ดู: 517|ตอบกลับ: 16

{ เมืองหวยหนาน } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-9-17 12:58:16 |โหมดอ่าน
ย่านการค้า


ย่านการค้าของเมืองหวยหนาน สถานที่ที่ชุกชุมไปด้วยผู้คน
และเหล่าพ่อค้าแม่ค้าต่างๆ ที่ต่างก็มาวางขายสินค้า
ของตัวเองกันอย่างมากหน้าหลายตา

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

61

กระทู้

545

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
818
เงินตำลึง
2146939385
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
280

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
33
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-9-17 13:55:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เส้นทางป่าวประกาศ 4


     หลังจากที่เขาเดินทางออกมาจากเมืองเจียงเยี่ย  กับกองพ่อค้าคาราวาน ระหว่างเดินทางขนรถม้านั้นผู้จัดการกองคาราวานก็เดินมาพูดคุยกับยูตะ
     "รอบนี่เจ้าจะไม่ทำอะไรให้ข้าแปลกใจอีกงั้นหรอ" ผู้จัดการกองคาราวานพูดขึ้นกับยูตะ
     "นี่ผู้จัดการมองผมยังไงกันละเนี้ย" ยูตะถามกลับไปพร้อมกับหลี่ตามองกลับไป
     "ก็ช่วยไม่ได้ เจ้าชอบทำอะไรแบบนี่เองนี่น่า ฮะ ฮะ" แล้วผู้จัดการกองคาราวานก็ตอบกลับไปพร้อมหัวเราะเล็กน้อย ก่อนที่จะเริ่มพูดต่อ "เอาละเดียวใกล้จะเมือต่อไปแล้ว เตรียมลงได้แล้วละ" แล้วก็เดินย้ายไปทำอย่างอื่นต่อ
     "ครับผม" ยูตะตอบที่จะเริ่มเตรียมตัว
     เมือขบวนกองคาราวานเดินทางมาถึงย่านการค้าของเมืองหวยหนาน ทั้งคนงานทั้งพ่อค้า ก็ทยอยลงมาจากรถม้าพร้อมขนข้าวของ ของตนเองลงมาแล้วเริ่มจัดแจ้งการทำงานทำการตามหน้าของตัวเองโดยมีผู้จัดการกองคาราวานคอยควบคุมอยู่ ส่วนยูตะนั้นก็ช่วยงานในฐานะผู้ติดตามศึกษางาน
     เมือจัดการอะไรลงตัวแล้วยูตะก็ขอตัวแยกออกมาทำหน้าที่ของเขา เขามองหาตำแหน่งเหมาะๆ ที่จะเป็นจุดสนใจมากที่สุดการป่าวประกาศข้อความสำคัญที่ได้รับมา เขาเริ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะเริ่มพูด
    "สวัสดีครับทุกท่าน ผมเป็นตัวแทนจากเมืองอู๋จวิ้น เนื่องด้วยทางเมืองอู๋จวิ้นนั้นจะมีการจัดงานเทศกาลไหว้พระจันทร์ เราจะขอเชิญชวนพ่อแม่พี่น้องทุกท่านมาร่วมงานให้ได้เลย นอกจากจะมีกิจกรรมแต่งกลอนแล้ว เรายังมีขนมไหว้พระจันทร์แจกจ่ายถึง 1000 ลูก!! ฟรีๆด้วยโอกาศแบบนี่หายากมาก ถ้าหากพ่อแม่พี่น้องท่านใดมีโอกาศละก็ต้องมาให้ได้เลยนะ ขอบคุณทุกท่านที่รับฟังครับผม"
     เขาพูดเหมือนเดิมเปะตามใบที่เขียนไว้ แล้วเขาท่องมันได้อย่างขึ้นใจ ก่อนที่จะโค้งตัวลงเล็กน้อยก่อนที่จะถอยฉากออกมาเพื่อกลับไปช่วยงานที่กองคาราวานต่อ

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +20 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

74

กระทู้

843

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
13441
เงินตำลึง
15396
ชื่อเสียง
16432
ความหิว
305

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
398
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ชีอวี้หยู
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-11-28 16:41:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ทำดีได้ดี 8.6




       ผิงผิง เย่เสวียและเสี่ยวเหมยเดินทางจนมาถึงเมืองหวยหนาน และถือโอกาศพักหายใจที่ย่านการค้า ข้างหน้านี้ก็ถึงที่หมายแล้ว ผิงผิงถือโอกาศมองรอบๆ ย่านการค้าแห่งนี้แต่สำหรับเธอแล้วชอบที่เมืองเจียงโจวมากกว่า... คงเพราะมีเจาอวิ๋นซีที่ค่อยช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อนในเขตของเขานั้นเอง

       "กะ...ใกล้ถึงแล้วนะเจ้าค่ะ" เสี่ยวเหมยยิ้มแย้มก่อนจะใช้แขนเสื้อซับเหงื่อตนเอง ไม่ต่างกับเย่เสวียที่นั่งนิ่งๆ แต่ผิงผิงดูออกมาว่าเจ้าตัวเหนื่อยแล้วแต่ไม่ปริปากบ่นแต่อย่างใด "เสี่ยวเย่เก่งจัง"

       "....?" @Melonpang

       "เจ้ามิบ่นเลย"

       "...." @Melonpang

       "พี่สาวอะ ข้ามิเคยเดินข้ามเมืองมาก่อน มีแต่นั่งรถม้า" เสี่ยวเหมยงอแง

       "ก็ข้ามิมีม้า ถึงมีก็ขี่ไม่เป็น" ผิงผิงเกาหัว

       "....." @Melonpang

       "ข้าขี่อย่างอื่นแทนม้าได้นะ"

       "...." @Melonpang

       "วัวกระมั่ง" ผิงผิงว่า แต่จริงๆ ก็ไม่เคย...

       "ข้าเคยขี่อูฐตอนอยู่ที่ทะเลทราย" ผิงผิงกล่าว

       "....." @Melonpang

       "ข้าก็จำไรไม่ได้มากหรอก มันนานแล้ว"

       "...." @Melonpang

       "กรู๊วววว"

       "ตื่นแล้วรึ เจ้านี่ก็กินๆ นอนๆ" ผิงผิงบ่นเจ้าหมั่นโถวที่แทบหลับมาตลอดทาง

       "....." @Melonpang



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -25 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -25 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x8
x106
x5
x8
x2
x2
x2
x4
x50
x120
x157
x68
x1
x1
x1
x13
x4
x6
x28
x40
x10
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x46
x68
x32
x16
x40
x10
x76
x58
x2
x20
x440
x16
x6
x100
x502
x40
x86
x1
x80
x179
x98
x42
x100
x30
x15
x88
x1
x15
x32
x1
x20
x521
x795
x336
x222
x180
x72
x2
x35
x123
x544
x88
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x72
x1
x100
x107
x50
x1714
x12
x6
x2
x69
x477
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x42
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x871
x4339
x1026
x1388
x12
x17
x25
x181

49

กระทู้

662

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
723
เงินตำลึง
7230
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-193

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
544
ความชั่ว
0
ความโหด
0

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2017-12-20 09:49:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ไป๋ฟางหรง]

บทที่ 12 : หวยหนานข้ากลับมาแล้ว


            ก้อนหินธรรมดาสามก้อน...


         หญิงสาวอมยิ้มมองก้นหินสีเทาปนชมพูเล็กๆรูปร่างกลมเกลี้ยงในมือพลางนึกถึงเจ้าก้อนแป้งน้อยที่อุตส่าห์ไปงมหามาให้นางด้วยความเอ็นดูก่อนแยกจากกัน   ฟางหรงจึงมอบขลุ่ยไม้ให้เสี่ยวหยินไปเป็นของที่ระลึก

ขณะนี้รถม้าของนางกำลังแล่นผ่านเขตย่านการค้าของเมืองหวยหนานแล้ว ด้วยสำนึกของคุณหนูสกุลใหญ่ที่พอจะหลงเหลือติดตัวอยู่บ้างทำให้นางมิกล้าเปิดม่านดูบรรยากาศคึกคักจอแจภายนอก  ทั้งที่เป็นบ้านเกิดแต่หญิงสาวก็แทบไม่คุ้นเคย  พยายามนึกอย่างไรก็ไม่ปรากฏภาพในความทรงจำ

คงเป็นเพราะนางขาดอิสระที่จะออกมาเดินเที่ยวเล่นนอกจวนกระมัง  คิดพลางถอนใจ ความรู้สึกหนักอึ้งในอกชัดเจนขึ้นเรื่อยๆไม่คล้ายอาการของคนที่จะได้กลับบ้านสักเพียงนิด  


รู้สึกเหมือนต้องกลับเข้ากรงขังมากกว่า

มือขาวผ่องกลิ้งหินทั้งสามก้อนในมือ เนตรโศกทอดมองกล่องขนมไม้ที่ยังไม่ยอมทิ้งเสียที  ใครจะเดินไปซื้อขนมให้ท่านกัน?
จนถึงวันนี้ไป๋ฟางหรงยังคงนึกเสียดายลึกๆที่ไม่ได้ล่ำลาโจวเหยียนลู่  อยากถามเขาเหลือเกินว่าจำได้หรือไม่ว่าสาวใช้คนนี้มีนามว่า‘ไป๋ฟางหรง’

หญิงสาวถอนหายใจ  ใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อหินทั้งสามก้อน เปิดฝากล่องขนมแล้วเก็บมันลงไป   ตอนนี้นางควรต้องลุ้นชะตากรรมของนางในจวนมากกว่า  หวังว่าฮูหยินรองที่ขึ้นมาดูแลจวนแทนมารดาจะไม่ฉวยโอกาสยึดทรัพย์ส่วนตัวของมารดานางไปนะ
แล้วนางจะไปสู้รบปรบมือกับคนเหล่านั้นไหวหรือไม่นี่
น่ากังวลจริงๆ...

ไป๋ฟางหรงเอื้อมมือแตะกระบี่ไม้ที่ติดตัวนางจากค่ายพยัคฆ์  ถึงไม่ได้จับมานานแล้วและไม่ได้คิดจะใช้งานหากไม่มีโอกาสแต่หญิงสาวก็ยังพกกระบี่ไม้ติดตัว แม้ว่าสายตาของคนที่ท่านพ่อส่งมาจะดูปุเลี่ยนเมื่อคุณหนูผู้อ่อนหวานเหน็บกระบี่ติดตัว  

เอาน่า...อย่างน้อยนางก็มีวิชาจากค่ายพยัคฆ์   เชื่อว่าหากมีเรื่องจริงๆน่าจะเอาตัวรอดได้   ถึงจะสู้ครูฝึกไม่ได้  แต่กับคุณหนูในห้องหอ ฟางหรงมั่นใจว่าเอาอยู่


มั้ง...?





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

49

กระทู้

662

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
723
เงินตำลึง
7230
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-193

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
544
ความชั่ว
0
ความโหด
0

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2017-12-25 20:44:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ไป๋ฟางหรง]

บทที่ 16 : หนี!

            มือของไป๋ฟางหรงกำลังสั่น   นางพยายามกุมมือให้มันอยู่นิ่ง  ทว่าคล้ายมือของนางไม่ฟังคำสั่ง  หญิงสาวกลัว...กลัวในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น   บางอย่างที่มองไม่เห็นเฝ้ารอนางอยู่ ณปลายทางรถม้า
ท่านพ่อส่งนางซึ่งเป็นสตรียังไม่ออกเรือนไปจวนอ๋องคนเดียว

พร้อมคำสั่งให้นำกู่ฉินไปด้วย  ชัดเจนแล้วว่าทันทีที่รถม้าคันนี้ไปถึงจวนหวยหนานอ๋องหลิวอัน  อิสระของไป๋ฟางหรงก็จะหายไปตลอดกาล

ไม่! ใจของนางไม่ยินยอมและไม่เคยยินยอม  เล็บจิกเข้าฝ่ามือแน่นจนเลือดซึม

ไม่! ไม่ได้!

หัวใจเต้นระรัวกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งตัดกับสรรพเสียงเงียบสงบในรถม้า  


“เฮ้ย!!!!”
ฮี้!!


เสียงร้องของสารถีดังขึ้น  ตามด้วยเสียงม้าและรถที่เคลื่อนที่ส่ายไปส่ายมาโคลงเคลงราวปราศจากคนบังคับ   เล่นเอาหญิงสาวผู้กำลังต่อสู้กับความคิดของตนในภวังค์ได้สติหน้าเสียไปนิดหนึ่งเพราะเคยเจอเรื่องร้ายระหว่างเดินทางในรถม้าแบบนี้

นางตั้งสติแล้วเอ่ยถามออกไปเสียงสั่นเล็กน้อย“...เกิดอะไรขึ้น?”

ทว่ากลับไร้คนตอบ  มีเสียงโวยวายและโครมครามประกอบรถม้าที่เคลื่อนที่รวดเร็วเปะปะ   สองมือบอบบางพยายามค้ำร่างกายทุลักทุเล   


“แอ๊ว!
............เอ๊ะ?

“แอ๊ว~!!”
..........................


ชั่วขณะนั้นความวุ่นวายวินาศสันตะโรยามรถม้าพุ่งชนข้าวของโน่นนี่ท่ามกลางย่านการค้ากลายเป็นเพียงอากาศอันว่างเปล่า    ไป๋ฟางหรงถึงกับตะลึงจนลืมหวาดกลัวยามหูได้ยินเสียงร้องที่คุ้นเคย

“เป๋าเป่าน้อย???” เสียงหวานอุทานเบาหวิว ไวเท่าความคิดฟางหรงรีบยื่นหน้าออกไปทางหน้าต่างเพื่อดูสถานการณ์ภายนอก   ที่แท้ก็เป็นลูกหมีขาวที่แอบตามมาตอนไหนไม่อาจรู้กระโดดเกาะหน้าสารถี  ตัวมันต้องต่อสู้กับแรงเหวี่ยงไปมาจนน่ากลัวว่าขาสั้นๆจะไม่อาจรั้งร่างกลมกับศีรษะของคนขับได้นาน

“อันตราย! เป๋าเป่าน้อยเข้ามาหาข้าเร็วเข้า!!”ฟางหรงร้องเตือนด้วยความหวาดเสียว
“แอ๊วววว!!!”มันเถียง(?)พลางทำหน้ามิยินยอม

หญิงสาวไม่เข้าใจภาษาหมี ทว่าเห็นหน้าและการกระทำบ้าบิ่นของเจ้าตัวเล็กแล้วชวนให้นางรู้สึกเหมือนกับว่าเจ้าลูกหมีตัวนี้กำลังจะบอกให้นางรีบหนี   แทนการย้ำเตือน  หยวนเป่าพยักเพยิดหน้าปุ้มปุ้ยไปข้างทางเสมือนจะสื่อให้นางโดด

วัดกะเอาจากความแข็งของพื้นและความเร็วในการเคลื่อนที่คาดว่าหากโดดไปน่าจะมีแข้งขาหัก   ฟางหรงหน้าซีด

“แอ๊ยยยยยย!!!”เจ้าหมีขาวน้อยส่งเสียงเร่งกึ่งปรามาส สายตามันคล้ายจะดูถูกนางเบาๆ  ฟางหรงกระพริบตาปริบเพียงครู่เดียวก็เม้มปากราวตัดสินใจได้   

หญิงสาวค่อยๆยืดตัวขึ้นอย่างทุลักทุเล  เปิดประตูรถม้า พยายามตั้งหลักให้มั่นคง  ดวงตามองหาจังหวะกระโดดที่น่าจะปลอดภัยต่อสังขารมากที่สุด   ในขณะที่จิตระลึกถึงบุญเก่าที่สั่งสมมาทั้งชีวิต  ขอทวยเทพเทวดาฟ้าดินช่วยอำนวยพรให้นางด้วย

ชาวบ้านที่แตกตื่นแล้วต่างยิ่งฮือฮามากยิ่งขึ้นเมื่อคุณหนูในห้องหอทำท่าจะพุ่งออกมาจากรถม้า   คล้ายฟ้าเป็นใจต่อการหลบหนีนี้  ดวงตาโศกเหลือบไปเห็นกองฟางที่มัดสุมไว้ของร้านเครื่องสาน   แขนคว้าเอากู่ฉินในห่อผ้า

“พร้อมนะเป๋าเป๋าน้อย!”
“แอร๊~”


สาม...สอง...หนึ่ง!


ร่างบางกลั้นใจกระโดดโดยพยายามเบี่ยงตัวให้กระทบกระเทือนกู่ฉินตัวสำคัญน้อยที่สุด   คุณหนูในห้องหอกลิ้งขลุกขลักเศษฟางกระจายฟุ้ง   ฟางหรงจุกได้เพียงครู่เดียวก็ต้องรีบรุดลุกขึ้น

“เป๋าเป่...” คุณพระ...

จะเรียกลูกหมีขาวน้อยก็พบว่ามันแสดงความสามารถไต่ถังไม้กลิ้งหนีไปแล้ว  หญิงสาวตั้งสติอุ้มกู่ฉินในมือ  ไม่ทราบว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน สองเท้าเล็กใต้รองเท้าผ้าปักออกวิ่งไปทางเดียวกับสัตว์เลี้ยง   อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงซอกแซกหนีไป



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

49

กระทู้

662

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
723
เงินตำลึง
7230
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-193

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
544
ความชั่ว
0
ความโหด
0

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2017-12-30 07:05:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ไป๋ฟางหรง]

บทที่ 19 : ขึ้นเกี้ยวสู่จวนอ๋อง(ต่อ)


         ขบวนเกี้ยวคุ้มกันโดยทหารสิบกว่านายทั้งยังมีแม่ทัพนำขบวน ชวนให้ผู้คนแตกตื่นสงสัยยิ่งนัก  ตัวขบวนมุ่งหน้าไปยังทิศทางยังจวนหวยหนานอ๋อง  ชาวบ้านร้านตลาดพากันคาดเดาต่างต่างนานาถึงผู้ที่อยู่ภายในเกี้ยวว่าเป็นผู้ใด  มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องประการใดต่อท่านอ๋อง

ใครจะคาดว่าบุคคลที่นั่งอยู่ภายในนั้นกลับเป็นคนเดียวกับคุณหนูผู้ดิ้นรนหลบหนีจนวุ่นวายกันไปทั่ว  ทั้งยังมีเจ้าหมีขาวตัวแสบนั่งจุ้มปุ้กอยู่ด้วย


ไป๋ฟางหรงแอบเลิกม่านสำรวจด้านนอกครั้งแล้วครั้งเล่า  ไม่เห็นช่องว่างหรือหนทางหนีใด ดูท่านางคงต้องไปเสี่ยงดวงเอาเบื้องหน้าเสียแล้ว



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

49

กระทู้

662

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
723
เงินตำลึง
7230
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-193

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
544
ความชั่ว
0
ความโหด
0

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2018-1-7 22:46:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ไป๋ฟางหรง]

บทที่ 27 : โจรขโมยเห็ด



         รถม้าและขบวนคนคุ้มกันพาหญิงสาวมาถึงย่านการค้า ร่างระหงส์ลงจากรถม้ามุ่งตรงไปยังโรงหมอและร้ายขายยา  เข้าออกถามหาเห็ดหลินจืออยู่พักใหญ่  กลับพบว่าเห็ดหลินจือถูกคนจากจวนหวยหนานอ๋องกว้านซื้อไปจนหมด นัยน์ตาโศกเลื่อนไปมองสาวใช้ของตนคล้ายต้องการความเห็น  ทว่าทั้งลี่ซือและเจียวจูต่างตีหน้ามึนทั้งคู่  


น่าแปลก...ท่านอ๋องจะมีเหตุจำเป็นต้องใช้เห็ดหลินจือจำนวนมากอะไรขนาดนั้น?

เห็ดหลินจือมีสรรพคุณหลักๆช่วยขับพิษ บำรุงร่างกาย ช่วยระบบไหลเวียนเลือดฟื้นฟูตับ บำรุงสายตา สมอง แก้โรคเบาหวาน...

แต่ซื้อหาจำนวนมากขนาดนี้ไม่น่าจะใช้กับท่านอ๋องผู้เดียวกระมัง? ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ คล้ายจะมาถึงทางตัน  แต่ความคิดหนึ่งก็แวบออกมา  นางโยนเจ้าหยวนเป่าตัวแสบให้สาวใช้ แล้วบอกให้ผู้ติดตามรออยู่หน้าโรงหมอ  ก่อนจะรีบสาวเท้ากลับเข้าไปโดยไม่รีรอ


“ท่านหมอเจ้าคะ...ไม่ทราบว่าช่วงนี้นอกจากข้าแล้วมีคนมาเสาะหาเห็ดหลินจือหรือไม่?”

คำถามนี้ฟังดูค่อนข้างประหลาด  หมอชราที่กำลังควบคุมเด็กจัดตวงยาลูบหนวดเคราขาวโพลน “คุณหนู...เห็ดหลินจือเป็นตัวยาสำคัญที่ใช้ในยาหลายขนาน  ผู้คนล้วนต้องการ  มีคนมาขอซื้อทุกวัน...”

“แล้วในนั้นมีผู้ใดที่ดูรีบร้อนต้องการมากไหมเจ้าคะ?” ไป๋ฟางหรงยังไม่ยอมแพ้ คนที่หมดสิ้นทางขนาดต้องเจ้าจวนอ๋องขโมยเห็ดเพื่อรักษาชีวิตคน  อย่างไรก็ต้องออกท่าทางบ้างสิ

“ครึ่งหนึ่งของคนที่ต้องการเห็ดหลินจือย่อมต้องรีบร้อนเพื่อนำไปรักษาชีวิต กล่าวถามคุณหนู...ท่านพอจะมีรายละเอียดของคนที่ท่านต้องการตามหามากกว่านี้หรือไม่?”

หญิงสาวส่ายศีรษะ กล่าวขอบคุณหมอชรา ก่อนจะแยกตัวออกมาด้วยไม่รู้จะสืบความต่ออย่างไร


เรื่องนี้มันจะน่าประหลาดเกินไปแล้ว!


“คุณหนูต้องการหาเห็ดหลินจือก็ไปเบิกเอาจากห้องครัวก็ได้นี่เจ้าคะ”ลี่ซือบ่นเบาๆไม่เข้าใจการกระทำของนายสาว

ฟางหรงเหลือบมองคนคุ้มครองที่ท่านอ๋องส่งมาเล็กน้อย “ข้าจะเอาเห็ดหลินจือไปใช้เพื่ออะไรเล่า...เพียงแต่คิดว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล  อยู่ว่างๆเลยคิดจะช่วยแบ่งเบาภาระท่านพ่อบ้าง   แต่ดูเหมือนจะไม่ได้เรื่องอะไรเลย...”

“เดี๋ยวก็ตามจับตัวคนร้ายได้เองเจ้าค่ะ  คุณหนูไม่ต้องเป็นกังวล”พอได้ฟังเหตุผลพร้อมสายตาหงอยๆของฟางหรง สาวใช้ลี่ซือก็รีบปลอบใจด้วยความซื่อ

“อือ...ช่างเถอะ ไหนๆก็ออกมาแล้ว  ข้าจะกลับไปเยือนจวนตระกูลไป๋เสียหน่อย”นางแย้มยิ้มบางเพื่อแสดงออกว่าเมื่อครู่เป็นเพียงการละเล่นของหญิงสาวว่างงานคนหนึ่งเท่านั้น ฟางหรงรู้ดีว่าคนรอบตัวนางในขณะนี้เป็นคนของท่านอ๋องทั้งหมด  เพราะฉะนั้นนางควรจะระมัดระวังตัวและคำพูด “ข้าจะซื้อขนมและของฝากไปฝากท่านย่าเสียหน่อย...พวกเจ้าก็มาช่วยข้าเลือกดูเร็ว”


หางตานางเห็นสีหน้าของคนคุ้มกันทั้งสี่ที่ท่านอ๋องให้มาคุม  คล้ายปลงตกที่ต้องมาติดตามคุณหนูน้อยนางหนึ่งจับจ่ายซื้อข้าวของ


หากอยากสืบข่าวอันใดควรกระทำอย่างลับๆมิให้คนเหล่านั้นรู้   นางจะหาโอกาสปลีกตัวจากพวกนี้อย่างไร...  ครุ่นคิดพลางเดินทอดน่องเอื่อยเฉื่อย เห็นอะไรน่าจับจ่ายซื้อหาเป็นของฝากก็ใช้เจียวจูไปซื้อ   ใช้เวลาไม่เท่าไหร่ก็มีข้าวของเต็มสองมือของบรรดาคนคุ้มกัน


มือเรียวยกขึ้นมาป้องปากปิดบังรอยยิ้ม  แต่ใช่ว่านางคิดเห็นใจ  ในที่สุดก็มาถึงร้านสุดท้ายที่แอบเล็งไว้เสียที


ร้านอาภรณ์!


มิใช่ว่านางต้องการจะถลุงเงินชั่งของท่านพ่อบุญธรรมเล่นๆ แท้จริงแล้วไป๋ฟางหรงแอบสอดแทรกซื้ออุปกรณ์สำหรับ ‘ปลอมตัว’ มาตลอดการจับจ่ายครั้งนี้ และร้านสุดท้ายจะเป็นร้านที่นางจะเลือกซื้อเสื้อผ้าของบุรุษ...


“พวกเจ้ารออยู่หน้าร้านนี่ล่ะ” นางหันไปสั่งการบรรดาคนรับใช้ทั้งชายหญิง  ก่อนจะเดินตรงลิ่วเข้าร้านไป




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

49

กระทู้

662

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
723
เงินตำลึง
7230
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-193

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
544
ความชั่ว
0
ความโหด
0

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2018-1-31 19:23:54 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BaiFangRong เมื่อ 2018-1-31 19:24

[ไป๋ฟางหรง]
บทที่ 41: เจ้าต้องขอคำแนะนำจากใต้เท้าให้มาก (ต่อ)


คณะเดินทางขาดสมาชิกไปหนึ่ง  กลับได้เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง

กระต่ายป่าสีขาวปลอดที่ไป๋ฟางหรงได้ช่วยไว้พร้อมกับแม่นางชุดดำ  บัดนี้ฟื้นแล้ว ...แท้จริงมันมิได้เจ็บป่วยอันได้  เพียงแต่แก่เกินไปเท่านั้น  ฟางหรงตัดสินใจเลี้ยงดูมันไว้แล้วตั้งชื่อว่าอันอัน  ที่แปลว่าความสงบสุข   เหล่าผู้ติดตามพากันกรอกตาที่นายสาวของตนได้สัตว์เลี้ยงใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกตัวแบบง่ายๆ   นี่มิใช่ว่ากว่าจะเดินทางถึงซันไห่กวนคณะนี้จะกลายเป็นคณะละครสัตว์ไปก่อนรึ


เมื่อเรือจอดเทียบท่าที่หวยหนาน   พบว่าท่านอ๋องได้เตรียมเกวียนสิ่งของไว้รอท่าแล้ว  คล้ายว่าเมื่อมาถึงให้เดินทางต่อได้เลย  ไม่ต้องแวะกลับจวนให้เสียเวลา   ไป๋ฟางหรงสูดหายใจแสร้งทำคล้ายยินดีที่ได้ทำตามเป้าหมายเดิมที่จะขึ้นเหนือไปช่วยเหลือผู้คน   ท่านเอ้อร์ขอตัวไปรายงานการเดินทางแก่ท่านอ๋องชั่วครู่แล้วจะรีบตามมา    แท้จริงแล้วคงเป็นเอาสาส์นในกระบอกไม้ไผ่ที่ท่านซื่อ ‘บังเอิญ’ พบไปถวาย


ถึงขั้นนี้ไป๋ฟางหรงต้องพนันเอาแล้วว่าเรื่องราวจะดำเนินไปตามที่นางคาดหรือไม่   นางพยักหน้าแล้วนัดแนะให้ท่านเอ้อร์ไปพบกันที่ประตูออกเมืองทางเหนือ  แล้วเดินทางไปอย่างไม่รีบร้อนนัก
ระหว่างเดินทางก็คิดหาแผนรองรับ  หากเรื่องราวไม่เป็นไปตามที่คิด   



“หยุดก่อน!” ยังไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงตะโกนตามมา   เป็นท่านเอ้อร์ที่เฝ้าท่านอ๋องเรียบร้อยแล้ว “คุณหนู...โปรดรอสักครู่  ท่านอ๋องมีเรื่องต้องการพูดคุยกับท่าน”

รั้งรออยู่ไม่นานก็ปรากฎรถม้าของจวนหวยหนานอ๋องรีบเร่งเคลื่อนที่มาในระยะสายตา  มันค่อยๆเคลื่อนมาจอดข้างๆรถม้าของหญิงสาว   ไป๋ฟางหรงที่บัดนี้อยู่ในชุดสตรีดังเดิมลงจากรถม้ายืนรอรับท่านพ่อบุญธรรม


“ไป๋ฟางหรง คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ” นางยอบกายอย่างชดช้อย

“บุตรีที่ดี...เจ้าเร่งร้อนจะขึ้นเหนือถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

“ท่านพ่อ ตั้งแต่ได้ยินเรื่องของเด็กน้อยเหล่านั้น  ทำให้ข้ารู้สึกร้อนใจนัก นี่ก็เสียเวลามาหลายวัน  ได้โอกาสจึงคิดอยากเร่งเดินทางโดยไว” ไป๋ฟางหรงมีสีหน้าลำบากใจ   นางเป็นคนโกหกไม่เก่ง  ความรู้สึกลำบากใจและรีบร้อนเหล่านี้ล้วนเป็นจริง   ท่านอ๋องมองบุตรีบุญธรรมของตนแล้วพยักหน้า

“ความร้อนใจของเจ้าพ่อเข้าใจ...เพียงแต่เดินทางขึ้นไปช่วยเหลือเด็กกำพร้าที่ด่านซันไห่กวงครั้งนี้  ไม่รู้เจ้าจะใช้เวลานานเพียงไร   เป็นครั้งก่อนข้าเลอะเลือนจนมองข้ามอะไรหลายอย่างไป  ทำไมเจ้าไม่แวะไปฉางอัน   เพื่อไปแจ้งข่าวแก่ใต้เท้าต้วนหงส์เสียหน่อยเล่าว่าเจ้าคิดอ่านจะไปช่วยผู้คนที่ด่านซันไห่กวน?” ชายชราในชุดผ้าไหมสูงศักดิ์ลูบหนวดเครา


ไป๋ฟางหรงกระพริบตาปริบ  น...นี่...มัน...เหตุผลใช่ไร้สาระไปหน่อยหรือไม่? นางก้มหน้าลง หลบสายตาอีกฝ่าย เอ่ยเสียงเบา “ทำไมข้าต้องไปแจ้งเรื่องราวเหล่านี้แก่เขาด้วยเจ้าคะ

ชายชราหัวเราะราวกับจะเอ็นดูท่าทีคล้ายเขิยอายของสาวแรกรุ่น “ใต้เท้าเคยอยู่ที่นอกด่านมาก่อนทั้งยังความรู้กว้างขวาง  น่าจะพอรู้ที่ทาง  เจ้าไปขอคำแนะนำจากท่านให้มากก่อนค่อยเร่งเดินทางยังไม่สาย”


เนตรหวานอันแฝงไปด้วยเสน่ห์บางประการชวนให้ผู้คนสงสารเอ็นดูช้อนขึ้นมองบิดาบุตรธรรม ดูแล้วชวนให้นึกถึงกระต่ายน้อยตัวหนึ่ง “เช่นนั้นลูกจะรีบเดินทางไปฉางอันตามท่านพ่อว่าเจ้าค่ะ   แต่ข้าอยากจะเร่งเดินทางให้ไวที่สุด... ข้าจะขอขี่ม้าไปแทนรถม้าได้หรือไม่เจ้าคะ?  ให้เพียงผู้ติดตามตามไปไม่กี่นายก็พอ”


ท่านอ๋องชะงักไปเล็กน้อย   เขาขมวดคิ้ว “เจ้าจะรีบเร่งจนเอาตัวไปเสี่ยงได้อย่างไร? อากาศหนาวถึงเพียงนี้กว่าเจ้าจะถึงฉางอันก็ล้มป่ว...” ท้ายเสียงของชายชราหายไปคล้ายในสมองคิดแผนการณ์ใดได้  มุมปากเขากระตุกยิ้มมองผิวพรรณขาวผ่องที่ดูบอบบางราวเนื้อลิ้นจี่  ที่สะกิดเพียงนิดอาจบอบช้ำได้ง่ายๆของบุตรสาวบุญธรรม “ได้! แต่หากเกิดปัญหาเจ้าคงต้องรบกวนใต้เท้าต้วนแล้ว  เพราะพ่ออยู่ไกลคงไม่สะดวกดูแลเจ้า”

แค่ก...นี่ท่านจะคิดการน่าไม่อายไปหรือไม่?


“งั้นข้าขอตามไปรับใช้คุณหนูด้วยนะเจ้าคะ” ลี่ซือรีบเสนอตัว

ไป๋ฟางหรงเลิกคิ้ว “เจ้าแน่ใจหรือการเดินทางไกลลำบากนะลี่ซือ”

“คุณหนูยังไหว  ทำไมบ่าวจะไม่ไหวล่ะเจ้าคะ?” สาวใช้กล่าวมองในแง่ดี  หารู้ไม่ว่าแท้จริงเมื่อเทียบกันแล้ว  ภูมิต้านทานต่อความหนาวและการร่อนเร่คุณหนูมีมากกว่าตนหลายเท่านัก


ผู้เป็นนายยิ้มบาง มิกล่าวสิ่งใด  หากมีลี่ซืออยู่ด้วย  การกันให้ท่านซื่อละความสนใจจากตนเองก็ง่ายแล้ว


ถึงแม้ท่านอ๋องจะมิได้ห้ามปราม  ทว่าอันที่จริงจำนวนผู้ติดตามก็มิได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่  สรุปการเดินทางโดยฉางอันจึงมีนาง ท่านเอ้อร์ ท่านซื่อ และลี่ซือ   โดยท่านซันจะค่อยๆขับขบวนเกวียนและรถม้าตามไปทีหลัง  เมื่อเสร็จธุระที่ฉางอันเร็วหน่อย ก็อาจจะได้นัดพบกันกลางทาง  แล้วเดินทางขึ้นเหนือเลย




@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

209

กระทู้

1803

โพสต์

64หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
467629
เงินตำลึง
19114468
ชื่อเสียง
265938
ความหิว
99

ตราสายลับจิ่วเทียนหวงป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
7027
ความชั่ว
1275
ความโหด
3689
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-6-29 20:12:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ปิดฉากตำนานร้านเต้าหู้
[กุ๋ย 4 ตัว]


     หลังที่จางฝูเเละจู๋เว่ยหยุดนอนพักกันที่บริเวณริมชายหาดเพราะมันเย็นเกินไปที่จะหาโรงเตี้ยมพักอีกทั้งที่ชายหาดแห่งนี้ยังเงียบสงบและมีลมพัดเย็นสบาตลอดคืนอีกทั้งยังมีพื้นที่เปิดโล่งมากมายเหมาะแก่การตั้งที่พักแรม และเมื่อย่ามเช้ามาถึงพวกเขายังมีดอกาสที่จะได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นที่สวยงามมากเสียด้วย หากได้มานั่งดูกับคนรักคงเป็นอะไรที่วิเศษมากเพียวเธอแล้วจู๋เว่ยเป็นเหมือนพี่น้องกันเท่านั้นบรรยากาศมันจึงดูกร่อยๆไปเล็กน้อย เเละเมื่อพวกเขาได้ทานอาหารเช้ากันจนอิ่มก็เดิมออกเดินทางกันต่อซ฿่งจุดหมายของพวกเธอในครั้งนี้คือเมืองหวยหนานซึ่งเป็นบ้านเกิดของเต้าหู้รสเยี่ยมที่ครั้งหนึ่งในอดีตเธอมีโอกาสได้มาลิ้มลองความอร่อยนั้น และครั้งนี้เธอก็อยากที่จะพาชายหนุ่มไปลิ้มรสของอร่อยนี้ด้วยกัน


      การเดินทางไปยังหวยหนานนั้นค่อยข้างเป็นได้ได้อย่างไม่ลำบากมากนักเนื่องด้วยเป็นเส้นทางที่เพียงแค่เดินไปตรงๆผ่านป่าไปเท่านั้นไม่ได้อ้อมเข้าหรือลุยน้ำอะไรทำให้ไม่นานพวกเธอก็มาถึงเมืองหวยหนานจนได้ แล้วทันที่ที่ถึงเมืองจู๋เว่ยก็เอ่ยขอที่จะซื้อสมุดเขียนสักเล่มเพื่อจดศัพท์ภาษาละตินเพื่อไม่ให้วันหนึ่งเขาลืมมันไป


     “ได้ของครบตามที่เจ้าอยยากได้รึยังจู๋เว่ย”เสียงหวานของจางฝูเอ่ยถามขึ้นมาขณะที่เธอกำลังนั่งหมอบอยู่บนหลังเฟยเทียนแล้วก้มมองจู๋เว่ยที่ยืนดูของที่ซื้อมาอยู่ที่พื้นด้านล่าง


    “อ่าเหลือเเท่นฝนหมึกน่ะ”ชาหนุ่มเอ่ยหน้าบอกหลังจากตรวจนับของที่เข้าจำเป็นจะต้องใช้แต่ดันลืมซื้อแท่นฝนหมึกเสียได้


     “ของข้าก็มีก็ใช้ไปก่อนก็ได้นี่ ยังไงข้าก็ไม่ค่อยได้ใช้อะไรอยู่แล้ว”เธอเอ่ยแล้วเลิ่กคิ้วขึ้นพรางนึกถึงเเท่นฝนหมึกที่เก็บอยู่ในกระเป๋าที่เธอไม่ค่อยจะได้หยิบออกมาใช้เท่าไหร่ ถึงใช้ก็นานๆที อีกอย่างจะซื้อใหม่เพิ่มมันก็เปลืองเงินเพราะระหว่างทางดันบริจาคไปสะเยิะ เงินจึงหร่อยหรอลงไปเยอะเลย เห็นที่ช่วงนี้คงต้องนอนในป่ายาวๆเสียแล้วเเหะ  




      “เอางั้นหรอ งั้นของก็ครบไม่มีอะไรต้องซื้อเพิ่มแล้วละ”


      “ถ้างั้นก็กลับกันเถอะ”ในขณะที่จางฝูกับลังบังคับเฟยเทียนให้หันหลังกลับเพื่อที่จะไปหาที่หลับที่นอนสำหรับวันนี้ เสียงเอะอะโวยวายก็พลันดังออกมาจนทำเอาคนทั้งย่านการค้านั้นต้องหันไปมองด้วยความสนใจซึ่งนั้นก็รวมถึงจางฝูเเละจู๋เว่ยด้วย


    ‘นี่มันจะมีเรื่องกันทุกที่ที่ข้าไปเหยียบเลยรึไงนะ’หญิงสาวคิดในใจก่อนจะหันไปหรี่ตามองกลุ่มชายสี่คนที่กำลังรุมซ้อมและรื้อพังร้านผ้าร้านหนึ่งพ้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่น่าจะเป็นเจ้าของร้านถูกชกแล้วเหวี่ยงลงไปนอนกองที่พื้น ‘แล้วช่วงนี้ข้าดันเป็นอะไรไม่รู้ชอบเข้าไปแจมเรื่องแบบนี้ด้วยสิ’


    ร่างบางยันตัวลุกขึ้นมายืนบนหลังช้างเผือกตัวใหญ่ด้วยท่าทีเอือมๆก่อนที่จะใช้ตัวเบาดีดตัวตรงไปยังจุดเกิดเหตุทันทีโดยมีจู๋เว่ยนั้นมองตามไปอย่างเซ็งๆก่อนจะเอาของไปเก็บที่หลังรถเทียบแล้วเดินตามไปช้าๆเพราะคงไม่มีความจำเป็นที่ต้องห่วงร่างบางนั้นเท่าไหร่นัก


    “ได้โปรดอย่าทำข้าเลย จะเอาอะไรก็เอาไปเลย”ชายเจ้าของร้านผ้าเอ่ยอย่างหวาดกลัวพร้อมกับยันตัวขึ้นมาคุกข่าเกาะขากางเกงขอร้องชายที่ทำร้ายตน


    “ฮ่าๆได้ยินไหมมันบอกว่าอยากได้อะไรก็เอาไป เฮ้ยพวกเราขนไปให้มะ….”


    ผั๊วะ!!!


    อั๊กก!!!


    โครมมมม!!!


     ไม่ทันได้เอ่ยจนจบฝ่าเท้างามๆก็พุ่งเข้ามาปะทะใบหน้าของชายคนนั้นอย่างแรงจนร่างของชายคนนั้นกระเด็นลอยลิ้วไปกระแทกกับลังไม้บิเวณใกล้ๆจนสลบไป ทำให้อีกสามคนที่อยู่ตรงนั้นหันมามองหาผู้มาใหม่จอบแซ่เรื่องของชาวบ้านก่อนจะพบกับร่างบางของหญิงสาวผู้หนึ่งในชุดสีเขียวอ่อน เส้นผมสีดำที่รวบเอาไว้ครึ่่งหัวยาวถึงกลางหลังโบกไสวไปมา


    “เเกเป็นใครวะ เข้ามายุ่งเรื่องของชาวบ้านระวังศพไม่สวยนะน้องสาว”ชายร่างแห้งคนหนึ่งเอ่ยเเล้วเดินจำข้ามม้วนผ้ามายังหญิงสาวพร้อมกับเอื้อมมือหมายจะพลักแต่ยังไม่ทันที่มือนั้นจะได้สัมผัสแม้เพียงปลายเส้นผมของหญิงสาว มือแห้งๆนั้นก็ถูกหญิงสาวคว้าไปก่อนจะบิดเเรงจะกระดูกลั่นจนกร๊อบดังจนคนรอบๆถึงกับเกิดอาการเสียวแขนแทน


     “อ้ากกกกกก แขน แขนข้าาอ้าาาา”


      “สำออยยังไม่ได้หักเสียหน่อย”ว่าจบเธอหมุนตัวประเคนส้นเท้าให้ชายร่างแห้งเสียเต็มปลายคางจนสลบตามอีกคนไปก่อนจะหันไปมองอีกสองคนที่เหลือที่หยิบเอาไม้เเกนมวนผ้าออกมาเป็นอาวุธแล้วพึงเข้าหาหญิงสาวพร้อมๆกัน


     จางฝูมองทั้งสองก่อนจะดีดตัวตีรังกาถอยหลบไม้ที่พวกมันตามไล่ฟาดมาก่อนจะหันไปคว้าเอาเชือกปานที่ใช้มัดของมาขึงกางรับไม้ทั้งสองด้ามแล้วจับรวมมัดไม้ทั้งสองเข้าด้วยกันก่อนจะใช้ตัวเบาเสริมการเคลื่อนให้ให้เร็วขึ้นดีดตัวขึ้นไปเหยียบบนไม้แล้วหวดเตะเข้าไปที่หน้าของทั้งสองจนล้มลงกับพื้นแล้วปามีสั้นที่พกเอาไว้ติดตัวนั้นไปปักที่บริเวณชายเสื้อทั้งสองเพื่อขึงร่างทั้งสองนั้นไว้กับพื้นเพื่อไม่ให้พวกมันหนี


    “เสร็จแล้วหรอ”จู๋เว่ยที่เดินตามเข้ามาเอ่ยถามแล้วมองดูสภาพของแต่ละที่เรียกได้ว่าดวงซวยขนาดแทนที่มามีเรื่อตอนที่หญิงสาวผู้นี้อยู่ใกล้ๆ


     “อ่าเสร็จแล้ว รอแค่ทางการมาลากไปเท่านั้น”เะอเอ่ยแล้วเดินไปทรุดตัวลงนั่งทับร่างชายทั้งสองที่ถุกมีดตรึงอยู่เพื่อไม่ให้คิดหนีก่อนจะหันไปมองพ่อค้าผ้าที่นั่งคุกเข่าตะลึงอยู่  “ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมท่านลุง ขอโทษที่ทำร้านท่านพังนะ เดี่ยวข้าจ่ายชดใช้ให้


      “ขะ...ขอรับ”


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -36 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -36 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
บ้านจางชิงเถียน
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x6
x100
x3
x8
x30
x3
x1
x3