ดู: 112|ตอบกลับ: 5

{ นอกเมืองอูหวน } สุสานข่านจงอ้าย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-25 18:15:25 |โหมดอ่าน


{ นอกเมืองอูหวน  สุสานข่านจงอ้าย}

สุสานข่านจงอ้ายถูกตั้งไว้ใกล้กับศาลเจ้าร้าง แผ่นป้ายสุสานทำจากหน้าผาและสลักคุณงามความดีและการปกครอง
หน้าผานั้นเหมือนจงใจกระเทาะให้มันมีลักษณะแบนราบเหมือนกระดาษผืนใหญ่ ภายในสุสารมีพระพุทธรูปไป่เหมียวอยู่
นอกนั้นก็ไม่เหลืออะไรเลย เหมือกับมีโจรมาบุกปล้นมาเมื่อนานแสนนานแล้ว

ข่านแห่งอูหวนในอดีต ช่วงราวยุคชุนชิวจ้านกว๋อ เล่ากันว่า ข่านจงอ้าย เป็นต้าข่านที่เคยนำชาวอูหวน
ครองทุ่งหญ้าแถบตะวันออกทั้งหมดก่อนชงหนูจะครองความเป็นใหญ่ไม่นานหลังจากนั้น
ข่านจงอ้ายควบอาชาศึกสีขาวดุจสีหมอกตอนรุ่งสาง ถือขวานยักษ์เล่มใหญ่ที่ใช้คนถึงร้อยคนในการยก
แต่เขากลับตวัดขวานยักษ์ได้อย่างชำนาญราวกับขวานใหญ่ทั่วไป เขานำพาขวานยักษ์เล่มนั้นรวบรวมชนเผ่าต่างๆ
ในทุ่งหญ้าตะวันออกอย่างยากลำบาก แต่น่าเสียดายหลังสิ้นข่านจงอ้าย เผ่าอูหวนก็ตกภายใต้อิทธิพลชงหนู
ขวานเล่มนั้นได้หายสาบสูญไปพร้อมกับศพท่านข่าน เล่ากันว่า
สุสานแห่งนี้มีเพียงการอนุสรณ์นึกถึงเท่านั้น แต่ไร้ซึ่งศพต้าหวางข่านอาชาสีหมอก


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2018-7-25 19:29:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เรื่องราว 3 - คู่รักจ้าวอินทรี }

{ พาร์ท 11 - เยือนที่ใหม่ }
[สุสานข่านจงอ้าย]


        เช้าวันต่อมาทั้งสองก็ออกเดินทางจะเมืองอูหวน เมื่อใกล้จะออกจากเต็มทีก็พบกับสุสานที่ถูกตั้งไว้ใกล้กับหน้าผา เมื่อเดินไปดูใกล้ก็พบกับคำที่สลักว่า ข่านจงอ้าย แต่เมื่อหรงเอ๋อห์เดินเข้าไปสำรวจข้างในศาลเจ้ากับเซียนเฉ่ากลับไม่พบอะไร คงถูกปล้นของออกไปนานแล้วเลยตัดสินใจแวะพักก่อน
        "ไม่คิดเลยว่าแถวนี้ก็มีสุสานใหญ่ขนาดนี้ตั้งอยู่ด้วยนะ"


        "นั้นสิพี่ซ่าง ดูจะใช้เวลานานนะกว่าจะเสร็จ"
        หรงเอ๋อห์เสริมก่อนจะหยิบเครื่องปรุงออกมาจากกระเป๋าสัมภาระ คิดว่าจะใช้ที่นี้ทางมื้อเย็นกัน เหวินซ่างเห็นเครื่องปรุงก็เลยเดินไปจุดกองไฟที่ด้านหลังศาลเจ้า พร้อมกับสั่งให้เสี่ยวหลงเปากับพะโล้ออกไปเฝ้าระวังด้านนอก แล้วให้เซียนเฉ่า เจียวจือและพุทราเฝ้าข้างใน ยังไงก็บังคนที่อาจสันจรผ่านมาหน่อยก็ดี เข้าไม่อยากเสี่ยงไปเจอคนแบบชายสามคนนั้นอีกถ้าเป็นไปได้...ก็อยากเลี่ยงเท่าที่ไหว


          "แล้ว... จากนี้พี่ซ่างจะเอายังไงต่อดีล่ะ"
           หรงเอ๋อห์ถามขึ้นก่อนจะถือไก่ป่าที่พึ่งซื้อมาจากย่านการค้า ก่อนจะนั่งข้างๆแล้วเริ่มกรีดต้นคอของไก่เพื่อรีดเลือดออกทั้งๆที่ยังไม่ได้ถอนขน โดยให้เลือดไหลลงหลุมดินที่เหวินซ่างขุดไว้ข้างๆกองไฟ สิ่งที่หญิงสาวถามไปไม่ได้มีอะไรแอบแฝง จะทำอะไรต่อ หนีเสร็จแล้วจะเลือกชีวิตแบบใด เป็นบุคคนธรรมดารึจะยังมีฝันเป็นจอมยุทธ์ ไม่ว่าทางใดเธอก็ตั้งใจว่าจะตามไปทุกหนแห่ง


          "ยังไง งั้นเหรอ"
เหวินซ่างหยิบกิ่งไม้ข้างตัวแล้วโยนเข้ากองไฟให้เป้นเชื้อเพลิง สายตามองไปยังเปลวไฟทว่าดวงตากลับเหมือนมองไปยังที่ที่ไกลแสนไกล ร่างกายนิ่งงันแบบนั้นไปนานเสียจนเลือดที่ไหลจากคอไก่หมดลง เข้ายิ้มออกมาก่อนจะดึงแขนเสื้อข้างนึงแล้วทำท่าแบ่งกล้ามให้ดู
          "ก็ต้องฝึกวิชาเพื่อให้มารบูรพาวางใจข้าได้ยังไงล่ะ"


          "ฮะๆ วางใจ? ไม่ใช่ว่าพี่ซ่างจะโดนทดสอบไม่ใช่เหรอ"
หรงเอ๋อห์หัวเราะกับท่าทางของพี่ซ่างก่อนจะหันไปผ่าเอาเครื่องในของไก่ออกมา เธอรู้ดีว่าพ่อของตนเก่งแค่ไหนและชายคนนี้ด้อยกว่าแค่ไหน ยังไม่ใช่ตอนนี้ จะให้เจอกันตอนนี้ไม่ได้ เขาต้องเก่งกว่านี้และเธอเชื่อว่าพี่ซ่างของเธอต้องทำได้แน่นอน ทว่า เหวินซ่างกลับยิ้มมองก่อนจะส่ายหน้าว่าสิ่งที่เธอพึ่งพูดไปนั้นไม่ถูก
         "ทดสอบที่เจ้าคิดคงเป็นทดสอบมาเป็นศิษย์... ทดสอบที่มารบูรพาจะให้ข้าก็มีความหมายเดียวอยู่แล้วนิ"


         เหวินซ่างเช็คมือที่เปื้อนถ่านกับชายผ้าของตนให้สะอาด ก่อนจะเอือมมือไปลูบหัวหรงเอ๋อห์เบาๆ ถึงตนจะไม่เคยเป็นพ่อคนแต่ก็พอเข้าใจว่าตอนนี้พ่อของเธอต้องรู้สึกแย่แค่ไหนที่ลูกสาวคนเดียวต้องมาหายไปไหนก็ไม่รู้ เพราะแบบนั้นตอนแรกที่ตนรู้ถึงรีบให้นางกลับไปหามารบูรพาเร็วๆ วางใจที่ว่าสำหรับเขาน่ะมันหมายถึงเรื่องนี้ต่างหาก
         "วางใจว่าชายคนนี้จะดูแลเจ้าได้ยังไงล่ะ"


        "พี่ซ่างละก็ ข้าไปทำไก่ขอทานดีกว่า"
        หรงเอ๋อห์ยิ้มให้ก่อนจะรีบปัดของชายหนุ่มลูบหัวออก เหวินซ่างหัวเราะเบาๆก่อจะลุกขึ้นไปเตรียมน้ำมาพอกตัวไก่ให้ ระหว่างที่ตนไปตักน้ำมาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ก่อนจะรีบวางน้ำไว้ข้างตัวหญิงสาวและรีบไปหยิบเนื้อวัวหมักที่ซื้อติดมาจากย่านการค้ามาให้หรงเอ๋อห์ดู
        "อ่อใช่ๆ หรงเอ๋อห์เจ้าลองยัดใส้ใส่ลงไปดูไหม"


        "อย่างเนื้อหรือน้ำซุปเหรอ? อืม...น้ำซุปน่าจะใช้ครัวมากกว่าแต่เนื้อข้างในก็จะชุ่มแถมยังหอมด้วย แต่ถ้าเนื้อก็ได้สัมผัสที่แตกต่างรสเนื้อกับไก่"
        หรงเอ๋อห์รับเนื้อจากชายหนุ่มก็จะจ้องมองมัน ปกติแล้วไก่ขอทานต้องพอกดินและโยนลงกองไฟเพราะกันคนแย่งของกิน ในอีกทางนี้มันก็คือการอบไก่โดยคงความชุ่มชื้นของเนื้อเอาไว้ ถ้าใส่ของอย่างเนื้อสัตว์ ผัก หรือน้ำซุปเหมือนเสี่ยวหลงเปาก็จะกลายเป้นอาหารที่หรูขึ้นไปอีกระดับ แถมยังเพิ่มสีสันกับรสชาติได้อย่างดี


         " ถ้าใส่ฟักทองด้วยละพี่ซ่าง! ถ้าอบด้วยกันก็จะมีรสหวานของเนื้อและผัก ปรุงด้วยเกลือพริกไทย จากนั้นก่อนจะกินก็บีบมะนาว"
         หรงเอ๋อห์รีบไปเตรียมเขียงกับมีดจากนั้นก็หยิบฝักทองที่กะว่าจะทำเป็นของหวานระหว่างเดินทางออกมา รสเนื้อจะหวานในแบบของเนื้อรสของผักก็จะหวานอีกแบบนึง ถ้าใส่ให้อบด้วยกันรสชาติจะสุดยอดขนาดไหน...แค่คิดก็น้ำลายสอแล้ว


         "ใช่เลย! งั้นเดี้ยวข้าช่วยเตรียมเนื้อนะฝากเรื่องปรุงด้วย"
         เหวินซ่างพยักหน้าก่อนจะขนเขียงกับมีดที่เตรียมมาแยกไปนั่งเตรียมเนื้อ อย่างแรกก็ต้องหันให้เป็นทรงลูกเต๋าก่อน ให้ประมาณสองลูกก็พอดีคำ จากนั้นให้โรลเกลือกับพริกไทยก่อนจะคลุกให้เข้ากัน ราดสุราร่วมเพื่อกลิ่นหอมเวลาอบเสร็จ ส่วนฝักทองก็หันคั่วเอาไส้ออก ปลอกเปลือกแล้วหันเป็นทรงลูกเต๋าเหมือนกันแล้วคลุกให้รวมกับเนื้อ จากนั้นเอาไปใส่ในทองของไก่ที่หรงเอ๋อห์เตรียมเอาไว้ก่อนจะพอกด้วยโคลน


         เมื่อมันใจว่าพอกปิดหมดและหนาพอ...ก็กลิ้งใส่กองไฟ รอจนกว่าดินจะแห้งแล้วค่อยเอาออกมากระเทาะออก ขนที่อยู่บนตัวจะเกาะออกไปกับดิน กลายเป้นไก่อบทั้งตัวที่ข้างในมีใส่เป็นเนื้อวัวและฟักทองหวานๆ กลิ่นพริกไทยกับเนื้อจะลอยมาตีคู่กัน แม้แต่เซียนเฉ่าที่ชอบกินเนื้อสดยังต้องมาอ้อนขอร่วมทางด้วย


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2018-7-25 23:00:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย wenshang เมื่อ 2018-7-25 23:54

{ เรื่องราว 3 - คู่รักจ้าวอินทรี }

{ พาร์ท 12 - พานพบยอดฝีมือ }
[สุสานข่านจงอ้าย]


        ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังช่วยกันกระเทาะเอาดินออกนั้นก็เผยให้เห็นเนื้อไก่ขาวๆพร้อมกลิ่นหวานของฟักทองและพริกไทยลอยฟุ้ง หรงเอ๋อห์ดึงน่องไก่แล้วก่อนมาปลอกเปลือกนอกออก แต่ทว่า... พริบตาเดียวเท่านั้นก็มีชายชราคนนึงคว้าไป แล้วมาโพล่อีกทีก็กลายเป็นว่าเขากำลังนอนกินน่องไก่บนต้นไม้


         "พี่ซ่าง.. แบ่งให้ท่านผู้เฒ่ากินเถอะ"
         หญิงสาวบอกชายหนุ่มที่ยังมองไปยังชายที่นั่งกินบนต้นไม้อย่างมีความสุข เมื่อนางเห็นแบบนี้ก็เข้าไปสะกิดเหวินซ่างได้สติ หรงเอ๋อห์มองออกว่าอีกฝ่ายเป็นยอดฝีมือ คิดว่าถ้าพี่ซ่างได้เป็นศิษย์คงมีโอกาสไม่น้อย เหวินซ่างที่มองไปยังหญิงสาวตาปริบๆก็เห็นไก่ยัดไส้อีกตัวที่ยังไม่ได้อบ ก่อนจะพยักหน้าเข้าใจฃ


        "ท่านอาวุโส หากท่านชอบสนใจจะมาทานด้วยกันหรือไม่?"


        เหวินซ่างตะโกนไปหาผู้เฒ่าที่กินอยู่บนต้นไม้ก่อนจะยิ้มให้ เรื่อเสบียงก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรหากจะมีคนมาร่วมทานเพิ่มอีกหนึ่ง อีกอย่างถ้ามีคนที่กินอาหารที่ตนทำแล้วชอบ มีหรือจะห้าม เมื่อเห็นผู้เฒ่าคนนั้นยังกินไก่อยู่ข้างบนเขาก็ได้แต่ยักไหล่แล้วหันไปช่วยหรงเอ๋อห์พอกดินบนตัวไก่ให้ทั่วก่อนจะโยนลงกองไฟ


       "จริงสิ.. ท่านอาวุโส! แค่น่องไก่ยังไม่พอใช่ไหม?"
       เมื่อชายหนุ่มพูดจบก็หันไผ่าท้องของไก่ที่อบเสร็จแล้วให้ดู เผยให้เห็นเนื้อหันลูกเต๋าเป็นชิ้นคู่กับฝักทอง กลิ่นหอมของเนื้อและพริกไทยลอยตีกันจนคลุ้งตามมาด้วยกลิ่นสุราหวานลอยตามมาตอนท้าย เหวินซ่างตักไส้ด้านในออกมาใส่ถ้วย จากนั้นก็บิดเอาน่องอีกข้างมาวางคู่กันก่อนจะเดินไปวางถ้วยนั้นที่ใต้ต้นไม้ที่ผู้เฒ่าปีนอยู่




       "ถ้ายังไม่พอบอกพวกข้าได้นะ ข้ากำลังย่างอีกตัวอยู่"
       เหวินซ่างตอบก่อนจะนั่งกินส่วนของตัวเองกับหรงเอ๋อห์ ระหว่างนั้นก็รอไก่ขอทานตัวที่สองสุกไปด้วยด้วย ระหว่างที่กินนั้นชายหนุ่มก็นึกขึ้นมาได้ก่อนจะวางส่วนของตัวเองลง


       "ใส้ข้างในน่ะนะ ทั้งชุ่มฉ่ำแถมยังหวานหอม ฟักทองก็นุ่มเนื้อก็ฉ่ำยิ่งกินตอนร้อนๆยิ่งอร่อยนะครับ"


       "ใช่เลยพี่ซ่าง เนื้อมีกลิ่นหอมของเหล้าหวานด้วย รสเค็มก็ตัดพอดีกับฟักทองด้วย ต่อให้ไม่มีข้าวก็อร่อยดีเนอะ"
       หรงเอ๋อห์เสริมพลางคีบฟักทองเข้าปาก ระหว่างนั้นเหวินซ่างก็กัดเนื้อระหว่างที่ทานกันอยู่นั้นชายหนุ่มก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ก่อนจะส่งยิ้มให้กับหรงเอ๋อห์


       "จะว่าไป.....เราซื้อเป็ดกันมาด้วยใช่ไหม ลองมาทำเป็ดย่างเกลือดีไหมหรงเอ๋อห์?"


       "นั้นสิ เป็นย่างของพี่ซ่างหนังก็กรอบ เนื้อก็นุ่มแถมยังหอมไม่เค็มเกินไปอีก งั้นข้าทำขนมฟักทองเป็นของหวานด้วยดีไหม?" หรงเอ๋อห์ยิ้มตอบก่อนจะฉีกส่วนที่ปีกไก่ออกมากัด ดูท่าผู้เฒ่าด้านบนก็มีความระแวงทั้งอยู่ไม่น้อย หากเชิญชวนด้วยของกินก็สามารถรับมือได้ไม่ยาก อีกคนถือว่าเป็นพ่อครัวมีประสบการณ์ณมานาน อีกคนก็แม่ครัวยอดฝีมือ หากได้ลิ้มลองซักครั้งมีหรือจะปฎิเสธ


       "หากท่านผู้เฒ่าอยากลิ้มลอง เชิญลงมาทานด้วยกันที่ด้านล่างได้นะครับ"
       เหวินซ่างผายมือไปทางข้างตัวเพื่อให้ผู้อาวุโาลงมานั่งกินด้วยกันได้ ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไรไก่ขอทานตัวแรกก็ยิ่งลดลงมากเรื่อยๆ หากไม่ลงมาเร็วๆนี้คงอดกินแน่นอน



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2018-7-26 14:32:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เรื่องราว 3 - คู่รักจ้าวอินทรี }

{ พาร์ท 12 - พานพบยอดฝีมือ }
[สุสานข่านจงอ้าย]


        ระหว่างที่ทั้งสองกำลังกินอยู่นั้นผู้เฒ่าก็กระโดดลงมาคว้าถ้วยของต้นและไก่ที่เหลือเอาไว้แล้วนั่งกินข้างๆพวกตน ใบหน้าของผู้เฒ่าท่านนี้ดูเหมือนยิ้มแย้มตลอดเวลา สีผิวก็เหมือนคนออกเดินทางมิใช่คนอยู่กับบ้านกับเรือนหากเทียบกับอายุเช่นนี้ รูปร่างก็เล็กกว่าบุรุษทั่วไป ทว่าท่าทางการกินกลับเหมือนเด็กๆ ไม่ได้มีการกังวลว่าเนื้อไก่ที่กัดจะเปื้อนหนวดเครา


        "อ่อใช่!"
         ชายชราพูดขึ้น ทำเอาเหวินซ่างกับหรงเอ๋อห์สะดุ้งตัวขึ้น เขาหันไปยิ้มให้ทั้งสองก่อนจะปัดมือใส้หรงเอ๋อห์ก่อนจะพูดต่อ ทำเอาพวกเขาถอนหายใจออกมาเกือบจะพร้อมกัน
        "เมื่อกี้เจ้าบอกว่าจะทำของหวานใช่ไหม ไปทำสิ ข้าชอบของอร่อย"


        "ได้เลยค่ะท่านผู้เฒ่า ขอเวลาสักครู่"
        หรงเอ๋อห์โค้งคำนับให้กับผู้อาวุโส ก่อนจะขยิบตาให้เหวินซ่างเพื่อไปทำความรู้จักกับชายชราคนนี้ เหวินซ่างเองก็เข้าใจ วรยุทธ์ท่านนี้สูงส่ง หากยอมตนเป็นศิษย์ได้ก็คงดีแต่ถึงไม่...เขาก็อยากจะผูกมิตรกับคนแบบนี้


        "ท่านผู้เฒ่า หากทานเนื้อไก้พร้อมกับฝักทองจะหวานๆเค็มๆนะครับ"
        เขาแนะนำ ชายชราเองเมื่อได้ยินแบบนั้นก็ลองฉีกเนื้อไก้มากินพร้อมกับฟักทองดูก่อนจะหลับตาลิ้มรสสักพัก เขาพยักหน้าแรงๆให้เหมือนกับเด็ก


        "ทีนี้ ลองตัดน้ำที่ไหลใต้ถ้วยมากินกับเนื้อดูสิครับ"
         ผู้เฒ่ายอมทำตามอย่างว่าง่ายก่อนจะลองทำอีกคำสองคำ แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "เจ้านี้หาวิธีกินให้อร่อยดีนะ เป็นพ่อครัวรึ?"


          "ฮะๆ ก็เคยเป็นน่ะครับ อีกอย่างถ้ากินหลายๆแบบก็สนุกดีใช่ไหมล่ะครับ"
          ชายชราพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหริ่มฉีกปีกไก้มากินพร้อมกับเนื้อ เหวินซ่างเองก็หันไปเอาไก้ขอทานตัวที่สองมากระเทาะออกก่อนจะแบ่งให้ท่านผู้เฒ่าทานเพิ่ม
          "คร่าวนี้ ลองเอาผักห่อเนื้อ ฟักทองและน้ำที่ไหลออกมาก้นถ้วยด้วยนะครับ"


          ชายหนุ่มส่งผักใบยาวชนิตนึงให้กับผู้เฒ่า ชายชรามองมาทางเหวินซ่างก่อนจะลองทำดู แม้ท่ากันจะใช้คำใหญ่หน่อยแต่ก็ยิ้มให้ "ดี ดีมาก!" การสนทนาผ่านของกินนี้ก็ผ่านไปกว่าชั่วยาม หรงเอ๋อห์เดินกลับมาพร้อมกับขนมฟักทองสองชนิต


        "ตอนแรกให้กินแยกกันก่อนนะคะ จากนั้นให้ลองกันรวมกันดู"
        หญิงสาวแนะนำก่อนที่ท่านผู้เฒ่าจะเข้าไปหยิบมากินดู เขาเลิกคิ้วขึ้นก็ลงมือกินขนมทั้งสองคนเกลี้ยง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นกับหรงเอ๋ฮห์และเหวินซ่างที่มองดู
       "มองอะไร กินเสร็จแล้วนอนสิ" ก่อนเอนตัวลงนอนเสียตรงนั้น


       เหวินซ่างหันไปยักไหล่กับหรงเอ๋อห์อย่างงๆก่อนจะเข้าไปเก็บถ้วยไปล้าง ส่วนหรงเอ๋อห์ก็เก็บเศษดินที่ออกมาตอนแกะไก่ไปทิ้งไว้ข้างต้นไม้ เซียนเฉ่าที่หายไปกินส่วนของตัวเองก็เดินกับมา ทำตัวเป็นหมอนหนุนข้างกองไฟให้ทั้งสอง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +77 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 77 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80
เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2018-7-27 14:37:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด

{ เรื่องราว 3 - คู่รักจ้าวอินทรี }


{ พาร์ท 12 - พานพบยอดฝีมือ }

[สุสานข่านจงอ้าย]


        เช้าวันต่อมาหรงเอ๋อห์ที่ตื่นมาคนแรกก็เริ่มเดินไปตักน้ำจากบ่อน้ำของศาลเจ้าเพื่อมาทำน้ำแกงเป็นมื้อเช้า กลิ่นหอมของน้ำแกงกลายเป็นเวลาปลุกยามเช้าแก่บุรุษทั้งสอง ผู้เฒ่าที่ตื่นมาเห็นหม้อน้ำแกงก็พุ้งสุดตัวไปหมายจะเข้าไปทานทันที ส่วนเหวินซ่างที่จยังไม่ตื่นดีก็ถูกเซียนเฉ่าคาบที่เสื้อหลังคอก่อนจะโดนลากออกไปนอกศาลเจ้าพร้ามกับเสียงหาวที่ลอยตามมา



        เมื่อผู้เฒ่าทานเสร็จแล้ว ปรากฎว่าภายในหม้อนั้นเหลือเพียงแต่น้ำแต่เนื้อกลับหายไม่หมดไม่มีเหลือ หรงเอ๋ฮห์ที่ยังไม่ได้ทานอะไรนอกจากชิมน้ำช่วงปรุงได้แต่ยิ้มแห้งแล้วขอตัวไปล้างถ้วยและหม้อก่อน เมื่อเดินมาหาเหวินซ่างที่คิดหายไปล้างหน้ากับให้อาหารเพื่อนของเขาอยู่นานสองนาน แต่เขากับเอาตัวทับเซียนเฉ่าแล้วมือก็กำลังถึอกิ่งไม้เล็กๆอยู่


   
    "พี่ซ่างกินน้ำแกงอย่างเดียวอิ่มไหม" นางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ตัวนางไม่ได้เป็นอะไรมากหากอดแต่อีกคนเนี้ยสิ เหวินซ่างที่ได้ยินเสียงของหรงเอ๋อห์มาข้างหลังก็ถไหลตัวลงมานั่งก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่ถ่มอะไรแปลกๆสำหรับเขา


       "เจ้าว่าอะไรนะ?" เหวินซ่างหันมอง ในมือมีเนื้อกับฟักทองเสียบไม้กินอยู่กับเซียนเฉ่า ไม่ไกลนั้นมีเจียวจือกับพุทราที่กำลังกินผัดเนื้อบดอยู่ "อ่อ ข้าย่างเก็บไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ กินไหม?"




        มีหรือที่เขาจะหาของกินไม่ได้ ใยจะไม่มีแผนสำรองเล่า จากเมื่อวานก็เห็นชัดแล้วว่าผู้เฒ่ากินจุขนาดไหนก็เลยทำส่วนของตัวเองและเพื่อนของเขาตั้งแต่เมื่อคืนที่เฝ้ายามแล้ว หรงเอ๋อห์ที่เห็นแบบนี้ก็ถอนหายออกมาก่อนรับเนื้อย่างมานั่งกินด้วย "พี่ซ่างนี้น้า เห็นเรื่องกินเป็นไม่ได้จริงๆ"




        เมื่อทั้งสองทานเนื้อเสียบไมเและล้างหม้อกันเสร็จแล้วก็เดินกลับมาหาท่านผู้เฒ่าท่กำลังนอนตบพุงตัวเองอยู่อย่างมีความสุข "ขออภัยท่านผู้เฒ่าที่ไม่ได้แนะนำตัวตั้งแต่เมื่อวาน ข้าเหวินซ่าง ส่วนท่านนี้หวงหรง ยินดีที่ได้พบยอดฝีมือ" เหวินซ่างและหรงเอ๋อห์โค้งคำนับท่านผู้เฒ่า


        “ไม่เป็นไรๆ ข้าไม่ถือหรอก ข้าชื่อจงเกอหม่า ไปล่ะไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา”
จงเกอหม่าแนะนำตัวก่อนจะโบกมือลา ก่อนที่จะเขาจะใช้วิชาตัวเบาโดดออกไปนั้งหรงเอ๋อห์ก็ร้องเรียกเสียก่อน “ท่านเกอหม่า ท่านจะไปแล้วเหรอคะ”




     
   “ก็ไปสิ ฮ่ะๆ จะให้ข้าอยู่ทำไมเล่า ของพวกเจ้าข้าก็กินหมดแล้ว นอนอิ่มแล้ว” เขาอธิบาย เหมือนสิ่งที่ตนตั้งใจไว้สำเร็จลุล่วงแล้ว ใยต้องอยู่ต่อให้เสียเวลาเล่า ทว่าหรงเอ๋อห์และเหวินซ่างกลับยิ้มมองให้กัน “อาหารพวกนั้นแค่ไม่กี่ส่วนเอง ข้ายังมีของที่อยากทำให้ท่านทานอีกนะเกอหม่า” หญิงสาวยิ้มให้ก่อนจะผายมือไปทางถุงเสบียง



       ท่านผู้อาวุโสฟังหรงเอ๋อห์ก่อนหันกลับมา
“ยังมีกับข้าวอย่างอื่นอีกเหรอ” ในดวงตาของเขาชัดเจอว่ากำลังตื่นเต้นอยู่ คงติดในฝีมืออาหารของทั้งสองแล้ว หญิงสาวกล่าวเชิญชวนต่อ “มีเยอะแยะเลย ก็อย่างเช่น ลูกชิ้นสี่มงคล, ซุปเยื่อไผ่ดอกท้อ, เป็ดย่างอบยอดผัก, ตีนเป็ดตุ๋น, ซุปเลือดไก่ และก็อีกตั้งหลายๆ อย่างเลยนะ” หรงเอ๋อห์พูดพลางนับนิ้วและมองผู้อาวุโส



      
“ยังมีของอร่อยๆ เหลืออีกเรอะ” จงเกอหม่าพูดขึ้นพลางยกมือปาดน้ำลายที่ปากอย่างตื่นเต้นและสนุก “จริงๆ แล้วนึกๆ ดูข้าก็ว่างพอดีเลย ไม่ต้องรีบก็ได้ อยู่อีกสักสองสามวันก็ได้เนาะ” เขากอดอกพร้อมกับพยักหน้าให้ตนเองเหมือนจะตัดสินใจแบบนั้น ติดกับแล้ว!



     
  “แบบนั้นดีเลยสิ” หรงเอ๋อห์พูดขึ้นด้วยความดีใจ เหวินซ่างที่มองอยู่ก็เดินไปเก็บของพร้อมจัดเตรียมม้าฮั่นเสี่ยให้พร้อมเดินทาง ดูท่าว่าคงต้องอยู่แถวอูหวนอีกซักพักนึงเสียแล้ว "ถ้งงั้น! พวกเราไปซื้อของเพิ่มที่ย่านการค้าเมืองอูหวนกันไหม วันนี้จะทำซุปเลือดไก่กับเป็ดย่างอบยอดผักค่ะ!"



@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -20 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -20 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

49

กระทู้

662

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
27
เงินตำลึง
270
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-169
คุณธรรม
718
ความชั่ว
0
ความโหด
42

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2019-2-2 16:07:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ไป๋ฟางหรง
บทที่ 126 : บอกลาอย่างเงียบงัน

        ต้องเรียกว่าอย่างน้อยหัวหน้าเผ่ากินรีก็ใจดีและใส่ใจพอจะจำได้ว่าจิ้งจอกน้อยสัตว์เลี้ยงของไป๋ฟางหรงยังติดแหง็กอยู่ที่คฤหาสน์ของตนเองมิได้ตามมาด้วย จึงบินวนกลับไปที่คฤหาสน์เพื่อรับฉางเล่อน้อยก่อนจะพานางบินออกจากเกาะวิหค  

ระหว่างทางต่างจากขามาที่มาพร้อมนางกินรีทั้งสิบสองโดยชัดเจน  ไป๋ฟางหรงมิได้กล่าวสิ่งใดกับหัวหน้าเผ่ากินรี  อีกฝ่ายก็ไม่คิดฝืนพูดสิ่งใดออกมา  ได้เพียงอุ้นนางแล้วบินไปเงียบๆ   ยามนี้สตรีชาวมนุษย์หาได้ร่ำไห้อีกแล้ว  หยาดน้ำตาแห้งเหือด อี้เทียนเหลียงหลุบตามองริมฝีปากนุ่มแดงก่ำจากรอยจุมพิตและความพยายามในการเช็ดออก

ยามนั้นมันมีวิธีเดียวคือมองจุมพิตเพื่อให้นางลืมเรื่องทั้งหมดหรือ?

คำถามนี้ไม่มีผู้ใดตอบได้

          ต่างฝ่ายต่างจมอยู่ในความคิดของตนเอง  จนกระทั่งกินนรหนุ่มลดระดับความสูงลงจนสุดท้ายก็ถึงพื้นดิน  อี้เทียนเหลียงย่อตัวลงเพื่อส่งให้ร่างบอบบางลงยืนได้สบายๆ

“เราบินมาสองชั่วยามแล้ว เวลานี้เราอยู่นอกเผ่าอูหวน ไม่ไกลจากเขตต้าฮั่นของเจ้ามาก” เขาเอ่ย  ไป๋ฟางหรงเพียงฟังเงียบๆ ไม่กล่าวสิ่งใด  อี้เทียนเหลียงเองก็ได้เพียงถอนใจแล้วกล่าวต่อ “จากนี้เจ้าต้องเดินทางคนเดียว เจ้าเป็นสตรี รีบหาซื้อม้าแล้วเดินทางไปให้ถึงด่านซันไห่กวนเถอะ”

“.....” แม้นางจะเงียบ แต่เขาก็รู้ว่านางฟังอยู่

“อีกชั่วยามเจ้าก็จะลืมแล้วนะ”

“.....” ครั้งนี้ไป๋ฟางหรงหันมามองหัวหน้าเผ่ากินรีด้วยสายตาซับซ้อนและเหนื่อยอ่อน ทำไมท่านต้องพูดสิ่งเหล่านี้?

เขาสบตานางแล้วเอ่ยสั้นๆ “รีบไป”

ไป๋ฟางหรงเม้มปาก “หาก...มีโอกาสพบกันอีก ท่านจะไม่กลายเป็นศัตรูของมนุษย์ใช่หรือไม่?”

“ข้าตอบไม่ได้” อี้เทียนเหลียงตอบ

ไป๋ฟางหรงกำมือ  แล้วตัดสินใจหันหน้าออกเดินไปยังทางที่คิดว่าเป็นทางออก  เมื่อได้ยินเสียงสะบัดปีก  เหลือบสายตากลับไปมอง พบว่าอี้เทียนเหลียงยกมือโบกมือลานางเงียบๆไล่หลังมา

หากในเมื่อข้าต้องลืมอยู่แล้ว ไยต้องโบกมือลา?

ไป๋ฟางหรงพบว่านางไม่เข้าใจสิ่งใด และเหนื่อยเกินกว่าจะทำความเข้าใจสิ่งใดแล้ว


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +7 คุณธรรม โพสต์ 2019-2-2 16:13

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +100 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 100 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-4-21 10:10

ขึ้นไปด้านบน