลลงมาหนึ่งหยด
               เมิร์กยิ้มจางเป็นกำลังใจให้และยกมือของตนเองขึ้นอย่างยากลำบากเพื่อเช็ดน้ำตาให้กับม่อเซียง
              “ขอบคุณนะ” ฝ่ามือหน้าลูบหัวน้อยๆของหญิงสาวไปมาด้วยความอ่อนโยน
หญิงสาวที่เลือกเสียสละแทบทุกอย่างในชีวิตเพื่อช่วยชีวิตชายแปลก
ควรจะเรียกว่าโง่เขลาหรือน่ารักดีละเนี่ย


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +1 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2018-12-5 18:50

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -62 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -62 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x30
x2
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x140
x200
x400
x100
x10
x500
x200
x2
x1000
x180
x10
x5
x500
x50
x74
x450
x5
x1
x1300
x20
x50
x2900
x89
x8
x157
x3
x11
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x9
x36
x60
x100
x40
x73
x101
x113
x4100
x764
x50
x55
x242
x64
x15
x30
x1
x50
x60
x294
x40
x29
x12
x10
x1
x70
x375
x4
x20
x6
x6
x1
x63
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2018-12-14 11:39

ขึ้นไปด้านบน