ดู: 1652|ตอบกลับ: 101

{ เมืองซินเอี๋ย } จวนตระกูลเติ้ง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-14 20:58:48 |โหมดอ่าน



อาคารสีทองสามชั้น มุงหลังคาครามตั้งตระหง่านข้างคฤหาสน์ตระกูลอิน
ซึ่งเป็นเพื่อนบ้านเรือนเคียงสนิทชิดเชื้อกัน มีการไปมาหาสู่บ่อยระหว่างสองตระกูล
ตระกูลเติ้งเป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่แห่งเมืองซินเอี๋ยรองจากตระกูลอิน
ทั้งสองตระกูลคบหาสนิทสนมกันมาอย่างช้านาน
เจ้าบ้านแต่ละรุ่นเกี่ยวดองร่วมสาบานเป็นสหายที่ช่วยเหลือกันทั้งยามสุขและทุกข์
บรรพบุรุษตระกูลเติ้งหลายรุ่นเป็นบัณฑิตมากชื่อเสียง
จัดเป็นตระกูลขุนนางเก่าเชื้อสายฮั่นตั้งแต่ราชวงศ์เดิม


Quartiere der Rekruten I

4| | |เจ้าบ้านตระกูลเติ้ง : เติ้งอวี่| | |3 



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-7-15 00:46:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-7-16 19:52

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 40 ) ตระกูลอิน - 7

     จวนตระกูลเติ้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากจวนตระกูลอิน ทั้งสองอยู่ข้างๆกันเป็นเพื่อนบ้านนี้เอง ทันทีที่ห้าคนเดินผ่านประตูไป ก็ดูเหมือนมีคนตระกูลเติ้งมากมายนั่งรออยู่ก่อนแล้ว โม่เหม่ยหยวนกับหรั่นซิ่นหลี่นั่งด้วยกัน ส่วนอินซื่อป๋อนั่งกับอินซิง หลังเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป ชายชราหรือเจ้าบ้านเติ้งเฉินผีเดินออกมาตรงหน้าป้ายบรรพชนตระกูลเติ้งที่ถูกจัดวางไว้


      หรั่นซิ่นหลี่นั่งมองภาพบรรยากาศที่ปกติแล้วนางไม่เหมาะเท่าไหร่ที่จะมานั่งอยู่ตรงนี้ เพราะนางไม่ใช่สหายสนิทเจ้าบ้าน แต่โม่เหม่ยหยวนยืนยันเช่นนั้น นางหันไปสบตากับคนข้างกายโดยมีรอยยิ้มประดับก่อนจะหันมามองเจ้าบ้านเดินออกมาแล้วพิธีก็เริ่มขึ้น

      เสียงชายหนุ่มที่เป็นผู้ประกาศพิธีดังขึ้นจากมุมห้อง “ฤกษ์มงคลมาถึง พิธีการเริ่มต้นขึ้น ยึดมั่นคุณธรรม มีแต่เมตตาธรรม อายุยืนหมื่นปี โชคลาภมาสู่วงศ์ตระกูล” เสียงกล่าวพร้อมกับเติ้งอวี่ที่ค่อยๆ เดินไปด้านหน้าก่อนจะคุกเข่าลงต่อผู้เฒ่าเติ้ง บิดาของตน

      ในระหว่างพิธีโม่เหม่ยหยวนแกล้งเรียกอินซิงเบาๆ กวักมือ ‘มานี่’ อินซิงราวกับรู้ว่าเหม่ยหยวนเรียกมาทำไม เขาก็นั่งแทรกสองสาวพลอยพลักให้หรั่นซิ่นหลี่หลุดไปจากเบาะเกือบถึงเบาะอินซิง

     “อ๊ะ..” ร่างบางถูกแรงผลักกระเด็นจากการแทรกของชายหนุ่มอีกคน สตรีชุดแดงเคลื่อนกายมาถึงเบาะอินซิงข้างเจ้าบ้านตระกูลอิน นางเงยหน้ามองเขาก่อนจะรีบนั่งให้เรียบร้อยเพราะมีคนจำนวนมากอยู่ที่นี่

      อินซื่อป๋อจะเสียหน้าเพราะนางไม่ได้!

      เติ้งเฉินผีถอดหมวกของตนก่อนส่งมอบต่อให้บุตรชายเพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าเขาจะเป็นเจ้าบ้านคนใหม่ ดูแลตระกูลเติ้ง “บุตรชายข้า นับแต่วันนี้ตระกูลเติ้งหลายสิบชีวิตก็อยู่ในความดูแลของเจ้าแล้ว”

      นางมองพิธีตรงหน้า ถ้าหากพี่หยุนเฟิงได้รับช่วงต่อตระกูลหยางแล้วก็คงมีช่วงเวลาแบบนี้เช่นกัน คนจะเป็นเช่นไรบ้างหนอ “...” ป่านนี้คงจะมีชีวิตดีอยู่ที่จินหยางในจวนแห่งนั้น นางมองพิธีเริ่มเรื่อยไป

    “ข้าขอสัญญาต่อบิดาและญาติตระกูลเติ้งทุกคน และ มิตรสหายที่ดีทั้งหลาย ข้า เติ้งอวี่ จะน้อบรับหน้าที่นี้และทำสุดความสามารถ ไม่ทำให้ตระกูลเติ้งเราต้องเสื่อมเสีย” หลังสิ้นเสียงคุณชายเติ้งอวี่หรือเจ้าบ้านเติ้งคนใหม่จบลง เหล่าผู้คนในห้องโถงก็พากันปรบมือให้

      นั่งหลังตรงให้มั่น ฐานขาต้องเก็บให้เรียบร้อยไม่เห็นปลายเท้า ใบหน้าห้ามก้มเงยหรือหายใจแรงรดจมูก คนชุดแดงมองพิธีตรงหน้าอย่างไม่หลุกหลิก มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่สั่นคลอนเช่นเดียวกับใจที่เต้นรัวสั่นราวกลอง หวั่นใจเหลือเกินว่าคนข้างกายจะได้ยิน..

      อินซื่อป๋อหันมองหญิงสาวที่มานั่งแทนน้องชายก่อนหันกลับไปดูพิธีตามปกติ หลังพิธีเสร็จสิ้นทุกคนก็ต่างลุกขึ้นยืนเสวนากัน เติ้งอวี่มาทักทายตระกูลอิน

     “ยินด้วยอาอวี่ วันนี้เจ้าก็โตขึ้นอีกแล้วสินะ” อินซื่อป๋อกล่าวทักทายหลานชายตัวน้อยที่เขาเห็นตั้งแต่ยังเล็ก

      หรั่นซิ่นหลี่เองก็ร่วมแสดงความยินดีถึงแม้จะไม่รู้จักกัน คนคำนับร่างสูงอย่างนอบน้อม “ยินดีด้วยเจ้าค่ะ” รอยยิ้มประดับบนใบหน้าอย่างร่วมยินดี ใช่แล้ว.. ถ้านางยังไม่ออกจากจวนคงได้เห็นพี่หยุนเฟิงในพิธีเช่นนี้..

     “ขอบคุณทุกท่าน ขอบคุณ” เติ้งอวี่กล่าวขอบคุณก่อนจะโค้งคำนับพี่อินและเหม่ยหยวน อินซิง และแม่นางหรั่น ก่อนเดินไปหาโม่เหม่ยหยวน “เหม่ยหยวนทำไมเจ้าไม่ยินดีกับข้าล่ะ”

     “ยินดีด้วยอาอวี่ เจ้าก็อย่าทำตัวเหมือนเมื่อก่อนนะ เดี๋ยวนี้เจ้าต้องดูแลตระกูลเติ้งแล้ว” โม่เหม่ยหยวนทักทายอาอวี่พลางหยอกเย้าเขา

     “เจ้ารู้ไหม ผ่านวันนี้ไปแล้วข้าก็คื…” อาอวี่พูดไม่ทันจบเหม่ยหยวนก็พูดแทรกขึ้นก่อน

     “เป็นท่านเจ้าบ้านเติ้ง...ข้ารู้ ดังนั้นเจ้าก็อยู่ที่นี่ทำในสิ่งที่เจ้าบ้านต้องทำ ข้าขอตัวไปสูดอากาศหน่อย” โม่เหม่ยหยวนพูดเสร็จก่อนจะเดินออกไป

     “นี่เหม่ยหยวนๆ” เติ้งอวี่เรียกอีกฝ่ายก่อนเดินตามคุยข้างนอก

     “แม่นางหรั่นท่านทานอะไรไหมขอรับ” อินซิงกล่าวถามขึ้น

     “อา.. ขอบคุณมาก เชิญท่านตามสะดวกเลย ตอนนี้ข้ายังไม่หิวเท่าไหร่” เปล่า นางหิว แต่นางกินไม่ลง.. เอาไว้พ้นซินเอี๋ยแล้วค่อยไปหาทานข้างนอกได้ นางคิดก่อนจะมองคนวิ่งไปหน้างง แล้วนึกได้ว่าเหลือเพียงนางกับร่างสูงข้างๆ หรั่นซิ่นหลี่ถึงกับมองอินซิงตาโต


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +4005 เงินตำลึง +8300 ชื่อเสียง +3525 ความหิว -18 Point +28 ย่อ เหตุผล
zifu + 4000 + 8000 + 3500 + 25
Admin + 5 + 300 + 25 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-7-15 00:54:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 42 ) ตระกูลอิน - 9

     “งั้นข้าขอตัวก่อนนะขอรับ พี่อินผมขอตัวไปหาอะไรลงท้องก่อนนะ” อินซิงพูดขึ้นก่อนรีบวิ่งไปจากจุดนั้นปล่อยให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันลำพัง

     “...” นางนิ่งงันได้สักพักก็เผลอหาวออกมาเพราะเมื่อคืนนอนไม่หลับ เอาแต่ดูจันทร์เคียงดาวทั้งคืนจนเกือบเช้าจึงกลับเข้าห้องไป มือรีบปิดปากแล้วกลบเกลื่อนด้วยการถาม “..ท่านไม่ทานอะไรหรือ?”

     … อินซื่อป๋อมองอีกฝ่ายก่อนนั่งลงยกจอกชาขึ้นจิบ เขาไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไงดี แต่ถ้าเขายอมรับรักแม่นางหรั่นเกรงว่านางจะเป็นอันตรายหากอยู่กับเขา และ เขาไม่แน่ใจว่าจะมีเวลาให้นางได้ไหมเหมือนที่สามีคนอื่นดูแลฮูหยิน

     “...ชาท่านเย็นหมดแล้ว” นางมองแล้วเดินไปยกถาดอีกกามา ตัวค่อยนั่งลดรินใส่จอกให้อย่างระวังไม่ให้อะไรหกใส่ตนอีกครั้งเช่นคราวก่อน “เมื่อวานท่านทานเต้าฮวยน้ำขิงหรือยัง?” นางไม่ได้ยกไปวางที่โต๊ะเขาเองจึงไม่อาจทราบได้

     … เขาพยักหน้าตอบอีกฝ่ายก่อนยิ้มเป็นเชิงตอบคุณ ก่อนจะยกจอกชาร้อนๆ ขึ้นจิบ

      เขายิ้ม.. เพียงเท่านี้ก็มากพอแล้วที่จะทำให้นางใจเต้นรัว ทุกคราที่พบเจอหน้ากันก็ไม่กล้าแม้จะมองหน้า วันนี้วันสุดท้ายเพียงได้สบตาพูดคุยกันสักคำก็พอใจนางแล้ว “...” หรั่นซิ่นหลี่เองก็ทำตัวไม่ถูกได้แต่นั่งจิบชาอยู่เงียบๆตรงนั้น ก้มหน้างุดมองน้ำชาในถ้วยเพราะหน้าแดงจนถึงใบหู ..เอาเถิด ได้นั่งข้างเขาเช่นนี้ก็เพียงพอแล้ว คิดก่อนจะกลืนชาอุ่นๆลงคอไป ทันใดนั้นอะไรบางอย่างก็ดึงขึ้นเสียงดัง

      จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากด้านหน้า อินซื่อป๋อคว้ากระบี่ที่วางข้างตัวก่อนรีบร้อนวิ่งออกไป เขาพบเติ้งอวี่และเหม่ยหยวน นางถือกระบี่ปกป้องอาอวี่อยู่ คนตรงหน้าหากเขาจำไม่ผิดน่าจะเป็นท่านลุงเติ้ง เหม่า ที่ถูกเนรเทศออกจากตระกูลเติ้งด้วยทำความผิดกฎบ้านตระกูลเติ้ง

      นางเงยหน้าวิ่งตามคนออกไปเห็นคนกำลังประสานกระบี่กัน นางมองซ้ายขวาอย่างเป็นห่วงโม่เหม่ยหยวนกับเติ้งอวี่ ใครกัน.. บุกงานสำคัญเช่นนี้!

      เติ้งเฉินผีเดินถือไม้เท้าออกมาอย่างช้าๆ “เกิดเรื่องอะไรขึ้น….อาเหม่าเจ้ากลับมาทำไม เจ้าไม่ใช่คนตระกูลเติ้งอีกแล้ว”

     “พี่ชายท่านทำแบบนี้ไม่ถูกนะ ท่านจะมอบภาระตระกูลให้หลานที่ไร้ประสบการณ์เช่นนี้ไม่ได้” ชายคนนั้นพูดขึ้น “ข้าเพียงกลับมาเพราะได้ยินพี่ชายจะสละตำแหน่งเจ้าบ้านเติ้ง คนที่ควรเป็นเจ้าบ้านควรเป็นข้า!”

     “เด็กๆ ฆ่าทุกคนที่ขวางหน้า” เติ้งเหม่าตะโกนออกคำสั่ง

    “อินซิงเจ้าปกป้องแม่นางหรั่นด้วย” อินซื่อป๋อพูดขึ้นก่อนซักกระบี่เข้าสู้กับโม่เหม่ยหยวนปะทะกับคนของท่านลุงเติ้งเหม่า มียามตระกูลเติ้งที่เหลือสองสามคนช่วยเหลือ

      นางมองร่างสูงพุ่งเข้าหากลุ่มคน กระบี่ประสานกันสอดเสียดเป็นเสียงดังกับประกายไฟทำเอานางหวาดเสียว อินซิงเข้ามายืนขวางหน้านางไว้แล้วดันให้ถอยหลังไปให้พ้นรัศมี แต่คนเป็นห่วงร่างสูงที่ยืนประจันหน้ากับคนอีกมาก ถึงจะเก่งอยากไรแต่คนล้วนมีขีดจำกัดนะ นางถือกระบี่ขึ้น ยกดาบไม่ไหว ธนูก็ได้เพียงธนูไม้..

      อินซื่อป๋อปราดกระบี่เข้าโจมตีช่องว่างพร้อมกับสตรีชุดครามที่ฟาดฟันร่างที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน กระบี่เงินในมือใหญ่ตะวัดผ่านต้นคอจนเลือดพุ่งเลอะเต็มลานไปหมด โม่เหม่ยหยวนพุ่งเข้าใส่ร่างหนึ่งที่ฉวยโอกาสตวัดกระบี่ลงมาที่แผ่นหลังอินซื่อป๋อ นางถลาเข้าไปรับไว้ก่อนจะผลักออกกลับแล้วตวัดคืนไปจนมันแทงทะลุคอ ไม่นานคนของเติ้งเหม่าก็ถูกฆ่าจนหมด


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-7-15 00:59:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 43 ) ตระกูลอิน - 10

     “ท่านลุงเติ้งเหม่า ไม่รู้ว่าท่านจำข้าได้ไหม ข้า อินซื่อป๋อ จากตระกูลอิน หลานคารวะท่านลุง” อินซื่อป๋อกล่าวอย่างนอบน้อมมีสัมมาคารวะ

     “ซื่อป๋อ เจ้าโตขึ้นมาก แต่เจ้าหลีกทางไปดีกว่า ข้าไม่อยากบาดหมางกับตระกูลอิน” เติ้งเหม่าที่เหลือเพียงตัวคนเดียวขู่อินซื่อป๋อ

     “....” ท่าไม่ดีแล้ว นางพยายามขยับให้หลุดออกจากแขนของอินซิงที่รั้งไว้แต่แรงนางน้อยกว่าเขานัก หญิงสาวได้แต่มองคนชุดขาวกับชายชราอีกคนอย่างระวัง

     “ท่านลุงควรเป็นฝ่ายรามือดีไหมขอรับ หรือท่านลุงไม่ได้มีแค่นี้สินะขอรับ” อินซื่อป๋อพูดเสียงเรียบนิ่ง

     “เจ้าเก่งมากหลานชาย สมแล้วที่ข้าได้ยินชื่อเสียงเจ้า ฮ่ะๆ แต่น่าเสียดายที่เจ้าเลือกช่วยผิดฝั่ง…” เติ้งเหม่าพูดขึ้น “ข้าได้ทำสัญญากับบางคนไว้ ถ้าเขาช่วยข้าทวงสิทธิ์อันชอบธรรมของบ้านเติ้งที่ควรเป็นของข้าไม่ใช่เด็กเหลือขออาอวี่นั่น ข้าจะช่วยเป็นหูเป็นตาให้เขา” เขาพูดไม่ทันขาดคำก็มีคนชุดดำกว่าร้อยคนกระโดดล้อมพื้นที่นั้นไว้หมดแล้ว และ ตามหลังคาจวนต่างๆ อีกกว่าร้อยคน พวกเขามีรอยสักต้นแขนขวาสีม่วง ดูเหมือนจะมีรอยสักกระต่ายสีทองสี่ถึงห้าคน

      หรั่นซิ่นหลี่มองหน้าซีด “นี่มัน..” ใบหน้าเงยมองรอบข้างที่ทะมึนไปด้วยเงาคนชุดดำ นางบีบแขนอินซิงจนอีกฝ่ายรู้สึกได้ว่ามือนางกำลังสั่น คนที่ไม่คุ้นกับยุทธภพเช่นนางไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้นอกจากเหตุการณ์ชงหนูก็ว่าสั่นคลอนจิตใจมากพอแล้ว “คุณชายอิน คนพวกนี้..” นางพยายามบอกคนที่ยืนข้างหน้าโดยที่สายตาไม่ยอมละจากอินซื่อป๋อ

     “พวกมือสังหารสินะ” อินซื่อป๋อกล่าว เขาไม่แน่ใจนักว่ามือสังหารพวกนี้ทำไมถึงมีเยอะขนาดนี้ คนผู้นต้องทุ่มเทเงินทองไปเท่าไหร่กันนะ

     “ผิดแล้ว ไม่ใช่มือสังหารหรอกหลานชาย เจ้ายังเลือกได้นะ และข้ารับปากจะเว้นตระกูลอิน” เติ้งเหม่ายื่นข้อเสนอ

     “ไม่มีวัน” โม่เหม่ยหยวนพูดแทนพี่อิน

     “ดูเหมือนพวกเจ้าหาที่เองนะ” เติ้งเหม่าเดินหลีกทางออกไป

    “เอะอะก็รบราฆ่าฟัน.. พวกเขาทำกันไปเพื่ออะไร ..รังแต่จะเสียเลือดเนื้อ เสียใจ.. ไม่มีวันจบสิ้น” นางพึมพำอย่างขัดใจมองคนต่อรองกัน นัยย์ตากลมดำสั่นคลอนแล้วทันใดคนทั้งหมดก็กรูเข้าหากัน คนชุดดำกระโดดลงมา อินซื่อป๋อพุ่งเข้ารับมือนับสิบ ในระหว่างนั้นอินซิงที่ยืนอยู่ตรงหน้านางพูดบางอย่างแล้วเติ้งอวี่ก็เข้ามายืนข้างหลัง เสียงอาวุธประทะกันจนหูอื้ออึงไม่ได้ยินสิ่งใด โม่เหม่ยหยวนถลาเข้าไปรับกระบี่ที่ฟันลงมาใส่คนตระกูลเติ้ง หรั่นซิ่นหลี่มองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่เบิกโพล่งและไม่กระพริบกระทั่งหนึ่งก้านธูปผ่านไปตระกูลอินทั้งสามก็เริ่มเหนื่อยหอบ ถึงแม้พวกเขาจะมีวรยุทธ์แต่เพราะต้องปกป้องคนจึงทำให้สู้ยาก

      นางเป็นตัวถ่วงอีกแล้ว.. ทันใดนั้นก็คิดได้ว่าอินซื่อป๋อให้พลุนางไว้ มือรีบหยิบออกมาจากแขนเสื้อแล้วชูขึ้นฟ้า นางดึงสลักออกแล้วทันใดนั้นก็มีประกายแสงออกจากปล่อง พลุสัญญาณพุ่งทะยานสูงขึ้นไป

     “แม่นางหรั่น ท่านทำดีมาก” อินซิงกล่าวก่อนจะรับมือดาบที่ฟาดฟันลงมายังสามคน เติ้งอวี่กับนางหลบหลังคนพลางพยายามทำให้ตัวไม่เป็นที่เดือดร้อนเช่นโดนจับตัว นางพยายามคิดว่าจะทำอย่างไรดีระหว่างที่กำลังรอเวลาให้คนจากจวนอินมาได้ทันการ

      ทำอย่างไร.. ทำอย่างไร..


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-7-15 01:07:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 44 ) ตระกูลอิน - 11

     ระหว่างที่กำลังคิดหาทางทันใดนั้นอินซื่อป๋อก็ถูกคนชุดดำฟันเข้าที่สีข้างเมื่อสบโอกาส ริมฝีปากบางกัดกลั้นใจอดทนไว้แล้วสู้ต่อทั้งอย่างนั้น โลหิตแดงซึมไหลออกมาเปรอะชุดขาวจนมันแดงพล่าน นัยย์ตาดำเบิกกว้างใจสั่นระรัวแล้วคว้าลูกดอกยาสลบที่ไป๋ฟางหรงมอบให้ตนออกมาเล็งไปที่คนไกลที่สุดหมายจะให้มันล้มลงไป นางหลบหลังอินซิงแล้วฉวยโอกาสนั้นเป่าลูกดอกออกไปหวังจะให้ปักโดนคนที่กำลังกระโจนใส่โม่เหม่ยหยวน หากมีสักสี่ถึงห้าคนล้มลง.. บางทีพวกเขาอาจคิดว่ามีคนซุ่มกำลังได้บ้าง!

      ในระหว่างนั้นมีคนชุดดำที่มีฝีมือเหนือกว่า คือ พวกที่มีรอยสักกระต่ายสีทองสังเกตเห็นก่อนซักมีดสิ้นออกมาพุ่งใส่หรั่นซิ่นหลี่ อินซื่อป๋อสังเกตเห็นก่อนใช้ฝ่ามือผลักคนชุดดำที่ล้อมรอบกระเด็นไป สะกิตปลายเท้าใช้ตัวเบากระโดดไปขวางอย่างทันท่วงที เขาถูกแทงเข้าที่ใต้อกซ้าย เหนือสะดือ ก่อนผลักฝ่ามือสุดท้ายใส่คนๆ นั้นกระเด็นกระอักเลือดไปไกลและทรุดล้มลง มือยันพื้นเขาพยายามลุกขึ้น แต่ทว่าตัวกลับยืนเซไปมาก่อนรวบรวมลมปราณอดทนเอาไว้ต่อสู้ทั้งอย่างนั้น

     “!!!” คนตกใจจนตัวสั่นพลันเห็นอาหมางกระโดดขึ้นมาในอากาศด้วยวิชาตัวเบาแล้วไล่ฆ่าคนชุดดำจากด้านหลังพร้อมกับบ่าวตระกูลอินอีกเกือบสามสิบคน มองอินซื่อป๋อมีวิถีกระบี่ที่ผิดแปลกไป เป็นเพราะนาง! โง่เขลานัก! หรั่นซิ่นหลี่กัดปากเห็นชายอันเป็นที่รักพยายามที่จะต่อสู้ต่อทั้งที่ยืนตัวไม่ตรง ใจนางสั่นรัวกลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีแต่ตนกลับทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง! ถึงแม้ไม่กี่ก้านธูปต่อมาคนชุดดำจะถูกล้อมฆ่าจนหมดแล้วก็ตามแต่นางก็ยังอดใจสั่นรัวไม่ได้ เจ้าคนชุดดำต่ำช้าสิ้นใจหมดแล้ว ทันทีที่อินซิงลดแขนลงนางรีบวิ่งเข้าไปหาอินซื่อป๋อ

      ทันทีที่การต่อสู้ยุติ อินซื่อป๋อปักกระบี่ลงพื้นก่อนล้มร่างทรุดคุกเข่าลง

    “พี่อิน” “พี่ใหญ่” โม่เหม่ยหยวน อินซิงตะโกนขึ้นก่อนรีบวิ่งมาดูอาการพี่ชาย “แม่นางหรั่น พี่อิน - พี่ใหญ่เป็นเช่นไรบ้าง” ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกันด้วยสีหน้ากระวนกระวาย

     “เขาถูกแทง…” นางมองรอยเลือกที่เกรอะใต้อกซ้ายเหนือสะดือแล้วรีบปลดเสื้อตัวนอกออกมากดแผลไว้เพื่อห้ามเลือดไม่ให้ไหลออกไปมากกว่านี้ นางมัดรอยแทงนั้นไว้จนแน่นพอแล้วเงยหน้ามองเขาเป็นระยะ ครู่ต่อมาบ่าวตระกูลอินที่จับตัวเติ้งเหม่ามาคุกเข่าลงหน้าห้องโถงตระกูลเติ้ง

      อินซื่อป๋อบอกให้ทั้งสามช่วยผดุงเขาไปหาอาอวี่ด้วยเสียงสั่นเครือ “ช่วยพา...”

     “ได้.. ได้!” นางคว้าแขนเขาพาดบ่าแต่เพราะแรงน้อยจึงไม่อาจประคองร่างนั้นได้ ได้แต่ให้อินซิง โม่เหม่ยหยวน และอาหมางประคองเขาไป เจ็บใจ.. เจ็บใจนัก!

      เติ้งอวี่ที่ยืนถือกระบี่เหนือคอร่างลุงเติ้งเหม่าที่คุกเข่าถูกคนตระกูลอินจับไว้ “ท่านทำร้ายตระกูลเติ้งและทำให้อินได้รับบาดเจ็บท่านคิดว่าท่านสมควรรับโทษตามกฎตระกูลไหม”

      อินซื่อป๋อที่ถูกทั้งสี่ช่วยผคองเดินมาก่อนเอ่ยปากบอกอาอวี่ “อาอวี่...เ...จ้..า...จ..ำ….ไ...ว้..ก...าร...ฆ่า...คนนั้นง่...า...ย... ถึงเขาจะทำเรื่องไม่ดี แต่….อย่...างน้อ...ยเ..ขาก็...เป็นคนต..ระกู...ล...เติ้..ง”

    “ข้...ไม่...ก้า...วก่าย….เ..จ้าหร..อก อาอวี่….เจ้าตัดสินใจเองเถอะ แ...แต่เ..จ้..า...ลอ..ง...เก็บ...คำพู..ด...ข้าไปพิจา..รณา...เลือ...ด...ข้..นกว่...า” อินซื่อป๋อพูดไม่ทันจบเขาก็ล้มสลบลงไม่ได้สติ

     “รีบพาพี่อินไปพักในห้องรับรองของจวนก่อน” เติ้งอวี่เห็นดังนั้นใจเขาตกวูบ ก่อนรีบบอกทั้งสี่และหันกลับมามองลุงเติ้งเหม่า “ท่านไปเถอะ อย่าให้ข้าเห็นหน้าอีก พี่อินพูดถูกข้าไม่ควรฆ่าท่าน” เติ้งอวี่ลดกระบี่ลง บ่าวตระกูลอินก็ปล่อยตัวเขา เติ้งเหม่าที่แพ้ทั้งกระดานรีบวิ่งหนีออกไปจากจวนเติ้งจนลับตาไป

     “อินซื่อป๋อ!!!!!!” หรั่นซิ่นหลี่ตกใจร้องตะโกนรับร่างเขาไว้แล้วอินซิง อาหมาง กับโม่เหม่ยหยวนที่ยืนประคองเขาอยู่รีบจับร่างไร้สตินั้นขึ้น “ข้า.. ข้าจะไปตามหมอ!” นางเห็นว่าเขามีคนอีกสามคอยประคองแล้ว นางจึงรีบวิ่งออกไปจากจวนตระกูลเติ้งทันที


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-7-15 01:24:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-7-15 10:37

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 46 ) ตระกูลอิน - 13

    “ยังไม่เห็นศพ อย่าเพิ่งหลั่งน้ำตา!” หมอหนุ่มกล่าวเสียงหนักแน่น สองเท้าก้าววิ่งไปบนถนนอย่างรีบเร่งโดยหันมามองนางเป็นระยะ อินซื่อป๋อ.. คนตระกูลอินงั้นหรือ ไม่ได้การแล้วต้องรีบวิ่ง! สองร่างก้าวขายาวไปผ่านถนนหนทางและตรอกซอยจนมาหยุดยืนหน้าจวนตระกูลเติ่ง ม่อเจีย ฝูเซิงรีบวิ่งเข้าไปข้างในพร้อมหรั่นซิ่นหลี่ “คนเจ็บอยู่ที่ไหน!?” ร่างสูงพูดเสียงดัง

     “ทางนี้!” หรั่นซิ่นหลี่พาเขาวิ่งเข้าไปที่ห้องรับรองโดยมีบ่าวเข้ามานำทางไป “อย่าเป็นอะไรไปเลย.. ขอเถอะ.. อย่า..” นางพึมพำตลอดทางด้วยเสียงอันสั่นเครือแล้วน้ำตาก็ไหลลงมาอีกคราอย่างอดไม่ได้

      นางเสียทุกอย่างไปแล้ว เวลานี้เขาคือทุกอย่างของนาง..

      ท่านห้ามตายนะ.. ห้ามตายเด็ดขาดอินซื่อป๋อ!

    “อินซื่อป๋อ!” นางตรงเข้าไปยังร่างไร้สติที่นอนสลบอยู่บนเตียงในห้องรับรองทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ร่างบนเตียงนั้นปรากฏโลหิตซึมจนเลอะผ้าไหมเนื้อแดงของนางอย่างเห็นได้ชัด นางมือและปากสั่นเครือเอาแต่เฝ้ามองอยู่ข้างเตียงไม่ยอมไปนั่ง

      หมอม่อเจียเดินเข้าไปเย็บแผลให้อีกฝ่ายก่อน “มีใครเอาน้ำร้อนให้ข้าได้บ้างไหม”

     “เร็วก็ดีนะ เลือดออกมากพอสมควร” หมอม่อเจียพูดขึ้นก่อนเปิดกล่องยา หยิบยาสมานแผลออกมาโปะรอไว้ก่อน

     “รอสักครู่!” หรั่นซิ่นหลี่รีบวิ่งไปยกน้ำร้อนมาจากห้องครัว เป็นน้ำที่ดูเหมือนพวกเขากำลังจะเตรียมทำน้ำแกงแต่ยังไม่ทันก็เกิดเรื่องก่อน ไม่นานนางก็กลับมาที่ห้องพร้อมน้ำร้อนในกะละมังแล้ววางลงข้างเตียง

     “รบกวนเจ้าช่วยล้างเข็มนี้หน่อย” หมอยื่นเข็มให้อีกฝ่าย

     “..ได้” นางรับมาแล้วจุ่มมันลงไปในน้ำร้อน นิ้วลูบเรียวเข็มเงินอย่างระวังก่อนจะยื่นคืนให้ร่างสูงโดยไม่ลืมที่จะสะบัดน้ำก่อน “นี่..” นางส่งเข็มให้ท่านหมอไปพบว่าอีกกฝ่ายปลดเสื้อตัวนอกของนางที่รัดห้ามเลือดไว้ออกแล้ว

      หมอม่อเจียรับเข็มมาก่อนค่อยๆ ทาบผ้าพันแผลลงบนแผลที่ถูกโปะยาสมานแผล ก่อนใช้ผ้าเล็กอีกอันจุ่มน้ำร้อนทารอบๆ และโยนผ้าให้หรั่นซิ่นหลี่ไปทิ้งก่อนจะลงมือเย็บแผลอย่างระมัดระวังเพื่อห้ามเลือดก่อน และหยิบผ้าพันแผลม้วนยาวมาพันรอบเอวอีกฝ่ายและตวัดข้ามไหล่นิดนึงด้วยแผลอยู่จุดกลางลำตัวพอดีแถมไปทางซ้ายทำให้ต้องพันสองรอบ

      นางรับผ้ามาถือไว้ไม่กล้าออกไปจากห้องแล้วมองการเย็บแผลด้วยใจที่สั่น โดยมีอีกสามคนในห้องคอยยืนเคียงข้าง โม่เหม่ยหยวนกุมมือนางไว้แน่น “...” ริมฝีปากชาดเม้มกัดจนมันซีดลง

    “ดูเหมือนเขาจะไม่ร้องเลยแฮะ เก่งจริงๆ ฮ่ะๆ ก็สลบอยู่นี่นะ” หมอม่อเจียพูดขึ้นก่อนหัวเราะ เขายื่นมือไปจับชีพจรอีกฝ่าย กอนเปลี่ยนสีหน้าหัวเราะเป็นเคร่งเครียดแล้วถอนหายใจ

     “อะไร.. เขาเป็นอะไร!?” เสียงใสร้องดังถาม ใบหน้านางซีดตามอีกฝ่ายที่เคร่งเครียด ลมหายใจที่ถอนออกมานั่นหมายความว่ายังไง!?

    “ท่านหมอพี่ใหญ่-พี่อินเป็นอะไร” ทั้งสองพูดขึ้นทันทีที่เห็นท่านหมอดูหน้าเคร่งเครียด

     “เขาไม่เป็นอันตราย….แต่” หมอม่อเจียพูดต่อ

     “ท่านพูดให้จบสิ!” ใจคอนางไม่ดีเลย..

     “แต่อะไรคะ” โม่เหม่ยหยวนถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

     “แต่เขาถูกพิษ พิษนี้ไม่รุนแรงในตอนนี้แค่ทำให้เขาสลบเพราะเดินกำลังภายในไปกระตุ้นและตอนนี้ยังไม่มีอะไรร้ายแรง แต่เขาจะสลบแบบนี้ไปตลอด และไม่แค่นั้นถ้าครบหนึ่งปีพิษจะออกฤทธิ์กัดกร่อนกินอวัยวะภายในเขาจนไม่เหลือ มันเป็นพิษหนอนกู่กลืนร่าง ไม่ค่อยพบเห็นมากเป็นพิษของพรรคเบญจพิษ แต่ก็ไม่เคยมีใครใช้จริงเลยสักหน เป็นแค่ตำนาน”

     “....” ร่างบางเข่าอ่อนลงนั่งกระแทกพื้นไม้จนเกิดเสียงดัง “..วิธี..วิธีรักษาล่ะ!?”

      หมอม่อเจียส่ายหน้า “มันเป็นแค่ตำนานข้าจึงไม่รู้ว่ารักษายังไง คนเล่าขานต่อกันเท่านั้น ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน”

    “เช่นนั้นข้าลาก่อน ขอเงินค่ารักษาด้วย” หมอม่อเจียหันไปมองแม่นางหรั่นก่อนจะรับถุงเงินและกล่าวลาทุกคนกลับโรงหมอ “อ่อลืมบอกไป อย่าเคลื่อนย้ายร่างเขามากล่ะ ทางที่ดีให้เขานอนที่นี่แหละ”

      ได้ยินคำตอบหญิงสาวก็เหมือนสติหลุดไป มือยื่นถุงเงินให้แล้วบอกเขาเสียงแผ่ว “...ขอบคุณที่อุตสาหมา”

      โม่เหม่ยหยวนนิ่งไปครู๋นึง ราวกับกำลังนึกบางอย่าง

     “อินซิงจากนี้เจ้าต้องดูแลตระกูลอินแทนพี่อินไปก่อนนะ เจ้ากลับไปก่อน พี่จะหาทางเองพี่พอจำที่พี่อินเคยเล่าได้” โม่เหม่ยหยวนพูดขึ้นก่อนบอกให้อินซิงกลับตระกูลอินไปก่อน

      หมอม่อเจียที่รีบเดินกลับมาอย่างรีบร้อน “แฮ่กๆ ข้าลืมอีกอย่าง”

     “...” ลืมอะไรอีกเล่า ข้าจ่ายไม่ครบรึไง

     “ทุกค่ำพิษจะกระตุ้นธาตุหยางในร่างกายเขาร้อนจี๋ หากไม่ได้รับการเช็คตัวให้ร่างกายอุ่นปกติ พิษจะกำเริบทันทีไม่ต้องรอหนึ่งปี” หมอม่อเจียพูดขึ้นก่อนกล่าวลาของจริง “หมดแล้ว ข้าไปล่ะ"

     “....หะ” คิ้วคมถึงกับกระตุก นี่เขาลืมบอกเรื่องสำคัญเช่นนี้อย่างนั้นหรือ!

     “แม่นางหรั่น ข้าจะไปตามหาอาจารย์ของพี่อิน เขาจะเป็นคนเดียวที่อาจช่วยพี่อินได้ พี่อินบอกว่าท่านอาจารย์ตงฟางเขามีความสามารถในด้านการรักษาสูงส่ง และท่านยังสอนศิษย์คนนึงที่มีฉายาหมอเทวดาในอู๋โต่ว น่าเสียดายเขาตายไปแล้ว” โม่เหม่ยหยวนบอกเล่าสิ่งที่ตนจำได้ “แม่นางหรั่นข้าขอฝากท่านช่วยดูแลพี่อินระหว่างที่ข้าไม่อยู่ได้ไหม”

     “ข้าจะดูแลเขาเอง” นางตอบอย่างทันทีโดยไม่ต้องคิด


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-7-15 11:32:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-7-15 16:38

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 47 ) อินซื่อป๋อ - 1


ไม่หวังให้ท่านมองมา
ไม่หวังแม้ชายตาแล
ไม่แม้แต่คิดจะกอบกุมมือคู่นั้น
หวังเพียงให้ท่านลืมตา..

     ข้านั่งมองร่างไร้สติบนเตียงกำลังนอนหายใจอย่างสม่ำเสมอ ลมอุ่นรดรินจากปลายจมูกจรดเหนือริมฝีปากบนที่บางเฉียบซีด ผิวหนังหรือกล้ามเนื้อบนใบหน้าไม่ขยับแม้แต่กระเบียด นิ้วทั้งสิบงามเรียงวางบนเตียง เรือนรับรองแห่งนี้เงียบงันไร้ซึ่งเสียงสดใสของโม่เหม่ยหยวน นั่นเพราะนางออกไปตามหาอาจารย์ตงฟางเรียบร้อยแล้ว

      ผิดที่แปลกทางแต่ยามมีเขาเคียงข้างข้าไม่เคยกลัว ยามที่ข้าเดือดร้อน เขาเข้ามาช่วยข้า ยามที่เขาเดือดร้อน ข้ากลับช่วยอะไรเขาไม่ได้.. มือหยาบที่ใช้จับกระบี่คู่นี้ ข้าไม่หวังกอบกุมไว้ก็ได้.. นัยย์ตาประกายอำพันที่งดงามกว่าแสงตะวัน ข้าไม่หวังให้มีภาพตนเองสะท้อนอยู่ก็ได้.. ริมฝีปากนั้นข้าก็จะไม่หวังให้ท่านเรียกชื่อจริงๆของข้า.. รวมถึงใจของท่าน..

      ได้โปรด.. ลืมตาขึ้นมาเถอะนะ..

      อารมณ์สะพัดกระพือในใจดังคลื่นซัดไม่มีวันหยุดหย่อน พายุทะเลทรายที่ว่าโหดร้ายยังเทียบไม่เท่าหนึ่งในสี่ของความโศกเศร้าของจิตใจข้า ..เขายังไม่ตาย แต่เขากำลังจะตาย! ..และทั้งคนที่ข้ารักกำลังเดือดร้อน ..ทั้งที่เป็นแบบนั้นข้ากลับทำอะไรเพื่อเขาไม่ได้เลยสักอย่าง อยู่เคียงกายเขารังแต่จะนำพาความเดือดร้อนมาให้ไม่หยุดหย่อน ..หรือข้าจะเป็นตัวซวยอย่างที่ท่านอาหญิงว่าไว้จริงๆ?

      หยางเสี่ยวเยว่ เจ้าคนโง่เขลา! อวดดีถึงเพียงไรจึงจะคิดได้ว่าตนนั้นนอกจากไม่คู่ควรแล้วยังเป็นตัวอัปมงคล!

      มือเรียวแน่นิ่งได้แต่กอบกุมกันไว้อย่างแน่นหนา น้ำใสที่ไหลจากดวงตาไม่หยุดหย่อนจนมันรินรดลงบนหลังมือคนที่นอนแน่นิ่ง นางจึงยกแขนเสื้อชุดขาวที่ได้รับมาเปลี่ยนหลังท่านหมอม่อหลัวจากไปขึ้นมาเช็ดออก มือเรียวบางกำลังจะสัมพัสลงบนหลังมือหยาบแต่แล้วก็ชะงักแล้วขยับออกมาพร้อมกันกับเจ้าของร่างที่ลุกจากเก้าอี้แล้วถอยไปยืนติดประตู

      คนโง่! ลืมไปแล้วหรือ?

     ..เขาไม่ได้รักเจ้า

@Admin 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-7-15 16:57:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-7-16 19:52

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 48 ) อินซื่อป๋อ - 2

     นางกำลังนั่งเฝ้าร่างที่ไร้สติของอินซื่อป๋ออยู่ในเรือนรับรอง จวนตระกูลเติ้ง แต่แล้วจู่ๆเสียงคนจำนวนมากก็ดังเอะอะโวยวายเข้ามาถึงข้างในจนคนเปิดประตูออกมาดูว่าเกิดเหตุอะไรขึ้น ภาพเบื้องหน้าคือชาวเมืองซินเอี๋ยที่ดูเหมือนจะได้รู้ข่าวว่าเจ้าบ้านสกุลอินได้ล้มป่วยจึงพากันแห่มาเยี่ยม ในมือพวกเขามีของเยี่ยมมากมาย ทั้งสมุนไพรไปจนถึงเนื้อสัตว์ชั้นเลิศอีกมาก นางไม่ต้องถามก็รู้เรื่องได้ในทันทีจึงเงียบปากก่อนจะมองเติ้งอวี่ที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เขาพยายามจะบอกคนเหล่านั้นว่าให้กลับไปก่อนแต่ทำอย่างไรคนก็ไม่ยอม

    "อะ แม่นางหรั่น ..พวกเขามาขอเยี่ยมพี่อินน่ะ แต่ข้ากลัวจะรบกวนพี่อินจึงสั่งบ่าวให้กันไว้หน้าจวน" เติ้งอวี่ตอบพลางเดินมาหาทางแล้วชี้ไปทางไม้ใหญ่ที่กันประตูรั้วกับคนไว้ หลายคนถึงขั้นพยายามจะปีนกำแพงเข้ามา นางเห็นเด็กคนหนึ่งเกือบจะร่วงลงมาจากหลังคากำแพงจึงรีบถลาเข้าไปรับ นั่นทำให้ตนได้มาหนึ่งแผลถลอกที่แขน ส่วนเด็กนั้นเคราะห์ดีที่ล้มลงมาบนร่างนาง หรั่นซิ่นหลี่ลุกขึ้นยืนเมื่อเด็กชายลุกจากตัวนางก่อนจะจูงพาเขากลับไปหามารดา

     "ให้ข้าเข้าไปเถอะนะ!"

     "พวกเราต้องการเยี่ยมใต้เท้าอิน!"

     "ให้พวกเราเข้.."

      สตรีชุดแดงเดินเลียบจากริมกำแพงมาที่รั้วกั้น นางหยุดยืนแล้วยิ้มมองคนเหล่านั้นก่อนะโน้มตัวคารวะอย่างที่ผู้ที่มีการศึกษาควรพึงกระทำ หรั่นซิ่นหลี่ไม่ใช่คนแต่งตัวสวยงามหรือโดดเด่นเป็นพิเศษ แต่ยามคนขยับตัวหรือโปรยยิ้มราวกับว่ามีเสน่ห์ประหลาดอันใดดึงดูดให้คนต้องมองมาเสมอและหยุดยืนอย่างนั้นอย่างเงียบงัน เมื่อเสียงรอบข้างสงบลงคนจึงกล่าวอย่างอ่อนโยน "ท่านทั้งหลาย ข้ารู้สึกขอบคุณในน้ำใจของพวกท่านเป็นอย่างยิ่งที่มาเยี่ยมใต้เท้าอินในวันนี้ แต่เกรงว่าวันนี้จะไม่สะดวกต้องขอให้ทุกท่านกลับไปก่อน.." นางกล่าวพลางมองไปรอบๆ

     "แต่พวกเราเป็นห่วงเขา แม้ต้องปีนกำแพงก็จะเข้าไปให้ได้!"

      ขณะที่คนกำลังลุกฮือนางก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน "ขณะนี้ใต้เท้าอินกำลังพักผ่อน เกรงว่าหากเข้าไปทั้งหมดจะรบกวนเขาทำให้ฟื้นตัวได้ช้า ข้าหวังว่าพวกท่านจะเข้าใจ" หรั่นซิ่นหลี่พูดพลางดันเด็กชายที่ตกใส่ร่างนางมายืนข้างหน้า "เช่นเดียวกับเด็กคนนี้ที่ปีนกำแพงแล้วพลาดท่า โชคดีที่ข้ารับตัวไว้ได้ทัน"

     "ตายแล้ว ลูกแม่! เจ้าอยู่นี่เอง!" มารดาเด็กชายรีบเข้ามารับบุตรของตัวเองที่วิ่งเข้ามาแล้วขอบคุณนางก่อนจะเบียดคนออกไป

     "อย่างที่ทุกท่านเห็น.. ด้วยเหตุนี้หากใต้เท้าอินฟื้นขึ้นมารู้ว่ามีใครต้องเบียดเสียดหรือเดือดร้อนเพราะเขา คงไม่เป็นการดีแน่ แต่น้ำใจของพวกท่านในวันนี้ ข้าสัญญาว่าจะบอกใต้เท้าอินให้ทราบในทันทีเมื่อเขาฟื้น" เมื่อนางอธิบายอย่างชัดเจนและเข้าใจ คนจึงยอมล่าถอยไปแต่โดยดีโดยมีสตรีชุดแดงโค้งอำลาส่งอยู่ในจวนเติ้ง เมื่อคนจากไปจนหมดแล้วนางจึงเดินกลับเข้ามา

     "แม่นางหรั่น ขอบคุณมาก" เติ้งอวี่กล่าว

     "...ไม่ใช่เรื่องใหญ่" นางตอบก่อนจะเดินกลับเข้าเรือนรับรองไป


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-7-16 11:39:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 50 ) อินซื่อป๋อ - 4

     แต่ไหนแต่ไรมา.. ตั้งแต่พบเจอกับเขาใจข้าก็เหมือนลมทะเลพัดไปที่ใดไม่อาจคาดเดาหรือจะกระพือแรงเบาก็ไม่อาจบังคับได้ ใบหน้านางที่สะท้อนนัยย์ตาอำพันทองนั้นครั้งหนึ่งเคยมีตัวนางอยู่ภายใน ข้าจะไม่ใจสั่นได้อย่างไรในเมื่อสบตาเขาทีไรก็อดหน้าแดงตัวสั่นไม่ได้.. พานพบคราแรกคิดว่าเป็นเพียงนักดนตรีที่ชื่นชอบบทเพลง แผ่นหลังเขายามลุกจากไปนั้นช่างอ้างว้างจนนางหลงคิดว่าอยากจะโอบกอดไว้ ทว่าหลังจากนั้น.. คนผู้นี้ก็อยู่ไกลตัวนางนัก..

      อินซื่อป๋อ เจ้าบ้านตระกูลอิน ชื่อเสียงท่านกว้างไกลถึงเซี่ยงผิง หนึ่ง ใน สี่พื้นที่ของแผ่นดินเช่นนี้.. เหตุใดท่านจึงดื่มชาทั้งที่รู้ว่าข้าวางยา? เหตุใดท่านจึงไว้ใจข้าให้อยู่รับฟัง? เหตุใดท่านจึงไว้ใจข้าว่าจะไม่ทรยศหักหลัง? เหตุใดท่านจึงเข้ามารับกระบี่แทนข้า..? สารพัดคำถามแล่นเข้ามาในหัวจนมือเรียวอดสั่นเทาไม่ได้ นี่ผ่านมาเพียงสองวันเท่านั้น.. ใจนางก็จะขาดถึงเพียงนี้แล้ว!

      ชามข้าวต้มในมือซูบบางสั่นเทาเล็กน้อย ช้อนตักน้ำแกงขยับป้อนที่ริมฝีปากซีดทว่าคนไม่ดื่มเพราะไม่มีสติ นางรีบเช็ดใบหน้าเขาแล้วจับคางนั้นอ้าปากออกก่อนจะค่อยๆป้อนลงไปทีละนิดหวั่นกลัวว่าเขาจะสำลัก ข้าวต้มป้อนหมดแล้วและดูท่านางจะป้อนเขาได้แต่ของเหลวน้ำจึงเดินไปบอกคนครัวว่ารบกวนให้เขาช่วยทำน้ำแกงที่เข้มข้นให้ด้วย นางบอกวิธีไปซึ่งเป็นสูตรเดียวกับที่ท่านแม่ทำให้ทานยามป่วยไข้ น้ำแกงนี่จะทำให้ร่างกายเขาอบอุ่นและไ่ม่ขาดสารอาหาร

      เสร็จกิจแล้วนางจึงเดินกลับมาที่ห้องพัก นางจัดแจงเสื้อผ้าและน้ำอุ่นเอาไว้เพื่อเช็ดตัวชายไร้สติ หรั่นซิ่นหลี่ปิดหน้าต่างและประตูเดินเข้ามาพยุงร่างเขาบนเตียงขึ้นนั่งพิงไหล่ตนแล้วค่อยบรรจงเช็ดเนื้อกายอย่างแผ่วเบา มือจุ่มน้ำอุ่นบิดเช็ดหมาดชื้นแล้วทำความสะอาดตั้งแต่ใบหน้าไล่ลงมาต้นคอถึงไหปลาร้า หัวไหล่ แผ่นหลัง หน้าอก และ หน้าท้อง นางชะงักมือไปเมื่อขยับถึงเอวสอบก่อนจะเปลี่ยนเสื้อให้แล้ววางพิงลงตามเดิม จะให้คนอื่นเข้ามาก็หวั่นเกรงว่าจะเป็นคนไม่ดี หรั่นซิ่นหลี่ลังเลแล้วตัดสินใจใช้ผ้าปิดตาตัวเองก่อนจะค่อยๆถอดกางเกงเขาออกแล้วปิดส่วนสำคัญเอาไว้ มือปลดผ้าปิดหน้าแล้วค่อยบรรจงเช็ดเรียวขาอย่างระวัง จัดการเรียบร้อยแล้วจึงสวมกางเกงให้ตามเดิม

      ถ้าเมื่อครู่ลมพัดแม้แต่นิด ข้าคงกัดลิ้นตาย!


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-7-16 20:48:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-7-22 00:33

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 51 ) อินซื่อป๋อ - 5

     เวลากลางวันของวันนี้หรั่นซิ่นหลี่ยังคงอยู่ที่เรือนรับรองเช่นเดิมไม่ขยับไปไหน เพียงวันนี้แปลกตาไปหน่อย หลังจากป้อนน้ำแกงให้อินซื่อป๋อนางก็เข้ามานั่งในห้องโดยที่บนตักนางมีกู่เจิงตัวที่ส่งซ่อมไป บังเอิญว่ายามที่เดินในเมืองระหว่างทางไปสมาคมก่อสร้างเมื่อเช้ามีคนมาติดต่อส่งของพอดีและถามหาชื่อนาง หรั่นซิ่นหลี่จึงได้กู่เจิงโบราณนั้นคืนมาในอ้อมกอด สภาพมันต่างจากครั้งก่อนที่จะส่งเข้าซ่อม ไม้ผุผังลวดลายสวยงามสีสันเส้นไหมถูกซ่อมแซมเหมือนใหม่ นางลูบไล้มันไปแล้วมองใบหน้าคนบนเตียง

      หากข้าเล่นบทเพลง เขาจะได้ยินไหม?

      คิดก่อนจะเริ่มกรีดนิ้วดีดเป็นสายน้ำพลันสายลมวูบใหญ่ก็พัดเข้ามาทางหน้าต่างพร้อมกับเติ้งอวี่ที่เปิดประตูไม้เข้ามาในห้องพบว่านางกำลังบรรเลงเพลงคุ้นหู ข้างคนชุดขาวเป็นชายชุดขอทาน ข้างเอวเขามีไม้เท้าหยกสีเขียวเหน็บอยู่และไหสุราอีกสองสามไห เขาเดินเข้ามาในห้องพร้อมกันกับเติ้งอวี่

     "แม่นางหรั่น นี่คือประมุคพรรคกระยาจกคนปัจจุบัน หลิวเหวิน เขาเป็นสหายกับพี่อิน"

     "หรั่นซิ่นหลี่ คารวะท่านหลิวเหวิน" คนชุดแดงวางกู่เจิงลง แล้วเดินออกมาข้างหน้า คำนับร่างสูงที่คำนับตอบนาง "ข้าจะเตรียมน้ำชาให้ เชิญท่านตามสะดวก" นางผายมือไปที่เตียงก่อนจะเดินออกไปที่ครัวแล้วกลับมาพร้อมบ่าวถือถาดพร้อมกาและจอกชาเห็นหลิวเหวินกำลังนั่งข้างเตียงอินซื่อป๋อกับเตี้งอวี่ หรั่นซิ่นหลี่ให้คนวางถาดไว้บนโต๊ะก่อนจะบอกให้ออกไปและปิดประตู นางรินชาใส่จอกให้คนทั้งสองแล้วยื่นให้อย่างนอบน้อม

     "เกิดเรื่องอะไรขึ้น?" หลิวเหวินถามเติ้งอวี่ คนชุดขาวนั่งหลังตรงหันมามองหรั่นซิ่นหลี่ก่อนจะรับจอกชามาให้อีกคนด้วย หลิวเหวินรับไปและผงกศรีษะขอบคุณนาง

     "ท่านอาเติ้งเหม่าเข้ามาบุกจวนหลังพิธีแต่งตั้งเจ้าบ้านพร้อมคนของพรรคภูติทมิฬลมดำ พวกเราต้านไว้ได้ทว่าพวกมันกลับมาเพิ่มอีก แม่นางหรั่นพยายามช่วยขัดขวางแต่ว่าอีกฝ่ายไหวตัวทันปราดกระบี่อาบยาพิษจากพรรคเบญจพิษเข้ามาทางนาง พี่อินเข้ามารับกระบี่แทนจึงโดนแทงใต้อกซ้ายเข้าไปเต็มๆ จึงมีสภาพเช่นนี้ ท่านหมอม่อเจีย ฝูเซิงบอกว่าเป็นพิษหนอนกู่กลืนร่าง พิษนี่จะทำให้พี่อินสลบไปตลอด เมื่อครบหนึ่งปีจะกัดกร่อนอวัยวะจนไม่เหลือ นอกจากนี้พิษยังกระตุ้นธาตุหยางให้กายเขาร้อนจี๋ทุกค่ำ หากเป็นเช่นนั้นก็ไม่ต้องรอหนึ่งปี แม่นางหรั่นจึงรับหน้าที่ดูแลพี่อิน" ระหว่างที่กำลังเล่า เขาก็เหลือบมามองคนชุดแดงไม่ใกล้ไม่ไกลไปด้วย ใบหน้านางซีดเซียวกว่าปกติแม้จะผ่านไปเพียงสองวัน รูปโฉมงามนั้นคล้ำมืดหม่นราวคนไร้จิตวิญญาณ มองได้สักพักก็หันกลับมามองร่างไร้สติบนเตียง

     ที่แท้กลุ่มคนชุดดำที่บุกมาคือคนของพรรคภูติทมิฬลมดำนี่เอง แต่พวกเขาร้ายกาจถึงเพียงนี้เลยหรือ..

     "พาเขากลับจวนตระกูลอินไม่ได้หรือ?" หลิวเหวินถาม

     "ท่านหมอบอกว่าไม่ควรขยับตัวเขามาก ทางที่ดีให้อยู่ที่นี่ ส่วนเรื่องวิธีรักษา.. เวลานี้โม่เหม่ยหยวนออกไปตามหาซินแสตงฟางแล้ว และอาหมางรับหน้าที่ดูแลเรื่องราวอื่นๆ" เติ้งอวี่ตอบ

     "เช่นนั้นข้าจะช่วยอีกแรง" หลิวเหวินตอบแล้วลุกขึ้นลาทั้งสองคนก่อนจะเดินออกจากจวนเติ้งไป หรั่นซิ่นหลี่ยืนมองตากับเติ้งอวี่ก่อนจะปลีกตัวออกมาเตรียมอาหารเย็นให้อินซื่อป๋อ แล้วนางก็กลับมาทำหน้าที่ต่อจนมืดค่ำไปจึงฟุบหลับบนโต๊ะอย่างเหนื่อยล้า..



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10