ดู: 286|ตอบกลับ: 7

{ เมืองเจียงเซี่ย } หอบัณฑิตสดับวารี

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-4 23:51:37 |โหมดอ่าน





หอสดับวารี

{ เมืองเจียงเซี่ย }







【หอบัณฑิตสดับวารี】

หอบัณฑิตลือชื่อแห่งภูมิภาคหูหนาน ที่ชุมนุมพบปะของเหล่าผู้มากความรู้ เปิดให้บริการห้องรับรองสำหรับกลุ่มบัญฑิตทั้งขาจรและขาประจำ ในทุกปีจะมีการจัดแสดงภาพเขียนและลายอักษรของผู้สูงส่งทั่วดินแดน บางครั้งยังมีการเชิญนักปราชญ์และผู้เขียนตำรามาเปิดอภิปรายกัน เรียกได้ว่าเป็นสถานที่ครบครันทั้งการแสวงหาสหายผู้รู้ และแหล่งกระจายข่าวสารของปัญญาชน









@Admin 


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

75

กระทู้

844

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
11991
เงินตำลึง
5137
ชื่อเสียง
15782
ความหิว
74

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
509
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-7-5 09:26:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-7-5 12:11

เดินทางสู่เจียงเซี่ย


      ยามเช้าในวันที่แลดูสดใสหากแต่คนบนเตียงไม่ได้สดใสตามเท่าไรนักเพราะตอนกลางคืนเธอคิดมากจนพลิกตัวไปมาพลางทำให้นอนไม่สนิทไปด้วย เด็กสาวลุกนั่งบนเตียงพลางลูบหน้าลูบตาตัวเองก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง...


      ได้เวลาเดินทางแล้วสินะ... เธอพึมพำในใจพลางลงจากเตียงในโรงเตี้ยมไปชำระร่างกายและแต่งตัวเพื่อออกเดินทางต่อ การเดินทางในครั้งนี้ไม่ได้รวดเร็วมากนักเพราะเธอไม่ได้ไปเพียงสามหากแต่ไปกันหลายตัว เธอกำลังคิดว่าจะฝากสหายของตนเองไว้ที่ไหนดี?


      "ข้ารู้สึกว่าช่วงนี้ต้องเดินทางไกลบ่อย การจะพาพวกเจ้าไปทั้งหมดยากลำบากเหมือนกัน ข้าเกรงว่าพวกเจ้าจะลำบาก"


      ผิงผิงหันมาเอ่ยกับเจียวเจียว มิ้งค์ตัวน้อยของเธอที่มักจะตัวติดกับเธอเสมอ เด็กสาวลูบหัวมันก่อนที่มันจะไตล่ขึ้นมาหมอบบนไหล่เด็กสาว ผิงผิงถือห่อผ้าแล้วเดินออกไป ก่อนไปนั้นเธอแวะกินซาลาเปาที่ชั้นล่างของโรงเตี้ยมและไปหาสหายของเธอในคอกม้า เด็กสาวขี่หลังหนิงเอ๋อร์และพวกเขาก็ตามกันมาเพื่อมุ่งหน้าสู่เจียงเซี่ย...




      เพราะเป็นเมืองข้างๆ ทำให้การเดินทางใช้เวลาไม่นานมากนัก เด็กสาวเมื่อมาถึงเธอบอกให้เหล่าสหายของตนเองอยู่ที่ป่านอกเมืองอย่าเพิ่งเข้าไปเพราะอาจสะดุดตาได้ ผิงผิงเลือกที่จะเดินเข้าเมืองพร้อมเจียวเอ๋อร์


      "ท่านป้า หอบัณฑิต ไปทางใดหรือเจ้าคะ?"


      เธอเอ่ยถามทางพลางลูบหัวเจียวเอ๋อร์ หญิงวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นแม่ค้าขายผัก(?) ใจดีจึงบอกทางให้เด็กสาวไป ผิงผิงเอ่ยขอบคุณพลางเดินไปตามทางก่อนจะพบกับหอบัณฑิต เด็กสาวเดินเข้าไปพลาง เธอแปลกใจเล็กน้อยเพราะมีผู้คนไม่มากก็น้อยต่างมาหาความรู้กัน ผิงผิงเดินไปพลางมองโดยรอบ... เธอต้องตามหาบัณฑิตนามว่า อิ๋ง จูเหว่ย แต่เธอจะตามหายังไงละ?


      เธอถอนหายใจพลางเดินเข้าไปในห้องหนึ่งเพื่อแกล้งหยิบตำรามาอ่านแต่ความจริงกำลังใช้ความคิดเสียมากกว่า... จะให้เข้าไปตามโต่งๆ เลย หรือ อย่างไรดีละ? ผิงผิงได้แต่คิดวนไป มือเล็กก็พลิกตำราที่เกี่ยวกับสมุนไพร เธอหยิบตำราออกมาเดินตามระเบียงทางเดิน โดยเลือกที่จะพิงเสาต้นหนึ่งแล้วเปิดอ่าน พลางมองออกไปข้างนอก...


ทุกเรื่องราวมีตำนาน


คำเล่าขานแต่หนหลัง


ผู้ขับขานวีรกรรม


ใยมิใช่ผู้ชิงชัย ?


หาญเกิดบุรุษกล้า


วรีชาหนยุคเข็ญ


เซี่ยงอวี้อ๋องจัดเจน


เอกขุนศึกก้องเกรียงไกร



      ผิงผิงเอ่ยกลอนที่เคยแต่งออกไปแผ่วเบาเพราะแถวนั้นไม่มีผู้คนคงมิมีใครได้ยินหรอก... เธอเหม่อลอยเล็กน้อย ก่อนจะเก็บตำราโดยการนำกลับไปไว้ที่เดิม เมื่อพบเจอคนผู้หนึ่ง เด็กสาวเดินตรงไปถามไถ่ทันที

      "ขอโทษนะเจ้าค่ะ พี่ชาย... ท่านพอจะรู้จักบัณฑิตที่มีนามว่า อิ่ง หรือไม่เจ้าคะ?"


      หากแต่เขากลับส่ายหน้าบอกว่าไม่รู้จัก เด็กสาวเอ่ยขอบคุณก่อนจะเดินถามไถ่ต่ออย่างไม่ยอมแพ้(?) เธอเดินจากซ้ายไปขวา ขวาไปซ้าย จากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก(?) แต่ก็ไม่มีใครรู้จักเขาเลย ผิงผิงจึงหยุดเดินก่อนจะมองโดยรอบ... สถานที่แห่งนี้ส่วนมากมีแต่บุรุษไม่ค่อยมีสตรีเท่าไรนัก ก่อนจะพบเจอชายหนุ่มที่ลักษณะคล้ายบัณฑิต เธอจึงเดินเข้าไปถาม


     "สวัสดีค่ะเจ้า ข้าขอรบกวนสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ?"


     ผิงผิงเอ่ยขออย่างมีมารยาท(?) เขาหันมาพลางยิ้มให้


     "ขอรับแม่นาง มีอะไรให้ข้าช่วยเหลือหรือ?"


     ผิงผิงจึงบอกไปว่าเธอกำลังตามหาบัณฑิตที่มีนามว่า อิ่ง เขาลูบคางไปสักพักก่อนจะกล่าว


     "ข้าไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะใช่คนที่แม่นางตามหาไหม? แต่พรุ่งนี้ยามเว่ยจะมีบัณฑิตที่มีชื่อเสียงในเจียงเซี่ยมาพูดอภิปรายในหัวข้อ ‘ฮั่น-ฉู่แข่งบุกเสียนหยาง’ โดยท่านบัณฑิตอิ่ง ไม่มีใครทราบชื่อเขาเหมือนกัน"


     เขาเอ่ยตอบกลับไป ผิงผิงโค้งตัวขอบคุณอีกฝ่ายก่อนจะเดินออกจากหอบัณฑิต... เพราะตอนนี้เธอทราบแล้วว่าพรุ่งนี้ยามเว่ยอาจได้พบคนที่ตามหา เธอไม่ค่อยคุ้นกับเหล่าบัณฑิตเท่าไรนักเพราะไม่ถนัดเลยเรื่องพวกโครงกลอนต่างๆ ผิงผิงระหว่างทางเธอพบเด็กน้อยที่กำลังเล่นกัน เด็กสาวยืนมองดูพลางนึกถึงตนเองสมัยเด็กๆ


     "ข้าไม่อยากเติบโตขึ้นสักเท่าไรเลย..."


     เธอเอ่ยแบบนั้นเพราะตอนยังเด็กความสุขนั้นคือการกินและนอน เล่น ไปตามประสาพอเธอเริ่มเติบโต เลือกที่จะออกมาอย่างโลกภายนอก... ทำให้เธอได้เรียนรู้อะไรมากมายแต่ยังคงไม่มีภาระหน้าที่เหมือนพี่ชายของเธอ ผิงผิงเงยหน้ามองท้องฟ้า...


     "หากเป็นท่าน... ท่านจะเดินไปในทิศทางใด? ใช่ทิศทางที่ทางบ้านกำหนดไว้หรือไม่? พี่ซือ..."

@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -16 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x2
x2
x4
x38
x60
x110
x57
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x28
x40
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x30
x14
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x416
x16
x6
x90
x444
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x90
x30
x15
x65
x1
x15
x32
x1
x20
x492
x755
x301
x209
x152
x72
x2
x35
x123
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1612
x12
x6
x2
x69
x456
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x771
x4150
x867
x1301
x12
x17
x25
x171

75

กระทู้

844

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
11991
เงินตำลึง
5137
ชื่อเสียง
15782
ความหิว
74

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
509
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-7-6 13:00:47 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-7-6 17:57

กระโดดข้ามเพื่อไปหาคำตอบ(?)

     หลังจากเธอเดินจากโรงเตี้ยมมาก็พบว่ามีผู้คนมากมายที่แต่งกายคงเป็นเหล่าบัณฑิตแถมคนเยอะมากจนแทบจะล้นออกมานอกบริเวณของหอแล้ว แต่ด้วยความที่ผิงผิงตัวเล็กและเจียวเอ๋อห์ของเธอไม่ได้ซุกซน(?) เธอจึงมุดเข้าไปโดยพยายามที่จะหาที่นั่งในแถวหน้าให้ได้ เพื่อสังเกตการณ์และมองหาบัณฑิตนามว่าอิ่ง คนนั้น
     
     “ข้าขอเข้าไปหน่อยขอรับ”

     ผิงผิงแกล้งดัดเสียงเป็นเด็กหนุ่มเพื่อขอทางและในที่สุดมุดเข้ามาจนได้และเธอได้แถวหน้าสุด โดยการใช้ความน่ารักของตนเองให้อีกฝ่ายเว้นที่นั่งให้เธอ เด็กสาวนั่งลงพร้อมกับลูบหัวเจียวเอ๋อห์ เธอต่างได้ยินผู้คนเอ่ยถึงบัณฑิตนามว่า อิ่ง ว่าเขาจะมา อภิปรายในหัวข้อ ‘ฮั่น-ฉู่แข่งบุกเสียนหยาง’ กัน ไม่นานนักก็มีชายหนุ่มเดินขึ้นมาบนพื้นยกสูงเล็กน้อยและแนะนำตนเอง บัณฑิตอิ่ง

     ผิงผิงตั้งใจฟังแม้เธอจะไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับพวกนี้แต่หากเรื่องเกี่ยวกับทหาร สงครามหรือการเมืองเธอค่อนข้างสนใจอยู่บ้าง แม้จะแปลกไปหน่อยสำหรับสตรี… แล้วบุรุษนามว่าอิ่งก็เอ่ยอภิปราย

     “ในยุคฉินซีที่สอง หลังจากเกิดกบฎชาวนา กองทัพพันธมิตร เชี่ยงอวี่ และ ฮั่นเกาจู่ ทั้งสองได้ถือว่าเป็นกองทัพที่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวและพี่น้องร่วมสาบานกัน ฉู่ไหวอ๋องคิดจะให้ทั้งสองแตกคอกันจึงออกอุบายให้ทั้งสองแบ่งทัพเข้าตีเสียนหยางคนละสาย
     โดยการเสี่ยงโชคสวรรค์จับไม้สั้นไม้ยาว เซี่ยงอวี่ได้เส้นทางที่มีทหารเฝ้าแต่ละด่านเยอะกว่า กลับกันฮั่นเกาจู่ได้เส้นทางสบาย ฉู่ไหวอ๋องบอกว่า ผู้ใดเข้าเสียนหยางได้ก่อนจะตั้งเป็นกัวจงอ๋อง เซี่ยงอวี่นำทัพบุกตะลุยด่านมากมาย แต่ท้ายสุดเขาเลือกหยุดรีรอแล้วเปลี่ยนเป้ากองทัพขึ้นเหนือเพื่อสู้กับแม่ทัพจางเหอ แม่ทัพใหญ่แห่งต้าฉินเพื่อล้างแค้นให้ท่านอาของเขา ทางด้านฮั่นเกาจู่ด้วยตลอดทางใช้การเจรจา เมตตาปูทางมาเสมอ ทำให้หลายด่านยอมสวามิภักดิ์โดยง่าย แม้ว่าฮั่นเกาจู่จะสร้างอุปสรรคให้เดินทัพช้าลงเพื่อให้พี่น้องตนเซี่ยงอวี่ไปถึงเสียนหยางก่อนด้วยคำมั่นที่ให้ไว้
     แต่ดูฟ้าจะไม่เต็มใจ จนฮั่นเกาจู่ยกทัพมาถึงเสียนหยางและตั้งทัพอยู่สามวันสามคืนไม่ยอมเข้าเมือง ฉินซีที่สามที่เพิ่งครองราชย์และกำจัดจ้าวเกา ด้วยมีใจที่เมตตาปวงประชา เขาไม่อยากเห็นการนองเลือดจึงเปิดประตูเมืองยอมจำนน นำเหล่าขุนนางฉินมาคุกเข่าหน้าเมือง      
     แต่ฮั่นเกาจู่ก็ใจแข็งเหลือคณา จนกระทั่งฮั่นเกาจู่ถูกเหล่านายพลที่ร่วมเป็นร่วมตายบีบเค้นให้เข้าเมือง ฮั่นเกาจู่จึงจำใจเข้าเมือง เขาเห็นความเดือดร้อนชาวเสียนหยางมากมาย ทำให้ทำใจไม่ได้จึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือชาวบ้าน ตั้งกฎหมายใหม่ 3 ข้อ และ เปิดคลังแจกเงินทองต่อราษฎร์ ข่าวรู้ไปถึงเซี่ยงอวี่ที่เพิ่งปราบกองทัพฉินของจางเหอเสร็จ จึงเร่งรุดนำทัพโจมตีเสียนหยาง เป็นต้นเหตุโศกนาฎกรรมของเชื้อพระวงศ์ฉินครั้งใหญ่และงานเลี้ยงหงเหมิน……”

     ระหว่างนั้นมีเหล่าบัณฑิตได้เอ่ยถามข้อสงสัยออกไปและเขาก็ตอบกลับมา     

     “ทำไมถึงต้องให้พวกเขาแยกหักกันขอรับ?”

     มีบัณฑิตท่านหนึ่งเอ่ยถามออกไป

     "ก็เพราะฉู่ไหวอ๋องต้องการให้ฮั่นเกาจู่กับเซี่ยงอวี่แตกหักกัน ด้วยในตอนนั้นฉู่ไหวอ๋องเป็นเพียงคนไร้อำนาจในกองทัพฉู่ ผู้มีอำนาจการทหารตัวจริงคือเซี่ยงอวี่ จึงใช้ฮั่นเกาจู่มาคานอำนาจ"

     “ทำไมฮั่นเกาจู่ถึงเดินทางด้วยความเมตตาแตกต่างจากเซี่ยงอวี่ขอรับ?”

     ต่อมาก็มีบัณฑิตยกมือเอ่ยถามคำถามต่อไป

     "ฮั่นเกาจู่เดิมเป็นเพียงขุนนางชลประทานตัวเล็กๆ ในอำเภอเพ่ยเสี้ยน เติบโตขึ้นมาด้วยกองกำลังเล็กๆ ที่ลุกขึ้นต่อต้านฉิน ชาวบ้านละแวกนั้นเข้าร่วมด้วยเพราะว่าท่านทรงมีเมตตา ช่วยเหลือผู้เดือดร้อนในภัยสงครามให้มีข้าวกิน ยอมอดไปร่วมกับทหาร" บัณฑิตอิ่งตอบ "แต่อีกประเด็นคือท่านต้องการจะถ่วงเวลากองทัพให้เดินทัพล่าช้า เพื่อให้เซี่ยงอวี่น้องร่วมสาบานไปถึงก่อน จึงทำให้ดูเหมือนท่านมีเมตตา เพราะไม่คิดจะตีเมืองจนแตกหัก ตีแล้วถอยตีแล้วถอยวนไปกว่าหลายด่าน แต่เหล่าทหารในด่านมากมายคิดว่าท่านมีเมตตาจึงยอมเปิดด่านสวามิภักดิ์"

     “กฎที่ว่า 3 ข้อมีอะไรบ้างขอรับ?”

     "กฎ 3 ข้อที่ฮั่นเกาจู่ทรงตั้งใช้ชั่วคราวและต่อมากลายเป็นรากฐานกฎบัญญัติสามประการที่ไม่ว่ากฎหมายต้าฮั่นเปลี่ยนไปมากแค่ไหน แต่ก็ยังคงกฎทั้งสามประการไว้บนสุดเสมอ ไม่มีใครคิดเปลี่ยน คือ ฆ่าคนต้องชดใช้ ทำร้ายร่างกาย หรือ ลักทรัพย์ ต้องใช้แรงงาน นับแต่นั้นบัญญัติสามประการนี้กลายเป็นรากฐานกฎหมายของต้าฮั่นที่ไม่เคยเปลี่ยน เพราะว่าประโยคที่เข้าใจง่ายทำให้ชาวบ้านทุกคนเข้าใจทั่วถึงแม้แต่คนไม่เคยเรียนหนังสือ"

     “เพราะอะไรเซียงอวี่ถึงโจมตีเสียนหยางทันทีขอรับ? โดยไม่สังเกตเห็นพี่น้องของตนเองเลยหรือ?”

     "เซี่ยงอวี่รู้แล้วขอรับ แต่ด้วยความละโมบอำนาจและคิดว่าฮั่นเกาจู่ผิดสัญญาที่ว่าจะไม่เข้าเสียนหยางก่อนจึงคิดจะโจมตี แต่เมื่อที่ปรึกษาฟ่านเจิงกล่าวค้ดค้านพร้อมเสนอกลอุบายล่อฮั่นเกาจู่มาสังหารในงานเลี้ยงจะเป็นการดีกว่า"

     หลังจากนั้นเขาก็ตอบคำถามไปเมื่อจบแล้วและเดินลงจากพื้นยกสูงไป บัณฑิตและชาวเมืองต่างแยกย้ายกันไป ผิงผิงรีบเด้งตัวลุกทันทีเพื่อที่จะไปหาอีกฝ่าย หากแต่ฝูงชนมากมายนัก เธอแทรกไปและ…

     “บัณฑิตอิ่งขอรับ รอเดี๋ยว!”

     ผิงผิงพยายามเรียกหากแต่ไม่ได้ผล เธอหงุดหงิดนิดๆ เพราะผู้คนมากมาย ยิ่งเบียดยิ่งร้อน เด็กสาวตัดสินใจสะกิดปลายเท้าใช้วิชาตัวเบาขึ้นไปบนต้นไม้ ก่อนจะไต่ไปตามหลังคาเมื่อพบเห็นบัณฑิตอิ่งเธอกกระโดดลงมาตรงหน้าอีกฝ่ายห่างออกไปราวหกเจ็ดก้าวก่อนจะหันกลับมา…

     “ได้โปรด! ประเดี๋ยวก่อน ข้ามีเรื่องจะถามท่าน…”

     ชายหนุ่มนามว่าบัณฑิตอิ่งหันมา ผิงผิงทำท่าจะเข้าไปคุยแต่คนคุมกันทั้งสองคนของเขาทำท่าจะเข้ามาขวาง หากแต่เขาห้ามไว้ก่อน


    "แม่นางเชิญขอรับ"


     ผิงผิงมองคนคุมกันสองคนนั้นก่อนจะเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้า


     "ท่านคือท่านอิ๋ง จูเหว่ย ใช่หรือไม่? ข้ามาเพื่อสอบถามหา หุบเขาสามกษัตริย์ เจ้าค่ะ ข้ามีจดหมายที่เป็นหลักฐาน"


     เด็กสาวเอ่ยก่อนจะเอาจดหมายที่ได้ออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้ด้วยทั้งสองมือ


     เนื้อหาภายใน
     ดูเหมือนทวนสุริยันค้ำฟ้าจะเลือกแม่นาง เพียงแต่ข้าน้อยมิอาจยกมันขึ้นได้ ทวนสุริยันค้ำฟ้ารอแม่นางอยู่ที่ "หุบเขาสามกษัตริย์" สามารถหาเบาะแสเพิ่มเติมได้จาก หอบัณฑิต เมืองเจียงเซี่ย ที่แห่งนั้นมี บัณฑิตนาม อิ๋ง จูเหว่ย เขาเป็นลูกหลานเชื้อพระวงศเก่าในราชวงศ์ฉิน


     “หุบเขาสามกษัตริย์ อ่าห์เป็นชื่อที่ข้าไม่ได้ยินมานานแล้ว”

     อิ่งเอ่ยพึมพำก่อนจะกล่าวต่อ

     “แม่นางตามข้ามา เราไปคุยที่อื่นดีกว่า ที่นี่ข้าไม่สะดวกคุย”

     พวกเขาทั้งสี่คนต่างเดินไปที่อาคารหลังหนึ่งที่มีสองชั้นโดยผิงผิงเดินตามบัณฑิตอิ่งไปที่ชั้นสองจะเข้าไปในห้องรับรอง พลางมองสำรวจโดยรอบ เธอไม่แปลกใจเท่าไรกับการตกแต่งของเหล่าบัณฑิต เพราะรอบตัวเธอล้วนมีแต่บัณฑิตส่วนมาก ก่อนจะนั่งลงเรียบร้อยและมีคนมารินชาให้พวกตน ผิงผิงไม่แตะเพราะอย่างไรเธอก็ไม่ชอบชา... มันขม

     "ข้าสงสัยยิ่งนัก เพราะข้ารู้จักท่านพ่อว่าทวนสุริยันค้ำฟ้าหายสาบสูญไปจากวังฉินและไม่เคยมีใครได้เบาะแสมานานแล้ว ไม่ทราบว่าแม่นางพบเจอได้อย่างไร?"


     แม้จะระบุในจดหมายมาแล้วก็ตาม


     "ข้าไปเที่ยวลั่วหยางและพบเข้ากับชายชุดดำที่ประกาศเกี่ยวกับอาวุธเลือกนาย ข้านึกสนุกจึงลงไปร่วมทดสอบและดูเหมือนในจดหมายจะระบุว่า เขา เลือกข้า ข้าจึงมาที่เจียงเซี่ยเพื่อสืบเสาะหา"


     ผิงผิงเอ่ยไปตามตรงไม่ได้ปิดบังอะไรกับเรื่องพวกนี้


     "ข้าไม่แน่ใจหรอกนะว่า จะมีไหม? แต่ข้าสามารถช่วยนำทางได้แต่ข้ามีงานสำคัญต้องทำ"


     เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยต่อ


     "หากแม่นางช่วยเหลือข้า อาจจะเร็วขึ้น"


     "หากไม่เกินกำลังข้าสามารถช่วยเหลือท่านได้"


     ผิงผิงเอ่ยออกไป หากช่วยเหลือเขาและทำให้งานของเขาเสร็จเร็วเธอก็ยินดี


     "เยี่ยม... ข้าขอรบกวนแม่นางส่งจดหมายสารภาพรักให้กับสตรีผู้หนิ่งได้หรือไม่?"


     เขาเอ่ยส่วนผิงผิงนั้นสงสัย... เขาก็ดูดีแต่ทำไมเหมือนจะงมงายในรัก(?) แต่เธอก็พยักหน้าตอบกลับไป


     "ข้าพบนางตอนที่ข้าไปเที่ยวเฉิงตูและได้พบนางโดยบังเอิญแต่ข้าไม่รู้จักชื่อและที่อยู่ของนาง ครั้งล่าสุดมีคนพบเห็นนางอยู่ที่เป่ยผิง"


     เขาเอ่ยก่อนจะยื่นม้วนภาพวาดให้เด็กสาว เธอรับมาก่อนจะคลี่ดูพลางเบิกตาโต.. นี่มัน.. แม่นางหรั่น!!! ก่อนจะเงยหน้ามอง... แต่แม่นางหรั่นชอบพี่ซือนะ! เขาต้อง... แต่จะบอกตอนนี้ก็ยังไงอยู่.. เธอตัดสินใจที่จะนำไปส่งให้


     "เสร็จแล้วข้าจะช่วยนำทางเจ้าไปหุบเขาสามกษัตริย์"


     เขาเอ่ยก่อนจะนำจดหมายและเพรชสี่เม็ดมอบให้ ผิงผิงรับมา


     "ข้าขอรบกวนฝากสหายข้าด้วย ระหว่างนี้"


     ผิงผิงเอ่ยเธอตั้งใจจะไปกับหนิงเอ๋อห์ เจียวเอ๋อห์และหมั่นโถวเท่านั้นมันคล่องตัวกว่า เขาตอบตกลงผิงผิงยิ้มขอบคุณ ก่อนจะขอตัวกลับเพื่อไปเตรียมตัวสำหรับการเดินทาง


@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x2
x2
x4
x38
x60
x110
x57
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x28
x40
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x30
x14
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x416
x16
x6
x90
x444
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x90
x30
x15
x65
x1
x15
x32
x1
x20
x492
x755
x301
x209
x152
x72
x2
x35
x123
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1612
x12
x6
x2
x69
x456
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x771
x4150
x867
x1301
x12
x17
x25
x171

75

กระทู้

844

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
11991
เงินตำลึง
5137
ชื่อเสียง
15782
ความหิว
74

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
509
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-7-20 15:37:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-7-21 22:39

มอบจดหมาย

ผิงผิงตรงกลับมาที่เจียงเซี่ยเพื่อหมอบจดหมายจากแม่นางหรั่นให้กับบัณฑิตอิ๋ง เพราะระหวางทางแวะหลายที่(?) จึงมาถึงล่าช้าเมื่อมาถึงเธอก็ตรงไปหาอีกฝ่ายทันทีพร้อมกับเดินเข้ามาภายในห้องรับรองและยื่นจดหมายให้อีกฝ่าย

"แม่นางที่ท่านให้ข้านำจดหมายไปส่ง นางได้ตอบกลับมาแล้วค่ะ ท่านเชิญอ่าน"



“ต้องขอบคุณแม่นางมากจริงๆ” อิ่งจูเหว่ยโน้มตัวขอบคุณแล้วรีบจดหมายมาเปิดอ่าน

"แม่นางที่ท่านให้ข้าตามหาคือสหายของข้าเอง แม่นางหรั่น"

ผิงผิงตอบออกไปและรออีกฝ่ายอ่านจดหมายว่าจะกล่าวอะไรต่อ

มืองามเปิดอ่านด้วยดวงตาหวั่นประกายก่อนจะปรากฏแววหมองเล็กน้อยหลังอ่านได้ไม่กี่ตัวอักษร

ถึง บัณฑิตอิ๋ง แห่ง เจียงเซี่ย
ข้าไม่อาจกล่าวสิ่งใดได้นอกจากขอบคุณสำหรับจดหมายที่ท่านมอบให้ ทว่าต้องขออภัยที่ข้าไม่อาจรับรักของท่านได้ ตัวข้านั้นมีเจ้าบ้านอินแห่งซินเอี๋ยเป็นคนที่รักชอบพอกันอยู่แล้ว เขาเป็นคู่หมั้นที่ข้าเต็มใจจะใช้ชีวิตร่วมเป็นคนรู้ใจ และหมายมั่นว่าจะร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันไปจนแก่เฒ่า ขอให้ท่านได้พบเจอคนที่ดีกว่าข้า

“ดูเหมือนแม่นางหรั่นสหายท่านจะมีคนรู้ใจอยู่แล้ว..” เขาม้วนจดหมายเก็บ

“....” คนรู้ใจ? ผิงผิงงุนงงก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ คงหมายถึงบุรุษผู้นั้นกระมั่ง?

“ค่ะ แม่นางหรั่นมีคนรู้ใจอยู่แล้ว ท่านจะทำอย่างไรต่อไปคะ?”

“ข้า.. คงต้องทำใจ” อิ่งจูเหว่ยตอบ “เอาล่ะ แม่นางอยากไปหุบเขากษัตริย์ใช่ไหม? ที่นั่นค่อนข้างอันตราย ข้าส่งได้แค่ปากทางเท่านั้น” เขาเข้าเรื่องทันที สัญญาย่อมต้องเป็นสัญญา

“ขอบคุณท่านมากค่ะ ส่วนเรื่องที่เข้าไปต่อข้าจะหาหนทางเข้าไป”

“แต่ก่อนจะไปข้าต้องไปทำธุระก่อนระหว่างทางข้าพบสหายที่กำลังบาดเจ็บ ที่ข้ากลับมาหาท่านล่าช้าเพราะไปหาตัวยามารักษาเขา แต่ตอนนี้เขายังไม่ฟื้นข้าจึงอยากไปเฝ้าให้แน่ใจว่าเขาฟื้นตัวแล้ว”

“ไม่เป็นไรๆ ข้าไม่ถือสา” เขาเผยยิ้มบาง “ถ้าอย่างนั้นหากแม่นางจะออกเดินทาง ข้าต้องขอเตรียมตัวก่อน”

“ข้าขอฝากเตรียมในส่วนของข้าด้วยและ… เราจะพบกันที่ใด?”

“อีกสามวันเจอที่ซินเอี๋ย ข้าจะรอที่ป่านอกเมืองทางหลัก”

“ข้าทราบแล้ว งั้นพบกันสามวันให้หลังที่ซินเอี๋ย”

เด็กสาวตอบก่อนจะโค้งให้อีกฝ่ายแล้วรีบร้อนออกไปทันทีโดยไม่ได้พักอะไรเพื่อกลับไปที่ลั่วหยาง




@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ อิ๋ง จูเหว่ย เพิ่มขึ้น 762 โพสต์ 2018-9-4 18:09

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +77 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 77 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x2
x2
x4
x38
x60
x110
x57
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x28
x40
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x30
x14
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x416
x16
x6
x90
x444
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x90
x30
x15
x65
x1
x15
x32
x1
x20
x492
x755
x301
x209
x152
x72
x2
x35
x123
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1612
x12
x6
x2
x69
x456
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x771
x4150
x867
x1301
x12
x17
x25
x171
โพสต์ 2019-3-24 22:18:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2
โพสต์ 2019-3-24 22:20:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-24 22:22

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 4 : เส้นทางของฉันคือการก้าวเดิน หรือปล่าว(?)}
{สัญญาจ้าง เซียงหยาง 15}
{ ตอนที่ 51 : ไลน์แมนมาแล้วค่ะ(?) : หอบัณฑิตสดับวารี }

        “ไม่เป็นไรหรอกแม่นางมันเป็นหน้าที่..อ่ะ..เดี๋ยวนะแม่นางตรงผมแม่นางมีอะไรติดอยู่..” ซิรินั้นพูด ก่อนที่จะขออนุญาตไปจับตรงเส้นผมข้างกกหูของอีกฝ่าย ดูเหมือนว่าจะเป็นหยากไย่ตอนที่เดินเข้ามาที่นี้.. ระหว่างนั้นมันทำให้้ใจของเหมยลี่ตุ่มๆต่อมๆ ...ว่าแม่นางคนนี้หรือว่าจะเป็น?..

        แต่ไม่ทันไร..ทางเสียงอะไรบางอย่างนั้นก็ดังมาเป็นเสียงของทางเจ้าบ้านหลังนี้นั้นเอง.. “อ้าว..ยกข้าวมาแล้วหรือ ครบจำนวนหรือปล่าว?” เสียงของทางเจ้าบ้านชายแก่ร่างเตี้ยชรานั้นกล่าวถามทางหลานสาวของตนเอง ส่วนเหมยลี่เมื่อท่านปุ่มาก็พยักหน้า แล้วก็เดินไปนับอย่างเขินอาย..ส่วนทางซิริก็คลียิ้มแล้วเหลือบมองทางเด็กสาว..

       “............” โดยที่ไม่ได้รับรู้เลยว่าเป่าหลิงนั้นยืนอยู่ในมุมมืดมาตั้งแต่ตอนที่พูดคุยกันแล้ว..

        “ท่านปู่เจ้าคะ ครบ 2000 กล่องเลยล่ะเจ้าค่ะ..” เหมยลี่กล่าวกับท่านปู่ของตนเอง ส่วนหญิงสาวผู้มีเส้นผมสีขี้เถ้าเมื่อได้ยินดังนั้นก็หันไปทางท่านเจ้าบ้านแล้วก้มลงคำนับอีกฝ่าย “เช่นนั้นทางข้าและสหายขอตัวลาก่อนนะ” ซิริกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่จะคลียิ้มเล็กๆให้ทั้งคู่ .. แต่ทว่า เมื่อหันหลังกลับมาก็พบร่างของเป่าหลิงที่กำลังกอดอกจ้องมองใบหน้าของทางซิริล่า ราวกับว่าเธอนั้นรู้ว่าอีกฝ่ายทำอะไรลงไปบ้างแล้ว..

        “อะจ๊ะอะ...” ซวยแล้วสิ…...ลำบากอีกแล้วสิ…. นั้นล่ะฮะทั่นผู้ชม

        นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเป่าหลิงนั้นไม่อาจมองเห็นได้แต่ทว่าสำหรับซิริแล้วไม่จำเป็นต้องนึกเลยว่ามันจะเป็นใบหน้าแบบไหน แม้ว่าความเงียบนั้นจะเกาะกินก็เถอะ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอตอนนี้อาจจะกำลังเป็นสีแดงอยู่ก็ได้…

       “เสร็จแล้วก็กลับ” เด็กสาวนั้นพูดเพียงเท่านี้ก่อนที่จะหันไปก้มคำนับทางเจ้าบ้านแล้วเดินออกไป ซึ่งทางเหมยลี่ก็เดินออกไปด้วยเช่นกันเพื่อที่จะไปส่งทั้งสองแต่มีเหตุกับทางซิริล่ามากกว่า “เช่นนั้นขอบคุณท่านทั้งสองมากเจ้าค่ะ” แม่นางเหมยลี่นั้นกล่าวยิ้มๆ ก่อนที่จะก้มคำนับทางซิริอย่างเชื่องช้า พลางชายตามองนางไปด้วยความสนใจ..

        ซิริก็เริ่มกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่ทว่าก็เก็บมันไว้ข้างใน ส่วนเมื่อนางนั้นก้มคำนับเป่าหลิง เด็กสาวเองก็ทำเช่นเดียวกัน แต่ทว่าเงยชากว่า..ระหว่างที่เธอกำลังจะขยับตัวขึ้น สายตาดั่งหมาป่าราวกระหาย บ่งบอกความตายที่ฉายแววอยู่ในสายตาสีแดงสดได้เป็นอย่างดีนั้นจับจ้องไปที่เด็กสาว จนเหมยลี่นั้นขนลุกเกรียวไปทั่วร่างกาย… ขาทั้งสองข้างนั้นสั่นแต่ทว่าร่างกายกลับแข็งขืนเพราะไม่อาจขยับออกไปได้…

        แต่ทว่านั้นก็แค่ชั่วพริบตาเท่านั้นก่อนที่สตรีทั้งสองจะหายไป….

        ทันทีที่เด็กสาวชุดผ้าคลุมดำนั้นออกไปจากสายตาของเหมยลี่ ร่างกายของเธอก็ทรุดลงไปกับพื้น ทั้งเกรงกลัว..สายตานั้นราวกับว่านางจะโดนฆ่าได้เพียงจับจ้องมอง..น่ากลัว…….

        เป่าหลิงนั้นเดินทางจากบ้านตระกูลผาง และดูเหมือนว่าเธอนั้นจำเป็นที่จะต้องเดินทางต่อไปยังเมืองเจียงเซี่ย นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามตอนนี้กลับเป็นสีเดิมแล้ว เพราะฉะนัั้นไม่ต้องเป็นห่วง เธอเห็นสายตาที่เด็กผู้หญิงคนนั้นส่งให้ซิริ ความรู้สึกบางอย่างนั้นก็เข้ามา เรียกได้ว่ามันสมควรตายกันไปให้หมดนั้นล่ะ..

       “เฮ่...เป่าหลิงเจ้าเป็นอะไรหรือปล่าว ใจเย็นๆนะ...” ซิริกล่าวถามทางเป่าหลิง เด็กสาวจึงเลือกที่จะเงียบ ก่อนที่จะถอนหายใจ ก็ถามว่าเป็นไหม ก็เป็นนั้นล่ะ แต่เลือกที่จะไม่ใส่ใจเสียจะดีกว่า..

        “ไม่เป็นอะไรมากหรอก...เดี๋ยวข้าก็เลิกอารมณ์เสีย” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้นเพราะว่ารู้แน่นอนว่าทางซิริล่าคงรู้ว่าเธออารมณ์เสียอยู่แล้วก็อย่ามายุ่งกับเธอตอนนี้เพราะว่ามันไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเอาเสียเลย..ซิริจึงพยักหน้า ก่อนที่จะนั่งข้างๆอย่างเงียบๆ ตอนนี้ดูเหมือนอึดอัดอย่างมากเลยล่ะ ทางเป่าหลิงนั้นเดินทางจากเมืองซินเอี๋ยลงไปยังทางใต้ เพื่อที่จะเดินทางไปยังหอบัณฑิตสดับวารี ที่นี้ดูเหมือนว่าจะสั่งกล่องข้าวไว้เยอะเลยทีเดียว

        ระหว่างทางนั้นก็ยังคงอึดอักเหมือนเดิมเพราะว่าไม่มีใครพูดอะไรออกมา กระทั้งเป่าหลิงเองก็ไม่พูด ซิรินั้นเกรงว่าการพูดอะไรไปตอนนี้รังแต่จะทำให้เป่าหลิงนั้นอารมณ์เสียปล่าวๆ เธอจึงเลือกที่จะไม่พูดอะไร อย่างที่เป่าหลิงบอก แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าการเลือกนี้เป็นการเลือกที่ดีหรือปล่าว…

        “..ถึงแล้ว ที่นี้สั่งมา 5000 กล่อง” เป่าหลิงนั้นกล่าวบอกเช่นนั้นก่อนที่ทางเธอจะเดินทางเพื่อเข้าไปที่หอบัณฑิตสดับวารี


++จัดส่งแล้ว++



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +2 ความโหด โพสต์ 2019-3-24 22:34

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

https://xn--12cn8be2ck0h5b.com/source/plugin/levsign/statics/images/e3.jpgดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x60
x15
x22
x36
x20
x10
x775
x500
x13
x104
x2118
x191
x73
x1038
x12
x2
x373
x664
x5
x5
x110
x120
x9999
x15
x82
x260
x624
x85
x395
x3789
x5803
x2700
x1
x1
x1
x48
x98
x6
x192
x143
x78
x4
x835
x2

1034

กระทู้

3771

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
834908
เงินตำลึง
203506
ชื่อเสียง
220668
ความหิว
1876

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17901
ความชั่ว
8289
ความโหด
33795
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-5-2 21:08:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
หน้ากากยักษ์ม่วง
มุกอัคคี
เซ็กเธาว์
ธนูเจย์วิน
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x4
x1
x10
x20
x40
x25
x30
x20
x90
x9
x5
x9
x1
x1
x6
x3
x8
x1
x18
x205
x40
x2
x13
x1012
x2
x150
x1
x5
x4
x2
x5
x41
x1
x699
x1
x1
x3
x145
x1
x2
x1
x25
x5
x2
x4
x1
x290
x50
x5
x15
x36
x11
x2
x7
x5
x880
x3
x3334
x52
x88
x110
x100
x360
x2
x18
x165
x1
x120
x500
x500
x1826
x55
x70
x31
x1615
x9999
x8
x9
x41
x4
x690
x4
x4
x16
x2
x36
x2
x30
x144
x5
x695
x203
x620
x780
x77
x9999
x46
x630
x952
x126
x2090
x51
x390
x537
x485
x854
x100
x4
x1768
x404
x3999
x434
x51
x828
x1843
x1755
x205
x4167
x58
x580
x392
x814
x223
x104
x140
x180