ดู: 422|ตอบกลับ: 9

{ เมืองฉางอัน } จวนต้าซือถู | หลี่ ปาฉี

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-13 19:22:43 |โหมดอ่าน




จวนต้าซื่อถู ♦ หลี่ปาฉี

{ เมืองฉางอัน }












จวนต้าซือถู
『 ' ทุกผู้นามมีความลับ ห้องทองคำซ่อนดรุณี ' 』
หลังฉากม่านความคึกคักจอแจในฉางอันมีจวนขุนนางเก่าแก่ขนาดใหญ่
ตกแต่งอย่างเรียบง่ายและมีรสนิยม สถานที่พำนักของใต้เท้าหลี่
ผู้ได้รับประราชทานตำแหน่งอวยยศเป็นต้าซือถู แห่งสามซันกง 
ใต้เท้าผู้ที่ชาวบ้านให้การขนานนามว่า 'อุปราชผู้เมตตา' นอกจากความใจบุญ
แล้วยังจงรักภักดีต่อราชสำนัก ด้านหน้าจวนมีลานกว้างขนาดใหญ่ 
ที่มักใช้เป็นแหล่งตั้งโรงทานแจกจ่ายอาหารผู้ยากไร้เป็นประจำ 
ทว่าบางครั้งก็มีข่าวลือว่ามีคนได้ยินเสียงร่ำให้ของเด็กๆ ภายหลังกำแพงสูง

 「...จันทรากระจ่างส่องท้องธารา ปริศนาในโลกหล้าไม่ชัดเจน...」


ต้าซือถู หลี่ ปาฉี (34)
อุปนิสัย :: ใต้เท้าหลี่ปาฉี เป็นขุนนางที่มีสหายมากมายในแวดวงขุนนาม เขาเป็นคนฉลาดเฉลียวและรู้จักการวางตัวจึงได้รับชมเชยจากฮ่องเต้สม่ำเสมอ ความสามารถในการทำงานและไม่เคยทำเรื่องผิดพลาด อีกทั้งเขายังเปิดโรงทานบริจาคผู้ยากไร้จากเหตุอุทกภัยบ่อยครั้ง รวมไปถึง สร้างที่พักให้เหล่าพ่อค้าที่มายังเมืองหลวงเพื่อแวะพักผ่อน แลกเปลี่ยนสินค้า เสวนาพูดคุย

พ่อบ้านใหญ่ หย่ง เยวี่ยน (30)
อุปนิสัย :: ลูกพี่ลูกน้องฝ่ายมารดาของใต้เท้าหลี่ ไหวพริบเป็นเลิศละเอียดรอบคอบช่างสังเกตและจงรักภักดี ขึ้นเป็นพ่อบ้านใหญ่ตั้งแต่อายุยังน้อยด้วยความสามารถในการคุมบัญชีและจัดวางคนงาน อัธยาศัยเกือบดีรอยยิ้มเยือกเย็น







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 10

ดูบันทึกคะแนน

33

กระทู้

499

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
107497
เงินตำลึง
9996795
ชื่อเสียง
104156
ความหิว
222

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
590
ความชั่ว
0
ความโหด
125
ภูตวารี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-7-27 19:37:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-7-27 22:18

               ฟ้ามืดแล้ว ได้เวลาทำเรื่องมืดๆ
เมิร์กตอนนี้หลบหนีอยู่นอกป่าด้วยวันนี้เขามีแผนจะทำการใหญ่ เพราะงั้นเขาจึงต้องเตรียมพร้อมอย่างถึงที่สุดชายหนุ่มนำม้าฮั่นเสี่ยทองของตัวเองมาพร้อมๆกับม้าขาวอีกตัวที่น่าจะไม่ได้ใช้แล้ว
                เขานำม้าขาวของตัวเอามายืนนิ่งๆแล้วใช้ฝืนที่ไหม้จะเป็นถ่านแล้วมาไล่ทาตัวให้ทั่ว เขามีฝืนจากข้างทางเยอะพอสมควรแถมไฟก็ได้มาจากหญิงสาวตระกูลหลี่ด้วย
                เขาใช้เวลาไม่นานม้าทั้งสองตัวก็มีสนิทดำทุเรศๆคล้ายๆกัน เขาตกลงเตรียมพร้อมกับตัวเองแล้วจึงนำชุดสีดำขึ้นมาเก็บใส่กระเป๋าและเตรียมตัวเริ่มแผนการเสี่ยงตายได้โดยก่อนไปเขาได้ทำการย้อมผมตัวเองด้วยเถ้าถ่านสีดำจนผมเป็นสีดำสนิท ตอนนี้เขามีสีผมเฉกเช่นเดียวกับชาวฮั่นทั่วไปแถมตอนนี้ฟ้าก็มืดสนิทด้วย ต่อให้ผ้าโพกหัวหลุดก็ไม่มีทางรู้ว่าหน้าตาที่แท้จริงของเขาเป็นอย่างไร
ถามว่าทำไมถึงทำขนาดนี้ พ่อสอนมาที่โหรวหราน..



                รถม้าของเมิร์กถูกจอดเก็บไว้ที่ป่านอกเมืองโดยมีต้นไม้จำนวนมากคอยบดบังเอาไว้เขาลงทุนทาสีดำเพื่อปกปิดเพราะทั้งมีเจ้าลิงน้อยเตรียมพร้อมออกเดินทางทันทีถ้ามีคนเข้ามาในที่ที่มีคนเดินไปมาเล็กน้อย ตัวเขาเข้าเมืองไปพร้อมกับเจ้าหนูผีเสื้อสองตัวและของจำนวนหนึ่งและม้าฮั่นเสี่ยทองที่ตอนนี้ชุบสีดำจนเหมือนกับม้าดำๆทั่วไปแล้ว
                เมิร์กนำมาไปแอบไว้ที่ถนนฉางอันตะวันตกในแผงลอยไม้เก่าๆที่เคยมีคนใช้ตอนกลางวัน ซึ่งตอนนี้ไม่มีแล้ว เขาลงจากม้าพร้อมกับเตรียมตัวแผนการณ์ใหญ่ทันที
                เขาเงยหน้ามองไปยังกำแพงสูง เขาในชุดสีดำกระโดดปีนหลังคาร้านค้าเก่าๆก่อนที่จะปีนข้ามกำแพงไปส่วนเจ้าหนูของเขาก็เดินมุดรูเข้ามาอย่างสบายๆ
                เมิร์กหล่นตุบลงไปในพงไม้ในตัวจวน‘ข้าเข้ามาแล้ว’ เขาคิดอย่างเป็นกังวลพลางเหลือบมองแท่งไม้ข้างหลังของเขาเขาเตรียมไม้จำนวนหนึ่งพร้อมกับน้ำมันหมูหนึ่งขวด เตรียมไว้ในกรณีที่เลวร้ายที่สุดหรืออาจจะกรณีที่ต้องใช้ในอนาคต

                เจ้าหนูน้อยนำทางเมิร์กเข้าลัดเลาะไปตามทางต่างๆจวนไม้หลังใหญ่ก็ทำให้ดูน่ากังวล แต่ด้วยจิตใจของเมิร์กทำให้เขาไม่มีคำว่าวอกแวกเลยแม้แต่น้อย
                จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักครู่ เมิร์กก็พบทหารยามอยู่ไกลๆด้วยตาเหยี่ยวกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้เขามองไปที่พุ่มไม้ข้างทางด้วยความใจเย็นก่อนจะก้าวข้ามพุ่มไม้ไปนอนหมอบเรียบอยู่ข้างหลังพุ่มไม้
                “วันนี้นายท่านไปที่จวนท่านต้วนอยู่ทำไมเราต้องมาเดินวนด้วยเนี่ย”เสียงนายทหารบ่นๆขึ้นขณะเดินตรวจตรา
                เมิร์กจ้องมองเจ้าหนูน้อยที่ตอนนี้แอบอยู่หลังเสาใกล้กับยามทั้งสองมากมายนัก
               
                ยามทั้งสองเดินผ่านไปเมิร์กใช้ตาเหยี่ยวจ้องมองไปยังระยะไกลก็พบว่าทั้งคู่เดินหายลับไปแล้วชายหนุ่มหันซ้ายหันขวาตรวจสอบให้แน่ใจว่าทางสะดวกจึงลุกขึ้นกลับมาเดินต่อ
                เจ้าหนูน้อยสีเทาวิ่ง วิ่งวิ่งแล้วก็วิ่งไปตามทางเดิน จนกระทั่งมาหยุดที่ห้องหนึ่งแล้วมุดตัวเข้าไป
                เมิร์กคิดว่าน่าจะใช้ห้องนี้จึงรีบเปิดแล้วรีบปิดทันที
                แต่สิ่งที่อยู่ในห้องกลับเป็นหญิงสาวสองคนที่กำลังจะร้องลั่นเขาจึงไม่มีทางเลือกต้องใช้กำลังเข้าปิดปากพวกนาง โดยเอามือปิดเอาไว้แล้วเริ่มอธิบายๆ
                “ใครถูกจับตัวมาเมื่อสัปดาห์ก่อน?” เขาจงใจใช้เสียงทุ้มต่ำเพื่อไม่ให้มีใครตามรอยเขาได้ในอนาคต
                พวกนางส่ายหัวไปมาเมิร์กที่เห็นว่าน่าจะปลอดภัยจึงถอนมือออก
                “พวกข้าเป็นอนุของใต้เท้าหลี่พวกเราขอร้องท่านอย่าทำร้ายพวกเราเลย เราแค่อยากรับใช้ใต้เท้าหลี่” นางที่ดูโตกว่าเล็กน้อยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
                “ก่อนหน้านี้มีเด็กคนหนึ่ง นางโดนปล่อยตัวแต่ไม่ยอมเซ็นสัญญาบางอย่างจึงโดนส่งไปชายแดนโทษคิดกบฏ..” อีกนางพูดขึ้น
                เมิร์กถอนหายใจแล้วลูบหัวทั้งสองเพื่อปลอบโยนก่อนจะเกี้ยวก้อยสัญญา“เราจะไม่พูดเลยนี้นะ” ทั้งคู่พยักหน้าอย่างไม่มีทางเลือก
                ชายหนุ่มหลังเสร็จภารกิจก็คว้าตัวเจ้าหนูมาเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ
             เขาออกมาจากห้องแล้วทำการย่องเบาแบบลอบเล้นออกมาทางเดิม
                ชายหนุ่มทำการสอดส่องซ้ายขวา ตรวจสอบให้มั่นใจว่าไม่มีใครอยู่ก็รีบปีนกำแพงขึ้นไปควบฮั่นเสี่ยที่พรางตัวเอาไว้ ไปหาหญิงสาวชราที่มอบหมายภารกิจนี้ให้เขาทันที

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -68 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -68 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกวียนขนส่ง
คัมภีร์พ่อค้า
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x98
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x14
x1
x6
x32
x3
x15
x5030
x30
x6889
x2
x9999
x4963
x1998
x100
x10
x10
x10
x25
x4
x6
x1
x10
x1
x20
x1
x15
x140
x108
x30
x10
x10
x306
x3056
x2
x5
x5
x78
x8
x4
x555
x80
x387
x50
x256
x12
x16
x13
x2
x1
x592
x9
x21
x1
x3
x258
x32
x30
x4
x2
x120
x1
x20
x9
x30
x58
x26
x1
x1836
x1
x31
x6
x14
x1
x1168
x1090
x4199
x16
x21
x9999
x52
x34
x78
x50
x2697
x53
x120
x10
x77
x6
x1067
x898
x30
x80
x9450
x100
x200
x9999
x9999
x6404
x1170
x7657
x6272
x200
x500
x236
x176
x500
x123
x35
x450
x5
x342
x20
x55
x3364
x89
x23
x18
x7
x6
x25
x1823
x10
x388
x200
x150
x107
x9999
x4283
x755
x9999
x5090
x128
x142
x9999
x1512
x30
x91
x613
x74
x1414
x230
x9999
x2567
x774
x160
x79
x30
x678
x587
x4
x20
x3986
x1
x54
x1

49

กระทู้

661

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
343
เงินตำลึง
3429
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-188

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
655
ความชั่ว
0
ความโหด
0

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2018-10-31 18:03:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ไป๋ฟางหรง
บทที่ 118 : ช่วยเหลือสหาย(?)


          รถม้าคันงามเดินทางออกจากย่านการค้าไปทางย่านที่เต็มไปด้วยคฤหาสน์หลังงามของขุนนางใหญ่และตระกูลเก่าแก่ในฉางอัน   แนวกำแพงหินสีขาวพื้นถนนเรียบ สองข้างทางสงบร่มรื่น   เพียงนั่งรถผ่านก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่สุขุมสง่างาม  นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋ฟางหรงได้มาเยือนคฤหาสน์หลังงามของสกุลหลี่  

ยังไม่ทันถึงประตูหน้าจวนก็พบกับลานกว้างที่มีชาวบ้านยากไร้นั่งบนม้านั่งเล็กซดข้าวต้มร้อนกันอยู่เป็นกลุ่ม  นิ้วเรียวแหวผ้าม่านออกดู  นัยน์ตาโศกกวาดมองไปทั่วบริเวณ  เป็นที่รู้กันไปทั่วฉางอันอยู่แล้วว่าหลี่ปาฉีผู้นี้เปิดโรงทานหน้าจวนตัวเอง เพื่อแจกจ่ายอาหารให้คนยากไร้อยู่เป็นประจำ   ดูเหมือนตอนนี้ก็ยังแจกทานกันอยู่   รถม้าหยุดลงตรงบริเวณที่ตั้งโต๊ะบริจาคด้วยไม่อาจเคลื่อนที่ไปต่อได้มากกว่านี้

ที่โต๊ะรับบริจาคพบชายหนุ่มแต่งกายดูดีคล้ายคุณชายสกุลใหญ่  ดูจากลักษณะที่ยืนควบควบคุมสั่งการณ์บ่าวรับใช้แล้วก็ไม่คล้ายกับเป็นคุณชาย  อีกอย่างน้องคนหนึ่งของใต้เท้าหลี่ได้ยินว่าเป็นองครักษ์ในกรม  พิจารณาไปมาก็สรุปว่าคงเป็นพ่อบ้านของจวน

          ร่างบางลงจากรถม้าโดยมีสาวใช้ลี่ซือช่วยประคอง  สองเท้าเล็กก้าวเดินกิริยาหมดราวหงส์เหิน  เพียงนางเดินเข้ามาในระยะสายตา  พ่อบ้านหนุ่มก็หยุดงานพิจารณาร่างบางในชุดผ้าคลุมขนสัตว์  และยิ่งเห็นนัยน์ตาคู่โศกซึ้งอันเป็นเอกลักษณ์ยิ่งมั่นใจ   เขาก้าวเข้ามาโค้งคำนับ “หย่งเยวี่ยนคารวะหู้กว๋อฟูเหรินขอรับ”

“พ่อบ้านหย่ง” โค้งศีรษะน้อยๆทักทายกลับอย่างอ่อนหวาน  นิ้วเรียวหยิบประกาศหนังแผ่นน้อยที่ซีดขาวมาส่งให้พ่อบ้าน “ข้ามาเพราะประกาศแผ่นนี้เจ้าค่ะ”  

“.....” พ่อบ้านหนุ่มเพียงเห็นประกาศก็พยักหน้านึกได้อย่างรวดเร็ว  ดูเหมือนนานมาแล้วนายท่านจะมีปัญหาคาใจเพราะไม่อาจหาคนมาช่วยวิเคราะห์ตำราได้เสียที “เช่นนั้นเชิญหู้กว๋อฮูหยินที่ห้องโถงก่อนขอรับ  ข้าจะไปแจ้งนายท่าน”

          ไป๋ฟางหรงพยักหน้าแล้วเดินตามพ่อบ้านผ่านประตูจวนและสวนที่จัดวางอย่างปราณีตงดงาม ไปสู่ห้องโถงไม้แดงปูพรมเปอร์เซียชั้นดี มีแจกันหยกศิลปะจากยุคราชวงศ์ก่อน รวมถึงเครื่องประดับอื่นตกแต่งอย่างโอ่โถง

เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้ที่ปูเบาะขนสัตว์นุ่ม   สาวใช้ก็รีบตรงเข้ามารินชาให้  การรับแขกนับว่าชั้นหนึ่งสมเป็นจวนของต้าซือถู

         ไป๋ฟางหรงจิบชาอย่างสงบ  น้ำชาสีเหลืองทองกลิ่นเป็นเอกลักษณ์ เป็นชาชั้นเลิศที่สุดระดับเดียวกับที่ใช้ชงในวังหลวง  เพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่มั่นคงก้าวเดินเข้ามา

ดวงหน้างามผินไปทางต้นเสียงก่อนลุกขึ้นโค้งคารวะ “คารวะใต้เท้าหลี่เจ้าค่ะ”

“ต้วนฮูหยิน...ไม่พบกันนาน” เสียงทุ้มกล่าวทักขึ้นทันทีพร้อมรอยยิ้มสุภาพ  หลี่ปาฉีผายมือให้นางนั่งลง  แล้วเดินมานั่งฝั่งตรงข้าม  นัยน์ตาจิ้งจอกจ้องมองเนตรซึ้งของอีกฝ่าย “ข้าได้ยินจากหย่งเยวี่ยน คิดไม่ถึงว่าหลังจากเดินทางไกลเพื่อสะสางงานหนึ่งกลับฉางอันได้ไม่ทันไร  งานที่ข้าทำค้างรอคนมาช่วยอยู่นานก็จะได้เจ้ามาเป็นผู้แบ่งเบาช่วยเหลือ ขอบใจเจ้ามาก เป็นเจ้ามาข้าก็วางใจแล้ว”

“ท่านต้องการวิเคราะห์ตำราซุนจื่อปิงฝ่า?” เสียงหวานเอ่ยถามย้ำ  นึกประหลาดใจ  ต้าซือถูยังไม่แตกฉานซุนจื่อปิงฝ่าเพียงพออีกหรือ?

“ถูกต้องแล้ว ข้าติดงานราชการบ่อยจนไม่อาจเขียนวิเคราะห์ตำราซุนจื่อปิงฝ่าได้เสร็จสักที  รบกวนเจ้าช่วยเขียนต่อด้วยเถอะ” ชายหนุ่มพยักหน้า  

ไป๋ฟางหรงยิ้มบางพยักหน้าตอบน้อยๆ “ได้ ท่านไม่ต้องห่วง  เรื่องวิเคราะห์ตำราข้าจะทำให้เต็มที่แน่นอนเจ้าค่ะ”

“......” หลี่ปาฉีคลี่ยิ้มมองเจ้าของดวงตาโศกหวาน “ช่วงที่เจ้าเดินทางตามขบวนเสด็จ ข้าเองก็เดินทางไปราชการที่ต่างเมือง หลายเดือนมานี้เจ้าสบายดีนะ?” รอยยิ้มไม่คลายไปจากใบหน้า  ดวงตาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่โค้งเป็นจันทร์เสี้ยวก็ยังคงสบตาโศกไม่ละเช่นกัน

“สบายดีเจ้าค่ะ ขอบคุณต้าซือถูที่เป็นห่วง” ร่างบางเอ่ยตอบอย่างสุภาพ “ท่านเองก็คงสบายดีไม่ต่างกัน” ในเมื่อครั้งนี้เขาไม่ยกเรื่องสัญญาขึ้นมาพูด  ไป๋ฟางหรงก็ไม่คิดจะกล่าวสิ่งใดเช่นกัน  ยังคงวางตัวดั่งมิตรสหายที่ดีถามไถ่กันตามปกติ

“ข้าเองก็สบายดีเช่นกัน”

“เช่นนั้น ฟางหรงขอตัวแล้ว  เมื่อวิเคราะห์ตำราจบจะนำมาส่งใต้เท้าหลี่นะเจ้าคะ” ร่างบางใต้เสื้อคลุมบุขนสัตว์ลุกขึ้นยืนโดยมือสาวใช้ช่วยประคองอย่างระมัดระวัง

“เจ้า...ต้วนฮูหยินไม่สบายหรือ?” เสียงทุ้มถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทางประคับประคองเกินปกตินั้น  พร้อมทั้งลุกขึ้นยืนตาม

ริมฝีปากสีเรื่อดุจกลีบบุปผาแย้มยิ้มบาง  ก่อนจะเอ่ย “มิได้เจ้าค่ะ เป็นเพราะตั้งครรภ์จึงต้องระมัดระวัง  ทำให้ต้าซือถูเข้าใจผิดแล้ว”

“......” หลี่ปาฉีไม่กล่าวสิ่งใด ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มค้างอยู่ตามปกติ

“เช่นนั้นข้าขอลา ใต้เท้าหลี่ถนอมตัวด้วยเจ้าค่ะ” ร่างบางประสานมือย่อกายคำนับอย่างแช่มช้อยแล้วหันหลังเดินออกมา



@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2018-10-31 18:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +368 ความหิว +22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 368 + 22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

49

กระทู้

661

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
343
เงินตำลึง
3429
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-188

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
655
ความชั่ว
0
ความโหด
0

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2019-1-6 11:20:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ไป๋ฟางหรง
บทที่ 121 : ท่านเก็บไว้ปกป้องตัวเองเถอะ
(แฟลชแบ็คย้อนความ)


      “พี่สาว...ท่านระวัง”

      ฮว่าเจียวซินคอยประคับประคองพี่สาวบุญธรรม แม้เด็กสาวจะทะโมนและแสบสันต์ไปบ้าง แต่ก็ให้ความเคารพพี่สาวบุญธรรมอยู่มาก อันที่จริงแล้วยิ่งกว่าความเคารพคือความกลัวสตรีแขนขาบางท่าทางนุ่มนิ่มยิ่งกว่าเต้าหู้ผู้นี้จะกลิ้งล้มถ้าไม่ระมัดระวัง ยิ่งถนนหนทางลื่นเพราะมีน้ำแข็งเกาะ นางยิ่งกังวล  ปัจจุบันจึงทำหน้าที่คอยประคับประคองต้วนฮูหยินผู้นี้แทนลี่ซือ ด้วยเป็นคนมือไวกำลังมาก

เวลานี้สองนางกำลังเดินเข้าไปในจวนของต้าซือถู ส่วนพวกเซียงจื้อ เว่ยคลั่งให้รออยู่ในรถม้า  ทั้งสองพี่น้องเดินตามหลังพ่อบ้านไปรอพบขุนนางใหญ่ในห้องโถง

“หู้กว๋อฮูหยินกรุณารอสักครู่ ผู้น้อยจะไปแจ้งนายท่านว่าท่านมาพบ” พ่อบ้านแห่งจวนต้าซือถูกล่าว

“ขอบคุณพ่อบ้านหย่งมากเจ้าค่ะ” ไป๋ฟางหรงโค้งเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงพร้อมเจียวซิน   ทันทีที่ลับสายตาผู้คน สาวน้อยสูดปาก มองไปรอบๆประเมิณมูลค่าของล้ำค่าในห้องโถงขุนนางใหญ่

“จุ๊ๆ สมเป็นจวนของต้าซือถูจริงๆ”

“เสียมารยาท ซินเอ๋อห์” ไป๋ฟางหรงตีแขนสาวน้อยเบาๆพร้อมดุ “ที่ข้าอบรมกิริยาไปใช่เจ้ามิได้ฟังเลยใช่หรือไม่? หยุดส่งสายตาว่อกแว่กได้แล้ว นั่งดีๆหน่อยสิ”

ไป๋ฟางหรงอยากนวดขมับ  ตั้งแต่ฮว่าเจียวซินมาอาศัยอยู่ที่จวนราชองครักษ์ ไป๋ฟางหรงเหมือนได้ท้าทายตัวเอง จากเดิมทีไม่ใช่คนดุ ก็ต้องเริ่มหัดดุ นางก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองสามารถโมโหคนได้วันละหลายรอบ  ส่วนหนึ่งก็น่าจะมาจากอารมณ์คนท้องด้วย

“ศิลปะที่ดีมีไว้ให้คนชื่นชมนะพี่สาว” เจียวซินยังกะล่อนได้เรื่อยๆ  งานก่อกวนให้คนใจเย็นฉุนวันละครั้งสองครั้งให้เลือดลมเดินดีกลายเป็นหน้าที่ประจำตัวของสาวน้อยไปเสียแล้ว

“เดี๋ยวเถอะ” ไป๋ฟางหรงมุ่ยหน้า  ก่อนจะเงียบเสียงเตรียมตัว เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า  ไม่วายส่งสายตาให้เจียวซินรักษามารยาทดีๆอย่าก่อเรื่อง  เวลาต่อมาประตูก็เลื่อนออก

       “ไป๋ฟางหรงคารวะต้าซือถูเจ้าค่ะ”
       “คารวะต้าซือถูเจ้าค่ะ”

       ทั้งสองพี่น้องลุกขึ้นคารวะเจ้าบ้านอย่างอ่อนช้อย  ทางฮว่าเจียวซินยังดูกระโดกกระเดกไม่คุ้นชินอยู่หลายส่วน แต่ก็ให้ความร่วมมืออย่างดี  ต้าซือถูก้าวเข้ามาในห้อง ตามมาด้วยผู้ติดตามคนสนิทจื่ออวิ๋นผู้ที่นางคุ้นหน้าดี  ไป๋ฟางหรงโค้งศีรษะทักทายเล็กน้อย

“คารวะหู้กว๋อฮูหยิน แม่นาง” หลี่ปาฉีส่งยิ้มละมุนละไมมองสตรีร่างเล็กนัยน์ตาโศก “วันนี้ท่านมาเยือนที่จวนข้า ไม่ทราบว่ามีปัญหากับเรื่องบทความหรือต้องการปรึกษาอะไรหรือไม่?”

“เป็นเรื่องบทความเจ้าค่ะ” ไป๋ฟางหรงยิ้ม พลางขยับมือเป็นสัญญาณให้ซินเอ๋อห์ส่งห่อผ้ามา “บทความวิเคราะห์ของท่านข้าวิเคราะห์จนเสร็จเรียบร้อย  อาจใช้เวลามากเสียหน่อย ต้องให้ท่านรอนาน ขออภัยด้วย”

คิ้วหลิวเลิกขึ้นน้อยๆ รับห่อผ้ามาเปิดออกแล้วคลี่ม้วนไม้ไผ่เปิดออกดู  เผยให้เห็นลายมือที่เป็นระเบียบเรียบร้อยที่เขาเคยเห็นมาแล้วครั้งทำงานร่วมกันที่ปาสู่  นัยน์ตาจิ้งจอกเลื่อนไล่สายตาสำรวจคร่าวๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มบางเบาราวสายลมฤดูใบไม้ผลิ “เรียบร้อยแล้วจริงๆ ยังเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้ คิดว่าวันนี้ท่านยังมาเพื่อปรึกษาแลกเปลี่ยนความเห็น”

“ต้าซือถูมีงานหลวงรัดตัว อีกอย่างงานนี้ข้ารับปากจะช่วยเหลือท่าน คงไม่อาจรบกวน” หญิงสาวยิ้มบางพลางจิบชาหลงจิ่ง “แต่ไม่แน่ว่าบทความวิเคราะห์ยังขาดตกสิ่งใดไปหรือไม่  รบกวนต้าซือถูตรวจทานดูอีกที”

“ข้ามั่นใจว่าบทความที่เจ้าวิเคราะห์เองย่อมไม่มีปัญหา” ขุนนางใหญ่พยักหน้า ดวงตาคู่คม หากไม่หยุดอยู่ที่นัยน์ตาโศก ก็ทอดมองหน้าท้องที่กลมโตเพราะมีอีกชีวิตน้อยๆอยู่ภายในนั้น “จริงสิ...ข้าไม่รบกวนเจ้าเปล่าหรอกนะ” กล่าวจบก็ยกมือส่งสัญญาณให้จื่ออวิ๋น นำรางวัลที่เตรียมไว้เข้ามา

“ข้าเตรียมรางวัลพิเศษไว้นอกจากเงินรางวัลที่ลงไว้ในประกาศ  แต่ไม่แน่ใจว่าจะถูกใจเจ้าหรือไม่” เขากล่าว

“อันที่จริงตอนข้ารับทำประกาศ ข้ามิได้คิดถึงเรื่องรางวัลอยู่แล้วเจ้าค่ะ” นางเพียงยิ้มบาง  ทว่าผู้ติดประกาศกลับส่ายหน้า

“ข้าว่าแล้วว่าเจ้าต้องพูดแบบนี้…”

“ครั้งก่อนที่ท่านแบ่งรางวัลที่ได้รับพระราชทานจากฝ่าบาทมาให้ข้าก็ครั้งหนึ่งแล้ว” นางพยายามอธิบายเบาๆ “อีกอย่าง ปกติข้าทำสัญญาจ้างก็มิเคยคิดรางวัลจากผู้ใด จะให้มารับรางวัลจากท่านผู้เป็นสหายได้หรือ?”

ด้วยเหตุผลบางอย่างบรรยากาศในห้องผ่อนคลายลงหลายส่วนจนฮว่าเจียวซินสัมผัสได้

“ข้ารู้แล้ว...” ต้าซือถูเอ่ย เวลานี้เองจื่ออวิ๋นก็กลับมาในห้องพอดี เขาไม่ได้เข้ามาพร้อมหีบเงิน หากอุ้มบางสิ่งในห่อผ้าที่รูปทรงคล้ายอาวุธเข้ามา  ไป๋ฟางหรงเลิกคิ้ว

“ข้าเตรียมรางวัลพิเศษไว้เป็นกลาดิอุสทมิฬ อาวุธหายากที่ได้จากพ่อค้าโรมัน กับมีดสั้นจิงเคอ” หลี่ปาฉีอธิบาย มองร่างบอบบางของคนรับรางวัลแล้วกระแอมเบาๆ “จริงๆข้าก็คิดอยู่ว่าควรเปลี่ยนเป็นสิ่งอื่นที่มีค่าใกล้เคียงกันและเจ้าก็น่าจะใช้ได้”

ไป๋ฟางหรงยิ้มและเพียงส่ายหน้ายืนยัน “ข้ายังยืนยันว่าข้าไม่คิดรับรางวัลจากสหาย”

“ไม่รับเงินทอง อย่างน้อยรับอาวุธพวกนี้ไปเถอะ เจ้ายังพกเอาไว้ป้องกันตัวเองได้” หลี่ปาฉีย้ำ พลางแซว “ถือว่ารับน้ำใจจากสหาย หู้กว๋อฮูหยินยิ่งชอบเอาตัวไปอยู่ในสถานการณ์อันตรายอยู่ด้วย”

“.....” นางส่งสายตาทำนอง ท่านนี่แหละที่เคยเป็นตัวอันตรายอันดับหนึ่งในชีวิตข้า  ไปให้คนพูด  จื่ออวิ๋นเดินเข้ามายืนหน้าหญิงสาาวเงียบๆ กดดันเป็นเชิงให้รีบรับรางวัล   มือเรียวจึงเอื้อมออกไปปหยิบมีดสั้นที่อยู่ด้านบนขึ้นมา

“เช่นนั้นฟางหรงขอรับน้ำใจเพียงมีดสั้นจิงเคอไว้ป้องกันตัวเองก็แล้วกันเจ้าค่ะ” ก่อนที่จะมีคำแย้ง นางเอ่ยเสริม “ส่วนกลาดิอุสทมิฬนี่ต้าซือถูกเก็บไว้มอบให้ท่านจื่ออวิ๋นเถอะ เขาจะได้พกเอาไว้ป้องกันท่านได้  ต้าซือถูยิ่งต้องเอาตัวไปอยู่ในสถานการณ์อันตรายอยู่ด้วย”

ฮว่าเจียวซินที่ฟังการโต้ตอบหลุดขำคำหนึ่ง  มองพี่สาวที่ส่งประโยคเดิมกลับไปหาอีกฝ่ายได้สมบูรณ์แบบ  แล้วลุกขึ้นยืนตามร่างระหงของไป๋ฟางหรงที่เตรียมคำนับลา

“เช่นนั้นไม่รบกวนเวลาต้าซือถูกแล้ว ฟางหรงขอตัวลา”

“เดี๋ยวสิ...ไม่ได้พบกันนาน เหตุใดจึงรีบร้อนนัก? ไม่อยู่จิบชาสนทนากันก่อนหรือ?” ร่างสูงลุกขึ้นตาม  

ร่างบางส่ายหน้า “เดี๋ยวข้าจะไปที่จวนฉางผิงโหวต่อเจ้าค่ะ ตอนนี้พวกอาจื้อก็รออยู่ในรถม้า”

“เข้าใจแล้ว...เช่นนั้นขอให้หู้กว๋อฮูหยินเดินทางดีๆนะ” หลี่ปาฉียิ้มพร้อมตั้งท่าจะเดินออกไปส่ง

“ส่งเพียงเท่านี้ก็พอเจ้าค่ะ ขอบคุณต้าซือถู” เมื่อเดินเลยออกมานอกประตูไปเล็กน้อยไป๋ฟางหรงก็หันหลังกลับไปโค้งอีกครั้ง ฮว่าเจียวซินก็ค้องโค้งตาม มองการร่ำลามากมารยาทร่ำรี้ร่ำไรแบบชาวเมืองแล้วนางต้องลอบกลอกตา

“เดินทางดีๆ” นัยน์ตาจิ้งจอกจับจ้องนัยน์ตาคู่โศกซึ้งนานเกินจำเป็น ก่อนจะยกยิ้มไร้ความหมาย  สองสาวเดินกลับขึ้นรถม้า


@Admin

แสดงความคิดเห็น

ได้รับโบนัส: กลยุทธ์ซุนจื่อ 1 / กลยุทธ์ซุนปิง 1  โพสต์ 2019-1-6 11:56
คุณได้รับ +25 คุณธรรม โพสต์ 2019-1-6 11:55

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ชื่อเสียง +3333 ความหิว -62 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 3333 -62 + 10

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1

33

กระทู้

499

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
107497
เงินตำลึง
9996795
ชื่อเสียง
104156
ความหิว
222

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
590
ความชั่ว
0
ความโหด
125
ภูตวารี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2019-1-27 22:41:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พ่อค้าในตำนาน
@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +8 คุณธรรม +1 ความชั่ว +5 ความโหด โพสต์ 2019-1-28 00:09

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +30 เงินตำลึง +800 ชื่อเสียง +100 ความหิว -32 Point +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 30 + 800 + 100 -32 + 30

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกวียนขนส่ง
คัมภีร์พ่อค้า
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x98
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x14
x1
x6
x32
x3
x15
x5030
x30
x6889
x2
x9999
x4963
x1998
x100
x10
x10
x10
x25
x4
x6
x1
x10
x1
x20
x1
x15
x140
x108
x30
x10
x10
x306
x3056
x2
x5
x5
x78
x8
x4
x555
x80
x387
x50
x256
x12
x16
x13
x2
x1
x592
x9
x21
x1
x3
x258
x32
x30
x4
x2
x120
x1
x20
x9
x30
x58
x26
x1
x1836
x1
x31
x6
x14
x1
x1168
x1090
x4199
x16
x21
x9999
x52
x34
x78
x50
x2697
x53
x120
x10
x77
x6
x1067
x898
x30
x80
x9450
x100
x200
x9999
x9999
x6404
x1170
x7657
x6272
x200
x500
x236
x176
x500
x123
x35
x450
x5
x342
x20
x55
x3364
x89
x23
x18
x7
x6
x25
x1823
x10
x388
x200
x150
x107
x9999
x4283
x755
x9999
x5090
x128
x142
x9999
x1512
x30
x91
x613
x74
x1414
x230
x9999
x2567
x774
x160
x79
x30
x678
x587
x4
x20
x3986
x1
x54
x1

33

กระทู้

499

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
107497
เงินตำลึง
9996795
ชื่อเสียง
104156
ความหิว
222

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
590
ความชั่ว
0
ความโหด
125
ภูตวารี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2019-2-2 14:13:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2019-2-3 21:24


          หลังพ้นป่าไผ่อันติงมาแล้วเบื้องหน้าก็คือหนทางอันแสนยาวไกลเมิร์กต้องการที่จะกลับไปจวนต้าซือถูเพื่อที่จะได้รายงานภารกิจสำเร็จแล้ว

          เขาเดินทางลงมาจากเขามาถึงทางเข้าเมืองฉางอันวันนี้ก็ยังคงคึกคัก มีแต่ขบวนรถม้ามากมายรอเข้าเมือง


          เมิร์กก็รอตามระเบียบเขารอสักพักก็มีเสียงเรียกเขาคุมบังเหียนไปอย่างพร้อมเพรียง หวังไว้ว่าจะใกล้เคียงกับทางเข้าบ้าง


          ทำไมคนมันเยอะแบบนี้ยิ่งขบวนคาราวานยิ่งไม่ต้องพูดถึง กว่าจะผ่านด่านครบ ก็ต้องทำนู่นทำนี่เขามาคันเดียวคนเดียว ก็เลยไม่เข้าใจละมั้ง


          เขาอยากหาคนเยอะๆ แต่ก็อยากจะให้มีแต่คนที่สนิทสักสี่คนกำลังดี แต่มันไม่มีเลยนี่สิ นอกจากสัตว์เลี้ยงจำนวนมาก

          ไม่นานเขาก็ได้เข้าเมืองข้างในยังคงโวยวายมีเสียงดังเฮฮามากมาย แต่เขามีธุระอยู่ตอนนี้ เขาจึงวอกแวกมากไม่ได้ หากเป็นปกติเขาคงจอดรถเดินดูของ หรือทำการค้าขายเล็กน้อย แต่ตอนนี้นั้นไม่ใช่ภารกิจใกล้จะจบแล้ว


          เมิร์กเดินทางเร็วควบรถม้าข้ามผ่านถนนเส้นใหญ่ออกเดินทางเข้าสู่กลางใจ เพื่อจะได้ไปกลางฉางอัน


          และแล้วเขาก็มีถึงบ้านขนาดยักษ์ที่มีคนครองเพียงหนึ่งจวนต้าซือถูนั่นเอง


          “ข้ากลับมาแล้ว”เมิร์กจอดรถที่หน้าทางเข้าและตะโกน


          ไม่นานก็มีคนเดินออกมาคนนั้นคือคนใช้ของต้าซือถูชายผู้ที่พาเมิร์กมาที่นี่


          “รอสักครู่นะขอรับ”เขาน้อมคำนับเมิร์กก่อนจะเดินเข้าไปในจวน เพื่อไปเรียกต้าซือถู


          รอสักพักเขาก็กลับมาพร้อมกับต้าซือถูที่มีม้วนคำภีร์ในมือและกล่องไม้ที่ใส่อะไรไว้มากมาย


          “นี่ของรางวัลของท่าน มันคือคัมภีร์พ่อค้า”กล่าวจบเขาก็ยื่นต้าซือถูมอบคัมภีร์ลึกลับให้กับเมิร์ก


          เมิร์กรีบหนังสือมาอ่านดูก็พบความลับการค้าขายมากมา


          “ขอบคุณท่านมาก”เขากล่าวขอบคุณพร้อมเก็บคัมภีร์ลงกระเป๋าสะพาย


          ต้าซือถูเหนื่อยหนายเขาถอนหายใจหวังว่าพวกนางจะได้ดี


          “ข้าหวังว่าทั้งสี่จะมีความสุข”


          แต่เมื่อได้ยินว่าทั้งสี่เมิร์กก็นึกขึ้นมาได้เขาเดินไปข้างกาย ก่อนจะพูดออกมา


          “ท่านต้าซือถูข้าเคยพูดคุยกับหญิงชราคนหนึ่งนางบอกว่าลูกสาวนางโดนท่านลักพาตัวมาตอนนี้นางอยู่ไหนแล้ว?” เพราะหญิงสาวทั้งสี่ที่เขาไปส่งพวกนางล้วนให้การว่าเห็นพ่อแม่ตายหมดแล้วเพราะงั้นคนที่เขาเคยถามถึง ย่อมไปอยู่ไหนสักแห่ง


           “โอ้ งั้นเหรอ” ต้าซือถูยกแก้วน้ำชาขึ้นมาจิบเล็กน้อยใบหน้าของเขาดูเรียบเฉยอย่างเช่นเคย ไม่แสดงอะไรออกมามากมายนัก


           "อาจจะมีการเข้าใจผิดเกิดขึ้นละมั้ง” หลี่ปาฉีกล่าวด้วยความเบื่อหน่าย“มีขุนนนางมากมายในเมืองหลวงนี้ พวกขุนนางระดับล่างที่เหลิงในอำนาจก็คงกำลังทำอยู่พวกมันคงจะอ้างชื่อของข้าไปเพราะเห็นนข้ารับเด็กสาวมาเป็นอนุมากกว่า”


           “อืม” เมิร์กลูบคางใช้ความคิด เหตุผลที่อีกฝ่ายยกมา หากเขาไม่เคยเข้ามาโดยตรงก็คงจะต้องยอมรับไปอย่างเงียบๆแต่เขาเคยมีการพูดคุยกับหนึ่งในอนุมาแล้วและคำให้การตรงกันนั่นก็หมายความว่าหลี่ปาฉีกำลังโกหกอยู่


           “ท่านที่เป็นคนไปส่งเหล่าอนุของข้าก็น่าจะได้ยินพวกนางพูดคุยกันบ้างข้าล้วนรับแต่คนที่สมัครใจ เรื่องการฉุดคร่านั้นย่อมไม่มีทาง” หลี่ปาฉีกล่าวก่อนจะยกชาขึ้นจิบ


           “เชิญท่านไปได้แล้ว ข้าเป็นขุนนางใหญ่ ย่อมไม่ทำเรื่องเสื่อมเสียเช่นนั้นแน่นอน” ต้าซือถูกล่าวเชิญให้เมิร์กจากจวนของเขาไปหลังจากที่เขามอบรางวัลให้แล้ว


           “งั้นเหรอ” เมิร์กถอนหายใจ อีกฝ่ายคงไม่คิดจะพูดจริงๆและหากเขาพยายามจะสืบสานต่อไป ก็คงโดนอีกฝ่ายไม่ชอบใจจนน่าจะมีอันตรายมาถึงตัวแน่ๆ


            แต่ว่า เขาจะยอมแพ้แค่นี้ก็ใช่เรื่อง


            หากคำที่ต้าซือถูบอกว่าตนเอง จะกลับตัว แล้วเป็นเรื่องจริงเขาก็น่าจะตอบ แต่การที่เขาไม่ตอบก็น่าจะเป็นเพราะเขาต้องรักษาเกียรติและปกปิดความผิดร้ายแรงของตนเอาไว้ เรื่องนั้นเขาเข้าใจ บางคนก็อยากจะเก็บความผิดที่ตนเอาไว้ให้ลงโลงไปกับตนอย่างเงียบเชียบด้วยเช่นกัน


           “เอาเป็นว่าข้าเชื่อท่าน แต่ข้าขอถามคำถามอีกสักข้อนะครับ” เมิร์กตัดสินใจจะกล่าวคำถาม และนี่อาจจะเป็นคำถามสุดท้าย


          “มีอะไรอีกรึ?” ต้าซือถูเลิกคิ้วสูง ชายผู้นี้จะมีธุระอะไรกับเขากันอีก


           “สมมุตินะครับ แค่สมมุติ หากมีขุนนางใหญ่คนหนึ่งฉุดคร่าเด็กสาวมา แล้วเมื่อเด็กสาววเหล่านั้นไม่ยอมรับก็จะโดนส่งไปเมืองที่ห่างไกลท่านคิดว่าขุนนางคนนั้นจะส่งไปที่ใด” เมิร์กใช้วิธีเจรจาขอข้อมูลแบบลบประธานและเชื่อมโยง แบบนี้ถ้าอีกฝ่ายมีข้อมูลและไม่ยอมรับผิดก็สามารถบอกได้ เพราะยังไงเขาก็ไม่มีทางจับหลี่ปาฉีเข้าคุกได้หรอกเพราะเขาไม่มีหลักฐาน แต่หากใช้วิธีนี้ละก็...



           คนที่อ้างอยากจะกลับตัวก็จะยอมแง้มปากแน่ ละมั้ง?

           “ที่ข้าถามก็เพราะเห็นท่านเป็นขุนนางใหญ่ อาจจะพอได้ยินหรือมีคำบอกเล่าให้แวดวงมาบ้าง หากท่านรู้ก็ช่วยบอกข้าที ถือว่าช่วยข้าตามหาลูกสาวให้หญิงชรา” เมิร์กตัดสินใจแล้ว ต่อให้ต้าซือถูไม่ยอมรับผิด แต่คราวนี้เขาก็ต้องการแค่ช่วยเหลือผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น หากอีกฝ่ายไม่ต้องการยอมรับผิดก็ตามใจ แต่อย่างน้อยก็ช่วยบอกที่อยู่มาเถอะ เขาจะชำละให้เอง บาปที่หลี่ปาฉีทำเอาไว้แล้วไม่กล้าลบล้างนะ


        "ข้าเองก็ไม่รู้หรอกนะท่านพ่อค้า การทำงานเช่นนั้นเป็นการทำงานของขุนนางกังฉิน" หลี่ปาฉีกล่าวขึ้นก่อนหันไปมองทางพ่อบ้าน


       "ใต้เท้าขอรับ รถม้าเตรียมพร้อมแล้ว" พ่อบ้านกล่าวบอกนายท่าน


       "รบกวนพ่อบ้านส่งแขกด้วย แล้วเจอกันนะท่านพ่อค้า ดูเหมือนข้าต้องรีบไปทำงานก่อน กำลังเตรียมขยายพื้นที่ให้เหล่าพ่อค้าเช่นพวกท่านในการขายสินค้ากระจายภูมิภาคกว้างขึ้น เช่นนั้นแล้วเจอกัน ข้าต้องไปทำงาน"


     "เชิญท่านเลย" เมิร์กยกมือปรามพ่อบ้านและเดินออกไปเอง


@Admin




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5000 เงินตำลึง +20000 ชื่อเสียง +3000 ความหิว -32 Point +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 5000 + 20000 + 3000 -32 + 30

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกวียนขนส่ง
คัมภีร์พ่อค้า
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x98
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x14
x1
x6
x32
x3
x15
x5030
x30
x6889
x2
x9999
x4963
x1998
x100
x10
x10
x10
x25
x4
x6
x1
x10
x1
x20
x1
x15
x140
x108
x30
x10
x10
x306
x3056
x2
x5
x5
x78
x8
x4
x555
x80
x387
x50
x256
x12
x16
x13
x2
x1
x592
x9
x21
x1
x3
x258
x32
x30
x4
x2
x120
x1
x20
x9