กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 184|ตอบกลับ: 7

{ เมืองเจียงเซี่ย } โรงเตี้ยมฉังเจียง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-5 00:13:26 |โหมดอ่าน




โรงเตี้ยมฉังเจียง

{ เ มื อ ง เ จี ย ง เ ซี่ ย }














【โรงเตี้ยมฉังเจียง】
โรงเตี๊ยมเปลี่ยบเสมือนที่พักของนักเดินทางผู้สัญจรอย่างเหนื่อยล้า
รับฝากม้า บริการอาหารและสุราต้นตำรับชาวหูหนาน
หากท่านกำลังมองหาสถานที่เอนหลังและพักเติมพลังก่อนเดินทางต่อ
ลองถามชาวบ้านก็จะพบว่าโรงเตี้ยมฉังเจียงคือสถานที่แนะนำของเมืองเจียงเซี่ย
เพราะเรามีพร้อมไม่ว่าอาหารเลิศรส ที่พักแสนสบาย และการร่ายรำสุดตระการตา!!




ชื่อกิจการ : โรงเตี้ยมฉังเจียง
เจ้าของกิจการ : กูเต๋อ ฉางสุ่ย 
เวลาปิดบริการ : ตลอดวันตลอดคืน
ประเภทร้าน : บริการที่พักและอาหารพื้นเมือง
บริการเปลี่ยนม้าและการแสดงยามค่ำคืน






คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

72

กระทู้

747

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
115
เงินตำลึง
6768
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
158
คุณธรรม
460
ความชั่ว
0
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-7-5 19:57:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-7-5 20:52

จดหมายถึงพี่ชาย

      หลังจากกลับมาจากหอบัณฑิตเด็กสาวได้เดินกลับไปที่นอกเมืองเพื่อพาเหล่าสหายของเธอที่ตอนนี้ประกอบไปด้วย วัว ช้าง ม้า แรคคูล นกฮูก ฮิปโป เต่า ลิง มิ้งค์ แมวป่า กวาง สิงโต แพะ บางทีผิงผิงก็อธิบายไม่ถูกเพราะมีมากมายจริงๆ(...)

      เธออยากฝากพวกเขาไว้สักที่จริงๆ นั้นแหละ แต่จะฝากไว้ที่ไหนไ้ดบ้างเล่า? โดยที่ไม่ต้องเป็นห่วงมากนัก เจ้าตัวได้แต่ยิ้มแห้ง… ก่อนจะพาพวกเขาทั้งหมดเดินเข้าไปในเมือง โดยเหล่าชาวบ้านต่างมองเธอเป็นตาเดียว ผิงผิงจะเป็นที่จดจำในเรื่องที่หากไปไหนมักจะมีขบวนสัตว์ติดตามหรือเปล่านะ? คงไม่หรอกมั่ง?

      เธอเดินไปที่โรงเตี้ยมพร้อมกับบอกเสี่ยวเอ๋อห์ว่าจะพักสองคืน และขึ้นไปพักผ่อนเพราะเธอไม่ได้คิดจะออกไปไหนตอนนี้อยากจะใช้ความคิดเสียมากกว่า เธอเลือกถูกแล้วหรือเปล่า? ที่จะเดินเส้นทางนี้แต่ก็นะ

      เธอเดินไปที่โต๊ะก่อนจะนำกระดานออกมาแล้วเขียนถึงพี่เฮ่า…


    ถึงพี่เฮ่า

      สวัสดีเจ้าค่ะพี่เฮ่า พี่สบายดีหรือไม่? ตอนนี้พี่กำลังท่องเที่ยวที่ใดอยู่? ข้าหลังจากขึ้นแผ่นดินก็ได้เข้าร่วมทดสอบ อาวุธ เลือกนาย คือ ทวนสุริยันค้ำฟ้า และข้าต้องสืบหาสถานที่คือ หุบเขาสามกษัตริย์ เจ้าค่ะ ข้าไม่มั่นใจว่าตนเองกำลังเดินบนเส้นทางที่อย่างไรดี ข้ารู้ตัวว่ามักจะหาเรื่องให้ตนเอง และอยากปกป้องผู้คนจนบางทีก็เดือดร้อนถึงตัวเองอีกตามเคย
      พี่เฮ่า พี่ช่วยชี้แนะข้าได้หรือไม่? ว่าข้าควรจะทำอย่างไรดีหากหลังจากได้รับทวนมาแล้ว…
จาก ผิงผิง

      เด็กสาวพับจดหมายก่อนจะใส่กระบอกไม้ไผ่แล้วผูกกับขาของหมั่นโถว เธออุ้มมันก่อนจะเดินไปที่หน้าต่าง

      “ฝากเจ้าส่งถึงพี่ชายข้าด้วย”

      เธอเอ่ยก่อนจะปล่อยให้หมั่นโถวบินออกไป ส่วนตนเองก็ไปชำระร่างกายก่อนเข้านอนตามปกติ


@Admin
@LingHao

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

72

กระทู้

747

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
115
เงินตำลึง
6768
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
158
คุณธรรม
460
ความชั่ว
0
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-7-6 08:23:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ไปสู่หอบัณฑิต




     “งิ๊ง---”

     เจียวเจียวมันมุดเข้ามาหาผิงผิงก่อนจะใช้อุ้งเท้าเล็กๆ ตบแก้มเธอเบาๆ ผิงผิงครางนิดๆ ก่อนจะลืมตาตื่น… นี่ยังเช้ามากอยู่เลย

     “อะไรกันเจียวเอ๋อห์”

     เด็กสาวลุกขึ้นนั่งก่อนจะอุ้มตัวมิ้งค์เข้ามากอดแล้วใช้แก้มถูไถมันพลางลูบหัวอย่างรักใคร่

     “หิวหรือ?”

     “งิ๊ง”

     “ฮ่าๆ ข้าฟังเจ้าไม่ออกหรอก เอาละ เราลงไปหาอะไรทานกัน”

     ผิงผิงวางเจียวเอ๋อห์ก่อนจะลงจากเตียงไปล้างหน้าล้างตาและสวมชุดแบบของบุรุษสีเขียวสดใสขอบขาวโดยที่มุมชายเสื้อปักลวดลายต้นไผ่ไว้ เธออุ้มเจียวเอ๋อห์ลงไปชั้นล่างพร้อมกับสั่งอาหารเช้าง่ายๆ มาทานและไม่ลืมผลไม้ของเจียวเอ๋อห์ หลังจากจัดการเรียบร้อยผิงผิงก็ไปหาสหายที่โรงเลี้ยงม้าบางตัวอาจอยู่สวนหลังโรงเตี้ยมเพราะขนาดที่ใหญ่

     “พวกเจ้าอยู่กันดีๆ เล่า”

     ผิงผิงเอ่ยก่อนจะเข้าไปเล่นกับพวกเขาสักพักก็เดินออกมาเพื่อไปที่หอบัณฑิตในยามเว่ย… หากแต่มีเวลาหลายชั่วยามกว่าจะถึงยามเว่ย ระหว่างนั้นเธอเลือกที่จะพาเจียวเอ๋อห์เดินเล่นไปพลางดูรอบๆ ไปพลาง เมืองแห่งนี้ค่อนข้างสงบแตกต่างจากเมืองอื่นเล็กน้อย(?) หรือเพราะที่นี่แหล่งรวมตัวของบัณฑิตกัน? แต่ก็ไม่น่าใช่กระมั่งนะ?

     "ซาลาเปาร้อนๆ จ้า!"

     แม่ค้าตะโกนขายของ ผิงผิงหันไปมองก่อนจะมองอีกที่ที่มีกลุ่มเด็กๆ เหมือนจะหิวกันสภาพเสื้อผ้าเหมือนจะเป็นของเก่า... เด็กสาวเดินตรงไปที่แผงขายซาลาเปา

     "ท่านป้า ข้าขอเหมาหมดนี่เจ้าค่ะ"

     ผิงผิงเอ่ย ปกติเธอก็มักจะแจกจ่ายอาหารให้กับเหล่าเด็กๆ พวกนั้นเป็นปกติ ห้วนให้นึกถึงเด็กๆ ในศาลเจ้าร้าง... คงต้องหาเวลากลับไปหลังจากตามหาทวนเสร็จ พวกเขาจะสบายดีไหมนะ?

     "ขอบคุณแม่นาง เจ้าช่างช่วยเหลือข้ายิ่งนัก"

     หญิงวัยกลางคนเอ่ย ผิงผิงยิ้มก่อนจะกวักมือเรียกเด็กๆ กลุ่มนั้นมา เพื่อมารับซาลาเปา
   
     "พวกเจ้ามาสิ ข้าเลี้ยง"

     เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ไม่นานนักพวกเขาก็กล้าเข้ามารับซาลาเปาจากเธอ ต่างเอ่ยขอบคุณ ผิงผิงมองพลางคิดว่าเธอไม่อาจช่วยเหลือใครได้ตลอด หากพวกเขามีงานทำก็ดี... เพราะการให้อาหารเป็นเพียงการช่วยชั่วคราว หากพวกเขามีงานทำ มีที่หลับนอนก็ย่อมดีมิใช่หรือ? หลังจากนั้นเธอก็เดินต่อ... ไม่รู้ทำไมช่วงนี้เธอนิ่งลงไม่สดใสร่าเริงเหมือนเดิม คงเพราะต้องใช้ความคิดด้วยละนะ

ซาลาเปา 40 ลูก
ข้าวตัง 29 ชิ้น


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +111 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 111 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

72

กระทู้

747

โพสต์

10หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
115
เงินตำลึง
6768
ชื่อเสียง
51137
ความหิว
158
คุณธรรม
460
ความชั่ว
0
ความโหด
27
อาเต่า
ระดับ 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-7-6 18:30:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ส่งจดหมาย




      ผิงผิงหลังจากกลับมาเธอก็มาเตรียมข้าวของสำหรับเดินทางไกล แต่คราวนี้เธอจะไปเพียงกับหนิงเอ๋อห์ เจียวและหมั่นโถวแต่คงต้องพาเจ้าโมจิไปด้วยกระมั่ง? เจ้านกพิราบขาว เธอคิดว่าควรจะเขียนจดหมายหาแม่นางหรั่นเพราะผู้หญิงในภาพคือแม่นางหรั่นนั้นเอง


      คิดได้แบบนั้นผิงผิงก็เดินไปที่โต๊ะเพื่อเขียนจดหมายถึงอีกฝ่าย


      ถึงแม่นางหรั่น
      สวัสดีเจ้าค่ะ แม่นางหรั่น ท่านสบายดีหรือไม่? ข้ามีธุระที่ต้องการจะพบท่าน หากท่านสะดวกรบกวนแจ้งที่อยู่ของท่าน ข้าจะไปพบท่านเพื่อคุยธุระที่กล่าวไป

จาก หลิงผิงผิง



      เธอพับกระดานก่อนจะใส่กระบอกไม้ไผ่ขนาดเล็กแล้วผูกกับขาของโมจิแล้วปล่อยให้มันบินส่งไป หลังจากจัดการอะไรเรียบร้อยแล้วเธอก็เดินลงมาชั้นล่างและบอกกับเถ้าแก่ว่าเธอจะฝากพวกสัตว์ไว้ก่อนเพื่อไปทำธุระต่างเมืองให้สบาย เด็กสาวเดินไปที่คอกม้าก่อนจะลูบแผงคอหนิงหนิง


      "พวกเจ้าอย่าซุกซนเชียว ข้าจะรีบกลับมา"


      เธอหันไปบอกเหล่าสหายของตนเองก่อนจะขึ้นหลังม้าและให้เจียวเอ๋อห์อยู่บนไหล่ของเธอก่อนจะควบม้าออกจากเมืองเจียงเซี่ยไป ถึงการเดินทางในตอนกลางคืนจะไม่สะดวกมากนักแต่เธอคิดว่าคงไม่มีผู้ร้ายคิดจะมาปล้นเธอหรอก.. ลองมาปล้นสิ รับรองว่าจะอัดให้หงาย


@LanXinLi
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
หลอมจิตรวมหนึ่ง
ฮั่นเสียหม่า
กลยุทธ์ซุนจื่อ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x20
x2
x2
x31
x1
x2
x37
x2
x30
x1
x40
x100
x9
x35
x50
x170
x4
x4
x1
x30
x19
x17
x50
x150
x2
x2
x26
x10
x145
x386
x365
x20
x12
x88
x1
x65
x45
x1
x8
x9
x5
x155
x4092
x38
x51
x50
x583
x25
x85
x170
x12
x20
x25
x51
x57
x31
x1

70

กระทู้

722

โพสต์

9หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
19850
เงินตำลึง
11353
ชื่อเสียง
37460
ความหิว
378
คุณธรรม
294
ความชั่ว
8
ความโหด
26
เสวี่ยนอู่
ระดับ 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-7-19 20:35:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สัญญาจ้าง พาร์ท :: เดินทางเก็บเกี่ยวประสบการณ์
[อย่าโก่งราคาคนอย่างพวกข้า]


     หลังจากเเยกกับพวกท่านพี่เสิ่นและท่านหลิงนูจางฝูและจู๋เว่ยก็เดินมุ่งหน้าไปยังโรงเตี้ยมของเมมื่องที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนักจากถนนสินค้าญ่าฮุ่ย ซึ่งโรงเตี้ยมแห่งนี้เรียกไว้ค่อยข้างที่จะให่อยู่พอสมควร ซึ่งคงไม่ต้องพูดถึงเรื่องราคามันคงจะใหญ่ตามสถานที่ แต่อย่างน้อยเธอก็ยังมีเงินสำรองจากการได้รับพระราชทานรางวัลมา การมาพักที่ดีๆแบบนี้ก็คงต้องเรียกว่าให้รางวัลชีวิตเสียหน่อย


     หลังจากที่จะการพาเฟยเทียนไปพักที่คอกพักสัตว์ของทางโรงเตี้ยมเป็นที่เรียบร้อยหญิงสาวก็เดินนำชายหนุ่มเข้าไปด้านในโรงเตี้ยมก่อนจะเดินไปหาเถ้าแก่ร้านที่ยืนตรวจดูความเรียบร้อยพร้อมกับยืนจดบันทึกความเรียบร้อยของร้านตนเองอยู่


     “ข้าขอจองห้องพักสักหนึ่งห้องเจ้าคะ” เธอเอ่ยด้วยท่าทางสุภาพก่อนที่เถ้าแก่ผู้นั้นจะก้มหน้าลงไปจดบันทึกลงให้สมุดจดแล้วหันไปตะโกนบอกเสี่ยวเออร์คนหนึ่งให้ขึ้นไปจัดเตรียมห้องให้กับพวกเธอโดยให้พวกเธอนั้นนั่งรอกันอยู่ที่ด้านล่างพักทานอาหารก่อนเพื่อรอเสี่ยวเออร์จัดทำความสะอาดห้อง ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร ก่อนจะหมุนตัวเดินไปนั่งที่โต๊ะที่ว่างอยู่ตรงกลางร้าน


      “เจ้าจะกินอะไรไหม”เธอหันไปเอ่ยถามจู๋เว่ยที่พึ่งทรุดตัวลงนั่งก่อนจะหันไปเรียกเสี่ยวเออร์ของร้านมารับรายการ


      “พึ่งไปกินมาเมื่อกี้จะกินอีกแล้วรึ”ชาหนุ่มเอ่ยพรางนึกถึงของที่หญิงสาวพึ่งจะซื้อกินเล่นไประหว่างที่เดินเที่ยวอยู่กับพวกท่านเสิ่นเมื่อสักครู่


      “ก็อันนั้นของกินเล่น อันนี้ของกินหลัก มันแยกกัน”ร่างบางเอ่ยตอบก่อนจะมองเสี่วเออร์หนุ่มที่เดินมายืนอยู่ข้างโต๊ะเพื่อรอรับรายการอาหาร


      “แม่นางกับคุณชายจะรับอะไรดีขอรับ”


     “เอาของเบาๆพวก เสี่ยวหลงเปาสักสามเข่งก็แล้วกันแล้วก็ซาลาเปาสองลูกของเขาเอาเป็นโร่วเจียหมัวสองชิ้น”หญิงสาวหันไปเอ่ยกับเสี่ยวเออร์และถือวิสาสะสั่งแทนจู๋เว่ยไปด้วยเลย เสี่ยวเออร์เมื่อได้รับรายการอาหารก็โค้งให้พวกเธอแล้วจึงขอตัวไปจัดการตระเตรียมอาหาร


       ในระหว่างที่พวกจางฝูกำลังนั่งรออาหารมาส่งอยู่จู๋ๆก็มีชานวัยกลางร่างท้วมผู้หนึ่งเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะของเธอ ทำให้ทั้งสองนั้นต้องหันไปมองอย่างสงสัยก่อนที่จะถึงบางออเมื่อชายผู้นั้นล้วงไปหยิบเอาของคุ้นตาบางอยย่างออกมา


      “สวัสดีคุณชายและแม่นางทั้งสองท่านช่างดูเหมาะสมราวกิ่งทองใบหยก วันนี้ข้ามีสิ่งๆดีๆสิ่งมงคลมานำเสนอขายแก่พวกท่าน”พ่อค้าร่างท้วมเอ่ยออกมาแล้วยืนเชือกสีสวยมาตรงหน้าขพวกเธอทั้งคู่ “นี่คือเชือกถักรวมใจ เป็นของมงคลสำหรับให้คู่รักอย่างพวกท่านได้ใช้เป็นสิ่งแทนใจเชื่อมใจทั้งสองดวงให้อยู่คู่กัน สำหรับพวกท่านที่ดูเเล้วช่างหวานแววราวน้ำผึ้งเดือนห้าข้าจะขาให้พวกท่านเพียงหนึ่งพันชั่งเท่านั้นว่าอย่างไรสนใจไหมขอรับ”


      “เอาไงดีเจ้าคะท่านพี่ เขามาขายเชือกมงคลแบบนี้”จางฝูแสร้งทำเป็นคู่รักก่อนจะหันไปเอ่ยถามจู๋เว่ยที่นั่งมองเชือกนิ่ง เพราะถ้าจำไม่ผิดไว้เชือกนี่หญิงสาวเคยซื้อมาเเล้วและมันก็ไม่ได้ราคาแพงขนาดนี้ ดูท่าจะโก่งราคาขึ้นมาเยอะหน่อย คงต้องทำอะไรสกอย่าง


    “น้องหญิง เชือกนี่มันจะมีดีเท่าไหร่กันเชียว ความรักของคนเลาอยู่ที่ใจไม่ใช่เชิือกธรรมดาๆนี่นะ” จู๋เว่ยเอ่ยแล้วหรี่ตามองเชือกกับหน้าของพ่อค้าที่เริ่มมีแววหนักใจและด้วยความที่ดลัวว่าจะเสียลูกค้าไปพ่อค้าร่างท้วยจึงไม่รอช้ารีบอวด้างสรรพคุณของเชื่อตัวเองต่อทันที


    “นายท่านนี่ไม่ใช่เชือกธรรมดาอย่างที่ท่านคิดนะขอรับนี่คือชื่อถักรวมใจไว้เป็นสัญลักษณ์ว่าความรักของพวกท่านจะยิ่งใหญ่ ยืดยาวและไม่มีวันลาจากกันเลยนะขอรับ เห็นแก่ที่พวกท่านยังหนุ่มยังสาวแถมยังรักกันปานนี้ข้าลดให้พวกท่านเลย เหลือเเค่เจ็ดร้อยยี่สิบเอ็ดช่วงเลยขอรับ”


      “จริงรึ แต่เจ็ดร้อยกว่าชั่งเนี่ยมันก็ยังแพงเกินไปอยู่ดีนะขอรับ อืมถ้าจำไม่ผิด น้องหญิงก่อนหน้านี่เราก็เจอพ่อค้าที่ขายเชือกคล้ายๆแบบนี้ ราคาแค่หกร้อยชั่ง เรากลับไปซื้อจากพ่อค้าคนนั้นดีกว่าไหม ถูกกว่ากันตั้งเยอะ”จู๋เว่ยเอ่ยพรางทำท่าเป็นไม่สนใจและหันไปมองอาหารที่เสี่ยวเออร์นำมาวางที่โต๊ะ ในคราวนี้พ่อค้านั้นยิ่งพลานเหงื่อตกหนักเขาไปใหญ่เมื่อได้ยินว่ามีคนที่ขายเชือกเหมื่อนตนแถามยังขายในราคาที่ถูกกว่า อาจเป็นไปได้ว่าที่เขามาขายแล้วไม่มีใครซื้ออาจเพราะเจ้าพ่อค้าที่มาขาตัดราคาก็เป็นได้  ถึงแม้จะได้กำไรน้อยแต่เขาจะยอมแพ้ไม่ได้ ตัดราคากันวึ่งๆหน้าแบบนี้


       “เอ่อ คุณชายท่านซื้อเชือกข้าดีกว่านะขอรับของแท้แน่นอน ถ้าท่านซื้อข้ายินดีลดให้เหลือแค่  แค่ห้าร้อยแปดสิเก้าชั่งเลยเอา ถูกกว่านี้ไม่มีใครขายแล้วนะคุณชาย”


      “อืมม ห้าร้อยแปดสิบเก้าชั่งรึ น่าสนใจอยู่นะ น้องหญิงสาวคิดว่าอย่างไร” จู๋เว่ยเหยียดยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าวิธีต่อราคาแบบเนียนๆของเขานี่ได้ผลเกินคาด


      “ตอนนี้ทั้งตัวเจ้ามีเชือกกี่เส้น”จางฝุที่นั่งฟังมานานเอ่ยถามพ่อค้าร่างท้วมพรางคีบเสี่ยวหลงเปาเข้าปาก


      “เอ่อมียี่สิบสองเส้นขอรับแม่นาง ทำไรรึขอรับ” พ่อค้าร่างท้วมเอ่ยถามกลับด้วยท่าทีสงสัยก่อนที่เขาจะยิ่งหน้าซีดเข้าไปใหญ่เมื่อได้ยินคำกล่าวของหญิงสาวเบื้องหน้า


      “ข้าเหมาหมดเลย เท่าไหร่นะ เส้นละห้าร้อยแปดสิบเก้าใช่ไหม อืมม รวมแล้วได้เป็นเงินท่าไหร่นะท่านพี่”


       “หนึ่งหมื่นสองพันเก้าร้อยห้าสิบแปดชั่งไงน้องหญิง”จู๋เว่ยเอ่ยก่อนที่เอื้อมมือไปรับถุงเงินจำนวณสองหมื่นกว่าชั่งจากหญิงสาวมาวางไว้ตรงหน้าพ่อค้าร่างท้วม ใบหน้าที่ซีดของพ่อค้านั้นยิ่งซีดหนักเมื่อรู้ว่าตนนั้นหลงกลโดนกดราคาจนเเทบไม่เหลือกำไรก่อนจะต้องยอมมอบเชือกทั้งหมดให้แก่ชายหญิงเจ้าเลห์ทั้งคู่และรับเงินชั่งทั้งหมดก่อนจะเดินหง่อยออกจากร้านไป


      “โก่งราคาเขาก็ต้องโดนแบบนี้แหละ” หญิงสาวเอ่ยอย่างสะใจก่อนจะหันไปมองเชือกถักจำนวณยี่สิบกว่าเส้นบนโต๊ะ ‘อ่าจากนี้จะเอาไปทำอะไรดีนะ’ ในระหว่างที่เธอกำลังวิธีจัดการกับเชือกถักที่เหมามาพลันหางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างของคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาด้านในโรงเตี้ยม


      ใบหน้างดงามและความสูงของหญิงสาวที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้จางฝูนั้นจำเธอได้แทบจะทันที่เธอคือ หรั่นซินลี่ที่เคยเจอกันเมื่อตอนเทศกาลโคมเมื่อนานมาเเล้ว แล้วเหตุการที่ทำให้พวกเธอมาเจอกันนั้นเรียกได้ว่าทำเอาพินาศไปเป็นแถบๆเลยก็ว่าได้


      “ท่านหรั่นนี่ ท่านหรั่นใช่ไหม ทางนี่”จางฝูที่หัันไปเห็้นคนรู้จักก็รีบยันตัวลุกแล้วโบกมือเรียกอีกฝ่ายพร้อมกับยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างร่าเริง ‘นี่ละวิธีจัดการเชือกของข้า’


      @ หรั่น(ทักแล้วเดินเต๊าะแต๊ะมาหาจางหรือจะคุยกับเถ้าแก่ก่อนค่อยมาหาก็ได้


      “ไม่เจอกันนานท่านหรั่นมาทำอะไรที่เมืองนี่รึเจ้าคะ อ้อจริงด้วยสิยังไม่ได้แนะนำเลยนี่จู๋เว่ยพี่ชายข้าเอง”เธอเอ่ยก่อนจะผ่ามือไปทางจู๋เว่ยที่ยั่งยิ้มอยู่ข้างพร้อมทั้งแนะนำให้อีกฝ่ายรู้จัก


       @หรั่น (อิสระตามสบาย)


       “อ้อจริงสิเห็นแก่ที่ได้มาพบกันทั้ง ข้าพึ่งไปเหมาเชือกถักมา เห็นว่ามันช่วยอะไรนะ ช่วยมัดใจ ข้าให้ท่านหรั่วไว้สองอันแล้วก็เพื่อว่าท่านจะเอาไปมัดใจใคร” จางฝูเอ่ยอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเอาเชือกถักสีแดงสองเส้นมายื่นให้อีกฝ่ายเป็นของขวัญเนื่องด้วยโอกาศที่พวกเธอได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง
       @หรั่น โรลตามสบายพัก ปฎิบัติ!!!


เหมาเชือก รวมเงินทั้งหมด 12,958 ชั่ง


@LanXinLi
@Admin




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -12958 ชื่อเสียง +25 ความหิว -33 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -12958 + 25 -33 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียทองเทวะ
ตาเหยี่ยว
ตัวเบาขั้นกลาง
กงจักรเฟิ่งหวง
กงจักรเฟิ่งหวง
จั่วซื่อจ้วน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2
x3
x47
x1
x60
x10
x1
x13
x1
x1
x15
x2000
x6
x150
x50
x1000
x17
x6
x4
x3
x40
x5
x42
x31
x2
x3000
x110
x63
x15
x60
x15
x1
x115
x7
x8
x60
x1
x3
x40
x2
x75
x2
x3
x12
x3
x120
x60
x30
x4
x120
x50
x74
x1
x15
x45
x74
x3
x30
x88
x5
x68
x28
x10
x7
x102
x172
x4
x136
x4
x1
x30
x30
x78
x143
x70
x99
x44
x320
x184
x184
x10
x46
x3
x348
x2
x393
x5
x1508
x51
x295
x264
x200
x2100
x456
x72
x39
x45
x336
x76
x350
x236
x92
x84
x22
x329
x310
x8
x40
x1
x3
x40
x152
x675
x477
x947
x630
x110
x4271
x218
x78
x421
x60
x3
x825
x39
x80
x1210
x4
x3
x23
x23
x4755
x61
x798
x15
x2028
x53
x63
x11
x58
x26
x41
x81
x42
x12
x1
โพสต์ 2018-7-19 20:42:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-7-21 14:10

หนิวหลางจื่อหนี่ ( 1 )
เตรียมเปิดหอ ( 62 ) อินซื่อป๋อ - 16

       ระหว่างทางนางหยุดพักที่โรงเตี๊ยมฉังเจียงในเมืองเจียงเซี่ย หงเมี่ยวลั่วไม่ได้มากับนางเพราะไปช่วยล่อคนจากตระกูลหลิน ส่วนเติ้งอวี่ก็เกิดไม่สะดวกขึ้นมากะทันหัน หรั่นซิ่นหลี่จอดเกวียนไว้ข้างนอกแล้วเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยม ระหว่างที่กำลังมองหาโต๊ะนั่ง เสียงหนึ่งคุ้นหูก็กระตุ้นนางจากภวังค์เรื่องคนที่ตาย หรั่นซิ่นหลี่หันไปมองเสียงเรียก

      “ท่านหรั่นนี่ ท่านหรั่นใช่ไหม ทางนี่”จางฝูที่หัันไปเห็้นคนรู้จักก็รีบยันตัวลุกแล้วโบกมือเรียกอีกฝ่ายพร้อมกับยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างร่าเริง ‘นี่ละวิธีจัดการเชือกของข้า’

      "แม่นางจาง"  นางเดินเข้าไปหาตาโตก่อนจะมองคนข้างๆหญิงสาว

      “ไม่เจอกันนานท่านหรั่นมาทำอะไรที่เมืองนี่รึเจ้าคะ อ้อจริงด้วยสิยังไม่ได้แนะนำเลยนี่จู๋เว่ยพี่ชายข้าเอง”เธอเอ่ยก่อนจะผ่ามือไปทางจู๋เว่ยที่ยั่งยิ้มอยู่ข้างพร้อมทั้งแนะนำให้อีกฝ่ายรู้จัก

       "อะ.. หรั่นซิ่นหลี่ คารวะคุณชายจาง" นางคำนับเขา

       “อ้อจริงสิเห็นแก่ที่ได้มาพบกันทั้ง ข้าพึ่งไปเหมาเชือกถักมา เห็นว่ามันช่วยอะไรนะ ช่วยมัดใจ ข้าให้ท่านหรั่วไว้สองอันแล้วก็เพื่อว่าท่านจะเอาไปมัดใจใคร” จางฝูเอ่ยอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเอาเชือกถักสีแดงสองเส้นมายื่นให้อีกฝ่ายเป็นของขวัญเนื่องด้วยโอกาศที่พวกเธอได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

       “เป็นเชือกที่งดงามจริงๆ” หร่ันซิ่นหลี่รับมาก่อนจะพยักหน้าขอบคุณ “ขอบคุณแม่นางจางมากนะเจ้าค่ะ” นางรับมาเก็บไว้ในถุงเล็กข้างเอว ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าจะได้ใช้หรือไม่ มัดใจหรือ.. หากมัดได้ง่ายก็คงจะดี

        “อ๊า… จะว่าไปเราก็ไม่ได้พบกันนานมาแล้วจริงๆ ตั้งแต่..” นางพยายามนึก

        @Zhangfu

        “ใช่ๆ ตั้งแต่เทศกาลหยวนเซียว..” หลังจากนั้นก็จำไม่ได้แล้วว่าทำอะไรไปบ้าง รู้เพียงว่าเกิดเรื่องมากมายทั้งหยวนซู เถ้าแก่ เอกสารปลอม.. “แล้วแม่นางจางได้พบเจออะไรน่าสนใจมาบ้างไหมเจ้าคะ?” ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบไปไย ในเมื่อคนสุขภาพดีตรงหน้าคือเรื่องดีที่สุดแล้ว

        @Zhangfu

        “ตุนหวงเนี่ยนะ?” ดวงตากลมเบิกกว้าง คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน ก็ทะเลทรายออกจะรกร้าง มีสถานที่พักไม่กี่แห่งเท่านั้น แต่คนก็พยายามตั้งใจฟังทว่ายังละคิ้วขมวด

        @Zhangfu

        “ไม่ใช่ๆ ข้าไม่ได้หาว่าแม่นางจางโกหก แต่ข้าแค่ไม่คิดว่าจะมีเรื่องน่าเหลือเชื่อเช่นนี้อยู่บนแผ่นดินต้าฮั่นด้วย” มือปัดป้องแสดงอาการว่าไม่ได้หมายความเช่นนั้นดังที่ตนว่า “จะเป็นการรบกวนไหมถ้าจะขอให้แม่นางจางเล่าให้ข้าฟังสักนิดหนึ่ง”

        @Zhangfu

        “หะ...” เสียงร้องอย่างไม่น่าเชื่อ มีสถานที่แบบนั้นอยู่บนแผ่นดินด้วยหรือ ที่ๆคนจะโดนทำร้ายอย่างเปิดเผยไม่เหมือนมนุษย์เช่นนี้.. เงินไม่ใช่ทุกอย่าง ชีวิตต่างหากคือทุกอย่าง ไฉนจึงมองทิ้งขว้างราวกับเป็นเศษฝุ่น คนคิดช่างมีจิตใจต่ำช้าเหลือเกิน! “แล้วปอมเปอีนั่นหน้าตาเป็นอย่างไร?”

        @Zhangfu

        ใบหน้าเล็กพยักหน้าอย่างเข้าใจ “แล้วอารีน่าที่แม่นางจางกล่าวถึงเมื่อครู่นั้นคือสถานที่อะไรหรือ?” หรั่นซิ่นหลี่ไม่เข้าใจว่าคนจะมาสู้กันเพื่อให้ผู้อื่นชมทำไม “พวกเขาไม่สงสารคนเหล่านั้นบ้างหรือ.. ต้องสู้กับคน สัตว์ดุร้าย ..นั่นมันถึงตายเลยนะ เหตุใดจึงมองเป็นเรื่องสนุกไปได้!

        @Zhangfu

        “แย่จริงๆ พนันได้กระทั่งชีวิตคน.. เอ๊ะหรือว่า.. แม่นางจางก็โดนประทับตราแล้วก็ถูกบังคับให้สู้ด้วยเหมือนกัน?”

        @Zhangfu

        “นี่สตรีนะไม่ใช่เสือ สิงห์ กระทิง แรด!” นางตบโต๊ะดัง ปัง! จนคนในโรงเตี๊ยมหันมามอง หญิงสาวเดือดพล่านจนเลือดขึ้นหน้าอย่างโมโหแทนคนตรงหน้า

@Zhangfu

        “อ่ะ.. ข้าไม่ถามต่อแล้ว ฟังดูมีแต่เรื่องเลวร้าย.. ขอโทษจริงๆที่ทำให้ท่านทั้งสองต้องนึกถึงเหตุการณ์แบบนั้น” หรั่นซิ่นหลี่ลุกขึ้นคำนับขออภัยสตรีชุดเขียว

        @Zhangfu

        “แล้วนี่แม่นางจางจะไปที่ใดต่อหรือ?” นางถามเผื่อจะขับเกวียนไปส่งได้

          @Zhangfu

        “ให้ข้าไปส่งไหม?” นางชี้ไปที่เกวียนซึ่งจอดอยู่ใกล้ๆ

     @Zhangfu

        ‘ข้ากำลังจะไปแบกศพ’ นางจะตอบแบบนี้ได้อย่างไรเล่า!? ริมฝีปากแดงชาดเอ่ยตอบ “ข้า.. กำลังจะไปศาลเจ้า!” นางตอบ “ได้ยินว่าที่อวี้ซางมีศาลเจ้าแห่งหนึ่ง ช่วงนี้ข้ามีศรัทธาแวะเวียนศาลเจ้าหรือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทั่วใต้หล้าเพื่อสงเคราะห์ให้ตัวเองและสรรพสิ่ง!” หรั่นซิ่นหลี่ตอบทั้งประกบมือเข้าหากัน

        @Zhangfu

        “ไม่เลย.. ข้าแค่อยากลดหย่อนเคราะห์เท่านั้น” หญิงสาวยิ้มตอบ “อะ ข้าไม่รบกวนแม่นางจางแล้ว ขอให้ท่านเดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ” หรั่นซิ่นหลี่คำนับลาแล้วยืนส่งคน มือโบกไปมายิ้มมองจนอีกฝ่ายลับตาไปจึงขึ้นขับเกวียนต่อ มุ่งหน้าสู่การขนย้ายร่างไร้วิญญาณเพื่อนำกลับมาทำตามพิธีที่ถูกต้องโดยไม่ทันสังเกตุว่าตัวเองได้ทำจดหมายฉบับหนึ่งตกลงบนพื้น

              @Zhangfu

@Admin @Zhangfu

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รถม้าหรูหรา
เกราะทองคำ
คัมภีร์ฮูหยิน
สายใย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x3000
x1
x1
x3
x5
x1
x2
x2
x2
x2
x178
x334
x5
x33
x1957
x100
x49
x4
x6
x22
x940
x1000
x59
x1
x20
x56
x1
x1
x5
x600
x1
x14
x1
x1
x314
x1
x1
x1
x280
x60
x45
x30
x2
x9999
x19
x50
x255
x1
x227
x178
x273
x4
x1
x22
x2000
x1
x1
x2
x1
x20
x211
x330
x700
x1100
x880
x26
x243
x355
x200
x76
x589
x90
x80
x10
x2
x356
x1216
x12
x3266
x39
x2500
x28
x23
x69
x731
x7
x2553
x128
x22
x142
x257
x379
x415
x1
x279
x1036
x1
x25
x30
x5330
x199
x82
x5310
x8828
x1263
x40
x3200
x1109
x2
x22
x40
x5
x4660
x2
x2
x16
x4098
x4069
x87
x15
x20
x10
x30
x30
x20
x10
x34
x757
x214
x60
x50
x21
x1

70

กระทู้

722

โพสต์

9หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
19850
เงินตำลึง
11353
ชื่อเสียง
37460
ความหิว
378
คุณธรรม
294
ความชั่ว
8
ความโหด
26
เสวี่ยนอู่
ระดับ 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-7-20 18:49:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
   สัญญาจ้าง พาร์ท :: เดินทางเก็บเกี่ยวประสบการณ์
[สหายในชุดแดง]


   รู้สึกว่าช่วงนี้ดวงเรื่องมิตรสหายของตัวเธอเหมือนว่ามันกำลังพุ่งๆอย่างไรไม่รู้พึ่งจากสหายอีกกลุ่มก็มีพบเข้ากับสหายอีกคนเสียแล้วซึ่งสหายในครั้งก็เป็นสตรีที่เรียกได้ว่าเป็นหญิงงามผู้หนึ่งเลยทีเดียวเเม้ว่าตัวเธอและนางจะพึงเคยพบกันมาเมื่อนานมาแล้วก็ตามที


      “เป็นเชือกที่งดงามจริงๆ” ท่านหรั่นเอ่ยขึ้นแล้วยิ้มมาให้กับเธอพร้อมกับเก็บเชือกถักทั้งสองเส้นนั้นลงในถุงผ้าใบเล็กที่เหน็บเอาไว้ข้างเอวบางนั้นก่อนที่หญิงสาวจะทรุดตัวนั่งที่เก้าอี้“อ๊า… จะว่าไปเราก็ไม่ได้พบกันนานมาแล้วจริงๆ ตั้งแต่..”


      “ก็ตั้งแต่เทศกาล ที่เราไปลอยโคมด้วยกันอย่างไรเล่า ตอนนั้นจำได้ว่าวุ่นวายมากเลยเพราะเฟยเทียนของข้าแแท้ๆ”เธอเอ่ยพรางนึกไปถึงเรื่องเมื่อตอนงานเทศกาลที่จู่ๆเจ้าช้างดื้อของเธอก็วิ่งเตลิอดเข้าไปด้านในเขตงานเทศกาลจนทำให้ช้าง วัว ม้า เกิดชนประสานงากันและทำให้เธอได้วิธีการใช้ตัวเบามาด้วยอีก ทั้งนี้เรียกว่าโชคดีในโชคร้ายน่าจะได้


      “ใช่ๆ ตั้งแต่เทศกาลหยวนเซียว..”หญิงสาวอีกคนเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางร่าเริงปนดีใจเมื่อนึกเหตุการณ์ที่ทำให้พวกเธอทั้งคู่เจอกันออกก่อนที่นางจะเอ่ยถามต่อ “แล้วแม่นางจางได้พบเจออะไรน่าสนใจมาบ้างไหมเจ้าคะ?”


       “ไอ้ที่น่าสนใจหรอ ก็ว่าไงดีละก็มีเยออยู่นะ”เธอเอ่ยพรางนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่เธอได้เจอมาตลอดหลังจากเทศกาลแม้บ้างเรื่องมันจะไม่ค่อยชวนอยากให้นึกถึงก็ตามที “ถ้าเรื่องที่มันชวนประหลาดใจสุดๆก็คงเป็นเรื่องแถบๆด่านตุนหวงน่ะ แต่ไม่รู้ว่าเจ้าจะเชื่อที่ข้าเล่าไหม”


        “ตุนหวงเนี่ยนะ?” ดวงตากลมของท่านหรั่นเบิกกว้างพรางมุ่นคิ้วเข้าหากันแล้วมองทางยังตัวเธออย่างแปลกใจ แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังคงรักษาท่าทางไว้ได้พร้อมทั้งยังตั้งใจฟังที่เธอเล่าอย่างตั้งใจ


       “อ่า ที่ตุนหวงมันเอ่อ มีถ้ำแปลกๆอยูที่หนึ่ง มันเอ่อ พาข้าและจู๋เว่ยกับเพื่อรวมทางอีกคนไปโผล่ที่ดินแดนอื่นที่ค่อนข้างจะประหลาดละแตกต่างจากดินแดนฮั่น”เธอเอ่ยแล้วหนันไปมองจู๋เว่ยเล็กน้อยแล้วจึงเอ่ยต่อ “ที่นั้นผู้คนแต่งตัวแตกต่างจากพวกเรา วัฒนธรรม ภาษา ทุกอย่างล้วนแตกต่าง กฏในการอยู่ที่นั้นคือเจ้าต้องเเข็งเเกร่ง มองแบบนั้นเจ้าไม่เชื่อข้าสินะ”


          “ไม่ใช่ๆ ข้าไม่ได้หาว่าแม่นางจางโกหก แต่ข้าแค่ไม่คิดว่าจะมีเรื่องน่าเหลือเชื่อเช่นนี้อยู่บนแผ่นดินต้าฮั่นด้วย” นางเอ่ยพร้อมกับโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นการใหญ่ก่อนที่นางจะเอ่ยต่อด้วยท่าทีเกรงใจ“จะเป็นการรบกวนไหมถ้าจะขอให้แม่นางจางเล่าให้ข้าฟังสักนิดหนึ่ง”


       “ได้สิ” จริงๆเธอก็ไม่ได้รังเกียจที่จะเล่าเรื่องงประสบการณ์ที่เธอมาหรอกนะ ก็คิดเเค่ว่ามันเป็นเพยยงความฝันเเลล้วเอาความฝันนั้นมาเล่าให้เพื่อฝังเล่นๆก็เท่านั้น “ที่นั้นมีชื่อว่าปอมเปอี พวกข้าหลงไปที่นั้น แล้วก็ถูกจับไปเป็นทาสเพื่อเอาไปต่อสู้เพื่อความสนุกของพวกเศรษฐี ทุกเช้าเราจะถูกปลุกด้วยแตรเขาสัตว์ให้ลุกขึ้นไปฝึก หากผู้ใดไม่ทำตามก็จะโดนเฆี่ยนตีเพื่อลงโทษ ถ้าหากอยากจะเปป็นอิสระก็ต้องไปสู้จนกว่าจะชนะ”


        “การเเข่งไม่ใช่แค่แพ้แล้วจบในอารีน่า หากแพ้มีเพียวความตายที่รออยู่เพราะงั้นการเเข่งนั้นจึงเรียกได้ว่าเอาตัวเองไปยืนบนเส้นด้ายระหว่างความเป็นความตายถ้าเกินสลบแล้วไม่ตายก็จะถูกโยนให้พวกสัตว์กินเนื้อกิน  แต่ถ้าชนะไปเรื่อยๆคนดูพอใจก็จะได้รับตราประทับว่าเป็นอิสระขอรับ”จู๋เว่ยเอ่ยเสริมขึ้นตามความรู้ที่เข้าได้รับมาเต็มๆตลอดระยะเวลาห้าปี


     “หะ...”เสียงร้องอย่างตกใจของหญิงสาวทำเอาจางฝูถึงกับอดยิ้มบางออกมาไม่ได้ ก็ไม่แปลกละนะที่จะมีคนมาตกใจกับเรื่องแบบนี้เพราะครั้งหนึ่งเธอก็เคยตกใจกับอะไรแบบนี้เชช่นกันเพียงเเค่ตอนนี้มันกลายเป็นชินชาไปเสียแล้ว


      “แล้วปอมเปอีนั่นหน้าตาเป็นอย่างไร?”


      “ก็เมือนดินแดนเราแถบๆติดทะเลทราย ร้อนเพราะมีปล่อยผู้เขาไฟ แต่ก็คงมีป่า แล้วก็ติดทะเล”จางฝูเอ่ยพรางนึกถึงสิ่งที่เธอเคยๆได้พบเห็นมาแม้เพียงน้อยนิด แต่ดูท่านว่าท่านหรั่นผู้นี้จะยังไม่พอใจกับคำตอบและแปลกร่างจากสาวงามกลายเป็นเจ้าหนูจำไมไปเสียแล้ว“แล้วอารีน่าที่แม่นางจางกล่าวถึงเมื่อครู่นั้นคือสถานที่อะไรหรือ?แล้วพวกเขาไม่สงสารคนเหล่านั้นบ้างหรือ.. ต้องสู้กับคน สัตว์ดุร้าย ..นั่นมันถึงตายเลยนะ เหตุใดจึงมองเป็นกีฬาไปได้!”


      “ก็ลานต่อสู้กว้างๆ คนที่มาชมก็เพื่อความสนุก พนันขันต่อ พวกที่อยู่ล่างลงมาก็จะคิดว่าการสู้นั้นเป็นการสู้ที่มีเกียรติ สู้เพื่อเทพ เทพีอะไรก็ก็จำชื่อไม่ค่อยได้” เธอว่าพรางหันไปหยิบเอาถ้วยน้ำชาที่วางอยู่ด้านข้างมาจิบเพื่อให้ชุ่มคอเพื่อที่จะได้คอยตอบคำถามของหญิงสาวจำไมได้อย่างไม่ติดขัดนัก


      “แย่จริงๆ พนันได้กระทั่งชีวิตคน.. เอ๊ะหรือว่า.. แม่นางจางก็โดนประทับตราแล้วก็ถูกบังคับให้สู้ด้วยเหมือนกัน?”


     “ข้ายังไม่ได้รับตราอิสรภาพ แต่ถ้าตรานักสู้ก็มีอยู่เพียงแต่มันคงไม่น่าดูเท่าไหร่ ข้าไม่อยากกลับไปคิดถึงมันน่ะ”เธอเอ่ยแล้วยกมือขึ้นมาลูบตนเเขนตัวเองเบาแล้วหันไปยิ้มให้ท่านหรั่นเพื่อบอกว่าตัวเธอนั้นไม่ได้คิดมากอะไร อีกอย่างเรื่องที่ผ่านไปแล้วจะกลับไปแก้ไข้ก็ทำไม่ได้อยู่ดี


      ปัง!!!


      “นี่สตรีนะไม่ใช่เสือ สิงห์ กระทิง แรด!” คนต้องข้ามที่นั่งฟังอยู่ๆจู่ๆก็ตบโต๊ะเสียดังจนตัวของจางฝูเองก็อดตกใจไม่ได้ ซึ่งมันไม่ใช่คนเดียวแต่เป็นคนทั้งโรงเตี้ยมนั้นหันมามองพวกเธอกันเป็นตาเดียวอย่าใคร่สงสัย


      “อ่า ท่านหรั่นใจเย็นเถอะอย่างน้อยมันก็เรื่องที่ผ่านมานานแล้วข้าเป็นชาวยุทธ์ก็คิดสะว่าไปเก็บตัวฝึกวิชา ข้าไม่คิดมากหรอก” เธอยิ้มแห้งมองคนตบโต๊ะแล้วหันไปโบกไม้โบกมือให้ผู้คนในโรงเตี้ยมที่หันมามองอย่างตกใจ


    “อ่ะ.. ข้าไม่ถามต่อแล้ว ฟังดูมีแต่เรื่องเลวร้าย.. ขอโทษจริงๆที่ทำให้ท่านทั้งสองต้องนึกถึงเหตุการณ์แบบนั้น”จู่ท่านหรั่นก็ลุกขึ้นคำนับขออภัยต่อเธอและชายหนุ่ม


      “อ่ะ ไม่เป็นไรๆ พวกข้าไม่ถือหรอ ท่านหรั่นอย่างทำถึงขั้นนั้นเลย” จางฝูที่จู่ๆโดนคำนับทำอะไรต่อไม่ถูกจึงลุกขึ้นคำนับต่อก่อนจะผายมือเชิญให้อีกฝ่ายนั่งเพื่อจะได้สนทนากันต่อ


      “แล้วนี่แม่นางจางจะไปที่ใดต่อหรือ?”จู่ๆอีกฝ่ายก็เปลี่ยนหัวข้อการสนทนาไปพร้อมกับมองมายังพวกเธอ


      “ข้าหรือ คงจะพักอยู่ที่นี่สักพักน่ะ ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปที่ใดต่อ คงเดินทางไปเรื่อยๆนั้นแหละ ฮ่ะๆ”เธอเอ่ยตอบตมความจริงเพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหลังจากนี้จะเดินทางไปที่ใดต่อ


      “ให้ข้าไปส่งไหม?” นางเอ่ยแล้วยกมือชี้ไปที่เกวียนซึ่งจอดอยู่ใกล้ๆ


       “ไม่เป็นไร ข้ามีช้างเทียบรถอยู่ ไม่รบกวนเจ้าหรอก แล้วก็คงจะพักอยู่ที่นี่สักคืนแล้วค่อยเดินทางพรุ่งนี้แล้วเจ้าเล่ากำลังจะไปไหนรึ”


       “ข้า.. กำลังจะไปศาลเจ้า!” นางตอบ “ได้ยินว่าที่อวี้ซางมีศาลเจ้าแห่งหนึ่ง ช่วงนี้ข้ามีศรัทธาแวะเวียนศาลเจ้าหรือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทั่วใต้หล้าเพื่อสงเคราะห์ให้ตัวเองและสรรพสิ่ง!”นางเอ่ยตอบอย่างยิ้มแย้มพร้อมทั้งทั้งประกบมือเข้าหากัน ดูไปแล้วแม่นางท่านนี้ช่างใจบุญศุลทานเสียจริง


       “เจ้าเนี่ยใจบุญจัง อืมม.. บางทีข้าคงต้องหาโอกาศไปบ้าง” คงต้องหาเวลาไปบ้างจริง เพราะถ้ายังไม่ลืมเธอพึ่งจับคนแยกตัวกับหัวไป อีกทั้งยังไม่ได้เอาไปฝั่งเลย แม้แต่ในฝันเธอก็ยังเอามีไปเสียบใครก็ไม่รู้ เฮ้อเหมือนคนบาปอย่างข้ามานั่งคุยอยู่กับแม่พระเลยแฮะ เธอคิกพรางยิ้มบ้างมองหญิงสาวตรงหน้า


      “ไม่เลย.. ข้าแค่อยากลดหย่อนเคราะห์เท่านั้น” หญิงสาวยิ้มตอบ “อะ ข้าไม่รบกวนแม่นางจางแล้ว ขอให้ท่านเดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ”


    “เดินทางปล่อยภันนะท่านหรั่น วาสนามีเราคงได้เจอกันอีก” ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยมองดูเเผ่นหลังของสหายทีี่จากไปก่อนจะหันกลับไปมองชายหนุ่มที่นั่งยิ้มบางมองมายังเธออยู่เงียบๆ  “อะไร ทำไมมองข้าแบบนั้น”


    เเค่คิดว่าเจ้าเนี่ยเพื่อนเยอะมากทีเดียว แค่นั้นเอง”


    “คงงั้นมั้ง”
@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียทองเทวะ
ตาเหยี่ยว
ตัวเบาขั้นกลาง
กงจักรเฟิ่งหวง
กงจักรเฟิ่งหวง
จั่วซื่อจ้วน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x2
x3
x47
x1
x60
x10
x1
x13
x1
x1
x15
x2000
x6
x150
x50
x1000
x17
x6
x4
x3
x40
x5
x42
x31
x2
x3000
x110
x63
x15
x60
x15
x1
x115
x7
x8
x60
x1
x3
x40
x2
x75
x2
x3
x12
x3
x120