ดู: 356|ตอบกลับ: 19

{ เมืองหวยหนาน } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-9-17 12:58:16 |โหมดอ่าน
ย่านการค้า


ย่านการค้าของเมืองหวยหนาน สถานที่ที่ชุกชุมไปด้วยผู้คน
และเหล่าพ่อค้าแม่ค้าต่างๆ ที่ต่างก็มาวางขายสินค้า
ของตัวเองกันอย่างมากหน้าหลายตา

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

61

กระทู้

543

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
699
เงินตำลึง
856
ชื่อเสียง
91202
ความหิว
346

ใบรับรองภาษาฮั่นป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
165
ความชั่ว
0
ความโหด
118
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2017-9-17 13:55:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เส้นทางป่าวประกาศ 4


     หลังจากที่เขาเดินทางออกมาจากเมืองเจียงเยี่ย  กับกองพ่อค้าคาราวาน ระหว่างเดินทางขนรถม้านั้นผู้จัดการกองคาราวานก็เดินมาพูดคุยกับยูตะ
     "รอบนี่เจ้าจะไม่ทำอะไรให้ข้าแปลกใจอีกงั้นหรอ" ผู้จัดการกองคาราวานพูดขึ้นกับยูตะ
     "นี่ผู้จัดการมองผมยังไงกันละเนี้ย" ยูตะถามกลับไปพร้อมกับหลี่ตามองกลับไป
     "ก็ช่วยไม่ได้ เจ้าชอบทำอะไรแบบนี่เองนี่น่า ฮะ ฮะ" แล้วผู้จัดการกองคาราวานก็ตอบกลับไปพร้อมหัวเราะเล็กน้อย ก่อนที่จะเริ่มพูดต่อ "เอาละเดียวใกล้จะเมือต่อไปแล้ว เตรียมลงได้แล้วละ" แล้วก็เดินย้ายไปทำอย่างอื่นต่อ
     "ครับผม" ยูตะตอบที่จะเริ่มเตรียมตัว
     เมือขบวนกองคาราวานเดินทางมาถึงย่านการค้าของเมืองหวยหนาน ทั้งคนงานทั้งพ่อค้า ก็ทยอยลงมาจากรถม้าพร้อมขนข้าวของ ของตนเองลงมาแล้วเริ่มจัดแจ้งการทำงานทำการตามหน้าของตัวเองโดยมีผู้จัดการกองคาราวานคอยควบคุมอยู่ ส่วนยูตะนั้นก็ช่วยงานในฐานะผู้ติดตามศึกษางาน
     เมือจัดการอะไรลงตัวแล้วยูตะก็ขอตัวแยกออกมาทำหน้าที่ของเขา เขามองหาตำแหน่งเหมาะๆ ที่จะเป็นจุดสนใจมากที่สุดการป่าวประกาศข้อความสำคัญที่ได้รับมา เขาเริ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะเริ่มพูด
    "สวัสดีครับทุกท่าน ผมเป็นตัวแทนจากเมืองอู๋จวิ้น เนื่องด้วยทางเมืองอู๋จวิ้นนั้นจะมีการจัดงานเทศกาลไหว้พระจันทร์ เราจะขอเชิญชวนพ่อแม่พี่น้องทุกท่านมาร่วมงานให้ได้เลย นอกจากจะมีกิจกรรมแต่งกลอนแล้ว เรายังมีขนมไหว้พระจันทร์แจกจ่ายถึง 1000 ลูก!! ฟรีๆด้วยโอกาศแบบนี่หายากมาก ถ้าหากพ่อแม่พี่น้องท่านใดมีโอกาศละก็ต้องมาให้ได้เลยนะ ขอบคุณทุกท่านที่รับฟังครับผม"
     เขาพูดเหมือนเดิมเปะตามใบที่เขียนไว้ แล้วเขาท่องมันได้อย่างขึ้นใจ ก่อนที่จะโค้งตัวลงเล็กน้อยก่อนที่จะถอยฉากออกมาเพื่อกลับไปช่วยงานที่กองคาราวานต่อ

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +20 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 20 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x12
x8
x5
x11
x6
x2
x8
x20
x25
x71
x6
x10
x60
x35
x12
x25
x40
x520
x710
x10
x9999
x107
x375
x2
x5
x8
x7
x20
x120
x30
x30
x2
x4
x1
x50
x90
x1247
x2
x900
x18
x162
x125
x499
x148
x6
x20
x482
x311
x37
x163
x10
x2
x400
x19
x50
x4
x20
x1
x1
x19
x1

75

กระทู้

844

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12190
เงินตำลึง
2767
ชื่อเสียง
15782
ความหิว
82

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
533
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2017-11-28 16:41:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ทำดีได้ดี 8.6




       ผิงผิง เย่เสวียและเสี่ยวเหมยเดินทางจนมาถึงเมืองหวยหนาน และถือโอกาศพักหายใจที่ย่านการค้า ข้างหน้านี้ก็ถึงที่หมายแล้ว ผิงผิงถือโอกาศมองรอบๆ ย่านการค้าแห่งนี้แต่สำหรับเธอแล้วชอบที่เมืองเจียงโจวมากกว่า... คงเพราะมีเจาอวิ๋นซีที่ค่อยช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อนในเขตของเขานั้นเอง

       "กะ...ใกล้ถึงแล้วนะเจ้าค่ะ" เสี่ยวเหมยยิ้มแย้มก่อนจะใช้แขนเสื้อซับเหงื่อตนเอง ไม่ต่างกับเย่เสวียที่นั่งนิ่งๆ แต่ผิงผิงดูออกมาว่าเจ้าตัวเหนื่อยแล้วแต่ไม่ปริปากบ่นแต่อย่างใด "เสี่ยวเย่เก่งจัง"

       "....?" @Melonpang

       "เจ้ามิบ่นเลย"

       "...." @Melonpang

       "พี่สาวอะ ข้ามิเคยเดินข้ามเมืองมาก่อน มีแต่นั่งรถม้า" เสี่ยวเหมยงอแง

       "ก็ข้ามิมีม้า ถึงมีก็ขี่ไม่เป็น" ผิงผิงเกาหัว

       "....." @Melonpang

       "ข้าขี่อย่างอื่นแทนม้าได้นะ"

       "...." @Melonpang

       "วัวกระมั่ง" ผิงผิงว่า แต่จริงๆ ก็ไม่เคย...

       "ข้าเคยขี่อูฐตอนอยู่ที่ทะเลทราย" ผิงผิงกล่าว

       "....." @Melonpang

       "ข้าก็จำไรไม่ได้มากหรอก มันนานแล้ว"

       "...." @Melonpang

       "กรู๊วววว"

       "ตื่นแล้วรึ เจ้านี่ก็กินๆ นอนๆ" ผิงผิงบ่นเจ้าหมั่นโถวที่แทบหลับมาตลอดทาง

       "....." @Melonpang



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -25 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -25 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x2
x2
x4
x38
x60
x110
x57
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x28
x40
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x30
x14
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x416
x16
x6
x90
x444
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x90
x30
x15
x65
x1
x15
x32
x1
x20
x492
x755
x301
x209
x152
x72
x2
x35
x123
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1612
x12
x6
x2
x69
x456
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x771
x4150
x867
x1301
x12
x17
x25
x171

23

กระทู้

147

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
1238
เงินตำลึง
126438
ชื่อเสียง
8782
ความหิว
206

ใบรับรองภาษาฮั่น

เซ็น
เลเวล 1

ยายะ

pet
โพสต์ 2017-12-4 02:49:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
บทที่เจ็ดสิบเจ็ด :: [ การเดินทางใกล้จะสิ้นสุด ]


     " กะ...ใกล้ถึงแล้วนะเจ้าค่ะ "

     เมื่อหันไปด้านข้างก็พบเสี่ยวเหมยที่ยิ้มแย้มมาให้ก่อนที่นางจะใช้แขนเสื้อซับเหงื่อตนเอง
     การเดินทางใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว ทั้งๆที่พึ่งจะเดินทางจากไปได้ไม่นานเลยแท้ๆ แต่หมิงเย่เสวียนั้นรู้สึกว่าราวกับ
ไม่ได้กลับมายังเมืองเซียพีเป็นเวลาเลยทีเดียว
     นางนั้นค่อยๆนั้นผ่อนลมหายใจออกมา พลางนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่ได้ประสบพบเจอระหว่างเดินทางกลับ พร้อม
กันกับเหลือบสายตาไปยังสองสาวที่อยู่ด้วยกัน

     ปกติแล้ว..แม้จะมียายะอยู่เคียงข้าง ทว่านางนั้นก็ราวกับเดินทางเพียงตัวคนเดียวตลอด
     ผ่านไปทุกๆเมือง ตลอดทุกเส้นทางนั้น นอกจากสิ่งที่จำเป็นแล้วก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นใดๆเลย

     ทว่าครานี้ การได้อยู่กับทั้งสองนั้นนับว่าได้เปิดหูเปิดตาโดยสิ้นเชิง
     ราวกับว่าตนเองเพิ่งได้เคยมองดูโลกใบนี้จริงๆเป็นครั้งแรกก็ไม่ผิด
     ได้ท่องเที่ยว ทานของอร่อยๆ ได้พูดคุยเล่นหัวกัน ....ตลอดการเดินทาง ไม่มีวันไหนที่นางไม่ได้เปิดปากพูดคุย
แล้วหัวเราะออกมามากเท่ากับการเดินทางในครั้งนี้เลย
     นับเป็นประสบการณ์ที่ล่ำค่าเทียบเท่าได้กับการได้พบเจอคนเหล่านั้นที่เมืองเซียพีเลยทีเดียว
     เพราะฉะนั้น เมื่อพบว่าการเดินทางร่วมกันในครั้งนี้ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว ส่วนนึงภายในจิตใจของนางจริงรู้สึกเศร้า
ขึ้นมา
     ขณะที่กำลังคิดแบบนั้น ก็มีเสียงเล็กๆทักขึ้นจากด้านข้างว่า

     " เสี่ยวเย่เก่งจัง "
     " ....เอ๊ะ? "

     สาวน้อยผู้น่ารักและมีเอกลักษณ์ที่แสนสดใสร่าเริง หลิงผิงผิงนั้น กล่าวออกมาพลางยิ้มมาให้
     เก่งหรือ...เรื่องอะไร?

     " เจ้ามิบ่นเลย "

     ราวกับว่าเดาความคิดของนางออก ผิงผิงนั้นพูดออกมาเช่นนั้น
     พอเย่เสวียได้ฟัง ก็เข้าใจเรื่องที่สาวน้อยผู้นี้ต้องการจะสื่อขึ้นมา

     ความจริงแล้วตัวนางก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่ไหน การเดินทางเท้าอย่างหนักและรีบเร่งในช่วงเวลาหลายวันมานี้
มันก็ต้องเหนื่อยมากเป็นธรรมดาอยู่แล้ว แม้ว่านางจะมีความอดทนสูงแค่ไหนหากเป็นยามปกติก็ย่อมต้องแสดงการ
เหนื่อยล้าออกมาให้เห็น นั่นเป็นเรื่องที่แน่นอน
     ทว่าที่ยังคงปั้นหน้าตายอยู่อย่างนี้ไม่ใช่เพราะว่าความอดทนอะไรนั่นหรอก แต่เพราะว่านางเป็นผู้ที่โอวุโสที่สุด
ในกลุ่มนี้ต่างหาก!
     เพราะการที่นางใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวไร้มิตรญาติและสหายมาตลอดเจ็ดปีเต็ม แถมความสามารถในการปฏิสัม-
พันธ์กับผู้คนยังต่ำเตี้ยเรี่ยดินแล้วนั้น การที่นางจะเกิดความรู้สึกดีๆกับคนอื่นที่หยิบยื่นไมตรีให้นางง่ายๆ ก็ไม่ใช่เรื่อง
ที่แปลกอันใด
     อีกทั้ง ตลอดการเดินทางครั้งนี้นางและสาวน้อยทั้งสองยังได้พูดคุยกัน ได้รู้จักกัน ได้แบ่งปันความสุขทุกข์ร่วม
กันมาเป็นระยะเวลายาวนานถึงครึ่งเดือนเต็มๆ หมิงเย่เสวียนั้นมองสาวน้อยทั้งสองเปรียบได้กับว่าเป็นน้องสาวแท้ๆ
ที่แสนสำคัญของนางไปโดยที่นางก็ไม่รู้ตัวเสียแล้ว

     หรือก็คือ เพราะรู้สึกว่าตนเองเป็น 'พี่หญิง' นั่นแหละ
     เพราะแบบนั้นจึงทำให้นางสามารถอดทนได้มากยิ่งกว่าปกติหลายเท่านัก

     แน่นอนว่าเย่เสวีย นางนั้นเก็บความรู้สึกเหล่านี้ลงไปในใจ นางเพียงแค่ยิ้มตอบกลับไปให้ผิงผิงเท่านั้น
     หากเทียบกับสิ่งที่นางได้รับมาตลอดการเดินทาง ให้เหนื่อยมากกว่านี้อีกสักสิบเท่า นางก็ยินดีที่จะเหนื่อย!

     ขณะที่คิดเช่นนั้นในใจ ดูเหมือนว่าจะมีเด็กน้อยผู้นึงที่ไม่ได้คิดเหมือนนาง

     " พี่สาวอะ ข้ามิเคยเดินข้ามเมืองมาก่อน มีแต่นั่งรถม้า "

     เสี่ยวเหมยงอแงออกมาด้วยท่าทางที่ให้ความรู้สึกน่าเอ็นดูจนทำให้เกือบอมยิ้มขึ้นมา
     เด็กสาวนั้นพยายามมามากจริงๆ ระยะทางจนถึงเซียพีแห่งนี้ ต่อให้เดินทางด้วยม้าก็ไม่ได้ถือว่าสั้นเลย

     " ก็ข้ามิมีม้า ถึงมีก็ขี่ไม่เป็น "

     ด้านผิงผิง สาวน้อยนั้นพูดกล่าวออกมาอย่างจนใจ พร้อมกับยกมือขึ้นเกาหัวเบาๆ
     หมิงเย่เสวีย นางนั้นมีม้า...แถมมันก็ยังตามติดมาตลอดทางห่างๆด้วย...
     พอคิดว่าตนเองทำไมต้องปิดบังเรื่องอายุกับทั้งสาวด้วย ก็ทำให้รู้สึกสลดไปครู่นึง
     แต่พอลองคิดดูอีกที ม้าเพียงตัวเดียวก็ไม่ได้ช่วยให้การเดินทางเร็วขึ้นอะไรนัก อีกทั้งยังโดยสารโดยคนตั้งสาม
คนต่อให้มีก็ราวกับไม่มี นางจึงส่ายหัวไล่ความคิดนั้นออกไป

     " ข้าขี่อย่างอื่นแทนม้าได้นะ "

     จู่ๆผิงผิงก็กล่าวเช่นนั้นออกมา
     ขี่อย่างอื่นนอกจากม้า?

     " ตัวอะไรหรือคะ? ผิงผิง "
     " วัวกระมั่ง "

     รู้ตัวอีกทีก็ถามออกไปด้วยความสงสัย แล้วก็ได้คำตอบกลับมาเช่นนั้น
     วัว.....รึ

     ' มันขี่ได้ด้วยงั้นหรือ...? '

     หมิงเย่เสวียขบคิดขึ้นมาในใจ นางเผลอนึกภาพของผิงผิงขึ้นไปขี่บนวัวตัวใหญ่พลางร้อนตะโกน ก่อนจะยิ้มขำ
ขึ้นมา
     ภาพที่แสนน่ารักในหัวของข้านั้นมันอะไรกัน!
     จู่ๆนางก็อยากเห็นขึ้นมา

     " ข้าเคยขี่อูฐตอนอยู่ที่ทะเลทราย "

     อูฐ....?
     พอได้ยินคำกล่าวต่อมาของผิงผิง เย่เสวียก็เองคอเล็กๆ
     นางรู้จักอูฐอยู่แต่ก็ยังไม่เคยพบเจอเลยสักครั้ง เพราะมันเป็นสัตว์ที่อยู่ในเขตทะเลทราย...
     แม้แต่ตอนที่นางได้คอยเดินทางคุ้มกันคาราวานพ่อค้าก็ยังไม่เคยพบเจออูฐเลย
     อย่างไรก็ตาม ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ สาวน้อยผู้นี้เคยไปท่องเขตทะเลทรายมาด้วยงั้นหรือ? มันเป็นเขตอันตราย
ที่มีพวกโจรโผล่ออกมาบ่อยครั้งนี่นา
     หมิงเย่เสวียคิดขึ้นมา --บางทีสาวน้อยผู้นี้ที่ร่วมเดินทางกับนางมาตลอด อาจจะซ่อนศักยภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจ
เอาไว้ภายในก็เป็นได้

     " เคยไปเยือนแดนทะเลทรายมาด้วยหรือคะ "
     " ข้าก็จำไรไม่ได้มากหรอก มันนานแล้ว "
     " ....งั้นหรือคะ "
     " กรู๊วววว "
     " ตื่นแล้วรึ เจ้านี่ก็กินๆ นอนๆ "

     เจ้านกหน้าขน...หมั่นโถวนั้นร้องขึ้นมา ซึ่งผิงผิงก็หันไปต่อว่ามันด้วยสีหน้าที่ดูยังไงก็ไม่ได้มีความโกรธแฝงอยู่
เลยแม้แต่น้อย

     ' ...เอาเถอะ '

     คิดว่า...คงไม่เป็นอะไรหรอก
     ถึงแม้นางจะรู้สึกเป็นห่วงสาวน้อยผู้ที่นางรู้สึกเหมือนกับเป็นน้องสาวตัวน้อยผู้นี้ก็ตาม แต่เย่เสวียก็มีความเชื่อใจ
ที่มากกว่าด้วยเช่นกัน
     ผิงผิงนั้นไม่มีทางเป็นอะไรไปได้หรอก ---นั้นคือสิ่งที่นางเชื่อมั่นออกมาจากใจจริง

     ต่อให้การเดินทางหลังจากนี้จะไม่มีนางอยู่ด้วยแล้วก็ตาม


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +15 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 15 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หวยหนานจื่อ
กำหนดลมหายใจ
บันทึกลับ #3
ธนูใหญ่
ม้าวายุทมิฬ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x23
x10
x25
x40
x92
x4
x10
x40
x114
x56
x10
x75
x170
x12
x30
x15
x6
x60
x200
x20
x60
x40
x3
x10
x10
x48
x8
x1
x4020
x10
x20
x28
x15
x38
x10
x30
x20
x1
x1
x1
x90
x20
x50
x100
x4
x8
x30
x115
x120
x8
x110
x160
x1
x38
x1

49

กระทู้

661

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
223
เงินตำลึง
2229
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-188

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
679
ความชั่ว
0
ความโหด
3

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2017-12-20 09:49:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ไป๋ฟางหรง]

บทที่ 12 : หวยหนานข้ากลับมาแล้ว


            ก้อนหินธรรมดาสามก้อน...


         หญิงสาวอมยิ้มมองก้นหินสีเทาปนชมพูเล็กๆรูปร่างกลมเกลี้ยงในมือพลางนึกถึงเจ้าก้อนแป้งน้อยที่อุตส่าห์ไปงมหามาให้นางด้วยความเอ็นดูก่อนแยกจากกัน   ฟางหรงจึงมอบขลุ่ยไม้ให้เสี่ยวหยินไปเป็นของที่ระลึก

ขณะนี้รถม้าของนางกำลังแล่นผ่านเขตย่านการค้าของเมืองหวยหนานแล้ว ด้วยสำนึกของคุณหนูสกุลใหญ่ที่พอจะหลงเหลือติดตัวอยู่บ้างทำให้นางมิกล้าเปิดม่านดูบรรยากาศคึกคักจอแจภายนอก  ทั้งที่เป็นบ้านเกิดแต่หญิงสาวก็แทบไม่คุ้นเคย  พยายามนึกอย่างไรก็ไม่ปรากฏภาพในความทรงจำ

คงเป็นเพราะนางขาดอิสระที่จะออกมาเดินเที่ยวเล่นนอกจวนกระมัง  คิดพลางถอนใจ ความรู้สึกหนักอึ้งในอกชัดเจนขึ้นเรื่อยๆไม่คล้ายอาการของคนที่จะได้กลับบ้านสักเพียงนิด  


รู้สึกเหมือนต้องกลับเข้ากรงขังมากกว่า

มือขาวผ่องกลิ้งหินทั้งสามก้อนในมือ เนตรโศกทอดมองกล่องขนมไม้ที่ยังไม่ยอมทิ้งเสียที  ใครจะเดินไปซื้อขนมให้ท่านกัน?
จนถึงวันนี้ไป๋ฟางหรงยังคงนึกเสียดายลึกๆที่ไม่ได้ล่ำลาโจวเหยียนลู่  อยากถามเขาเหลือเกินว่าจำได้หรือไม่ว่าสาวใช้คนนี้มีนามว่า‘ไป๋ฟางหรง’

หญิงสาวถอนหายใจ  ใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อหินทั้งสามก้อน เปิดฝากล่องขนมแล้วเก็บมันลงไป   ตอนนี้นางควรต้องลุ้นชะตากรรมของนางในจวนมากกว่า  หวังว่าฮูหยินรองที่ขึ้นมาดูแลจวนแทนมารดาจะไม่ฉวยโอกาสยึดทรัพย์ส่วนตัวของมารดานางไปนะ
แล้วนางจะไปสู้รบปรบมือกับคนเหล่านั้นไหวหรือไม่นี่
น่ากังวลจริงๆ...

ไป๋ฟางหรงเอื้อมมือแตะกระบี่ไม้ที่ติดตัวนางจากค่ายพยัคฆ์  ถึงไม่ได้จับมานานแล้วและไม่ได้คิดจะใช้งานหากไม่มีโอกาสแต่หญิงสาวก็ยังพกกระบี่ไม้ติดตัว แม้ว่าสายตาของคนที่ท่านพ่อส่งมาจะดูปุเลี่ยนเมื่อคุณหนูผู้อ่อนหวานเหน็บกระบี่ติดตัว  

เอาน่า...อย่างน้อยนางก็มีวิชาจากค่ายพยัคฆ์   เชื่อว่าหากมีเรื่องจริงๆน่าจะเอาตัวรอดได้   ถึงจะสู้ครูฝึกไม่ได้  แต่กับคุณหนูในห้องหอ ฟางหรงมั่นใจว่าเอาอยู่


มั้ง...?





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

49

กระทู้

661

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
223
เงินตำลึง
2229
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-188

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
679
ความชั่ว
0
ความโหด
3

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2017-12-25 20:44:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ไป๋ฟางหรง]

บทที่ 16 : หนี!

            มือของไป๋ฟางหรงกำลังสั่น   นางพยายามกุมมือให้มันอยู่นิ่ง  ทว่าคล้ายมือของนางไม่ฟังคำสั่ง  หญิงสาวกลัว...กลัวในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น   บางอย่างที่มองไม่เห็นเฝ้ารอนางอยู่ ณปลายทางรถม้า
ท่านพ่อส่งนางซึ่งเป็นสตรียังไม่ออกเรือนไปจวนอ๋องคนเดียว

พร้อมคำสั่งให้นำกู่ฉินไปด้วย  ชัดเจนแล้วว่าทันทีที่รถม้าคันนี้ไปถึงจวนหวยหนานอ๋องหลิวอัน  อิสระของไป๋ฟางหรงก็จะหายไปตลอดกาล

ไม่! ใจของนางไม่ยินยอมและไม่เคยยินยอม  เล็บจิกเข้าฝ่ามือแน่นจนเลือดซึม

ไม่! ไม่ได้!

หัวใจเต้นระรัวกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งตัดกับสรรพเสียงเงียบสงบในรถม้า  


“เฮ้ย!!!!”
ฮี้!!


เสียงร้องของสารถีดังขึ้น  ตามด้วยเสียงม้าและรถที่เคลื่อนที่ส่ายไปส่ายมาโคลงเคลงราวปราศจากคนบังคับ   เล่นเอาหญิงสาวผู้กำลังต่อสู้กับความคิดของตนในภวังค์ได้สติหน้าเสียไปนิดหนึ่งเพราะเคยเจอเรื่องร้ายระหว่างเดินทางในรถม้าแบบนี้

นางตั้งสติแล้วเอ่ยถามออกไปเสียงสั่นเล็กน้อย“...เกิดอะไรขึ้น?”

ทว่ากลับไร้คนตอบ  มีเสียงโวยวายและโครมครามประกอบรถม้าที่เคลื่อนที่รวดเร็วเปะปะ   สองมือบอบบางพยายามค้ำร่างกายทุลักทุเล   


“แอ๊ว!
............เอ๊ะ?

“แอ๊ว~!!”
..........................


ชั่วขณะนั้นความวุ่นวายวินาศสันตะโรยามรถม้าพุ่งชนข้าวของโน่นนี่ท่ามกลางย่านการค้ากลายเป็นเพียงอากาศอันว่างเปล่า    ไป๋ฟางหรงถึงกับตะลึงจนลืมหวาดกลัวยามหูได้ยินเสียงร้องที่คุ้นเคย

“เป๋าเป่าน้อย???” เสียงหวานอุทานเบาหวิว ไวเท่าความคิดฟางหรงรีบยื่นหน้าออกไปทางหน้าต่างเพื่อดูสถานการณ์ภายนอก   ที่แท้ก็เป็นลูกหมีขาวที่แอบตามมาตอนไหนไม่อาจรู้กระโดดเกาะหน้าสารถี  ตัวมันต้องต่อสู้กับแรงเหวี่ยงไปมาจนน่ากลัวว่าขาสั้นๆจะไม่อาจรั้งร่างกลมกับศีรษะของคนขับได้นาน

“อันตราย! เป๋าเป่าน้อยเข้ามาหาข้าเร็วเข้า!!”ฟางหรงร้องเตือนด้วยความหวาดเสียว
“แอ๊วววว!!!”มันเถียง(?)พลางทำหน้ามิยินยอม

หญิงสาวไม่เข้าใจภาษาหมี ทว่าเห็นหน้าและการกระทำบ้าบิ่นของเจ้าตัวเล็กแล้วชวนให้นางรู้สึกเหมือนกับว่าเจ้าลูกหมีตัวนี้กำลังจะบอกให้นางรีบหนี   แทนการย้ำเตือน  หยวนเป่าพยักเพยิดหน้าปุ้มปุ้ยไปข้างทางเสมือนจะสื่อให้นางโดด

วัดกะเอาจากความแข็งของพื้นและความเร็วในการเคลื่อนที่คาดว่าหากโดดไปน่าจะมีแข้งขาหัก   ฟางหรงหน้าซีด

“แอ๊ยยยยยย!!!”เจ้าหมีขาวน้อยส่งเสียงเร่งกึ่งปรามาส สายตามันคล้ายจะดูถูกนางเบาๆ  ฟางหรงกระพริบตาปริบเพียงครู่เดียวก็เม้มปากราวตัดสินใจได้   

หญิงสาวค่อยๆยืดตัวขึ้นอย่างทุลักทุเล  เปิดประตูรถม้า พยายามตั้งหลักให้มั่นคง  ดวงตามองหาจังหวะกระโดดที่น่าจะปลอดภัยต่อสังขารมากที่สุด   ในขณะที่จิตระลึกถึงบุญเก่าที่สั่งสมมาทั้งชีวิต  ขอทวยเทพเทวดาฟ้าดินช่วยอำนวยพรให้นางด้วย

ชาวบ้านที่แตกตื่นแล้วต่างยิ่งฮือฮามากยิ่งขึ้นเมื่อคุณหนูในห้องหอทำท่าจะพุ่งออกมาจากรถม้า   คล้ายฟ้าเป็นใจต่อการหลบหนีนี้  ดวงตาโศกเหลือบไปเห็นกองฟางที่มัดสุมไว้ของร้านเครื่องสาน   แขนคว้าเอากู่ฉินในห่อผ้า

“พร้อมนะเป๋าเป๋าน้อย!”
“แอร๊~”


สาม...สอง...หนึ่ง!


ร่างบางกลั้นใจกระโดดโดยพยายามเบี่ยงตัวให้กระทบกระเทือนกู่ฉินตัวสำคัญน้อยที่สุด   คุณหนูในห้องหอกลิ้งขลุกขลักเศษฟางกระจายฟุ้ง   ฟางหรงจุกได้เพียงครู่เดียวก็ต้องรีบรุดลุกขึ้น

“เป๋าเป่...” คุณพระ...

จะเรียกลูกหมีขาวน้อยก็พบว่ามันแสดงความสามารถไต่ถังไม้กลิ้งหนีไปแล้ว  หญิงสาวตั้งสติอุ้มกู่ฉินในมือ  ไม่ทราบว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน สองเท้าเล็กใต้รองเท้าผ้าปักออกวิ่งไปทางเดียวกับสัตว์เลี้ยง   อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงซอกแซกหนีไป



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80

ใบรับรองภาษาฮั่น

เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2017-12-28 22:47:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย wenshang เมื่อ 2017-12-29 21:17

เรื่องราวที่ 3 คู่รักจ้าวอินทรี
เมืองหวยหนาน



เช้าวันต่อมาเหวินซ่างก็เข้าไปจ่ายเงินสำหรับวันนี้แล้วลงไปซื้อหมั่นโถวกับชากินเป็นข้าเช้าก่อนจะให้อาหารคู่หูทั้งห้าในส่วนของช่วงเช้า ก่อนจะออกเดินทางต่อร่วมกับคู่หูอีกห้าตัวที่ตามมา ถึงจะเสียถังหูลู่ที่อยู่ด้วยกันมานานพอสมควรแต่ถ้ามันได้ช่วยน้องหวงได้บ้างก็ไม่เห็นเป็นไร แต่เติมมัาตัวนี้ก็ตัวคนเดียวมาแต่แรก ถ้าทำหน้าที่เสร็จแล้วก็คงใช้ชีวิตคนเดียว ถ้าเหงาก็คงหาทางมาหาเหวินซ่างเองนั้นแหละ

จากคำบอกของท่านอาหลันที่เจอกันเมื่อคืนแล้ว เหวินซ่างต้องไปหวยหนานเพื่อดูว่าเกิดอะไรแปลกๆขึ้น ทำไมถึงต้องรวมตัวชาวยุทธทั้งที่แถบนี้ไม่ได้มีปัญหาเท่าป่าสู่เลย เขาได้เดินขึ้นเหนือไปยังหวยหนาน นอนพักตามโรงเตี๊ยมบ้าง แวะนอนป่าบ้างไม่ก็ขอติดเกวียนจากพ่อค้าระหว่างทางไปบ้าง ไม่นานก็มาถึงเมืองหวยหนานตามที่ตกลงกันไว้ เขาเดินไปจองห้องพักและเก็บสัมภาระก่อนจะปล่อยให้เหล่าคู่หูออกไปเดินเล่นได้

“เอาล่ะ อย่างแรกที่นี้เป็นต้นตำหรับเต้าหู้.. แล้วคนคิดก็เป็นเขาด้วย ไปขอสูตรวิธีทำก่อนดีไหมน้า” เหวินซ่างเดินดูของไปเรื่อยๆพลางบ่นกับตัวเอง เรื่องอาหารอย่างเต้าหู้เขาสนใจมันอยูมากพอควร ยังไงการตามหาอาหารที่ไม่เคยทำมันก็หนึ่งในเป้าหมายที่เขาออกมาเดินทางคนเดียวเองด้วย แต่จากการเดินหาซื้อของกิน/ปเรื่องก็พอทราบมาว่ามีร้านเต้าหู้ใกล้ๆนี้อยู่

“อ่า! ใช่ๆเรื่องคำชวน” เหวินซ่างชะงักตัวเองก่อนจะพาตัวเองเข้าไปร้านเต้าหู้เพื่อขอสูตรอาหารตรงนั้น ‘ก่อนอื่น..หาข่าวเรื่องชวนชาวยุทธมารวมตัวกันที่นี้ แต่หาได้จากไหนล่ะ?’ เหวินซ่างเดินกลับมาแถวย่านการค้าอีกครั้ง รอบตัวก็มีผู้คนอยู่เรื่อยๆ บางคนก็มีกระบี่ประดับอยู่ บ้างก็เหมือนจะเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเดินเล่นหาข่าวไปบ้างหาขนมกินบ้าง

“อ้าวเสี่ยวหลงเปา อยากได้เหรอ?” ระหว่างนั้นเองเขาก็เห็นเสี่ยวหลงเปาที่เดินเข้ามาเกาะแขนก่อนจะหันไปมองแผงขายซาลาเปาไส้เนื้ออย่างไม่วางตา เหวินซ่างหัวเราะเบาๆก่อนจะเดินไปซื้อมาให้แล้วเดินไปหลบทางเดินก่อนจะหันไปบิดซาลาเปามาป้อนเสี่ยวหลงเปา “หิวอะไรมาละหืม? หรือว่าเจ้าพึ่งไล่ตามอะไรมาอยู่หรือเปล่า?”

ระหว่างกำลังเดินอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นคนคนนึงที่เหมือนพ่อของตนเองเดินเข้าไปในตรอก เหวินซ่างหรี่ตามองก่อนจะค่อยๆแอบเดินตามเขาไป ‘ไม่หรอก เป็นไปได้ด้วยเหรอ แต่ว่า..แล้วร้านล่ะ?’ คำถามมากมายพุดขึ้นมาไม่หยุด อาจเป็นคนหน้าคล้ายกัน ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอก ชายหนุ่มเดินหลบไปกับแผงขายซาลาเปาร้านนึงเมื่อคนที่คล้ายตนกำลังซื้อของอยู่จากนั้นเขาค่อยเลี้ยวไปตรอกใกล้ๆ

เหวินซ่างเดินตามชายชราเดินเข้าไปในตรอกที่ว่าก็เห็นกับ...ผู้กำลังคุยกับคนอีกสองคนที่ตนไม่รู้จัก ชายชรารู้สึกถึงสายตาของใครบางคนที่มองมาจึงหันกลับไปดูก็ถึงกับชะงัก
“ไงซ่างเอ๋อห์ลูกพ่อ” เหวินเผิงยิ้มให้พร้อมกับโบกมือไป
“นี้มัน.. หมายค—-“ แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้ถามอะไรก็ถูกผู้เป็นพ่อขัดเสียก่อน
“ช่วยไปรอด้านหน้าแปปนึงนะ ข้างๆมีร้านขนมจีบอร่อยดีลองดูสิ” ชายชราผายมือไปที่ทางออกของตรอก เมื่อครู่ที่เขาไปซื้อก็เป็นร้านขนมจีบร้านเดียวกัน

“.....” เหวินซ่างไม่ตอบ แต่ก็ยอมเดินออกไปซื้อของรออยู่ดี ใส่ขนมจีบกุ้งนี้ทั้งหนุ่มแป้ง หวานฉ่ำเนื้อกุ้มแต่ก็ยังคงความแน่นของเนื้ออยู่ ‘เนื้อกุ้งหวานแน่นกำลังพอดีเลย’
“มะ เดินไปคุยไปดีกว่านะ” เหวินเผิงเดินเข้ามาตบบ่าของชายหนุ่มก่อนจะดันเบาๆให้เดินต่อ
“เตี่ย..ตกลงท่าน?” ระหว่างที่เดินอยู่นั้นเหวินซ่างก็หันมาถาม เตี่ยเป็นใครกันแน่?
“อดีดน่ะ อดีดจอมยุทธ์ ข้าปิดทุกคนนั้นแหละ แม่เจ้าก็ด้วย” เหวินเผิงตอบไปตามตรง มาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่มีความจำเป็นต้องซ่อนอะไรกับลูกคนนี้อีกแล้ว
“แล้วทำไมท่านไม่บอก เตี่ยก็รู้ว่าข้าอยากเป็น” เหวินซ่างยังคงถามต่อ ตอนเด็กๆเตี่ยค้านหัวชนฝาวาไม่อยากให้เป็น แต่ตัวเองกลับ...
“รู้เข้าเดี้ยวก็เป็นห่วงข้าอีก แถมมันอันตรายกว่าถ้ารู้น่ะนะ และข้าก็ไม่คิดว่าเจ้าจะคิดเป็นจริงเป็นจัง เจ้าไม่เคยพูดถึงตั้งแต่โตขึ้นเลยนะซ่างเอ๋อห์”

“ข้าพูดถึงนะ..กับท่านพี่ ก็เพราะข้าพูดเตี่ยก็ไม่ยอมใช่ไหมล่ะ!” ในช่วงแรกเสียงของชายหนุ่มค่อยๆเบาลง ก็ตั้งแต่นั้นเขาก็ไม่ค่อยพูดเรื่องความฝันให้ฟังอีก สุดท้ายก็ทึกทักกันเองว่าต้องสืบทอดกิจการทั้งสองคนไปแล้ว
“แน่นอน ใครจะอยากให้ลูกตัวเองไปเสี่ยง” ชายชราพยักหน้า ตนก็ผ่านโลกมานานใครจะอยากให้ลูกมาเจอกับเรื่องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายได้ถ้าไม่จำเป็น
“แล้ว..ทำไมเตี่ยไม่สอนพวกข้าล่ะ” ชายหนุ่มยังคงถามต่อ อย่างน้อยถ้ารู้วรยุทธ์ซักหน่อยก็น่าจะเอาตัวรอดได้

“เฮ้อ ก็เจ้าหนีไปตั้งแต่เที่ยงทุกวัน แล้วจะไปสอนได้ยังไง” เหวินเผิงถอนหายใจออกมา จะแอบสอนเจ้าลูกคนนี้ก็แอบหนีหายไปอีก จะตามจับเดี้ยวก็มีคนรู้ สุดท้ายก็ปล่อยเลยตามเลยจนเป็นแบบนี้เอง
“ก็เตี่ยไม่บอกอะ แล้วที่ร้านละ” เหวินซ่างเปลี่ยนเรื่อง แล้วถ้าเตี่ยมาถึงหวยหนานแบบนี้แล้ว ท่านพี่กับม๊าไม่สงสัยกันบ้างเหรอ?

“ข้าบอกไปว่าขะมาดูเต้าหู้ เผื่อจะเป็นวัตถุดิบทำอาหารเพิ่ม” ชายชราปรายตามองไปยังร้านเต้าหู้ที่ตอนนี้เราเดินห่างจากจุดเดิมไปกว่าแปดซอยแล้ว
“งั้นเหรอ ว่าแต่ เราจะไปไหนกันเตี่ย” เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าเดินมากว่าสิบซอยแล้วก็หันมาถามบิดาของตน
“บ้านน้องร่วมสาบาน…” เหวินเผิงยิ้มตอบก็จะพาเข้าไปยังบ้านของคนคนนึง


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +77 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 77 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

49

กระทู้

661

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
223
เงินตำลึง
2229
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-188

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
679
ความชั่ว
0
ความโหด
3

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2017-12-30 07:05:23 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ไป๋ฟางหรง]

บทที่ 19 : ขึ้นเกี้ยวสู่จวนอ๋อง(ต่อ)


         ขบวนเกี้ยวคุ้มกันโดยทหารสิบกว่านายทั้งยังมีแม่ทัพนำขบวน ชวนให้ผู้คนแตกตื่นสงสัยยิ่งนัก  ตัวขบวนมุ่งหน้าไปยังทิศทางยังจวนหวยหนานอ๋อง  ชาวบ้านร้านตลาดพากันคาดเดาต่างต่างนานาถึงผู้ที่อยู่ภายในเกี้ยวว่าเป็นผู้ใด  มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องประการใดต่อท่านอ๋อง

ใครจะคาดว่าบุคคลที่นั่งอยู่ภายในนั้นกลับเป็นคนเดียวกับคุณหนูผู้ดิ้นรนหลบหนีจนวุ่นวายกันไปทั่ว  ทั้งยังมีเจ้าหมีขาวตัวแสบนั่งจุ้มปุ้กอยู่ด้วย


ไป๋ฟางหรงแอบเลิกม่านสำรวจด้านนอกครั้งแล้วครั้งเล่า  ไม่เห็นช่องว่างหรือหนทางหนีใด ดูท่านางคงต้องไปเสี่ยงดวงเอาเบื้องหน้าเสียแล้ว



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

38

กระทู้

272

โพสต์

1หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
270
เงินตำลึง
21368
ชื่อเสียง
8227
ความหิว
80

ใบรับรองภาษาฮั่น

เจียวจือ
เลเวล 1
โพสต์ 2018-1-3 18:34:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เรื่องราวที่ 3 คู่รักจ้าวอินทรี
ความสูญเสีย



“ท่านหมอ พอจะมีเห็ดหลินจือขายไหม?” ชายหนุ่มวิ่งตรงเข้าไปวังโรงหมอก่อนจะเข้าไปถาม
“อ่า..เมื่อกี้มีคนมาซื้อไปหมดแล้วน่ะสิ” ท่านหมอเกาแก้มเล็กน้อย ถ้าชายหนุ่มคนนี้มาเร็วอีกหน่อยก็คงได้ไปแล้ว
.
.

“ท่านพอมีเห็ดหลินจือไหม?” ไม่นานนักชายหนุ่มก็รีบวิ่งตรงเข้าไปอีกร้านต่อโดยไม่สนคำกล่าวต้อนรับแต่อย่างใด
“อ้าว? มีคนมาซื้อตัดหน้าก่อนเจ้าแล้วล่ะ” ท่านหมอโบกมือไปมา ก็พอเข้าใจความเร่งรีบของชายหนุ่มจึงไม่ได้ว่ากล่างอะไรแต่ก็รู้สึกแปลกใจที่จู่ๆสมุนไพรหลินจือก็เกิดขายดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น

.
.

“หะ วันนี้มันวันอะไรเทศกาลหลินจือรึ”

.
.

“ขอโทษนะพ่อหนุ่ม คนพวกนั้นให้ราคาสูงมากก็เลย…”

.
.

อย่างที่อาโจวว่าไว้...ทุกร้านในเมืองต่างถูกกวาดซื้อไปหมด เหวินซ่างเดินเข้าไปพักอยู่ในร้านเต้าหู้ใกล้ๆก่อนจะถอนหายใจออกมา ‘ที่เมืองใกล้ๆอาจมีขายอยู่ แต่ถ้าไปก็ไม่มีใครมาดูแลอาโจว เร็วหน่อยก็ต้องใช้ม้าแต่เรา...ไม่มี’

“อ่อ..เถ้าแก่ ข้าขอเต้าหู้สองชิ้นกลับนะ” เขาหันไปสั่งเต้าหู้กับเสี่ยวเอ้อเผื่อจะเอาไปกินกับท่านอาหลังกลับ ไม่นานนักเสี่ยวเอ้อก็เอาเต้าหู้ห่อไว้เรียบร้อยมาให้ เหวินซ่างจ่ายเงินตำลึงไปก่อนจะตัดสินใจเดินทางกลับบ้านสตะกูลโจวก่อน

ในระหว่างที่เขากำลังเดินทางกลับนั้นเองก็กับม้าฮั่นเสียเดินมาขวางทางเสียก่อน มุนเดินเข้มาเอาหัวชนไหล่ของเหงินซ่างเบาๆก่อนจะถอยออกมาเอียงตัวให้เขาขึ้นขี่หลังมัน เหวินซ่างเอียงคออย่างมึนงง ทำไมมันดูรู้จักเขาแล้วยังเหมือนอยากให้เขาขี่อีก นอกจากตัวที่เขาเอาไปให้น้องหวงแล้วก็คงไม่มีตัวอื่น

“ถังหูลู่? นั้นเจ้า…” เหวินซ่างเดินเข้าไปลูบหลังมันเบาๆ หรือว่ามันจะพาน้องหวงไปส่งเสร็จแล้วเลยกลับมาหาเขางั้นหรือ? ถ้าเป็นถังหูลู่ละก็คงพาข้ามเมืองกลับมาได้สบายๆแน่
“เจ้ามาก็ดีเลย เดี้ยวพาข้ากลับบ้านตระกูลโจวก่อนนะเดี้ยวจะบอกทา—!!!?” ระหว่างที่เขาบอกถังหูลู่เขาก็โดดขึ้นขี่หลังมันไปด้วย ทว่า พอขึ้นไปยนหลังมันแล้วเจ้าม้าฮั่นเสียก็พุ้งตัววิ่งออกไปจากเมืองแทบจะทันที

*ซื้อเต้าหู้2ชิ้น*

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
บันทึกลับ #2
ทวนเฟิ่งอวิ๋น
กำหนดลมหายใจ
มีดบิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x10
x100
x100
x1
x12
x10
x11
x20
x10
x10
x15
x5
x49
x49
x5
x9
x20
x5
x5
x15
x8
x49
x1
x1
x19
x1
x5
x7
x10
x9
x30
x1
x1

49

กระทู้

661

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
223
เงินตำลึง
2229
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-188

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
679
ความชั่ว
0
ความโหด
3

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2018-1-7 22:46:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด

[ไป๋ฟางหรง]

บทที่ 27 : โจรขโมยเห็ด



         รถม้าและขบวนคนคุ้มกันพาหญิงสาวมาถึงย่านการค้า ร่างระหงส์ลงจากรถม้ามุ่งตรงไปยังโรงหมอและร้ายขายยา  เข้าออกถามหาเห็ดหลินจืออยู่พักใหญ่  กลับพบว่าเห็ดหลินจือถูกคนจากจวนหวยหนานอ๋องกว้านซื้อไปจนหมด นัยน์ตาโศกเลื่อนไปมองสาวใช้ของตนคล้ายต้องการความเห็น  ทว่าทั้งลี่ซือและเจียวจูต่างตีหน้ามึนทั้งคู่  


น่าแปลก...ท่านอ๋องจะมีเหตุจำเป็นต้องใช้เห็ดหลินจือจำนวนมากอะไรขนาดนั้น?

เห็ดหลินจือมีสรรพคุณหลักๆช่วยขับพิษ บำรุงร่างกาย ช่วยระบบไหลเวียนเลือดฟื้นฟูตับ บำรุงสายตา สมอง แก้โรคเบาหวาน...

แต่ซื้อหาจำนวนมากขนาดนี้ไม่น่าจะใช้กับท่านอ๋องผู้เดียวกระมัง? ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ คล้ายจะมาถึงทางตัน  แต่ความคิดหนึ่งก็แวบออกมา  นางโยนเจ้าหยวนเป่าตัวแสบให้สาวใช้ แล้วบอกให้ผู้ติดตามรออยู่หน้าโรงหมอ  ก่อนจะรีบสาวเท้ากลับเข้าไปโดยไม่รีรอ


“ท่านหมอเจ้าคะ...ไม่ทราบว่าช่วงนี้นอกจากข้าแล้วมีคนมาเสาะหาเห็ดหลินจือหรือไม่?”

คำถามนี้ฟังดูค่อนข้างประหลาด  หมอชราที่กำลังควบคุมเด็กจัดตวงยาลูบหนวดเคราขาวโพลน “คุณหนู...เห็ดหลินจือเป็นตัวยาสำคัญที่ใช้ในยาหลายขนาน  ผู้คนล้วนต้องการ  มีคนมาขอซื้อทุกวัน...”

“แล้วในนั้นมีผู้ใดที่ดูรีบร้อนต้องการมากไหมเจ้าคะ?” ไป๋ฟางหรงยังไม่ยอมแพ้ คนที่หมดสิ้นทางขนาดต้องเจ้าจวนอ๋องขโมยเห็ดเพื่อรักษาชีวิตคน  อย่างไรก็ต้องออกท่าทางบ้างสิ

“ครึ่งหนึ่งของคนที่ต้องการเห็ดหลินจือย่อมต้องรีบร้อนเพื่อนำไปรักษาชีวิต กล่าวถามคุณหนู...ท่านพอจะมีรายละเอียดของคนที่ท่านต้องการตามหามากกว่านี้หรือไม่?”

หญิงสาวส่ายศีรษะ กล่าวขอบคุณหมอชรา ก่อนจะแยกตัวออกมาด้วยไม่รู้จะสืบความต่ออย่างไร


เรื่องนี้มันจะน่าประหลาดเกินไปแล้ว!


“คุณหนูต้องการหาเห็ดหลินจือก็ไปเบิกเอาจากห้องครัวก็ได้นี่เจ้าคะ”ลี่ซือบ่นเบาๆไม่เข้าใจการกระทำของนายสาว

ฟางหรงเหลือบมองคนคุ้มครองที่ท่านอ๋องส่งมาเล็กน้อย “ข้าจะเอาเห็ดหลินจือไปใช้เพื่ออะไรเล่า...เพียงแต่คิดว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล  อยู่ว่างๆเลยคิดจะช่วยแบ่งเบาภาระท่านพ่อบ้าง   แต่ดูเหมือนจะไม่ได้เรื่องอะไรเลย...”

“เดี๋ยวก็ตามจับตัวคนร้ายได้เองเจ้าค่ะ  คุณหนูไม่ต้องเป็นกังวล”พอได้ฟังเหตุผลพร้อมสายตาหงอยๆของฟางหรง สาวใช้ลี่ซือก็รีบปลอบใจด้วยความซื่อ

“อือ...ช่างเถอะ ไหนๆก็ออกมาแล้ว  ข้าจะกลับไปเยือนจวนตระกูลไป๋เสียหน่อย”นางแย้มยิ้มบางเพื่อแสดงออกว่าเมื่อครู่เป็นเพียงการละเล่นของหญิงสาวว่างงานคนหนึ่งเท่านั้น ฟางหรงรู้ดีว่าคนรอบตัวนางในขณะนี้เป็นคนของท่านอ๋องทั้งหมด  เพราะฉะนั้นนางควรจะระมัดระวังตัวและคำพูด “ข้าจะซื้อขนมและของฝากไปฝากท่านย่าเสียหน่อย...พวกเจ้าก็มาช่วยข้าเลือกดูเร็ว”


หางตานางเห็นสีหน้าของคนคุ้มกันทั้งสี่ที่ท่านอ๋องให้มาคุม  คล้ายปลงตกที่ต้องมาติดตามคุณหนูน้อยนางหนึ่งจับจ่ายซื้อข้าวของ


หากอยากสืบข่าวอันใดควรกระทำอย่างลับๆมิให้คนเหล่านั้นรู้   นางจะหาโอกาสปลีกตัวจากพวกนี้อย่างไร...  ครุ่นคิดพลางเดินทอดน่องเอื่อยเฉื่อย เห็นอะไรน่าจับจ่ายซื้อหาเป็นของฝากก็ใช้เจียวจูไปซื้อ   ใช้เวลาไม่เท่าไหร่ก็มีข้าวของเต็มสองมือของบรรดาคนคุ้มกัน


มือเรียวยกขึ้นมาป้องปากปิดบังรอยยิ้ม  แต่ใช่ว่านางคิดเห็นใจ  ในที่สุดก็มาถึงร้านสุดท้ายที่แอบเล็งไว้เสียที


ร้านอาภรณ์!


มิใช่ว่านางต้องการจะถลุงเงินชั่งของท่านพ่อบุญธรรมเล่นๆ แท้จริงแล้วไป๋ฟางหรงแอบสอดแทรกซื้ออุปกรณ์สำหรับ ‘ปลอมตัว’ มาตลอดการจับจ่ายครั้งนี้ และร้านสุดท้ายจะเป็นร้านที่นางจะเลือกซื้อเสื้อผ้าของบุรุษ...


“พวกเจ้ารออยู่หน้าร้านนี่ล่ะ” นางหันไปสั่งการบรรดาคนรับใช้ทั้งชายหญิง  ก่อนจะเดินตรงลิ่วเข้าร้านไป




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1