ดู: 266|ตอบกลับ: 17

{ เมืองอวี้ซาง } หอหว่านซินฝาง | 宛心房

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-18 18:23:50 |โหมดอ่าน






หอหว่านซินฝาง | 宛心房

{ เ มื อ ง อ วี้ ซ า ง }













【หอหว่านซินฝาง】
' หลากสินค้ามากมายมาประชัน สมบัติผันเจ้าของจะเป็นใคร '
ริมฝั่งแม่น้ำที่ไหลออกสู่ทะเลคือที่ตั้งของหอประมูลสมบัติเลื่องชื่อ
เปิดให้บริการสุราและอาหารเลิศรสแก่นักเดินทางที่ชอบความหรูหรา
และแขกผู้ทรงเกียรติ โด่งดังด้วยงานประมูลสมบัติล้ำค่า
ชนิดขึ้นเทียบที่จัดขึ้นในทุกสามเดือน สำหรับผู้เข้าประมูลสมบัติ
จำต้องมีเทียบเชิญเพื่อเข้าไปยังส่วนรับรองแขกพิเศษ
ส่วนอีกฝากของหอเป็นห้องพักรับรองและเปิดบริการอาหารตามปกติ
ที่หอสมบัติมียอดฝีมือกลุ่มหนึ่งคอยให้การคุ้มกันแน่นหนาป้องกันผู้ที่คิดจะมาลองดี






เถ้าแก่ประจำหอ หวู่ เหอซิน (39)
อุปนิสัย :: สุภาพใจเย็นแค่เปลือกนอก วาจาคมคายและร้ายกาจ 
เป็นมีดโกนอาบน้ำผึ้งที่มีรอยยิ้มอบอุ่น จะออกมาต้อนรับเฉพาะแขกพิเศษ
หรือคนที่ตนสนใจเท่านั้น ยึดถือสัจจะไม่มีบิดพริ้วเงินมาของไป และไม่ชอบยืดเยื้อมากความ





ชื่อกิจการ : หว่านซินฝางจิ่วเตี้ยน
เจ้าของกิจการ : หวู่ เหอซิน
เวลาปิดบริการ : ตลอด 24 ชั่วโมง
ประเภทร้าน : ให้บริการที่พักกับแกล้ม สุรา อาหารเลิศรส 
รับจัดห้องเลี้ยงรองรับแขกพิเศษหรืองานประมูลสินค้า

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองอวี้ซาง




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

713

กระทู้

2816

โพสต์

40หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2330310
เงินตำลึง
261576
ชื่อเสียง
174279
ความหิว
660

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
8492
ความชั่ว
7463
ความโหด
8899
ไข่น้ำแข็ง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-7-19 18:54:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-7-19 19:15




ท่องยุทธภพอย่าคบคนพาล

329

ก้าวขาเข้าถ้ำเสือ

        วันเปิดประมูลสมบัติของหอหว่านซินฝางเป็นหนึ่งในวันที่ทำให้เมืองอวี้ซางได้รับความสนใจที่สุดเสมอมา คหบดีและชนชั้นสูงได้รับเทียบเชิญอีกทั้งเปิดให้ผู้ที่สนใจซื้อบัตรเข้าชมความคึกคัก หอแห่งนี้ก่อตั้งมาห้าสิบปีด้วยน้ำพักน้ำแรงของตระกูลหวู่คหบดีเก่าแก่ เดิมทีเปิดเป็นหอรับรองแขกเมืองบริการสุราอาหารและการแสดงทั่วไป สิบปีก่อนมีการจัดสร้างหอทรงสูงแปดชั้นเพื่อใช้เป็นสถานที่เปิดงานประมูล ‘พันสมบัติ’ โดยเฉพาะ

       เสิ่นหลิงเฮ่าและผู้ติดตามทั้งสามนำเทียบเชิญมาถึงหอเลื่องชื่อแห่งนี้ในเวลาตะวันตกดินพอดี หมวกผ้าโปร่งขาวทำให้นักกวีหนุ่มในยามนี้ดูขาวปลอดไปหมดทั้งตัว “ผานซุ่นเจ้าช่วยนำพวกเยี่ยซาไปที่คอกม้าก่อนเถอะ อาเยว่ อาหยาง...ตามข้ามา”
        “ได้เลยลูกพี่ จะว่าอะไรไหมถ้าข้าขอไปนั่งดื่มรอที่หอด้านข้าง แบบว่า...พวกของโบราณอะไรแบบนี้ข้าไม่ค่อยสันทัดแหะๆ” พ่อครัวเอกยังคงฝังใจกับเรื่องที่ครอบครัวของตนถูกฆ่าล้างเพราะหยกโบราณชิ้นเดียว การเข้าไปเห็นสมบัติล้ำค่าหรืออะไรที่คล้ายๆ กันมันกระตุ้นภาพของคืนนั้นมากเกินไป เมื่อเห็นลูกพี่พยักหน้าอนุญาตึงค่อยโล่งใจเดินจูงอาชาทั้งสองไปที่คอกอย่างรู้งาน

        เมื่อไปถึงหอสูงที่ใช้เป็นเวทีจัดแสดงในค่ำคืนนี้ ก็พบว่ามีผู้คุ้มกันที่ท่าทางดุดันแผ่รังสีเฉียบคมจำนวนหนึ่งจับจ้องมายังพวกเขานานจนผิดสังเกต ‘แปลก… รึจะไม่รับแขก?’ นักกวีหนุ่มเพิ่มความระวังระไวเล็กน้อย เมื่ออวี้เหวินหยางกระซิบว่าภายในหอมียอดฝีมือแฝงตัวอยู่ทั่วทุกจุดแค่ที่เห็นนี้ยังส่วนน้อย “ไม่แปลกตามรายการสินค้าประมูลของวันนี้ บางชิ้นยังพอซื้อเมืองได้ครึ่งหนึ่งก็ต้องป้องกันมิจฉาชีพมาก่อกวนเป็นธรรมดา”
       “เทียบเชิญของท่านอยู่ชั้นที่สี่คุณชายโปรดตามข้าน้อยมาเจ้าค่ะ” มีคนของหอออกมารับเทียบเชิญเป็นดรุณีในชุดเขียวใบบัวปักลายซับซ้อนด้วยด้ายเงินว่า ‘ซินฝาง’ เมื่อลองมองไปรอบๆ ก็พบว่ามีสตรีอายุไล่เลี่ยกันในเครื่องแบบเช่นนี้คอยรับรองแขกอยู่ตามจุดต่างๆ

        เสิ่นหลิงเฮ่าถูกนำเข้ามาในหอไม้ทรงแปดเหลี่ยมขนาดใหญ่ ความโอ่อ่าของมันบรรจุคนนับร้อยได้อย่างสบาย เมื่อมองขึ้นไปชั้นบนก็พบว่าตั้งแต่ชั้น 1 จนถึง 3 ถูกม่านปิดกั้นไม่สามารถมองเห็นว่าเบื้องหลังนั้นเป็นผู้ใดจับจองคาดว่าต้องใช้ ‘เทียบเชิญพิเศษ’ จึงจะมีสิทธิ์ข้างบนนั้น ‘คนประมูลสมบัติล้ำค่ามักมีความเป็นมาไม่ธรรมดาเพื่อป้องกันปัญหาตามติดภายหลัง ก็ต้องปิดบังตัวตนในสถานที่เช่นนี้สินะ’ ขณะกำลังคิดเรื่อยเปื่อยหญิงสาวชุดเขียวก็ผายมือไปยังที่นั่งหลังราวกั้น เป็นโต๊ะเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งชุดหนึ่งสลักเสลาอย่างปราณีตก็นึกแปลกใจ “มิใช่ว่าเทียบเชิญข้าเป็นชั้นกลางหรอกหรือ?” ตอนเดินผ่านขึ้นมานอกจากชั้นล่างที่แทบจะมองอะไรบนยกพื้นไม่เห็น มีเพียงราวกั้นและเก้าอี้เรียงรายเท่านั้น
        “จากเทียบเชิญแล้วห้องรับรองของคุณชายเป็นเทียบชั้นกลางพิเศษเจ้าค่ะ…. หากท่านไม่เคยมาหอหว่านซินฝางทางเรายินดีอธิบายกฎของงานประมูลพันสมบัติให้ท่าน” หญิงสาวชุดเขียวที่ดูแล้วคล้ายๆ กันหมดผายมือลงเก้าอี้ บุรุษผมเงินจำใจเข้าไปนั่งพร้อมกับอาเยว่และอาหยาง มิเพียงเท่านั้นยังมีร่างในชุดเขียวอีกสองคนนำป้านชาบุหงาและใบรายการที่ปราณีตกว่าเข้ามาวางให้บนโต๊ะอีกด้วย
         “เอ่อ… ชาบุปผานี้พวกเราไม่ได้สั่งนะ” จูหรงเยว่ชี้ไปยังป้านชาแก้วผลึกมันใสจนสามารถเห็นดอกชากำลังผลิบานอยู่ด้านใน ด้วยเคยอ่านพบในตำราจึงสามารถทราบได้ว่าการขึ้นรูปดอกไม้ให้ผลิบานงดงามเช่นนี้ต้องใช้ความปราณีตพิถิพิถันขนาดไหน ‘ไคว่ฮว่าฉาสิบแปดคิมหันต์… แพงบรรลัยแน่!!’
          “เทียบรายการรวมถึงน้ำชาชุดนี้เป็นของกำนัลจากเถ้าแก่ของเราเจ้าค่ะ คุณชายไม่ต้องกังวล วันนี้การประมูลจะเริ่มในอีกครึ่งเค่อท่านคงเห็นกระฆังเงินที่ด้านขวามือ… การเคาะหนึ่งครั้งเป็นการเพิ่มราคาหนึ่งเท่าของราคาที่ผู้ประกาศขาน หากเคาะติดกันสองครั้งคือเสนอราคาสองเท่า คุณชายสามารถขันราคาได้เองแต่ไม่สามารถปิดเพดานราคาจนกว่าผู้ประกาศจะกล่าวจบรอบ ผู้ที่เสนอราคาสูงสุดมีสิทธิ์แรงในการเข้าถึงก่อนเมื่อการประมูลจบลง สมบัติทุกชิ้นจะถูกส่งมอบหลังท่านชำระใบเสนอราคาแล้ว” สตรีชุดเขียวอธิบายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสุภาพเสมือนท่องจำมาเป็นร้อยหน นักกวีหนุ่มพยักหน้ารับมองไปยังระฆังเงินบนโต๊ะ ผู้เข้าร่วมงานมากก็จริงแต่ไม่สับสนวุ่นวาย การตกแต่งจัดวางหรูหราและชวนให้ตกตะลึง ไหนจะจำนวนยอดฝีมือคอยคุ้มกันงานประมูล เจ้าของหอนี้คงมิใช่ผู้มีความคิดอ่านสามัญเป็นแน่

        “เข้าใจแล้ว… ยังมีเรื่องอื่นที่ข้าต้องทราบอีกรึไม่?” เขาไม่เชื่อหรอกว่างานใหญ่ระดับนี้จะมีเงื่อนไขเพียงแค่นั้น ตามคาดสตรีชุดเขียวกรีดรอยยิ้มด้วยริมฝรปากสีแดงชาด “เจ้าค่ะ… กฎของหว่านซินฝางคือสิ่งที่ทุกคนในงานพันสมบัติต้องปฎิบัติตาม ข้อแรกคือเมื่อเสนอราคาแล้วท่านไม่สามารถก้าวขาออกจากงานประมูลจนกว่าจะปิดรอบได้ ข้อสองแขกผู้ร่วมงานทุกท่านห้ามถามถึงที่มาของสินค้าหรือแขกพิเศษท่านอื่น และข้อสุดท้ายผู้ที่คิดจะก่อกวนงานประมูลไม่ว่าด้วยกรณีไหนก็ตามหอหว่านซินฝางจะจัดการโดยไม่ฟังคำแก้ต่างใดใดทั้งสิ้น

        



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากพุทธะ
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ปิ่นเหมยกุ้ย
ปีกปักษา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x15
x4
x100
x4
x17
x160
x10
x25
x18
x115
x14
x3425
x30
x50
x4
x30
x308
x28
x6
x24
x1310
x4
x47
x39
x40
x910
x100
x1
x2
x61
x109
x4022
x32
x14
x7
x1167
x1097
x105
x5507
x93
x116
x364
x231
x3
x5
x30
x32
x70
x95
x1
x5
x4
x320
x81
x570
x20
x280
x120
x1
x95
x4
x9999
x156
x1
x2
x13
x263
x439
x4200
x4447
x5
x419
x230
x80
x386
x9999
x899
x9
x146
x1
x150
x222
x5770
x259
x45
x10
x2
x5
x100
x7
x14
x22
x8
x390
x5441
x174
x1160
x199
x12
x3811
x9
x33
x3312
x2
x9
x484
x203
x5
x9
x147
x16
x5
x196
x715
x6
x16
x54
x326
x61
x3
x71
x7
x13
x2
x3
x142
x1
x3
x2
x513
x410
x16
x544
x456
x339
x1968
x342
x2667
x1
x2
x6
x5
x283
x4312
x4350
x420
x724
x9
x304
x745
x110
x300
x50
x676
x600
x9999
x14
x497
x9999
x5022
x904
x1245
x531
x67
x126
x1
x1468
x31
x2102
x974
x213
x50
x1
x187
x757
x393
x151
x191
x1692
x992
x2059
x109
x7991
x1608
x3449
x1164
x2874
x736
x1266
x1668
x1706
x348
x20
x1
x29
x1259
x715
x33
x1
x7934
x4045
x67
x300
x70
x73
x412
x784
x60
x465
x150
x300
x18
x169
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x282
x164
x35
x31
x2
x251
x334
x1
x273
x3409
x1910
x272
x10
x20
x25
x99
x9529
x10
x120
x1556
x111
x758
x176
x2

713

กระทู้

2816

โพสต์

40หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2330310
เงินตำลึง
261576
ชื่อเสียง
174279
ความหิว
660

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
8492
ความชั่ว
7463
ความโหด
8899
ไข่น้ำแข็ง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-7-20 00:15:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ท่องยุทธภพอย่าคบคนพาล
330
เลือดพล่านในงานประมูล


        “ส่วนด้านนี้คือรายการอาหารและเครื่องดื่มหากคุณชายต้องการสิ่งใดเพิ่มเติมมิจำเป็นต้องออกจากห้องรับรอง เพียงแค่สั่นกระดิ่งใต้โต๊ะเรียกพวกเราเจ้าค่ะ” หลิงสาวยังคงยิ้มแย้มกล่าวจนเหมือนหุ่นกระบอกที่ถูกฝึกมาเพื่อทำงานนี้โดยเฉพาะ

        หลิงเฮ่าพยักหน้ารับในมือคู่เรียวถือสมุดที่คนของหอหว่านซินฝางนำมาให้ ข้างในแผ่นไม้บุไหมสีเขียวสดคือลำดับรายการสิ่งของคืนนี้ พร้อมบรรยายรายละเอียดได้อย่างน่าเชื่อถือยิ่งกว่าที่ผู้ดำเนินงานประมูลใส่สีตีไข่ไว้ในตอนแรกเริ่มมากนัก เพื่อให้แขกพิเศษที่อยู่ชั้นบนของหอได้ตัดสินใจเลือกสิ่งของที่ต้องการเสนอราคาประมูลได้ก่อน และหลีกเลี่ยงไม่ให้ใช้ทุนทรัพย์ที่เตรียมไว้หดไปเสียก่อน ยกเว้นก็แต่ของพิเศษสุดชิ้นท้ายๆ ที่ไม่ได้ถูกระบุเอาไว้ในใบรายการ เป็นสมบัติล้ำค่าแสนพิเศษเพื่อสร้างความตื่นเต้นให้ผู้คน

        เวลาหนึ่งเค่อจะว่าสั้นก็ไม่สั้นจะยาวก็ไม่ยาว สุดท้ายพื้นที่ในหอสูงถูกจับจองจนเต็ม

        นักกวีหนุ่มไล่สายตาดูใบรายการ งานประมูลด้านล่างก็เริ่มขึ้นแล้ว จูหรงเยว่นั่งฟังพร้อมทั้งอธิบายบางส่วนที่ตนเคยพบเห็นมาก่อน อย่างบัวหิมะเขากุ้ยซาน โสมร้อยปี หรือตัวยาล้ำค่าอย่างว่านฉีหลินดำที่มีสรรพคุณต้านแมลงพิษ ถ้อยคำลื่นไหลออกจากหนุ่มเผ่าเหมียวอวี้เหวินหยางฟังไปหาวไป สายตาระวังระไวจับความผิดปกติจนแน่ใจได้สักพักก็สะกิดนักกวีผมเงินทันที “หาว… สองคนหลังเสาด้านล่างชั้นสี่กับหกหน้าห้องที่ 3 ลูกพี่พวกนั้นจ้องท่านตั้งแต่เข้ามาแล้ว”

       “ทำตัวตามปกติพวกเราแค่มาร่วมประมูลของจากนั้นก็แยกย้าย” หลิงเฮ่าใช้หางตาปรายมองชั่วแวบเดียวก็เห็นเป็นจริงดังนั้น ผู้คุ้มกันของหอแห่งนี้ดูเหมือนจะให้ความสนใจพวกเขามากจนเกินไป ‘ช่างเถอะ อยากมองก็มองเสียให้พอ’ ด้วยยังอ่านนัยแฝงจากผู้สังเกตการณ์เหล่านั้นไม่ได้ นึกย้อนไปตนก็ไม่เคยรู้จักกับใครในอวี้ซางมาก่อน คาดเดาสาเหตุอย่างเหยียบเท้าคนใหญ่คนโตข้อนี้ตัดทิ้งไปได้เลย นักกวีหนุ่มยกชาบุปผาขึ้นละเลียดจิบรู้สึกว่ากลิ่นกำยานหรือเครื่องหอมในหอค่อนข้างแปลกมีเอกลักษณ์

        “คุณชาย… ลำดับที่สิบสี่รูปปั้นเทพอาชาขอรับ” เสียงสุขุมของจูหรงเยว่เอ่ยเตือนดวงตาหงส์สีทองก็ตวัดมองลงไปยังเวทียกพื้น ของหลายชิ้นก่อนหน้านี้ไม่มีสิ่งใดที่พวกเขาสนใจ จนมาถึงลำดับของรูปปั้นเทพเคารพของชนเผ่าหนึ่ง ผู้ดำเนินการประมูลดึงผ้าคลุมออกขณะที่คนประกาศเริ่มบรรยาย “รูปปั้นเทพอาชาขนาดพกพาที่เคารพบูชาของชนเผ่าเกี่ยงในดินแดนทะเลทราย ชาวเผ่าเกี๋ยงเชื่อกันว่า ‘เทพอาชาคือนักรบผู้ที่อาจหาญกล้าและปกปักษ์คุ้มครองชาวเกี๋ยงมานานนับพันปี’ สูงหนึ่งฉื่อจากฐาน น้ำหนักสิบจิ่น ใต้ฐานสลักวิธีการทำงานที่ช่วยประหยัดเวลาและเปี่ยมประสิทธิภาพ ราคาประมูลเริ่มต้นที่ 100 ชั่ง ไม่กำหนดเพดานราคา”
        จบคำอธิบายในหอยังคงเงียบสนิท หลิงเฮ่ามองสินค้ารอบนี้ก่อนสอบถามคนข้างกาย “เผ่าเกี๋ยงเหมือนจะเคยได้ยินเทียนกล่าวถึงในจดหมาย เจ้าว่ารูปปั้นนี้มีประโยชน์ต่อพวกเราแค่ไหน?”
        จูหรงเยว่ประเมินจากตำนานที่ตนเคยอ่านในเขตต้องห้ามก่อนตอบ “เทพอาชาเป็นที่เคารพสูงสุดของชาวเกี๋ยงข้อนี้จริงแน่นอน อีกทั้งเคล็ดลับการทำงานถือว่าค่อนข้างเชื่อถือได้”
        นักกวีหนุ่มฟังตนยังไม่ทันจบก็ชูขึ้นมาสองนิ้ว หรงเยว่รู้งานก็เคาะระฆังเงินสองทีติด
        “สองร้อยชั่ง” ผู้ประกาศขานราคาที่พวกเขาพึ่งเสนอไป หลังจากนั้นการประมูลจึงเริ่มขึ้นและจบลงที่ราคาสามร้อยชั่ง ไม่ใช่ว่ารูปปั้นนี้ด้อยค่าแต่เนื่องจากเป็นสิ่งที่มีติดอยู่ทุกบ้านของชาวเตี๋ยน เปรียบเสมือนของประดับสะสมเท่านั้น

        พวกเขานั่งมองการประมูลที่ประเดี๋ยวดุเดือด ประเดียวซบเซาผกผันไปตามความล้ำค่าหายากของสินค้ารอบนั้น สิ่งหนึ่งที่อาเยว่และอาหยางไม่เข้าใจว่าของคร่ำครึอย่าง ‘บันทึกชีวประวัติเล่ออี้’ ที่เป็นแค่บันทึกชีวิตอดีตแม่ทัพใหญ่รัฐเอี้ยนเท่านั้น นักกวีหนุ่มกลับทุ่มราคาซื้อมาด้วยเงินห้าร้อยชั่ง ‘ลูกพี่จะหาเชื้อเพลิงก็ไม่บอก เอาเศษหนังที่ปลวกมันยังไม่แทะมาทำไม’

        สิ่งที่เด็กหนุ่มทั้งสองไม่ทราบนั่นก็คือความยึดติดของนักกวีที่มีต่อซูเทียนเหมิน บุรุษผมเงินทราบว่าผู้ที่จากไปเคยเป็นศิษย์ของแม่ทัพเล่ออี้ หลังจากได้รับธนูและกริชมาตนก็เฝ้าเก็บรวบรวมอาวุธและทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับอดีตวีรบุรุษรัฐเอี้ยนผู้นี้คล้ายติดเป็นนิสัยและความหมกมุ่นอย่างหนึ่ง การประมูลผ่านช่วงต้นมาแล้วต่อไปคือรายการสมบัติล้ำค่าที่ส่วนใหญ่หลงเหลือเพียงชิ้นเดียวในดินแดน หลังตื่นตาตื่นใจกับหินหยกเนื้อสามชั้นที่มีมูลค่าควรเมือง มุกราตรีที่ส่องสว่างได้ในที่มืด สองสิ่งนี้ถูกประมูลออกไปด้วยราคาสูงถึงร้อยหมื่นชั่ง

        ผู้ได้ยินราคาถึงกับสูดปาก หากเป็นชาวบ้านตาสีตาสาธรรมดาคงเก็บคางคืนกันแทบไม่ทัน
        และแล้วก็มาถึงสิ่งที่นักกวีหนุ่มรอคอย… สมบัติลำดับสามสิบเจ็ด

        ผู้ประกาศคนใหม่ที่น้ำเสียงกังวานน่าฟังเริ่มทำหน้าที่อีกครั้งหลังผ้าคลุมเปิดออก “ธนูซุนปิน อาวุธที่ถูกออกแบบโดยซุนปินผู้ชำระตำราพิชัยสงครามขึ้นมาใหม่ ทำจากไม้คุณภาพดีมีความยืดหยุ่นสูง น้ำหนักเบาและทนทานไม่จะเป็นต้องใช้แรงแขนมากเพื่อตรึงสาย แม้ระยะยิงจะสั้นกว่าธนูปกติแต่ทดแทนด้วยลูกศรขนาดแลกมีหัวแปดแฉกเพิ่พลังทำลายล้าง ความยาวสองฉื่อ น้ำหนักสามจิ่น ราคาประมูลเริ่มต้นที่ 200 ชั่ง ไม่กำหนดเพดานราคา”
        หลิงเฮ่าได้ยินคำบรรยายไม่ต่างจากใบรายการอธิบายไว้ ก็ไม่แน่ชัดว่าคนทั่วไปจะทราบมูลค่าของสิ่งนี้ไหม ความจริงสำหรับผู้ที่มีร่างกายแข็งแรงและไม่ได้พิการธนูเบาเช่นนี้เรียกว่าไร้ประโยชน์ ‘เห็นทีรอบนี้คงไม่มีใครแข่งกับข้าล่ะมั้ง...’ แว่บแรกที่สนใจก็เพราะนึกถึงคุณหนุไป๋ นางเรี่ยวแรงน้อยจะให้จับกระบี่เรียนดาบป้องกันตัวคงจะสาหัสเกินไป แต่หากเป็นธนูเบาล่ะก็อาจพอมีคุณค่าให้ลงแรงฝึกบ้าง บุรุษชุดขาวเอ่ยเสียงเบา “ห้าร้อยชั่ง”
        หรงเยว่ประจำที่ระฆังอยู่แล้วเคาะลงทันที ผู้ประกาศขานราคา “ห้าร้อยชั่ง!”
        ราคานี้สำหรับธนูเก่าอายุหลักร้อยปีถือว่าเป็นราคาที่สูงแล้ว อย่างไรเสียธนูนี้ก็เล็กเกินกว่าที่บุรุษแข็งแรงส่วนมากจะใช้ได้ แม้จะนำมาล่าสัตว์เล็กๆ เล่นยังเสี่ยงสายขาดเลย สำหรับคนทั่วไปก็ไม่จำเป็นต้องเสียทรัพย์ก้อนใหญ่เพื่อซื้อไปตั้งประดับบ้าน

        แต่สิ่งที่นักกวีหนุ่มต้องการคือสั่นสะเทือนการประมูลในรอบนี้ เริ่มต้นด้วยการเสนอราคาสูง ย่อมทำให้คนที่คิดจะเสนอราคาแข่งด้วยชะงักไป มิเช่นนั้นหากปล่อยเวลาไปเรื่อยๆก็มีโอกาศที่จะเพิ่มขึ้นมาถึงจุดนี้อยู่ดี ทั้งยังเป็นการกระตุ้นให้การแข่งขันดุเดือดขึ้นอีกด้วย
        “ห้าร้อยห้าสิบชั่ง” ใช่ว่าจะไม่มีผู้สนใจธนูนี้เพียงแต่กำลังรอคนเปิดการประมูล
        หลังจากเสียงนี้ดังขึ้น การลั่นระฆังเงินก็ติดต่อกันถึงสามคน
        “หกร้อยชั่ง”
        “หกร้อยหนึ่งชั่ง” การเสนอราคาเช่นนี้ถือว่าเป็นคนชั้นต่ำ ในการประมูลมักพบเจออยู่ไม่น้อย เสียงระฆังยังคงดังต่อเนื่องผู้ประกาศขานราคาไต่ลำดับสูงทีละน้อย
        “เจ็ดร้อยชั่ง”
        จูหรงเยว่ได้รับสัญญานจากคุณชายเสิ่น ตะโกนราคาสูงออกมาอีกครั้ง “หนึ่งพันชั่ง!”
        “หนึ่งพันหนึ่งร้อยชั่ง”
        “หนึ่งพันหนึ่งร้อยหนึ่งชั่ง”
        “หนึ่งพันห้าร้อยชั่ง!!” นักกวีผมเงินพยักหน้าให้หรงเยว่สั่นระฆังสองครั้งติด        

        เด็กต่างเผ่าทั้งสองหันหน้ามองกันด้วยล้วนไม่เข้าใจว่าคุณชายจะเอาธนูกระจอกนี่ไปทำไม ราคาหนึ่งพันห้าร้อยชั่งนับเป็นราคาที่สูงมากแล้วสำหรับธนูของคนพิการเช่นนี้ ส่งผลให้เสียงรอบด้านเงียบลงชั่วขณะหนึ่ง
        ผู้ดำเนินงานประมูลรออยู่อึดใจ จึงถามว่ามีผู้ใดจะเสนอราคาอีกหรือไม่หากไม่มีแล้วการประมูลรอบนี้จะถือว่าสิ้นสุด
        เวลานั้นเองมีเสียงเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า “หนึ่งพันหกร้อยชั่ง!”
        ด้านล่างเกิดเสียงเซ็งแซ่ขึ้น ไม่มีใครคาดคิดว่าลำพังธนูเบาของคนพิการจะมีมูลค่ามากมายอะไรถึงกับถูกประมูลด้วยราคาสูงเช่นนี้ได้ ทุกคนต่างเชื่อว่าหลิงเฮ่าจะเสนอราคาสูงเพื่อกดดันอีกครั้ง อวี้เหวินหยางแย่งไม้มาเตรียมเคาะระฆังเงินรอคำสั่ง เหล่าผู้คุ้มกันหอสมบัติจ้องบุรุษหลังม่านหมวกสีขาวตาเขม็ง ทว่าใบหน้าหวานกลับมุ่นเรียวคิ้วเล็กน้อยก่อนคลายออก แล้วเอนกายลงพิงเก้าอี้ไม่มีทีท่าจะตอบโต้อันใดปิดเปลือกตาลงเสมือนไม่รับรู้ด้วยแล้ว

        “คุณชาย… ไม่ต่อแล้วหรอขอรับ?? ท่านอยากได้สิ่งนี้มากนี่นา” จูหรงเยว่เดินออกมไปด้านหลังช่วยบีบนวดอีกฝ่าย คาดว่าคงเครียดจากการต่อรองราคา… แต่หากเป็นสิ่งที่ผู้มีพระคุณต้องการล่ะก็ ในตัวเขาก็ยังพอมีเพชรที่ขายได้หลายร้อยชั่ง เฃ่นนั้น “หนึ่….”
        เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยยั่งเสียก่อน “อาเยว่… พอแล้ว”
        หรงเยว่ไม่เข้าใจ “แต่ท่านต้องการนี่นา?” ไม่งั้นจะเสนอราคาสูงถึงพันชั่งทำไม
        บุรุษผมขาวพลี่พัดหยกในมือแล้วรวบกลับ มุมปากกระตุกยิ้มดวงตาหงส์หรี่ลงพลางเอ่ยอย่างเยือกเย็นว่า “อยากได้? ก็ใช่อยู่… แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะยอมสูญทรัพย์ก้อนใหญ่เพราะตกหลุมพรางผู้อื่น”




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากพุทธะ
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ปิ่นเหมยกุ้ย
ปีกปักษา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x15
x4
x100
x4
x17
x160
x10
x25
x18
x115
x14
x3425
x30
x50
x4
x30
x308
x28
x6
x24
x1310
x4
x47
x39
x40
x910
x100
x1
x2
x61
x109
x4022
x32
x14
x7
x1167
x1097
x105
x5507
x93
x116
x364
x231
x3
x5
x30
x32
x70
x95
x1
x5
x4
x320
x81
x570
x20
x280
x120
x1
x95
x4
x9999
x156
x1
x2
x13
x263
x439
x4200
x4447
x5
x419
x230
x80
x386
x9999
x899
x9
x146
x1
x150
x222
x5770
x259
x45
x10
x2
x5
x100
x7
x14
x22
x8
x390
x5441
x174
x1160
x199
x12
x3811
x9
x33
x3312
x2
x9
x484
x203
x5
x9
x147
x16
x5
x196
x715
x6
x16
x54
x326
x61
x3
x71
x7
x13
x2
x3
x142
x1
x3
x2
x513
x410
x16
x544
x456
x339
x1968
x342
x2667
x1
x2
x6
x5
x283
x4312
x4350
x420
x724
x9
x304
x745
x110
x300
x50
x676
x600
x9999
x14
x497
x9999
x5022
x904
x1245
x531
x67
x126
x1
x1468
x31
x2102
x974
x213
x50
x1
x187
x757
x393
x151
x191
x1692
x992
x2059
x109
x7991
x1608
x3449
x1164
x2874
x736
x1266
x1668
x1706
x348
x20
x1
x29
x1259
x715
x33
x1
x7934
x4045
x67
x300
x70
x73
x412
x784
x60
x465
x150
x300
x18
x169
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x282
x164
x35
x31
x2
x251
x334
x1
x273
x3409
x1910
x272
x10
x20
x25
x99
x9529
x10
x120
x1556
x111
x758
x176
x2

713

กระทู้

2816

โพสต์

40หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2330310
เงินตำลึง
261576
ชื่อเสียง
174279
ความหิว
660

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
8492
ความชั่ว
7463
ความโหด
8899
ไข่น้ำแข็ง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-7-20 01:40:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-7-20 02:35


ท่องยุทธภพอย่าคบคนพาล
331
ขโมยไก่เสียดายขาวสาร


        จูหรงเยว่ฟังแล้วยิ่งไม่เข้าใจคุณชายเปิดประมูลสูงขนาดนั้นมิใช้เป็นเพราะต้องการตัดเพดานราคาตั้งแต่แรกหรอกหรือ แต่เมื่อไม่มีผู้ใดขานต่อธนูซุนปินจึงตกเป็นของผู้ที่ประมูลคนสุดท้ายสนนมูลค่า หนึ่งพันหกร้อยตำลึง
        “คือท่านช่วยอธิบายได้ไหมขอรับ… ทำไมเมื่อครู่ถึงหยุดล่ะ?” แม้สมบัติชิ้นถัดมาจะถูกวางตั้งแล้ว ใจของเด็กหนุ่มเผ่าเหมียวยังสงสัยคล้ายมีอะไรมาเกายิบๆ
        อวี้เหวินหยางที่จับทิศทางลมได้ไวจึงหัวเราะขึ้นว่า “ลูกพี่บอกไปแล้วไงว่าแค่อุบายตื้นๆ แค่นี้เจ้าก็ดูไม่ออกหรอเยว่?”
        “เอ้า...อะไร! ว่าข้าคิดไม่ทันเจ้าสินะหยาง!!” ใบหน้าคมคายหันไปขึงดุใส่เจ้าเด็กทะเล้น
        ฝ่ายนักกวีหนุ่มเห็นว่ากำลังจะมีมวยก็เอ่ยปรามพลางลูบไล้ด้ามพัดหยกขาวในมือ “ถ้าจะตีกันแล้วโดนลากออกไปทิ้งด้านนอก บอกก่อนนะว่าหนนี้ข้าไม่ช่วยจ่ายส่วย” กฎของหอหว่านซินฝางแห่งนี้มีบางอย่างแปลกๆอยุ่ ปกติเกิดเรื่องต้องแจ้งทางการ แต่เจ้าหน้าที่ดำเนินการกลับบอกว่าจะจัดการอย่างภายใน ‘ศาลเตี้ยชัดๆ นี่คงไม่ใช่เขตอิทธิพลมืดของที่ใครสักคนนึงนะ?’

        มือเรียวเลิกม่านผ้าโปร่งมองลงไปยังลานยกพื้น ตอนนี้มีต้นโบตั๋นทองคำอยุ่ตามรายการสรรพคุณทางยาไม่ต้องพูดถึง แค่ความยากลำบากในการเพาะเลี้ยงให้ผลิบานออกช่อใหญ่ขนาดหัวทารกเช่นนี้ปลูกร้อยต้นเหลือไม่ถึงห้าต้น มูลค่าของมันคงราวๆ แปดพันชั่งเป็นอย่างต่ำ ของชิ้นถัดๆ ไปที่ขึ้นประมูลไม่ได้ดึงดูดนักกวีเสิ่นสักเท่าไร ในที่สุดหรงเยว่ก็ทนความคันยุบยิบในใจไม่ได้ เอ่ยถามออกมา “ตกลงว่าทำไมท่านถึงไม่ให้ข้าเสนอราคาเพิ่มอีกล่ะขอรับ?”
        ใบหน้าหวานพลันเลิกคิ้วเจ้าเด็กนี่ขี้สงสัยปานนี้เชียว อวี้เหวินหยางเห็นลูกพี่มัวยิ้มไม่ตอบก็อยากอวดภูมิบ้าง “คนสุดท้ายที่เสนอราคาพันหกร้อยชั่งก็คือผู้ขายธนูนั้นเอง ลูกพี่เฉลียวใจได้จึงไม่ยอมตกหลุมพรางคนละโมบยังไงล่ะ!!”
        หรงเยว่ตะลึงไปแล้วมัวิธีเช่นนี้ด้วยหรือ เมื่อหันไปสบตาก็พบว่าผู้มีพระคุณกำลังส่งยิ้มแย้มอย่างเอ็นดูตนก็นึกกระดากขึ้นมา ‘นี่ข้า…. คิดไม่ทันเด็กสิบเอ็ดอย่างอาหยางหรอกรึเนี่ย!!’
        ด้วยความว่างบุรุษผมเงินยังคงอธิบายให้ต่อ “เมื่อเราไม่เสนอราคาเพิ่ม ผู้ขายธนูซุนปินก็ขโมยไก่ไม่ได้แถมยังเสียข้าวสารอีกหนึ่งกำมือ และเพื่อไม่ให้ขาดทุนเข้าเนื้อสุดท้ายเขาย่อมต้องมาหาผู้ที่เสนอราคาสูงสุด” นั่นก็คือนักกวีหนุ่มผู้ตอกราคาหนึ่งพันห้าร้อยชั่งลงไป อวี้เหวินหยางยิ้มร่าช่วยสมทบ “ดังนั้น สิ่งที่ควรเป็นของลูกพี่ย่อมกลับมาอยู่ในมือลูกพี่อย่างแน่นอน! แค่ยืดเวลาแล้วทนรอ...แหม่ลูกพี่ท่านเฉียบแหลมจริงๆ”
        จูหรงเยว่เมื่อกระจ่างแล้วก็อมยิ้มตามไปด้วยพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นพ้อง

        หลังการประมูลจบลงน้ำชาบุปผาเย็นชืดหมดแล้ว หลิงเฮ่ากำลังคิดว่าผู้ที่รอก็สมควรมา… ประตูห้องรับรองก็เปิดออก เป็นเจ้าพนักงานชุดเขียวสามรายพร้อมกล่องไม้ในมือ ที่ด้านหน้ามีผู้ประกาศการประมูลนำอยู่เอ่ยกับเขาด้วยท่าทีสุภาพว่า “ขออภัยที่รบกวนคุณชาย ข้าน้อยเป็นหนึงในผู้จัดงานประมูลครั้งนี้” เขาเอ่ยรอยยิ้มอย่างอบอุ่นพลางรีบร้อนผายมือให้ดรุณีชุดเขียววางกล่องไม้ลงบนโต๊ะ ด้านในนั้นคือของที่เสิ่นหลิงเฮ่าประมูลได้ รูปปั้นเทพอาชา ชีวประวัติเล่ออี้ และ….ธนูซุนปิน ดวงตาจิ้งจอกหรี่ลงพินิจคันศรไม้แล้วเอ่ยขึ้น “สองกล่องแรกเป็นสิทธิ์ของข้าจริง… แต่ธนูนี้ข้ามิกล้ารับช่วยเอาไปให้ผู้ที่ประมูลชนะเถิด”
        สิ้นคำกล่าวสีหน้าของผู้ประกาศพลันซีดลงเล็กน้อย ก่อนส่งสัญญาณมือให้สตรีท่าทางประหม่าคล้ายติดชนักปักหลังเข้ามา “คุณชาย… แม่นางผู้นี้คือเจ้าของธนูซุนปิน เนื่องจากขณะแข่งประมูลผู้ซื้อจู่ๆ ก็นึกเสียใจภายหลังชำระค่าฉีกสัญญาแล้วจากไป ธนูจึงถูกทิ้งไว้ที่นี่ แม่นางได้ยินว่าท่านประสงค์ในสินค้าจึงคิดตกลงค้าขายกับคุณชายโดยตรง”

        วาจาหวานหูแม้น่าฟังแต่ก็ไม่สามารถกลับดำเป็นขาวได้ ด้วยมีเจตนาจะปกป้องคนผิดอย่างชัดเจนเกินไป เจ้าของสมบัติเห็นบุรุษในม่านโปร่งนิ่งเงียบไม่เปิดปากเสียทีจึงร้อนใจเอ่ยเสียงหวานว่า “อันที่จริง… หากคุณชายเห็นว่าสิ่งนี้”
        “ห้าร้อยชั่ง” จิ้งจอกหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ
        หญิงสาวอ้าปากอ้างสีหน้าตกใจ “อะไรนะ! จะห้าร้อยชั่งได้อย่างไร ก่อนหน้านี้พวกท่านให้หนึ่งพันห้าร้อยชั่งอยู่แท้ๆ นี่เป็นธนูของซุนปินเชียวนะมีอายุตั้งหลายร้อยปี ห...ห้าร้อยชั่งงั้นหรอรังแกกันเกินไปแล้ว!”
        โวยวายไม่พอยังชี้นิ้วใส่หน้าคุณชายของตนอีกด้วย จุหรงเยว่นึกฉุนขึ้นมาเดินมาบังสายตาของสตรีไร้มารยาท “หุบปาก! ไม่ขายก็เลิกโวยวาย…. คิดว่าคุณชายของข้าไม่รู้รึว่าเจ้ามาด้วยจุดประสงค์ใด”
        “อาเยว่ เขาไม่ขายก็ช่างเถิดได้เวลากลับเสียที” หลิงเฮ่ายืนขึ้นเต็มความสูงบทจะจากไปก็ไม่เหลือบแล อวี้เหวินหยางเก็บกล่องไม้บนโต๊ะทั้งสองไปพร้อมใบเสนอราคาก้าวขาตามลูกพี่ด้วยความว่าง่าย
        หญิงผู้นั้นร้อนใจแล้ว!! นางรีบหยุดความโลภก่อนยอมเสียเนื้อชื้นโต “คุณชายเดี๋ยวก่อน!! ห...ห้าร้อยชั่งก็ได้ ข้าขาย… ข้าขาย!!” คำลงท้ายว่าขายคล้ายกลั่นน้ำตาออกมาด้วย หากทราบว่าจะเป็นเช่นนี้ เงินที่ควรได้หายไปถึงหนึ่งพันตำลึงเพียงเพราะความละโมบชั่ววูบ นางไม่น่าเลย…
        
         หลังธนูซุนปินตกมาอยู่ในการครอบครองของนักกวีหลิ่งจือ จุหรงเยว่ยิ้มแก้มปริอย่างนึงชื่นชมไหวพริบและความเฉียบขาดของคุณชาย รุ้ว่าจะรับมือกับคนประเภทนั้นอย่างไรทั้งยังใจเย็นพอจะแสร้งปล่อยเพื่อจับ ‘พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านวางใจเถอะข้าไม่ได้ติดตามคนผิด!! คุณชายเสิ่นนับเป็นยอดคน!!’
       “ของที่ต้องการก็ได้ครบแล้ว ไปหาพวกพี่สาวหน้ากากกันเลยดีไหมฮะลูกพี่??” อวี้เหวินหยางแบกกล่องใส่บ่า ใบหน้าทะเล้นแฝงความภูมิใจอยู่ไม่น้อย ทว่าก่อนที่นักกวีหนุ่มจะกล่าวตอบก็มีบ่าวจากชั้นบนเข้ามาเยือน

        ดูจากอาภรณ์ที่ใส่แม้จะเป็นบ่าวกลับปราณีตยิ่งกว่าเจ้าหน้าที่ของหอเสียอีก “คุณชายท่านนั้นโปรดอย่าพึ่งกลับ นายท่านให้ผู้น้อยมาเรียนเชิญไปร่วมสังสรรค์ที่จวน” น้ำเสียงเรียบนุ่มและสุภาพจนยากจะปฎิเสธ ทว่าหลิงเฮ่ากลับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
        “ฝากขออภัยท่านผู้นั้นด้วย ข้าและสหายยังมีธุระต่อไม่อาจไปร่วมฉลองได้” จบงานประมูลก็มีคนอยากคบค้าสมาคม ตนแน่ใจว่าไม่ได้ประมูลของที่โดดเด่นสะดุดตามา เรื่องขอซื้อสมบัติต่อก็ตัดทิ้งไปได้ บ่าวผู้นี้มารยาทถูกอบรมาอย่างดีการพูดจาราบรื่นไร้จุดพิรุธยิ่งสะกิดความไม่สบายใจ นักกวีหนุ่มคิดเดินสวนกลับออกไปทั้งเช่นนี้
        ทว่ากลับเจอพวกตื้อไม่ปล่อย “นายท่านของข้าน้อยรออยู่ที่จวน… ประสงค์จะพบคุณชายเป็นอย่างยิ่งหากเชิญไปมิได้ ข้าน้อยคงต้องถูกตำหนิ” แม้วาจาสุภาพแต่ทั้งสามสามารถสัมผัสได้ว่าบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป สายตานับสิบคู่จับจ้องมายังทิศต่างๆ ราวกับใบมีดมาจ่อคอหอย ‘เหมือนจะเจอพวกยุ่งยากเข้าแล้วสินะ...’
        เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นจึงให้อวี้เหวินหยางออกไปตามผานซุ่นแล้วพยักหน้ารับเงียบๆ “เช่นนั้นก็เร่งนำทางไปเถิด”



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากพุทธะ
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ปิ่นเหมยกุ้ย
ปีกปักษา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x15
x4
x100
x4
x17
x160
x10
x25
x18
x115
x14
x3425
x30
x50
x4
x30
x308
x28