กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 101|ตอบกลับ: 5

{ เส้นทางเชียนเป่ย - เหนือ } ทุ่งหญ้าเสียนหวง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-31 17:29:37 |โหมดอ่าน



ทุ่งหญ้าเสียนหวง

{ เส้นทางเชียนเป่ย - เหนือ }
















【ทุ่งหญ้าเสียนหวง】
『เหลืองเขียวครามตัดกันดั่งสีสัน ทัศนาทุ่งราบอลงกรณ์』
ท้องทุ่งราบกว้างขวางสุดสายตาหนทางจากเผ่าเชียนเป่ยมุ่งขึ้นทิศเหนือ
เต็มไปด้วยเนินดินและหญ้าสายพันธุ์ผลิดอกออกกิ่งสีเหลืองทองอร่ามตา
ตัดกับใบเลี้ยงสีเขียวสดและท้องฟ้าครามสดใส แต่หากผู้สัญจรยังต้องระวัง ทหารชาวชงหนู 
ที่มักออกลาดตระเวนและดักปล้นกองคาราวาน ผู้เดินทางข้ามพื้นที่แห่งนี้ 
การจะหลีกเลี่ยงความสูญเสียทำได้แค่เพิ่มความระมัดระวังในทุกย่างก้าว








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

555

กระทู้

2130

โพสต์

42หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
3303174
เงินตำลึง
24638
ชื่อเสียง
193740
ความหิว
1135
คุณธรรม
373
ความชั่ว
133
ความโหด
632
ฉายหง
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-8-1 01:38:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด




ข้าเป็นกวีที่ชีพจรลงขา
381
{ หินดาวแคระ 6 }
รึอยากจะพิสูจน์เรื่องเล่า

        สายลมพัดระรื่นแสงแดดสาดส่องทั่วแผ่นหลัง เมื่อผ่านการรอนแรมมาแล้วหนหนึ่งด้วยความไม่ชำราญเส้นทาง พอได้อาศัยท่านผู้เฒ่าชำนาญการระดับพิเศษมาช่วยการเดินทางของทั้งสามจึงสะดวกโยธินขึ้นมากทีเดียว เช้าตรู่ออกจากป้อมอินซาน อาศัยอาชาสีชาดสองตัวเทียมรถม้า บ้างทียังสลับเอาอวิ๋นหยามาผลัดแล้วให้อีกตัวหนึ่งได้พัก ออกเดินทางข้ามทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ มองไปทิศใดก็เห็นแต่ท้องฟ้าสีครามไกลสุดลูกหูลูกตา

       ทิวทัศน์นอกด่านที่ว่างามนั้นงามอยู่หรอก ทว่าสำหรับบุุรุษแดนเจียงหนานผู้เติบโตมากับขุนเขาและสายน้ำแล้ว…. เสิ่นหลิ่งเฮ่ารู้สึกราวกับว่าจะขาดใจตาย!!

        ‘ไม่มีน้ำ ไม่มีปลา เท่ากับไม่มีปลาย่างด้วย!! ให้ตายเถอะ!!’ ถึงดินแดนชนเผ่าทางเหนือจะงดงามวิลิศมาหราด้วยชั้นหินซ้อนหุบเขาแปรสีมหัศจรรย์อย่างไร จะมีเนื้อแกะย่างอร่อยล้ำเลิศจนคนได้กลิ่นต้องร่ำร้องขอชีวิต มีสาวงามนอกด่านที่แค่ชำเลืองตามองบุรุษลงไปกระเสือกกระสนดิ้นรนเรียกร้องความสนใจยังไงก็ตาม

        ไม่มีปลาย่าง…. ไม่มีแหล่งน้ำให้ร่อนเร่ตกปลาเขาจะไม่มาอีกเด็ดขาด!!

        “พวกท่านให้ม้าเบาฝีเท้าลงอีกหน่อย… หากฝุ่นคลุ้งเกินไปจะถูกทหารชงหนูเจอตัวเอาได้ง่ายๆ เข้าเขตทุ่งหญ้าเสียนหวงแล้วพวกเถื่อนนั้นไม่ค่อยถูกกับชาวฮั่นเท่าไร” เสียงของชายชราในรถม้าเตือนออกมาเมื่อเห็นว่ารอบด้านแปรเปลี่ยน จากเนินเขียวขจีเริ่มมีสีเหลืองขึ้นแซม อันเป็นลักษณะเฉพาะของพืชสายพันธุ์หนึ่งที่ชาวเชียนเป่ยใช้ระบุอาณาเขต
        ผานซุ่นนั้นกลับคิดไปอีกแบบ “ไม่ต้องกังวลหรอกท่านปู่ อาเยว่กับลูกพี่ข้าน่ะวรยุทธ์สูงมาก ให้พวกมันมาแหยมเถอะได้วิ่งหางจุกตูดกลับกระโจมไม่ทันแน่!!” บางทีพ่อครัวเอกก็ลืมไปว่าโจรสลัดเผิงหูกับทหารข่านชงหนูนั้นแตกต่างกัน…
        โต้วฝูเหยียนท่านผู้เฒ่าถอนหายใจเบาๆ “ข้าไม่ได้ดูแคลนความสามารถพวกท่าน แต่เลี่ยงไว้เป็นดีพวกนี้มันโหดเหี้ยมอำมหิต จับสตรีได้เป็นฉุดคร่า จับบุรุษได้ก็สังหารเป็นกีฬาเพื่อความบันเทิงพูดแค่นี้หวังว่าคงเข้าใจ เว้นแต่อยากประเคนหัวให้พวกมันใช้เตะแทนลูกหนังสัตว์ตาแก่คนนี้ก็จะหุบปากแล้ว”

        ผานซุ่นฟังแล้วกลืนน้ำลายดังเอื้อก จริงอยุ่ว่าตนเคยปะมาแค่โจรสลัดไม่เคยเจอความโหดเลวของชนเผ่านอกด่านมาก่อน แม้จะได้ยินได้ฟังมาบ้างยังไม่อยากพิสูจน์เรื่องเล่าด้วยตัวเองอยู่ดี

        “ขอบคุณท่านผู้เฒ่าที่ช่วยเตือนพวกข้าจะระมัดระวังให้มาก ท่านวางใจเถอะ” นักกวีหนุ่มผ่อนฝีเท้าม้าลงแม้ว่าซุ่นเจี่ยนจะไม่ค่อยชอบใจนัก เห็นๆ อยู่ว่าทุ่งโล่งกว้างมันจะห้อตะบึงเต็มฝีเท้าก็ไม่มีม้าตัวใดตามทันหรอกน่า!! หลังจากนั้นขบวนของบุรุษทั้งสี่ก็เคลื่อนที่ไปด้วยความระมัดระวังและเงียบเชียบยิ่งกว่าเดิม






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาร่มนภา
กระจกหมื่นทิวา
เตาถานมู่
เหล้าพันปี
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x80
x78
x1
x1
x3
x7
x60
x60
x5270
x3010
x70
x5
x1000
x10
x110
x6
x30
x223
x9999
x2000
x230
x201
x1
x10
x150
x110
x228
x34
x3
x3
x6
x15
x96
x7
x14
x22
x8
x2500
x185
x175
x210
x200
x11
x1267
x9
x76
x3312
x4
x9
x60
x209
x5
x11
x147
x119
x16
x7
x182
x450
x6
x15
x2
x45
x203
x61
x4
x5
x85
x2
x1
x17
x2
x2
x222
x1
x3
x2
x258
x380
x7
x499
x665
x500
x1575
x172
x127
x1
x2
x5
x9
x263
x4312
x2300
x625
x660
x9
x256
x673
x11
x221
x14
x569
x94
x514
x538
x15
x30
x359
x1265
x218
x440
x101
x69
x1540
x5
x1045
x7
x1370
x199
x869
x109
x51
x1
x8
x531
x446
x751
x129
x176
x1427
x272
x67
x3105
x1696
x1044
x589
x2868
x555
x819
x1204
x1991
x401
x11
x1
x38
x906
x355
x33
x1
x8053
x640
x67
x150
x20
x498
x362
x756
x60
x455
x979
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x4
x292
x116
x154
x35
x31
x15
x441
x65
x1
x273
x894
x1730
x125
x10
x20
x10
x85
x365
x10
x142
x905
x7
x30
x1988
x304
x2

555

กระทู้

2130

โพสต์

42หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
3303174
เงินตำลึง
24638
ชื่อเสียง
193740
ความหิว
1135
คุณธรรม
373
ความชั่ว
133
ความโหด
632
ฉายหง
ระดับ 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-8-4 22:59:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ บทเสริมการเดินทางหินดาวแคระ 4 }
หกนิ้วสะท้านทรวง


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        ท้องนภาสีครามสดใสดุจผ่านการชะล้าง
        ทุ่งหญ้าสีเหลืองสดใสละอองเกสรถูกสายลมฤดูร้อนโชยพัดขึ้นบนฟ้า ปลิวละล่องอยุ่กลางอากาศ

        ทั้งห้าเดินทางจนมาถึงทุ่งเสียนหวงและได้หยุดพักเพื่อนทานอาหารเที่ยง ตู๋กู่ซินอี้พยายามญาติดีกับเจ้าถุงเป่าลมฉางหยินมาตั้งแต่เมื่อเช้า ทว่านอกจากรับอาหารจากมือนางแล้วมันก็ไม่ยอมลงจากตักของนักกวีหนุ่มเสียที ไม่ว่าจะร้องเรียก “ฉางหยินมาหาพี่สาวทางนี้เร็ววว มีขนมให้นะ!!”

        ผลตอบรับคือเสียงหาวแอ๊ะหนึ่ง แล้วพวงหางสีขาวสะบัดป่ายจมูกก่อนจะฟุบนอนขี้เกียจ

        “ฮะๆๆ ค่อนข้างหยิ่งใช่ไหม? ตอนข้าเจอเจ้านี่ก็แบบนี้ล่ะกว่าจะมัดใจได้ไม่ง่ายเลย” เรียกได้ว่ากินจุพอกับเจ้าสิงโตหิมะตัวนั้น เขายังหาชื่อที่ดีให้มันไม่ได้เสียที มองไกลออกไปเห็นตัวที่ว่าวิ่งเล่นยืดเส้นยืดสายกับกระต่ายป่ากันอยู่ (?) เหลือก็แต่เจ้าดาวเหลืองหมอบข้างรถม้า เห็นตนมองก็ครางฮื่อใส่แทนคำทักทาย

        ตู๋กู๋ซินอี้ส่ายหน้าเบาๆ อย่างปลงใจ เจ้าตัวขนฟูพวกนี้บ้างก็น่ารักน่าชัง ดูเวลาหาวลิ้นสีชมพูยืดออกมาน่าเอ็นดูเสียจริง ช่วยไม่ได้ที่มันจะหยิ่งล่ะนะ นางเห็นเสือดาวเหลืองเดินเข้ามาใกล้ใจนึงก็นึกออก คล้ายว่าบุรุษผมเงินจะยังไม่ได้ตั้งชื่อเพื่อนใหม่ “ท่านคิดชื่อไว้ให้ตัวนี้รึยัง?”
        หลิงเฮ่าส่ายหน้าพลางมองไปยังสีของหน้ารอบกาย “เสียนหวงเป็นไง?”
        “ง่ายไปมั้ง?? อย่าบอกนะว่าถ้าท่านเก็บเด็กได้ที่นี่ก็จะตั้งชื่อว่า หวงจื่อ(เจ้าเหลือง)” นางแย้ง ลองแหย่นิ้วไปจะลูบเจ้าเสือก็เห็นมันแสยะเขี้ยวใส่
        “ไม่หรอกตอนเจอเด็กน้อยคนนึงที่ศาลาจื่อม่อหลัน ก็เรียกนางว่า ‘จื่อหลัว’ เอง” เขาตอบไปตามตรง แม่ทัพหญิงฟังจบเลิกคิ้วข้างหนึ่งอย่างไม่อยากจะเชื่อ ‘มักง่ายไปไหมท่าน นั่นชื่อคนที่จะใช้ไปยันสลักป้ายหลุมศพเลยนะ!!’
        “งั้นเสี่ยวกวยกวย(แสนเชื่องน้อย)เป็นไง” นางเสนอ
        หลิงเฮ่าส่ายหน้า “เป็นนักล่าทั้งทีเสียชาติเสือหมด”

        เจ้าเสือเดินมาหาหลิงเฮ่ายกอุ้งขึ้นเขี่ยๆ หางจิ้งจอกหิมะฉางหยินร้องอุ้งอิ้งรำคาญใจ แต่แล้วสายตาของมนุษย์พึ่งสังเกตว่าอุ้งมือที่ควรมีห้าเล็บของเสือดาวเหลอง กลับมีบางส่วนเพิ่มขึ้นมา

        เสือตัวนี้มีหกเล็บ….

        “ลิ่ว(หก)/ลิ่วไท่!” เป็นอันชื่อนี้ตกลง...
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาร่มนภา
กระจกหมื่นทิวา
เตาถานมู่
เหล้าพันปี
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x80
x78
x1
x1
x3
x7
x60
x60
x5270
x3010
x70
x5
x1000
x10
x110
x6
x30
x223
x9999
x2000
x230
x201
x1
x10
x150
x110
x228
x34
x3
x3
x6
x15
x96
x7
x14
x22
x8
x2500
x185
x175
x210
x200
x11
x1267
x9
x76
x3312
x4
x9
x60
x209
x5
x11
x147
x119
x16
x7
x182
x450
x6
x15
x2
x45
x203
x61
x4
x5
x85
x2
x1
x17
x2
x2
x222
x1
x3
x2
x258
x380
x7
x499
x665
x500
x1575
x172
x127
x1
x2
x5
x9
x263
x4312
x2300
x625
x660
x9
x256
x673
x11
x221
x14
x569
x94
x514
x538
x15
x30
x359
x1265
x218
x440
x101
x69
x1540
x5
x1045
x7
x1370
x199
x869
x109
x51
x1
x8
x531
x446
x751
x129
x176
x1427
x272
x67
x3105
x1696
x1044
x589
x2868
x555
x819
x1204
x1991
x401
x11
x1
x38
x906
x355
x33
x1
x8053
x640
x67
x150
x20
x498
x362
x756
x60
x455
x979
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x4
x292
x116
x154
x35
x31
x15
x441
x65
x1
x273
x894
x1730
x125
x10
x20
x10
x85
x365
x10
x142
x905
x7
x30
x1988
x304
x2

26

กระทู้

362

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
30157
เงินตำลึง
861578
ชื่อเสียง
89716
ความหิว
-19
คุณธรรม
83
ความชั่ว
3
ความโหด
18
หงส์
ระดับ 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-8-5 21:12:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด


บทเพลงขับขานต่างแดน
Ep.1
เดินท้าวอันยาวไกล จุดหมายคือหนใด


                ทิวทัศน์ของทะเลทรายเวิ้งว้างเริ่มจากออกไปเรื่อยๆตอนนี้ขบวนของม้าแห่งเผ่าชงหนูนั้นกำลังนำทางพวกเขาทั้งหมดเดินทางลงไปทางตอนเหนือกลางๆ(?)ซึ่งเป็นทุ่งหญ้าที่จากที่รับฟังมาคร่าวๆก็พบว่าเป็นทุ่งหญ้าที่มีนามว่าทุ่งหญ้าเสียนหวงมันดูเหมือนจะเป็นทุ่งหญ้าที่พวกเขาค่อนข้างชำนาญการและดูเหมือนจะเป็นถิ่นของพวกเขาด้วยดูจากท่าทฟางไม่เกรงกลัวผู้ใดของกลุ่มชงหนูที่พาเขามา
                                    
                ‘ซวยจริงๆตู’เมิร์กเหม่อมองฟ้าประชดชีวิต เขาช่างเป็นคนที่โชคร้ายเสียจริงๆเวลาจะช่วยคนอื่นที่กำลังเดือดร้อนก็มักจะโดนไล่ให้ไปทำอะไรแปลกๆ
                                    
                อย่างเช่นครั้งแรกก็คือการต้องไปช่วยลูกสาวคนแม่ชราคนหนึ่งที่เมืองฉางอันสุดท้ายกลับต้องปีนเข้าบ้านของขุนนางระดับสูงสุดๆแห่งต้าฮั่น เป็นขุนนางที่เป็นผู้ก่อตั้งศูนย์พ่อค้าที่เขาเป็นลูกค้าประจำเลยด้วยซ้ำ เขายังต้องปีนเพราะไม่งั้นจะไม่สามารถทำสัญญาจ้างอื่นๆได้!!
                                    
                ครั้งต่อมาไปล่ากระต่ายแต่กลับต้องเปิดม่านทะเลโลหิตสังหารเหล่ากระต่ายกว่าสามพันชีวิตเพื่อมาสังเวยให้คณะทูตะจากแดนไกล นี่ถ้าเขาสามารถออกจากเหล่าชงหนูไปได้ เขาก็จะสามารถออกเดินทางอีกครั้ง และคราวนี้ เขาจะแวะไปหาพวกคนเหล่านั้น!!!
                                    
                ทีนี้พอจะกลับบ้านก็ดันโดนกลุ่มชงหนูเข้ามาจับตัว ให้ตายสิ ชีวิตของเขามันจะอะไรหนักหนาหันซ้ายหันขวาก็มีเรื่องวิ่งเข้ามาลุมล้อมอีกแล้ว ให้ตายสิ เบื่อจังโว้ย ซวยจังเว้ย!!!
                                    
                ‘ซวยจริงเว้ย!!’ ถึงในใจจะบ่นมากมายเพียงใดแต่เมิร์กก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะมีแต่จะทำให้เรื่องย่ำแย่ลงไปเท่านั้นคนเหล่านี้ไม่ได้สังหารเขาในทันที ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่โดนแค่จับอาจจะยังพอมีทางทำอะไรบางอย่างได้
                                    
                เขาละเซ็งจริงๆอากาศเองก็เริ่มร้อนเหมือนกับตอนที่เขาเดินทางแรกๆกับบิดาแล้ว โชคดีที่เขาค่อนข้างทนกับสภาพแวดล้อมทำให้ไม่เป็นลมล้มพับไปเสียก่อน
                                    
                “เจ้านักโทษ เอาไป” หนึ่งในทหารชงหนูพูดพลางยื่นกระติกน้ำมาให้
                                    
                ทหารชงหนูนายนี้ไม่ใช่ใจดีเขาก็แค่ทำตามหน้าที่ที่เจ้านายสั่งว่าจะให้นำนักโทษกลับค่าย พวกเขาที่เป็นเผ่าทะเลทรายมาหลายชั่วอายุคนรู้กันดีว่าหากอยากจะมีชีวิตรอดก็ต้องมีน้ำให้ดื่ม
                                    
                “ขอบใจ” เมิร์กอ้าปากดื่มน้ำจากนายทหารคนนั้นอีกฝ่ายก็ชำนาญเหลือเกินมอบให้ในปริมาณที่เพียงพอก่อนจะชักถุงน้ำกลับไปเหน็บที่ข้างเอว
                                    
                “ไม่ต้องพูดมาก รีบเดิน” เขากระชากโซ่ให้แรงขึ้นเมิร์กก็เลยเดินตามไปแต่โดยดี
                                    
                ระยะเวลาผ่านไปประมาณได้สามเค่อผืนทรายกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาก็กลายเป็นผืนหญ้าสีเหลืองเติบโตกระจายกันไปทั่ว แต่ก็ยังคงมีหย่อมทรายให้เห็นบ้างเป็นจุดๆ
                                    
                ‘ถือว่าเป็นโอกาสที่มีเที่ยวโดยมีคนนำทาง ละมั้ง?’ เมิร์กพยายามจะคิดในแง่ดีขณะกวาดสายตามองบรรยากาศรอบๆที่เต็มไปด้วยความร้อนแรงของดวงอาทิตย์แต่ก็ถูกลดทอนไปหลายส่วนแล้วเนื่องจากความเสียหายจากการที่ทรายสะท้อนแสงแดดได้หายไปแล้ว
                                    
                “เจ้ามาทำอะไรแถวนี้รึ เจ้านักโทษ” หัวหน้าทหารที่กำลังขี่ม้าฮั่นเสี่ยทองคำและจูงสายโซ่กุญแจมือของเมิร์กหันมาถามบนใบหน้าของเขาปรากฏร่องรอยของความชื่นชมเล็กๆที่เมิร์กสามารถอดทนเดินมาได้ถึงขนาดนี้หากเป็นคนทั่วไปที่ไม่คุ้นชินกับทะเลทรายรวมไปถึงร่างกายต้องแข็งแรงในระดับหนึ่งจะทำได้
                                    
                “ข้ากำลังอยากออกเดินทางครับ..”เมิร์กตอบกลับแบบบ่ายเบี่ยงแต่ก็เถรตรง ยังไงเขาก็กำลังจะออกเดินทางจริงๆ โดยที่เขาไม่ได้โกหกแม้แต่น้อยแค่พูดไม่หมดเท่านั้นเอง
                                    
                “งั้นเหรอ แปลว่าเตรียมตัวมาดีเลยสินะ” นายทหารผู้ใหญ่แห่งชงหนูพูดเหมือนจะเป็นการชื่นชมแต่ก็ไม่สามารถสัมผัสกับความดีใจในน้ำเสียงไม่ค่อยจะได้เท่าไหร่นัก
                                    
                   หัวหน้าชงหนูหันกลับไปแล้วบรรยากาศการเดินทางก็กลับมาเงียบงันเช่นเดิม
                                    
                เมิร์กต้องเดินผ่านทุ่งหญ้าด้วยเท้าทั้งสองขณะที่เหล่าทหารแห่งชงหนูต้องเดินไปด้วยเท้าเปล่าๆโชคดีที่ร่างกายของเขากับจิตใจที่ไม่ย่อท้อทำให้ตัวเขาไม่ล้มลงไปเสียก่อน
                                    
                                    
@Admin


6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูทองคำ
หงอนคู่
รูปปั้นไป๋เหมียว
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x635
x1700
x8
x4
x24
x20
x33
x45
x10
x20
x50
x10
x67
x20
x10
x10
x30
x42
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x400
x100
x10
x520
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x80
x450
x5
x1308
x20
x48
x2900
x89
x8
x157
x11
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x9
x36
x60
x100
x160
x21
x113
x155
x4100
x764
x40
x55
x242
x64
x45
x80
x1
x60
x60
x294
x80
x79
x10
x1
x70
x375
x4
x20
x6
x6
x1
x63
x1
โพสต์ 2018-8-27 00:36:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ระวัง

           หลังจากตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าตรู่ตั้งแต่รุ่งสางของวันสองพี่น้องตระกูลหลินซึ่งนั่นก็คือ หลิน เจียวหย่า และ หลิน จิ้นอัน ก็ได้ทำกิจวัตรช่วงเช้ากันเรียบร้อยก่อนที่จะออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังมีแสงอาทิตย์อยู่เพียงร่ำไร เนื่องจากว่าการเดินทางไม่ให้อยู่กับที่มันเป็นเรื่องดีไม่เช่นนั้นอาจจะเจอทหารของชาวฉงหนูดักปล้นชิงฆ่าก็เป็นได้

           วันนี้ก็ยังคงเป็นวันอีกวันหนึ่งที่เกี่ยวหญ้าและพี่ชายของเธอการเดินทางมุ่งสู่ลานสุสาน เนื่องจากว่าเป็นเส้นทางที่ค่อนข้างอันตรายทำให้พวกเธอนั้นต้องเดินทางกันอย่างระมัดระวังอย่างถึงที่สุดเพื่อที่จะไม่ให้พบเจอชาวเผ่าซงหนูเนื่องจากว่ามันเป็นอะไรที่อันตรายมาก

           การเดินทางนั้นเป็นไปอย่างเรียบง่ายจนถึงเส้นทางเชียนเป่ยทางเหนือ ทั้งสองนั้นเดินทางมาจนถึงท้องทุ่งราบกว้างขวางสุดสายตาซึ่งถ้าเป็นชื่อตามแผนที่ที่นี่คือ ทุ่งหญ้าเสียนหวง ที่เต็มไปด้วยเนินดินและหญ้าสายพันธุ์ผลิดอกออกกิ่งสีเหลืองทองอร่ามตา แต่ทว่ามีการเขียนอธิบายไว้ว่าตรงนี้จะเป็นจุดที่อันตรายที่สุดเนื่องจากว่าเป็นทุ่งหญ้าโล่งเหมาะแก่การดักซุ่มของชาวเผ่าฉงหนู ในแผนที่จีนเขียนว่าให้รีบเดินทางออกไปจากทุ่งราบนี้โดยเร็ว

           “เรารีบเดินทางกันไปเถอะท่านพี่ถ้าว่าตรงนี้อันตรายมากเห็นว่าทางต่อไปจะอันตรายยิ่งกว่าด้วย แต่ตรงนี้เป็นจุดที่เราอาจจะพบเจอกันดักซุ่มของทหารเผ่าฉงหนูก็เป็นได้” เจียวหย่านั้นกล่าวบอกกับจิ้นอัน ตอนนี้อากาศเริ่มหนาวขึ้นมากแล้ว ทั้งสองจึงใส่ชุดที่ดูหนา ที่ซื้อจากตลาดด่านซันไห่กวน(?) ซึ่งเป็นสถานที่ที่พี่ชายของเธอนั้นไม่อยากจะเข้าไปเหยียบอีกครั้ง

          “เข้าใจแล้วพี่จะรีบเร่งมาแล้วนะแปลว่าเจ้าลิงจ๋อ ไม่สิเจ้าอุรังอุตังตัวนั้นเข้าไปด้านในรถม้าดีกว่าเพราะว่ามาเร็วอาจจะทำให้มันพลัดตกลงมาบาดเจ็บก็เป็นได้” จิ้นอันเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง  

           เมื่อน้องสาวของเขานั้นพาเจ้าสัตว์สุดแสนที่จะอินดี้และขี้เหงาเข้าไปด้านในรถม้าแล้วเขาก็เริ่มเร่งฝีเท้าของม้าเพื่อให้ออกจากสถานที่นี้เร็วขึ้น




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -41 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -41 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โลหิตมาร
หมัดพื้นฐาน
ตัวเบาขั้นสูง
วิจารณ์ซางยาง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x8
x1
x2
x10
x30
x15
x10
x10
x900
x30
x5
x1
x2000
x100
x3
x4
x40
x1000
x10
x42
x30
x70
x300
x300
x300
x1
x1
x140
x512
x2
x1
x2280
x1000
x130
x9999
x5000
x1000
x118
x1
x2
x2485
x2
x4
x330
x1
x48
x989
x14
x5
x2
x2
x20
x3
x12