ดู: 397|ตอบกลับ: 3

{ เมืองอวี้ซาง } เหลาสุราเหอถางเยว่เซ่อ | 荷塘月色

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-19 00:28:43 |โหมดอ่าน





เหอถางเยว่เซ่อเหลา | 荷塘月色

{ เ มื อ ง อ วี้ ซ า ง }















【เหลาแสงจันทร์ในบึงบัว】
' หวนคิดเวียนวนถึงอดีต ที่แท้ครานั้นเป็นท่านไม่ชัดเจน'
เหลาสุราขนาดกลางแห่งเมืองอวี้ซางเปิดบริการอยู่ข้างบึงบัว
ภายในตกแต่งอย่างปราณีตเป็นสีโทนเย็น เข้ากับแสงจันทราที่โฉบฉายในยามค่ำคืน
ฉากหลังคือบึงบัวห้าสีล้อมรอบหอไม้แกะสลักดูโบราณและเปี่ยมมนต์ขลัง
กิจการแห่งนี้ดำเนินงานโดยสกุลฟาง ที่ขึ้นชื่อในเรื่องรสนิยมการแสดงที่ไม่ซ้ำใคร
ตำรับการหมักสุราของตระกูลฟางขึ้นชื่อในเรื่องกลิ่นหอมรุนแรงและไม่บาดคอ  
เมื่อได้มาเยือนครั้งหนึ่งก็พรั่งพร้อมไปด้วยอาหารตาและสุราชั้นเลิศ นับเป็นสวรรค์ที่ยากจะลืมเลือน

เถ้าแก่เหลาสุรา ฟาง เถิงเป่ย (36)
อุปนิสัย :: ไว้ตัวและยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่เสมอ ชื่นชอบศิลปะมีใจรักในงานดนตรี ตั้งกำแพงกับทุกคน
มักร่วมแสดงในเวลาที่ลูกค้าไม่มากนักคล้ายการเปิดกิจการเป็นเพียงงานอดิเรกของเขาอย่างหนึ่ง


ชื่อกิจการ : เหอถางเยว่เซ่อเหลา
เจ้าของกิจการ : ฟาง เถิงเป่ย 
เวลาปิดบริการ : พลบค่ำถึงรุ่งสาง 
ประเภทร้าน : บริการงานเลี้ยงรับรอง สุรา และอาหารกับแกล้ม ค่ำคืนมีบริการฟ้อนรำขำร้องและแสดงดนตรี



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

1205

กระทู้

4266

โพสต์

61หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1929234
เงินตำลึง
4660998
ชื่อเสียง
259299
ความหิว
2075

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)

คุณธรรม
21222
ความชั่ว
9089
ความโหด
47220
ผีเสื้อสุริยันโบราณ
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-7-19 04:48:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด



ท่องยุทธภพอย่าคบคนพาล
328
เทียบเชิญหรือกับดัก


        เหลาสุราริมบึงบัว.. นับเป็นความร่มรื่นที่ลงตัวเหมาะกับผู้นิยมความสุนทรีย์ขนานหนึ่ง เหนือโต๊ะมุมดีมีบุรุษชุดขาวในหมวกผ้าโปร่งจับจองที่อยู่ รอบข้างคือเด็กหนุ่มสองคนในบุคลิคร่าเริงแจ่มใส และสงบเงียบขรึมดูราวกับดวงตะวันและจันทราที่มีท้องฟ้าสีเงินคั่นกลาง

        “ผานซุ่นไปสั่งอาหารถึงฉางอันหรือยังไงทำไมถึงได้ช้านัก?” จอกน้ำชาบนโต๊ะถูกรินจนเต็มไปหลายหน ตอนนี้เข้าสู่เวลาเย็นแล้วทางหลี่หลิงนูยังไม่ติดต่อมาคาดว่าออกเดินเที่ยวเพลินตามประสาสาวๆ นักกวีหนุ่มไม่อยากเร่งรัดการลงใต้ก็เพื่อเรียนรู้วิถีชีวิตชาวเมือง เก็บเกี่ยวประสบการณ์อยู่แล้วเขาจึงใจเย็นพอที่จะรอ หูเขาแว่วเสียงท้องร้องประท้วงของเด็กชาวชงหนุอีกรอบนึงก็นึกขัน “อาหยางเจ้าไปตามเขาสิ แค่เปลี่ยนรายการจากเนื้อหมีเป็นเนื้อปลาทำไมมัวโอ้เอ้ แล้วก็อย่าเหลวไหลอีกคนล่ะ”
        “อื้อ! ได้ฮะลูกพี่… ว่าแต่ขอสั่งกุ้งแช่บ๊วยเพิ่มด้วยได้ไหมอ่ะเมืองนี้มีแม่น้ำไหลผ่านกุ้งต้องตัวใหญ่มากแน่” ดวงตาลูกลิงวิบวับราวกับอ้อนขออาหาร หลิงเฮ่าอดเอ็นดูไม่ได้จึงพยักหน้าหนหนึ่งแล้วเจ้าวอกน้อยหยางก็วิ่งฉิวไปตามที่ไหว้วาน บนโต๊ะเหลือแค่ตนและจูหรงเยว่เท่านั้น

        เสิ่นหลิงเฮ่ารับจอกน้ำชาที่เด็กหนุ่มเผ่าเหมียวรินให้ก่อนกลัวลงคอแล้วเปลี่ยนเป็นเทสุรา ระหว่างช่วงไม่มีอะไรทำตนได้หยิบเอาจดหมายจากในวังขึ้นมาอ่านทบทวนเป็นรอบที่สองเพิ่มความแน่ใจ ‘แล้วข้าไปรู้จักมักจี่องค์หญิงสามตอนไหนล่ะนั่น?’ คำเรียกขานแม้แต่ในจดหมายที่ผ่านสายพระเนตรฮองเฮายังเป็น ‘อาเฮ่า’ นอกจากไม่เหมาะสมแล้วทั้งไม่คุ้นชินและดูสนิทสนมจนเกินงามไปสักนิด

{ จดหมายจากองค์หญิง }
        อาเฮ่า เป็นเจ้าจริงๆ ครั้นเห็นลำนำบทนี้ข้าก็ว่าคุ้นตาอยู่ พอถามรูปลักษณ์จากพี่ซุ่ยหมิง หากพูดถึงกวีผมเงินก็คงหนีไม่พ้นเจ้า ข้ายอมทานอาหารแล้วนะ ข้าจะรอเจ้า ข้าอยากพบเจ้าอีกสักครั้ง..... เสด็จพ่อไม่ทรงยอมให้ข้าออกไป หลังจากจับได้คราก่อน ข้าคิดว่าเจ้าก็คงรู้แล้วสินะว่าข้าเป็นองค์หญิงสามใช่ไหม ตอนนั้นเจ้ายังบอกข้าเลยว่า บ้านข้าคือวังหลวง ข้านี่ถึงกับตกใจ แต่ไม่มีเวลาถามด้วยเร่งรีบกลับมา

จูอี้กงจู่



        อ่านทวนเป็นหนที่สามค่อยแน่ใจแล้วว่าองค์หญิงสามเห็นทีจะเป็นผู้ที่เขาอำลาในหุบเขาอิงฮวาแน่ล่ะ ‘ชายมิใช่ชาย หญิงมิใช่หญิง...โชคชะตาหนอช่างเล่นตลก’ นึกขบขันอยุ่ในใจกลับหัวร่อไม่ออก ด้วยยังจดจำมาถึงตอนนี้ว่าสหาย ‘หลิวเว่ย’ ปั่นหัวตนไว้อย่างไรบ้าง อาจเพราะสีหน้าของนักกวีหนุ่มเงียบขรึมผิดปกติ ผู้ที่อยุ่ด้านข้างจึงอดถามไม่ได้ “ปกติคุณชายไม่ร่ำสุรา หนนี้แปลกออกไปหรือว่ามีเรื่องที่ต้องคิดหรือขอรับ? หากมิใช่เรื่องสำคัญหรือใช้สมองจนเกินไปให้อาเยว่ช่วยแบ่งเบาท่านได้เสมอ”
        “อาเยว่.. หากเจ้ามีสหายผู้หนึ่งเจ้าไว้ใจเขาและเชื่อว่าเขาจะไม่มีทางหลอกเจ้า แต่แล้ววันหนึ่งกลับพบว่าสิ่งที่ตนเข้าใจมาตลอดนั้นผิด สหายไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าคิดทั้งยังปิดบังเรื่องราวของตนเอาไว้มากมาย เจ้ายังจะให้อภัยสหายผู้นั้นไหม?” หลิงเฮ่ากล่าวขึ้นมาอย่างไม่มีการเกริ่นนำ ผลคือใบหน้าคมคายของผู้ติดตามงุนงงจนเครียดยิ่งกว่าตน
        “อื้ม… ก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องเพื่อนนักหรอกขอรับ ข้าน่ะ...คนที่รู้จักนอกจากพวกพี่สาวแล้วก็มีแต่ท่านเท่านั้น จนตอนนี้นับรวมอาหยางกับผานซุ่นที่กินข้าวด้วยกันเดินทางเสี่ยงภัยร่วมกันเพิ่มเข้ามาก็พอจะเรียกว่าสหายได้อยู่ ส่วนเรื่องที่ซับซ้อนไปกว่านั้นข้าเองก็ไม่รู้”
        “...............” นั่นสินะเขาไม่ควรถามผิดคน ไม่ควรวางความเชื่อมั่นไว้ผิดคน นักกวีหนุ่มคิดพลางตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ
        จูหรงเยว่คล้ายยังไม่ยอมแพ้ กล่าวเสียงค่อย “ท่านเคยบอกข้าว่าการโกหกเป็นสิ่งที่ไม่ดี… บอกกับข้าว่าสามารถให้อภัยได้ทุกเรื่องเว้นแค่อย่าทรยศหรือโกหกท่าน สหายคนนั้นคงทำผิดข้อนี้สินะขอรับ” ถึงจะช่วยผู้มีพระคุณแก้ไขปัญหาไม่ได้ อย่างน้อยเป้นที่ระบายก็ยังดี
        “นาง… ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนเป็นคนโง่ที่โดนปั่นหัว” หลิงเฮ่ากล่าวตามตรง คิดไปคิดมามันก็ติดแค่เรื่องศักดิ์ศรีนี่เอง
        “...แย่จังนะขอรับ” จูหรงเยว่ลอบสลับสุราบนโต๊ะแล้วเปลี่ยนเป็นน้ำชาแทน ให้อีกฝ่ายดื่มมากไม่ใช่ความคิดที่ดีสุขภาพของคุณชายต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง! “แต่ว่า...หากเป็นเพื่อนกันแล้ว ก็อาจมีทะเลาะกันบ้างตีกันบ้างเป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรอขอรับ อย่างข้ากับหยางไงต่อยกันจนโดนท่านลงโทษไปหนนึง ตอนนี้ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้อยู่”
        
        คำพูดแม้เรียบง่าย.. แต่กลับส่งความหมายที่ทรงพลัง
        นั่นสินะก็พวกเขาเป้นเพื่อนกันแล้ว ทั้งอีกฝ่ายยังเคยช่วยชีวิตตนเอาไว้
        บุญคุณส่วนบุญคุณ… จะอย่างไรก็สมควรตอบกลับไป เสิ่นหลิงเฮ่าหยิบพู่กันออกมาแล้วทยอยบันทึกข้อความลงม้วนหนังที่ละอักษร  


ถวายพระพรจูอี้กงจู่


        ข้าบาททราบจากซุ่ยหมิงกู่กู่แล้วว่าท่านยอมเสวย เช่นนั้นดีแล้วองค์ฮองเฮาจะได้ทรงคลายวิตกลงบ้าง ลำพังตัวข้าเป็นเพียงนักกวีหยาบกระด้างให้ไปพบผู้สูงศักดิ์คงเป็นการระคายพระเนตรเปล่าๆ 'วิหคควรโผผินเหนือเมฆา มัจฉาควรแหวกว่ายในมหาสมุทร' โลกของข้าบาทกับท่านแตกต่างกันเกินไป หวังว่ากงจู่จะทรงเข้าใจความปรารถนาดีของคนรอบข้างและพระราชบิดาในเร็ววัน โลกข้างนอกเต็มไปด้วยภัยอันตรายยิ่งกับผู้มีศักดิ์ฐานะเช่นท่าน กงจู่พึงทราบว่าเกียรติยศของราชวงศ์และความภาคภูมิใจของราษฎรชาวฮั่นรวมอยู่ที่ท่านแล้ว โปรดไตร่ตรองให้ดีก่อนคิดทำสิ่งใดต่อจากนี้

        กงจู่เคยกล่าวว่าบ้านของท่านใหญ่โตที่สุดในฉางอัน... เจ้าของบ้านหลังใหญ่นั้นคือองค์ฮ่องเต้
ยังกล่าวอีกว่าเป็นบุตรของพ่อค้าผ้าในเมืองหลวง... ข้าบาทพึ่งทราบว่าราชสำนักค้าผ้าด้วยนับว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริงๆ
ของสิ่งนี้อาจเทียบไม่ได้กับสมบัติที่ท่านมีก็นับว่าเป็นสินน้ำใจจากคนผู้หนึ่งที่ซินเอี๋ยเถิด


กวีหลิ่งจือ


        เจาจวินนกฮูกกลมถูกเรียกออกมาอีกครั้งพร้อมมอบหมายภารกิจให้ส่งของพร้อมข้อความไปยังตำหนักเจียวฝาง เขาเลือกส่งฝ่านเว่ยฮองเฮาก่อนเพื่อเป็นการไม่ล่วงเกินฝ่ายนั้นมากเกินไป ปกติแล้วสตรีมักชื่นชอบเครื่องประดับเสื้อผ้าอาภรณ์ และของสวยๆ งามๆ ผ้าไหมที่ได้รับจากชาวหมู่บ้านเฟยตนเก็บไว้คงไม่ได้ใช้ประโยชน์อันใด หนก่อนก็ลืมกำนัลให้อี้เหนียงเอาไปตัดเย็บชุด มอบต่อกับกงจู่อาจดูไม่คู่ควรไปบ้างแต่อย่างน้อยก็ถือว่าได้ตอบแทนแล้วแม้อีกฝ่ายอาจไม่เห็นคุณค่าก็ตาม

        หลังจากเจ้าลูกชิ้นติดปีกบินไปไม่นานผานซู่นก็กลับมาพร้อมอาหาร แต่สิ่งที่วางบนโต๊ะไม่ได้มีเพียงปลาผัดขิงที่บุรุษผมเงินสั่ง ยังมีเทียบเชิญเข้างานสีแดงเข้มมาอีกด้วยกำลังจะถามว่าคืออะไรพ่อครัวเองก็เกาแก้มตอบเก้อ ๆ ว่า

        “ขอโทษด้วยลูกพี่… ที่มาช้าก็เพราะสิ่งนี้ล่ะ ข้างนอกมีคนคุยกันว่าวันนี้หอหว่านซินฝางจัดงานประมูลสมบัติในรอบสามเดือน ข้าได้ยินมาตั้งแต่ที่ย่านการค้าแล้วว่าหนนี้ขนมาแต่ของล้ำค่าควรเมือง รวมทั้งวัตถุทางศิลปะโบราณอายุหลายร้อยปี ก้…. ข้าเห็นลูกพี่ดูเบื่อๆ เผื่อว่าในงานจะมีของที่ท่านสนใจเลยต่อรองขอเทียบเชิญกับใบรายการมา” พ่อครัวเอกคล้ายภูมิใจนำเสนอ แต่ก็ยังมีท่าทีละเหี่ยใจราวกับเสียดาย “นี่แค่เทียบชั้นกลางราคายังสูงถึงสามร้อยชั่ง… ขูดเลือดกันไปไหน เห็นว่ามีเทียบเชิญแขกพิเศษอีกไม่มีจำหน่ายต้องใช้เส้นสายเท่านั้น เฮ้อ!! คนไร้ญาติขาดมิตรนี่อยู่ยากเนอะ”

        มือเรียวหยิบใบรายการขึ้นมานัยน์ตาหงส์กวาดขึ้นลงสองสามหน เมื่อเจอคำว่า ‘ธนูซุนปิน’ ก็หรี่เปลือกตาลงอย่างพินิจก่อนจะพยักหน้ากล่าวกับเด็กน้อยชงหนู ผู้กำลังเคี้ยวน่องไก่แก้มตุ้ย “มีของที่ข้าสนใจอยู่จริงๆ นั่นล่ะ อาหยางคงต้องรบกวนเจ้าไปบอกพวกหลี่หลิงนูแล้วว่าข้าจะไปเจอที่นัดช้าสักหน่อย ให้พวกเขาหาโรงเตี้ยมพักกันก่อนได้เลย”

        งานประมูลเริ่มตอนกลางคืน… เขายังไม่แน่ใจว่าต้องใช้เวลาและทรัพย์มากเท่าใดคิดเสียว่าหาเรื่องทำฆ่าเวลา

ส่งผ้าไหม 2 พับไปกับจดหมาย



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเทพีวีนัส
รูปปั้นฮั่นเสียหม่าต้าซิ่ง
ฮาร์ปแห่งฮาเธอร์
หน้ากากยักษ์ม่วง
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ฮิปโป
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1
x5
x1
x30
x30
x100
x50
x50
x50
x1
x12
x4
x4
x61
x4
x55
x410
x130
x12
x100
x30
x2
x1
x10
x7
x54
x1600
x9999
x6
x1600
x8
x30
x5
x800
x1960
x600
x350
x2000
x40
x35
x26
x960
x740
x2400
x100
x16
x1800
x9
x1200
x1800
x1100
x28
x20
x15
x102
x11
x1000
x15
x122
x1900
x206
x2130
x1300
x330
x2500
x3
x8100
x363
x89
x98
x3
x73
x150
x3071
x126
x302
x461
x2842
x2270
x5
x1580
x8
x598
x1800
x3
x319
x9
x27
x2250
x2320
x9
x50
x5149
x49
x9999
x1801
x34
x3
x122
x135
x16
x1040
x1
x1
x2165
x1
x1
x2425
x13
x5
x4
x786
x570
x594
x15
x96
x96
x16
x41
x5
x1180
x1501
x13
x970
x17
x500
x160
x48
x44
x2365
x1
x1830
x2719
x3100
x3203
x112
x350
x252
x4405
x9999
x564
x51
x42
x4049
x24
x16
x47
x182
x32
x2
x1000
x1020
x15
x3093
x237
x2900
x279
x1307
x9999
x2451
x2850
x1178
x1794
x2330
x152
x75
x1011
x485
x1107
x129
x25
x5686
x1827
x3774
x1168
x86
x2398
x3581
x3857
x2005
x3538
x1037
x500
x1166
x428
x144
x950
x229
x3
x24
x4
x1310
x77
x35
x3260
x570
x2
x336
x116
x9999
x2356
x2
x37
x2183
x3015
x5400
x7097
x353
x3809
x4270
x414
x695
x9999
x1759
x420
x10
x1006
x2173
x2940
x458
x89
x1
x19
x25
x25
x31
x9
x4258
x9205
x1807
x9999
x199
x24
x5453
x20
x5805
x18
x8
x901
x256
x26
x9
x101
x31
x7
x781
x3805
x6
x30
x202
x635
x80
x2804
x2121
x110
x15
x1410
x2558
x2200
x3
x279
x3676
x2570
x223
x7899
x509
x389
x3656
x2890
x9131
x10
x2249
x2439
x5805
x7750
x3120
x1141
x20
x2475
x871
x70
x328
x141
x2816
x2114
x9999
x40
x3915
x9999
x9999
x9999
x3255
x1865
x107
x3200
x4
x3696
x33
x3235
x3929
x710
x1
x756
x1546
x223
x901
x4269
x2166
x2725
x5004
x9999
x3605
x2012
x3079
x2080
x1855
x3256
x4179
x3272
x698
x60
x1
x20
x1909
x2325
x713
x1
x4267
x5687
x67
x9999
x672
x1243
x918
x2714
x103
x2929
x523
x515
x82
x797
x258
x8
x156
x16
x9999
x1123
x2070
x2318
x180
x651
x449
x81
x1201
x929
x9999
x3260
x1118
x1260
x670
x169
x9999
x1501
x9999
x129
x713
x2227
x2

154

กระทู้

1473

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
788453
เงินตำลึง
18336428
ชื่อเสียง
70816
ความหิว
138

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6324
ความชั่ว
416
ความโหด
2499
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-3-23 23:04:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2019-3-23 23:30

[นรกของจางฝูมิใช่พรรคมาร แต่คือเหลาสุรา]

       หลังจากที่เดินทางออกจากเมืองท่าไฉ่ซ่าง จางฝูก็ขี่เจ้าต้าเสวี่ยเดินทางตามรถม้าที่มีจู่ฟู่เยี่ยนเป็นผู้บังคับมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองอวีซางทันทีโดยก่อนจะเข้าไปด้านในเมืองนั้นจางฝูได้หยุดและหยิบเอาหมวกไผ่ผ้าคลุมเอาขึ้นมาสวมใส่เพื่อที่อย่างนั้นก็เพื่อป้องกันพวกสายของเจ้าคนพรรคมารที่ยังมีถิ่นฐานของมันตั้งอยู่ในเมืองนี้พบเจอและนำเอาเรื่องของเธอไปเเจ้งแก่เจ้าชายสวมหน้ากากผมหงอกนั้น เพราะหากเรื่องที่เธอยังอยู่ในเมืองรู้ไปปถึงหูเจ้านั้นคงไม่วายยถูกเจ้าหัวหงอกนั้นส่งคนมารังควานเธอและสหายอีกเป็นแน่


    หนึ่งรถม้าหรึ่งอาชามุ่งเข้าสู่ตัวเมืองของอวี้ซางและมุ่งตรงเข้าสู่อาคารใหญ่แห่งหนึ่งที่เบื้องหน้าติดป้ายเด่นหรา อย่างสวยงามซึ่งเป็นไปด้วยกลิ่นหอมหวลในสายตาใครๆลอยส่งกลิ่นออกมาเพียงแต่มันกลับเป็นสิ่งที่ทำให้จางฝูนั้นรู้สึกเหม็นเหียนอยากอาเจียนออกมาอย่างบอกไม่ถูก ‘เหลาสุราเหอถางเยว่เซ่อ’

     “นี่ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย”จางฝูเอ่ยพึมพัมออกมาพรางจ้องมองไปยังเหลาสุราเบื้องหน้าที่ตัวเธออที่เกลียดเหล้าเข้ากระดูกไม่คิดไม่ฝันว่าจะเฉียดกายเข้ามาใกล้มาก่อนในชีวิต


     “ไม่ได้ล้อเล่นนะ คนที่จะช่วยพวกเจ้าได้เขาอยู่ที่นี่จริงๆ เราเข้าไปด้านในกันเถอะ” จู่ฟู่เยี่ยนเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับบังคับรถม้าให้เดินเข้าไปยังดานในเหลาสุรากก่อนที่จอดรถม้าแล้วมองดูซุนเจียงและถิงเออร์ที่เดินตามลงมาก่อนจะหันไปมองจางฝูที่ยังคงนั่งอิดออดอยู่บนหลังม้าไม่ยอมลงมาเสียที “แม่นางจางฝูเข้าไปเร็วเข้าเถิด”


     “ขะ..เข้าใจแล้ว”จางฝูเอ่ยออกมาก่อนที่จะปีนลงจากม้ามายืนอยู่ที่พื้นก่อนที่จะเดินตามหลังคนอื่นๆเข้าไป ส่วนม้าและรถม้านั้นก็ถูกพวกเสี่ยวเออรในเหลานี่แหละเป็นผู้พาเอาไปเก็บให้รวมถึงสัมภาระและสัตว์เลี้ยงของเธอด้วย จางฝูเดินตามหลังคนอื่นๆเข้ามาภายด้านในของเหลาสุราและเป็นดั่งขาดเมื่อเธอเดินเข้ามาก็ต้องรีบเบือนหน้าหนีกลิ่นสุราภายด้านในที่ตีเข้าใส่ประสาทสัมผัสรับกลิ่นของเธอเต็มๆ จนพาให้รู้สึกแสบจมูกไปหมด


       ทางเสี่ยวเออร์ของเหลาเมื่อเห็นจู่ฟู่เยี่ยนเดินเข้ามาก็รีบวิ่งมาให้การตอนรับเป็นอย่างดีและนอบน้อมที่สุดราวกับว่าเขาเป็นแขกประจำของเหลาสุราแห่งนี้อย่างไรอย่างนั้นและเมื่อลองสังเกตดูดีๆก็ดูท่าจะใช่เพราะชายหนุ่มนั้นแลจะคล่องเเคลวเหลือเกินในการบอกสั่งอาหารนู่นนี่หรือกระทังเตรียมห้อง


     “เรียบร้อยเเล้ว เราขึ้นไปด้านบนกันเถอะ”จู่ฟูเยี่ยนหันกลับมาบอกพวกเธอก่อนที่ตัวเข้าจะเดินนำขึ้นไปด้านบนตามด้วยถิงเออร์ที่เดินตามขึ้นไปเหลือก็เพียงจางฝูี่ยังคงยืนทำหน้ามุ่ยอยู่ และซุนเจียงที่ยังคงยืนมองรอให้เธอเดินนำไป จนสุดท้ายเจ้าตัวก็ทนไม่ไหวแล้วเอ่ยถามออกมา


     “ไม่ไปหรอ”


     “ข้าเหม็นสุรา มันทำข้าเเสบจมูกไปหมดแล้วและข้าอยากออกไปจากที่นี่”จางฝูเอ่ยขึ้นมาแล้วยกมือขึ้นเช็ดและขยี้จมูกจนเริ่มขึ้นสีแดงก่อนที่ตัวเธอจะตัดสินใจเดินตามจู่ฟู่เยี่ยนและถิงเออร์ขึ้นไปด้านบนโดยที่มีซุนเจียงคอยเดินตามอยู่ข้างๆ


      “ทนเอาหน่อยนะ แต่มันเเย่ขนาดนั้นเลยหรอ ข้าไม่เห็นรู้สึกเลย”ซุนเจียงเอ่ยขณะที่กำลังเดินตามหลังจางฝูขึ้นบันไดไป เพราะก่อนหน้านี้ที่ตอนที่นางเอาเหล้าพรมใส่ตัวเขาเพื่อปลอมไปเป็นขี้เมา เเละโดนจับกรอกเหล้าลงไปเขาก้ว่าแม้จะขมไปหน่อยแต่รสชาติมันก็ไม่ได้เเย่


     “เจ้าไม่เข้าใจหรอกว่าคนมันเหม็น ต่อให้สุรานั้นมาจากสรรค์มันก็เหม็นอยู่ดี”จางฝูเอ่ยตัดพ้อก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินขึ้นไปยังห้องพิเศษที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เเก่จู่ฟู่เหยียนและพวกเธอ ซึ่งเมื่อเข้ามายังด้านในก็พบว่าภายในห้องนั้นค่อนข้างใหญ่และกว้างขวางอย่างมาก และที่กลางห้องมีโต๊ะกลมตัวใหญ่สำหรับนั่งล้อมวงสังสรรคตั้งอยู่ซึ่งสองที่ในนั้นมีถิงเออร์และจู่ฟู่เยี่ยนจับ


     “พวกเจ้าเดินกันช้าจังนะมาๆ มานั่ง”จู่ฟู่เยี่ยนเอ่ยพร้อมตบบไปที่เก้าอี้ข้างๆตัวซึ่งซุนเจียงเป็นฝ่ายเดินนำไปนั่งก่อนตามด้วยจางฝูที่ยกมือปิดจมูกตามไปติดๆ  “เอาสุราต่งปิง”


     "...!!! " ทันที่จางฝูทรุดตัวนั่งลงจู่ฟู่เยี่ยนก็เอ่ยสั่งสุราไปตามปกติเพียงแต่มีบางอย่างที่จางฝูเหลือบไปเห็นเข้าพอดีคือท่าทางของเสี่ยวเออร์นั้นที่มีท่าทีชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่จะรีบเดินออกจากห้องไปทันทีซึ่งเะอก้ไม่เเน่ใจว่าเหตุใดเสี่ยวเออร์ผู้นั้นถึงมีท่าทีเช่นนี้ หรือบางทีอาจเป็นเพราะสุราที่จู่ฟูเยี่ยนเป็นผู้ร้องสั่งอาจเป็นสุราชั้นดีก็ได้


     ผ่านไปกว่าครึ่งเค่อเเต่สุราดั่งกล่าวก็ยังไม่มีท่าทีจะถูกนำมาขึ้นโต๊ะมีเพียงสุราทำธรรมดาที่เอาไวรับรองเเขกที่ถูกนำมา และพวกน้ำชาเเละขนมทานเล่นเพียงเท่านั้นและเเน่นอนว่าน้ำชานั้นคือตัวเลือกเพียงตัวเดียวที่จางฝูจะเหลือหยิบเอาเข้าปากต่างจางซุนเจียงที่ร้องขอลองดื่มสุราที่จู่ฟู่เยี่ยนกำลังดื่มอยู่ด้วยความอยากรู้นั้นเองและรอสหายที่ว่าจะช่วยพวกเขาได้


@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +8 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-3-24 20:24

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สุรากู่หลันหลาง
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
กงจักรเฟิ่งหวง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x100
x5
x177
x41
x800
x2
x17
x80
x90
x50
x595
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x56
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x6
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x3
x10
x60
x59
x4
x250
x19
x600
x32
x44
x200
x100
x800
x183
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x50
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x5
x1680
x1
x3
x575
x1250
x75
x1063
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x701
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x405
x30
x111
x374
x728
x1
x23
x544
x4
x368
x96
x266
x265
x520
x1017
x129
x1
x47
x726
x454
x3
x2
x525
x430
x350
x158
x6660
x1287