ดู: 261|ตอบกลับ: 15

{ เมืองอวี้ซาง } โรงเตี๊ยมหงหูเตี๋ย | 红蝴蝶

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-20 19:56:32 |โหมดอ่าน







โรงเตี๊ยมหงหูเตี๋ย | 红蝴蝶

{ เ มื อ ง อ วี้ ซ า ง }











 

【โรงเตี๊ยมผีเสื้อแดง】
' โบยบินเจ้าจากจร วอนพานพบไม่ลืมเลือน'
ให้บริการที่พักและอาหารแก่พ่อค้าต่างเมืองและนักเดินทางทุกชาติพันธุ์
โรงเตี้ยมขนาดกลางที่เปิดตัวใหม่อีกครั้งหลังเถ้าแก่หายสาบสูญไปนับสิบปี
ปัจจุบันมีคนต่างเมืองซื้อกิจการต่อและปรับปรุงพัฒนาสภาพแวดล้อมให้งดงาม
บริการอาหารพื้นเมืองของชาวเจียงหนานราคามื้อเช้ารวมกับค่าห้องพัก
จัดเป็นโรงเตี้ยมอันดับต้นๆ ของนักเดินทางและชาวยุทธ์ที่หยุดพักเมืองนี้ 
แม้จะมีข่าวแพร่สะพัดกันว่าเถ้าแก่ที่หายสาบสูญไปก็เพราะคนต่างแดนผู้นี้ก็ตาม




ชื่อกิจการ : โรงเตี๊ยมผีเสื้อแดง
เจ้าของกิจการ : อาร์รัคน่า เดนท์ 
เวลาปิดบริการ : ตลอด 24 ชั่วโมง 
ประเภทร้าน : ให้บริการที่พัก สุรา และอาหารเจียงหนาน

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองอวี้ซาง



 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

765

กระทู้

3048

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1530622
เงินตำลึง
53952
ชื่อเสียง
184147
ความหิว
1072

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
12858
ความชั่ว
8158
ความโหด
18032
โฮ่วชื่อ ♦ 后赤
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-7-20 22:10:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-7-20 22:16





ท่องยุทธภพอย่าคบคนพาล
334
มีแต่ธนูและหน้าไม้


        กว่าจะออกจากคฤหาสน์สกุลหมี่ได้ก็เที่ยงคืนเข้าไปแล้ว หลิงเฮ่าไม่คิดว่าหลี่หลิงนูและผู้ติดตามยังคงเตร่อยู่ในเมือง จึงขึ้นอาชาเซกเธาว์และนำพวกผานซุ่นไปยังโรงเตี้ยมทันที “อาหยางตอนเจ้าไปแจ้งข่าว… พวกเขาได้บอกไหมว่าจะไปพักที่ไหน”
        อวี้เหวินหยางนั่งซ้อนท้ายอยู่กับจูหรงเยว่บนหลังเยี่ยซา ด้วยเจ้าม้าไม่ยอมให้ผู้ใดบังคับนอกจากจูหรงเยว่และนักกวีหนุ่ม ใบหน้ากลมกระพริบตาอย่างนึกย้อนครู่หนึ่งก็กล่าว “เหมือนจะอยู่โรงเตี้ยมที่ชื่อว่าอะไรผีเสื้อนี่ล่ะฮะ”

        ดังนั้นทั้งสี่จึงไล่หาโรงเตี้ยมที่ชื่อ ‘อะไรผีเสื้อ’ กันอีกหนึ่งชั่วยาม

นู(บรรยายตอนไปเที่ยวและถึงโรงเตี้ยม เตรียมพักได้เลยนะ)@LuLingNu

        เมื่อมาถึงโรงเตี้ยมหงหูเตี๋ย ในที่สุดเสิ่นหลิงเฮ่าก็พบว่าพวกหลี่หลิงนูยังไม่ได้พักผ่อน อาจจะลุกขึ้นมาหาอะไรทานรองท้องก่อนนอน และเมื่อเจอพวกตนก็มีสีหน้าสงสัยเล็กน้อย “หลิงนู นึกว่าพวกเจ้าหลับไปแล้ว”

นู(ถามว่าไปไหนมา)@LuLingNu

        “อื้มทีแรกก็ไปแค่ที่หอประมูลหว่านซินฝางนั่นล่ะ แต่หลังจากนั้นโดนเศรษฐีคนนึงชวนไปสังสรรค์ต่อเลยกลับค่ำ ขอโทษด้วยนะที่ทำให้รอ…. ดูสิข้าได้ธนูซุนปินมาด้วย แต่คงไม่ได้ใช้เองเพราะมีหน้าไม้ลั่วอี้อยู่แล้วรางวัลจากการเขียนบทความสามวีรบุรุษที่ผ่านมานั่นล่ะ เหมือนจะเห็นผลงานของเจ้าด้วยนะ” นักกวีหนุ่มเปิดกล่องไม้ให้อีกฝ่ายได้ยล ธนูโบราณอายุหลักร้อยปีที่ยังคงใช้กาได้แม้ผู้สร้างจะลาโลกไปนานแล้ว นักกวีหนุ่มทดสอบยิงดูแม้ว่าระยะจะสั้นกว่าธนูทั่วไปหนึ่งเท่า แต่ด้วยหัวศรแปดแฉกยังลดข้อด้อยเรื่องพลังทำลายไปได้ ด้านข้างยังเอาหน้าไม้แบบเดียวกันกับที่เห็นอี้ใช้ในองค์การจิ่วเทียนหวงขึ้นมาวางอีกด้วย “เจ้าเองก็ใช้ธนูใช่ไหม? ลองดูสิว่า หน้าไม้กับธนูต่างกันยังไงยิงไปที่ต้นไม้นอกหน้าต่างนั้นสิ”

นู(ลองธนูซุนปินกับหน้าไม้ได้ตามสะดวก)@LuLingNu

        หลิงเฮ่ายิ้มรับท่าทีของสหายก่อนสายตาจะไปตกยังธนูที่ดูหนักและพิเศษกว่าที่พบได้ทั่วไป “นี่อาวุธคู่กายเจ้าหรือ? แปลกดีนะมีชื่อเรียกไหม?”

นู(แนะนำธนูจิ่วเทียน)

        “ดูเป็นของที่มีประวัติความเป็นมาไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ขอข้าลองสักหน่อยเจ้าคงไม่ว่าอะไร?” เมื่อได้รับสัญญาณพยักหน้า นักกวีหนุ่มก็ยกธนูหนาหนักขึ้นมา ต้องใช้แรงแขนมากที่เดียวจึงจะตรึงสายได้ ลูกศรลอยฉิวในพริบตาเมื่อปล่อยออกไป แรงส่งทั้งทรงพลังและแม่นยำเมื่อปักเข้าลำต้นก็ทำลายเปลือกไม้ร่อนเป็นวง “โอ้… ร้ายกาจจริงๆ เป็นยอดธนูเหมาะสมกับเจ้าแล้วล่ะหลิงนู”

นู(พูดอะไรก็ได้)@LuLingNu

        “นั่นสินะ…. ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วพรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางกันแต่เช้ารีบพักผ่อนกันเถอะ” หลิงเฮ่าพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย วันนี้เขาใช้ทั้งแรงกายและแรงสมอง จัดว่าเหนื่อยมากจริงๆนั่นล่ะ จูหรงเยว่ไปรับธนูซุนปินและหน้าไม้กลับมาอย่างเงียบๆ ขณะที่ผานซู่นไปจองห้องพักก่อนที่ทั้งสี่จะเดินขึ้นชั้นบนเพื่อไปพักผ่อน




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +77 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 77 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ผ้าคลุมเอ้อเทียน
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
พยัคฆ์หงลู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x20
x80
x1
x9
x1
x4
x2
x5
x30
x300
x9999
x1
x5
x1
x41
x1
x4
x146
x1
x3
x2
x1
x2
x7
x2
x14
x42
x4
x40
x385
x39
x195
x18
x176
x28
x3635
x50
x2
x80
x202
x76
x1456
x7
x23
x473
x40
x853
x100
x3
x210
x168
x4022
x82
x29
x307
x1501
x1211
x205
x5257
x81
x55
x364
x472
x3
x30
x48
x70
x99
x1
x5
x1
x440
x80
x2375
x20
x712
x120
x1
x111
x4
x9999
x396
x2
x17
x264
x574
x4200
x3837
x5
x770
x230
x70
x421
x1002
x899
x38
x109
x1
x170
x8
x5170
x270
x44
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x390
x5665
x174
x2025
x199
x12
x3877
x9
x22
x3312
x3
x9
x518
x204
x7
x9
x147
x16
x6
x198
x715
x6
x16
x56
x368
x59
x3
x101
x5
x12
x2
x3
x142
x1
x3
x1
x513
x100
x25
x514
x456
x339
x2294
x562
x6701
x2
x7
x5
x283
x3793
x4350
x540
x743
x9
x264
x806
x110
x300
x50
x602
x600
x9999
x11
x793
x9999
x7394
x5934
x1260
x400
x67
x126
x1
x1468
x30
x1996
x958
x217
x50
x1
x267
x639
x383
x151
x405
x1702
x1060
x1935
x7040
x1800
x3427
x1364
x2898
x652
x1022
x1699
x1676
x304
x42
x1
x29
x1259
x989
x33
x1
x6734
x4365
x67
x300
x70
x98
x388
x802
x60
x597
x172
x300
x18
x244
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x586
x164
x25
x31
x251
x868
x101
x281
x5132
x1958
x506
x10
x20
x25
x99
x9783
x10
x120
x2383
x111
x758
x176
x2

120

กระทู้

978

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
86855
เงินตำลึง
104196
ชื่อเสียง
128949
ความหิว
983

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
8954
ความชั่ว
3112
ความโหด
4283
หงเฟิง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-7-20 23:33:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เวลาต่อมากลุ่มนักเดินทางที่ขนข้าวสารและสัมภาระมากมายก็เดินทางเข้าเมืองอวี้ซษง หลังจากแวะพักที่บ้านร้างนอกชายป่าแล้วพบอะไรไม่ชอบมาพากลเข้า ทุกคนจึงเลือกที่จะไม่ยุ่งกับมันแล้วมุ่งเข้าเมืองต่อ
พอหลังจากเข้าเมืองมาแล้ว หลิงเฮ่าก็ขอแยกทางไปทำธุระในเมืองแต่ว่ายังไม่แยกกลุ่มกัน หลิงเฮ่ามอบหมายให้หลิงนูเดินเล่นหรือไปเช่าโรงเตี๊ยมรอก็ได้ ซึ่งนูก็ทำตามที่เฮ่าบอกพร้อมเดินเที่ยวชมเมืองกับเหมยหยวนซูมี่ผู้ติดตามของนาง...


เวลาต่อมา ตกกลางคืนที่โรงเตี๊ยม


ที่โรงเตี้ยมหงหูเตี๋ย สาวๆทั้ง3คนมาจับจองห้องพักรออยู่นานแล้ว แต่ทว่าตกกลางคืนหลิงเฮ่าก็ยังไม่กลับมาเสียที จึงได้แต่รออยู่บนโต๊ะอาหารด้านล่าง เหมยหยวนกับซูมี่ได้ขอกลับขึ้นห้องพักไปก่อน..หลิงนูเองก็รออยู่ด้านล่างโรงเตี๊ยมนั้นเอง


เวลาต่อมา หลิงเฮ่ากลับมายังโรงเตี๊ยมที่นัดหมายกันไว้ หลิงเฮ่าก็พบว่าพวกหลี่หลิงนูยังไม่ได้พักผ่อน อาจจะลุกขึ้นมาหาอะไรทานรองท้องก่อนนอน  “หลิงนู นึกว่าพวกเจ้าหลับไปแล้ว”


        "ท่านเสิ่นท่านไปไหนมา กินเวลาจนค่ำเลย ท่านไปที่ไหนไกลใยไม่แจ้งแก่ข้าก่อน...?" หลิงนูลุกขึ้นเดินมาถามทันทีที่พบหน้าหลิงเฮ่า


       “อื้มทีแรกก็ไปแค่ที่หอประมูลหว่านซินฝางนั่นล่ะ แต่หลังจากนั้นโดนเศรษฐีคนนึงชวนไปสังสรรค์ต่อเลยกลับค่ำ ขอโทษด้วยนะที่ทำให้รอ…. ดูสิข้าได้ธนูซุนปินมาด้วย แต่คงไม่ได้ใช้เองเพราะมีหน้าไม้ลั่วอี้อยู่แล้วรางวัลจากการเขียนบทความสามวีรบุรุษที่ผ่านมานั่นล่ะ เหมือนจะเห็นผลงานของเจ้าด้วยนะ”


หลิงเฮ่าเปิดกล่องไม้ใหอีกฝ่ายได้ยล ธนูโบราณอายุหลักร้อยปีที่ยังคงใช้กาได้แม้ผู้สร้างจะลาโลกไปนานแล้ว ด้านข้างยังเอาหน้าไม้แบบเดียวกันกับที่เห็นอี้ใช้ในองค์การจิ่วเทียนหวงขึ้นมาวางอีกด้วย
“เจ้าเองก็ใช้ธนูใช่ไหม? ลองดูสิว่า หน้าไม้กับธนูต่างกันยังไงยิงไปที่ต้นไม้นอกหน้าต่างนั้นสิ”


        "โห... นี่ท่านเสิ่นเสียเวลาไปซื้อธนูมางั้นเหรอ..." หลิงนูหยิบธนูซุนปินและหน้าไม้ขึ้นมาดู หน้าไม้นั้นมีรูปร่างดูแปลกตาไม่เคยเห็นที่ไหนเว้นแต่เฮ่าจะเอามาให้ดูนี่แหละ กับธนูซุนปินดูคล้ายธนูทั่วไปแต่น้ำหนักเบากว่าธนูปกติกว่ามาก
        ท่านเสิ่นบอกว่าสามารถทดลองยิงได้ จึงเดินไปด้านนอกโรงเตี๊ยมนิดหน่อยแล้วใช้ต้นไม้ตรงหน้าเป็นเป้าซ้อมยิง เริ่มด้วยลองยิงธนูซุนปิน ... มันมีน้ำหนักเบา การยิงไม่ต่างจากธนูปกติ.. เธอจึงคิดว่ามันเบาจนสามารถนั่งลงยิงได้เลยทีเดียว
ต่อมาคือหน้าไม้ ธนูรูปร่างดัดแปลงนี้ ทดลองยิงแล้วยิงออกไปอย่างง่ายดาย ไม่ต้องกะวิถีโค้งของลูกศรเลย ถือว่าใช้ง่ายเอาพอสมควร...
เมื่อทดลองเสร็จหมดแล้วจึงนำมาคืนแก่หลิงเฮ่า...


        หลิงเฮ่ายิ้มรับท่าทีของสหายก่อนสายตาจะไปตกยังธนูที่ดูหนักและพิเศษกว่าที่พบได้ทั่วไป “นี่อาวุธคู่กายเจ้าหรือ? แปลกดีนะมีชื่อเรียกไหม?”


        "อ๋อ.. มันมีชื่อว่า ธนูจิ่วเทียน..." นูบอกชื่อของมัน ตามชื่อของธนูคันนี้ที่สลักบนด้ามของมัน
        นูบอกประวัติเมื่อเจอธนูคันนี้ ก็ ตอนที่ออกไปเดินบริเวณเขาอู่ไถ่นอกฉางอันอีกรอบหนึ่ง ไปกับสัตว์เลี้ยงหมีสีน้ำตาลชื่อชงชง มันวิ่งเตลิดไปจุดๆนึงแถวตีนเขา มันขุดดินบริเวณใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง เมื่อตรวจสอบดูก็พบกล่องเก่าแก่ฝังอยู่ใต้ต้นไม้นั้น หยิบขึ้นมาตรวจสอบเปิดดูก็พบคันธนูคันนี้ถูกห่อในผ้าอย่างดี สภาพของมันยังดูใหม่เอี่ยมมากเพราะดูแลรักษาอย่างดี ก็เลยเก็บมาให้เห็นจนทุกวันนี้...
แต่ก็ไม่รู้ประวัติของธนูคันนี้เท่าไรมาก แต่คิดว่าน่าจะเป็นธนูล้ำค่ามากๆ...


        “ดูเป็นของที่มีประวัติความเป็นมาไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ขอข้าลองสักหน่อยเจ้าคงไม่ว่าอะไร?”
เมื่อได้รับสัญญาณพยักหน้า นักกวีหนุ่มก็ยกธนูหนาหนักขึ้นมา ต้องใช้แรงแขนมากที่เดียวจึงจะตรึงสายได้ ลูกศรลอยฉิวในพริบตาเมื่อปล่อยออกไป แรงส่งทั้งทรงพลังและแม่นยำเมื่อปักเข้าลำต้นก็ทำลายเปลือกไม้ร่อนเป็นวง
“โอ้… ร้ายกาจจริงๆ เป็นยอดธนูเหมาะสมกับเจ้าแล้วล่ะหลิงนู”


        "ขอบคุณท่านเสิ่น.. ข้าเองก็ฝึกยิงธนูนี้อยู่ทุกวันให้เก่งขึ้นเสมอ..." นูกล่าวออกมา


        “นั่นสินะ…. ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วพรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางกันแต่เช้ารีบพักผ่อนกันเถอะ” หลิงเฮ่าพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย วันนี้เขาใช้ทั้งแรงกายและแรงสมอง จัดว่าเหนื่อยมากจริงๆนั่นล่ะ จูหรงเยว่ไปรับธนูซุนปินและหน้าไม้กลับมาอย่างเงียบๆ ขณะที่ผานซู่นไปจองห้องพักก่อนที่ทั้งสี่จะเดินขึ้นชั้นบนเพื่อไปพักผ่อน


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -54 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -54 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
จื่อซิงหม่า
แหวนห้าสี
ชุดนักพรตซือฉง
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ทวนฝงเจียง
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x14
x1
x20
x20
x5
x35
x1
x42
x114
x5
x20
x1
x12
x3180
x7
x264
x122
x12
x151
x307
x6
x1
x40
x82
x7
x2
x8
x7
x23
x8
x12
x43
x196
x242
x1
x16
x1
x300
x30
x213
x805
x80
x420
x5
x60
x3
x4
x816
x517
x114
x530
x501
x1
x8999
x1
x10
x29
x65
x118
x7
x83
x3
x40
x198
x740
x2
x255
x25
x5
x237
x2
x1600
x7
x98
x4
x105
x5750
x78
x66
x74
x5
x3
x25
x7
x41
x12
x1
x450
x5
x1
x175
x447
x2277
x87
x40
x6
x50
x7
x8
x8
x62
x2
x6
x5
x82
x6
x2980
x16
x344
x13
x248
x45
x417
x613
x39
x130
x221
x306
x254
x84
x54
x91
x209
x209
x1
x190
x7
x2
x183
x7
x10
x3723
x30
x673
x79
x1
x590
x147
x4
x139
x238
x319
x267
x131
x152
x9
x3172
x3759
x136
x16
x13
x530
x418
x501
x205
x174
x360
x9
x1491
x486
x220
x73
x186
x41
x1
x142
x6
x10
x515
x106
x326
x230
x60
x56
x635
x1056
x92
x489
x162
x461
x39
x136
x19
x29
x448
x18
x102
x18
x354
x147
x19
x25
x20
x39
x1445
x4977
x20
x243
x1
x138
x91
x20
x8
x10
x24
x5
x124
x198
x18
x34
x161
x8
x17
x76
x200
x1
x1
x1457
x1

765

กระทู้

3048

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1530622
เงินตำลึง
53952
ชื่อเสียง
184147
ความหิว
1072

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
12858
ความชั่ว
8158
ความโหด
18032
โฮ่วชื่อ ♦ 后赤
เลเวล 1

จื่อหลัว

"ต้าเกอ...เล่นกันเถอะ"
pet
โพสต์ 2018-7-21 03:44:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ท่องยุทธภพอย่าคบคนพาล
335
ต้องตามหมอให้ไหม?


        หลังผ่านค่ำคืนที่ยาวนานเด็กชายชงหนูก็กอดหางเกิ้นหยางจนหลับไป ฟื้นขึ้นมาอีกทีค่อยพบว่าแก้มมีรอยเสื่อเต็มหน้าอวี้เหวินหยางหาววอด ลุกไปหาน้ำมาล้างหน้าล้างตาแต่ด้วยความสะลึมสะลือ แข้งขาเดินไม่ค่อยตรงเท่าไรนักสุดท้ายก็สะดุดถ้วยใส่บางอย่างเข้าจนตกกระจาย ของเหลวสีเข้มที่ยังอุ่นๆ สาดย้อมไปบนพื้นไม้ดังฉ่า

        แสงอาทิตย์นอกหน้าต่างส่องลงมายังร่างเปลือยเปล่าของนักกวีหนุ่มจนเปล่งสีนวล ผู้นอนแช่น้ำอุ่นในถังไม้เงยเปิดเปลือกตาขึ้นมาแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “อาหยาง…. เจ้าอย่าบอกนะว่าพึ่งชนถ้วยตรงโต๊ะไป”
        “ง่าลูกพี่… ความผิดข้าที่ไหนเล่าถ้วยนี้มาขวางทางเองนี่!!” เจ้าเด็กหยางยืนเกาแก้มตาสว่างในทันที ได้แต่หวังว่าของเหลวสีประหลาดนี่จะไม่ใช่อะไรที่แพงมากหรือสำคัญจนตนถูกทำโทษ บุรุษผมเงินเพียงระบายลมหายใจอ่อนกล่าวด้วยความปลงว่า “หมดกัน… ซื้อรอบนั้นของก็หมดแล้วเสียด้วย หรือว่าโชคชะตาจะยังอยากให้ข้าเสี่ยงภัยกันนะ”
        อวี้เหวินหยางลงนั่งยองๆ กระพริบตาปริบๆ จ้องถ้วยใบนั้น “.....เลวร้ายขนาดนั้นเลยหรอฮะ? ตกลงมันคืออะไรกันแน่น่ะ?”

        “ฉีเจี๋ยฮวา(เทียนกิ่งขาว) คุณชายจะเอามาย้อมผมน่ะ หยางเจ้านี่ซุ่มซ่ามจริงทำเสียของหมด!!” จูหรวเยว่ในชุดดำรัดกุม ปิดตั้งแต่ขายันคอเสมือนคนเป็นโรคกลัวแดดเดินเข้ามาช่วยอธิบาย ในมือยังมีพับเสื้อผ้าใหม่สีขาวสะอาดตา เข้ามาส่งให้เสิ่นหลิงเฮ่า “ท่านแช่อยู่นานแล้วรีบขึ้นมาเถอะขอรับ ประเดี๋ยวจะหน้ามืดเอาได้”
        นัยน์ตาหงส์ตวัดมองมือของเด็กหนุ่มเผ่าเหมียวที่ส่งมา ชั่งใจเล็กน้อยค่อยลุกขึ้นจากถังไม้ หยาดน้ำพราวระยับไหลลู่ลงตามลอนกล้ามเนื้อแม้จะไม่ถึงขนาดบึกบึนอย่างชายชาตินักรบ แต่นักกวีร่างเพรียวเองจัดว่าสมส่วนสง่างาม “อาเยว่ข้าไม่ได้เปราะบางขนาดนั้น ดูเจ้าสิทำราวกับข้าเป็นอิสตรี”
        
        แว่บหนึ่งอาเยว่และอาหยางสบตากัน ‘ก็หน้าท่านมันชวนให้คิดไปแบบนั้นนี่หว่า!!’

        รอจนบุรุษทั้งสี่จัดการกิจวัตรยามเช้าเสร็จก็เดินไปยังห้องพักของหลี่หลิงนูเพื่อชวนลงไปทานอาหาร ก่อนจะออกเดินทางกันต่อ ทว่ากลับต้องประหลาดใจกับอาการของจิตรกรหญิงผู้สวมหน้ากาก เมื่อพบจากผู้ติดตามว่าสหายมีท่าทีไม่สู้ดีหลังตื่นมา หลังช่วยประคองอีกฝ่ายกลับไปยังเตียงค่อยถามไถ่ “หลิงนูขยับตัวไม่ค่อยได้?? ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะเมื่อคืนยังดีดีอยู่เลย ขอข้าเข้าไปดูสักหน่อย”

นู(ทักทาย)@LuLingNu

        “อื้มอรุณสวัสดิ์ เจ้าเป็นอะไรมากรึเปล่า?? ให้ตามหมอมาดูอาการสักหน่อยไหม อ่าจริงสิ… ให้อาเยว่ลองตรวจสอบดูก่อนก็ได้” หลิงเฮ่าเห็นสภาพนอนแหม่บติดเตียงของอีกฝ่ายแล้วก็รู้สึกงุนงง ด้วยตามปกติแล้วหลี่หลิงนูที่ตนคุ้นเคยมักจะดูแข็งแรงและกระฉับกระเฉงอยู่เสมอ สามารถจัดว่าเป็นสตรีถึกคนหนึ่งเลยทีเดียว จูหรงเยว่ก้าวเข้าไปใกล้เตียงตามคำของคุณชายแต่หลิงนูเอ่ยห้ามไว้ก่อน

นู(บอกอาการ/ไม่เป็นไรมากนอนพักคงหาย)@LuLingNu

        “เจ้าแน่ใจนะว่าไม่อยากให้ข้าช่วยตามหมอ??” ด้วยยังคงเป็นห่วงอาการเพื่อนว่าถูกพิษหรือโรคใดกำเริบเฉียบพลันหรือเปล่าจึงไม่อาจวางใจ เห็นหลิงนูส่งยิ้มแห้งลำบากใจจึงยอมให้พักต่อ “ก็ได้ๆ เช่นนั้นนอนพักไปก่อนแล้วกันเรื่องการเดินทางพวกเราไม่เร่งรีบอยู่แล้ว เดี๋ยวข้าให้เสี่ยวเออร์ยกอาหารขึ้นมาคงต้องให้แม่นางทั้งสองช่วยป้อนเจ้าแล้วล่ะ”

นู(ตอบรับตามสบาย)@LuLingNu

        “ไม่เป็นไรน่า คนกันเองจะมัวขอโทษเกรงใจไปทำไม ลองนอนพักไปก่อนถ้าอาการไม่ดีขึ้นยังไงข้าจะพาเจ้าไปโรงหมอเองอย่าห่วงเลย อาหยางเจ้าอยู่ช่วยพวกเขาถ้ากลางวันแล้วอาการยังไม่ดีขึ้นก็มาแจ้งข้า” เมื่อเด็กชาวชงหนูพยักหน้าหงึก บุรุษชุดขาวจึงกลับไปสวมหมวกผ้าโปร่งอีกครั้ง ตั้งใจว่าจะไปเดินหาอะไรที่ทานง่ายๆ สะดวกกับการป้อนและกลืนให้สหายสักหน่อย พาผานซุ่นช่วยไปจัดการเรื่องอาหารได้ ขณะที่หรงเยว่ขอตัวไปดูแลพวกสัตว์

นู(พักตามสบายเฮ่าเอาน้ำแกงกลับมาให้)@LuLingNu

        เวลาผ่านไปสองชั่วยามเคราะห์ดีว่าช่วงสายๆ อาหารของจิตรกรหญิงเริ่มทุเลาลง แม้เรี่ยวแรงยังไม่กลับมาเต็มที่ แต่มิได้เป็นอุปสรรคในการเดินทางต่อมากนัก พวกเขาจึงมุงหน้าออกจากอวี้ซางไปยังเจียงเยี่ยต่อ

มอบน้ำแกงให้หลี่หลิงนู 5




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ผ้าคลุมเอ้อเทียน
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
พยัคฆ์หงลู่
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x20
x80
x1
x9
x1
x4
x2
x5
x30
x300
x9999
x1
x5
x1
x41
x1
x4
x146
x1
x3
x2
x1
x2
x7
x2
x14
x42
x4
x40
x385
x39
x195
x18
x176
x28
x3635
x50
x2
x80
x202
x76
x1456
x7
x23
x473
x40
x853
x100
x3
x210
x168
x4022
x82
x29
x307
x1501
x1211
x205
x5257