กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 298|ตอบกลับ: 18

{ เมืองลั่วหยาง } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-7-1 11:47:30 |โหมดอ่าน

ย่านการค้า
{ เมืองลั่วหยาง }  






เมืองลั่วหยางขึ้นชื่อด้านจิตใจของผู้คนมาช้านาน
พ่อค้าหลายคนที่มาถึง หากแสวงหากำไรเกินควรจะปวดใจ
หากมาด้วยใจ ท่านจะได้กำไรมหาศาล
'การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม'
กฏสำคัญที่จงยึดถือหากย่างกราย







คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

28

กระทู้

413

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
7184
เงินตำลึง
447641
ชื่อเสียง
95883
ความหิว
188

ใบรับรองเหมือง(เหมืองแร่จินไช่เหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
226
ความชั่ว
6
ความโหด
68
ภูตอัคคี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-7-1 12:19:39 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-7-1 12:21

                คิดจะขายของนะแต่ทำไมคนเยอะจังเลยตรงนั้น
เมิร์กเคลื่อนรถม้ามายังย่านการค้าของเมืองลั่วหยางอันสงบสุขแห่งนี้ด้วยความเหนื่อยหน่ายวันนี้ก็คงเป็นวันค้าขายอีกวันแล้วก็จบไป
        แต่วันที่น่าเบื่อจู่ๆก็ปรากฎภาพที่น่าสนใจขึ้นเบื้องหน้าของเขา
        คนจำนวนมากกำลังมุงดูบางสิ่งอยู่ในฐานะพ่อค้าที่ชอบสนใจคนเยอะๆแล้ว เขาจึงตัดสินใจลงจากรถม้าเข้าไปมุ่งดูด้วย
        เมื่อเข้าไปถึงก็เจอชายชุดดำผู้หนึ่งกำลังประกาศบางอย่าง
        “ข้ามีศาสตราวุธที่จะให้ทุกคนมาร่วมทดสอบผู้ที่อาวุธเลือกเท่านั้นจะเป็นนายมัน”
        คำว่าศาสตรานั้นทำให้เมิร์กตื่นเต้นเล็กน้อยแต่คำว่ามันเลือกทำให้เขาตื่นเต้นขึ้นมากมายนัก
         เหตุผลดั้งเดิมที่เขามาถึงนี่ก็เพราะอาวุธอยู่แล้ว
         “ข้าขอทดสอบได้ไหม?” เมิร์กเดินฝ่าฝูงชนไปหยุดหน้าชายชุดดำ
        “หืม พวกนอกด่านเรอะ? ได้สิถ้าเจ้ามีความสามารถ” ชายชุดดำมองเมิร์กตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วทำการชี้แจงออกมา
        เขาต้องทำภารกิจสามอย่างเพื่อให้ได้รับการตรวจคุณสมบัติ
                  ข้อที่(1) : 'วันเวลาในรัตติกาลเผชิญเหล่าดรุณี' เขียนกลอนร่ายยาวโดยใช้ประโยคด้านบนเป็นแกนหลัก1 หน้ากระดาษไม้ไผ่16 แถว
                  ข้อที่ (2) : วาดภาพมวลบุปผาท่ามกลางเปลวไฟและสายฝน
                  ข้อที่ (3) : แต่งกวีเกี่ยวกับ'งานเลี้ยงหงเหมิน'
        ‘งานหินใช้ได้นี่นะแต่ก็ลองดูสักตั้ง’ เมื่อคิดได้เมิร์กก็ทำสิ่งที่อีกฝ่ายชี้แจงออกมาทีละอย่าง

ข้อแรก เขาทำการเขียนมันลงบนแผ่นไม้ไผ่
  
ข้อสอง ด้วยฝีมือทางด้านศิลป์ของเขาไม่ดีนัก จึงพยายามออกมาได้ประมาณนี้

และสุดท้าย กวี...
กวีกับเขาค่อนข้างจะห่างหายกันไปนาน เขาเคยเล่นขั้นพื้นฐานตอนเด็กๆกับท่านแม่เพราะฉนั้นคงมีผิดมีถูก แต่ก็ขอให้มันสวยๆละกัน ส่วนเนื้อหาทางประวัติศาสตร์เขาจำได้อยู่พอสมควร ก็นะ แม่ของเขาที่เป็นพ่อค้ามีหนังสืออยู่พอสมควร แถมเรื่องของหลิวปังเองก็ไม่ใช่เรื่องหากยากอันใด

หลิวปังถึงนคราเสียนหยาง
มากวีรกรรมพร้อมทั้งด้วยปัญญา
จิตแรงกล้าสร้างบันไดถึงใจชน
ว่าที่คนผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน

ถึงกระนั้นเซี่ยวอวี่คิดโป้ปด
กำลังรบล้อมหน้าหลังงานเลี้ยงผี
เชิญเข้ามาสุขขีฟังดนตรี
แต่ครั้งนี้คือจะฆ่าตัดหัวมัน

เซี่ยงป๋อน้อยยามได้ยินก็วิตก
ดั่งวิหกนกน้อยมองเห็นผี
คิดดั้งนั้นก็ขึ้นม้าพุ่งทันที
เพราะกังวลญาติคนนี้ฆ่าผิดคน

จางเหลียนยามได้ยินก็หัวสั่น
แจ้งเสียงดังให้หลิวปังได้รับรู้
เมื่อถึงคราวก็ยังไปเพราะคิดดู
ว่าบางทีอาจจะมีเปลี่ยนทีทัน

เมื่อถึงคราวเขาก็ไปให้มันรู้
พอถึงรูก็ได้สั่งประกาศเสีย
เซี่ยวอวี่คืออ๋องใหม่เสียนหยางนี้
ผู้มีศรียามได้ยินก็ยิ้มพลัน
ไม่ยอมสั่งไม่มีบุกไม่มีตี

ฟานเจิ้งที่ยืนมองก็ปวดทรวง
สั่งเซี่ยวจวงให้บุกเข้าฆ่าทันที
ยอดแม่ทัพฟานไขว้ไหวพริบดี
ยกดาบนี้ขึ้นกันหวังไม่ตาย
ยังไม่จบพอพักรบก็พูดดี
เซี่ยงอวี่เมื่อได้ยินก็อับอาย
คิดใหม่นี้ส่งสุราให้ท่านชาย

ยามสงบหลิวปังนั้นได้ขอหนี
ทำท่ามีปัสสาวะมิอาจทน
จึงขอตัววิ่งออกไปในบัดดล
กลับเมืองตนพร้อมกันกับฟานไขว้
ด้วยไว้ใจฟานไขว้ก็เลยพูด
ฮ่องเต้กูไม่มีทางเป็นใครเสีย
นอกจากเขาหลิวปังจะเป็นเซียน
หากมิเป็นแผ่นดินนี้จะเจริญ

#กวีโดยพ่อค้ามือใหม่


        หลังจากทำภารกิจเสร็จหมดแล้วเมิร์กก็เตรียมจะกลับไปขึ้นรถม้าแต่ถูกชายชุดดำเรียกตัวเอาไว้ก่อน
        “หากเจ้าชนะเจ้าอยากให้ข้านำศาสตราวุธไปที่ใด?”
        “ศูนย์บัญชาการร้านเมอร์คิวนี่สาขาเฉิงตู นั่นคือบ้านของข้า”
        เมื่อชายชุดดำพยักหน้ารับเมิร์กก็ขึ้นรถม้าออกเดินทางต่อ

        

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +88 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 88 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โล่ห์ปาร์ม่า(ซ้าย)
สามง่ามไท่ซาน
เกราะทองคำ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3
x25
x49
x35
x1
x1
x1
x5
x2
x10
x60
x2
x20
x9
x30
x50
x16
x2
x100
x1
x23
x5
x2
x1
x150
x635
x1700
x18
x20
x20
x50
x10
x20
x50
x10
x51
x120
x10
x27
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x400
x100
x40
x1461
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x62
x450
x5
x333
x20
x48
x2900
x89
x8
x10
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x36
x60
x100
x160
x113
x138
x4100
x1490
x30
x55
x242
x64
x682
x80
x2060
x1060
x731
x80
x79
x10
x70
x375
x4
x20
x6
x1
x55
x1

78

กระทู้

830

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
7478
เงินตำลึง
4270
ชื่อเสียง
65936
ความหิว
572
คุณธรรม
1017
ความชั่ว
0
ความโหด
133
ตู๋เหยียนหลง
เลเวล 1

หลิง เสวี่ยหลาน

"เจ้าป่วนไหน ข้าไปด้วย!"
pet
โพสต์ 2018-7-1 14:00:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-7-2 18:23

พานพบสหายที่เป็นอาวุธ(?)





     เด็กสาวร่างเล็กในชุดสีเขียวสดใสพร้อมกับสหายคู่ใจ เมื่อมาถึงเมืองลั่วหยางเธอได้ลงจากม้าและเปลี่ยนมาจับจูงมันเดินแทนเพราะมีผู้คนมากมาย เด็กสาวขมวดคิ้วน้อยๆ เพราะครั้งก่อนที่เคยมากับพี่หลิว ยังไม่มีผู้คนมากมายขนาดนี้? หรือเพราะเริ่มเข้าสู่ฤดูร้อนแล้วผู้คนจึงมากมาย?  แต่คงไม่แปลกเท่าไรหากไม่มีผู้คนพากันไปมุงแน่นอนว่าเรื่องที่สนุกๆ ผิงผิงไม่พลาด เธอจึงพาสหายเดินเข้าไปและพยายามจะยืดตัวดูแต่ก็ไม่รู้อะไร...


     "พี่ชาย เขาดูอะไรกันหรือ?"


     เธอสะกิดพี่ชายท่านหนึ่งเพื่อสอบถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงหันมาตอบ


     "จู่ๆ ก็มีชายแปลกประหลาดมาป่าวประกาศว่า จะให้อาวุธแก่ผู้ที่อาวุธเลือก ข้าว่าแปลก อาวุธจะเลือกผู้คนได้หรือ?"


     ผิงผิงได้ยินดังนั้นก็ขำใส่อีกฝ่ายจนเขาแปลกใจ เด็กสาวจึงเอ่ย


     "แน่นอนว่าอาวุธเลือกผู้ที่จะใช้ หาใช่เราเป็นผู้เลือกไม่ เพราะทุกสิ่งต่างมีจิตใจของตนเอง"


     เธออาจจะพูดจาแปลกๆ แต่เด็กสาวคิดแบบนั้นจริงๆ จึงแอบเบียดเข้าไปเพื่อเข้าไปดูวงข้างในเธอเห็นชายหนุ่มที่ใส่ชุดดำปกปิดตัวเองและเขากำลังเอ่ยว่า


     "ใครเขามีศาสตราวุธที่จะให้ทุกคนมาร่วมทดสอบ ผู้ที่อาวุธเลือกเท่านั้นคือผู้ที่เป็นนายมัน ใครผ่านบททดสอบของทวนเล่มนี้ ข้าจะมอบทวนให้เขา"


     ผิงผิงสนใจเพราะอาวุธที่เขาเอ่ยคือทวนและเธอเป็นคนที่ถนัดอาวุธยาวที่สุด พวกดาบหรือกระบี่ ธนู เธอไม่ใคร่ถนัดเท่าไรนัก เธออยากเข้าร่วมทดสอบด้วยแต่เห็นว่ามีผู้กล้าท่านหนึ่งเดินออกไปและทดสอบ เธอมองแล้วมองอีกและคิดว่าเขาคงเป็นคนชาวตะวันตกเพราะดูจากสีผิวและรูปร่าง อีกอย่างเธอก็เกิดที่นอกด่านทางตะวันตก... เมื่อเขาทดสอบแล้วเด็กสาวจึงเข้าไปทดสอบกับเขาบ้าง


     "ข้าขอทดสอบด้วยนะเจ้าค่ะ"


     เด็กสาวเอ่ยขออนุญาต(?) ก่อนจะอ่านบททดสอบที่มี 3 ข้อ ได้แก่


ข้อที่ (1) : 'วันเวลาในรัตติกาล เผชิญเหล่าดรุณี'
(เขียนกลอนร่ายยาวโดยใช้ประโยคด้านบนเป็นแกนหลัก 1 หน้ากระดาษไม้ไผ่ 16 แถว


ข้อที่ (2) : วาดภาพมวลบุปผาท่ามกลางเปลวไฟและสายฝน


ข้อที่ (3) : แต่งกวีเกี่ยวกับ 'งานเลี้ยงหงเหมิน'



      ผิงผิงนิ่งไปก่อนจะจับพู่กันแล้วเขียนกลอนที่พอจะทำได้บ้างตามประสาคนที่ไม่ถนัดเรื่องนี้แต่เธอจะพยายามเขียนให้ดีเท่าที่ตนเองจะทำได้...



[ข้อที่ 1 เขียนกลอน]



     ก่อนจะหันไปทำข้อสอง เธอเคยวาดภาพมาอยู่บ้างไม่มากก็น้อย... สำหรับเธอแล้วการวาดภาพนั้นเธอมักวาดเล่นไม่เคยวาดจริงจัง เด็กสาวใช้พู่กันและถ่านแทงในการวาดเธอถนัดที่จะใช้ถ่านที่เป็นแท้งๆ ก้อนๆ มากกว่า โดยเธอเริ่มจากวาดภาพเหล่าบุปผาก่อนจะวาดเปลวไฟ โดยที่กลีบดอกไม้ลองลอยออกไปคล้ายเปลวไฟที่กำลังลุกโช พร้อมกับวาดสายฝนลงมา


     ดอกไม้คงเปรียบเหมือนสตรีและเปลวไฟ... สายฝน.. สิ่งที่ขัดกันหากวาดได้ดีก็จะเข้ากันอย่างลงตัวน่าประหลาดใจยิ่งนัก ผิงผิงคิดในใจก่อนจะหันไปทำข้อที่สามต่อ



[ข้อที่ 2 วาดภาพ]



     เด็กสาวยิ่งอยากกุมขมับ หากรู้แบบนี้เธอคงขอให้พี่เฮ่าสอนกวีให้ตนเองเพราะเธอแทบจะแต่งไม่ค่อยได้ หรือถึงทำได้ก็ภาษาแปลกพิกล... ผิงผิงสะบัดแขนเสื้อก่อนจะใช้พูกันแต่งกวีและพอจะจำบางคำที่พี่เฮ่าเคยร่ายกวีมาบ้างแล้ว


[ข้อ 3 งานเลี้ยงหงเหมิน]



ทุกเรื่องราวมีตำนาน

คำเล่าขานแต่หนหลัง

ผู้ขับขานวีรกรรม

ใยมิใช่ผู้ชิงชัย ?



หาญเกิดบุรุษกล้า

วรีชาหนยุคเข็ญ

เซี่ยงอวี้อ๋องจัดเจน

เอกขุนศึกก้องเกรียงไกร



อีกฝ่ายคือหลิวปัง

ขุนนางวังฝั่่่งชนบท

ครายุคฉินสิ้นคาคบ

ธ ยึดธงเข้าธาณี



อวยราษฎ์ด้วยเลี้ยงใจ

แซ่ซ้องไกลทั่วแดนดิน

ฟ่านจิ่งออกกลศึก

เซี่ยวอวี้นึกสร้างงานเลี้ยง



สุราพร้อมนารี

ซ่อนไพรีรอสังหาร

เมื่อเห็นมิได้การ

จางเหลียงส่งฝานไคว่ไป



ร่ายรำระบำดาบ

รอยยิ้มฉาบคิดเชือดใคร

เซี่ยงอวี่ละอายใจ

หลงอุบายของหลิวปัง



ฟ่านจิ่งเห็นผิดท่า

ยุให้ฆ่ากลับผิดแกว

ผู้เป็นกษัตริย์แล้ว

คงไม่แคล้วเป็นหลิวปัง!!




     หลังจากเขียนเสร็จแล้วผิงผิงก็วางพูกันลง... พลางยกหลังมือเช็ดเหงื่อที่หน้าผากจนหมึกที่ติดมาด้วยเปื้อนที่แก้มจนเหมือนลูกแมว



     "หากเจ้าได้รางวัล จะให้ส่งที่ใด"



     เด็กสาวนิ่งคิดก่อนจะเขียนไปว่า โรงเตี้ยมไข่ต้ม เมืองซินเอี๋ย ก่อนจะเงยหน้าแล้วยิ้มสดใส ก่อนจะถอยออกมาแล้วเดินกลับไปมองผลงานทั้งสามชิ้นของตัวเอง... หวังว่าคงรอด ไม่ทำให้พี่ชายและพี่หลิวขายหน้าหรอกนะ(...) รอบตัวเธอล้วนมีแต่ผู้ที่เก่งด้านกวี กลอน มีเพียงตัวเธอที่หาได้เก่งไม่ มีเพียงกำลังและการใช้อาวุธเพื่อปกป้อง ช่วยเหลือผู้อื่นเท่านั้น... หากในวังหลวงสามารถที่จะรับสมัครทหารหญิงได้ เธอจะไม่ลังเลที่จะไปสมัคร...



     "พี่ซือ... ข้ากลับมาต้าฮั่นแล้วนะ ท่านคงสบายดี..."



     เธอเอ่ยกับสายลมก่อนจะเดินไปลูบเจ้าฮั่นเสียของเธอพลางค่อยๆ จับจูงสายพามันไปเดินเล่นในย่านการค้า





@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -15 เงินตำลึง +300 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -15 + 300 -19 + 3 จองวันที่2ก่อนตัดสิน

ดูบันทึกคะแนน

ทำไมมันเช็กชื่อไม่ได้ฟะ!
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปลอกสรรพสัตว์
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
คัมภีร์ละติน
หลอมจิตรวมหนึ่ง
สุริยันค้ำฟ้า
ฮั่นเสียหม่า
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x70
x40
x10
x22
x12
x54
x24
x72
x50
x70
x1
x2
x5
x100
x100
x50
x30
x30
x10
x1
x1
x26
x8
x3
x42
x10
x10
x26
x116
x2
x32
x1
x30
x1
x100
x35
x50
x266
x6
x4
x1
x30
x19
x63
x50
x150
x2
x2
x326
x10
x145
x386
x365
x20
x15
x88
x1
x54
x120
x1
x8
x7
x5
x152
x4092
x38
x126
x50
x800
x25
x85
x226
x12
x17
x25
x51
x57
x51
x1

28

กระทู้

413

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
7184
เงินตำลึง
447641
ชื่อเสียง
95883
ความหิว
188

ใบรับรองเหมือง(เหมืองแร่จินไช่เหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
226
ความชั่ว
6
ความโหด
68
ภูตอัคคี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-7-1 16:14:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
           
     ทำงานบ้างอะไรบ้างจะได้ร่ำรวย

เมิร์กที่เสร็จจากการตอบคำถามให้ชายชุดดำและวาดรูปนิดหน่อย เขาก็ทำการเคลื่อนรถม้าลึกเข้าไปในย่านการค้าลั่วหยาง


          เขาไม่อยากแย่งผู้คนกับชายชุดดำผู้นั้นหนึ่งย่านการค้าไม่สามารถมีจุดสร้างความสนใจสองจุดใกล้กันได้ เพราะทั้งคู่จะกระจายความสนใจจนฝูงชนหายตัวไปกันหมด


          เมิร์กขนแผ่นไม้จำนวนมากบนรถลงมาประกอบเป็นร้านค้าตามปกติและให้ปลากับเจ้าสองหน่อร่วมทางบนรถม้าเพื่อให้พวกมันลงมาช่วยงาน


          โดยครั้งนี้เจ้ากระเรียนเริ่มจะมีความรู้งานมากขึ้นพอมันได้รับปลาเข้าปากก็รีบกระโดดลงจากรถทันที ต่างกับครั้งก่อนๆที่มันจะเคี้ยวจับๆให้หมดก่อนถึงจะเริ่มงานได้เสียที


          “เชิญทางนี้ครับ เสื้อผ้าเนื้อดีนำเข้าจากต่างเมือง” เมิร์กส่งเสียงดังประกาศสู่รอบข้าง เขาคอยเรียกลูกค้าเข้าร้านอย่างสม่ำเสมอโดยเฉพาะเวลาเห็นคนหนุ่มสาวหรือคนที่หันมาสบตากับเขา เขาจะใช้โอกาสนั้นเรียกเพื่อดึงความสนใจอีกฝ่ายให้เข้ามาหาทันที


          เจ้าเสือขาวเองเวลาผ่านไปก็ยิ่งชำนาญ มันน่ากลัวแต่ก็รู้จักทำตัวให้น่ารักเพื่อตีสนิทกับหญิงสาวที่เดินผ่านไปมา


          เจ้ากระเรียนก็เริ่มจะเรียนรู้มันไปเดินเชิดใส่สาวๆเพื่อให้คนเหล่านั้นรู้ซึ้งถึงความงามของมันก่อนจะชักชวนให้เข้าสู่ร้าน


          “เชิญครับ เชิญครับ” ด้วยราคาที่เป็นธรรมและอัธยาศัยดีเลิศของเจ้าตัวทำให้ลูกค้าทั้งหลายชมชอบคอยแวะเวียนไปบอกคนอื่นๆที่พวกเขารู้จักให้แวะเวียนมาเยี่ยมร้านค้าจากต่างแดนแห่งนี้


          โดยเฉพาะใบหน้าต่างของเมิร์กทำให้หลายๆคนยิ่งสนใจในผลผลิตที่เขานำมาขายถึงมันจะเป็นผ้าเหมือนกันแต่ก็นับว่าคุณภาพดี


          ซึ่งมันแน่นอนอยู่เขาถึงขั้นใช้ตาเหยี่ยวในการคัดเลือกสินค้าจะมีสินค้าแย่ๆปนมาหรือ?


          การค้าขายเป็นไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งตะวันเริ่มลับดินและลูกค้าเริ่มหร่อยหรอ


          เมิร์กทำการประกาศปิดร้านพร้อมกับเก็บของทุกอย่างลงรถและมุ่งหน้าหาที่นอน



@Admin
@STAFF_โรลทำงาน

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +1100 เงินตำลึง +8000 ความหิว -36 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 1100 + 8000 -36 + 6

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โล่ห์ปาร์ม่า(ซ้าย)
สามง่ามไท่ซาน
เกราะทองคำ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3
x25
x49
x35
x1
x1
x1
x5
x2
x10
x60
x2
x20
x9
x30
x50
x16
x2
x100
x1
x23
x5
x2
x1
x150
x635
x1700
x18
x20
x20
x50
x10
x20
x50
x10
x51
x120
x10
x27
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x400
x100
x40
x1461
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x62
x450
x5
x333
x20
x48
x2900
x89
x8
x10
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x36
x60
x100
x160
x113
x138
x4100
x1490
x30
x55
x242
x64
x682
x80
x2060
x1060
x731
x80
x79
x10
x70
x375
x4
x20
x6
x1
x55
x1

28

กระทู้

413

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
7184
เงินตำลึง
447641
ชื่อเสียง
95883
ความหิว
188

ใบรับรองเหมือง(เหมืองแร่จินไช่เหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
226
ความชั่ว
6
ความโหด
68
ภูตอัคคี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-7-2 20:30:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                 ทำงานบ้างอะไรบ้างจะได้ร่ำรวย(2)

             เมิร์กที่เสร็จจากการล่าสัตว์ก็ได้กลับรถม้าเข้ามาในย่านการค้าลั่วหยางเพื่อทำงานประจำวันของตนเองต่อ การค้าขายหากหยุดไปสักวันคือการเสียกำไรไปจำนวนมาก หากไม่จำเป็น(หรือขี้เกียจ)จริงๆเขาก็ไม่อยากจะปิดร้านไปแม้เพียงวันเดียวหรอก

            รถม้าของชายหนุ่มได้เคลื่อนผ่านผู้คนจำนวนหนึ่งมาจอดที่มุมว่างๆเพื่อที่เขาจะสามารถตั้งร้านแผงลอยของตัวเองได้ มันเป็นมุมเล็กที่กลางตลาด มันเล็กเกินจะสร้างร้านแต่ก็ใหญ่พอสำหรับแผ่นไม้สองสามแผ่น

          เมิร์กขนแผ่นไม้จำนวนมากบนรถลงมาประกอบเป็นร้านค้าตามปกติตแต่ไม่ได้ให้ปลากับเจ้าสองหน่อร่วมทางบนรถม้าเพื่อให้พวกมันลงมาช่วยงาน

          “เชิญทางนี้ครับ เสื้อผ้าเนื้อดีนำเข้าจากต่างเมือง” เมิร์กส่งเสียงเรียกลูกค้าตามปกติโดยครั้งนี้เขาไม่ได้ให้สัตว์เลี้ยงทั้งสองลงมาทำงานเพราะเจ้าเสือเองก็พึ่งจะเสร็จจากการล่าส่วนเจ้ากระเรียนเองก็ ก็นะ.. เขาไม่อยากใช้งานมันติดต่อกันทุกวัน เดียวมันจะบินหนีเขาไปเสียก่อน


          เขาได้ยินมาว่าพวกกระเรียนมันชอบถือตัวด้วยนะสิ..


         “เท่าไหร่ครับ?” ชายหนุ่มหนึ่งคนเดินเข้ามาถามใกล้ๆพลางชี้นิ้วไปที่เสื้อตัวหนึ่งบนแผงลอย



                “ไม่แพ้เพียงXXXตำลึงเท่านั้น” เมิร์กยื่นเสื้อที่อีกฝ่ายชี้ขึ้นมาดู


                เมื่อได้ยินราคาที่ถูกใจลูกค้าหนุ่มก็หยิบเงินจำนวนXXXตำลึงมอบให้กับเมิร์กและรับเสื้อผ้าเดินจากไปอย่างยินดี


                ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นเสื้อของสตรีก็เถอะ...


                ‘คงไปให้คนรัก ละมั้ง?’ เมิร์กคิดขณะมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่วิ่งออกไป
               
            หลังจากชายหนุ่มคนนั้นแล้วเมิร์กก็ยังคงมีลูกค้าหลายอื่นๆแวะเวียนกันเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย



            เงินในกระเป๋าของเขาก็ค่อยๆเพิ่มพูนขึ้นจนถึงจุดที่เขาควรจะเริ่มทำบัญชีได้แล้ว


            ‘เอาไว้พรุ่งนี้ก็แล้วกัน’ เมิร์กคิดขณะเก็บร้านเข้าไปในตัวรถม้าและออกเดินทางสู่ฉางอันเพื่อจะได้พักผ่อนอีกครั้ง


@Admin
@STAFF_โรลทำงาน


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +1100 เงินตำลึง +8000 ความหิว -18 Point +6 ย่อ เหตุผล
Admin + 1100 + 8000 -18 + 6

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
โล่ห์ปาร์ม่า(ซ้าย)
สามง่ามไท่ซาน
เกราะทองคำ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x3
x25
x49
x35
x1
x1
x1
x5
x2
x10
x60
x2
x20
x9
x30
x50
x16
x2
x100
x1
x23
x5
x2
x1
x150
x635
x1700
x18
x20
x20
x50
x10
x20
x50
x10
x51
x120
x10
x27
x6
x60
x40
x20
x80
x400
x100
x200
x130
x200
x400
x100
x40
x1461
x200
x1000
x180
x10
x500
x50
x62
x450
x5
x333
x20
x48
x2900
x89
x8
x10
x5
x2
x25
x101
x10
x88
x200
x160
x81
x164
x36
x60
x100
x160
x113
x138
x4100
x1490
x30
x55
x242
x64
x682
x80
x2060
x1060
x731
x80
x79
x10
x70
x375
x4
x20
x6
x1
x55
x1

61

กระทู้

548

โพสต์

19หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
194378
เงินตำลึง
1719085
ชื่อเสียง
90402
ความหิว
580

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)ใบรับรองเหมือง(ซานกั๋วเหริน)/รายสามเดือนใบรับรองเหมือง(เขาหลงเหมิน)/รายสามเดือน

คุณธรรม
213
ความชั่ว
0
ความโหด
166
ทอมโม่
เลเวล 1

กงซุน หลัน

ข้าก็มีบทนะคะ!!
pet
โพสต์ 2018-9-10 19:02:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เควสอาชีพ } สืบทอดเทคนิคช่างตีเหล็ก
พาร์ท 1 - การทดสอบลูกเขย 4


        หลังจากที่เดินตามผู้เฒ่าเถียนมาได้สักพักเหล่าผู้เข้าร่วมทดสอบทั้งหลายก็มาหยุดลงที่ย่านการค้าของเมืองเมืองลั่วหยาง “ข้าอยากให้ทุกคนวิ่งออกไปนอกเมือง และตามสัญลักษณ์ตราตระกูลเถียนตามต้นไม้นอกเมือง มันจะนำพาทุกท่านไปยังของที่ข้าซ่อนไว้หยิบมาคนละชิ้น”

        “คนละชิ้นอย่างงั้นสินะ เข้าใจแล้วละ” เสียงของฉีหยูตอบรับดังขึ้นมา จนทำให้ยูตะหันไปโมองและโล่งใจว่าเขานั้นยังผ่านการทดสอบสอบอยู่นั้นเอง (คนละชิ้นอย่างงั้นหรอ….) ยูตะรู้สึกตะหงิดๆ ใจอะไรเล็กน้อยแต่ว่าเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป “แล้วตราว่านั้นมีหน้าเป็นอย่างไรละ” มีใครสักคนในกลุ่มถามขึ้นมา “ข้ากำลังจะบอกพวกเจ้าอยู่พอดีเลย” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวขึ้นมาพร้อมชูตราสัญญลักษ์ประจำตระกูลขึ้นมา เป็นรูปค้อนไขว้ดาบ “ตราที่ซ่อนอยู่จะมีหน้าตาแบบนี้ มราใครมีคำถามอะไรอีกมั้ย “แล้วนำไปสู้ของที่ซ่อนนี่หมายความว่ายังไง” มีใครสักคนถามต่อขึ้นมา “เมื่อถึงเวลาที่เจ้าหาตรานั้นเจอ เจ้าจะเข้าใจเอง” ผู้เฒ่าเถียนตอบกลับมา

        “ถ้าอย่างงั้นในเมื่อไม่มีใครจะถามอะไรแล้ว ข้าจะให้สัญญาณออกตัวละนะ” ผู้เฒ่าเถียนกล่าวก่อนชูมือขึ้นเพื่อให้ทุกคนเตรียมตัว “ไปได้!” แล้วเขาก็สัดบัดมือลง เหล่าผู้เข้าร่วมทดสอบที่เหลืออยู่ก็ต่างออกวิ่งกันไปด้วยความรวดเร็วไปเพื่ออกไปตามหาตราสัญลักษณ์ตราตระกูลเถียน ยูตะที่เรียนรู้วิชาตัวเบามาก็ออกวิ่งนำคนอื่นๆ ไปไปได้สักระยะทางหนึ่งเขาก็หันกลับมามองคนอื่นๆเป็นระยะๆ ว่ามีใครตามเขามารึเปล่า แต่ดูเหมือนว่จะไม่มใครตามเขาได้ทันเลย

        เขาค่อยๆ วิ่งออกห่างตัวเมื่องและเข้าใกล้ป่าทางทิศตะวัตเรื่อยๆ พลางคิดในใจ (ป่ามันก็ใหญ่อยู่นะเนี้ย ชาตินี้จะหาเจอรึเปล่านะ….) มันทำให้เขาย้อนนึกไปถึงการช่วยเหลือผู้คนที่ผ่านว่า เขามันจะประสบเหตุหาของเสมอๆมา ว่าแล้วเขาก็ถอนหายใจออกมาหนึ่งที่ (นี่ต้องมายุ่งเกียวกับการหาของอีกแล้วจริงๆหรอเนี้ย มันช่างน่าเบื่อจริงๆ แต่ว่ามันคงมีอะไรมากกว่านี้แน่ๆ) นั้นคือความคิดที่เกหิดขึ้นภายในหัวของเขา


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
กุหลาบสีทอง
ดาบปี้อี้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x7
x2
x15
x10
x10
x130
x710
x1687
x4184
x10
x9999
x100
x100
x30
x50
x2
x1
x5
x9999
x41
x1
x2
x15
x48
x6
x8
x3
x6670
x7
x67
x20
x120
x48
x34
x9999
x7060
x9999
x4093
x3880
x1760
x2
x2
x9999
x30
x30
x20
x2
x30
x80
x1860
x4
x1
x317
x50
x30
x1050
x2
x900
x18
x162
x115
x368
x148
x6
x4
x5
x2
x15
x9999
x20
x374
x5044
x65
x37
x1
x140
x20
x309
x163
x10
x268
x3749
x1727
x188
x24
x2
x75
x230
x5073
x19
x50
x19
x4
x20
x1
x1
x1
x106
x19
x1

110

กระทู้

812

โพสต์

35หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
68845
เงินตำลึง
52376
ชื่อเสียง
100769
ความหิว
956

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
971
ความชั่ว
5
ความโหด
90
เสือโคร่ง
เลเวล 1

เหอ ซูมี่

สงบใจไว้นะเจ้าคะ...
pet
โพสต์ 2018-9-17 21:35:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หลังจากหลิงนูหายจากอาการหน้ามืดเวียนหัวจนดีขึ้นกลับมาเป็นปกติแล้ว เพื่อไม่ให้เสียเวลาหลิงนูจึงพาทุกคนที่ตามมาไปยังตลาดย่านการค้าเมืองลั่วหยาง ตามที่ได้รับรู้มาว่าซินแสตงฟางที่แม่นางโม่ตามหานั้นกำลังเปิดซุ่มทำนายชะตาอยู่ที่เมืองลั่วหยาง


หลิงนูพาทุกคนมาถึงย่านการค้า ซึ่งมีผู้คนขวักไขว่เดินไปมาเข้าออกมากมาย ซุ้มร้านค้าแผงลอยตั้งอยู่เต็มเรียงรายมากมาย ความคับคั่งบอกเลยว่าแทบไม่แพ้เมืองฉางอันเลยก้ว่าได้


"เรามาถึงแล้ว..." หลิงนูมองไปรอบๆย่านการค้าที่มีผู้คนคับคั่งนั้น


"คนเยอะขนาดนี้ จะหาให้เจอยังว่ายากเลยนะท่านหลี่" หลิงเหมยหยวนกล่าว


"......."
"มันไม่มีทางเลือกแล้วล่ะ ต้องเข้าไปตามหาให้ไวที่สุด..." หลิงนูเอ่ยแล้วค่อยๆเดินนำทุกคนเข้าไปในเขตย่านการค้า


"สวรรค์...โปรดดลบัลดาลให้พบซินแสตงฟางด้วยเถิดนะเจ้าคะ.." แม่นางโม่เอ่ยขึ้นเหมือนกำลังขอพรให้เสริมโชคเสริมลาภแก่ตนเอง..ขอให้เจอซินแสตงฟางไวๆ
"เหม่ยหยวน ..ไปกันเถอะ.." หลิงนูเข้ามาดึงมือของแม่นางโม่เหมยหยวนให้เดินเข้าไปด้วยกัน ให้เข้าไปหาด้วยกันนี่แหละเป็นเรื่องดี


ในที่สุด.... หลิงนูก้ได้จับมือโม่เหมยหยวนเป็นครั้งแรก... เธอรู้สึกสมใจอยากขึ้นมาบ้างแต่ก้ไม่ออกนอกหน้า...แต่มีจุดมุ่งหมายหลักเป็นแรงผลักดันให้ก้าวต่อข้างหน้า


ทุกคนในกลุ่มหลิงนูเดินเข้าเข้าไปในย่านการค้าด้วยกัน ทุกคนเกาะกลุ่มกันเหนียวแน่นไม่แยกออกจากกัน หลิงนูจึงบอกให้ทุกคนช่วยกันมองหาซู่มของซินแสตงฟาง
แต่ซุ้มขอซินแสตงฟางมันเป้นยังไงกันนะ? เราเองก็ยังไม่รู้เลย ว่าตั้งเป็นเต้นท์ เป็นโต๊ะ เป็นแผงลอยหรืออย่างไรกันก็ไม่ทราบ... แต่ขอให้ทุกคนช่วยกันสอดส่องสายตาหากันด้วย


ท่ามกลางย่านการค้าที่คับคั่งไปด้วยผู้คนและแผงลอยจำนวนมาก ทำให้มองหายากเสียหน่อย พูดถึงซินแสตงฟางแล้วต้องเป้นชายสูงอายุ แต่ว่าชายสูงอายุที่คล้ายๆกันก็เดินในย่านการค้า เป็นพ่อค้าอยู่ประปรายเต็มไปหมด... แล้วเราจะแน่ใจได้ยังไงกันเนี่ย...


"........" หลิงนูมีความมั่นใจลดลงแต่ก็ไม่ล้มเลิกความตั้งใจ เราต้องพาแม่นางโม่ไปพบซินแสตงฟางให้ได้.. ไม่งั้นพพี่ชายบุญธรรมนางจะเป็นอันตรายไปมากกว่านี้..
รอช้าไม่ได้แล้ว...


อยู่ซุ้มไหนกันนะท่านซินแสตงฟาง... หลิงนูก็ยังคงหาไปเรื่อยๆพร้อมกับทุกคน


แม่นางโอฟิเลียที่ตามมายังคงเดินตามเฉยๆ แต่หลิงนูก้ไม่ได้ว่าอะไร...


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -11 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -11 + 5

ดูบันทึกคะแนน

11112222
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกราะทองเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
พัดหวงไจ้
หยกขาว
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
หลี่ซื่อชุนชิว