ดู: 405|ตอบกลับ: 27

{ นอกเมืองเซียงหยาง } น้ำตกหลัวกู่เมี่ยว

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-6-23 02:47:17 |โหมดอ่าน


น้ำตกหลัวกู่เมี่ยว

{ เ มื อ ง เ ซี ย ง ห ย า ง }












【น้ำตกหลัวกู่เมี่ยว】
' ยามเมื่อบุปผามีใจ วอนสายน้ำอย่าไร้ไมตรี '
น้ำตกขนาดกลางแห่งนี้ตั้งอยู่ท้ายยุ้งฉางเมืองเซียงหยาง
บริเวณโดยรอบมีต้นอิงฮวาผลิดอกบานสะพรั่ง ผืนน้ำใสดั่งกระจก
บ่อยครั้งที่ชาวเมืองจะออกมาล่องเรือชมความงามของบุปผาเพื่อหย่อนใจ
บางครั้งคู่รักจะออกตามหากลีบดอกอิงฮวารูปหัวใจ
มีความเชื่อเล่าขานกันว่าหากคู่รักใดปักใจรักมั่น รักแท้เพียงหนึ่งเดียว
กลีบดอกอิงฮวารูปหัวใจจะช่วยปกป้องคุ้มครองชีวิตคู่ของทั้งสองให้ผาสุขตลอดไป




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

838

กระทู้

3274

โพสต์

46หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1167222
เงินตำลึง
23676
ชื่อเสียง
191818
ความหิว
726

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15300
ความชั่ว
8223
ความโหด
23325
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-6-23 20:05:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-6-25 00:00




กวีหนีราชการ
268
{ หมอกไผ่แสวง 14 }
เชือกถักสีแสบ


        ออกจากน้ำพุร้อนเมืองซินเอี๋ยมายังน้ำตกหลัวกู่เหมี่ยวเมืองเซียงหยาง มิใช่แค่เพื่อพักผ่อนชมนกชมไม้แต่เพราะดูเหมือนแม่นางไป๋ผู้นั้นจะแช่น้ำแร่นานไปสักหน่อยจนมีอาการตัวร้อนรุมๆ ประจวบกับระหว่างทางพบนักเดินทางแนะนำเรื่องน้ำตกแห่งนี้ว่าทัศนียภาพตระการตา ที่สำคัญยังอาศัยอุณหภูมิน้ำที่เย็นฉ่ำในทุกฤดูกาลช่วยให้แม่นางน้อยรรู้สึกดีขึ้นได้ พวกเขาเห็นตรงกันว่าไหนๆ ก็ได้ออกมาท่องเที่ยวพักผ่อนแล้วเลยไปอีกสักนิดคงไม่มีปัญหาอะไร

        แต่ดูเหมือนแม่นางไป๋จะสนใจเรื่องท่องเที่ยวมากกว่าประโยชน์ในด้านสุขภาพ

        เคราะห์ดีที่นักเดินทางผู้นั้นมิได้โป้ปด น้ำตกหลัวบนบ่าของนักกวีหนุ่มข้างซ้ายมีก้อนสีขาวลายดำเกาะอยู่มันคือ ‘สิงจิ้ง’ แรคคูนหิมะตัวพี่ที่เขาเจอตรงบ่อน้ำพุร้อน พอมานึกย้อนดูก็ชวนขบขันยิ่ง ขณะที่รอแม่นางไป๋แช่น้ำแร่จู่ๆก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอู้อี้ ตัวเขารีบพุ่งไปปิดตาตัวเองไปด้วยเกรงว่าดรุณีนางนั้นจะเกิดเหตุร้าย ที่พบคือซากเปลือกส้มลอยกระจายเต็มผิวน้ำและคาดไม่ถึงว่าผู้ก่อการจะเป็นเพียงแรกคคูนหิมะสองพี่น้อง

        “เหมือนกันจริงๆ แม่นางไป๋สนใจเก็บไปเลี้ยงสักตัวไหม? ฟันของแรคคูนพวกนี้แข็งแกร่งมากหากมีอันตรายเกิดขึ้นเจ้าตัวนี้อาจเป็นประโยชน์กับท่านได้” นี่ก็คือคำโน้มน้าวอันเป้นที่มาของเจ้าแรคคูนตัวพี่บนบ่าเขา และตัวน้องบนตักของนาง

@BaiFangRong

        เป็นเวลาเย็นย่ำอากาศกำลังสดชื่นฉ่ำสบาย ทิวเขาที่เคว้งอยู่ไกลล่องลอยดั่งภาพฝัน หลังการเล่นน้ำคลายความร้อนของไป๋ฟางฟรงพวกเขาก็ขึ้นมานั่งพักที่ศาลา นักกวีหนุ่มนำเอาห่อขนมกุ้ยฮวาที่พกมาแบ่งออก ตนหยิบเพียงชิ้นเดียวแล้วนอกนั้นมอบให้คุณหนูไป๋ทานเป้นอาหารว่างรองท้อง

@BaiFangRong    

        “คุณชายคุณหนูทั้งสองท่าน...ช่างเหมาะสมกันยิ่งนัก หนนี้พบพานข้าน้อยนับว่าฟ้าประทานวาสนา ท่านเห็นสิ่งนี้รึไม่ ‘เชือกถักรวมใจ’ ของแท้สีไม่ตกสิบปีไม่ขาดไม่เปื่อย ปกติข้าขายเต็มราคา 500 ชั่ง จุ๊ๆ พวกท่านสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกเช่นนี้ข้าน้อยลดให้เหลือแค่…” พ่อค้าลึกลับใส่ชุดม่วงหัวจรดเท้าโผล่มาก็ไม่พูดร่ำทำเพลงยื่นของมาขายพลางยกขึ้นมาสามนิ้ว “สนใจรึไม่เพียง 300 ชั่ง เท่านั้น!! ข้อเสนอดีๆ เช่นนี้รับรองได้ว่าไม่มีอีกแน่นอน”

@BaiFangRong

        เห็นแม่นางไป๋มีท่าทีประหม่าทำสิ่งใดไม่ถูกนักกวีหนุ่มจึงช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้ “เข้าใจผิดแล้วเราทั้งคู่เป็นเพียงสหายกันอย่ากล่าวเช่นนั้นเลย” อีกอย่างตนก็ไม่ทราบจะเอาเชือกถักไว้ใช้ทำอะไร นอกจากสีสันสวยแสบตานั่นอาจจะถูกใจพวกพรานเวหาของเขา ก็แลดูจะหาประโยชน์อย่างอื่นไม่ได้ 'สีเจ็บขนาดนี้ให้แขวนยังไม่กล้า...'

@wenwen (บังเอิญมาเจอ)

        “อาเหวิน?? เจ้ามาทำอะไรที่นี่ จริงสิ… เรื่องจดหมายข้ากำลังจะกลับเข้าฉางอันไปบอกด้วยตัวเองอยู่พอดี” เสิ่นหลิงเฮ่าค่อนข้างแปลกใจที่จู่ๆ องค์รักษ์ที่ควรอยู่ในวังมาเตร่อยู่นอกเมืองหลวงได้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยินดีที่ได้พบหน้าคนคุ้นเคยอีกครั้ง “ข้าสบายดีอย่างที่เห็นว่าจะขึ้นไปบอกแบบนี้ล่ะ ดูเหมือนเจ้าเร่งรีบเดินทางคิดจะไปที่ใดหรือ?”

@wenwen

        ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกันพ่อค้าถูกเมินโดยสิ้นเชิงจึงพยายามไปล่อขายให้แม่นางคนงามต่อ “ถึงแม้จะยังไม่ได้ใช้ตอนนี้แต่เก็บไว้ก่อนถึงเวลาจำเป็นจะได้ไม่ต้องลำบากหาเชื่อข้าเถิดด้วยราคา 300 ตำลึงถูกเหมือนได้เปล่าเชียวนะ!!” พ่อค้าหนวดหลิมเดินย่างสามขุมเข้าต้อนแม่นางน้อยพร้อมเชือกถักสีแสบสันต์ในมือ

@BaiFangRong

@Zhangfu (ได้ยินเสียงคนเลยเดินตามมาดูเขียนอิสระได้เลย)

        “เห… แม่นางจางฝู ลูกศิษย์ของน้องผิงก็อยู่ที่นี่ด้วยรึ??” นักกวีหนุ่มส่งยิ้มให้สตรีที่เดินงุนงงขึ้นมาด้านบนศาลา ด้านหลังของนางยังมีชายหนุ่มแปลกหน้าสูงพอๆ กับเขา และ… ขบวนสิงสาราสัตว์อันประกอบไปทั้งตระกูลมีเกล็ดและตระกูลมีปีก

จาง(ทักทายบรรยายตามสะดวก)
ไป๋(ทักทายบรรยายตามสะดวก)
เหวิน(ทักจางไป๋ บรรยายตามสะดวก)

        พ่อค้าหัวหมอมองซ้ายทีขวาที่ เมื่อสรุปเรื่องราวได้ก็หัวเราะแหบๆจนหนวดกระเพิ่อมขึ้นลง “เอาเช่นนี้ละกัน!! เห็นแก่ที่พวกท่านรู้จักกันข้าขายทุกคนเพียง 300 ชั่งต่อชิ้นเท่านั้น!!” กล่าวจบชายหนวดหลิมก็กางเสื้อคลุมตัวนอกออก เผยให้เห็นเชือกถักสีเจ็บเรียงรายแขวนอยู่เป็นจำนวนมากมายในเสื้อ ซ้ำร้ายส่วนพุงยังมีป้ายผ้าแปะอยู่ว่า ‘จ่ายสด งดเชื่อ เบื่อทวง’ สุดท้าย...ทุกคนก็ทำพร้อมใจกันกัดฟันซื้อด้วยความอยากไล่เขาไปให้พ้นๆ โดยเร็ว

ซื้อเชือกถักรวมใจ(ส่งกล่อง)
มอบแรคคูนหิมะตัวผู้ให้ไป๋หางหรง

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
กระบี่ถานเซี่ย
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ปีกเฟิ่งหวง
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x5
x5
x1
x7378
x35
x2
x41
x40
x40
x40
x1
x8
x165
x1
x120
x500
x500
x491
x1
x9
x1
x2
x5
x5
x30
x250
x9999
x4
x5
x1
x41
x4
x382
x2
x3
x5
x3
x2
x8
x2
x20
x39
x7
x165
x92
x620
x18
x292
x29
x4140
x2
x610
x1002
x82
x1980
x25
x7
x485
x515
x853
x100
x3
x832
x188
x4024
x124
x35
x742
x1771
x1709
x205
x4237
x74
x188
x364
x597
x2
x45
x60
x70
x107
x1
x5
x1
x990
x77
x20
x1130
x120
x1
x122
x4
x9999
x898
x2
x17
x275
x867
x4200
x3837
x5
x858
x1230
x60
x437
x9999
x899
x20
x74
x1
x190
x510
x2770
x289
x32
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5707
x77
x3010
x199
x12
x3793
x9
x18
x3312
x3
x9
x544
x203
x7
x9
x141
x16
x6
x202
x715
x6
x16
x60
x387
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x100
x56
x5439
x406
x339
x2508
x840
x9999
x2
x8
x2
x283
x3793
x5350
x910
x812
x10
x249
x795
x110
x300
x50
x299
x2100
x9999
x11
x1068
x9999
x9563
x2162
x1225
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1963
x928
x225
x1
x267
x556
x777
x151
x599
x1716
x1620
x2435
x9999
x2336
x3638
x1329
x2918
x339
x1941
x2224
x2092
x58
x43
x1
x29
x1759
x1049
x33
x1
x7964
x4465
x67
x300
x70
x98
x388
x1812
x60
x1619
x187
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x955
x164
x25
x31
x251
x18
x1
x281
x7693
x2422
x540
x10
x20
x5
x99
x9999
x10
x120
x2873
x111
x713
x176
x2

96

กระทู้

1088

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79414
เงินตำลึง
686588
ชื่อเสียง
49631
ความหิว
1868

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2141
ความชั่ว
573
ความโหด
1139
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-6-24 19:12:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-6-24 20:21

ดินแดนบ้านเกิด
[ตกปลาที่น้ำตกหลัวกู่เมี่ยว]


    หลังที่พวกจางฝูและจู๋เว่นพลัดกันแช่น้ำร้อนกันจนเป็นที่พึงพอใจแล้วพวกเขาก็เร่งออกเดินทางกันต่อทันทีเพื่อไปยังน้ำตกแห่งหนึ่งในเมืองเซียหยางที่เธอได้ยินว่าเป็นน้ำตกที่มีความงดงามเป็นอย่างมากเพราะบริเวณรอบๆน้ำตกนั้นล้วนเต็มไปด้วยต้นอิงฮวาที่ผลิดอกบานสะพรั่ง ดูสวยงามราวดินแดนในฝันซึ่งสำหรับตัวจางฝูที่ชอบธรรมชาติอยู่แล้วนั้นมีหรือที่จะพลาดไม่ไปเยี่ยมชม


    “อีกไกลไหมว่าจะถึง”หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มที่กำลังนั่งงมแผนที่เพื่อหาที่ตั้งของน้ำตกน้ำตกหลัวกู่เมี่ยวที่เป็นน้ำตกอันเป็นจุดหมายของพวกเขา


    “ใจเย็นสิ ข้าก็ไม่เคยมา ก็กำลังงมแผนที่ให้อยู่นี่ไง อืมม ถ้ามาไม่ผิดทางน่าจะอ้อมต้นไม้ใหญ่ข้างหน้าแล้วเดินตรงไปอีกนิดก็น่าจะถึงละนะ” จู๋เว่ยเอ่ยตอบก่อนจะพับแผนที่ในมือแล้วชี้ไปยังต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้าก่อนจะบังคับเฟยเทียนใให้เดินไปตามเส้นทางที่ดูในแผนที่


    “จะสวยขนาดไหนนะอยากรู้จัง”จางฝูเอ่ยอย่างอารมณ์ดีพรางลูบไล้ไปบนเกล็ดเงางามของลูฉีที่พึ่งจะลอกคราบมาหมาดจึงทำให้ในตอนนี้มันมีเกล็ดที่ค่อนข้างอ่อนนุ่มและขาวนวลสวยเป็นอย่างมากจึงไม่ปลกที่หญิงสาวนั้นจะเอามันมานั่งลูบเล่นไปมาเบาๆอย่างเพลินมือ


      หลังจากเดินมาได้ไม่นานมากในที่สุดพวกเธอก็มาถึงบริเวณน้ำตกและเป็นอย่างที่ชาวบ้านล้ำลื่อถึงความสวยงานของบริเวณน้ำตก กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกอิงฮวาที่ลอยมาตามลมชวนให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก อีกทั้งผืนน้ำตกที่เป็นสีฟ้าใสราวกระจกดูราวกับเป็นสถานที่ในความฝันเสียจริง


     “สวยจัง”จางฝูที่รีบปีนลงจากหลังเฟยเทียนรีบวิ่งไปยังบริเวณริมน้ำตกแล้วก้มลงไปมองผืนน้ำที่ใช่จนสามารถมองเห็นปลาที่ว่ายวนอยู่ในผืนน้ำได้โดยมีจู๋เว่ยนั้นเดินยิ้มตามหลังไปติดๆ ก่อนจะไปทรุตัวนั่งลบที่ใช้ต้นอิงฮวาใกล้ๆบริเวณที่จางฝูอยู่


      “หิวแล้วตกปลากินกันไหม”หญิงสาวเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปมองจู๋เว่ยที่นั่งอยู่ด้านหลังอย่างขอความคิดเห็นก่อนที่เขาจะทำเพียงหยักขึ้นเบาๆประมาณว่าตามใจเจ้าก่อนที่ชายหนุ่มนั้นจะหยิบเอาตำราที่จางฝูได้มาขึ้นมานั่งอ่านเล่นฆ่าเวลาเล่น ส่วนคนได้รับอนุญาตินั้นเก็เดินวกกลับไปที่รถเทียบเพื่อไปหยิบอุปกรณ์สำหรับการตกปลาแล้วจึงเดินกลับมาบริเวณริมน้ำโดยมีเหล่าสัตว์เลี้ยงแสนรักของเธอทั้งคลานเเละเดินตามมา


     “มีมี่ ถ้าจะเล่นน้ำไปเล่นห่างๆนะข้าจะตกปลาเอง”เธอหันไปบอกจระเข้ตัวเขื่องของเธอก่อนที่มันจะผงกหัวก่อนคลานลงน้ำแล้วว่ายไปอีกทางโดยมีหนิงเฟิ่งกระพือปีกบินตามไปส่วนพวกเหล่างูทั้งสามบัดนี้เริ่มสนิทกันแล้วก็พากันไปนอนขดตัวอยู่บนโขดหินใกล้ๆเพื่ออาบเเดดสร้างความอบอุ่นให้ร่างกาย


    “สงบดีจริงนะ” หญิงสาวเอ่ยก่อนจะเดินไปขุดหาไส้เดือนมาเป็นเหยื่อตกปลา เมื่อได้เหยื่อมาจำนวณหนึ่งหญิงสาวก็เดินไปนั่งอยู่ริมน้ำก่อนที่จะเหวี่ยงสายเบ็ดลงไปที่บริเวณกลางน้ำ ทุ่นจากไม้ลอยขึ้นลงไปมาตามจังหวะคลื่นน้ำที่รินไหลอยู่ตลอกเวลา สัมผัสตุ๊บที่คันเบ็ดนั้นบ่งบอกว่ามีปลาบ้างตัวที่กำลังสนใจเหยื่อผู้น่าสงสารตัวนั้นเพียงแต่มันยังไม่ยอมกินนี่สิ


    สายลมที่พัดหอบเอากลีบดอกอิงฮวามาด้วยนั้นช่างดูสวยงามราวเม็ดฝนที่ตกลงมาเป็นกลีบดอกไม้ เมื่อเธอลองหันกลับไปมองชายหนุ่มที่นั่งอ่านหนังสือก็ต้องพบว่าเชานั้นไปผล็อยหลับปเสียแล้วโดยที่ในมือนั่นยังคงถือตำรากางทิ้งเอาไว้อยู่ส่วนอีกฝากก็เป็นมีมี่ที่กำลังลอยคอว่ายทวนน้ำอยู่นับเป็นเรื่องดีที่ตอนนี้ไม่มีชาวบ้านมาเที่ยว ขืนมาเห็นจระเข้ยักษ์กำลังลอยคออยู่มีหวังได้เตลิดหายไปเป็นแน่ แล้วยิ่งมีงูจงอางจัวกยักษ์ งูเขียว งูขาว นอนออาบเเดดอยู่อีกยิ่งแล้วใหญ่ สิ่งบังเทิงใจในต้องนี้ก็คงมีเพียงเจ้าหนิงเฟิ่งที่กำลังเดินเยื้องย่างไปตามริมตลิงเพื่อหาปลาเล็กกินอย่างนี้สิจึงจะสง่างามสมเป็นนกกระเรียง


    “จะว่าไปก็เริ่มง่วงแล้วแหะ บรรยากาศดีๆแล้วก็สงบแบบนี้”เธอเอ่ยพึมพัมก่อนจะค่อยเอนหัวอิงคันเบ็ดในมือพรางหลับตาอย่างช้า เพื่อพักสาตาสักครู่เมื่อเห็นว่าอีกนานกว่าปลานั้นจะยอมกินเหยื่อเสียที แล้วคงทำได้แค่ปล่อยให้ไส้เดือนดวงดีตัวนั้นว่ายน้ำเล็นกับฝูงปลาไปก่อน


     'ตื่นเร็ว'
    "อื้อออ"

     ‘มาหลับอะไรอยู่ตรงนี้ ตื่นได้แล้ว’ เสียงทุ้มฟังดูคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับปลายเบ็ดที่กระตุกเบ็ดเรียกให้หญิงสาวที่เคลิ้มหลับอยู่ลืมตาขึ้นมาช้าๆพร้อมกับเสียงหัวเราะของเด็กที่วิ่งผ่านมาพร้อมกับวัตถุบางอย่างที่ลอยออกจากมือคนหนึ่งจะลอยมากระแทกหัวจางฝูอย่างแรงจนทำเอาเธอตื่นเต็มตา

     “โอ้ยยย” เสียงร้องดังของหญิงสาวทำเอาพวกเด็กกลุ่มนั้นตกใจแล้วรีบวิ่งหนีไปอย่างกลัวความผิด ไอ้ครั้นเธอจะวิ่งตามไปสั่งสอนก็ประจวบกับปลาที่มากินเบ็ดพอดี เธอจึงต้องตัดใจไม่ไล่ตามเด็กแสบกลุ่มนั้นแล้วหันไปเย่อปลาว่าที่อาหารของเธอเสียก่อน เย่อเเข่งกับปลาได้ไม่นานปลาอวบอ้วนตัวแรกของเธอก็ถูกลากขึ้นมาอยู่บนฝั่ง “หู้วว ไม่ได้ตกนาน เหนื่อยเหมือนกันนะ”


      หญิงสาววางคันเบ็ดในมือลงก่อนจะยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อแล้วก้มมองของที่โดนกลุ่มเด็กแสบปามาใส่หัว มันเป็นวัตถุที่แวววาวราวอัญมณีจำนวณสองชิ้นและเศษอะไรบางอย่างที่เเข็งมากๆซึ่งให้เดาน่าจะทำจากเหล็ก “คิดสะว่าลาภลอยนะ ลอยมาเต็มหัวเลย หัวข้าแตกไหมเนี่ย” เธอว่าพรางยกมือขึ้นมาลูบหัวปอยๆก่อนจะหันไปมองเจ้างูจงอางตัวยักษ์ที่เลื้อยมาดูดมๆปลาที่เธอพึ่งตกขึ้นมาได้

       “หิวแล้วรึ รอก่อนนะ เดี๋ยวจะตกให้อีก”ว่าจอบเธอก็ลงมือตกปลาต่อ เวลาผ่านพ้นไปราวชั่วยามปลาจำนวณสิบสามตัวก็ขึ้นมานอนเรียงรายอยู่บนพื้นหญ้า

        ฟ่ออ(กินได้รึยัง) เจ้างูใหญ่สีน้ำตาลร้องขึ้นแล้วจ้องมองไปยังปลาที่วางอยู่บนพื้นอย่างหิวโหยแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆซึ่งเธอก็เพียงพยักหน้าให้เบาๆ เจ้างูใหญ่เป็นเห็นสัญญาณมันก็รีบลงมือเขมือบปลาตรงหน้าลงคออย่างรวดเร็ว

     “เจ้ายังไม่มีชื่อนี่นะ เรียกแต่เจ้าๆมันก็แปลกๆ อืมม ชื่อไรดีนะ จิวอิงเป็นไง”หญิงสาวเอ่ยพรางเอื้อมมือไปลูบหัวมันเบาๆก่อนจะยิ้มมองเมื่อมันยอมชูคออยู่นิ่งๆให้ลูบโดยไร้ซึ่งท่าทีระแวงดังก่อนหน้านี้ “มาเป็นเพื่อนกันนะ”


      ฟ่ออ(ข้าจะยอมเป็นเพื่อนกับเจ้าก็ได้)

      “อะไรกันได้ปลาเยอะขนาดนี้เชียวหรือ”จู๋เว่ยที่สะดุ้งตื่นขึ้นมาเอ่ยถามขึ้นแล้วลุกขึ้นมามองปลาที่นอนเรียงรายอยู่บนพื้น

      “ช่าย ข้าเก่งไหมละ”

     “งั้นเราทำอะไรกินกันเถอะคงหิวแย่แล้วสิ”

    “เย่”


@Admin



แสดงความคิดเห็น

(3) ได้รับปลาน้ำจืด 13 ตัวและขณะตกปลามีเด็กวิ่งเล่นจนเผลอปาบางอย่างใส่กันและมีบางชิ้นถูกลูกหลงใส่หัวจาง ก่อนเด็กๆ รีบวิ่งหนี   โพสต์ 2018-6-24 19:24

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x5
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2742
x102
x180
x5
x115
x4
x2
x360
x886
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1162
x28
x130
x1210
x6
x35
x3444
x2680
x3960
x4990
x9
x35
x20
x41
x81
x377
x1

96

กระทู้

1088

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
79414
เงินตำลึง
686588
ชื่อเสียง
49631
ความหิว
1868

ป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2141
ความชั่ว
573
ความโหด
1139
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-6-25 01:23:25 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-6-25 12:41

ดินแดนบ้านเกิด
[เชือกถัก]

      จู๋เว่ยผู้ที่หน้าที่พ่อครัวประจำขณะเดินทางนั่งจัดการนำปลาที่หญิงสาวตกมาได้มาล้างและจัดการปรุงด้วยเกลือเล็กน้อยก่อนที่จะ นับเสียบไม้แล้วย่างเสียบปักไว้ที่ข้างกองไฟ พร้อมกับดวงตาของชายหนุ่มที่หันไปมองจางฝูที่ตอนนี้กำลังนั่งปลาสุกโดยการทายาที่แผลให้เจ้าจิวอิงงูจงอางสมาชิกตัวใหม่ในกลุ่มการเดินทางนี้


      “โอ้ไงมีมี่ ไปเล่นน้ำมาสบายตัวไหม”หญิงสาวหันไปมองเจ้ามีมี่ที่เดินต้วมเตี้ยมมาทรุดตัวนอนอยู่ข้างๆเธอโดยมิวายหันไปมองสำรวจพฤติกรรมเจ้างูจงอางบาดเจ็บว่ามันคิดจะดื้อขึ้นมาอีกรึไม่ ก่อนที่เจ้าลู่จิวและลูฉีนั้นจะเดื้อมกลับมารวมกลุ่มเพื่อที่จะทานอาหารเย็นซึ่งเป็นเมนูง่ายๆอย่างปลาย่างเกลือฝีมือจู๋เว่ยนั้นเอง


      “หลังจากนี้แล้วจะไปไหนต่ออีกรึไมน้องเล็ก”จู๋เว่ยเอ่ยถามขึ้นพรางเอื้อมมือไปพลิกปลาที่กำลังย่างอยู่ให้สุกทั่วกันทั้งตัวก่อนจะยื่นบางตัวที่สุกแล้วนั้นให้จางฝูก่อนแล้วหยิบเอาปลาย่างที่ถูกย่างไม่สุกมากยื่นให้กับลูจิวและลู่ฉี ส่วนเจ้าจิวอิงนั้นกก้กินปลาสดไปก่อนหน้านี้เเล้วจะไม่ต้องเป็นห่วงอะไรมาก


      “แล้วเจ้าหนิงเฟิ่งไปไหน”


      “จริงด้วย ข้าลืมมันไปเสียงสนิทเลย เมื่อกี้ยังเดินเล็มปลากินอยู่แถวๆตลิงอยู่เลยนี่”หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างนึกขึ้นมาได้ว่าเจ้านกกระเรียนสมองเสื่อมตัวนั้นไม่ได้มาชุมนุมอยู่กับพวกเธอด้วยพรางหันมองซ้ายมองขวาก่อนที่มุมหางตาข้างขวาของเธอจะเหลือบไปเห็นร่างสีขาวของนกกระเรียนเดินวนเวียนอยู่บริเวณริบขอบน้ำตก


      “นั้นไง เจ้านกบ้าไปทำอะไรตรงนั้น”จางฝูลุกพรวดแล้ววิ่งไปตรงไปยังบริเวณที่เจ้าหนิงเฟิ่งอยู่ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงคอยาวๆของมันเอาไว้ก่อนที่มันจะเดินลงเหวน้ำตกไปได้อย่างทันท้วงทีโดยมีจู๋เว่ยและบรรดาสัตว์ตัวอื่นๆของเธอวิ่งตามมาดูส่วนเจ้าตัวการนั้นทำเพียงหันมามองหน้าเจ้านายสาวด้วยท่าทีเอ่อๆตามเดิม


      แกว๊กกก(เจ้านายมาทำไรหรอ)


      “เฮ้อ เจ้านกกระเรียนสมองฟ่อนี่”เธอเอ่ยพึมพัมเบาก่อนจะจับคอยาวๆของมันแล้วโยนเหวี่ยงไปให้จู๋เว่ยอุ้มเอาไว้ “หลังจากนี้คงปล่อยให้มัเดินไปไหนตัวเดียวไม่ได้แล้วละนะ รึจัเข้าเมืองเอามันไปรักษาดี”


      “เหมือนใครบางคนเลยนะ”จู๋เว่ยเอ่ยยิ้มแต่นั้นกลับทำให้ญิงสาวหน้าบึ้งหนักกว่าเดิมเมื่อนึกถึงชายหนุ่มผู้หิ้วนกเธอหายไปด้วย ก่อนที่หญิงสาวจะย่อตัวลงไปให้ลู่จิวเลื้อยขึ้นมาพันอยู่รอบคออันเป็นที่ประจำของมัน และจิวอิงที่ดูท่าจะไม่ยอมน้อยหน้ารุ่นพี่อย่างลู่จิวก็เลื้อยตามขึ้นมา แต่เนื่องด้วยขนาดที่ใหญ่ของมันจึงทำได้เพียงพันหางตัวเองอยู่บริเวณเเขนข้างหนึ่งก่อนจะเลื้อยอ้อมหลังไปพันอยู่ที่เเขนอีกข้างแล้วชูส่วนคอและหัวขึ้นเสมอศีรษะของหญิงสาวราวกับเป็นผ้าคลุม และเพราะเหตุนั้นเองลู่จิวที่อายุน้อยจึงถูกอับเปหิไปพันอยู่ที่รอบคอจู๋เว่ยเเทน


       “ความรู้สึกข้าตอนนี้เหมือนเป็นต้นไม้เลย”เธอเอ่ยออกมาก่อนที่จะกลับไปยังที่พัก แต่ในระหว่างที่เธอกำลังเดินกลับนั้นก็พลันได้ยินเสียงเหมือนมีคนกำลังพูดคุยกันอยู่ซึ่งเสียงที่พูดคุยนั้นก็ดูเหมือนว่าจะคุ้นเธอเสียเหลือเกิน จึงหยุดแล้วยืนฟังเสียงนั้นให้ชัดๆ


       “มีอะไรรึจางฝู”จู๋เว่ยที่เดินตามมาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างบางตรงหน้าหยุดเดินมาเสียเฉยๆ


       “ข้าได้ยินเสียงคนคุยกัน แล้วเสียงก็คุ้นหูด้วย”เธอเอ่ยก่อนที่จะเดินตามเสียงพูดคุยกันไปเรื่อยโดยมีจู๋เว่ยที่อุ้มหนิงเฟิ่งและมีมี่นั้นคอยเดินตามหญิงสาวไปเงียบๆ จางฝูยังคงเดินตามเสียงพูดคุยนั้นต่อไปเรื่อยๆก่อนเธอจะไปพบกับศาลาไม้ที่ตั้งอยุ่บริเวณริบน้ำที่ตรงนั้นมีร่างคุ้นตาเธอสองคนกำลังยืนคุยอยู่กับชายแปลกหน้าอยู่ ซึ่งหนึ่งในนั้นเธอจำได้ดียามเมื่อเห็นสีผมสีขาวที่ปลิวไสวอยู่ ‘พี่หลิงเฮ่า..รึ แล้วอีกคน แม่นางไป๋’


       เหมือนเล็งเห็นแล้วคนสองคนที่คุ้นตานั้นคือใครเห็นทีว่าเธอคงต้องแวะเข้าไปทักทายพวกเขาเสียหน่อยจะได้ไม่น่าเกลียด คิดได้ดังนั้นเธอก็ตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหาร่างทั้งสองที่อยู่ในศาลาทันทีเพียงแต่ในขณะที่เดินเข้าไปจนเกือบใกล้ร่างของใครอีกคนก็ปรากฏขึ้นซึ่งเธอจำได้ทันทีว่าชายคนนั้นคือเป้าเคลื่อนที่ของเจ้าฮุ่ยจื่นนั้นเองน่าเสียดายที่ตอนนี้เจ้าฮุ่ยจือดันไม่อยู่
      
        “เห… แม่นางจางฝู ลูกศิษย์ของน้องผิงก็อยู่ที่นี่ด้วยรึ??” เสียงของบุรุษผมขาวเอ่ยทักขึ้นเมื่อเขาหันมาสังเกตุเห็นเธอพอดิบพอดี


    “สวัสดีท่านพี่หลิงเฮ่า ดีใจที่ได้พบท่านที่นี่  สวัสดีแม่นางไป๋ด้วยไม่เจอกันนาน ไงเหวินไม่เจอกันนานเลย ไม่ต้องระเเวงขนาดนั้นฮุ่ยจือไม่อยู่หรอก” จางฝูเอ่ยยิ้มแล้วมองทั้งสามคนก่อนจะหันไปยิ้มให้เหวินที่ดูมีกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นจากเมื่อก่อนมาก “อ้อส่วนนี้จู๋เว่ยเป็นเพื่อนข้า แล้วก็อ่า...เด็กๆข้า” เธอเอ่ยก่อนจะก้มลงไปมองเด็กๆที่ทั้งพันอยู่รอบตัวแล้วอยู่ที่พื้น


    “สวัสดีขอรับทุกท่าน ข้าจางจู๋เว่ยขอรับ”จู๋เว่ยที่อุ้มนกกระเรียนอยู่เอ่นแนะนำต้นเองพร้อมกับยิ้มให้กับทุกคน


      หลังจากที่เเนะนำตัวกันเสร็จสรรพเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จางฝูก็หันไปมองคนแปลกคนหนึ่งที่ยิ้มยิ้มแห้งๆอยู่ก่อนที่ช่ายคนนั้นจะเอ่ยขึ้นมา


      “เอาเช่นนี้ละกัน!! เห็นแก่ที่พวกท่านรู้จักกันข้าขายทุกคนเพียง 300 ชั่งต่อชิ้นเท่านั้น!!” ชายหนวดหลิมที่ยืนอยู่ก็กางเสื้อคลุมตัวนอกออก เผยให้เห็นเชือกถักสีเจ็บเรียงรายแขวนอยู่เป็นจำนวนมากมายในเสื้อ ซ้ำร้ายส่วนพุงยังมีป้ายผ้าแปะอยู่ว่า ‘จ่ายสด งดเชื่อ เบื่อทวง’ไว้อีกด้วย


      “สวยดีนะ”เธอเอ่ยยิ้มแล้วมองดูเชือกถักหลากสีที่แขวนอยู่มากมายด้วยท่าทีสนใจก่อนจะหันไปมองจู๋เว่ยที่ยืนอยู๋ข้างๆเดินขึ้นมาดูใกล้ๆ


      “สามร้อยชั่งไม่เเพงไปหรอแค่เชือกถักธรรมดานี่น่ะ”จู๋เว่ยเอ่ยถามขึ้นแล้วหรีตามองเชือกถักนิ่งๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าพ่อค้า


    “คุณชายนี่เป็น ‘เชือกถักรวมใจ’ ของแท้สีไม่ตกสิบปีไม่ขาดไม่เปื่อย ปกติข้าขายเต็มราคาห้าร้อยชั่งเชี่ยวนะขอรับ สามร้อยนี่ข้าลดสุดๆแล้วนะขอรับ” พ่อค้าหนวดลิ่มนั้นยังคงยืนยันและการันตีในคุณภาพของสินข้าตัวเองอย่างสุดฤิทธิ์


     “ข้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าของจริงมีอะไรมาการันตี”


     จางฝูมองดูจู๋เว่ยสลับกับพ่อข้ายิ้มพรางคิดในใจว่านานๆได้เห็นจู๋เว่ยในท่าทางเเบบนี้ก็น่าสนุกดีเหมือนกันนะเนี่ย ไม่คิดว่าฝีปากการต่อราคาจะร้อนเเรงขนาดนี้ เธอยังยืนมองการต่อราคาต่อไปพรางยกมือขึ้นไปลูบลำตัวจิวอิงที่ยืนหน้าเข้าไปมองพ่อค้าหนวดหลิมคนนั้นใกล้ๆพร้อมกับงอกเขี้ยวพิษและส่งเสียงขู่พ่อค้าหากมันโกหกเเม้เพียงน้อยนิด


     “ขะ...ข้าพูดจริงๆนะขอรับ”เสียงที่เหมือนจะร้องไห้ของพ่อค้านั้นดังขึ้นเมื่อโดนกดดันอย่างหนักจากทั้งจู๋เว่ยและจิวอิง


     “เอาละพอแล้วทั้งคู่เลย ข้าเอาเส้นหนึ่ง สามร้อยชั่งใช่ไหม”เธอเอ่ยขึ้นพร้อมกับทั้งหนึ่งคนหนึ่งตัวก็หยุดเงียบไปก่อนที่เธอจะล้วงไปหิบเอาเงินชั่งในกระเป๋าจำนวณสามร้อยชั่งยืนให้พ่อค้าคนนั้นไปก่อนจะรับเชือกถักใจนั้นมาถือไว้ก่อนจะหย่อนตัวลงไปนั่งบนหลังมีมี่เเล้วยื่นเชือกถักให้เจ้ามีมี่ดู


    “สวยไหมมีมี่” เธอว่าเเล้วเก็บเชือกถักนั้นใส่กระเป๋า ก่อนจะหันไปมองอีกสามคนที่เหลือยิ้ม “ข้าว่าพวกข้าคงต้องไปแล้ว ดีใจที่ได้เจอพวกท่านทั้งสามคนนะถ้ามีโอกาสก็อยากเจออีกนะ อืมๆ ไปกันเถอะจู๋เว่ยมีมี่” หญิงสาวเอ่ยก่อนจะยันตัวลุกขึ้นมายืนพร้อมกับโค้งให้ทั้งสามคนพร้อมกับยิ้มหวานให้แล้วหันหลังเดินกลับไปยังที่พักที่เจ้าเฟยเทียนนั้นรออยู่โดยมีจู๋เว่ยและมีมี่วิ่งตามไป

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง -300 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -300 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x5
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8