ดู: 455|ตอบกลับ: 27

{ นอกเมืองเซียงหยาง } น้ำตกหลัวกู่เมี่ยว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-6-23 02:47:17 |โหมดอ่าน


น้ำตกหลัวกู่เมี่ยว

{ เ มื อ ง เ ซี ย ง ห ย า ง }












【น้ำตกหลัวกู่เมี่ยว】
' ยามเมื่อบุปผามีใจ วอนสายน้ำอย่าไร้ไมตรี '
น้ำตกขนาดกลางแห่งนี้ตั้งอยู่ท้ายยุ้งฉางเมืองเซียงหยาง
บริเวณโดยรอบมีต้นอิงฮวาผลิดอกบานสะพรั่ง ผืนน้ำใสดั่งกระจก
บ่อยครั้งที่ชาวเมืองจะออกมาล่องเรือชมความงามของบุปผาเพื่อหย่อนใจ
บางครั้งคู่รักจะออกตามหากลีบดอกอิงฮวารูปหัวใจ
มีความเชื่อเล่าขานกันว่าหากคู่รักใดปักใจรักมั่น รักแท้เพียงหนึ่งเดียว
กลีบดอกอิงฮวารูปหัวใจจะช่วยปกป้องคุ้มครองชีวิตคู่ของทั้งสองให้ผาสุขตลอดไป




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

1034

กระทู้

3771

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
834908
เงินตำลึง
203506
ชื่อเสียง
220668
ความหิว
1876

ใบรับรองภาษาคาเมล็อตตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
17901
ความชั่ว
8289
ความโหด
33795
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-6-23 20:05:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-6-25 00:00




กวีหนีราชการ
268
{ หมอกไผ่แสวง 14 }
เชือกถักสีแสบ


        ออกจากน้ำพุร้อนเมืองซินเอี๋ยมายังน้ำตกหลัวกู่เหมี่ยวเมืองเซียงหยาง มิใช่แค่เพื่อพักผ่อนชมนกชมไม้แต่เพราะดูเหมือนแม่นางไป๋ผู้นั้นจะแช่น้ำแร่นานไปสักหน่อยจนมีอาการตัวร้อนรุมๆ ประจวบกับระหว่างทางพบนักเดินทางแนะนำเรื่องน้ำตกแห่งนี้ว่าทัศนียภาพตระการตา ที่สำคัญยังอาศัยอุณหภูมิน้ำที่เย็นฉ่ำในทุกฤดูกาลช่วยให้แม่นางน้อยรรู้สึกดีขึ้นได้ พวกเขาเห็นตรงกันว่าไหนๆ ก็ได้ออกมาท่องเที่ยวพักผ่อนแล้วเลยไปอีกสักนิดคงไม่มีปัญหาอะไร

        แต่ดูเหมือนแม่นางไป๋จะสนใจเรื่องท่องเที่ยวมากกว่าประโยชน์ในด้านสุขภาพ

        เคราะห์ดีที่นักเดินทางผู้นั้นมิได้โป้ปด น้ำตกหลัวบนบ่าของนักกวีหนุ่มข้างซ้ายมีก้อนสีขาวลายดำเกาะอยู่มันคือ ‘สิงจิ้ง’ แรคคูนหิมะตัวพี่ที่เขาเจอตรงบ่อน้ำพุร้อน พอมานึกย้อนดูก็ชวนขบขันยิ่ง ขณะที่รอแม่นางไป๋แช่น้ำแร่จู่ๆก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอู้อี้ ตัวเขารีบพุ่งไปปิดตาตัวเองไปด้วยเกรงว่าดรุณีนางนั้นจะเกิดเหตุร้าย ที่พบคือซากเปลือกส้มลอยกระจายเต็มผิวน้ำและคาดไม่ถึงว่าผู้ก่อการจะเป็นเพียงแรกคคูนหิมะสองพี่น้อง

        “เหมือนกันจริงๆ แม่นางไป๋สนใจเก็บไปเลี้ยงสักตัวไหม? ฟันของแรคคูนพวกนี้แข็งแกร่งมากหากมีอันตรายเกิดขึ้นเจ้าตัวนี้อาจเป็นประโยชน์กับท่านได้” นี่ก็คือคำโน้มน้าวอันเป้นที่มาของเจ้าแรคคูนตัวพี่บนบ่าเขา และตัวน้องบนตักของนาง

@BaiFangRong

        เป็นเวลาเย็นย่ำอากาศกำลังสดชื่นฉ่ำสบาย ทิวเขาที่เคว้งอยู่ไกลล่องลอยดั่งภาพฝัน หลังการเล่นน้ำคลายความร้อนของไป๋ฟางฟรงพวกเขาก็ขึ้นมานั่งพักที่ศาลา นักกวีหนุ่มนำเอาห่อขนมกุ้ยฮวาที่พกมาแบ่งออก ตนหยิบเพียงชิ้นเดียวแล้วนอกนั้นมอบให้คุณหนูไป๋ทานเป้นอาหารว่างรองท้อง

@BaiFangRong    

        “คุณชายคุณหนูทั้งสองท่าน...ช่างเหมาะสมกันยิ่งนัก หนนี้พบพานข้าน้อยนับว่าฟ้าประทานวาสนา ท่านเห็นสิ่งนี้รึไม่ ‘เชือกถักรวมใจ’ ของแท้สีไม่ตกสิบปีไม่ขาดไม่เปื่อย ปกติข้าขายเต็มราคา 500 ชั่ง จุ๊ๆ พวกท่านสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกเช่นนี้ข้าน้อยลดให้เหลือแค่…” พ่อค้าลึกลับใส่ชุดม่วงหัวจรดเท้าโผล่มาก็ไม่พูดร่ำทำเพลงยื่นของมาขายพลางยกขึ้นมาสามนิ้ว “สนใจรึไม่เพียง 300 ชั่ง เท่านั้น!! ข้อเสนอดีๆ เช่นนี้รับรองได้ว่าไม่มีอีกแน่นอน”

@BaiFangRong

        เห็นแม่นางไป๋มีท่าทีประหม่าทำสิ่งใดไม่ถูกนักกวีหนุ่มจึงช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้ “เข้าใจผิดแล้วเราทั้งคู่เป็นเพียงสหายกันอย่ากล่าวเช่นนั้นเลย” อีกอย่างตนก็ไม่ทราบจะเอาเชือกถักไว้ใช้ทำอะไร นอกจากสีสันสวยแสบตานั่นอาจจะถูกใจพวกพรานเวหาของเขา ก็แลดูจะหาประโยชน์อย่างอื่นไม่ได้ 'สีเจ็บขนาดนี้ให้แขวนยังไม่กล้า...'

@wenwen (บังเอิญมาเจอ)

        “อาเหวิน?? เจ้ามาทำอะไรที่นี่ จริงสิ… เรื่องจดหมายข้ากำลังจะกลับเข้าฉางอันไปบอกด้วยตัวเองอยู่พอดี” เสิ่นหลิงเฮ่าค่อนข้างแปลกใจที่จู่ๆ องค์รักษ์ที่ควรอยู่ในวังมาเตร่อยู่นอกเมืองหลวงได้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยินดีที่ได้พบหน้าคนคุ้นเคยอีกครั้ง “ข้าสบายดีอย่างที่เห็นว่าจะขึ้นไปบอกแบบนี้ล่ะ ดูเหมือนเจ้าเร่งรีบเดินทางคิดจะไปที่ใดหรือ?”

@wenwen

        ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกันพ่อค้าถูกเมินโดยสิ้นเชิงจึงพยายามไปล่อขายให้แม่นางคนงามต่อ “ถึงแม้จะยังไม่ได้ใช้ตอนนี้แต่เก็บไว้ก่อนถึงเวลาจำเป็นจะได้ไม่ต้องลำบากหาเชื่อข้าเถิดด้วยราคา 300 ตำลึงถูกเหมือนได้เปล่าเชียวนะ!!” พ่อค้าหนวดหลิมเดินย่างสามขุมเข้าต้อนแม่นางน้อยพร้อมเชือกถักสีแสบสันต์ในมือ

@BaiFangRong

@Zhangfu (ได้ยินเสียงคนเลยเดินตามมาดูเขียนอิสระได้เลย)

        “เห… แม่นางจางฝู ลูกศิษย์ของน้องผิงก็อยู่ที่นี่ด้วยรึ??” นักกวีหนุ่มส่งยิ้มให้สตรีที่เดินงุนงงขึ้นมาด้านบนศาลา ด้านหลังของนางยังมีชายหนุ่มแปลกหน้าสูงพอๆ กับเขา และ… ขบวนสิงสาราสัตว์อันประกอบไปทั้งตระกูลมีเกล็ดและตระกูลมีปีก

จาง(ทักทายบรรยายตามสะดวก)
ไป๋(ทักทายบรรยายตามสะดวก)
เหวิน(ทักจางไป๋ บรรยายตามสะดวก)

        พ่อค้าหัวหมอมองซ้ายทีขวาที่ เมื่อสรุปเรื่องราวได้ก็หัวเราะแหบๆจนหนวดกระเพิ่อมขึ้นลง “เอาเช่นนี้ละกัน!! เห็นแก่ที่พวกท่านรู้จักกันข้าขายทุกคนเพียง 300 ชั่งต่อชิ้นเท่านั้น!!” กล่าวจบชายหนวดหลิมก็กางเสื้อคลุมตัวนอกออก เผยให้เห็นเชือกถักสีเจ็บเรียงรายแขวนอยู่เป็นจำนวนมากมายในเสื้อ ซ้ำร้ายส่วนพุงยังมีป้ายผ้าแปะอยู่ว่า ‘จ่ายสด งดเชื่อ เบื่อทวง’ สุดท้าย...ทุกคนก็ทำพร้อมใจกันกัดฟันซื้อด้วยความอยากไล่เขาไปให้พ้นๆ โดยเร็ว

ซื้อเชือกถักรวมใจ(ส่งกล่อง)
มอบแรคคูนหิมะตัวผู้ให้ไป๋หางหรง

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
หน้ากากยักษ์ม่วง
มุกอัคคี
เซ็กเธาว์
ธนูเจย์วิน
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x4
x1
x10
x20
x40
x25
x30
x20
x90
x9
x5
x9
x1
x1
x6
x3
x8
x1
x18
x205
x40
x2
x13
x1007
x2
x150
x1
x5
x4
x2
x15
x41
x1
x699
x1
x1
x3
x145
x1
x2
x1
x25
x5
x2
x4
x1
x290
x50
x5
x15
x36
x11
x2
x7
x5
x880
x3
x3334
x52
x88
x110
x100
x360
x2
x18
x165
x1
x120
x500
x500
x1826
x55
x70
x31
x1615
x9999
x8
x9
x41
x4
x690
x4
x4
x16
x2
x36
x2
x30
x144
x5
x695
x202
x620
x780
x77
x9999
x46
x630
x952
x126
x2090
x51
x390
x537
x485
x854
x100
x4
x1768
x404
x3999
x434
x51
x828
x1843
x1755
x205
x4167
x58
x580
x392
x764
x223
x104
x140
x180
x3
x6
x1
x1000
x76
x35
x1882
x120
x1
x189
x4
x9999
x918
x2
x20
x234
x1413
x4200
x3837
x7
x2534
x1200
x188
x486
x9999
x899
x251
x1
x330
x618
x2270
x264
x50
x10
x2
x7
x7
x14
x21
x9
x98
x6329
x77
x6285
x199
x12
x4195
x9
x5
x3212
x6
x9
x571
x199
x7
x9
x101
x15
x6
x212
x1715
x6
x16
x75
x462
x60
x4
x105
x5
x13
x5
x138
x2
x3
x1
x1478
x500
x115
x5239
x402
x285
x2642
x1874
x7769
x9
x2
x224
x3293
x5250
x910
x965
x7
x274
x802
x90
x300
x50
x556
x2000
x9999
x11
x2101
x9999
x9999
x2227
x1040
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1927
x1012
x234
x1
x256
x500
x707
x201
x847
x1673
x1875
x2405
x9999
x2154
x2852
x1239
x3002
x311
x1941
x2284
x1722
x408
x43
x1
x30
x1759
x1463
x63
x1
x7565
x4819
x67
x9999
x120
x273
x438
x1922
x61
x1769
x232
x301
x58
x252
x188
x8
x70
x31
x9999
x33
x400
x1586
x152
x41
x268
x30
x1
x345
x9999
x2510
x800
x70
x60
x10
x131
x9999
x110
x5570
x111
x713
x176
x2

120

กระทู้

1300

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
226848
เงินตำลึง
703501
ชื่อเสียง
57250
ความหิว
1871

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5100
ความชั่ว
535
ความโหด
1813
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-6-24 19:12:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-6-24 20:21

ดินแดนบ้านเกิด
[ตกปลาที่น้ำตกหลัวกู่เมี่ยว]


    หลังที่พวกจางฝูและจู๋เว่นพลัดกันแช่น้ำร้อนกันจนเป็นที่พึงพอใจแล้วพวกเขาก็เร่งออกเดินทางกันต่อทันทีเพื่อไปยังน้ำตกแห่งหนึ่งในเมืองเซียหยางที่เธอได้ยินว่าเป็นน้ำตกที่มีความงดงามเป็นอย่างมากเพราะบริเวณรอบๆน้ำตกนั้นล้วนเต็มไปด้วยต้นอิงฮวาที่ผลิดอกบานสะพรั่ง ดูสวยงามราวดินแดนในฝันซึ่งสำหรับตัวจางฝูที่ชอบธรรมชาติอยู่แล้วนั้นมีหรือที่จะพลาดไม่ไปเยี่ยมชม


    “อีกไกลไหมว่าจะถึง”หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มที่กำลังนั่งงมแผนที่เพื่อหาที่ตั้งของน้ำตกน้ำตกหลัวกู่เมี่ยวที่เป็นน้ำตกอันเป็นจุดหมายของพวกเขา


    “ใจเย็นสิ ข้าก็ไม่เคยมา ก็กำลังงมแผนที่ให้อยู่นี่ไง อืมม ถ้ามาไม่ผิดทางน่าจะอ้อมต้นไม้ใหญ่ข้างหน้าแล้วเดินตรงไปอีกนิดก็น่าจะถึงละนะ” จู๋เว่ยเอ่ยตอบก่อนจะพับแผนที่ในมือแล้วชี้ไปยังต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้าก่อนจะบังคับเฟยเทียนใให้เดินไปตามเส้นทางที่ดูในแผนที่


    “จะสวยขนาดไหนนะอยากรู้จัง”จางฝูเอ่ยอย่างอารมณ์ดีพรางลูบไล้ไปบนเกล็ดเงางามของลูฉีที่พึ่งจะลอกคราบมาหมาดจึงทำให้ในตอนนี้มันมีเกล็ดที่ค่อนข้างอ่อนนุ่มและขาวนวลสวยเป็นอย่างมากจึงไม่ปลกที่หญิงสาวนั้นจะเอามันมานั่งลูบเล่นไปมาเบาๆอย่างเพลินมือ


      หลังจากเดินมาได้ไม่นานมากในที่สุดพวกเธอก็มาถึงบริเวณน้ำตกและเป็นอย่างที่ชาวบ้านล้ำลื่อถึงความสวยงานของบริเวณน้ำตก กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกอิงฮวาที่ลอยมาตามลมชวนให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก อีกทั้งผืนน้ำตกที่เป็นสีฟ้าใสราวกระจกดูราวกับเป็นสถานที่ในความฝันเสียจริง


     “สวยจัง”จางฝูที่รีบปีนลงจากหลังเฟยเทียนรีบวิ่งไปยังบริเวณริมน้ำตกแล้วก้มลงไปมองผืนน้ำที่ใช่จนสามารถมองเห็นปลาที่ว่ายวนอยู่ในผืนน้ำได้โดยมีจู๋เว่ยนั้นเดินยิ้มตามหลังไปติดๆ ก่อนจะไปทรุตัวนั่งลบที่ใช้ต้นอิงฮวาใกล้ๆบริเวณที่จางฝูอยู่


      “หิวแล้วตกปลากินกันไหม”หญิงสาวเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปมองจู๋เว่ยที่นั่งอยู่ด้านหลังอย่างขอความคิดเห็นก่อนที่เขาจะทำเพียงหยักขึ้นเบาๆประมาณว่าตามใจเจ้าก่อนที่ชายหนุ่มนั้นจะหยิบเอาตำราที่จางฝูได้มาขึ้นมานั่งอ่านเล่นฆ่าเวลาเล่น ส่วนคนได้รับอนุญาตินั้นเก็เดินวกกลับไปที่รถเทียบเพื่อไปหยิบอุปกรณ์สำหรับการตกปลาแล้วจึงเดินกลับมาบริเวณริมน้ำโดยมีเหล่าสัตว์เลี้ยงแสนรักของเธอทั้งคลานเเละเดินตามมา


     “มีมี่ ถ้าจะเล่นน้ำไปเล่นห่างๆนะข้าจะตกปลาเอง”เธอหันไปบอกจระเข้ตัวเขื่องของเธอก่อนที่มันจะผงกหัวก่อนคลานลงน้ำแล้วว่ายไปอีกทางโดยมีหนิงเฟิ่งกระพือปีกบินตามไปส่วนพวกเหล่างูทั้งสามบัดนี้เริ่มสนิทกันแล้วก็พากันไปนอนขดตัวอยู่บนโขดหินใกล้ๆเพื่ออาบเเดดสร้างความอบอุ่นให้ร่างกาย


    “สงบดีจริงนะ” หญิงสาวเอ่ยก่อนจะเดินไปขุดหาไส้เดือนมาเป็นเหยื่อตกปลา เมื่อได้เหยื่อมาจำนวณหนึ่งหญิงสาวก็เดินไปนั่งอยู่ริมน้ำก่อนที่จะเหวี่ยงสายเบ็ดลงไปที่บริเวณกลางน้ำ ทุ่นจากไม้ลอยขึ้นลงไปมาตามจังหวะคลื่นน้ำที่รินไหลอยู่ตลอกเวลา สัมผัสตุ๊บที่คันเบ็ดนั้นบ่งบอกว่ามีปลาบ้างตัวที่กำลังสนใจเหยื่อผู้น่าสงสารตัวนั้นเพียงแต่มันยังไม่ยอมกินนี่สิ


    สายลมที่พัดหอบเอากลีบดอกอิงฮวามาด้วยนั้นช่างดูสวยงามราวเม็ดฝนที่ตกลงมาเป็นกลีบดอกไม้ เมื่อเธอลองหันกลับไปมองชายหนุ่มที่นั่งอ่านหนังสือก็ต้องพบว่าเชานั้นไปผล็อยหลับปเสียแล้วโดยที่ในมือนั่นยังคงถือตำรากางทิ้งเอาไว้อยู่ส่วนอีกฝากก็เป็นมีมี่ที่กำลังลอยคอว่ายทวนน้ำอยู่นับเป็นเรื่องดีที่ตอนนี้ไม่มีชาวบ้านมาเที่ยว ขืนมาเห็นจระเข้ยักษ์กำลังลอยคออยู่มีหวังได้เตลิดหายไปเป็นแน่ แล้วยิ่งมีงูจงอางจัวกยักษ์ งูเขียว งูขาว นอนออาบเเดดอยู่อีกยิ่งแล้วใหญ่ สิ่งบังเทิงใจในต้องนี้ก็คงมีเพียงเจ้าหนิงเฟิ่งที่กำลังเดินเยื้องย่างไปตามริมตลิงเพื่อหาปลาเล็กกินอย่างนี้สิจึงจะสง่างามสมเป็นนกกระเรียง


    “จะว่าไปก็เริ่มง่วงแล้วแหะ บรรยากาศดีๆแล้วก็สงบแบบนี้”เธอเอ่ยพึมพัมก่อนจะค่อยเอนหัวอิงคันเบ็ดในมือพรางหลับตาอย่างช้า เพื่อพักสาตาสักครู่เมื่อเห็นว่าอีกนานกว่าปลานั้นจะยอมกินเหยื่อเสียที แล้วคงทำได้แค่ปล่อยให้ไส้เดือนดวงดีตัวนั้นว่ายน้ำเล็นกับฝูงปลาไปก่อน


     'ตื่นเร็ว'
    "อื้อออ"

     ‘มาหลับอะไรอยู่ตรงนี้ ตื่นได้แล้ว’ เสียงทุ้มฟังดูคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับปลายเบ็ดที่กระตุกเบ็ดเรียกให้หญิงสาวที่เคลิ้มหลับอยู่ลืมตาขึ้นมาช้าๆพร้อมกับเสียงหัวเราะของเด็กที่วิ่งผ่านมาพร้อมกับวัตถุบางอย่างที่ลอยออกจากมือคนหนึ่งจะลอยมากระแทกหัวจางฝูอย่างแรงจนทำเอาเธอตื่นเต็มตา

     “โอ้ยยย” เสียงร้องดังของหญิงสาวทำเอาพวกเด็กกลุ่มนั้นตกใจแล้วรีบวิ่งหนีไปอย่างกลัวความผิด ไอ้ครั้นเธอจะวิ่งตามไปสั่งสอนก็ประจวบกับปลาที่มากินเบ็ดพอดี เธอจึงต้องตัดใจไม่ไล่ตามเด็กแสบกลุ่มนั้นแล้วหันไปเย่อปลาว่าที่อาหารของเธอเสียก่อน เย่อเเข่งกับปลาได้ไม่นานปลาอวบอ้วนตัวแรกของเธอก็ถูกลากขึ้นมาอยู่บนฝั่ง “หู้วว ไม่ได้ตกนาน เหนื่อยเหมือนกันนะ”


      หญิงสาววางคันเบ็ดในมือลงก่อนจะยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อแล้วก้มมองของที่โดนกลุ่มเด็กแสบปามาใส่หัว มันเป็นวัตถุที่แวววาวราวอัญมณีจำนวณสองชิ้นและเศษอะไรบางอย่างที่เเข็งมากๆซึ่งให้เดาน่าจะทำจากเหล็ก “คิดสะว่าลาภลอยนะ ลอยมาเต็มหัวเลย หัวข้าแตกไหมเนี่ย” เธอว่าพรางยกมือขึ้นมาลูบหัวปอยๆก่อนจะหันไปมองเจ้างูจงอางตัวยักษ์ที่เลื้อยมาดูดมๆปลาที่เธอพึ่งตกขึ้นมาได้

       “หิวแล้วรึ รอก่อนนะ เดี๋ยวจะตกให้อีก”ว่าจอบเธอก็ลงมือตกปลาต่อ เวลาผ่านพ้นไปราวชั่วยามปลาจำนวณสิบสามตัวก็ขึ้นมานอนเรียงรายอยู่บนพื้นหญ้า

        ฟ่ออ(กินได้รึยัง) เจ้างูใหญ่สีน้ำตาลร้องขึ้นแล้วจ้องมองไปยังปลาที่วางอยู่บนพื้นอย่างหิวโหยแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆซึ่งเธอก็เพียงพยักหน้าให้เบาๆ เจ้างูใหญ่เป็นเห็นสัญญาณมันก็รีบลงมือเขมือบปลาตรงหน้าลงคออย่างรวดเร็ว

     “เจ้ายังไม่มีชื่อนี่นะ เรียกแต่เจ้าๆมันก็แปลกๆ อืมม ชื่อไรดีนะ จิวอิงเป็นไง”หญิงสาวเอ่ยพรางเอื้อมมือไปลูบหัวมันเบาๆก่อนจะยิ้มมองเมื่อมันยอมชูคออยู่นิ่งๆให้ลูบโดยไร้ซึ่งท่าทีระแวงดังก่อนหน้านี้ “มาเป็นเพื่อนกันนะ”


      ฟ่ออ(ข้าจะยอมเป็นเพื่อนกับเจ้าก็ได้)

      “อะไรกันได้ปลาเยอะขนาดนี้เชียวหรือ”จู๋เว่ยที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาเอ่ยถามขึ้นแล้วลุกขึ้นมามองปลาที่นอนเรียงรายอยู่บนพื้น

      “ช่าย ข้าเก่งไหมละ”

     “งั้นเราทำอะไรกินกันเถอะคงหิวแย่แล้วสิ”

    “เย่”


@Admin



แสดงความคิดเห็น

(3) ได้รับปลาน้ำจืด 13 ตัวและขณะตกปลามีเด็กวิ่งเล่นจนเผลอปาบางอย่างใส่กันและมีบางชิ้นถูกลูกหลงใส่หัวจาง ก่อนเด็กๆ รีบวิ่งหนี   โพสต์ 2018-6-24 19:24

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ม้าเทพอูซุน
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x9
x15
x5
x9
x40
x5
x215
x5
x221
x1
x1
x1
x50
x1
x1
x50
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x100
x100
x55
x1
x2
x15
x15
x2
x38
x2
x50
x5
x500
x8
x5
x120
x120
x120
x120
x10
x22
x165
x253
x15
x10
x146
x364
x1
x25
x308
x1
x106
x48
x66
x41
x120
x498
x113
x1
x30
x112
x166
x784
x2
x2
x208
x312
x160
x158
x1409
x1176
x150
x185
x27
x30
x17
x29
x16
x114
x801
x5
x1164
x10
x140
x1
x4
x11
x1
x2
x101
x206
x68
x2090
x6
x6
x101
x1
x26
x140
x400
x8
x150
x65
x500
x12
x2
x3
x140
x4
x40
x71
x2
x500
x146
x709
x400
x60
x95
x80
x7
x42
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x6
x4
x115
x65
x100
x1
x45
x1085
x4
x118
x14
x35
x2077
x102
x204
x5
x110
x4
x2
x696
x1575
x90
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x121
x514
x279
x530
x580
x659
x54
x34
x129
x352
x975
x209
x92
x81
x279
x310
x8
x60
x1
x3
x165
x141
x669
x503
x900
x660
x131
x2071
x2330
x521
x40
x3
x211
x24
x180
x1210
x20
x50
x444
x4346
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x377
x1

120

กระทู้

1300

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
226848
เงินตำลึง
703501
ชื่อเสียง
57250
ความหิว
1871

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5100
ความชั่ว
535
ความโหด
1813
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-6-25 01:23:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-6-25 12:41

ดินแดนบ้านเกิด
[เชือกถัก]

      จู๋เว่ยผู้ที่หน้าที่พ่อครัวประจำขณะเดินทางนั่งจัดการนำปลาที่หญิงสาวตกมาได้มาล้างและจัดการปรุงด้วยเกลือเล็กน้อยก่อนที่จะ นับเสียบไม้แล้วย่างเสียบปักไว้ที่ข้างกองไฟ พร้อมกับดวงตาของชายหนุ่มที่หันไปมองจางฝูที่ตอนนี้กำลังนั่งปลาสุกโดยการทายาที่แผลให้เจ้าจิวอิงงูจงอางสมาชิกตัวใหม่ในกลุ่มการเดินทางนี้


      “โอ้ไงมีมี่ ไปเล่นน้ำมาสบายตัวไหม”หญิงสาวหันไปมองเจ้ามีมี่ที่เดินต้วมเตี้ยมมาทรุดตัวนอนอยู่ข้างๆเธอโดยมิวายหันไปมองสำรวจพฤติกรรมเจ้างูจงอางบาดเจ็บว่ามันคิดจะดื้อขึ้นมาอีกรึไม่ ก่อนที่เจ้าลู่จิวและลูฉีนั้นจะเดื้อมกลับมารวมกลุ่มเพื่อที่จะทานอาหารเย็นซึ่งเป็นเมนูง่ายๆอย่างปลาย่างเกลือฝีมือจู๋เว่ยนั้นเอง


      “หลังจากนี้แล้วจะไปไหนต่ออีกรึไมน้องเล็ก”จู๋เว่ยเอ่ยถามขึ้นพรางเอื้อมมือไปพลิกปลาที่กำลังย่างอยู่ให้สุกทั่วกันทั้งตัวก่อนจะยื่นบางตัวที่สุกแล้วนั้นให้จางฝูก่อนแล้วหยิบเอาปลาย่างที่ถูกย่างไม่สุกมากยื่นให้กับลูจิวและลู่ฉี ส่วนเจ้าจิวอิงนั้นกก้กินปลาสดไปก่อนหน้านี้เเล้วจะไม่ต้องเป็นห่วงอะไรมาก


      “แล้วเจ้าหนิงเฟิ่งไปไหน”


      “จริงด้วย ข้าลืมมันไปเสียงสนิทเลย เมื่อกี้ยังเดินเล็มปลากินอยู่แถวๆตลิงอยู่เลยนี่”หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างนึกขึ้นมาได้ว่าเจ้านกกระเรียนสมองเสื่อมตัวนั้นไม่ได้มาชุมนุมอยู่กับพวกเธอด้วยพรางหันมองซ้ายมองขวาก่อนที่มุมหางตาข้างขวาของเธอจะเหลือบไปเห็นร่างสีขาวของนกกระเรียนเดินวนเวียนอยู่บริเวณริบขอบน้ำตก


      “นั้นไง เจ้านกบ้าไปทำอะไรตรงนั้น”จางฝูลุกพรวดแล้ววิ่งไปตรงไปยังบริเวณที่เจ้าหนิงเฟิ่งอยู่ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงคอยาวๆของมันเอาไว้ก่อนที่มันจะเดินลงเหวน้ำตกไปได้อย่างทันท้วงทีโดยมีจู๋เว่ยและบรรดาสัตว์ตัวอื่นๆของเธอวิ่งตามมาดูส่วนเจ้าตัวการนั้นทำเพียงหันมามองหน้าเจ้านายสาวด้วยท่าทีเอ่อๆตามเดิม


      แกว๊กกก(เจ้านายมาทำไรหรอ)


      “เฮ้อ เจ้านกกระเรียนสมองฟ่อนี่”เธอเอ่ยพึมพัมเบาก่อนจะจับคอยาวๆของมันแล้วโยนเหวี่ยงไปให้จู๋เว่ยอุ้มเอาไว้ “หลังจากนี้คงปล่อยให้มัเดินไปไหนตัวเดียวไม่ได้แล้วละนะ รึจัเข้าเมืองเอามันไปรักษาดี”


      “เหมือนใครบางคนเลยนะ”จู๋เว่ยเอ่ยยิ้มแต่นั้นกลับทำให้ญิงสาวหน้าบึ้งหนักกว่าเดิมเมื่อนึกถึงชายหนุ่มผู้หิ้วนกเธอหายไปด้วย ก่อนที่หญิงสาวจะย่อตัวลงไปให้ลู่จิวเลื้อยขึ้นมาพันอยู่รอบคออันเป็นที่ประจำของมัน และจิวอิงที่ดูท่าจะไม่ยอมน้อยหน้ารุ่นพี่อย่างลู่จิวก็เลื้อยตามขึ้นมา แต่เนื่องด้วยขนาดที่ใหญ่ของมันจึงทำได้เพียงพันหางตัวเองอยู่บริเวณเเขนข้างหนึ่งก่อนจะเลื้อยอ้อมหลังไปพันอยู่ที่เเขนอีกข้างแล้วชูส่วนคอและหัวขึ้นเสมอศีรษะของหญิงสาวราวกับเป็นผ้าคลุม และเพราะเหตุนั้นเองลู่จิวที่อายุน้อยจึงถูกอับเปหิไปพันอยู่ที่รอบคอจู๋เว่ยเเทน


       “ความรู้สึกข้าตอนนี้เหมือนเป็นต้นไม้เลย”เธอเอ่ยออกมาก่อนที่จะกลับไปยังที่พัก แต่ในระหว่างที่เธอกำลังเดินกลับนั้นก็พลันได้ยินเสียงเหมือนมีคนกำลังพูดคุยกันอยู่ซึ่งเสียงที่พูดคุยนั้นก็ดูเหมือนว่าจะคุ้นเธอเสียเหลือเกิน จึงหยุดแล้วยืนฟังเสียงนั้นให้ชัดๆ


       “มีอะไรรึจางฝู”จู๋เว่ยที่เดินตามมาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างบางตรงหน้าหยุดเดินมาเสียเฉยๆ


       “ข้าได้ยินเสียงคนคุยกัน แล้วเสียงก็คุ้นหูด้วย”เธอเอ่ยก่อนที่จะเดินตามเสียงพูดคุยกันไปเรื่อยโดยมีจู๋เว่ยที่อุ้มหนิงเฟิ่งและมีมี่นั้นคอยเดินตามหญิงสาวไปเงียบๆ จางฝูยังคงเดินตามเสียงพูดคุยนั้นต่อไปเรื่อยๆก่อนเธอจะไปพบกับศาลาไม้ที่ตั้งอยุ่บริเวณริบน้ำที่ตรงนั้นมีร่างคุ้นตาเธอสองคนกำลังยืนคุยอยู่กับชายแปลกหน้าอยู่ ซึ่งหนึ่งในนั้นเธอจำได้ดียามเมื่อเห็นสีผมสีขาวที่ปลิวไสวอยู่ ‘พี่หลิงเฮ่า..รึ แล้วอีกคน แม่นางไป๋’


       เหมือนเล็งเห็นแล้วคนสองคนที่คุ้นตานั้นคือใครเห็นทีว่าเธอคงต้องแวะเข้าไปทักทายพวกเขาเสียหน่อยจะได้ไม่น่าเกลียด คิดได้ดังนั้นเธอก็ตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหาร่างทั้งสองที่อยู่ในศาลาทันทีเพียงแต่ในขณะที่เดินเข้าไปจนเกือบใกล้ร่างของใครอีกคนก็ปรากฏขึ้นซึ่งเธอจำได้ทันทีว่าชายคนนั้นคือเป้าเคลื่อนที่ของเจ้าฮุ่ยจื่นนั้นเองน่าเสียดายที่ตอนนี้เจ้าฮุ่ยจือดันไม่อยู่
      
        “เห… แม่นางจางฝู ลูกศิษย์ของน้องผิงก็อยู่ที่นี่ด้วยรึ??” เสียงของบุรุษผมขาวเอ่ยทักขึ้นเมื่อเขาหันมาสังเกตุเห็นเธอพอดิบพอดี


    “สวัสดีท่านพี่หลิงเฮ่า ดีใจที่ได้พบท่านที่นี่  สวัสดีแม่นางไป๋ด้วยไม่เจอกันนาน ไงเหวินไม่เจอกันนานเลย ไม่ต้องระเเวงขนาดนั้นฮุ่ยจือไม่อยู่หรอก” จางฝูเอ่ยยิ้มแล้วมองทั้งสามคนก่อนจะหันไปยิ้มให้เหวินที่ดูมีกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นจากเมื่อก่อนมาก “อ้อส่วนนี้จู๋เว่ยเป็นเพื่อนข้า แล้วก็อ่า...เด็กๆข้า” เธอเอ่ยก่อนจะก้มลงไปมองเด็กๆที่ทั้งพันอยู่รอบตัวแล้วอยู่ที่พื้น


    “สวัสดีขอรับทุกท่าน ข้าจางจู๋เว่ยขอรับ”จู๋เว่ยที่อุ้มนกกระเรียนอยู่เอ่นแนะนำต้นเองพร้อมกับยิ้มให้กับทุกคน


      หลังจากที่เเนะนำตัวกันเสร็จสรรพเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จางฝูก็หันไปมองคนแปลกคนหนึ่งที่ยิ้มยิ้มแห้งๆอยู่ก่อนที่ช่ายคนนั้นจะเอ่ยขึ้นมา


      “เอาเช่นนี้ละกัน!! เห็นแก่ที่พวกท่านรู้จักกันข้าขายทุกคนเพียง 300 ชั่งต่อชิ้นเท่านั้น!!” ชายหนวดหลิมที่ยืนอยู่ก็กางเสื้อคลุมตัวนอกออก เผยให้เห็นเชือกถักสีเจ็บเรียงรายแขวนอยู่เป็นจำนวนมากมายในเสื้อ ซ้ำร้ายส่วนพุงยังมีป้ายผ้าแปะอยู่ว่า ‘จ่ายสด งดเชื่อ เบื่อทวง’ไว้อีกด้วย


      “สวยดีนะ”เธอเอ่ยยิ้มแล้วมองดูเชือกถักหลากสีที่แขวนอยู่มากมายด้วยท่าทีสนใจก่อนจะหันไปมองจู๋เว่ยที่ยืนอยู๋ข้างๆเดินขึ้นมาดูใกล้ๆ


      “สามร้อยชั่งไม่เเพงไปหรอแค่เชือกถักธรรมดานี่น่ะ”จู๋เว่ยเอ่ยถามขึ้นแล้วหรีตามองเชือกถักนิ่งๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าพ่อค้า


    “คุณชายนี่เป็น ‘เชือกถักรวมใจ’ ของแท้สีไม่ตกสิบปีไม่ขาดไม่เปื่อย ปกติข้าขายเต็มราคาห้าร้อยชั่งเชี่ยวนะขอรับ สามร้อยนี่ข้าลดสุดๆแล้วนะขอรับ” พ่อค้าหนวดลิ่มนั้นยังคงยืนยันและการันตีในคุณภาพของสินข้าตัวเองอย่างสุดฤิทธิ์