ดู: 163|ตอบกลับ: 10

{ เมืองหลั่นเยี่ย } ย่านการค้าหลั่นเยี่ย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-5 18:07:24 |โหมดอ่าน


{ เมืองหลั่นเยี่ย } ย่านการค้าหลั่นเยี่ย

ย่านการค้าหลั่นเยี่ย
ยินดีต้อนรับท่านนักเดินทาง ย่านการค้าแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องวัตถุดิบจากทะเลหรือภูเขา ท่านสามารถพบเจอทุกอย่างได้ที่นี่




#โปรดระวังทรัพย์สินของท่านสูญหาย
#ห้ามขโมยของ ฝ่าฝืนมีโทษหนัก

:
ตลาดปลาอยู่ลึกข้างใน หากท่านสนใจโปรดเดินตรงไป



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-7-5 19:19:41 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-7-6 08:37

         
            หึตามหาคนมันจะยากสักแค่ไหนกันเชียว .... ข้าขอถอนคำพูด มันยากจังเว้ยยยย!!

          กินข้าวท้องอิ่มพร้อมกับจิบชาสบายๆเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมิร์กกลับไปขึ้นรถม้าออกเดินทางไปยังสถานที่ต่อไปในทันที


            ตามคำพูดของเสี่ยวเอ้อห์หญิงหวงเฟยฉู่นั้นไม่สบายตัวของเขาจึงอยู่ที่บ้าน


            แต่สามารถตามหาเบาะแสจากคนในตลาดได้เพราะหวงเฟยฉู่เป็นคนดีดนเด่นมักจะช่วยเหลือคนในย่านการค้าเมืองหลั่นเยี่ยสม่ำเสมอทำให้หลายคนรู้จักเขา


            รถม้าเคลื่อนตัวต็อกๆไปตามถนนเมืองหลั่นเยี่ยสภาพความเป็นอยู่ของเมืองนี้นับว่าพอดูดีได้ สาเหตุคงจะเป็นเพราะเมืองๆนี้อยู่ใกล้ทะเลทำให้มีสินค้าหายากบางชนิดเช่นปลาทูน่าหรือปลาน้ำเค็ม




            ใช้เวลาไม่นานเมิร์กก็เดินทางจากโรงเตี๊ยมจี้ฉู่เฉียวมาสู่ย่านการค้าเมืองหลั่นเยี่ยได้เป็นผลสำเร็จ


            เขาถือโอกาสนี้ตั้งร้านไปด้วยเลย


หนึ่งคือเรียกความสนใจ



สองคือขายของ



สามคือถามหาหวงเฟยฉู่



            เรียกได้ว่ากระทำเพียงครั้งเดียวได้ประโยชน์ถึงสามอย่างเหตุใดจะไม่ทำกันเล่า?


            เมิร์กลำเลียงแผ่นไม้จากบนรถลงมาตั้งเป็นแผงลอยเล็กๆเช่นเคยโดยครั้งนี้เขาก็ไม่ลืมที่จะปล่อยให้สัตว์เลี้ยงทั้งสองออกมาทำงานด้วยเช่นกัน เขามอบปลาให้พวกมันอย่างละตัวเป็นค้าจ้างเล็กๆ ยังไงเขาก็มาถึงทะเลแล้วจะหาปลาเพิ่มก็ไม่ใช่เรื่องยากอันใด


            “ฝากพวกเจ้าด้วยนะ” ชายหนุ่มไม่รู้ว่าที่พูดไปพวกมันจะเข้าใจรึเปล่าแต่อย่างน้อยสัตว์ก็น่าจะเข้าใจความรู้สึกที่เขาต้องการจะสื่อละมั้ง

โฮ้กปิ้ป

            สัตว์ทั้งสองส่งเรียกร้องก่อนจะแยกย้ายกันออกไปอวดโฉมของตนเอง


            เมิร์กนั่งประจำรอที่ร้านอย่างใจเย็นโดยก็ตะโกนเรียกลูกค้าไปพลางๆไม่นานลูกค้าคนแรกก็มาถึง และเริ่มเข้ามาเรื่อยๆจนแน่นขนัด


           มันเยอะจนเมิร์กไม่มีโอกาศถามหาตัว หวงเฟยฉู่ เลย จนกระทั่งมรสุมกำไรหายไป ก็เหลือเพียงชายเพียงคนเดียวที่ยืนดูอยู่


            “สวัสดีครับ” เมิร์กกล่าวทักทายกับลูกค้าคนสุดท้ายที่เป็นชายหนุ่มท่าทางอายุแก่กว่าตน


            “สวัสดี ข้าต้องการซื้อเสื้อตัวนี้” ชายผู้นั้นทำการหยิบเสื้อยืดสีสันแสบใสจากเฉิงตูขึ้นมาให้เมิร์กดู


            “ราคา450ตำลึงครับ มันเป็นของจากปาสู่ก็เลยมีราคาสูงขึ้นมาหน่อย” เมิร์กกล่าวราคาพร้อมแจกแจงเหตุผลให้อีกฝ่ายฟังทันที


            เขารู้ว่าราคานี้ค่อนข้างสูงมากสำหรับการเป็นเพียงเสื้อยืดที่ใส่ในชีวิตประจำวัน


            แต่ด้วยลักษณะเฉพาะตัวและแหล่งที่มาของมันเมิร์กเชื่อว่าราคานี้คือราคาที่เหมาะสมกับมัน


            ลูกค้าหนุ่มหลังจากได้ฟังก็ยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา“งั้นรึ พอจะลดลงได้ไหม ปาสู่จากนี่เองก็ไม่ได้เดินทางลำบากเหมือนแต่ก่อนแล้วนี่?”


            เมิร์กที่ได้ฟังก็เห็นด้วยกับเหตุผลของอีกฝ่ายปาสู่กับฉิงโจวถ้าตามแผนที่อาจจะไกล แต่ก็ไม่ได้ไกลเกินเอื้อม จะรอพ่อค้าคาราวานคนอื่นผ่านมาแล้วดูราคาอีกทีก็ไม่สาย


            แถมนี่เป็นเสื้อผ้าทั่วไปจะหาที่ไหนก็เหมือนๆหรือคล้ายๆกัน


            “ข้าเข้าใจแล้ว 400เป็นไง?”เมิร์กลดราคาลงประมาณอาหารถูกๆหนึ่งมื้อ สำหรับคนทั่วไปอาจจะพอเรียกได้ว่าเยอะละมั้ง?


            “300..” ชายเบื้องหน้าเมิร์กพูดสั้นๆได้ใจความ


            เมิร์กยิ้มเครียดเล็กน้อยก่อนที่จะนึกอะไรดีๆขึ้นมาได้


            ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นแล้วเริ่มแผนการสดๆร้อนๆในหัวทันที


            “380” เมิร์กเริ่มแผนการโดนลดราคาจากที่เสนอไปลงมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเพื่อยั่วโมโหอีกฝ่าย


            “310” ชายวัยกลางคนได้ยินก็ทำการต่อราคาอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเริ่มบูดบึ้ง


            “350”  เมิร์กยังคงยิ้มและดำเนินแผนของตัวเองต่อไป


            “320 ข้าไม่มีเงินให้มากกว่านี้แล้ว หากไม่ได้ข้าก็จะไปเดี๋ยวนี้” ชายผู้นั้นพูดด้วยน้ำเสียงแฝงอารมณ์โกรธเล็กน้อยปนออกมา


            “ข้ามีข้อเสนอให้ท่านจะว่ายังไงครับ?” เมิร์กพูดด้วยน้ำเสียงดูน่าเชื่อถือ


            ลูกค้าชายที่ได้ยินก็หูผึ่งตั้งใจฟัง


            “หากท่านมีข้อมูลเกี่ยวกับ หวงเฟยฉู่ข้าจะขายให้ท่านในราคาเพียง200ตำลึงเพียงเท่านั้น ข้ามีเรื่องสำคัญที่ต้องพบเขาจริงๆ” เมิร์กเปลี่ยนสีหน้าจากเจ้าเล่ห์เป็นแกมขอร้องปนน่าสงสาร เขาไม่ได้โกหก เขามีเรื่องสำคัญที่ต้องถามจากหวงเฟยฉู่จริงๆนี่นา


             ลูกค้าชายเมื่อได้ยินก็เงียบไปขณะหนึ่งก่อนจะพูดออกมา
             "300ชั่งแล้วข้าจะบอก" เขาพูด             "ตกลง.. เจ้าเสือมานี่สิ" เมิร์กตอบตกลงกับชาวหนุ่มโดยเรียกเจ้าเสือขาวมายืนอยู่ข้างๆ เขาไม่ได้ขู่เลยนะ จริงๆ

@Admin




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x10
x10
x10
x25
x4
x1000
x6
x6
x1
x10
x1
x20
x12
x1
x15
x140
x2
x30
x10
x10
x134
x3042
x1
x5
x5
x70
x2
x8
x2
x84
x50
x140
x30
x40
x12
x8
x13
x2
x1
x328
x10
x1
x1
x1
x3
x25
x46
x30
x5
x2
x10
x45
x1
x20
x9
x30
x58
x27
x1
x100
x1
x23
x6
x2
x1
x825
x940
x1699
x16
x21
x20
x52
x30
x78
x50
x10
x53
x120
x10
x77
x6
x151
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x220
x6404
x100
x40
x1461
x200
x1000
x218
x56
x500
x123
x33
x450
x5
x335
x20
x55
x2900
x89
x8
x18
x7
x2
x25
x101
x10
x388
x200
x150
x77
x9999
x134
x425
x100
x160
x113
x140
x4100
x1512
x30
x91
x431
x70
x702
x80
x2060
x1060
x731
x160
x79
x30
x221
x375
x4
x20
x206
x1
x54
x1
โพสต์ 2018-7-5 22:51:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-7-6 08:52


ขายของกันเล็กน้อยพอเป็นพิธีชีวิจะได้มั่งมีศรีสุข

คืนนี้ที่ย่านการค้าเมืองหลั่นเยี่ย พ่อค้าหนุ่มแปลกหน้าที่มาพร้อมกับรถม้าคันงามได้มาจอดเทียบฝั่งถนนภายในตัวเมือง


          รถม้าของเขาตั้งอยู่ห่างจากตลาดปลาพอสมควรเนื่องด้วยปัญหาด้านกลิ่นคาว


          เจ้าของร้านนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเมิร์กที่กำลังจะขายของเพื่อหากำไรเข้าร้าน


          “หืบ” เมิร์กแบกลังสินค้าของมาวางหน้าร้านอย่างเป็นระเบียบแผ่นไม้จำนวนมากถูกก่อขึ้นเป็นเผิงเล็กๆตามปกติ


          ชายหนุ่มทำการจัดแจงสินค้าไว้ตามแผงลอยและวางกล่องที่บรรจุสินค้าชนิดนั้นจำนวนมากเอาไว้เบื้องล่าง


          “แบบนี้คงพอแล้วละมั้ง” เมิร์กลองนับจำนวนสินค้าที่วางเอาไว้ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ


          เขาไม่รู้ว่าต้องการขายเท่าไหร่ซะด้วยสิแถมเวลาสินค้าหมดก็ไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีอะไรเลยด้วยซ้ำ


          ‘น่าจะพอละมั้ง?’ ชายหนุ่มเก็บความสงสัยไว้ในใจแล้วเริ่มประกาศหาลูกค้าเข้าร้าน


“เสื้อผ้าครับ เสื้อผ้าถูกๆ”

          เสียงของเมิร์กนั้นไม่ดังมากเพราะเกรงใจคนอื่นๆที่น่าจะนอนกันไปบ้างแล้วแต่ก็ยังมีบางส่วนที่เดินเที่ยวกลางคืนกันอยู่เลยมาขาย


       เหล่าผู้คนที่เที่ยวกลางคืนหันมาให้ความสนใจบ้างแต่ก็น้อยกว่าปกติอยู่พอสมควรเพราะว่ามันมืดคนเลยมองไม่ค่อยเห็นถึงความงามของเนื้อผ้า
         
แต่ก็มีลูกค้าเดินเข้ามาอยู่บ้าง



          โดยลูกค้าส่วนใหญ่นั้นเป็นผู้ชายที่กำลังควงแขนสตรีเอาไว้เป็นส่วนใหญ่...


          ‘พวกท่านพามาจากไหนกันเยอะแยะเนี่ย.....’ เมิร์กคิดขณะยืนเงินทอนให้กับลูกค้าหนุ่มๆทั้งหลายดูจากการแต่งหน้าและท่าทางของสตรีข้างกายส่วนใหญ่พวกนางไม่น่าใช่คนรักถาวรของพวกเขาแน่ๆ


          ยังไงก็ไม่ใช่แน่ๆ... เพราะพวกนางเล่นสูบเงินกันชนิดที่ว่าไม่เผื่ออนาคตเลย ให้ตายสิ


@Admin
@STAFF_โรลทำงาน

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +1097 เงินตำลึง +8000 ความหิว -11 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 1097 + 8000 -11 + 6

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x10
x10
x10
x25
x4
x1000
x6
x6
x1
x10
x1
x20
x12
x1
x15
x140
x2
x30
x10
x10
x134
x3042
x1
x5
x5
x70
x2
x8
x2
x84
x50
x140
x30
x40
x12
x8
x13
x2
x1
x328
x10
x1
x1
x1
x3
x25
x46
x30
x5
x2
x10
x45
x1
x20
x9
x30
x58
x27
x1
x100
x1
x23
x6
x2
x1
x825
x940
x1699
x16
x21
x20
x52
x30
x78
x50
x10
x53
x120
x10
x77
x6
x151
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x220
x6404
x100
x40
x1461
x200
x1000
x218
x56
x500
x123
x33
x450
x5
x335
x20
x55
x2900
x89
x8
x18
x7
x2
x25
x101
x10
x388
x200
x150
x77
x9999
x134
x425
x100
x160
x113
x140
x4100
x1512
x30
x91
x431
x70
x702
x80
x2060
x1060
x731
x160
x79
x30
x221
x375
x4
x20
x206
x1
x54
x1
โพสต์ 2018-7-7 19:17:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-7-7 20:03

                100ชั่ง อืม ก็ยังดี ถูกกว่ารอบที่แล้ว ล่อไปตั้ง300ชั่งกว่าจะยอมนำทาง

เมิร์กตอนนี้อยู่เบื้องหน้าประตูเข้าย่านการค้าหลั่นเยี่ย เขามาตามหาคนที่พอจะรู้จักกับหวงเฟยฉู่ณ ที่แห่งนี้


          หากจะให้เล่าว่าทำไมมาอยู่ที่นี่ก็คงต้องขอย้อนกลับไปเมื่อไม่นานมานี้




          ที่น้ำตก
          เมิร์กนำร่างไร้ชีวิตที่ชุ่มน้ำขึ้นมาวางไว้บนฝั่ง


          แต่จู่ๆเจ้าเสือก็เดินเข้ามาหาเขาใกล้ๆแล้วใช้กรงเล็บทิ่มลงไปในเลือดปล่อยให้หยดเลือดไหลออกมาก่อนจะชี้จึ๋งๆใส่มันพร้อมกับชี้ไปข้างหลังของเมิร์กที่เป็นน้ำตก


          “น้ำตกน้ำ ถังน้ำ!!” เมิร์กลองถามด้วยภาษามนุษย์


          เจ้าเสือที่ได้ยินก็พยักหน้าหงึกหงักเป็นการตอบว่าใช่


          “คนๆนี้คือเจ้าของเลือดที่บ่อน้ำ?”


          โฮกปิ้บ เจ้าเสือคำรามอย่างยินดีที่นายของตนเข้าใจมัน



          เพราะเหตุนี้เมิร์กเลยต้องตรวจสอบให้แน่ใจโดยการเดินทางกลับมาที่เมืองหลั่นเยี่ยเพื่อตามหาคนที่รู้จักหวยเฟยฉู่


          “พอจะรู้จักคนที่รู้จักหวยเฟยฉู่ไหมครับ?”เมิร์กถามชายแปลกหน้าที่กำลังเดินอยู่


          “อ่อ ลองไปถามเถ้าแก่ร้านนั้นดูสิ”พูดเสร็จเขาก็เดินจากไป


          สถานที่ที่เขาต้องเข้าก็คือร้านค้าธรรมดาภายในย่านการค้าหลั่นเยี่ย สถานที่ที่พ่อค้าอย่างเขาสามารถเข้าถึงได้สะดวกสบายโชคดีจริงๆ


          โดยเขาได้ติดต่อผ่านหญิงสาวที่เป็นเสี่ยวเอ้อห์ในนำทางเขาไปหาเถ้าแก่โดยเขาอ้างว่ามาทำธุระเล็กน้อยเนื่องด้วยใบรับประกันพ่อค้าทำให้เขาสามารถเข้าพบเถ้าแก่ได้อย่างง่ายดาย


          “มีธุระอะไร” เถ้าแก่ที่กำลังทำงานของตนอยู่เงยหน้าขึ้นมาถามเมิร์ก


          “ท่านพอจะมีเวลาว่างไปตรวจสอบศพให้ข้าหน่อยได้ไหม” เมิร์กถามกับเถ้าแก่ที่กำลังทำงานอยู่ด้วยใบหน้าจริงจัง


          “อืม ถ้าเจ้ายินดีจ่ายค่าเสียเวลาให้ข้าสัก100ชั่ง ข้าก็ยินดีไปกับเจ้านะ”เถ้าแก่หนุ่มวางปากกาขนนกลงแล้วมันมาตอบกลับเมิร์ก


          “ตกลง” เมิร์กตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงมั่นคงคนที่แล้วขอ300คนนี้ขอแค่100เดียว ทำไมแค่นี้จะจ่ายไม่ได้


          ‘ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายที่นอนอยู่ไม่ใช่ หวงเฟยฉู่จากข้อมูลที่มาแล้วก็เถอะ แต่ตรวจให้แน่ไปเลยอาจจะดีกว่า’


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -100 ชื่อเสียง +35 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -100 + 35 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x10
x10
x10
x25
x4
x1000
x6
x6
x1
x10
x1
x20
x12
x1
x15
x140
x2
x30
x10
x10
x134
x3042
x1
x5
x5
x70
x2
x8
x2
x84
x50
x140
x30
x40
x12
x8
x13
x2
x1
x328
x10
x1
x1
x1
x3
x25
x46
x30
x5
x2
x10
x45
x1
x20
x9
x30
x58
x27
x1
x100
x1
x23
x6
x2
x1
x825
x940
x1699
x16
x21
x20
x52
x30
x78
x50
x10
x53
x120
x10
x77
x6
x151
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x220
x6404
x100
x40
x1461
x200
x1000
x218
x56
x500
x123
x33
x450
x5
x335
x20
x55
x2900
x89
x8
x18
x7
x2
x25
x101
x10
x388
x200
x150
x77
x9999
x134
x425
x100
x160
x113
x140
x4100
x1512
x30
x91
x431
x70
x702
x80
x2060
x1060
x731
x160
x79
x30
x221
x375
x4
x20
x206
x1
x54
x1
โพสต์ 2018-7-11 23:07:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-7-11 23:23


           หลังจากที่ออกจากบริเวณกระท่อมที่เป็นจุดเกิดมาแล้ว ชายทั้งสามและเหล่าสัตว์ๆก็ออกมาเดินทอดน่องในบริเวณในกลางเมืองซึ่งเป็นย่านการค้าแห่งนี้เสียงผู้คนมากมายที่ดังขึ้นต่อเนื่องไม่ทำให้ความคิดที่กำลังนึกหาตัวผู้ต้องหาที่แท้จริงหยุดลงเลยชายหนุ่มผมดำขลับมองไปยังสุนัขนามว่าเหยาเหยาที่เดินนำพวกเขาเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเจ๋า อี้ที่อยู่ๆก็เอ่ยบทสนทนาขึ้นมา

            “ผู้ต้องสงสัยคือหานต้าฉีแห่งตระกูลหาน เป็นคุณชายที่เมืองนี้แหละแต่ข้าสงสัยว่าคนสังหารคงไม่ใช่เขา” เสียงพูดของเจ๋าอี้ที่ลดลงอย่างผิดสังเกตอย่างเห็นได้ชัด“ข้าสงสัยเถ้าแก่โรงเตี๊ยมที่สุด แต่น่าเสียดายที่ไม่มีหลักฐานใดๆเลย

            “นั่นสินะขอรับ”เหวินเหวินได้แต่ยิ้มแห้งๆ เออออตามมือปราบอย่างเจ๋าอี้ ความจริงเขาเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรสักเท่าไหร่“ทำไมท่านถึงสงสัยเขาล่ะ?

            “เพราะเถ้าแก่อยู่ๆก็ติดป้ายประกาศเหมือนเจตนาจะหนีไปไกลๆจากเมืองอีกอย่างตอนเจ้ามาพบข้า ข้าเองก็เห็นเสี่วเออห์เถ้าแก่แว๊ปๆ ก่อนจะทำเป็นชมนกชมไม้

            ได้ยินเจ๋าอี้พูดถึงเรื่องประกาศจนทำให้ตนนึกถึงป้ายประกาศที่ตนพึ่งไปดูมาจำได้รางๆว่ามีประกาศหนึ่งที่ให้ค่าตอบแทนที่สูงลิ่วจนน่าประหลาดใจอาจจะเป็นประกาศที่เจ๋าอี้กำลังพูดถึงอยู่ก็เป็นได้

            เพียงที่กำลังนึกถึงมันอยู่ไหล่ของเขาก็ถูกตบเบาๆจากมือราบที่มาด้วยกันเขาที่มองไปทางเจ๋าอี้เหมือนกำลังถามเป็นนัยต์ๆ แต่ก็ได้คำตอบมาก่อนที่เขาจะเอ่ยถามอะไรออกไป

            “เจ้าคงรู้ใช่ไหมว่าควรทำอย่างไรจากนี้ข้าขอฝากด้วย

            “ให้ข้าจัดการหรือขอรับ?” เอ่ยถามออกไปก่อจะหันไปมองอาเค่อที่ยืนมองอยู่ด้านหลังเขาอีกฝ่ายไม่มีท่าทีร้อนหนาวอะไรทั้งสิ้นก็ยิ่งทำให้ตัวรู้สึกว่าได้รับงานที่ค่อนข้างท้าทายในการใช้ความคิดของเขาไปอีก

            “ใช่ เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งเจ้าเมืองก่อน” พูดจบก็เดินออกไปทันทีโดยทิ้งเหยาเหยาไว้ด้วยเหวินเหวินที่มองสิ่งมีชีวิตที่เหลือรวมถึงอาเค่อก็พลางถอนหายใจออกมา

            สี่เท้าของสุนัขสายสืบเดินทำทั้งหมดไปตามย่านการค้าขณะที่มีคนหนึ่งคิดไม่ตกกับสิ่งที่ควรจะทำต่อจากนี้ครั้นว่าเขาจะไปดึงสัญญาจ้างนั้นอีกครั้งก็เป็นเรื่องากที่เถ้าแก่จะไม่รู้เรื่องเลยตามที่เจ๋าอี้บอกมาคือเถ้าแก่โรงเตี๊ยมท่านนั้น อาจจะรู้แล้วด้วยซ้ำว่าทั้งเหวินเหวินและอาเค่อมาช่วยเหลือสายสืบ

            ใครเล่าจะยอมให้สืบถึงตัวได้ง่ายเพียงนั้น

            “คิดอะไรอยู่ตอนนี้?” อาเค่อเอ่ยถามออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของเหวินเหวินดูคิดไม่ตกมานานสองนาน

            “ตอนนี้ในหัวข้าว่างเปล่าไปหมด”เหวินเหวินเอ่ขึ้นก่อนจะมองไปยังของตามย่านการค้าที่มีมากมายให้เลือกสรร หากเป็นแต่ก่อนเขาเองก็คงจะครึกครื้นกับมันแล้วโผเข้าหาแล้ว

            “ไม่ลองขอความช่วยเหลือใครสักคนดูล่ะ

            “ใครล่ะ??

            “พ่อค้าที่พี่เหวินเคยให้ข้าวสารไปอาจจะยังว่างอยู่ก็ได้นะ”อาเค่อที่เสนอออกมาแบบไม่คิดอะไรผิดจากอีกคนที่หันมองเด็กชายที่อายุอ่อนกว่าตน

            “ไม่คิดว่าเป็นการรบกวนเขามากไปหรือแต่ว่า.. ถึงตอนนี้แล้วจะลองดูละกัน”เหวินเหวินเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินนำไปซื้อม้วนกระดาษบริเวณนั้นเพื่อเขียนข้อคามถึงพ่อค้าอย่างไรเกอจื่อก็คงจะจำได้ว่าควรจะไปที่ไหน

            ถึงพ่อค้าที่เคยช่วยข้าน้อย

            อาจจะดูกะทันหันไปแต่ต้องการให้ช่วยเหลืออะไรสักอย่างได้หรือไม่ข้ามาสืบคดีที่ต้องการนกต่อเพื่อไปรับงานช่วยเถ้าแก่โรงเตี๊ยมเมืองหลั่นเยี่ย คนที่พวกข้าสงสัยว่าเป็นผู้ต้องหาในคดีฆาตกรรมครั้งนี้หากท่านกำลังเดินทางผ่านเมืองหลั่นเยี่ย อยากจะขอแรงท่านสักหน่อยข้าสัญญาว่าจะให้ค่าตอบแทนแก่ท่านแน่นอน
            สัญญาจ้างที่ 2 เมืองหลั่นเยี่ย
เหวินเหวิน




            ม้วนกระดาษถูกส่งให้นกพิราบสีขาวอย่างเกอจื่อส่งไปให้เหวินเหวินที่มองนกพิราบบินออกไปอีกทางก่อนจะถอนหายใจออกมาเขาที่มองสุนัขสายสืบพลางยิ้มเล็กน้อยหวังเพียงแค่ว่าพ่อค้าคนนั้นคงไม่โหดร้ายขนาดที่ต้องเมินจดหมาของเขาไป

            แต่สำหรับในความคิดของเหวินเหวินแล้วหากเป็นเขาการต้องมาลำบากทำอะไรที่ไม่ใช่กิจธุระของเขาใครๆก็ไม่อยากทำทั้งนั้นแหละ

            ยกเหวินเหวินเหวินคนหนึ่งกระมั้งที่ชอบวิ่งใส่ปัญหาของชาวบ้าน จนทำให้ตัวเองพลอยเหนื่อยไปด้วย

            ชายหนุ่มหยิบหมั่นโถวขึ้นมาให้เหยาเหยากินไปพลางขณะที่กำลังยืนพักที่ใจกลางย่านการค้าอยู่สายตาที่สอดส่องไปทั่วคล้ายกำลังเลือกว่ากำลังจะซื้ออะไรดีแต่ตอนนี้เขาเองก็ไม่อยากได้อะไรแล้วล่ะ

            “อาเค่ออยากได้อะไรไหม

            “ไม่ล่ะ..” อาเค่อส่ายหัวไปมาขณะที่มองไปยังเหยาเหยากำลังกินหมั่นโถวอยู่“แล้วต่อไปพี่เหวินจะไปไหนต่อล่ะ

            “นั่นสิ..” เหวินเหวินพูดพลางกอดอกมองเหยาเหยากินหมั่นโถวอยู่อยู่ๆหูตูบของสัตว์สี่เท้าอย่างเหยาเหยาก็กระดิกไปมาก่อนจะร้องเห่าดังลั่นแล้วผลุนผลันวิ่งออกไปทันที

            “อะไรน่ะ!” เห็นดังนั้นทหารหนุ่มก็ไม่รอช้าที่จะวิ่งตามเขาโยนสัมภาระให้อาเค่อที่อู่ด้านหลังก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าตามไปโดยได้ยินเสียงวิ่งของอาเค่อและหมาป่าตามมาติดๆ

มอบหมั่นโถว 20 ลูก ให้ เหยาเหยา


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +77 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 77 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่ล้ำค่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x100
x50
x324
x107
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x9
x27
x50
x20
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x30
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42
โพสต์ 2018-10-2 00:37:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LinJieoya เมื่อ 2018-10-2 00:41


มันแพงเกินไปหรือปล่าว?..

        ร่างของหญิงสาวและชายหนุ่ม นั้นเดินมาตามย่านการค้า เธอนั้นเดินนำเขาเข้ามาด้านในย่านการค้าที่พลุ่งพลาน เนื่องจากว่าจำเป็นต้องหาร้านค้าเพื่อที่จะมาจัดการในการทำร้านค้า หญิงสาวจ้องมองรอบๆ ก่อนที่จะเดินเข้าไปถามร้านค้าแถวนั้น เนื่องจากว่าเธอก็ไม่ใช่คนที่นี้ จะไปรู้ได้อย่างไรว่าใครนั้นเป็นคนขายอะไร หรือไม่ขายอะไร.. หรือมีใครที่กำลังขายที่ดินหรือเซ้งร้าน

        “แม่ค้า ท่านพ่อรู้จักร้านแถวนี้ที่มีร้านค้าแบบรอเซ้งต่อหรือปล่าว?” เป่าหลิงเอ่ยถาม ก่อนที่แม่ค้าคนนั้นจะตอบรับนางแล้วยืนคิดอยู่สักครู่ เขาหันมองด้านหลังเห็นว่าเป็นชาวนอกด้านที่เคยโผล่มาหางานในช่วงนี้อยู่ด้วย นางจ้องมองก่อนที่จะนึกได้

        “อ้อ มีอยู่ๆ มีร้านอัญมณีตรงนั้นกำลังจะย้ายร้านพอดี ข้าไม่แน่ใจนะว่าให้ที่อื่นทำไปหรือยัง พวกเจ้าลองไปถามดูนะ อ้อแม่นาง..เจ้าเป็นชาวฮั่นหรือนอกด้านหรือ? เสื้อผ้าดูแปลกตาเหลือเกิน..แต่นี้ดูเป็นไหมเนื้อดีมากเลยนะเนี้ย?” แม่ค้าคนนั้นพูดถาม หญิงสาวก็ได้แต่ยิ้มแล้วตอบรับและตอบคำถามแก่นาง “อ้อ ข้าเป็นชาวฮั่นเจ้าค่ะ พอดีพึ่งออกเดินทางเลยได้เสื้อผ้ามา จะเข้าใจผิดก็ไม่แปลกอะไร..ขอบใจท่านมากนะเจ้าคะ” เธอกล่าว

       ก่อนที่จะเดินไปพร้อมกับเยี่ยฝาน ชายหนุ่มนั้นจ้องมองนางด้วยความสงสัย.. นางดู..สบายๆจังเลย “แม่นาง..ที่แถวนั้นแพงมากเลยนะ? มันจะเป็นการรบกวนเงินทุนเกินไปหรือปล่าว?..แม้ทำเลจะดี แต่ราคาก็สูงเอาเรื่อง” เขากล่าวถาม

       “ท่านอยากให้คนมากินร้านท่านเยอะๆหรือไม่เล่า?” นางกล่าวถามกลับ

        “ก็อยากขอรับ..แต่ข้าแค่เป็นห่วงเพียงเท่านั้นเอง แม้แม่นางจะดูเหมือนลูกคุณหนูผู้งดงามจากตระกูลใหญ่ก็ตามที” เขากล่าวเขินๆ ก่อนที่จะเกาแก้มของตนเองแก้เขิน เพราะว่าได้มาเดินเคียงคู่หญิงงามเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อย.. ไหนจะรอยยิ้มที่แสนเป็นมิตรนั้นอีกเล่า มันทำให้เขาตกหลุมรักนางได้อย่างง่ายๆเลยนะ

       “งั้นก็ต้องเลือกทำเลดีๆ ทำเลดีมีชัยไปกว่าครึ่ง… ฮ่ะๆ นี้ข้าเหมือนคุณหนูตระกูลผู้ดีเช่นนั้นหรือ..ทั้งบ้านข้ามีเพียงท่านพ่อและข้าเพียงสองคนเท่านั้นล่ะ” นางกล่าวยิ้มๆ ใช่แล้ว ก็ทั้งบ้านมีกันอยู่สองคนเท่านั้นนี่หว่า…

       “เช่นนั้นหรือขอรับ..ข้าเองก็ตัวคนเดียวเหมือนกัน..เพราะว่าข้าต้องอพยบมาอยู่ที่นี้” เขากล่าวก่อนที่หญิงสาวจะจ้องมองชายหนุ่มนางจับไหล่ของเขาเหมือนเป็นการปลอบ “ไม่ต้องเป็นห่วงนะ หากเราสร้างร้านกันเสร็จแล้ว ข้าจะมาบ่อยๆ หากข้ามีเพื่อนข้าจะแนะนำเขาด้วยแล้วกัน” หญิงสาวกล่าวอีกครั้ง ตอนนี้ชายหนุ่มนั้นมีกำลังใจขึ้นมากนางดูเป็นคนดีกว่าที่เขาจะรู้ได้เสียอีก

       แต่ตอนนี้เหมือนจะมีผีเสื้อตนหนึ่งมองนางด้วยสายตาเหมือนกับว่า ‘ตอ..แหล’

       .
       .

       เวลาผ่านไปสักครู่ พวกเขาก็เดินกันมาจนเจอร้านอัญมณีที่เขาบอก หญิงสาวนั้นจ้องมองร้านที่ดูเหมือนจะเป็นร้านค้าขนาดกลาง สภาพก็ยังคงดีอยู่เปลี่ยนซื้อข้าวของมาต่อเติม เพิ่มใส่ก็ใช้งานได้แล้ว โครงสร้างร้านก็แข็งแรง เพราะฉะนั้น มันก็คงเป็นเรื่องปกติที่ราคามันจะสูง แถมยังเป็นร้านค้าที่ทำเลดี มีผู้คนเดินผ่านไปใครมากันเรื่อยๆด้วยซ้ำไป..

        “เถ้าแก่ร้านอยู่ตรงนี้หรือไม่เจ้าคะ ข้าจะมาถามเรื่องร้าน เห็นว่าเถ้าแก่จะเซ้งร้านน่ะเจ้าค่ะ” เป่าหลิงเอ่ยถามเสี่ยวเอ๋อห์ภายในร้าน แต่ทว่าเมื่อเขาได้ยินเขาก็หัวเราะเล็กน้อย ชายคนนั้นดูไม่เหมือนคนแก่เท่าไรนัก “ข้านี้ล่ะเถ้าแก่ร้าน..พวกเจ้าจะอยากสอบถามราคาเซ้งร้านเช่นนั้นหรือแม่นางคนงาม” เขาพูดขึ้น หญิงสาวจ้องมองเขา แล้วยิ้มหวานๆให้..

       ตอนนี้นางเห็นหัวงูที่ขึ้นมาด้านบนหัวของชายคนนี้เขาเสียแล้ว เขานั้นจ้องมองเนินอกของนางไม่ได้กระพริบ ใบหน้าหวาน ทรวดทรงองค์เอวที่ได้รูปนั้นอีกเล่า!! อุ๊ ว ว สวรรค์สรรค์สร้าง!! “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ข้าอยากจะสอบถามว่าท่านจะขายร้านหลังนี้ใช่หรือไม่? ข้าอยากจะเซ้งร้านของท่าน” นางกล่าว ก่อนที่เถ้าแก่จะยิ้มน้อยๆ …

       “ใช่ ...แพงอยู่น่า เจ้าจะไหวหรือ?..ข้าขายราคาพิเศษให้ได้นะ..” เขากล่าวเสียงต่ำ พลางกอดอกของตนเอง แต่ดวงตากลับไม่กระพริบไปจากร่างกายของหญิงสาว ส่วนเป่าหลิงนั้นนางรับรู้อยู่แล้วแต่มันเป็นเรื่องปกติและธรรมดา แต่ทว่าสำหรับเยี่ยฝางเมื่อเขาเห็นหญิงสาวโดนลวนลามทางวาจาและสายตาเขาก็ถึงขั้นกำลังจะเดินไปแยกนางออกจากเขา แต่ทว่ากลับโดนมือของหญิงสาวจับไว้ก่อน

       “งั้นช่วยบอกราคานั้นมาได้หรือไม่เจ้าค่ะ ข้าจะจ่ายเป็นเงินชั่งไปเลย”

       นางกล่าวขึ้นยิ้มๆ แต่เมื่อเยี่ยฝางได้ยินเขาก็รู้สึกตกใจน้อยๆ ว่านางพูดอะไร หากเขาเรียกราคาที่สูงเกินไปนั้นนางจะแย่เอา เขาก็ไม่อยากให้นางรู้สึกไม่ดีด้วยซ้ำไป หญิงสาวก็คลียิ้มอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่ทว่าชายหนุ่มนี้สิ เรียกว่าเสียวแทนเป็นเท่าตัว

       “โอ้...ก็ 5000 ชั่ง” เขากล่าว ก่อนที่จะหยิบพัดออกมาพัดให้ตนเอง เขาคลียิ้มมองหญิงงามตรงหน้า หน้าตาเหมือนกับว่าหวังฟันเต็มที่ แต่ทว่าเมื่อหญิงสาวได้ยินดังนั้นก็ค่อยๆหยิบถุงเงินชั่งออกมา นางวางลงบนโต๊ะด้านหน้าของตนเองที่กั่นระหว่างเถ้าแก่ร้านกับนาง “นับดูได้ ครบจำนวนแน่นอน” นางกล่าวยิ้ม ก่อนที่ชายเถ้าแก่จะให้ลูกร้านไปนับ ก่อนที่เข้าจะจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า

       “โฮ่ะๆ..ข้าไม่ได้เจอคนหนุ่มสาวไฟแรงแบบนี้ตั้งแต่เมื่อใดกันนะ?” เขาพูดยิ้มๆ .. “เอาเถอะๆ ..ข้าไม่แกล้งแล้วก็ได้ แต่หากแม่นางสนใจชายแก่เมื่อใด ก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ พอดีว่าข้าจะย้ายไปอยู่กับหลายชายเลยต้องเซ้งร้านนี้น่ะ...ข้าเป็นเศรษฐีร้านอัญมณีแห่งเมืองนี้...อย่างไรก็..เก็บไว้เป็นตัวเลือกแล้วกัน..หากแต่ถ้าเจ้าหนุ่มนั้นหึงหวงก็ไม่เป็นอะไร” เขากล่าวตรงๆ นั้นทำให้เยี่ยฝางทั้งเขินทั้งรู้สึกไม่รู้จะทำอย่างไร..

       เขากล่าวจาบจ้วงนาง แต่ทว่าเขากลับทำอะไรไม่ได้เลย

       “โอ้..ไม่นึกเลยว่าท่านจะเป็นปู่คนแล้ว นี้ท่านมีหลานแล้วหรือ ไม่นึกเลย? ท่านดูเด็กกว่าที่เห็นนะเจ้าคะ” หญิงสาวกล่าว นางนั่งลงตรงข้ามอย่างรู้สึกสบายๆกับสิ่งที่เกิดขึ้น ส่วนชายหนุ่มนั้นก็ได้แต่นั่งทำตัวเจียมๆ .. ความจริงจำนวนเงินนั้นก็ทำให้เขาตกใจไม่น้อง ตั้ง 5000 ชั่ง มันเยอะเกินกว่าที่เขาจะรบกวนนาาง แต่ทว่าอยู่ๆนางก็วางเงินลงไปทันทีโดยที่ไม่ได้อะไรกับเขาเลย.. นางช่วยเขาถึงขนาดนี้เลยเช่นนั้นหรือ?

       “โฮ่ะๆ..ก็นะ ข้ายังแตะปี๊ปดังนะจะบอกให้”

       เขาหัวเราะอย่างชอบใจหญิงสาวที่รู้จักประจบประแจงคนแก่ หลังจากนั้นไม่นานเสี่ยวเอ๋อห์ก็เดินมาแล้วบอกว่าจำนวนเงินครบ และนี้ก็เป็นไปตามข้อตกลง เขาขายมันให้กับเธอ แต่ที่ดินนี้ หญิงสาวให้เขียนให้ในนาม เยี่ยฝาง เป็นเจ้าของเลย ชายหนุ่มเมื่อได้ยินก็ถึงขั้นเกรงใจและปฎิเสธอย่างหนัก แต่นางกลับบอกให้เขามัดมือชก แล้วให้เขาเป็นเจ้าของกิจการโดนทันที

       “เรียบร้อยแล้ว..”





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ไหเฟิงจิ่วจ้าน
ชุดเปาสือ
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ดวงตาสวรรค์
กระบี่มารพันปี
ตัวเบาร่มนภา
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x100
x20
x1
x13
x5680
x2
x8
x5
x34
x1015
x8
x5030
x47
x9999
x100
x1000
x2
x1000
x500
x500
x500
x500
x2
x50
x4
x100
x3170
x30
x1
x73
x30
x600
x1004
x35
x560
x6
x2
x335
x282
x515
x1
x1