ดู: 434|ตอบกลับ: 12

{ หมู่บ้านเฟย } ลานชุมชนเจิ้นฟั่ง | 绽放

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-6-26 00:17:03 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2018-6-26 00:27




ลานชุมชนเจิ้นฟั่ง | 绽放

{ เ มื อ ง ห รู ห น า น -:- ห มู่ บ้ า น เ ฟ ย }















 

【ลานชุมชนเจิ้นฟั่ง | 绽放】
『ชาวประชาสุขสันต์ สันติสุขร่วมแดนดิน』
ลานชุมชนใจกลางหมู่บ้านเฟิง รอบด้านเต็มไปด้วยร้านรวงและสถานที่ราชการ
เลยไปทิศใต้จะเป็นที่ทำการผู้ใหญ่บ้าน โดยปกติลานแห่งนี้มักใช้จัดงานรื่นเริง
การตกแต่งเป็นไปอย่างเรียบง่ายและอบอุ่น
รวมไปถึงพิธีกรรมสำคัญต่างๆ ที่ทุกคนในหมู่บ้านพร้อมใจกันเข้าร่วม
ใจกลางลานคือแผ่นหินวงกลม สื่อถึงความสมานฉันท์กลมเกลียวของคนในหมู่บ้าน





 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

1303

กระทู้

4675

โพสต์

71หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
19576947
เงินตำลึง
28142
ชื่อเสียง
305419
ความหิว
2431

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษามิดการ์ด

คุณธรรม
25938
ความชั่ว
8407
ความโหด
54203
หรงเย่า ♦ 榮耀
เลเวล 1

ซ่างกวน ฝูมี่

" ที่ต้องมีคือสติ "
pet
โพสต์ 2018-6-27 21:19:21 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-6-27 22:14




กวีหนีราชการ

278
{ หมอกไผ่แสวง 24 }
เคราะห์กรรมอันใดอีก...
        
        หลิงหลานนั่งขบริมฝีปากล่างมองเจียงซือ(?) หนุ่มที่นาง(ถูกบังคับ)ช่วยขุดตัวเขาอีกครึ่งหนึ่งขึ้นมาจากสุสาน โดยทีอีกฝ่ายเสมือนเมินสายตาที่ถ้าเปลี่ยนเป็นมีดได้คงปักทะลุร่างเขาไปแล้วหลายเล่ม ใบหน้าของนางยังคงมีรอยดำปื้นเพราะถูกบุรุษตรงหน้าทารุณ!! เอาดินหลุมศพป้ายคิดบัญชีที่นางบังอาจหัวเราะเยาะเขา แถมรังแกหนำใจแล้วยังมีหน้าบอกอีกว่า ‘แบบนี้ค่อยเหมือนสตรีขอทานขึ้นมาหน่อย’

        ‘ขอทานบรรพบุรุษท่านสิ!! ข้ายังไม่เคยขอบริจาคข้าวน้ำจากใครนะ!!’ แม้จะพึ่งขอยืมมันเผาในรถม้าของใครก็ไม้รู้มากินก็ตาม… ด้านในรถม้ายังมีเสื้อผ้าของบุรุษหลายขนาด นางจึงนำออกมาให้เขาเปลี่ยนใส่ ด้วยเพราะชายหนุ่มบอกให้หาที่ล้างดินออกก่อนตนจึงเดินตามบุรุษหัวกระถางไฟผู้นี้ไปยังลำธาร ท่าทีของเขาไม่เหมือนพึ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกหญิงสาวจึงนึกสงสัย “ท่านดูเหมือนจะคุ้นเคยทางดีนะเป็นคนหมู่บ้านนี้หรอ??”

        “ไม่ใช่….” ชายหนุ่มตอบห้วนสั้นก่อนลงมือปลดเสื้อผ้าของตนออกเพื่อชะล้างดินตามร่างกาย เสื้อผ้าที่หุ้มห่อลงไปกองกับพื้นเผยเรือยร่างกำยำสมส่วนหลิงหลานเห็นดังนั้นยังคงยืนนิ่งมองเขาจากบนชายฝั่ง ‘....ชายผู้นี้เอาไปเป็นแบบวาดขายคงได้กำไรไม่น้อย’ เส้นสายลอนกล้ามเนื้อสมบูรณ์สุขภาพดี นางชื่นชมอย่างผู้มีสายตาศิลปะร่างกายของคนผู้นี้งดงามจริงๆ  จนคนถูกมองประหลาดใจแทนเพราะปกติสตรีชาวฮั่นมักจะเหนียมอาย “เจ้า… ไม่หลบหรือ??”

        ในหัวสมองนางยังคงมีตัวเลขประเมินมูลค่าภาพวาดอยู่….

        “ท่านไม่ได้ถอดให้ข้าดูหรอกหรอ??” พรวดด หลิงหลานตะครุบปากตนแทบไม่ทัน สมองตนสำลักดินหลุมศพไปแล้วหรือยังไง… มัวแต่ชื่นชมผลงานทางศิลปะจนลืมจารีต!! “เอ้อข้าหมายถึง… ข้าจะไปดูรอบๆ ไปเดิน...ดูรอบๆ ไปล่ะ!!” กล่าวจบนางก็เผ่นแผล่วไปแทบจะในทันที ทิ้งให้บุรุษผมแดงขมวดคิ้วมองตามหลังก่อนจะส่ายหัวเล็กน้อยแล้วทำความสะอาดร่างกายต่อไป ‘หึ สตรีประหลาด...’

        ระหว่างนั้นนางได้เดินเล่นไปทั่วบริเวณทั้งลานหมู่บ้านและสถานที่กักน้ำทำไร่นา เท่าที่สองข้าน้อยๆ นางจะพาไปไหวล้วนไปหมด หมู่บ้านเฟยก็เหมือนหมุ่บ้านชานเมืองทั่วไปมีทั้งยุ้งฉางและตลาดเล็กๆ บ้านเรือนแม้ไม่งามหรูแต่ก็แข็งแรงและคงทน มีกลิ่นอายความสงบสุขสามัคคีในชุมชน ทว่า...จุดแปลกที่สุดมิใช่เรื่องสถานที่ มันคือหมู่บ้านนี้ทุกสิ่งมีพร้อมครบครันขาดก็แต่ ‘ชาวบ้าน’ ทุกคนไม่ทราบหายไปที่ใดกันหมด

        หลิงหลานนั่งมึนงงอยู่บนเกวียนขนผลไม้ พืชผักยังคงอยู่ตามแผงพร้อมเปิดจำหน่ายแต่พ่อค้าเล่าหายตัวไปที่ใดกัน ? จิ้งจอกหิมะขดตัวซุกตักนางหาวป้อยๆ มือคู่เนียนลูบไล้กลุ่มขนนุ่มเบาๆ ‘รึว่ามีงานฉลองทุกคนเลยไปรวมตัวกันหมด?’ ขณะกำลังคิดนางก็เหม่อลอยอีกหน… ไม่ทันมองว่าบุรุษผมแดงเปลี่ยนชุดเสร็จเดินกลับมาแล้วพร้อมโยนผ้าชุบน้ำผืนนึงให้นาง “เช็ดหน้าเช็ดตาซะคนอื่นเห็นเข้าได้ตกใจตาย”

        ท่านผู้กล้า… แล้วคราบดินบนหน้าข้ามันฝีมือใครกันล่ะ!!

       “ทุกคนหายไปไหนกันหมดนะ ท่านทำให้ใครเกลียดมาหรอชาวบ้านถึงไปฉลองกันแต่ฝังท่านไว้” นางยกผ้ามาถูหน้าส่งๆ ไม่ได้ใส่ใจว่าผิวเนื้อตนจะบอบบางแค่ไหน สุดท้ายก็เกิดเป็นรอยแดงแทนที่คราบดินอีกปื้นหนึ่ง ชายหนุ่มเห็นแล้วหางคิ้วกระตุกนึกสงสัยว่าคนตรงหน้าตนยังเป็นสตรีอยู่แน่หรือ…

        “ถึงไม่ใช่คนที่นี่แต่ก็มีคู่สามีภรรยาคู่หนึ่งเคยช่วยข้าเอาไว้ ทั้งสองคนไม่มีลูกข้าเลยอยู่ช่วยงานพวกเขามาสักระยะหนึ่งแล้ว” แม้ตอบไม่ตรงคำถามแต่บุรุษผมแดงก็ถือว่าตนได้ชี้แจงในส่วนของเขาแล้ว “เจ้าล่ะ…รู้ชื่อตัวเองหรือยัง? ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้” ถ้าจำไม่ผิดหนสุดท้ายที่เจอนางคือน้ำพุร้อนแถวๆ เหลียงโจว

        “ชื่อข้าก็ท่านไงที่ตั้งให้….” น้ำเสียงนางหงอยนิดๆ อย่าบอกนะว่าตั้งเองลืมเอง ดวงตาสีทองตวัดมองต้นไม้ใบหญ้าไปเรื่อย “ส่วนเรื่องที่ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงข้าไม่รู้หรอก ถ้าบอกว่าลืมตาขึ้นมาก็พบว่าอยู่ในรถม้าคันนั้นแล้วท่านจะเชื่อข้าไหม?” รู้ว่าพูดไปอาจจะฟังดูไร้สติ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเห็นว่านางไร้สติอยู่ก่อนแล้วคงไม่เป็นไร

        “อื้ม...ข้าเชื่อ เจ้าอาจจะมีโรคประหลาดเหมือนข้าก็ได้” ชายหนุ่มกล่าวพลางหยิบมันเผาจากห่อขึ้นมากัดกิน ‘ไหนๆ ก็ถือว่านางให้(เซ่น)แล้ว’ “บางครั้งข้าจะหมดสติไป ร่างแข็งทื่อไร้ลมหายใจชีพจรไม่เต้นเหมือนคนตาย… รอบแรกคู่สามีภรรยาคู่นั้นก็กังวลใจทุ่มเทเสียเงินที่มีเพื่อรักษาข้า สิ้นเปลืองโดยเปล่า… สุดท้ายพวกชาวบ้านก็เอาข้าไปฝังบ่อยๆ”

        ก็คือโดนฝังมาหลายหนแล้ว….

        ‘อ้าว!! ดันเชื่อซะงั้น’ หญิงสาวจะยกมือขึ้นเกาหัวแต่นางเตือนตัวเองทันว่าไม่ได้อยู่ลำพังแล้ว จะเสียกิริยาไม่ได้!! หลิงหลานจึงพยักหน้าหงึกหงักแทน “ที่ว่าโรคประหลาดนั่นคือรวทั้งตื่นขึ้นมาแล้วอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใครน่ะหรอ?”

        “เรื่องนั้นข้าก็เคยเป็น…. หึ!! แต่สภาพดีกว่าเจ้าเยอะ” เขากล่าวจบก็เตรียมหันหลังกลับเพื่อออกตามหาคู่สามีภรรยาตระกูลซินที่มีบุญคุณต่อตน “แถวนี้ข้าเดินดูแล้วไม่เจอพวกเขาคงจะไปอยู่ที่อื่นกัน ลาล่ะนะ” หลิงหลานมองแผ่นหลังกำยำที่เดินห่างออกไปรู้สึกทำอะไรไม่ถูกไปพักนึง จะบอกนางแค่นี้แล้วก็ไปเนี่ยนะ…

        “รอข้าด้วยสิ!!” ให้นั่งกร่อยทั้งคืนสู้ช่วยเขาหาคนสั่งสมกุศลสะเดาะเคราะห์บ้างดีกว่า เผื่อว่าตื่นขึ้นมาครั้งหน้าจะได้เจอโชคลาภก้อนใหญ่ ...ไม่ใช่มหันตภัยร้ายแบบคราวก่อนๆ !!

มอบเสื้อผ้า+มันเผาเซ่นหัวตะเกียง




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
แหวนฮวาปี่เหยา
ชุดฮุ่ยหวางเวิงจู
ลูกกวางเงินไป๋จั๋ว
รูปปั้นเทพีวีนัส
ฮาร์ปแห่งฮาเธอร์
ตัวเบาขั้นสูง
ปราณคลุมวารีขั้นสูง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x7
x26
x13
x2
x39
x37
x38
x22
x1260
x67
x16
x136
x1
x1
x2
x4
x63
x1
x15
x2
x85
x33
x888
x1
x1
x17
x2
x2
x2
x16
x1
x1
x11
x160
x70
x1
x30
x2
x5
x89
x2
x4
x3
x62
x348
x6
x11
x6
x20
x15
x48
x3
x2
x3
x3
x3
x60
x28
x1
x2
x1
x3
x1
x1
x3
x1
x72
x2
x1
x70
x14
x40
x6
x1
x3
x7
x3
x310
x100
x100
x110
x125
x160
x161
x24
x32
x98
x125
x610
x240
x8
x120
x1
x8
x5
x20
x1657
x9999
x7
x1600
x8
x129
x11
x590
x1960
x600
x420
x2000
x41
x41
x26
x960
x740
x2203
x100
x21
x1800
x9
x1200
x1800
x903
x27
x39
x15
x100
x9
x18
x333
x1895
x261
x2025
x1305
x323
x2260
x2
x8100
x363
x89
x103
x8
x75
x146
x3275
x129
x306
x392
x2751
x2039
x20
x1670
x9
x503
x1756
x9
x1
x28
x4865
x2494
x11
x62
x7299
x51
x9999
x1805
x48
x3
x164
x15
x1043
x1
x1
x2805
x2
x1
x2425
x14
x33
x27
x681
x470
x581
x30
x156
x376
x38
x53
x6
x1180
x1503
x8209
x967
x200
x590
x200
x54
x53
x2365
x1
x1850
x2879
x5727
x682
x273
x7290
x9999
x563
x51
x90
x4279
x24
x15
x67
x179
x1000
x14
x3833
x2985
x1258
x1413
x9999
x2466
x3060
x2193
x1880
x2540
x105
x9999
x485
x1103
x129
x30
x8334
x2225
x3838
x1804
x146
x2795
x4388
x4005
x2005
x3703
x1642
x524
x2156
x518
x224
x1198
x327
x3
x24
x9
x1490
x78
x50
x4972
x840
x2
x730
x9999
x2611
x2
x35
x2139
x3548
x7097
x409
x7071
x4370
x543
x885
x1784
x637
x10
x1010
x2629
x2940
x687
x96
x3
x20
x25
x25
x32
x9
x8298
x9436
x1807
x9999
x199
x24
x8841
x20
x5805
x22
x8
x1379
x259
x25
x9
x99
x31
x9
x845
x3805
x8
x30
x207
x870
x86
x2607
x2108
x126
x18
x1437
x2578
x2353
x3
x284
x3676
x2540
x333
x7884
x514
x396
x3940
x5154
x9999
x10
x2266
x2447
x5805
x7800
x3380
x1341
x26
x3330
x905
x70
x328
x141
x2816
x2114
x9999
x41
x4356
x9999
x9999
x9999
x3155
x1929
x107
x3200
x8
x3696
x38
x3223
x4019
x755
x1
x756
x1514
x531
x951
x5145
x2256
x4685
x5004
x9999
x5756
x9999
x3109
x2225
x2034
x3256
x4204
x2422
x558
x61
x1
x25
x1929
x4301
x713
x1
x4547
x6527
x67
x9999
x674
x1393
x1065
x6484
x103
x3483
x865
x450
x102
x825
x275
x8
x181
x27
x9999
x1123
x2060
x3334
x195
x663
x454
x104
x1201
x1292
x9999
x3550
x1482
x1230
x889
x223
x9999
x1720
x9999
x129
x713
x2427
x2
โพสต์ 2018-6-27 21:48:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-6-27 22:41


            ชาวบ้านที่ไปร้องทุกข์บอกว่าคนในหมู่บ้านถูกคนชุดดำจับตัวไป

            นั่นคือสิ่งเดียวที่เหวินเหวินได้ข้อมูลก่อนที่จะมาถึงที่นี่

            เขาที่เดินทางมาถึงที่หมู่บ้านเฟยแล้ว แต่ที่นี่กลับกลายเป็นเมืองที่ไร้ผู้คนจนน่าประหลาดใจสภาพอาคารบ้านเรือนรอบๆดูเหมือนหมู่บ้านทั่วๆไป คล้ายกับว่าที่นี่พึ่งจะถูกทิ้งร้างได้เพียงไม่นานเท่านั้น

            ครั้นจะคิดว่าถูกหลอกให้เดินทางมาถึงที่นี่ก็ไม่อยากจะคิดอกุศลกับชาวบ้านคนนั้นเสียเท่าไหร่บางครั้งชาวบ้านทั้งหมดของที่นี่อาจจะถูกจับตัวไปไว้ที่ไหนสักที่ที่เป็นข้อมูลอีกส่วนหนึ่งที่ชาวบ้านคนนั้นไม่ได้บอกเขาก็ได้

            ชายหนุ่มที่เริ่มออกสำรวจทั่วหมู่บ้านเพื่อตามหาคนที่อาจจะยังหลงเหลือ หรือหลบซ่อนอยู่ที่นี่แต่กลับไม่มีใครเลยสักคนยิ่งสภาพอากาศและความเงียบที่เข้าครอบงำทั้งๆที่สถานที่นี้เป็นที่ชุมชนยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

            หมาป่าสีขาวที่ตามมาตั้งแต่ที่ถ้ำเหมือนจะรู้จุดประสงค์ของเหวินเหวินที่เอาแต่วิ่งวุ่นไปทั่วหมู่บ้านร้างก็ช่วยหาเบาะแสอื่นๆอีกที มีเพียงแค่เมาเมาหมีตัวสีส้มที่มีหางคล้ายแรคคูนเท่านั้นที่เอาแต่วิ่งเล่นไปมาโดยไม่สนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสักนิด

            เวลาที่ผ่านไปกับการเอาแต่เสาะหาเบาะแสที่ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรให้เขาตามได้เลยทำให้ชายหนุ่มเริ่มท้อขึ้นมาเล็กน้อยสายตามองไปยังหมาป่าที่ยังเอาแต่สืบช่วยเขาก็พาลทำให้เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ๆ

            ทั้งๆที่ไม่ใช่เจ้าของมันแท้ๆแต่กลับทำหน้าที่ดีกว่าเหล่าบรรดาสัตว์ๆที่เขาเคยเลี้ยงมาเสียอีก

            ยกเว้นเกอจื่อที่คอรับส่งจดหมายให้เขาไว้ตัวหนึ่งละกัน

            เหวินเหวินที่ยืนคิดไม่ตกว่าควรจะทำอย่างไรดีเพราะใช้เวลามานานพอควรกับการหาเบาะแสที่ไม่ได้อะไรกลับมาเลยครั้นว่าจะกลับไปแจ้งว่าไม่มีใครอยู่เลยจึงกลับฉางอันก็เป็นประโยคสำหรับคนที่รับงานเอาหน้าเพียงเท่านั้น

            จนกว่าจะรู้เบาะแสเพิ่มเติมนอกจากว่าที่นี่กลายเป็นหมู่บ้านร้าง

            ถึงจะเป็นอะไรที่น่าปวดหัวแต่สำหรับเหวินเหวินที่ออกตัวรับปากเอาไว้แล้วก็ไม่อยากจะทิ้งทุกอย่างด้วยเหตุผลง่ายๆเพียงเท่านี้เหมือนกัน

            ‘มืดขนาดนี้แล้วจะไม่นอนพักสักหน่อยหรือ’เสียงในความคิดดังถามขึ้นมาขณะที่ตนเอาแต่เครียดกับการหาเบาะแสถึงภายในใจอยากจะตอบว่า ‘ไม่’มากแค่ไหนก็ตามแต่มันก็ขัดกับร่างกายที่เริ่มส่งสัญญาณว่าอยากจะพักลงบ้างหลังจากที่เหนื่อยจากการเดินทางพอมาถึงที่นี่ก็วุ่นกับการตามหาเบาะแสต่อโดยไม่คิดจะพักสักนิด

            ชายหนุ่มเดินไปอุ้มเมาเมาขึ้นก่อนจะเรียกหมาป่าสีขาวให้เดินตามตนไปยังที่พักหมู่บ้านร้างแห่งนี้ไร้ผู้คนเขาจึงสามารถเลือกที่จะทำอะไรก็ได้หรือแม้แต่นอนที่บ้านหลังไหนก็ได้ตามแต่สะดวก ถึงจะรู้ว่าบ้านทุกหลังมันมีเจ้าของอยู่แน่ๆแต่ถ้าเอาแต่เกรงใจมีแต่จะทำให้ตัวเองแย่ลงเรื่อยๆ

            บ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ถูกเลือกที่จะเป็นที่พักในค่ำคืนนี้เหวินเหวินจุดไฟเพื่อมอบแสงสว่างภายในตัวบ้านหลังนี้ในยามค่ำคืนเขาที่หาห้องนอนเจอแล้วมองออกไปยังนอกหน้าต่างที่ยังมีแต่ความเงียบสงบส่งผ่านเข้ามาเพียงเท่านั้น

            ต่างจากฉางอันที่เขาเคยอยู่โดยสิ้นเชิง

            ชายหนุ่มคิดเรื่อยเปื่อยขณะที่มองเพดานบ้านหลังที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งว่าเจ้าของคือใครรู้สึกว่าจะเริ่มฟุ้งซ่านไปไกลจนรู้สึกว่าเคลิ้มจนหลับลงในที่สุด

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
บันทึกลับมอร์เด็น
กลองเหยากู่
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x54
x200
x200
x10
x1
x5
x15
x1
x2
x4
x30
x5
x15
x1
x30
x2
x1
x41
x2
x4
x2
x10
x2
x2
x2
x2
x2
x100
x20
x100
x130
x100
x60
x60
x60
x60
x60
x60
x60
x1
x7
x3
x1
x3
x10
x50
x1
x8
x1
x1
x1
x1
x1
x2050
x2
x10
x50
x40
x100
x50
x10
x15
x15
x6
x10
x11
x12
x90
x10
x15
x100
x75
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x26
x50
x26
x30
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x60
x34
x37
x69