ดู: 172|ตอบกลับ: 7

{ เส้นทางเชียนเป่ย - เหนือ } ทุ่งหญ้าเสียนหวง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-31 17:29:37 |โหมดอ่าน



ทุ่งหญ้าเสียนหวง

{ เส้นทางเชียนเป่ย - เหนือ }
















【ทุ่งหญ้าเสียนหวง】
『เหลืองเขียวครามตัดกันดั่งสีสัน ทัศนาทุ่งราบอลงกรณ์』
ท้องทุ่งราบกว้างขวางสุดสายตาหนทางจากเผ่าเชียนเป่ยมุ่งขึ้นทิศเหนือ
เต็มไปด้วยเนินดินและหญ้าสายพันธุ์ผลิดอกออกกิ่งสีเหลืองทองอร่ามตา
ตัดกับใบเลี้ยงสีเขียวสดและท้องฟ้าครามสดใส แต่หากผู้สัญจรยังต้องระวัง ทหารชาวชงหนู 
ที่มักออกลาดตระเวนและดักปล้นกองคาราวาน ผู้เดินทางข้ามพื้นที่แห่งนี้ 
การจะหลีกเลี่ยงความสูญเสียทำได้แค่เพิ่มความระมัดระวังในทุกย่างก้าว








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

762

กระทู้

3041

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1528793
เงินตำลึง
45722
ชื่อเสียง
183582
ความหิว
1153

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
12690
ความชั่ว
8148
ความโหด
17844
โฮ่วชื่อ ♦ 后赤
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-8-1 01:38:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด




ข้าเป็นกวีที่ชีพจรลงขา
381
{ หินดาวแคระ 6 }
รึอยากจะพิสูจน์เรื่องเล่า

        สายลมพัดระรื่นแสงแดดสาดส่องทั่วแผ่นหลัง เมื่อผ่านการรอนแรมมาแล้วหนหนึ่งด้วยความไม่ชำราญเส้นทาง พอได้อาศัยท่านผู้เฒ่าชำนาญการระดับพิเศษมาช่วยการเดินทางของทั้งสามจึงสะดวกโยธินขึ้นมากทีเดียว เช้าตรู่ออกจากป้อมอินซาน อาศัยอาชาสีชาดสองตัวเทียมรถม้า บ้างทียังสลับเอาอวิ๋นหยามาผลัดแล้วให้อีกตัวหนึ่งได้พัก ออกเดินทางข้ามทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ มองไปทิศใดก็เห็นแต่ท้องฟ้าสีครามไกลสุดลูกหูลูกตา

       ทิวทัศน์นอกด่านที่ว่างามนั้นงามอยู่หรอก ทว่าสำหรับบุุรุษแดนเจียงหนานผู้เติบโตมากับขุนเขาและสายน้ำแล้ว…. เสิ่นหลิ่งเฮ่ารู้สึกราวกับว่าจะขาดใจตาย!!

        ‘ไม่มีน้ำ ไม่มีปลา เท่ากับไม่มีปลาย่างด้วย!! ให้ตายเถอะ!!’ ถึงดินแดนชนเผ่าทางเหนือจะงดงามวิลิศมาหราด้วยชั้นหินซ้อนหุบเขาแปรสีมหัศจรรย์อย่างไร จะมีเนื้อแกะย่างอร่อยล้ำเลิศจนคนได้กลิ่นต้องร่ำร้องขอชีวิต มีสาวงามนอกด่านที่แค่ชำเลืองตามองบุรุษลงไปกระเสือกกระสนดิ้นรนเรียกร้องความสนใจยังไงก็ตาม

        ไม่มีปลาย่าง…. ไม่มีแหล่งน้ำให้ร่อนเร่ตกปลาเขาจะไม่มาอีกเด็ดขาด!!

        “พวกท่านให้ม้าเบาฝีเท้าลงอีกหน่อย… หากฝุ่นคลุ้งเกินไปจะถูกทหารชงหนูเจอตัวเอาได้ง่ายๆ เข้าเขตทุ่งหญ้าเสียนหวงแล้วพวกเถื่อนนั้นไม่ค่อยถูกกับชาวฮั่นเท่าไร” เสียงของชายชราในรถม้าเตือนออกมาเมื่อเห็นว่ารอบด้านแปรเปลี่ยน จากเนินเขียวขจีเริ่มมีสีเหลืองขึ้นแซม อันเป็นลักษณะเฉพาะของพืชสายพันธุ์หนึ่งที่ชาวเชียนเป่ยใช้ระบุอาณาเขต
        ผานซุ่นนั้นกลับคิดไปอีกแบบ “ไม่ต้องกังวลหรอกท่านปู่ อาเยว่กับลูกพี่ข้าน่ะวรยุทธ์สูงมาก ให้พวกมันมาแหยมเถอะได้วิ่งหางจุกตูดกลับกระโจมไม่ทันแน่!!” บางทีพ่อครัวเอกก็ลืมไปว่าโจรสลัดเผิงหูกับทหารข่านชงหนูนั้นแตกต่างกัน…
        โต้วฝูเหยียนท่านผู้เฒ่าถอนหายใจเบาๆ “ข้าไม่ได้ดูแคลนความสามารถพวกท่าน แต่เลี่ยงไว้เป็นดีพวกนี้มันโหดเหี้ยมอำมหิต จับสตรีได้เป็นฉุดคร่า จับบุรุษได้ก็สังหารเป็นกีฬาเพื่อความบันเทิงพูดแค่นี้หวังว่าคงเข้าใจ เว้นแต่อยากประเคนหัวให้พวกมันใช้เตะแทนลูกหนังสัตว์ตาแก่คนนี้ก็จะหุบปากแล้ว”

        ผานซุ่นฟังแล้วกลืนน้ำลายดังเอื้อก จริงอยุ่ว่าตนเคยปะมาแค่โจรสลัดไม่เคยเจอความโหดเลวของชนเผ่านอกด่านมาก่อน แม้จะได้ยินได้ฟังมาบ้างยังไม่อยากพิสูจน์เรื่องเล่าด้วยตัวเองอยู่ดี

        “ขอบคุณท่านผู้เฒ่าที่ช่วยเตือนพวกข้าจะระมัดระวังให้มาก ท่านวางใจเถอะ” นักกวีหนุ่มผ่อนฝีเท้าม้าลงแม้ว่าซุ่นเจี่ยนจะไม่ค่อยชอบใจนัก เห็นๆ อยู่ว่าทุ่งโล่งกว้างมันจะห้อตะบึงเต็มฝีเท้าก็ไม่มีม้าตัวใดตามทันหรอกน่า!! หลังจากนั้นขบวนของบุรุษทั้งสี่ก็เคลื่อนที่ไปด้วยความระมัดระวังและเงียบเชียบยิ่งกว่าเดิม






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -28 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -28 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ผ้าคลุมเอ้อเทียน
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
พยัคฆ์หงลู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x9
x1
x4
x2
x7
x5
x30
x300
x9999
x1
x9
x1
x41
x1
x4
x144
x1
x3
x2
x1
x2
x7
x2
x14
x42
x4
x40
x365
x36
x195
x18
x176
x28
x3635
x50
x2
x70
x202
x76
x1456
x7
x23
x453
x40
x853
x100
x3
x210
x168
x4022
x82
x29
x307
x1501
x1211
x205
x5257
x81
x55
x364
x472
x3
x30
x48
x70
x99
x1
x5
x1
x440
x80
x2375
x20
x700
x120
x1
x111
x4
x9999
x396
x2
x17
x264
x574
x4200
x3837
x5
x770
x230
x70
x421
x1002
x899
x38
x109
x1
x170
x8
x5170
x270
x44
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x390
x5657
x174
x1990
x199
x12
x3877
x9
x22
x3312
x3
x9
x518
x204
x7
x9
x147
x16
x6
x198
x715
x6
x16
x56
x368
x59
x3
x101
x5
x12
x2
x3
x142
x1
x3
x1
x513
x100
x25
x514
x456
x339
x2294
x562
x6439
x2
x7
x5
x283
x3793
x4350
x540
x743
x9
x264
x806
x110
x300
x50
x602
x600
x9999
x11
x781
x9999
x7244
x5914
x1260
x400
x67
x126
x1
x1468
x30
x1996
x958
x213
x50
x1
x267
x639
x383
x151
x397
x1698
x1060
x1935
x7040
x1734
x3427
x1364
x2890
x652
x1022
x1699
x1676
x304
x42
x1
x29
x1259
x989
x33
x1
x6734
x4365
x67
x300
x70
x98
x388
x802
x60
x577
x172
x300
x18
x244
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x570
x164
x25
x31
x251
x858
x101
x281
x4945
x1958
x472
x10
x20
x25
x99
x9783
x10
x120
x2341
x111
x758
x176
x2

762

กระทู้

3041

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1528793
เงินตำลึง
45722
ชื่อเสียง
183582
ความหิว
1153

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
12690
ความชั่ว
8148
ความโหด
17844
โฮ่วชื่อ ♦ 后赤
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-8-4 22:59:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ บทเสริมการเดินทางหินดาวแคระ 4 }
หกนิ้วสะท้านทรวง


✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        ท้องนภาสีครามสดใสดุจผ่านการชะล้าง
        ทุ่งหญ้าสีเหลืองสดใสละอองเกสรถูกสายลมฤดูร้อนโชยพัดขึ้นบนฟ้า ปลิวละล่องอยุ่กลางอากาศ

        ทั้งห้าเดินทางจนมาถึงทุ่งเสียนหวงและได้หยุดพักเพื่อนทานอาหารเที่ยง ตู๋กู่ซินอี้พยายามญาติดีกับเจ้าถุงเป่าลมฉางหยินมาตั้งแต่เมื่อเช้า ทว่านอกจากรับอาหารจากมือนางแล้วมันก็ไม่ยอมลงจากตักของนักกวีหนุ่มเสียที ไม่ว่าจะร้องเรียก “ฉางหยินมาหาพี่สาวทางนี้เร็ววว มีขนมให้นะ!!”

        ผลตอบรับคือเสียงหาวแอ๊ะหนึ่ง แล้วพวงหางสีขาวสะบัดป่ายจมูกก่อนจะฟุบนอนขี้เกียจ

        “ฮะๆๆ ค่อนข้างหยิ่งใช่ไหม? ตอนข้าเจอเจ้านี่ก็แบบนี้ล่ะกว่าจะมัดใจได้ไม่ง่ายเลย” เรียกได้ว่ากินจุพอกับเจ้าสิงโตหิมะตัวนั้น เขายังหาชื่อที่ดีให้มันไม่ได้เสียที มองไกลออกไปเห็นตัวที่ว่าวิ่งเล่นยืดเส้นยืดสายกับกระต่ายป่ากันอยู่ (?) เหลือก็แต่เจ้าดาวเหลืองหมอบข้างรถม้า เห็นตนมองก็ครางฮื่อใส่แทนคำทักทาย

        ตู๋กู๋ซินอี้ส่ายหน้าเบาๆ อย่างปลงใจ เจ้าตัวขนฟูพวกนี้บ้างก็น่ารักน่าชัง ดูเวลาหาวลิ้นสีชมพูยืดออกมาน่าเอ็นดูเสียจริง ช่วยไม่ได้ที่มันจะหยิ่งล่ะนะ นางเห็นเสือดาวเหลืองเดินเข้ามาใกล้ใจนึงก็นึกออก คล้ายว่าบุรุษผมเงินจะยังไม่ได้ตั้งชื่อเพื่อนใหม่ “ท่านคิดชื่อไว้ให้ตัวนี้รึยัง?”
        หลิงเฮ่าส่ายหน้าพลางมองไปยังสีของหน้ารอบกาย “เสียนหวงเป็นไง?”
        “ง่ายไปมั้ง?? อย่าบอกนะว่าถ้าท่านเก็บเด็กได้ที่นี่ก็จะตั้งชื่อว่า หวงจื่อ(เจ้าเหลือง)” นางแย้ง ลองแหย่นิ้วไปจะลูบเจ้าเสือก็เห็นมันแสยะเขี้ยวใส่
        “ไม่หรอกตอนเจอเด็กน้อยคนนึงที่ศาลาจื่อม่อหลัน ก็เรียกนางว่า ‘จื่อหลัว’ เอง” เขาตอบไปตามตรง แม่ทัพหญิงฟังจบเลิกคิ้วข้างหนึ่งอย่างไม่อยากจะเชื่อ ‘มักง่ายไปไหมท่าน นั่นชื่อคนที่จะใช้ไปยันสลักป้ายหลุมศพเลยนะ!!’
        “งั้นเสี่ยวกวยกวย(แสนเชื่องน้อย)เป็นไง” นางเสนอ
        หลิงเฮ่าส่ายหน้า “เป็นนักล่าทั้งทีเสียชาติเสือหมด”

        เจ้าเสือเดินมาหาหลิงเฮ่ายกอุ้งขึ้นเขี่ยๆ หางจิ้งจอกหิมะฉางหยินร้องอุ้งอิ้งรำคาญใจ แต่แล้วสายตาของมนุษย์พึ่งสังเกตว่าอุ้งมือที่ควรมีห้าเล็บของเสือดาวเหลอง กลับมีบางส่วนเพิ่มขึ้นมา

        เสือตัวนี้มีหกเล็บ….

        “ลิ่ว(หก)/ลิ่วไท่!” เป็นอันชื่อนี้ตกลง...
✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ผ้าคลุมเอ้อเทียน
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
พยัคฆ์หงลู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x9
x1
x4
x2
x7
x5
x30
x300
x9999
x1
x9
x1
x41
x1
x4
x144
x1
x3
x2
x1
x2
x7
x2
x14
x42
x4
x40
x365
x36
x195
x18
x176
x28
x3635
x50
x2
x70
x202
x76
x1456
x7
x23
x453
x40
x853
x100
x3
x210
x168
x4022
x82
x29
x307
x1501
x1211
x205
x5257
x81
x55
x364
x472
x3
x30
x48
x70
x99
x1
x5
x1
x440
x80
x2375
x20
x700
x120
x1
x111
x4
x9999
x396
x2
x17
x264
x574
x4200
x3837
x5
x770
x230
x70
x421
x1002
x899
x38
x109
x1
x170
x8
x5170
x270
x44
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x390
x5657
x174
x1990
x199
x12
x3877
x9
x22
x3312
x3
x9
x518
x204
x7
x9
x147
x16
x6
x198
x715
x6
x16
x56
x368
x59
x3
x101
x5
x12
x2
x3
x142
x1
x3
x1
x513
x100
x25
x514
x456
x339
x2294
x562
x6439
x2
x7
x5
x283
x3793
x4350
x540
x743
x9
x264
x806
x110
x300
x50
x602
x600
x9999
x11
x781
x9999
x7244
x5914
x1260
x400
x67
x126
x1
x1468
x30
x1996
x958
x213
x50
x1
x267
x639
x383
x151
x397
x1698
x1060
x1935
x7040
x1734
x3427
x1364
x2890
x652
x1022
x1699
x1676
x304
x42
x1
x29
x1259
x989
x33
x1
x6734
x4365
x67
x300
x70
x98
x388
x802
x60
x577
x172
x300
x18
x244
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x570
x164
x25
x31
x251
x858
x101
x281
x4945
x1958
x472
x10
x20
x25
x99
x9783
x10
x120
x2341
x111
x758
x176
x2
โพสต์ 2018-8-5 21:12:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด


บทเพลงขับขานต่างแดน
Ep.1
เดินท้าวอันยาวไกล จุดหมายคือหนใด


                ทิวทัศน์ของทะเลทรายเวิ้งว้างเริ่มจากออกไปเรื่อยๆตอนนี้ขบวนของม้าแห่งเผ่าชงหนูนั้นกำลังนำทางพวกเขาทั้งหมดเดินทางลงไปทางตอนเหนือกลางๆ(?)ซึ่งเป็นทุ่งหญ้าที่จากที่รับฟังมาคร่าวๆก็พบว่าเป็นทุ่งหญ้าที่มีนามว่าทุ่งหญ้าเสียนหวงมันดูเหมือนจะเป็นทุ่งหญ้าที่พวกเขาค่อนข้างชำนาญการและดูเหมือนจะเป็นถิ่นของพวกเขาด้วยดูจากท่าทฟางไม่เกรงกลัวผู้ใดของกลุ่มชงหนูที่พาเขามา
                                    
                ‘ซวยจริงๆตู’เมิร์กเหม่อมองฟ้าประชดชีวิต เขาช่างเป็นคนที่โชคร้ายเสียจริงๆเวลาจะช่วยคนอื่นที่กำลังเดือดร้อนก็มักจะโดนไล่ให้ไปทำอะไรแปลกๆ
                                    
                อย่างเช่นครั้งแรกก็คือการต้องไปช่วยลูกสาวคนแม่ชราคนหนึ่งที่เมืองฉางอันสุดท้ายกลับต้องปีนเข้าบ้านของขุนนางระดับสูงสุดๆแห่งต้าฮั่น เป็นขุนนางที่เป็นผู้ก่อตั้งศูนย์พ่อค้าที่เขาเป็นลูกค้าประจำเลยด้วยซ้ำ เขายังต้องปีนเพราะไม่งั้นจะไม่สามารถทำสัญญาจ้างอื่นๆได้!!
                                    
                ครั้งต่อมาไปล่ากระต่ายแต่กลับต้องเปิดม่านทะเลโลหิตสังหารเหล่ากระต่ายกว่าสามพันชีวิตเพื่อมาสังเวยให้คณะทูตะจากแดนไกล นี่ถ้าเขาสามารถออกจากเหล่าชงหนูไปได้ เขาก็จะสามารถออกเดินทางอีกครั้ง และคราวนี้ เขาจะแวะไปหาพวกคนเหล่านั้น!!!
                                    
                ทีนี้พอจะกลับบ้านก็ดันโดนกลุ่มชงหนูเข้ามาจับตัว ให้ตายสิ ชีวิตของเขามันจะอะไรหนักหนาหันซ้ายหันขวาก็มีเรื่องวิ่งเข้ามาลุมล้อมอีกแล้ว ให้ตายสิ เบื่อจังโว้ย ซวยจังเว้ย!!!
                                    
                ‘ซวยจริงเว้ย!!’ ถึงในใจจะบ่นมากมายเพียงใดแต่เมิร์กก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะมีแต่จะทำให้เรื่องย่ำแย่ลงไปเท่านั้นคนเหล่านี้ไม่ได้สังหารเขาในทันที ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่โดนแค่จับอาจจะยังพอมีทางทำอะไรบางอย่างได้
                                    
                เขาละเซ็งจริงๆอากาศเองก็เริ่มร้อนเหมือนกับตอนที่เขาเดินทางแรกๆกับบิดาแล้ว โชคดีที่เขาค่อนข้างทนกับสภาพแวดล้อมทำให้ไม่เป็นลมล้มพับไปเสียก่อน
                                    
                “เจ้านักโทษ เอาไป” หนึ่งในทหารชงหนูพูดพลางยื่นกระติกน้ำมาให้
                                    
                ทหารชงหนูนายนี้ไม่ใช่ใจดีเขาก็แค่ทำตามหน้าที่ที่เจ้านายสั่งว่าจะให้นำนักโทษกลับค่าย พวกเขาที่เป็นเผ่าทะเลทรายมาหลายชั่วอายุคนรู้กันดีว่าหากอยากจะมีชีวิตรอดก็ต้องมีน้ำให้ดื่ม
                                    
                “ขอบใจ” เมิร์กอ้าปากดื่มน้ำจากนายทหารคนนั้นอีกฝ่ายก็ชำนาญเหลือเกินมอบให้ในปริมาณที่เพียงพอก่อนจะชักถุงน้ำกลับไปเหน็บที่ข้างเอว
                                    
                “ไม่ต้องพูดมาก รีบเดิน” เขากระชากโซ่ให้แรงขึ้นเมิร์กก็เลยเดินตามไปแต่โดยดี
                                    
                ระยะเวลาผ่านไปประมาณได้สามเค่อผืนทรายกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาก็กลายเป็นผืนหญ้าสีเหลืองเติบโตกระจายกันไปทั่ว แต่ก็ยังคงมีหย่อมทรายให้เห็นบ้างเป็นจุดๆ
                                    
                ‘ถือว่าเป็นโอกาสที่มีเที่ยวโดยมีคนนำทาง ละมั้ง?’ เมิร์กพยายามจะคิดในแง่ดีขณะกวาดสายตามองบรรยากาศรอบๆที่เต็มไปด้วยความร้อนแรงของดวงอาทิตย์แต่ก็ถูกลดทอนไปหลายส่วนแล้วเนื่องจากความเสียหายจากการที่ทรายสะท้อนแสงแดดได้หายไปแล้ว
                                    
                “เจ้ามาทำอะไรแถวนี้รึ เจ้านักโทษ” หัวหน้าทหารที่กำลังขี่ม้าฮั่นเสี่ยทองคำและจูงสายโซ่กุญแจมือของเมิร์กหันมาถามบนใบหน้าของเขาปรากฏร่องรอยของความชื่นชมเล็กๆที่เมิร์กสามารถอดทนเดินมาได้ถึงขนาดนี้หากเป็นคนทั่วไปที่ไม่คุ้นชินกับทะเลทรายรวมไปถึงร่างกายต้องแข็งแรงในระดับหนึ่งจะทำได้
                                    
                “ข้ากำลังอยากออกเดินทางครับ..”เมิร์กตอบกลับแบบบ่ายเบี่ยงแต่ก็เถรตรง ยังไงเขาก็กำลังจะออกเดินทางจริงๆ โดยที่เขาไม่ได้โกหกแม้แต่น้อยแค่พูดไม่หมดเท่านั้นเอง
                                    
                “งั้นเหรอ แปลว่าเตรียมตัวมาดีเลยสินะ” นายทหารผู้ใหญ่แห่งชงหนูพูดเหมือนจะเป็นการชื่นชมแต่ก็ไม่สามารถสัมผัสกับความดีใจในน้ำเสียงไม่ค่อยจะได้เท่าไหร่นัก
                                    
                   หัวหน้าชงหนูหันกลับไปแล้วบรรยากาศการเดินทางก็กลับมาเงียบงันเช่นเดิม
                                    
                เมิร์กต้องเดินผ่านทุ่งหญ้าด้วยเท้าทั้งสองขณะที่เหล่าทหารแห่งชงหนูต้องเดินไปด้วยเท้าเปล่าๆโชคดีที่ร่างกายของเขากับจิตใจที่ไม่ย่อท้อทำให้ตัวเขาไม่ล้มลงไปเสียก่อน
                                    
                                    
@Admin


6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x18
x5
x8
x3
x10
x15
x10
x14
x1
x6
x32
x3
x15
x5030
x30
x5889
x2
x9999
x4963
x1998
x100
x10
x10
x10
x25
x4
x1000
x6
x6
x1
x10
x1
x20
x12
x1
x15
x140