ดู: 296|ตอบกลับ: 15

{ เมืองอวี้ซาง } โรงหมอจางปิน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-22 16:29:55 |โหมดอ่าน




โรงหมอจางปิน

{ เ มื อ ง อ วี้ ซ า ง }











 

【โรงหมอจางปิน】
'ฉลาดเลือกอาหาร ฉลาดคิดบวก ชีวิตยืนยาว'
โรงหมอที่ลือชื่อแห่งนี้สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยอดีตฮ่องเต้
ท่านหมอใหญ่รุ่นที่สองเป็นบุรุษขวางโลกผ่าเหล่าผ่ากอ
ความจริงแล้วฝีมือการรักษาของเขาแทบไม่เป็นรองใครในแผ่นดิน
แต่ด้วยบุกคลิกและท่าทีที่ดูเหมือนไม่แยแสโลก
ทำให้คนไข้ที่มาพบค่อนข้างจะ...สนทนาด้วยยากไปสักนิด


ท่านหมอใหญ่
จาง จิ่นอี้ (34)
อุปนิสัย : ผ่าเหล่าผ่ากอ ขวานผ่าซากพูดจาไม่ค่อยถนอมน้ำใจคนฟังเท่าไรแต่ีคุณธรรมและความหวังดีอยู่เต็มอก
ของชอบ : อาหารอะไรก็ได้ที่ไม่ใส่กระเทียม
งานอดิเรก : ชำแหละศพเพื่อศึกษากลไกการทำงานของอวัยวะ





ชื่อกิจการ : โรงหมอจางปิน
เจ้าของกิจการ : จาง จิ่นอี้ 
เวลาเปิดบริการ : 9.30-19.00น. 
ประเภทร้าน : จำหน่ายสมุนไพร เทียบใบสั่งยา ให้การรักษาโรคทั่วไป

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองอวี้ซาง




 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2019-6-10 21:24:51
{ วิธีการชื้อสินค้า }
(1) เขียนโรลเพลย์ซื้อ และ กำกับตัวหนาและขีดเส้นใต้ที่สินค้า พริกไทย
(2) จ่ายเงินสด งดเชื่อ เบื่อทวง
(3) เขียนโรลเพลย์ซื้อเป็น ชุด เท่านั้น ซื้อทีละนิดไม่ได้
(4) ซื้อได้สูงสุด 100 ชิ้น
** ซื้อได้ทุกคนที่ผ่านทางมา **




{ รายการสินค้าปัจจุบัน }
** ซื้อได้วันละ 1 ชุด **

ตงเฉ่า (ถังเซ่า) ชุดละ 100 อัน
ราคาพ่อค้าและเถ้าแก่: 5,599 ชั่ง
ราคาคนทั่วไป: 10,599 ชั่ง



←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x1
x1
x1
x20
x1
x1
x1
x1
x7
x1
x2

96

กระทู้

1088

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79414
เงินตำลึง
686588
ชื่อเสียง
49631
ความหิว
1868

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2141
ความชั่ว
573
ความโหด
1139
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-7-22 19:19:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สัญญาจ้าง พาร์ท :: เดินทางเก็บเกี่ยวประสบการณ์
[ข้ายังคงอ่อนแอ]


      นานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ที่เธอนั้นนอนสลบไปจากพิษบาดแผลจากการต่อสู้กับคนที่เรียกได้ว่าฝีมือน่ากลัวเสียยิ่งกว่าปีศาจก็ก็ยังรอดมาได้เพราะปฏิหารที่มีคนผผู้หนึ่งที่เป็นใครก็ไม่รู้มาสร้างขขึ้นทำให้เธอังคงนอนมีลมหายใจอยยู่บนเตียงภายในโรงหมอเช่นนี้


      ดวงตาสีน้ำตาลมองเหม่ออกไปที่ด้านนอกหน้าต่าง ที่บัดนี้มีดวงอาทิตย์ลอยเคว้งอยู่กลางฟ้าบ่งบอกถึงวันใหม่ที่มาถึงและฝันร้ายที่พบเจอเมื่อคืนนั้นได้พ้นผ่านไปแล้ว


     ระหว่างที่เธอกำลังนั่งเหม่ออยู่นั้นเสียงเปิดปิดประตูก็ดังขึ้นพร้อมกัับร่างของจู๋เว่ยเดินถือถาดยาเดินเข้ามาก่อนที่ชายหนุ่มจะขมวดคิ้วแล้วไม่ชอบใจที่เห็นหญิงสาวนั้นลุกขึ้นมานั่งอีกแล้ว ชายหนุ่มถอดถอนหายใจให้กับความดื้อของหญิงสาวก่อนจะนำไปวางที่โต๊ะเล็กข้างๆเตียงก่อนจะเดินไปทรุดตัวลงนั่งที่บนเตียง


      “ทำไมไม่นอนละ เดี๋ยวจะไม่หายเอานะ”ชายหนุ่มเอ่ยยแล้วยกมือขึ้นมาเกลี่ยวผมให้หญิงสาวก่อนจะมองร่างบางนั้นที่เอนตัวมาพิงไหล่ของเขา


      “เมื่อคืนน่ะ  ข้ากลัวจริงๆนะ  กลัวมากเลยตอนที่คนใส่หน้ากากนั้นเดินไปหาเจ้า กลัวว่าเจ้าจะตาย”เธอเอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรงแล้วซุกหน้าลงไหล่กลางของชายหนุ่ม เหตุการณ์ในครั้งนี้มันเหมือนกลับยิ่งตอกย้ำว่าเธอนั้นที่ผ่านมาไม่ได้แข็งแกร่งขึ้นเลย เธอยังคนอ่อนแอ  อ่อนแอเกินไปจนเกือบจะเสียคนใกล้ตัวที่รักไปอีกคน


    “ข้าก็ยังหายใจอยู่นี่ไง ข้าไม่หายไปไหนหรอกนะ”เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นแล้วมองร่างบางที่อิงไหล่ตนอยู่ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปโอบกอดร่างบางที่กำลังกลัวนั้นไว้ พรางลูบหัวปลอบเบาๆ นั้นทำให้เขารู้ว่าที่ผ่านมานั้นร่างบางตรงหน้านี่ต้องอดทนมากเพียงใดกับการที่ต้องแสร้งทำเป็นเข้มแข็งเพื่อให้เขาและคนอื่นๆรอบๆตัวสบายใจ จริงๆแล้วเธอคนนี้ก็ไม่ได้แตกต่างจากสตรีทั่วๆไปเลยแม้สักนิด เธอเป็นแค่สตรีตัวเล็กๆที่ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตให้รอดจาก คมเขี้ยวอุปสรรคต่างๆทั้งคนดีและไม่ดีมากมาย เขาเองก็อยากเป็นกำลังให้กับร่างบางนี้ อยากจะคอยช่วยพลักดันแผ่นหลังบอบบางให้ก้าวเดินต่อไปได้


     “สัญญาแล้วนะ”


    “สัญญาเลยว่าพี่ชาคนนี้จะดูเเลเจ้ายามเจ็บป่วยและอยู่เคียงข้างเป็นเพื่อนเจ้ายามเจ้าอยู่คนเดียว”จู๋เว่ยเอ่ยพร้อมกับยิ้มบางแล้วเลื่อนมือไปลูบแก้มเนียนที่มารอยกิ่งไม้ข่วนอยู่ประปรายเบาๆ “แต่ก่อนหน้านั้นนะ เจ้าคงต้องกินยาให้หมดเสียก่อนถ้าไม่อยากโดนท่านหมอใหญ่ดุเอา”


     “มันไม่อร่อยนี่”ร่างบางเอ่ยก่อนจะผละออกจากไหล่ของงชาหนุ่มแล้วหันไปมองถ้วยยาที่ยังคงมีไอร้อนฉุยลอยขึ้นมาอยู่เป็นระยะ อย่างหวาดๆเพราะรสชาติมันนั้นสุดจะทดเสียยิ่งกว่ายาลูกกลอนที่จู๋เว่ยเคยทำให้เธอกินเสียอีก


    “หากไม่กิน เจ้าก็ไม่หาย ไม่หายก็ออกจากโรงหมอแห่งนี้ไม่ได้”เสียงเข้มกึ่งดุดังขึ้นพร้อมกับร่างของท่านหมอใหญ่แห่งโรงหมอจางปินเดินอาดๆเข้ามาในห้องอย่างช้าๆแล้วปรายตามองถ้วยยาแล้วมองมายังร่างบางที่นั่งหน้าเสียอยู่บนเตียงนิ่งๆ  “ข้าจำได้ว่าข้าบอกว่าไม่ให้เจ้าลุกขึ้นมานั่งเว้นเสียแค่ตอนกินยา”


    “กะ..ก็ข้าลุกมากินยา”หญิงสาวเ่งพรางยิ้มแห้งๆให้ท่านหมอใหญ่ผู้มีนิสัยแปลกประหลาดตรงหน้าแล้วรีบเอื้อมไปรับถ้วยยาจากจู๋เว่ยมากระดกรวดเดียวจนหมดถ้วยแล้วรีบล้มตัวลงนอนต่อทันทีแต่ดูเหมือนตอนที่ล้มตัวนอนนั้นเธอเคลื่อนไหวร่างกายเร็วไปเสียหน่อยทำให้บาดแผลบอบซ้ำภายในร่างนั้นเกิดการผิดขยับเเรงไปจะเจ็บแปล๊บขึ้นมา


    “อึก อื้ออ!! แฮกๆ” ร่าบางพลันงอตัวเข้าหากันพร้อมกับมือที่เลื่อนมากุมบริเวณที่โดนฝ่ามือซัด คิ้วโก่งสวยมุ่นขมวดเข้าหายกันเช่นเดียวกับใบหน้าที่เหย่เกเพราะอาการเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วทั้งร่าง


    “จางฝู”จู๋เว่ยร้องขึ้นอย่างเป็นห่วงแล้วรีบปรี่ตัวเข้าไปดูร่างบางอย่างตกใจ ส่วนท่านหมอใหญ่เพียงแค่ถอนหายใจออกมาแล้วส่ายหน้ามองท่าทีแสนซนของหญิงสาว อย่างเหนื่อยใจ แล้วแบบนี้เมื่อใดจะหายกันน๋อ


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x5
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2742
x102
x180
x5
x115
x4
x2
x360
x886
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1162
x28
x130
x1210
x6
x35
x3444
x2680
x3960
x4990
x9
x35
x20
x41
x81
x377
x1

96

กระทู้

1088

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79414
เงินตำลึง
686588
ชื่อเสียง
49631
ความหิว
1868

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2141
ความชั่ว
573
ความโหด
1139
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-8-6 01:20:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควสเรื่องราว 4 } การรอคอยที่ยาวนาน (อีเว้นท์เศษผ้า)
[สตรีผู้ปกปิดใบหน้า]

       หลังจากที่ทุลักทุเลเเบบเอาร่างบาดเจ็บของเจี๋ยเฟยมาจนถึงรถเทียบได้สำเร็จจนได้ พร้อมเฟยเทียนที่เตรียมพร้อมที่จะเดินทางทันทีอย่างรู้งานโดยจู๋เว่ยก็ทำหน้าที่เป็นคนบังคับปีนไปนั่งบนหลังเจ้าเฟยเทียบอย่างลืมเหนื่อย ส่วนตัวเธอนนั้นก็โดดขึ้นไปนั่งอยู่บนหลังรถเทียบกับเจี๋ยเฟยด้วยเพื่อดูทำเเผลเล็กๆน้อยๆให้ก่อน โดยที่มีเจ้าหมาป่าสีดำทั้งสองนั้นโดดขึ้นรถตามไปด้วย


         “ทนหน่อยอีกแค่นิดเดียวก็ถึงเมืองแล้ว”เธอเอ่ยแล้วพยายามที่จะพูดเพื่อเรียกให้คนบาดเจ็้บนั้นยังคงมีสติและไม่หลับไปเสียก่อน โดยปากก็เอ่ยเรียกต่อไปเรื่อยๆเช่นเดียวกับมือของหญิงสาวที่หยิบเอาผ้าสะอาดและยาที่จู๋เว่ยโยนมาให้นั้นมาคอยทาแผลและพันเเผลเล็กๆน้อยๆเท่าที่เธอจะสามารถทำได้ในเวลานี้ “ข้าไม่อนุญาติให้เจ้าตาย เข้าใจไหมเจี๋ยเฟย”


       “ข้า ง่วงมากเลย จางฝู…”เสียงแหบแห้งและเเผ่วพร้อมกับศรีษะที่นอนหนุนม้วนผ้าอยู่นั้นขยับเลือนมานอนหนุนตักของหญิงสาวเเทนอย่างถือวิสาสะเเละตัวเธอเองนั้นก็เพียงมองเพียงเล็กน้อยและก็ไม่ได้ว่าอะไรและยังคงตั้งหน้าห้ามเลือดให้ชายหนุ่มต่อไป


        “ง่วงได้ แต่เจ้าห้ามหลับ ถ้าเจ้าหลับข้าเอามีดแทงแผลเจ้าซ้ำ” เธอเอ่ยขึ้นแล้วมองดูรอยแผลบางส่วนที่เธอจัดการได้แล้วหันไปมองจ้าหมาป่าทั้งตัวที่นอนหมอบราวองครักษ์ข้างๆเธอแล้วมองออกไปด้านนอกเมื่อเห็นว่าเริ่มเข้ามาเขตเมืองแล้ว อีกไม่นานก็น่าจะถึงโรงหมอในไม่ช้า


      “โหดกับข้าตลอดเลย…”


      รถเทียบที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วนั้นค่อยๆลดความเร็วลงก่อนจะหยุดลงที่บริเวณหน้าโรงหมอพร้อมกับจางฝูที่ค่อยพยุงร่างของชายหนุ่มขึ้นมานั่งแล้วให้จู๋เว่ยที่ปีนลงมาจากหลังช้างเพื่อมาคอยช่วยพยุงชายหนุ่มลงจากหลังรถเทียบเพื่อให้จางฝูในั้นได้ลุกปีนตามลงมาได้สะดวก


      “มาข้าแบกเอง เข้าไปเรียกคนในโรงหมอมาช่วย”เธอเอ่ยเเล้วเข้าไปพยุงเจี๋ยเฟยที่พร้อมจะล้มลงไปนอนกองกับพื้นได้แทบทุกเวลาโดยมีเจ้าหมาป่าสีดำสองตัวนั้นค่อยยืนขนาบข้างเจ้านายสาวคนใหม่ผู้นี้ จู๋เว่ยที่ได้ยินคำเอ่ยของจางฝูเมื่อเห็นว่าหญิงสาวพยุงดีแล้วก็รีบวิ่งเข้าด้านในโรงหมอเพื่อตามคนมาช่วยแบกเข้าไปที่ด้านในเพื่อรักษาต่อ


      “ถึงโรงหมอแล้ว เจ้าจะรอดได้ยินไหม”เธอหันไปเอ่ยกับคนเจ็บพร้อมกับพยายามพยุงร่างสูงของเจี๋ยเฟยที่น่าจะหลับไปแล้วให้เดินเข้าที่ด้านอย่างลำบากในจู่ๆก็มีสตรีผู้หนึ่งใส่หมวกคลุมสีขาวปิดหน้าปิดตาวิ่งตรงเข้ามาเจี๋ยเฟยพร้อมกับร้องเรียกชายหนุ่มไปด้วย ดูท่าคนเป็นคนที่รู้จักสินะหรืออาจเป็นญาติรึป่าวนะ


       @พระชายา(วิ่งมาพร้อมเพลงปลากรอบ)


       “ขอโทษนะ ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าเป็นใคร ถ้าไม่อยากให้เจ้าบ้านี่เลือดหมดตัวตายก็ช่วยข้าแบกเข้าไปโรงหมอก่อน” เธอไม่รู้หรอกนะว่าคนๆนี้เป็นใครและเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าจอมหลงทางนี่แต่ทางที่ดีเอาเข้าไปในโรงหมอให้เร็วที่สุดน่าจะดีกว่า


      (ช่วยแบบหน่อยหนัก)


       ทั้งสองช่วยกันแบบเจี๋ยเฟยที่ดูเหมือนจะสลบไปแล้วเข้าไปด้านในก่อนที่ผู้ช่วยหมอที่จู๋เว่ยไปตามให้นั้นจะพากันวิ่งกรูออกมาช่วยกันแบบร่างคนเจ็บนั้นเข้าไปด้านในเพื่อทำการรักษาทันทีโดยที่พวกจางฝูนั้นทำได้เพียงยืนรออยู่ที่หน้าห้องเพียงเท่านั้นและเจ้าหมาป่าทั้งสองก็ต้องให้ไปคอยที่คอกพักสัตว์
ในระหว่างที่รอท่านหมอรักษานั้นก่อนที่คนที่ใส่หมวกคลุมนั้นจะเป็นฝ่ายเดินเข้ามาเปิดบทสนทนากับเธอก่อน


    (ตามสบาย)


     “ข้าเองก็ไม่รู้เพียงแค่ตามไปเจอเจ้าบ้านั้น เอ่อ… เจี๋ยเฟยนอนสลบอยู่ที่ศาลร้างนอกเมืองแล้วเลยช่วยพามาโรงหมอเพียงเท่านั้น ถ้าเดาก็คงไม่พ้นพวกที่ตามจะเอาเคล็ดวิชาเก้าอิมนั้นอีกกระมั้ง” เธอเอ่ยตอบตามที่รู้แล้วมองไปทางประตูห้องรักษาที่ปิดสนิทอยู่ พรางนึกถึงเรื่องที่จวนเติ้งที่โดนพวกเมาเซียนไล่ตามไปเป็นพรวน ก่อนที่สัมผัสกับน้ำหนักที่ไหล่จะเพิ่มขึ้นเรียกให้เธอหันไปมอง เป็นจู๋เว่ยที่เอื้อมมือมาจับไหล่เธอเป็นการปลอบ


     “หมอนั้นไม่เป็นไรหรอกน่า เจ้าอย่าทำหน้ากังวลแบบนั้นสิ ถึงมือหมอแล้วทำใจสบายๆเถอะ”


     “จะพยายามนะ” เธอเอ่ยพร้อมกับยิ้มบางให้จู๋เว่ย ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูถูกเปิดออกมาพร้อมกับใบหน้าของท่านหมอใหญ่จะเดินออกมา ซึ่งมีรึที่เธอจะรอช้ารีบเดินตรงไปหาท่านหมอใหญ่เพื่อสอบถามอาการคนเจ็บทันที


     “ข้ารักษาได้ เพียงแต่มันมีตัวยาบางอย่างที่ข้าไปมันจำเป็นไปหาให้ที” ท่านหมอใหญ่เอ่ยพร้อมกับยื่นใบรายการของที่ต้องหาให้กับเธอ “ที่ในป่าน่าจะมี เวลามีน้อยเร่งหน่อยก็ดีนะ”


     “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะรีบไปรีบกลับมีของเท่านี้ใช่ไหมเจ้าคะ”เธอมองรายการของใม้วนหนังสัตว์เล็กๆแล้วหันไปมองจู๋เว่ยกัยสตรีที่ปกปิดใบหน้าและชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ด้านข้างที่เธอไม่ได้สังเกตุเห็นก่อนหน้านี้ “ฝากดูด้วย เดี๋ยวข้ามา” ก่อนที่เธอจะรีบหมุนตัวเดินไปที่หน้าต่างแล้วใช้ตัวเบาดีดตัวพุ่งออกไปทันทีแล้วสถานที่ที่เธอมุ่งไปก็คือป่าด้านนอกเมืองนั้นเอง


    (พระชายาตามสบายพัก)




@Admin

@LinJieoya

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x5
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2742
x102
x180
x5
x115
x4
x2
x360
x886
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1162
x28
x130
x1210
x6
x35
x3444
x2680
x3960
x4990
x9
x35
x20
x41
x81
x377
x1
โพสต์ 2018-8-6 01:45:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-8-6 01:50

เจอกันอีกครั้ง

      พระชายาหลินเฟยนั้นเดินทางเพื่อที่จะเดินทางมายังเมืองอวี้ซาง หญิงสาวนั้นขี้ม้าฮั่นเสียมาอย่างรวจเร็ว ตอนนี้เธอคิดว่าจะเข้าพักที่โรงเตี้ยมที่อยู่ใกล้ๆ แต่แล้ว เธอก็โดนรถเทียบปาดหน้า ไปทางโรงหมอเพราะจากกลิ่นของยาที่อยู่ใกล้หน้าประตู …

      เธอเห็นหญิงสาวในฝันในครั้งนั้น พยุ่งร่างของชายหนุ่มขึ้นมา


      “มาข้าแบกเอง เข้าไปเรียกคนในโรงหมอมาช่วย” หญิงสาวเอ่อยขึ้น ก่อนที่นางนั้น จะพยุงร่างของชายหนุ่มที่เธอดูคุ้นหน้าคุ้นตากันเล็กหน้อย…
      “ถึงโรงหมอแล้ว เจ้าจะรอดได้ยินไหม” หญิงคนนั้นหันไปพูดกับชายที่คุ้นหน้าคุ้นตา แต่เมื่อเธอเริ่มพยุงร่างสูงนั้น ให้เข้าไปยังโรงหมอ ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น ไม่ผิดแน่!!!

        “ท่านพี่เจี๋ยเฟย!!!” พระชายาหลินเฟยกล่าว ก่อนที่นางและจิ้นอันจะตกใจ เจียวหย่านั้นวิ่งเข้ามา ก่อนที่จะหันมองหญิงสาวสลับกับท่านพี่ของเธอ “น่ะ..นี้มัน..เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ!!?”

       “ขอโทษนะ ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าเป็นใคร ถ้าไม่อยากให้เจ้าบ้านี่เลือดหมดตัวตายก็ช่วยข้าแบกเข้าไปโรงหมอก่อน”  หญิงสาวคนนั้นพูดขึ้น ก่อนที่เจียวหย่าจะพยักหน้า แล้วรีบพยุงพี่ชายของเธอเพื่อเข้าไปในโรงหมอให้ได้สำเร็จ

       ทั้งสองช่วยกันแบบเจี๋ยเฟยที่ดูเหมือนจะสลบไปแล้วเข้าไปด้านในก่อนที่ผู้ช่วยหมอที่จู๋เว่ยไปตามให้นั้นจะพากันวิ่งกรูออกมาช่วยกันแบบร่างคนเจ็บนั้นเข้าไปด้านในเพื่อทำการรักษาทันทีโดยที่พวกเธอนั้นทำได้เพียงยืนรออยู่ที่หน้าห้องเพียงเท่านั้น

        “ข้าต้องขอบคุณท่านมาก ที่ช่วยเหลือท่านพี่สองของข้า ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจะได้มาเจอท่านพี่ของข้าที่นี้ เกิดอะไรขึ้นหรือ? ทำไมพี่ชายข้าถึงได้สะบักสะบอมเช่นนั้น?...”

    “ข้าเองก็ไม่รู้เพียงแค่ตามไปเจอเจ้าบ้านั้น เอ่อ… เจี๋ยเฟยนอนสลบอยู่ที่ศาลร้างนอกเมืองแล้วเลยช่วยพามาโรงหมอเพียงเท่านั้น ถ้าเดาก็คงไม่พ้นพวกที่ตามจะเอาเคล็ดวิชาเก้าอิมนั้นอีกกระมั้ง” หญิงผู้ใจดีนั้นพูด ก่อนที่จะมีเพื่อนของเขา จับไหล่ของเขา ใบหน้าของนางนั้นดูเป็นห่วงพี่ชายของเธออย่างมาก คงจะเป็นสหายของพี่ชายเธอสินะ?

     “หมอนั้นไม่เป็นไรหรอกน่า เจ้าอย่าทำหน้ากังวลแบบนั้นสิ ถึงมือหมอแล้วทำใจสบายๆเถอะ”
     “จะพยายามนะ” แม่นางพูดอีกครั้ง ตอนนี้เจียวหย่านั้นหันไปทางท่านพี่จิ้นอัน ก่อนที่กำลังจะเดินไปถาม ...ว่าแม่นางนั้นชื่ออะไร.. เธอรู้แน่ว่าเคล็ดวิชานั้น ต้องเป็นปัญหา... อย่างแน่แท้..

    “ข้ารักษาได้ เพียงแต่มันมีตัวยาบางอย่างที่ข้าไปมันจำเป็นไปหาให้ที” ท่านหมอใหญ่เอ่ยพร้อมกับยื่นใบรายการของที่ต้องหาให้กับเธอ “ที่ในป่าน่าจะมี เวลามีน้อยเร่งหน่อยก็ดีนะ” ท่านหมอใหญ่พูดขึ้น แล้วส่งให้ทางแม่นางใจดีคนนั้น


    “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะรีบไปรีบกลับมีของเท่านี้ใช่ไหมเจ้าคะ”
    “ฝากดูด้วย เดี๋ยวข้ามา” สิ้นสุดเสียงการสนทนาของหมอและแม่นางใจดีนั้น ร่างของนางก็หายไปจากวิชาตัวเบาที่ดีดไปทันที..นางดูเป็นห่วงท่านพี่ของเธออย่างมาก ทั้งๆที่เธอทำอะไรให้ไม่ได้..ตอนนี้เธอก็คงทำได้เพียงรอ…

    “เราต้องขออภัยที่ช่วยอะไรท่านและสหายของท่านไม่ได้ในเรื่องพี่ชายของเราแท้ๆ จริงสิ..เราลืมแนะนำตัวไปเลย เราชื่อหลิน เจียวหย่า และนี้คือพี่ใหญ่ของเรา หลิน จิ้นอัน ...หากมีอะไร ท่านบอกพวกเขาได้เลยนะเจ้าคะ หากมีอะไรให้ช่วย”

    พระชายาหลินเฟยนั้นพูดขึ้น ก่อนที่นางนั้นจะถอดหมวกออกมา ปรากฏเป็นใบหน้าของหญิงงามน้ำหนึ่ง ใบหน้าอันเรียวรี ริมฝีปากบางแต่ได้รูปนั้น มองอย่างไร หากชายใดนั้นมาเห็นต้องเรียกว่าตกหลุมรักกันเป็นแถบแน่แท้พูดขึ้น

“......” @Zhangfu
@STAFF_Pixiu


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

96

กระทู้

1088

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79414
เงินตำลึง
686588
ชื่อเสียง
49631
ความหิว
1868

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2141
ความชั่ว
573
ความโหด
1139
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-8-6 09:16:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-8-6 21:16

{ เควสเรื่องราว 4 } การรอคอยที่ยาวนาน (อีเว้นท์เศษผ้า)

[ตัวยาที่ต้องการ]



       ร่างบางใส่ชุดสีเขียวอ่อนพุ่งตัวผ่านเข้ามาทางช่องหน้าต่างทางเดิมโดยที่เจ้าตัวแทบไม่ได้สนใจกลุ่มเพื่อนหรือคนที่นั่งคุยกับอยู่ที่โต๊ะมุมห้องเลยแม้แต่น้อย ร่างบางเดินตรงไปยังห้องที่ท่านหมอใหญ่อยู่ก่อนที่จะยกขาถีบประตูเดินเข้าไปด้านใน


     ปัง!!!


      เสียงประตูไม้ที่ถูกแรงถีบอย่าแรงเปิดอ้าทำเอาคนที่อย่ด้านในถึงกับหันมาขมวดคิ้วมองอย่างไม่ค่อยพอใจนักโดยเฉพาะเจ้าของโรงหมออย่างท่านหมอใหญ่ หากแต่เธอกับไม่ได้คิดจะสนใจเเม้แต่น้อย เธอเดินตรงไปยังท่านหมอใหญ่ก่อนจะโยนให้ท่านหมอใหญ่


      “ของทุกอย่าอยู่ในนั้น เท่านี้ก็พอสินะ”


       “พอแต่ถ้าประตูข้าพังข้าจะเก็บเงินกับเจ้า” ท่านหมอใหญ่เอ่ยแล้วเดินถือห่อผ้าออกไปทันที เธอพ่นลมหายใจออกมาเบาก่อนจะหันไปมองร่างที่นอนสลบอยู่บนเตียงที่มีผู้ช่วยท่านหมอใหญ่อีกสองคนกำลังช่วยกันทำแผลอยู่ก่อนที่เธอจะเดินหันหลังเดินออกจากห้องมาโดยที่ไม่ลืมที่จะปิดประตูให้ซึ่งเป็นระจวบเวลาเหมาะกับที่จู๋เว่ยกับหญิงสาวและชายหนุ่มอีกคนเมื่อเมื่อดูดีๆแล้วก็มีโครงหน้าคล้ายกับคนที่นอนอยู่ในห้องอยู่บ้างบางส่วน


       “หัวแตก ไปทำอะไรมา ฝืนอีกแล้วใส่ไหมถึงให้เป็นขนาดนี่น่ะ”จู๋เว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งดุก่อนที่จะเดินผละลงไปด้านล่างเพื่อที่จะหาอุปกรณ์มาทำแผลให้กับหญิงสาว โดยไม่ถามเธอสักคำอีกทั้งยังทิ้งเธอไว้กับใครก็ไม่รู้ แต่คงเป็นคนรู้จักเจี๋ยเฟยนั้นแหละ หรืออาจเป็นญาติละมั้ง ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบก่อนที่หญิงสาวอีกคนนั้นจะเป็นผู้เอ่ยเปิดบทสนทนาขึ้นมาก่อน


      (โมนี่แนะนำตัว)


      “ข้าจางฝู เดาว่าจู๋เว่ยคงบอกชื่อข้าแล้วใช่ไหม” เธอเอ่ยแล้วเดินเซๆไปนั่งที่เก้าอี้เพราะอาการเวียนหัวจะการโดนของตกใส่จะเลยส่งผลมาอีกแล้วโดยที่มีชายหญิงอีกสองคนเดินตามมานั่งที่งฝั่งตรงข้ามพร้อมกับผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งจะถูกยื่นมาให้เธอ และเธอก็รับมาแล้วเอาเช็ดเลือดและกดแผลเอาไว้ไม่ให้เลือดมันไหลออกมาอีก


    (ถามเรื่องไร)


      “ข้ากับบเจี๋ยเฟยน่ะหรอเจอครั้งแรก ก็ข้ากลับบ้านที่ต้าหว่านและกำลังจะกลับแล้วกก็ไปเจอหมอนั้นนอนสลบอยู่กลางทะเลทรายเพราะหลงทางนั้นแหละ สงสารก็เลยหิ้วไปกรอกข้าวกรอกน้ำจนกลับมาปรตินั้นแหละ ตกใจเหมือนกันที่เจ้านั้นบอกจะไปเฉิงตูเเล้วมาโผล่ทะเลทรายที่ต้าหว่านเนี่ย” เธอเอ่ยแล้วผอนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจแล้วหันไปมองจู๋เว่ยที่เดินกลับมาพร้อมอุปกรณ์ทำแผลก่อนที่เขาจะเดินมาทรุดตัวลงนั่งข้างแล้วเร่มลงมือทำแผลให้เธอ


     (ถามต่อ)


     “ทำไมถึงอยู่ในสภาพนี่รึ ข้าก็ไม่รู้หรอกแค่ก่อนหน้านี้ที่จวนเติ้งเห็นมีพวกเมาเซียนกว่ายี่สิบวิ่งตามเจี๋ยเฟยไปจากนั้นข้าก็ไม่รู้แล้ว มาเจอก็อยู่ในสภาพแบบนั้น พวกเจ้าเป็นญาติเขารึ” เธอเอ่ยถามกลับแล้วลุกขยับตัวเพื่อให้จู๋เว่ยพันแผลให้ได้อย่างถนัดๆ


    (ตอบมาาาาา)


     “เจ้าคงเป็นน้องสาวที่อยู่เฉิงตูที่เจ้านั้นจะไปหาสินะ คงรอจนขี้เกียจรอแน่ๆ เจ้านั้นมันขนาดล่าสุดมีนกข้าไปด้วยยังพานกข้าไปหลงเลย ยอมใจการหลงทางนั้นจริงๆ”เธอเอ่ยแล้วยิ้มบางให้กับหญิงสาวและชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามก่อนจะเบนสายตาหันไปมองท่านหมอใหญ่ที่เดินถือถ้วยยาเดินกลับเข้าห้องไปอีกครั้ง ‘ทีนี่ก็น่าจะรอดได้แล้วนะ รีบๆฝื้นขึ้นมาสักทีเถอะ’


@Admin

@LinJieoya

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +2 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +77 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 2 + 300 + 77 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x5
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60