ดู: 281|ตอบกลับ: 4

{ เมืองอู๋จวิ้น } จตุรัสกลางเมือง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-9-19 15:36:46 |โหมดอ่าน

จตุรัสที่ตั้งอยู่ในกลางเมืองเป็นสถานที่ที่มีผู้คนพลุ่งพล่าน
บางครั้งก็ยังใช้เป็นสถานที่จัดแสดงงานต่างๆ มากมาย

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2017-9-23 22:31:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     ย่านจตุรัสใจกลางเมืองที่พลุ่งพล่านไปด้วยผู้คนที่เดินสวนกันไปมา แม้จะล่วงเลยมาถึงช่วงค่ำคืนแต่คนก็ไม่ได้ลดลงไปเลยแม้แต่น้อย ด้านมุมหนึ่งของถนนแถบย่านจตุรัสได้มีสตรีเดินนำหน้ากลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมายังย่านจตุรัสด้วยความไม่รีบร้อน บนใบหน้าไม่บ่งบอกหรือสื่อถึงอารมณ์ใดๆออกมา หลี่เหม่ยหลินเดินฝ่าผู้คนมายืนพึงสิ่งก่อนสร้างที่เหมือนเจดีย์ นางรียกให้่พอบ้านหลี่เข้ามาใกล้ๆแล้วก็เริ่มต้นบทสนทนาเพื่อรอเวลาให้ผู้คนบางตาลงแล้วค่อยเริ่มงานตกแต่งสถานที่
   "พ่อบ้านหลี่ ข้าขอถามอะไรหน่อยสิ ช่วงนี้พี่ข้าดูเคร่งเครียดอะไรที่นอกเหนือจากงานนี้บ้างหรือเปล่า?" หลี่เหม่ยหลินป้องปากถามด้วยไม่อยากให้ใครที่เดินผ่านไปมาได้ยิน
   "ข้าเองก็ไม่รู้มากนักหรอก คุณหนู พอใต้เท้าอ่านหนังสือเสร็จ ข้าก็เห็นใต้เท้านั่งคิดอะไรบางอย่าง ซึ่งใต้เท้าก็ไม่ค่อยบอกข้าอยู่แล้ว" หลี่ถังพูดอย่างอ่นอใจกับท่าทีของเจ้านายของตน
   "อาการแบบนี้คล้ายๆกับตอนที่อ่านหนังสือเข้าสอบ" หลี่เหม่ยหลินทำหน้าครุ่นคิดพลางทำเสียงจึกจักในลำคอ
   "ยังไงหรือ คุณหนู" หลี่ถังถามด้วยความสงสัยเพราะตัวเองเพิ่งเข้ามารับใช้ได้ไม่นาน จึงยังไม่รู้ซึ่งนิสัยของนายตนเอง
   "ไอ้อาการไม่ค่อยบอกใครแล้วนั่งคิดคนเดียว มันเหมือนว่ากำลังคิดถึงใครบางคน แต่ที่นอนซมอยู่บนเตียงคงจะเรื่องงานจริงๆ" หลี่เหม่ยหลินสีหน้าและแววตาที่อ่านยาก "ข้าว่าเราคงต้องปล่อยให้เวลาเป็นดั่งตัวยาที่รักษาแล้วกัน" หลี่เหม่ยหลินพูดพลางยักไหล่อย่างไม่ถือสา
   "คุณหนูว่าแต่ตอนนี้เราจะเริ่มตกแต่งสถานที่ได้หรือยังครับ คนเริ่มน้อยลงแล้ว" หลี่ถังหันมาถามแล้วก็ยื่นม้วนกระดาษส่งให้คุณหนู
   "อืม.....ประดับโคมไฟสีแดงรอบจัตุรัส มีโคมไฟทั้งหมด 30 อัน ซึ่งได้ทำไว้หมดแล้ว คนงานสำหรับสถานที่ 10 คน" หลี่เหม่ยหลินคลี่ม้วนกระดาษพลางยืนอ่านออกเสียงแล้วก็ตรวจดูอุปกรณ์และนับจำนวนคนที่ได้ว่าจ้างมา "ถือว่าเรียบร้อยและครบถ้วน ให้เริ่มงานได้เลย" หลี่เหม่ยหลินม้วนกระดาษและพยักหน้าให้กับพ่อบ้านหลี่ เมื่อพ่อบ้านหลี่เห็นดังนั้นก็ได้เดินไปสั่งงาน แล้วก็ให้คนที่ได้ทำการว่าจ้างมาทั้งหมดนำโคมแดงที่ได้เตรียมมา นำขึ้นประดับรอบจัตุรัส

     หลี่เหม่ยหลินเองก็ใช่ว่ายืนเฉยๆคอยดูบรรดาคนงานติดโคมไฟสีแดงกับสายโยงที่ห้อยอยู่กลางจัตุรัส ซึ่งนางก็อยากมีส่วนร่วมจึงได้ไปหยิบโคมไฟสีแดงที่พื้นมาติดประดับด้วย บรรดาคนที่เดินผ่านจัตุรัสก็ได้หันมามองด้วยความสงสัย บ้างก็ยืนกระซิบแล้วก็เดินจากไป พ่อบ้านหลี่ก็คอยเดินตามคุณหนูด้วยเป็นห่วงว่าจะเกิดอันตราย เขาจึงต้องคอยบอกอยู่เป็นระยะ

   "คุณหนูระวังด้วย เดี๋ยวจะเกิดอันตราย" หลี่ถังที่ต้องมองดูอยู่ทุกฝีก้าว

   "ไม่ต้องห่วงหรอกนะ พ่อบ้านหลี่ ข้ามีวิชาตัวเบา ไม่ต้องห่วง" หลี่เหม่ยหลินที่กำลังติดโคมไฟสีแดงอันสุดท้ายหันมายิ้ม เมื่อทำเสร็จแล้วก็กระโดดขึ้นไปเดินบนเชือกแล้วก็ตีลังกาหมุนตัวลงมาด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ผู้คนที่บังเอิญมาพบเห็นเข้าต่างก็ตบมืออย่างชื่นชม

   "ข้าว่าเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันเถอะ ส่วนค่าแรงคนงาน 10 คน พี่ใหญ่ให้มาแล้วใช่ไหม?" หลี่เหม่ยหลินกันไปถามพ่อบ้านหลี่

   "ใช่แล้วครับ ใต้เท้าได้จัดการไว้ให้เรียบร้อยแล้ว" หลี่ถังแจกถุงเงิน 200 ตำลึงให้กับทุกคน หลังจากนั้นหลี่เหม่ยหลินและพ่อบ้านหลี่ก็พอดันเดินกลับจวน ซึ่งเมื่อถึงจวนแล้วต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

วัสดุอุปกรณ์ โคมไฟสีแดง 30 อัน

คนงานที่ว่าจ้าง 10 คน

@Admin

แสดงความคิดเห็น

ชำระค่าโคมไฟสีแดง 30 อัน (อันละ 100 ตำลึง) = 3000 ตำลึง   โพสต์ 2017-9-23 23:47
ชำระค่าคนงาน 10 คน (คนละ 200 ตำลึง) = 2000 ตำลึง   โพสต์ 2017-9-23 23:47

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง -4700 ชื่อเสียง +50 ความหิว -9 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 -4700 + 50 -9 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x3
x13
x1
x1

125

กระทู้

1073

โพสต์

40หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
135349
เงินตำลึง
176490
ชื่อเสียง
139183
ความหิว
914

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
11033
ความชั่ว
3121
ความโหด
4785
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-4-12 04:25:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด

1.jpg

2.jpg


{ JX001 }

แสดงความคิดเห็น

(12/4) หลี่หลิงนู - 1/1  โพสต์ 2018-4-12 11:09

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +599 ความหิว -14 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 -14 + 10
SUSAN + 99 อาจารย์ข้าเป็นคนมุ้งมิ้ง!!

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จื่อซิงหม่า
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ทวนฝงเจียง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x200
x100
x1
x215
x4
x2
x1
x204
x4
x101
x100
x100
x200
x10
x33
x2
x2
x500
x17
x30
x46
x220
x360
x5
x300
x82
x224
x20
x1
x3280
x7
x286
x280
x22
x313
x552
x12
x1
x120
x124
x14
x7
x85
x28
x12
x83
x354
x562
x1
x28
x1
x300
x45
x295
x1135
x150
x620
x5
x85
x3
x4
x1308
x876
x133
x888
x501
x1
x8999
x1
x10
x89
x138
x143
x24
x85
x3
x40
x332
x1165
x2
x255
x25
x455
x280
x2
x1600
x7
x98
x4
x119
x5750
x78
x48
x74
x5
x3
x25
x13
x42
x12
x1
x450
x5
x1
x175
x447
x1577
x87
x40
x6
x50
x7
x8
x8
x62
x2
x6
x5
x82
x6
x2980
x16
x513
x13
x258
x44
x481
x1035
x39
x130
x221
x236
x246
x418
x339
x96
x207
x209
x1
x190
x7
x2
x183
x7
x9
x3970
x30
x968
x99
x1
x590
x147
x4
x139
x243
x320
x267
x131
x162
x9
x2672
x3739
x138
x17
x1009
x502
x558
x639
x205
x159
x356
x9
x1625
x837
x220
x73
x346
x91
x1
x157
x9
x10
x515
x206
x326
x330
x88
x56
x672
x1070
x93
x595
x212
x511
x51
x136
x17
x28
x461
x7
x102
x38
x354
x147
x19
x35
x45
x39
x1495
x5017
x20
x243
x1
x138
x91
x20
x53
x11
x424
x5
x124
x288
x18
x34
x169
x7
x17
x96
x230
x1
x1
x1457
x1

16

กระทู้

253

โพสต์

5หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
293783
เงินตำลึง
99348
ชื่อเสียง
13777
ความหิว
390

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)ใบรับรองเหมืองแร่จินไช่เหริน(รายสามปี)

คุณธรรม
172
ความชั่ว
0
ความโหด
150
ครึ่งแสน
เลเวล 1

ฟง ฟงเยี่ย

" ฟ่านเหลียนเกอเก่อ! "
pet
โพสต์ 2018-5-2 21:07:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[เรียนรู้จากแม่ทัพเผิง]
[แฟรชแบ็คย้อนหลังวันที่ 15 เมษายน]
[ไช่ฟ่านเหลียน]
บทที่ 5 เรียนผูกได้ย่อมเรียนแก้ได้ : สำรวจตรวจตรา (4)

ขี่ม้าเดินไปมาสุดท้ายแล้วสถานที่ที่ห้าของเขาก็มาหยุด ณ ลานจตุรัสกลางเมืองอู๋จวิ้น บรรยากาศมีแต่ความครึกครื้นเนื่องจากที่แห่งนี้มีกิจกรรมตลอดเวลาเพราะชาวเมือง.. ไม่สิ..เพราะคนหนุ่มสาวชอบหาความรื่นเริงและความสำราญกันอยู่ตลอด

เดินเที่ยวกับม้าด้วยสีหน้าที่ดีขึ้นมาเล็กน้อยแต่ก็ไม่มากเท่าที่ควร…

ฟ่านเหลียนในตอนนี้แทบดูเหมือนคนเหงาในที่แห่งนี้เพราะไม่มีหญิงสาวที่เดินเคียงข้าง ไม่มีกลุ่มเพื่อนที่ชวนไปดื่มเมรัยสำเริงสำราญ มีแต่ม้าท่าทางเบื่อผู้คนกับคนท่าทางเบื่อม้าเดินแทรกกลางคนมีคู่กับคนมีเพื่อนฝูงทั้งหลาย

“ใช่ว่าเจ้ารำคาญตัวเดียว”

“ฮี้” (และใช่ว่าท่านรำคาญเพียงผู้เดียว)

“เฮ้อ/พรืด ถอนลมหายใจใส่กันอย่างรู้ว่าเพราะอะไร

“เจ้าไม่มีเพื่อนมาด้วยรึ?” ฟ่านเหลียนหันไปมองข้าง เด็กหนุ่มตัวเล็กท่าทางมีฐานะเอ่ยทักเขาด้วยรอยยิ้มไมตรีจิต จนฟ่านเหลียนได้แต่ยิ้มบางๆอย่างคนพึงมีมารยาทกลับไป

“ใช่ ข้ามากับม้า”

“งั้นเดินเที่ยวกับข้าหรือไม่ข้าก็ไม่มีคนมาด้วย”

“เจ้าไม่มีเพื่อนมาด้วย?”

“อือ.. เรียกว่าไม่มีใครคบดีกว่า”

“ทำไม?” ฟ่านเหลียนขมวดคิ้วในขณะที่เดินเล่นพร้อมกับชายหนุ่มคนดังกล่าว

“ข้าขี้โรคน่ะ สุราก็ร่ำไม่ได้ ที่ทำได้ก็มีเพียงทำงานบัญชีอยู่ที่บ้าน คอยตรวจสอบเงินที่เข้าออก”

“ออ.. เเล้วทำไมวันนี้ถึงออกมาได้ล่ะ”

“ข้าปีนกำแพงออกมา”

“ฮะ!? เจ้าว่าอะไรนะ ปีนกำแพง?” เด็กหนุ่มตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงัก จนฟ่านเหลียนแทบกุมขมับ

“คนที่จวนเจ้าคงได้หากันตาเหลือกแน่” เสียงหัวเราะใสๆดังขึ้น

“ก็ข้าเบื่อนี่นา อยู่แต่ในจวนทั้งวันแบบนั้น นี่หากข้าแข็งแรงนะข้าจะออกไปผจญภัยให้ทั่วเลย”

“เอาแค่เมืองนี้ให้หมดก่อนเถอะเจ้าน่ะ”

“พูดเหมือนเจ้าไปมาทั่วแล้ว?”

“ก็เกือบๆ”

“เห? จริงรึ ทำไมถึงได้เดินทางไปทั่วเสียขนาดนั้นเล่า” เสียงใสถามด้วยความสนใจ

“ก็เป็นทหารนี่ ได้งานมาก็ต้องเดินทางสำรวจทำไปทั่ว”

“จริงรึ? ข้าดูไม่ออกเลย หน้าท่านหวานขนาดนี้ข้านึกว่าพ่อค้าเสียอีก” ฟ่านเหลียนหัวเราะเล็กน้อยแล้วตอบกลับไป

“ข้าไม่ชอบบัญชี แต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าข้าทำไม่ได้ ข้าก็เคยทำอยู่เล็กน้อย”

“เป็นทหารนี่ดีจังนะ..”

“ถ้าดีจริงคนทำไมถึงไม่มาสมัครทำงาน ข้าไม่เข้าใจ กองกำลังก็ต้องการเยอะแยะ ไม่เห็นมีใครสน แถมความสงบของเมืองนี้ก็ใช่จะมีไปตลอด..”

“เอ๋? เจ้าพูดยังกับเมืองของเรามีเรื่องร้าย”

“ก็มีน่ะสิ”

“เอ๋?”

“นี่เจ้าไม่รู้รึ” ฟ่านเหลียนขมวดคิ้วสงสัย

“ไม่ใช่แค่ข้าหรอก คนอื่นก็คงไม่รู้ไม่งั้นคงไม่ทำตัวเสเพลไปหมด”

“แต่ข้าว่าเรื่องมันออกจะใหญ่โตทำไมถึงไม่ได้ยิน เพราะเจ้าอยู่แค่ในจวนรึเปล่าเลยไม่รู้”

“ข้าแอบปีนออกมาบ่อยยังไม่รู้เลย..”

“เอ๊ะเมื่อกี้เจ้าว่าไงนะ ปีนออกมาบ่อย?”

“เปลี่ยนเรื่องๆ เอาเป็นเรื่อง อืม...ทำไมท่านมาที่นี่คนเดียว”

“มาทำงาน แต่มาแล้วก็เห็นแต่คนไม่สนทำงานทำการอะไรข้าล่ะเหนื่อยใจ”

“ข้าก็พอเข้าใจเมืองข้าอยู่ ก็ออกจะรักสบายเพราะคิดว่าคงสงบสุขล่ะมั้ง”

“งั้นหรือ..”

ระหว่างนั้นชายหนุ่มก็เดินกับหนุ่มน้อยข้างที่พึ่งรู้จักไปสักพัก ก่อนจะขอไปทำธุระต่อเพราะเห็นว่าไหนๆก็ได้ออกมาแล้วก็ขอทำให้เสร็จสิ้นวันเดียวไปเลย

“ข้าไปแล้วนะ เจ้าก็กลับจวนดีๆอย่าริปีนกำแพงบ่อยๆเป็นสาวเป็นนาง”

“ท่าน!?”

“ไม่อยากให้ใครรู้ทีหลังก็อย่าทาเครื่องหอม นั่นล่ะรีบกลับบ้านไป๊ ที่บ้านเป็นห่วงเจ้าแล้วล่ะมั้งนั่น ข้าไปล่ะ”

JX007 5/16




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +35 เงินตำลึง +2500 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 35 + 2500 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

สวัสดี
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ทวนกรีดนภา
กราดิอุสโอธีมัส
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ม้าตี๋หลูทมิฬ
หงอนคู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x15
x1
x1
x5
x2
x5
x17
x5
x50
x1
x6
x20
x88
x56
x203
x110
x6
x50
x4
x6
x6
x1
x7
x102
x48
x2
x66
x2
x131
x11
x120
x84
x168
x100
x1
x22
x10
x60
x54
x178
x176
x301
x206
x1795
x370
x381
x2395
x200
x260
x2297
x108
x419
x80
x10
x876
x178
x1
x191
x125
x2990
x5
x356
x30
x36
x3420
x1
x1
x1
x300
x10
x30
x2
x50
x3000
x5357
x1
x100
x11
x15
x20
x100
x1
x2758
x50
x42
x10
x86
x118
x110
x24
x10
x30
x25
x40
x7
x5
x3
x206
x24
x10
x19
x2
x10
x10
x10
x30
x10
x25
x29
x54
x1
x1
x20
x8
x15
x11
x4
x180
x15
x29
x1
โพสต์ 2019-5-12 20:01:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เจ้าสำราญคิ้วขาว
     ได้ทำงานและลงแรงบ้างสุขภาพและร่างกายจะได้มีแรงกระตุ้น  นั้นคือสิ่งที่ประมุขของจวนขุนนาลชลประทานตระหนักรู้หลังจากที่ได้ทำฝายทดน้ำใหม่  ตามจริงอยากพาคชสารเชือกงามที่ได้รับมาเมื่อหลายปีก่อน  ออกไปเล่นน้ำที่แม่น้ำแยงซีเกียงแต่พอได้ทราบข่าวเรื่องเมืองท่าปิดตัว  ทำให้ต้องระงับออกไปก่อน  ได้แต่สาดน้ำคลายร้อนให้มันเท่านั้นเอง  หลี่เซี้ยนเจ่อได้สนุกกับการที่เห็นช้างตัวนั้นใช้งวงสาดน้ำใส่ตนเองกับบรรดาสาวใช้และบ่าวที่ยืนอยู่บริเวณส่วนคอกสัตว์  ระยะหลังมานี้ได้ผ่อนปรนความเข้มงวดลงมาบ้าง  เพราะไม่อยากให้บรรยากาศในจวนอึมครึม  ข้าวของ  เครื่องประดับตกแต่งภายในจวนล้วนเป็นเถ้าหลี่บิดาของตนเองซื้อนำมาไว้ให้ทั้งสิ้น  แล้วแต่ละชิ้นรวมกันแล้วยังมากกว่าเบี้ยหวัดเงินปีที่ได้รับเสียอีก  ใครใช้ให้เถ้าแก่หลี่ร่ำรวยอันต้นๆของนครหลวงกัน  แถมเพื่อนยังรวยไม่แพ้กันอีก  
     พอคิดถึงตรงนี้ชวนให้หลี่เซี้ยนเจ่อผู้นี้ห้อยกระบี่ออกมาเดินเล่นข้างนอกจวนในวันนี้  พบเจอกับไป๋หยุนเหนียงที่เขาอู่ไถ่ซานครั้งนั้น  ทำให้รู้สึกว่าตำแหน่งขุนนางของตนเองช่างไม่คู่ควรกับนางเสียเลย  ได้มาว่านางชอบไปบ้านขององครักษ์ที่ชื่อต้วนหงษ์อะไรนั้น  จากนั้นมาหากคราใดต้องขึ้นยังนครหลวง  ตนเองคงจะต้องเลี่ยงพบเจอนาง  ด้านปัญญาญาณคงมีแต่บิดาของตนเองที่จะรับมือกับนางและพ่อของได้  หนแรกที่ได้ยินจากปากบิดาว่านางชอบพอกับขอทานรายหนึ่ง  ยังรู้สึกว่าสู้ได้ไม่ยากเย็น  คราวนี้คงจึงได้แค่แวะเวียนไปเยี่ยมเยียนบ้านตนเองเพียงพอแล้ว
     หลี่เซี้ยนเจ่อเดินมือไพล่หลังพร้อมด้วยกระบี่ห้อยข้างเอวมาเรื่อยๆจากจวน  ทักทายและพูดคุยกับชาวบ้านอย่างเป็นกันเอง  เด็กน้อยบางคนวิ่งเข้ามาเล่นกระบี่และรีบวิ่งกลับเข้าบ้าน  ที่นี่ไม่ใหญ่โตเท่านครหลวงแต่ความรู้สึกอบอุ่นและความสงบสุขกลับเทียบกันไม่ได้เลย  เพียงไม่นานเดินมาถึงลานกว้างจตุรัสกลางเมืองแล้ว  ยามค่ำคืนพลุ่งพล่านไปด้วยผู้คนที่เดินสวนทางกัน  พอจะคาดเดาในใจได้ว่าบางคนคงมุ่งหาความบันเทิงอย่างบ่อนในเมืองที่มาตั้งได้ไม่นาน  ซึ่งตำแหน่งที่ตั้งบอกได้ว่าลับตาคนยิ่งนัก
     ขณะที่กำลังยืนประสานมือใต้แขนเสื้อสายตาเห็นว่ามีกลุ่มชายฉกรรจ์สามคน  หนึ่งคนเดินนำหน้าสองคนเดินตามหลัง  ลักษณะท่าทางบอกได้ชัดเจนว่าคงมาตามหาใครสักคน  แววตามุ่งมั่นอย่างเห็นได้ชัด  ตอนนี้เขาเป็นชายคิ้วขาวที่ใครพบต้องเข้าใจว่าล่วงเลยเข้าวัยชราแล้ว  ซึ่งบุคคลิกกลับไม่ได้บ่งบอกให้เป็นเช่นนั้น  วันนี้ตนเองมาเดินสูดอากาศบริสุทธิ์นอกบ้าน  จึงไม่ได้อยากปะทะกับผู้ใดโดยไม่จำเป็น  หากเห็นสิ่งใดไม่ปรกติย่อมยื่นมือเข้าช่วยเหลืออย่างแน่นอน  แต่พวกนักเลงโดยปรกติมักจะหลีกเลี่ยงปะทะกับขุนนางเพราะไม่อยากประสบปัญหาที่กำลังจะตามมา
     พอดีว่ามีมือปราบสองคนเดินผ่านหน้ามาพอดีกำลังจะทักทายตนเอง  ทำให้ต้องยกมือขึ้นห้ามไว้แล้วรั้งตัวให้รอก่อน  หลี่เซี้ยนเจ่อทำเป็นยืนจับกลุ่มคุยกับมือปราบสองคน  แท้จริงแล้ววางแผนรับมือรับสามนักเลงโฉดที่กำลังยืนรอใครสักคน  การรอคอยไม่ยาวนานอย่างที่คิดไว้  ชายฉกรรจ์ที่เหมือนหัวหน้าออกมายืนสกัดเด็กหนุ่มคนหนึ่งไว้ตรงหน้า  แล้วเพราะคุ้ยเคยกับมือปราบสองคนเป็นอย่างดีการทำงานจึงราบรื่น  จากนั้นเดินมาคุยข้างเจดีย์  การพูดคุยของนักเลงคุมบ่อนคงจะไม่ราบรื่นดั่งใจหวัง  เพราะเด็กหนุ่มนั้นไม่มีของตามที่มันต้องการ  หลี่เซี้ยนเจ่อพยักหน้าให้มือปราบนามว่าหยางจูเดินเข้าไปเจรจาให้แทน  สิ่งที่ได้กลับมาคือหมัดที่หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์พุ่งสวนเข้ามา  โชคดีที่หยางจูหลบได้ทัน  หลี่เซี้ยนเจ่อและหม่าเฉาหมุนตัวเข้ามาร่วมวงสู้ด้วยกัน
     ทันใดนั้นการต่อสู้ได้เปิดฉากขึ้นที่จตุรัสกลางเมือง  หลี่เซี้ยนเจ่อให้เด็กหนุ่มรีบหลบออกไปก่อน  ส่วนทางตัวเองแยกสู้กันคนละคนทักษะยุทธ์ทั้งทางกลุ่มชายฉกรรจ์และหลี่เซี้ยนเจ่อต่างไม่ด้อยกว่ากัน  ต่างกันเพียงการฝึกปรือและประสบการณ์  หยางจูและหม่าเฉาเป็นมือปราบมีฝีมือไม่ด้อยกว่าใครในวงการมือปราบของเมืองนี้  ส่วนหลี่เซี้ยนเจ่อเป็นขุนนางบุ๋นที่มีประสบการณ์ด้านบู๊มาเหมือนกัน  ต่างฝ่ายต่างใช้หมัดแลกหมัด  ดุเดือดสุดคือคู่ของหยางจูส่วนของหม่าเฉาไม่นานสยบลงได้ราบคาบ  ตัวเองหลบหลีกด้วยการให้อีกฝ่ายเหนื่อยหอบและหยุดไปเอง  แต่มันไม่ได้ผลตามที่ต้องการจึงใช้ไม้ที่หาได้แถวนั้นฟาดลงไปแทน  แล้วจบลงด้วยตบฝ่ามือลงกลางหลังจนล้มลงไปนอนกับพื้น  หลังจากนั้นไม่นานหยางจูสยบหัวหน้ามันได้ในที่สุด  ชาวบ้านที่ยืนมุงดูแถวนั้นยืนปรบมือให้พร้อมเพรียงกัน
     หลี่เซี้ยนเจ่อเรียกเด็กหนุ่มออกมาแล้วจ่ายหนี้พนันให้ชายฉกรรจ์สามคน  เขายืนมองดูเด็กหนุ่มคนนี้เห็นว่าหน่วยก้านดี  จึงอยากชักชวนให้มาทำงานด้วยกัน  และอยากฝึกให้มาเป็นคนอารักขาในวันข้างหน้า  
   "เจ้าชื่ออะไร"  หลี่เซี้ยนเจ่อไถ่ถามอย่างอ่อนโยน
   "ข้าชื่อจางฟงครับ"
     เวลาผ่านไปไม่นานหม่าเฉาและหยางจูสองมือปราบขอตัวกลับก่อน  ส่วนหลี่เซี้ยนเจ่อพาจางฟงเดินกลับจวนด้วยกัน  อย่างน้อยจากนี้หากฝึกฝนให้ดีอาจจะกลายเป็นบุคคลชั้นยอดได้ในอนาคต  เด็กหนุ่มคนนี้มีแววตาของอัจฉริยะ  
@Admin


     




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-5-12 20:11

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -80 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -80 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กราดิอุสทมิฬ
หลี่ซื่อชุนชิว
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x3
x13
x1
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-7-16 06:14

ขึ้นไปด้านบน