ดู: 401|ตอบกลับ: 7

{ หมู่บ้านเฟย } ทางเข้าหมู่บ้าน | สะพานว่านจ้าง 万丈

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-6-26 00:36:46 |โหมดอ่าน




สะพานว่านจ้าง | 万丈

{ เ มื อ ง ห รู ห น า น -:- ห มู่ บ้ า น เ ฟ ย }

















【สะพานว่านจ้าง | 万丈】
『เชือกต่อเกาะเกี่ยว เหนียวแน่นปรองดอง』
สะพานแห่งนี้พาดเหนือหน้าผาจากเส้นทางเมืองหรูหนาน
เป็นสะพานไม้แข็งแรงทนทาน เกิดจากการร่วมแรงรวมใจของชาวบ้าน
เรียกได้ว่าเป็นอีกหนึ่งความภาคภูมิใจของหมุ่บ้านเฟยเลยทีเดียว
ข้างใต้สะพานคือหุบเหวลึกขนถูกขนานนามว่าว่านจ้าง(พันจั้ง)
ทว่าด้านล่างไม่ได้มีสิ่งใดน่ากลัวเป็นเพียงลำธารและป่าดิบชื้น








คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

1303

กระทู้

4689

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19553223
เงินตำลึง
36554
ชื่อเสียง
307707
ความหิว
1992

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
26488
ความชั่ว
8276
ความโหด
55157
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2018-6-27 04:05:15 | ดูโพสต์ทั้งหมด



กวีหนีราชการ
276
{ หมอกไผ่แสวง 22 }
วิงเวียนคล้ายจะเป็นลม

        อำลาจากโฉมสคราญผู้อ่อนหวานผู้เป็นดั่งบุปผาแต้มความทรงจำ เพื่อมาพยว่าสิ่งที่รออยุ่เบื้องหน้าเขาคือความเป็นจริงและชีวิตที่ต้องเสี่ยงภัย ด้วยภารกิจของจิ่วเทียนหวงเป็นความลับบุรุษผมเงินจึงเลือกไม่บอกกล่าวบุคคลที่สามอีก และแน่นอนว่าผานซุ่นเองก็ทราบเพียงแค่ผิวเผิน ตัวพ่อครัวเอกไม่โต้แย้งอะไรด้วยเชื่อมั่นในคำพูดของลูกพี่เซิ่งที่ว่า ‘รู้น้อยอายุยืน’ ฉลาดเกินไปมักตายเร็วตนยังมีเรื่องความแค้นของตระกูลต้องสะสาง เรื่องอะไรจะยอมลงแม่น้ำเหลืองก่อนวัยอันควรเพราะความอยากรู้อยากเห็น

        ตะวันยอแสงทั้งที่พวกเขารู้สึกว่าพึ่งทานข้าวเที่ยงไปแหม่บๆ

        หัวสะพานไม้ที่ทอดยาวข้ามหุบเหวมีอาชาเทียมรถจอดนิ่งสนิทอยู่ ภายในรถม้าที่เลิกม่านขึ้นครึ่งหนึ่งเภยในเห็นบุรุษหน้าหวานกำลังง่วนอยู่กับการให้อาหารพรานเวหาทั้งสอง สิงจิ้งและฉางหยินผู้มาใหม่ไม่เรื่องมากเท่าพวกมีปีก เจ้าจิ้งจอกหิมะนอนหยายพุงอยุ่บนตักของนักกวีหนุ่มคนละข้างกับแรคคูนน้อยอย่างปรองดอง

        ด้วยม้าที่เช่ามาฝีเท้าไม่จัดเท่าฮั่นเสียของเสิ่นหลิงเฮ่า เสี่ยวเม่าจึงติดตามมาหมู่บ้านเฟยช้ากว่าผานซุ่นผู้เป็นสารถี หากเส้นทางที่ศึกษามาไม่ผิดพลาดข้ามสะพานไม้นี้ไปก็จะเข้าสู่หมู่บ้านพื้นที่เฟยเป้าหมายของพวกเขาในทันที เสี่ยวเม่ากระดกถุงน้ำขึ้นดื่มแก้คอแห้งแล้วหันไปเอ่ยกับคนในรถม้า “เราน่าจะถึงกันก่อนค่ำถ้าข่าวสารที่ได้มาไม่ผิดพลาด...ตอนนี้ที่นั่นคงกลายเป็นหมู่บ้านร้างไปแล้ว”

        “จะร้างรึไม่อย่างไรก็ต้องเข้าไปหาเบาะแสอยู่ดี ได้แต่หวังว่ากระต่ายเถื่อนพวกนั้นคงไม่วางกำลังคนไว้ลอบกัดเรา” น้ำเสียงทุ้มนุ่มลอยตอบออกมาพร้อมการกระพือปีกของเฟิงเลี่ยง ฉางหยินโดนลมตีหน้าจนพลิกตัวเสียหลักกลิ้งกลุนๆ ลงมาจากรถม้า มันส่งเสียงร้องอุ้งอิ้งพักใหญ่ก่อนเจ้านายจะลงมาอุ้ม “ลูกพี่ว่าด้านในนั้นจะปลอดภัยไหม? เราต้องเตรียมการรับมือสักหน่อยรึเปล่า?” ผานซุ่นหวังช่วยอุ้มแรคคูนหิมะ ทว่าผิดหวังที่เจ้าตัวนั้นสะบัดหางไม่สนใจพ่อครัวเอกแม้แต่น้อยจึงเดินมาร่วมออกความเห็นแทน

        “ทิ้งคนไว้คอยส่งข่าวสักคนเข้าไปดูลาดเลาก่อนแล้วค่อยว่ากัน” บุรุษผมเงินกล่าวจบก็รู้สึกหน้ามืดจนร่างเอียงวูบเล็กน้อย “แปลกจริง….”
        “ทำไมสีหน้าเป็นเช่นนั้นล่ะ…. มีเรื่องอะไรกวนใจท่านหรือ??” เสี่ยวเม่าสังเกตว่านักกวีเสิ่นเซไปจับราวสะพานก็ขมวดคิ้ว ‘เมื่อครู่นี้ยังดีดีเลยอยู่หรือว่าจะไม่สบายกันนะ’
        “ไม่มีอะไรข้าแค่รู้สึกง่วง….” พิษในกายเขาได้ซินแสตงฟางช่วยถอนออกไปแล้วอาการเหงานอนเช่นนี้ไม่สมควรเกิดขึ้นอีก บุรุษผมเงินเดินกลับมายังรถม้าปัดมือผานซุ่นที่ยื่นเข้ามาประคองเมื่อเห็นตนซวนเซ “ขอบใจแต่ไม่เป็นไรหรอกข้ายังไหวน่า…”

        คนบอกว่าไหวดวงตากลับเริ่มเปิดปรือเสียแล้ว ผานซุ่นและเสี่ยวเมากันมองหน้ากันอึดใจหนึ่ง เมื่อสลับมุมมายังรถม้าบุรุษหน้าหวานก็ดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราไปเสียแล้ว “หลายวันมานี้มัวแต่ดูแลเจ้ากับคุณหนูผู้นั้นเขาแทบไม่ได้นอนพัก ลูกพี่เซิ่งคงเหนื่อยสะสมแล้วทีนี่เราจะเอาไงกันต่อดีล่ะเสี่ยวเม่า??” พ่อครัวเอกเกาหัวแกรก งานงอกละทีนี้สมองของเขาเต็มไปด้วยตำรับอาหาร ไม่มีที่ว่างให้คิดเรื่องพรรค์นี้หรอก!!

        เสี่ยวเม่าถอนหายใจแรงเข้าไปห่มผ้าให้บุรุษที่ชิงหลับไปก่อน “เจ้าข้ามสะพานแล้วปล่อยเขาหลับไปก่อน ข้าจะเข้าไปดูลาดเลาด้วยตนเองสักรอบ”




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ง้าวมังกรเขียวขุนพล
ไข่มุกราตรีอวิ๋นสู่
ผ้าปิดปากวังดอกเหมย
เกราะจิ่นเทียน
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ฮิปโป
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x15
x1
x1
x7
x15
x13
x2
x39
x37
x38
x1260
x74
x43
x113
x1
x1
x2
x4
x27
x1
x15
x2
x96
x35
x310
x1
x1
x15
x2
x2
x2
x16
x1
x1
x11
x160
x70
x1
x30
x2
x5
x89
x2
x4
x3
x62
x374
x6
x11
x6
x20
x15
x48
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x25
x2
x1
x3
x1
x1
x3
x1
x72
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x3
x7
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x160
x161
x24
x32
x98
x125
x610
x240
x8
x120
x1
x8
x5
x20
x1657
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x41
x41
x26
x960
x740
x2203
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x903
x27
x42
x15
x100
x9
x18
x330
x1896
x241
x2025
x1305
x323
x2260
x2
x8100
x363
x89
x103
x8
x75
x146
x3275
x129
x337
x392
x2751
x2039
x20
x1670
x9
x503
x1756
x9
x1
x28
x4900
x2494
x11
x62
x7299
x52
x9999
x1805
x48
x3
x191
x15
x1043
x1
x1
x2825
x2
x1
x2425
x14
x33
x27
x681
x470
x581
x30
x156
x376
x38
x54
x6
x1180
x1503
x8209
x967
x200
x590
x200
x55
x53
x2365
x1
x1850
x2889
x5865
x722
x273
x7480
x9999
x563
x51
x90
x4318
x24
x15
x67
x179
x1000
x14
x3863
x2985
x1338
x1425
x9999
x2466
x3070
x2217
x1880
x2550
x105
x9999
x485
x1103
x129
x30
x8426
x2257
x3840
x1842
x150
x2795
x4388
x4017
x2005
x3703
x1682
x524
x2181
x518
x228
x1198
x327
x3
x24
x10
x1490
x78
x50
x5114
x840
x2
x736
x9999
x2611
x2
x35
x2139
x3611
x7097
x609
x7279
x4370
x535
x885
x1784
x637
x10
x1010
x2683
x2940
x725
x95
x3
x20
x25
x25
x32
x9
x8298
x9446
x2307
x9999
x199
x24
x8883
x20
x5805
x22
x8
x1379
x259
x25
x9
x99
x31
x9
x845
x3805
x8
x30
x207
x870
x86
x2607
x2108
x127
x18
x1442
x2578
x2353
x3
x284
x3676
x2540
x342
x7884
x514
x397
x3946
x5727
x9999
x10
x2266
x2447
x5805
x7800
x3380
x1341
x26
x3330
x905
x70
x328
x141
x2816
x2114
x9999
x41
x4380
x9999
x9999
x9999
x3155
x1929
x107
x3200
x8
x3696
x38
x3223
x4019
x757
x1
x756
x1514
x531
x951
x5185
x2266
x4781
x5004
x9999
x5804
x9999
x3109
x2249
x2034
x3256
x4219
x2422
x558
x61
x1
x25
x1929
x4449
x713
x1
x4547
x6527
x67
x9999
x675
x1418
x1033
x6504
x104
x3493
x865
x451
x102
x825
x275
x8
x181
x27
x9999
x1123
x2060
x3476
x195
x664
x454
x104
x1201
x1292
x9999
x3560
x1488
x1230
x889
x224
x9999
x1720
x9999
x129
x713
x2427
x2
โพสต์ 2019-1-27 15:22:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
โพสต์ 2019-1-27 15:24:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-1-27 15:25

เงินมางานไป ไม่ต้องเสียใจเพราะฉันต้องใช้เงิน 16
{สัญญาจ้าง ลั่วหยาง 11}

        เป่าหลิงนั้นเดินทางออกจากบรรพจจงซานนั้นด้วยความเร็ว เธอไม่อยากอยู่ตรงนั้นนานๆ เพราะว่าเธอไม่อยากจะอยู่สถานที่ ที่มีแต่คราบเลือดเต็มไปหมด เพื่อล่อให้เหล่าสัตว์ร้ายเข้ามาใกล้หรอกนะ แต่ทว่าอีกฝ่ายนั้นก็ไม่ได้ตกใจอะไรที่เห็นสภาพเลือดท้วมไปทั่วบริเวณตรงนั้น เจ้าของนัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นก็พานายจ้างของตนเองเดินทางผ่านไป..

        ‘เป่าหลิงเดี๋ยวก็ถึงแล้วล่ะ’ เสียงของฝ้าเฉี่ยนั้นกล่าวบอก เด็กสาวพยักหน้า ก่อนที่จะกระชับมือของตนเองที่กำลังกุมบังเหียนของม้าของตนเองอยู่

        “กะ..ใกล้ถึงแล้วเจ้าค่ะ..ท่าน..ท่านจอมยุทธ” สตรีนายจ้างนั้นกล่าวขึ้น ระหว่างที่กำลังโอบกอดเป่าหลิงจากด้านหลัง นางนั้นเป็นเด็กสาวสดใสน่ารักจุบุจิบิเฮ่...ซึ่งต่างกับเป่าหลิงที่ความน่ารักสดใสนั้นคือเรื่องหลอกลวงทั้งหมด… แต่มันจะว่าไปแล้วนี้มันหมายความว่ายังไงกันฟ่ะ!!

        “จับให้แน่นๆล่ะ ข้าจะเร่งความเร็วแล้ว” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่เธอจะสะบัดบังเหียนม้า เพื่อให้ม้านั้นวิ่งเร็วขึ้น ไม่นาน ทั้งสองก็เดินทางมาจนถึงทางเข้าของหมู่บ้านเฟยเสร็จเรียบร้อย.. “ว้าว ว ว ….นั้นมัน...ถึงสักที...” นายจ้างของเธอคลียิ้ม…

       “นั้นคือสะพานข้ามว่านจ้าง...มันยังอยู่ดี...เราไปกันเถอะเจ้าค่ะ” นางกล่าว เป่าหลิงเองก็เห็นอยู่หรอก ว่ามันก็อยู่ดี แต่สำหรับเธอนึกว่าพามาก็จบแล้วเสียอีก นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเป่าหลิงนั้นเลิกขึ้นราวกับว่าเบื่อหน่ายในสิ่งที่เป็นอยู่ แต่มันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก จึงจำใจ ขี่ม้าอาชางามนามเฟิ่งหวงเทวะนั้นเดินทางข้ามผ่านทางสะพานนี้ไป..

        “ขะ..ขอบคุณนะคะ..ที่ช่วย...ดิฉัน..” นางกล่าวเช่นนั้น..ก่อนที่จะกระชับอ้อมกอดที่เธอมีให้กับเด็กสาวที่เป็นชาวยุทธ.. ใบหน้าของนางนั้นแดงระเรือ.. ราวกับว่ารู้สึกปลอดภัย ซึ่งต่างจากในใจของเด็กสาวที่เป็นชาวยุทธเสียเหลือเกิน..

        หากเป็นในการ์ตูนก็คงจะเห็นว่าตอนนี้ ขนเธอคงลุกเหมือนกับว่ากำลังคิดว่านังชะนีคนนี้กอดแน่นเกินไปหรือปล่าว?..ทำไอะไรวะ..ไร้มารยาทจริงๆ ออกไปไกลๆโว้ย ออกไปสักที แต่นี้ต้องเก็บอาการของตนเองไว้ เนื่องจากว่าเธอไม่ต้องการให้เจ้าม้านี้ดีดตัวระหว่างที่เดินทางเข้าหมู่บ้าน แถมด้านล่างก็คือหุบเหวลึกหรอกนะ…





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +2 คุณธรรม +3 ความชั่ว +2 ความโหด โพสต์ 2019-1-27 15:27

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -32 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -32 + 5

ดูบันทึกคะแนน

209

กระทู้

1806

โพสต์

59หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
467856
เงินตำลึง
19114491
ชื่อเสียง
265938
ความหิว
237

ตราสายลับจิ่วเทียนหวงป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
7027
ความชั่ว
1273
ความโหด
3689
ไข่ปริศนา(1)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2019-10-15 22:26:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[]
       ชาวบ้านที่หมายมั่นจะไปช่วยกันกำจัดปีศาจร้ายที่มาสังหารคนในหมู่บ้านพากันพื้มมีดพร้า จอบ เสียม พากันวิ่งไปยังทางเหนือของหมู่บ้านฝโดนมีอาสงที่เป็นผู้เห็นปีศาจร้ายคนสุดท้ายนั้นวิ่งนำขบวนไป ส่วนเด็กเล็กก็ถูกจับให้ไปซ่อนตัวอยู่ที่ด้านในหมู่บ้าน โดยที่มีจางฝูที่เป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องมารปีศาจกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามมา ปิดท้ายด้วยสองหนุ่มทั้งวิ่งตาหลังมาติดด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างต่างกันสุดขั้ว หนึ่งคือวิ่งตามไปด้วยท่าทีสนใจอยากรู้อยากเห็นและอีกหนึ่งที่วิ่งตามไปด้วยความหวงและห่วงเมียล้วนๆ

      “ดูทำหน้าสิ ยังกับจะไปฆ่าคนแนะเจี๋ยเฟย”เมิ่งจื่อเหยาหันไปมองคนที่วิ่งตามมาจนทันพร้อมกับเอ่ยกวนๆ


       “ดูนางสิ ถ้านางอยู่นิ่งเป็นแม่หญิงเช่นบ้านอื่นคงไม่ทำหน้าเช่นนี้”เจี๋ยเฟยกล่าวตอบออกมาด้วยท่าทีหัวเสียเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองร่างเล็กของเมิ่งจื่อเหยาที่วิ่งเข้ามาใกล้ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน


      “สตรีล้วนเอาใจอยากทุกนาง ต่างจากบุรุษ เจ้าดูอย่างข้าสิ ไม่มีปัญหาเรื่องสตรี เป็นแบบข้านี่แหละสบายสุดเชียวนะ”เมิ่งจื่อเหมาเอ่ยพร้อมยิ้มออกมาแล้วมองไปยังเจี๋ยเฟยที่ขมวดคิ้วมองอย่างไม่ใจความหมายที่อีกฝ่ายจะสื่อเท่าใดนัก เมื่อเห็นอีกฝ่ายคล้ายไม่เข้าใจสิ่งที่ตนพูดจึงเอ่ยเสริมต่อเผื่ออีกฝ่ายจะเข้าใจมากขึ้นว่าเขานั้นจะสื่ออะไร “บุรุษด้วยกันเองย่อมเข้าใจกันง่ายกว่า หากเจ้าอยากจะลองเปลี่ยนรสนิยมความชอบไปบุรุษบุรุษ”


        เจี๋ยเฟยที่ได้ยินและรู้ถึงสิ่งที่อีกฝ่ายสื่อก็พลันสีหน้าซีดเผือดขึ้นมา ภาพประมวลครั้งเมื่อคราวอยู่ปอมเปอีลอยกระแทกเข้าก้านสมองอย่างแรง ส่องผลล่ามไปถึงเส้นประสาทเท้าที่ออกแรงจ้ำอ้าวหนีอีกฝ่ายพร้อมคำพูดทิ้งท้ายก่อนจาก


       “ไปห่างๆข้าเลย!!!!”


        จางฝูที่วิ่งนำอยู่ด้านหน้า คล้ายได้ยินเสียงแว่วของสหายกับสามีจึงหันหลังกลับไปมองก่อนพบร่างของเจี๋ยเฟยที่จ้ำอ้าววิ่งมาหาเธอด้วยใบหน้าซีดเผือด ด้วยความแปลกใจจึงเอ่ยถามเมื่อเจี๋ยเฟยนั้นมาถึงใกล้ๆ


      “มีอะไรหรือ”


       “ปะ...ป่าว ไม่มีอะ...อะไร”เจี๋ยเฟยเอ่ยตอบๆไปอย่างตะกุกตะกัก ดวงตาสีดำมองจ้องไปยังด้านหน้าแล้วพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หันมองไปทางเมิ่งจื่อเหย่าที่อยู่ด้านหลัง แม้อาการเสียงสังวาบๆจะเกิดขึ้นเป็นพักๆก็ตาม


      หลังจากที่วิ่งมาพักหนึ่งในที่สุดพวกจางฝูและชาวบ้านก็มาจนถึงบริเวณหน้าหมู่บ้านที่สะพานว้านจ้างที่ๆอาสงเห็นพรานตู้เป็นครั้งสุดท้ายนั้นเอง


       “เอาละพวกเราช่วยๆกันตามหา มันต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ!!!!”


       ชายแกนนำร้องตะโกนก่อนพวกชาวบ้านนั้นช่วยกันเดินตามหาร่องรอยเบาะแสต่างๆใบบริเวณรอบๆ เช่นเดียวกับพวกจางฝูนั้นที่แยกกันออกตามหาร่องรอยรอบๆ เพียงแต่สิ่งที่ให้จางฝูรู้สึกผิดสังเกตนั้นไม่ใช่ร่องรอยที่เกิดจากปีศาจแต่เป็นท่าทีของเจี๋ยเฟยที่พยายามหลบและหลีกออกจากเมิ่งจื่อเหยาให้มากที่สุด ถ้าจะให้เธอเดาบางทีสามีเธออาจรู้รสนิยมสหายของเธอแล้วก็เป็นได้ นั้นทำให้เธอรู้สึกขบขันขึ้นมา


      “จางฝู!! จางฝู ดูนี่”เมิ่งจื่อเหยาที่ละจากการแกล้งสามีสหายแล้วนั้นเดินออกไปสำรวจดู ก่อนจะพบรอยลากใหญ่รอยหนึ่งถูกพุ่มไม้บดบังเอาไว้ เมื่อพบก็ไม่รอช้าที่จะร้องเรียกสหายให้มาตรวจสอบดู เพียงแต่ไม่ทันที่จางฝูนั้นจะเดินไปตรวจดูเสียงร้องตะโกนของหญิงผู้หนึ่งก็ดังขึ้นดึกเอาเหล่าชาวบ้านในบริเวณนั้นพากันไปมุงดูด้วยความสนใจ


      “ดูนั้นรอยเลือด”


      “เจ้าปีศาจต้องไปทางนั้นแน่ พวกเราไปล่ามันกันเถอะ!!!!”สิ้นคำร้องกล่าวเหล่าชาวบ้านก็ต่างพากันร้องเฮออกมาก่อนที่กรูกันตามรอยเลือดนั้นไปโดยทันที เว้นแต่เพียงจางฝุที่ยังคงยืมมองพวกชาวบ้านที่วิ่งห่างออกไป


      “เอาไงละจางฝูจะตามพวกชาวบ้านไปไหม”เมิ่งจื่อเหยาที่นั่งยองๆอยู่ใกล้รอยลากเอ่ยทางขึ้นมาพรางมองไปยังสหายก่อนจะหันไปขยิบตาทีหนึ่งให้แก่สามีสหาย ทำเอาเจี๋ยเฟยถึงกลับขนลุกซู่หลบไปยืนแอบอยู่ด้านหลังฮูหยินตัวเองโดยทันที


       “ข้าว่าจะตามรอยลากไป”จางฝูเอ่ยแล้วหันไปมองสาีตัวเองที่ยืนเกาะไหล่ตนแน่นอยู่แล้วหันไปมองเมิ่งจื่อเหยา “เลิกแกล้งสามีข้าทีน่า”


       “ฮะๆๆ  สนุกออก”


       จางฝูได้ฟังก้ได้แต่ส่ายหัวให้กับความขี้เล่นของสหายก่อนที่จับสามีตัวเองลากให้เดินตามรอยลากที่เมิ่งจื่อเหยาเจอไปยังป่าที่อยู่ทางทิศเหนือ ของหมู่บ้าน




@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +1 คุณธรรม +5 ความชั่ว +8 ความโหด โพสต์ 2019-10-15 23:49

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -48 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -48 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นดาร์ธเวเดอร์
ม้าเทพอูซุนขาวเทวะ
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
ทวนยาว
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x6
x100
x3
x8
x30
x3
x1
x3
x8
x4
x10
x1
x5
x1
x1
x1
x1
x1
x30
x30
x30
x30
x130
x30
x1
x4
x5
x3
x4
x160
x1
x20
x200
x240
x100
x1
x140
x5
x177
x800
x2
x23
x80
x50
x50
x587
x196
x3
x9
x5
x160
x1
x400
x3
x3
x600
x600
x187
x90
x30
x240
x3
x44
x600
x399
x100
x4
x400
x1200
x75
x7
x27
x595
x5