ดู: 562|ตอบกลับ: 16

{ เมืองซินเอี๋ย } สุสานหิ่งห้อย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-21 20:23:22 |โหมดอ่าน

❁ สุสานหิ่งห้อย 




สุสานหิ่งห้อยที่ยามค่ำคืนจะเต็มไปด้วยหิ่งห้อยจำนวนมากออกมาจากต้นไม้
ไม่มีผู้ใดทราบที่มาของหิ่งห้อยเหล่านี้ ว่ากันว่ามันแทนวิญญาณของผู้เสียชีวิต
แต่ละตัวมีหน้าที่คอยส่องแสงสว่างนำทางวิญญาณไปสู่สุคติ
และเมื่อมีตัวใดตายไปนั่นหมายความว่าวิญญาณดวงหนึ่งได้ไปเกิดใหม่
เช่นเดียวกับการที่มีหิ้งห้อยตัวใหม่ถือกำเนิดขึ้น..

เวลาที่หิ่งห้อยปรากฏตัว : 00:00 - 02:00 คืนจันทร์ดวงใหม่ เท่านั้น
นอกจากนี้ยังสามารถชมหิ่งห้อยได้ในเทศกาลประจำปีแห่งเมืองซินเอี๋ย
ซึ่งเป็นช่วงเวลาเกิดสุริยุปราคา..

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-7-21 20:27:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-7-22 02:08

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 69 ) อินซื่อป๋อ - 23

     คนในตระกูลเติ้งทั้งนายบ่าวช่วยกันถือจอบคนละไม้คนละมือร่วมกับผู้ดูแลสุสาน ขุดหลุมลงไปลึกพอที่คนๆหนึ่งจะยืนได้ครึ่งเข่า พวกเขาต้องขุดประมาณสี่สิบกว่าหลุม นั่นทำให้เวลาล่วงเลยไปพอสมควร เกวียนขนร่างไร้วิญญาณถูกเข็นโดยวัวลากตามมาพร้อมคนอีกกลุ่มหนึ่ง

      เติ้งอวี่ถลกแขนเสื้อขึ้นขุดหลุมอย่างเงียบๆ ระหว่างนั้นคนอื่นๆก็ช่วยกันนำร่างไร้วิญญาณลงจากเกวียน หงเมี่ยวลั่วค่อยๆอุ้มร่างนั้นอย่างเคารพส่งให้อิซูมิ ยูตะส่งต่อไปที่หลุม

     @YutaIzumi

      หรั่นซิ่นหลี่ช่วยเติ้งอวี่กับจางฝูขุด ระหว่างนั้นคนอื่นๆก็พากันเข้ามาโกยดินไว้ไม่ให้มันทับที่เดิม อีกส่วนหนึ่งไปเตรียมของมาสักการะส่งวิญญาณไปสู่ภพภูมิหน้า

     @Zhangfu

     “เอาล่ะ ดูเหมือนหลุมจะพอแล้ว ศพของคนตระกูลเติ้งเราจะฝังพวกเขาแล้วทำพิธีนะ ส่วนศพของพรรคเมาเซียนคิดว่าคงต้องเผาพวกเขาในป่า พวกเราจำเป็นต้องทำลายหลักฐาน” เติ้งอวี่อธิบายระหว่างนั้นเขาก็เข้ามาช่วยทุกคนอุ้มร่างพี่น้องค่อยๆทยอยลงหลุมไป

     @YutaIzumi

        “เผาเลยหรือ..” หรั่นซิ่นหลี่มอง ถึงพวกเขาจะเป็นคนไม่ดีแต่นางก็สงสารไม่น้อยที่ญาติพี่น้องจะไม่ได้รับรู้เรื่องราวของคนตาย

        “ต้องทำ.. เพื่อคนในภายภาคหน้า”

        นางจึงพยักหน้าตอบ แล้วหงเมี่ยวลั่วก็เข้ามาช่วยอีกแรงเพราะเห็นว่าหญิงสาวอ่อนแรงเกินไป

        “ไปนั่งเถอะ แม่นางหรั่น”

        “แต่ว่า..”

        “ไม่เป็นไร ทางนี้พวกเราจัดการกันเองได้” เติ้งอวี่เองก็เห็นว่าหรั่นซิ่นหลี่เรี่ยวแรงน้อยเกินไป แค่เห็นนางช่วยพาศพขึ้นเกวียนก็ดูเหนื่อยแทนแล้ว

     @Zhangfu

     @YutaIzumi

      หรั่นซิ่นหลี่จึงพยักหน้าตอบแล้วยอมนั่งลงแต่สุดท้ายนางก็ทนไม่ได้ไปช่วยพวกคนอื่นๆเตรียมของทำพิธีแทน

        ไม่นานทุกร่างยอกเว้นคนของพรรคเมาเซียนก็ถูกพาไปลงหลุมอย่างสงบ หรั่นซิ่นหลี่ช่วยคนอื่นๆหอบป้ายชื่อสกุลมาปักไว้เหนือหลุมพร้อมโต๊ะที่เต็มไปด้วยของทำพิธี เติ้งอวี้เริ่มที่จุดธูปแล้วกล่าวไว้อาลัยด้วยเสียงเรียบที่แฝงไปด้วยความเศร้า

        “พี่น้องตระกูลเติ้งทั้งหลายและสหายผู้มีน้ำใจ พวกเรามารวมกันในวันนี้เพื่อทำความเคารพร่างไร้วิญญาณของพี่น้องตระกูลเติ้งที่ร่วมปกป้องตระกูล ทุกท่านในที่นี่เปรียบเสมือนพี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน ข้า เติ้งอวี่ เจ้าบ้านตระกูลเติ้งคนปัจจุบัน ขอแสดงความไว้อาลัยและความเคารพต่อจิตวิญญาณของพวกท่านในวันนี้ ขอให้ทั้งสี่สิบคนไปสู่สุคติและเกิดใหม่ในภพภูมิที่ดีกว่านี้ พวกเราจะจดจำเรื่องราวของทุกคนไว้ในความทรงจำเสมอว่าพวกท่านคือผู้กล้าหาญและเป็นครอบครัวเดียวกัน”

     @YutaIzumi

     @Zhangfu

        หรั่นซิ่นหลี่ยืนประสานมือสงบนิ่งก่อนจะคุกเข่าลงตามเติ้งอวี่ที่ปักธูปลงบนดินแล้วคุกเข่าคารวะเคารพศพเช่นเดียวกับหงเมี่ยวลั่วและคนอื่นๆที่ยืนอยู่ข้างหลังเติ้งอวี่

     “คารวะครั้งที่หนึ่ง แด่ความเป็นครอบครัว”

      คารวะ

     “คารวะครั้งที่สอง แด่ความกล้าหาญ”

     @YutaIzumi

      คารวะ

     @Zhangfu

     “คารวะครั้งที่สาม แด่ความเคารพต่อจิตวิญญาณ”

     @YutaIzumi

      คารวะ

     @Zhangfu

        จบพิธีแล้วเติ้งอวี่จึงลุกขึ้นยืนหันมาบอกคนอื่นๆ “เอาล่ะ เสร็จพิธีแล้ว ส่วนศพพรรคเมาเซียนทั้งหมดข้าจะให้คนพาไปเผาในป่า” เขาบอกก่อนจะเดินไปสั่งงานกับคนตระกูลเติ้ง ไม่นานก็มีกลุ่มหนึ่งนำศพของพรรคเมาเซียนบนเกวียนเข้าไปในป่าไม่ใกล้ไม่ไกลเพื่อเผาทำลาย ดูเหมือนว่าคนเหล่านั้นจะมีของติดตัวด้วย พวกบ่าวเอาออกมาเพื่อดูว่ามีอะไรพอใช้เป็นหลักฐานได้บ้างก่อนนำกลับจวนไป

       “ข้าเองก็ขอบคุณในน้ำใจพวกท่านมาก ..ไม่ทราบว่าแม่นางชุดเขียวมีนามว่าอะไร?” เติ้งอวี่เพิ่งได้โอกาสถามจางฝู เช่นเดียวกับหงเมี่ยวลั่วที่รอใครมาคลายความสงสัย

     @Zhangfu

        “ไม่เลย แม่นางช่วยพวกเราอีกแรง ไม่เช่นนั้นแล้วคงได้สูญเสียกันมากกว่านี้แน่ๆ” เติ้งอวี่กล่าวก่อนจะขอตัวไปจัดการธุระศพพรรคเมาเซียน

        “นางเป็นสหายท่านหรือแม่นางหรั่น?” คนเดินมาใกล้แล้วกระซิบถาม

        “ถูกแล้ว นางเป็นสหายข้า”

        @YutaIzumi

     “แล้วแม่นางจางจะไปเลยหรือ?” ถามจางฝู

     @Zhangfu

     “ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปส่ง”

     “ข้าไปด้วย”

     @Zhangfu

     “เอาอย่างนั้นหรือ? อา.. ตกลง เช่นนั้นแล้วท่านก็เดินทางดีๆ” หรั่นซิ่นหลี่บอกแล้วประกบมือคารวะอำลาส่งคนที่เดินจากไป

     @YutaIzumi

      หรั่นซิ่นหลี่กระพริบตามองพร้อมกับหงเมี่ยวลั่วที่ยืนจับมือนางอยู่เพราะรู้ดีว่าหญิงสาวยังใจเสียไม่น้อย “อา สักครู่พวกเราจะกลับไปทำความสะอาดจวนกับถนนที่พังน่ะ” หรั่นซิ่นหลี่ตอบ จำได้ว่าก่อนจะออกมาจวนและรอบข้างเละไม่น้อยเลย

     @YutaIzumi

     “ไม่เลย” เติ้งอวี่เดินกลับมาพอดี

     “เรื่องถึงขนาดนี้แล้ว คุณชายอิซูมิก็ช่วยเหลือพวกเราขนาดนี้… ข้าคิดว่าท่านไว้ใจได้ ข้าจะเล่าให้ฟังถึงเรื่องที่ท่านสงสัย” นางหมายถึง อินซื่อป๋อ จำได้ว่าอิซูมิ ยูตะ มาทุกครั้งถามทุกครั้ง เขาดูไว้ใจได้เช่นนั้นแล้วไม่มีเหตุผลอื่นที่จะเก็บเรื่องนี้จากคนที่ช่วยชีวิตพวกตน

     @YutaIzumi

     “ง่ายมาก ถ้ายูต๋าเล่นไม่ซื่อ เค้าก็จะเฉือนคอให้เอง ~” หงเมี่ยวลั่วยิ้มมอง

     @YutaIzumi

     “ฮิๆ ทาน ให้ หมด นะ คะ” พูดเน้นคำ

     “ถ้างั้นเรากลับจวนกันเถอะ” หรั่นซิ่นหลี่บอกแล้วเดินตามเติ้งอวี่ที่เดินนำไปแล้ว

@Admin @YutaIzumi @Zhangfu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1

88

กระทู้

995

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
63305
เงินตำลึง
243793
ชื่อเสียง
59537
ความหิว
311

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1392
ความชั่ว
531
ความโหด
747
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-7-21 20:45:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-7-21 21:35

สัญญาจ้าง พาร์ท :: เดินทางเก็บเกี่ยวประสบการณ์
[ขุดหลุมฝังศพ นานๆข้าจะเป็นคนดีฝังศพศัตรูสักที]

     ในช่วงกลางวันจางฝูได้ตามพวกหรั่นซินหลี่ไปยังสุสารเพื่อจัดการฝังศพคนของจวนตะกูลเติ้งและศพของพวกคนพรรคเมาเซียนที่ตายในสงครามขนาดย่อมๆในจวนตะกูลเติ้ง  เดินมาได้ไม่นานพวกเธอก็มาถึงที่สุสารจนได้ก่อนที่คนที่มาด้วยจะร่วมด้วยกันคนละไม้คนละมือขุดหลุมเพื่อเตรียมสำหรับฝัง รวมถึงตัวของเธอเองด้วยถึงในความคิดเธอมันจะดูยุ่งยากไปเสียหน่อยสำหรับการจัดการฝังคนทั้งสี่สิบคน  พวกคนในตะกูลนั้นไม่เท่าไหร่ แต่เจ้าคนพรรคเมาเซียนนี่ เอาไปโยนๆแถวป่าให้สัตว์กินน่าจะมีประโยชน์มากกว่า


     แต่ถึงจะคิดไปแบบนั้นก็ทำไม่ได้อยู่ดี เพราะถ้าทำเธอคงได้โดยคนอื่นที่นี่มองแปลกๆเป็นแน่ ไม่่ใช่ว่าเธอใจดำอะไรหรอกนะ เพียงเเค่มันยุ่งยากเสียจนเธอเริ่มรู้สึกรำคาญก็เท่านั้นเอง


      จางฝูมองดูการขนศพลงหลุมอย่างให้เกียรติ ก่อนที่เธอจะหันไปอุ้มเอาร่างไว้วิณญาณของคนตะกูลเติ้งลงไปวางในหลุม ส่วนศพของพวกเมาเซียนนั้น เพียงเเค่เอาเท้าเขี่ยลงหลุมอีกหลุมที่ถูกแยกเอาไว้ในจังหวะที่น่าจะไม่มีใครเห็นแน่ละ แค้นครั้งนั้นใครจะไปลืม ดันมากระชากแล้วทำให้เธอต้องตัดผมไปขนาดนั้น มันก้ต้องมีเเค้นกันมั้งละหว่า


         “ตายๆไปแล้วก็ไปเกิดไกลๆไม่ต้องมาเป็นผีมาหลอกข้าอีกนะ” เธอเอ่ยเบาๆแล้วหันไปหยิบจอบมาเขี่ยดินลงไปกลบร่างไรวิณญาณเหลานั้น ก่อนที่เธอจะหลบไปยืนดูห่างๆให้พวกท่านหรั่นเป็นผู้ตัดสินใจจะทำอะไรต่อ แต่ในระหว่างที่กำลังตักดินถม พลันดวงตาของเธอก้เหลือบไปเห็นของบางอย่างล่วงลงมาจากศพก่อนที่เธอจะหยิบของทั้งสองขึ้นมาแล้วเก็บใส่สาบเสื้อไป "เป็นผีคงไม่ต้องใช้ของพวกนี้สินะ เพราะงั้นข้าขอละขอบใจ"


        จางฝูยืนมองดูพวกท่านหรั่นที่กำลังพูดคุยปรึกษากันเงียบๆแล้วไปมองจู๋เว่ยที่โผล่มายืนอยู่ข้างๆในสภาพเหงื่อโทรมกาย “ไปอาบน้ำมารึ” เธอเอ่ยถามอย่างติดตลก


      “ข้าเเรงน้อยเจ้าก็รูยังจะให้ใช้แรง” ชายหนุ่มเอ่ยพรางเหลือบไปมองศพพวกเมาเซียนที่เขาพึ่งรู้จากหญิงสาวมาน่านางและเจี๋ยเฟยมีคดีกับเจ้าพวกนนี้อยู่ตั้งแต่ที่ยังไม่ได้ไปปอมเปอีโดยเป้าหมายของพวกมันก็ไม่ใช่อะไรหากเเต่เป็นเคล็ดวิชาที่่เจี๋ยเฟยมีติดตัวไว้นั้นเอง ‘เเค่เคล็ดวิชา ถึงกับฆ่าคนมากมายเพียงนี้ ’        
       “ออกแรงเสียบ้าง ไม่ดีรึไง” เธอเอ่ยแล้วยิ้มมองชายหนุ่มข้างๆก่อนจะหันไปเห็นแม่นางหรั่นที่อาการไม่ค่อยสู่ดีเท่าไหร่ จึงเดินไปอยู่ใกล้ๆเผื่อมีอะไรเกิดขึ้นจะได้ช่วยรับไว้ได้ทัน


      “เจ้าไปนั่งพักเถอะที่เหลือพวกข้าแบกลงเอง เห็นข้าตัวเล็กๆแต่ข้าเเรงเยอะนะ” เธอหันไปเอ่ยกับท่านหรั่นแล้วยิ้มให้ซึ่งนางก็เพียงพยักหน้าตอบเบาๆ ก่อนที่ตัวเธอจะเดินไปจัดการเดินไปแบกเอาศพเเล้วศพเล่าลงจากรถเข็นแล้วลากเอาลงไปนอนในหลุมทีละคนจนครบหมดทุกร่างก่อนที่เธอจะเดินไปนั่งข้างท่านหรั่น ทิ้งให้จู๋เว่ยทำหน้าที่ตัดดินกลบหลุมต่อไป


       เพียงไม่นานศพทั้งของคนในจวนเติ้งและเมาเซียนก็ถูกย้าลงไปไว้ในหลุมจนครหมดทุกคน ก่อนที่ใครคนหนึ่งจะเดินนำป้ายชื่อสกุลมาปักไว้เหนือหลุมพร้อมโต๊ะที่เต็มไปด้วยของทำพิธี และเริ่มที่จุดธูปแล้วกล่าวไว้อาลัยด้วยเสียงเรียบที่แฝงไปด้วยความเศร้า


        “พี่น้องตระกูลเติ้งทั้งหลายและสหายผู้มีน้ำใจ พวกเรามารวมกันในวันนี้เพื่อทำความเคารพร่างไร้วิญญาณของพี่น้องตระกูลเติ้งที่ร่วมปกป้องตระกูล ทุกท่านในที่นี่เปรียบเสมือนพี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน ข้า เติ้งอวี่ เจ้าบ้านตระกูลเติ้งคนปัจจุบัน ขอแสดงความไว้อาลัยและความเคารพต่อจิตวิญญาณของพวกท่านในวันนี้ ขอให้ทั้งสี่สิบคนไปสู่สุคติและเกิดใหม่ในภพภูมิที่ดีกว่านี้ พวกเราจะจดจำเรื่องราวของทุกคนไว้ในความทรงจำเสมอว่าพวกท่านคือผู้กล้าหาญและเป็นครอบครัวเดียวกัน”


       “หลับให้สบาย อย่าได้มีอะไรค้างคาอีกเลยนะ” เธอเอ่ยเพียงสั้นแล้วมองดูเหล่าหลุมศพที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ทั้วบริเวณ ก่อนที่เธอและคนอื่นๆจะค่อยนั่งลงคุกเข่าและประสานมือสงบนิ่ง


      “คารวะครั้งที่หนึ่ง แด่ความเป็นครอบครัว”
      คารวะ
     “คารวะครั้งที่สอง แด่ความกล้าหาญ”
      คารวะ
     “คารวะครั้งที่สาม แด่ความเคารพต่อจิตวิญญาณ”
       คารวะ


       เมื่อเสร็จสิ้นพิธีชายที่น่าจะเป็นเจ้าบ้านตะกูลเติ้งก็ลุกขึ้นยืนแล้วหันกลับมาเอ่ยกับพวกคนอื่นๆ“เอาล่ะ เสร็จพิธีแล้ว ส่วนศพพรรคเมาเซียนทั้งหมดข้าจะให้คนพาไปเผาในป่า” เขาบอกก่อนจะเดินไปสั่งงานกับคนตระกูลเติ้ง ไม่นานก็มีกลุ่มหนึ่งนำศพของพรรคเมาเซียนบนเกวียนเข้าไปในป่าไม่ใกล้ไม่ไกลเพื่อเผาทำลาย


    “ข้าเองก็ขอบคุณในน้ำใจพวกท่านมาก ..ไม่ทราบว่าแม่นางชุดเขียวมีนามว่าอะไร?” ชายเจ้าบ้านตะกูลเติ้งหันมมาเอ่ยถามเธอที่ยืนอยู่กับจู๋เว่ยเงียบ ก่อนที่เธอจะยิ้มออกมาบางๆแล้วเอ่ยตอบ


     “ข้าชื่อจางฝู และพี่ชายข้าจางจู๋เว่ย”เธอเอ่ยตอบพร้อมกับหันมองแนะนำจู๋เว่ยที่ยืนอยู่ข้างให้ทุกคนได้รู้จัก  “ขออภัยที่ได้ไม่แนะนำตัวตั้งแรกแล้วก็ลอบเข้าจวนพวกเจ้า


     “ไม่เลย แม่นางช่วยพวกเราอีกแรง ไม่เช่นนั้นแล้วคงได้สูญเสียกันมากกว่านี้แน่ๆ” เติ้งอวี่กล่าวก่อนจะขอตัวไปจัดการธุระศพพรรคเมาเซียนต่อ


         @ยูต๋าาาาา


       ชายอีกคนที่เธอบังเอิญไปเจอเมื่อตอนงานเทศกาลเอ่ยถามขึ้น เเละดูเหมือนว่าเขาจะจำเธอไม่ได้เสียด้วย นี่เธอควรจะบอกเขาไปรึไม่บอกดีนะ


      “แล้วแม่นางจางจะไปเลยหรือ?”แม่นางหรั่นเอ่ยถามขึ้นแล้วหันมามองที่เธอ ซึ่งแน่นอนมันคงถึงเวลาที่เธอต้องไปเสียที


       “อ่า อย่างที่บอกไปก่ออนหน้านี้ ข้ายังมีธุระต้องไปจัดการคงต้องเดินทางต่อ”


     “ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปส่ง”


      “ข้าไปด้วย”


      แม่นางหรั่นกับแม่นางอีกคนเอ่ย หากเเต่โดนร่างบางในชุดเขียวนั้นเอ่ยดักไว้เสียก่อน เธอไม่อยากจะรบกวนคนอื่นๆไปมากว่านี้ เหตุผลที่เธอมาก็เพื่อส่งของคืนเท่านั้น


      “ไม่ต้องหรอก เจ้าอยู่พักผ่อนเถอะ แค่นี้เอง ข้าไหว สบายมากไม่รบกวนเจ้าหรอก”เธอเอ่ยแล้วยิ้มให้กับทั้งคู่ “ดูเเลรักษาตัวดีๆด้วยนะ” เธอเอ่ยก่อนจะประกบมือคำนับตอบก่อนที่ร่งบางจะเดินผละเเยกออกไปพร้อมกับจู๋เว่ย เพื่อที่เะอจะได้เริ่มเดินทางต่อเสียที


@Admin @YutaIzumi @LanXinLi


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +77 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 77 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นกลาง
ฮั่นเสียทองเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x30
x39
x2
x10
x42
x162
x1
x25
x102
x1
x40
x8
x46
x28
x16
x120
x2
x60
x90
x1
x20
x30
x38
x36
x784
x1
x2
x102
x110
x110
x130
x3572
x549
x150
x81
x36
x30
x20
x22
x4
x111
x333
x2
x9264
x10
x110
x1
x4
x10
x1
x2
x131
x1
x185
x62
x1
x2340
x6
x3
x35
x1
x1
x75
x1400
x8
x150
x65
x1000
x7
x8
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x342
x135
x60
x95
x1
x108
x7
x29
x90
x1
x3
x39
x3
x29
x2
x3
x74
x3
x109
x60
x29
x4
x91
x50
x100
x2
x15
x1124
x3
x30
x18
x68
x64
x32
x1397
x102
x180
x5
x117
x4
x2
x264
x637
x77
x139
x64
x99
x44
x320
x254
x259
x6
x40
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x71
x295
x264
x327
x780
x456
x26
x39
x127
x352
x512
x209
x92
x91
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x110
x141
x669
x473
x811
x660
x131
x71
x3198
x521
x27
x3
x1209
x55
x130
x1210
x8
x35
x3444
x1766
x3900
x4990
x7
x23
x40
x20
x41
x81
x347
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
679
เงินตำลึง
658
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
336

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
192
ความชั่ว
0
ความโหด
145
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2018-7-21 22:33:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2018-7-21 23:13

จดหมายจาก หลิวเว่ย 9


        คนในตระกูลเติ้งทั้งนายบ่าวช่วยกันถือจอบคนละไม้คนละมือร่วมกับผู้ดูแลสุสาน ขุดหลุมลงไปลึกพอที่คนๆหนึ่งจะยืนได้ครึ่งเข่า พวกเขาต้องขุดประมาณสี่สิบกว่าหลุม นั่นทำให้เวลาล่วงเลยไปพอสมควร เกวียนขนร่างไร้วิญญาณถูกเข็นโดยวัวลากตามมาพร้อมคนอีกกลุ่มหนึ่ง

        เติ้งอวี่ถลกแขนเสื้อขึ้นขุดหลุมอย่างเงียบๆ ระหว่างนั้นคนอื่นๆก็ช่วยกันนำร่างไร้วิญญาณลงจากเกวียน หงเมี่ยวลั่วค่อยๆอุ้มร่างนั้นอย่างเคารพส่งให้อิซูมิ ยูตะส่งต่อไปที่หลุม

        “.................” ทางยูตะเองก็ไม่ต่างกันมาก เขาก็พยายามช่วยงานต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการขุดหลุมหรือการย้ายศพพี่น้อยตละกูลเติ้งลงมาจากรถอย่างเงียบๆ ภายในใจเขาก็ได้เพียงคิดว่าถ้าตัวเองแข็งแกร่งกว่านี้ ผู้คนพวกนี่คงจะไม่มีจุดจบเช่นนี้

        หรั่นซิ่นหลี่ช่วยเติ้งอวี่กับจางฝูขุด ระหว่างนั้นคนอื่นๆก็พากันเข้ามาโกยดินไว้ไม่ให้มันทับที่เดิม อีกส่วนหนึ่งไปเตรียมของมาสักการะส่งวิญญาณไปสู่ภพภูมิหน้า

        “เอาล่ะ ดูเหมือนหลุมจะพอแล้ว ศพของคนตระกูลเติ้งเราจะฝังพวกเขาแล้วทำพิธีนะ ส่วนศพของพรรคเมาเซียนคิดว่าคงต้องเผาพวกเขาในป่า พวกเราจำเป็นต้องทำลายหลักฐาน” เติ้งอวี่อธิบายระหว่างนั้นเขาก็เข้ามาช่วยทุกคนอุ้มร่างพี่น้องค่อยๆทยอยลงหลุมไป

        “นั้นคงเป็นจุดจบที่เหมาะสำหรับพวกมันที่สุดแล้วละ”  ยูตะกล่าวขึ้นก่อนที่จะเดินมากลับมาออกมายืนดูเหล่าผู้คนที่กำลังไว้อาลัยให้กับพี่น้องของตัวเอง

        “เผาเลยหรือ..” หรั่นซิ่นหลี่มอง ถึงพวกเขาจะเป็นคนไม่ดีแต่นางก็สงสารไม่น้อยที่ญาติพี่น้องจะไม่ได้รับรู้เรื่องราวของคนตาย

        “ต้องทำ.. เพื่อคนในภายภาคหน้า”

        นางจึงพยักหน้าตอบ แล้วหงเมี่ยวลั่วก็เข้ามาช่วยอีกแรงเพราะเห็นว่าหญิงสาวอ่อนแรงเกินไป

        “ไปนั่งเถอะ แม่นางหรั่น”

        “แต่ว่า..”

        “ไม่เป็นไร ทางนี้พวกเราจัดการกันเองได้” เติ้งอวี่เองก็เห็นว่าหรั่นซิ่นหลี่เรี่ยวแรงน้อยเกินไป แค่เห็นนางช่วยพาศพขึ้นเกวียนก็ดูเหนื่อยแทนแล้ว

#หรั่นมีจุดอ่อนแรงน้อยค่ะ ปลดจุดอ่อนนี้หลังน้องปลดพิษ#

        “เจ้าไปนั่งพักเถอะที่เหลือพวกข้าแบกลงเอง เห็นข้าตัวเล็กๆแต่ข้าเเรงเยะนะ” จางฝูเอ่ยยิ้มๆก่อนจะเดินไปจัดการเดินไปแบกเอาศพเเล้วศพเล่าลงจากรถเข็นแล้วลากเอาลงไปนอนในหลุมทีละคนจนครบหมดทุกร่างก่อนที่เธอจะเดินไปนั่งข้างท่านหรั่น ทิ้งให้จู๋เว่ยทำหน้าที่ตัดดินกลบหลุมต่อไป

        “...........” เขาไม่ได้กล่าวอะไรต่อเพียงเดินไปช่วยขนศพต่ออย่างรู้งาน ไปเรื่อยๆ ที่ศพๆ อย่างระมัดระวังถ้าเป็นคนของตะกูลเติ้ง และทำอย่างไม่ใส่ใจกับศพของพวกพรรคเมาเซียน เรียกได้ว่ายูตะแทบจะโยนพวกเขาไปเลยด้วยซ้ำ

หรั่นซิ่นหลี่จึงพยักหน้าตอบแล้วยอมนั่งลงแต่สุดท้ายนางก็ทนไม่ได้ไปช่วยพวกคนอื่นๆเตรียมของทำพิธีแทน

        ไม่นานทุกร่างยอกเว้นคนของพรรคเมาเซียนก็ถูกพาไปลงหลุมอย่างสงบ หรั่นซิ่นหลี่ช่วยคนอื่นๆหอบป้ายชื่อสกุลมาปักไว้เหนือหลุมพร้อมโต๊ะที่เต็มไปด้วยของทำพิธี เติ้งอวี้เริ่มที่จุดธูปแล้วกล่าวไว้อาลัยด้วยเสียงเรียบที่แฝงไปด้วยความเศร้า

        “พี่น้องตระกูลเติ้งทั้งหลายและสหายผู้มีน้ำใจ พวกเรามารวมกันในวันนี้เพื่อทำความเคารพร่างไร้วิญญาณของพี่น้องตระกูลเติ้งที่ร่วมปกป้องตระกูล ทุกท่านในที่นี่เปรียบเสมือนพี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน ข้า เติ้งอวี่ เจ้าบ้านตระกูลเติ้งคนปัจจุบัน ขอแสดงความไว้อาลัยและความเคารพต่อจิตวิญญาณของพวกท่านในวันนี้ ขอให้ทั้งสี่สิบคนไปสู่สุคติและเกิดใหม่ในภพภูมิที่ดีกว่านี้ พวกเราจะจดจำเรื่องราวของทุกคนไว้ในความทรงจำเสมอว่าพวกท่านคือผู้กล้าหาญและเป็นครอบครัวเดียวกัน”

        “.........................” ชายหนุ่มรับฟังแต่โดยสงบพร้อมกับร่วมไว้อาลัยให้กับการจากไปหายสหายร่วมการต่อสู้ ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตามที

        “หลับให่สบาย อ่าได้มีอะไรค้างคาอีกเลยนะ” เธอเอ่ยเพียงสั้นแล้วมองดูเหล่าหลุมศพที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ทั้วบริเวณ

        หรั่นซิ่นหลี่ยืนประสานมือสงบนิ่งก่อนจะคุกเข่าลงตามเติ้งอวี่ที่ปักธูปลงบนดินแล้วคุกเข่าคารวะเคารพศพเช่นเดียวกับหงเมี่ยวลั่วและคนอื่นๆที่ยืนอยู่ข้างหลังเติ้งอวี่

        “คารวะครั้งที่หนึ่ง แด่ความเป็นครอบครัว”

        คารวะ

        “คารวะครั้งที่สอง แด่ความกล้าหาญ”

        คารวะ

        “คารวะครั้งที่สาม แด่ความเคารพต่อจิตวิญญาณ”

        คารวะ
        
        จบพิธีแล้วเติ้งอวี่จึงลุกขึ้นยืนหันมาบอกคนอื่นๆ “เอาล่ะ เสร็จพิธีแล้ว ส่วนศพพรรคเมาเซียนทั้งหมดข้าจะให้คนพาไปเผาในป่า” เขาบอกก่อนจะเดินไปสั่งงานกับคนตระกูลเติ้ง ไม่นานก็มีกลุ่มหนึ่งนำศพของพรรคเมาเซียนบนเกวียนเข้าไปในป่าไม่ใกล้ไม่ไกลเพื่อเผาทำลาย

        “ข้าเองก็ขอบคุณในน้ำใจพวกท่านมาก ..ไม่ทราบว่าแม่นางชุดเขียวมีนามว่าอะไร?” เติ้งอวี่เพิ่งได้โอกาสถามจางฝู เช่นเดียวกับหงเมี่ยวลั่วที่รอใครมาคลายความสงสัย

        “ข้าชื่อจางฝู และพี่ชายข้าจางจู๋เว่ย”เธอเอ่ยตอบพร้อมกับหันมองแนะนำจู๋เว่ยที่ยืนอยู่ข้างให้ทุกคนได้รู้จัก  “ขออภัยที่ได้ไม่แนะนำตัวตั้งแรกแล้วก็ลอบเข้าจวนพวกเจ้า”

        “ไม่เลย แม่นางช่วยพวกเราอีกแรง ไม่เช่นนั้นแล้วคงได้สูญเสียกันมากกว่านี้แน่ๆ” เติ้งอวี่กล่าวก่อนจะขอตัวไปจัดการธุระศพพรรคเมาเซียน ดูเหมือนว่าคนเหล่านั้นจะมีของติดตัวด้วย พวกบ่าวเอาออกมาเพื่อดูว่ามีอะไรพอใช้เป็นหลักฐานได้บ้างก่อนนำกลับจวนไป

        “นางเป็นสหายท่านหรือแม่นางหรั่น?” คนเดินมาใกล้แล้วกระซิบถาม

        “ถูกแล้ว นางเป็นสหายข้า”

        “ข้าว่าเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนรึเปล่านะ“ ยูตะย้อนนึกไปในความทรงจำของเขา เขาคุ้นว่าเหมือนจะเคยนาางที่ไหนมาก่อนแต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก
        
        “แล้วแม่นางจางจะไปเลยหรือ?” ถามจางฝู

        “อ่า อย่างที่บอกไปก่ออนหน้านี้ ข้ายังมีธุระต้องไปจัดการคงต้องเดินทางต่อ”

        “ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปส่ง”

        “ข้าไปด้วย”

        “ไม่ต้องหรอก เจ้าอยู่พักผ่อนเถอะ แค่นี้เอง ข้าไหว สบายมากไม่รบกวนเจ้าหรอก”เธอเอ่ยแล้วยิ้มให้กับทั้งคู่ “ดูเเลรักษาตัวดีๆด้วยนะ” เธอเอ่ยก่อนจะประกบมือคำนับตอบก่อนที่ร่งบางจะเดินผละเเยกออกไปพร้อมกับจู๋เว่ย

“เอาอย่างนั้นหรือ? อา.. ตกลง เช่นนั้นแล้วท่านก็เดินทางดีๆ” หรั่นซิ่นหลี่บอกแล้วประกบมือคารวะอำลาส่งคนที่เดินจากไป

        “ส่วนข้า…...นั้นสินะ จะเอาอย่างไรต่อดี” เขาพูดพร้อมยืนครุ่นคิดซักเล็กน้อย เขารู้สึกอยากจะทำอะไรให้สักอย่างกับตะกูลเติ้งที่เขานำปัญหามาสู่….อย่างน้อยส่วนหนึ่งก็เพราะเขา “มีอะไรข้าพอจะช่วยได้อีกหรือไม่” ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะถามคำถามออกไปแทน

        หรั่นซิ่นหลี่กระพริบตามองพร้อมกับหงเมี่ยวลั่วที่ยืนจับมือนางอยู่เพราะรู้ดีว่าหญิงสาวยังใจเสียไม่น้อย “อา สักครู่พวกเราจะกลับไปทำความสะอาดจวนกับถนนที่พังน่ะ” หรั่นซิ่นหลี่ตอบ จำได้ว่าก่อนจะออกมาจวนและรอบข้างเละไม่น้อยเลย

        “ถ้างั้นข้าจะขออยู่ช่วยต่อ พวกท่านจะลำบากใจกันหรือไม่” ยูตะกล่าวขึ้นพร้อมกับมองไปไปยังหรั่นซิ่นหลี่ สุดท้ายแล้วเขาก็ยังรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้นั้นมีความลับบ้างอย่างซ่อนอยู่ และเป็นความรับที่ไม่อยากให้คนภายนอกล่วงรู้ด้วย

        “ไม่เลย” เติ้งอวี่เดินกลับมาพอดี

        “เรื่องถึงขนาดนี้แล้ว คุณชายอิซูมิก็ช่วยเหลือพวกเราขนาดนี้… ข้าคิดว่าท่านไว้ใจได้ ข้าจะเล่าให้ฟังถึงเรื่องที่ท่านสงสัย” นางหมายถึง อินซื่อป๋อ จำได้ว่าอิซูมิ ยูตะ มาทุกครั้งถามทุกครั้ง เขาดูไว้ใจได้เช่นนั้นแล้วไม่มีเหตุผลอื่นที่จะเก็บเรื่องนี้จากคนที่ช่วยชีวิตพวกตน

        “จะดีอย่างงั้นรึ?” เขาถามกลับไปถึงแม้เขาจะสงสัยมากถึงมากที่สุดก็ตามที

        “ง่ายมาก ถ้ายูต๋าเล่นไม่ซื่อ เค้าก็จะเฉือนคอให้เอง ~” หงเมี่ยวลั่วยิ้มมอง

        “ข้าไม่อยากได้ยินคนที่เอาเกลือให้ข้ากินอย่างเจ้า พูดเรื่องนี้มากที่สุดแล้ว” ชายหนุ่มตอบพร้อมกับยิ้มกลับไป

        “ฮิๆ ทาน ให้ หมด นะ คะ” พูดเน้นคำ

        “ถ้างั้นเรากลับจวนกันเถอะ” หรั่นซิ่นหลี่บอกแล้วเดินตามเติ้งอวี่ที่เดินนำไปแล้ว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -45 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -45 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

752

กระทู้

3011

โพสต์

45หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1525384
เงินตำลึง
38752
ชื่อเสียง
182792
ความหิว
654

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
12181
ความชั่ว
8103
ความโหด
17196
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-7-23 22:07:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-7-23 22:16


ท่องยุทธภพอย่าคบคนพาล
348
{ บทเสริมสัญญาจ้างฉางอัน 2.9 }
เพราะชีวีนี้สั้นนัก


       "คำนับสามครั้งเจ้าคิดว่าต้องทำกี่หนในชีวิตคนๆ หนึ่ง?" บุรุษผมเงินเปนยขึ้นเบาๆ คล้ายคำถาม คล้ายพูดลอยๆ
       คำนับฟ้าดิน คำนำบรรพชน คำนับผู้มีพระคุณ... หรือแม้แต่คำนับหน้าหลุมศพ ได้แต่ทอดถอนใจอาเตี่ยเคยกล่าวไว้ว่าสิ่งใดที่มีค่ายิ่งไปกว่าชีวิตคนนั้นไม่มี คิดหวังจะมีเกียรติยศชื่อเสียงเลื่อลือ สร้างผลงานใดให้คนตื่นตะลึง หมายใจจะร่ำรวยเงินทอง แม้แต่จะตามหามิตรแท้เพื่อนคู่ใจหากปราศจากชีวิตที่จะดื่มด่ำ สิ่งเหล่านั้นล้วนหลุดลอยไม่มีคุณค่าแก่การพูดถึงอีกแล้ว

        เสิ่นหลิงเฮ่าหยุดยืนใต้ร่มไม้เฝ้ามองพิธีการฝังศพที่ดำเนินการด้วยคนตระกูลเติ้ง บ้างมีน้ำตานองหน้าด้วยสูญเสียมิตรสหายและบ่าวผู้ภักดี บ้างก็เป็นเช่นเขาคือไม่ได้เกี่ยวข้องแต่อย่างใดเป็นเพียงผู้ผ่านทาง ได้ร่วมเป็นพยานไว้อาลัยให้การจากไปของผู้เคราะห์ร้ายเท่านั้น

        “อาเยว่.. เจ้าช่วยตัดแผ่นไม้มาให้ข้าทียาวสักหกฉื่อกว้างสองฉือ” นักกวีหนุ่มคิดว่าอย่างน้อยตนอาจยังพอทำสิ่งใดที่ถนัดได้บ้าง
        จูหรงเยว่ใช้วิชาตัวเบาโดดเข้าไปในป่า ครู่หนึ่งค่อยกลับมาพร้อมสิ่งที่คุณชายต้องการ “นี่ครับแผ่นเดียวหากไม่พอข้าจะไปตัดมาอีก”
        หลังยกมือเชิงปรามว่ามิต้อง พู่กันหู่ปี้ค่อยได้นำมาใช้ในงานแรกเขาทยอยจารอักษรเป็นบทกลอนจารึกลงแผ่นไม้ จากนั้นก็มอบให้จูหรงเยว่ใช้ปักหน้าหลุมศพ เป็นอุทานุสติเตือนใจผู้คน

{ คำสลักหน้าหลุมศพบ่าวตระกูลเติ้ง }
ผลิก้านเพื่อหล่นร่วง
ชีพยืนในแดนสรวง
เวรกรรมหรือตามทวง
ยากแยกลวงหรือจริง
-โดย หลิ่งจือ-

        หลังจากนั้นก็อำลาเหล้าเจ้าบ้านเติ้งและแม่นางหรั่น หงเมี่ยวลั่วรวมถึงอินซิงเพื่อรีบนำไท่สือลิ่งกลับฉางอันให้ทันประชุมเช้า
(ของที่ดอยจากศพคนชุดดำ)
หีบพันชั่ง 1 ใบ / หินตีบวกห้าสี 1 ก้อน /เศษเกราะห้าสี 1 / ชิ้นส่วนแผนที่ 1



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Staff_สัญญาจ้าง + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สุรากู่หลันหลาง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ผ้าคลุมเมฆาอัคคี
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
พยัคฆ์หงลู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x7
x5
x30
x300
x9999
x1
x9
x1
x41
x1
x4
x144
x398
x1
x3
x2
x1
x2
x2
x2
x14
x42
x4
x40
x190
x33
x10
x18
x165
x22
x3650
x50
x2
x70
x196
x74
x1446
x4
x23
x453
x40
x883
x100
x3
x201
x168
x4020
x82
x29
x120
x1516
x1211
x205
x5357
x81
x40
x364
x467
x3
x30
x44
x70
x95
x1
x5
x1
x440
x80
x2475
x20
x622
x120
x1
x111
x4
x9999
x196
x2
x17
x264
x569
x4200
x3837
x5
x730
x230
x70
x414
x1002
x899
x38
x109
x1
x170
x8
x5170
x263
x45
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x390
x5657
x174
x1915
x199
x12
x3872
x9
x25
x3312
x3
x9
x518
x204
x7
x9
x147
x16
x6
x198
x715
x6
x16
x56
x361
x59
x3
x101
x5
x12
x2
x3
x142
x1
x3
x1
x513
x130
x25
x529
x456
x339
x2294
x547
x6027
x2
x7
x5
x283
x4312
x4350
x340
x743
x9
x264
x799
x110
x300
x50
x602
x600
x9999
x12
x753
x9999
x6993
x5914
x1260
x413
x67
x126
x1
x1468
x30
x1996
x958
x213
x50
x1
x267
x647
x383
x151
x397
x1698
x1060
x1935
x7931
x1734
x3430
x1364
x2890
x652
x1022
x1699
x1706
x324
x42
x1
x29
x1259
x959
x33
x1
x6734
x4195
x67
x300
x70
x98
x388
x802
x60