ดู: 266|ตอบกลับ: 2

{ เมืองฮุ่ยจี้ } โรงเตี้ยมโคมสุขสันต์

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-6-20 04:33:23 |โหมดอ่าน




โรงเตี๊ยมโคมสุขสันต์

{ เ มื อ ง ฮุ่ ย จี้ }











 

【โรงเตี๊ยมโคมสุขสันต์】
โรงเตี๊ยมขนาดกลางแห่งเดียวในเมืองฮุ่ยจี้ ตั้งอยุ่ในย่านคึกคักที่สุด
ให้บริการที่พักและอาหารแก่พ่อค้าต่างเมืองและนักเดินทางทุกชนชาติ
กฎเหล็กของโรงเตี้ยมมีอยุ่เพียงข้อเดียว คือแขกผู้มาพักห้ามทำวิวาทต่อยตีกัน
หากมีผู้ใดฝ่าฝืนจะพบกับผู้คุมโรงเตี้ยมอดีตนักสู้ จอมพลังไร้พ่ายสุดโหด!!
บริการอาหารพื้นเมืองของชาวหมินเยว่ราคามื้อเช้ารวมกับค่าห้องพัก
แม้ไม่ใช่โรงเตี้ยมชั้นหนึ่งและสภาพภายในค่อนข้างเก่าแก่ 
ทว่าเทียบกันแล้วด้านบริการยังจัดว่าเท่าเทียมและอาหารมีรสชาติดี



ชื่อกิจการ : โรงเตี๊ยมโคมสุขสันต์
เจ้าของกิจการ : หมิน ซีเหอ 
เวลาปิดบริการ : ตลอด 24 ชั่วโมง 
ประเภทร้าน : ให้บริการที่พัก สุรา และอาหาร

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองฮุ่ยจี้




 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

854

กระทู้

3309

โพสต์

51หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1179860
เงินตำลึง
77681
ชื่อเสียง
176543
ความหิว
1020

ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15589
ความชั่ว
8244
ความโหด
24028
โฮ่วชื่อ ♦ 后赤
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-6-20 22:07:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด




กลิ้งไปกับลูกแก้ว
270
{ นี่อำกันใช่ไหม? 38 }
ความลับตระกูลสือ

        คนทั้งสามคอยหลบเลี่ยงกองทหารลาดตระเวณมาตลอดทาง แม้แต่เสิ่นหลิงเฮ่าเองในขณะนี้ยังมีหยาดเหงื่อผุดพราว ผานซุ่นที่ได้กลิ่นดอกกล้วยไม้หยกตั้งแต่เมื่อครู่ทว่าหาต้นตอไม่เจอสักทีจึงได้แต่สงสัย ผิดกับอวี้เหวินหยางที่รู้ความ ‘แปลก’ ของลูกพี่ตัวเองอยู่แล้วจึงไม่ใส่ใจนัก การลุยป่าในช่วงบ่านที่ร้อนอบอ้าวตลอดจนเย็นย่ำราวกับหมอกเพลิงในป่าไผ่อัคคีได้เผาผลาญเอาความสดชื่นในร่างกายทั้งสามไปจนหมด

        เมื่อพ้นแนวไผ่สีแดงเพลิงด้านล่างของเนินที่สามารถมองเห็นได้ ก็คือเมืองฮุ่ยจี้

        “ใกล้ค่ำแล้วเห็นทีคนนี้พวกเราต้องเข้าไปพักในเมืองกันก่อน” มองสภาพแต่ละคนที่ไม่ใบไผ่เต็มหัว ก็เหงื่อโทรมกาย เสิ่นหลิงเฮ่ารีบสรุปสั้นๆ เพราะตัวเขาเองก็อยากนอนเอาแรงสักงีบนึง ผานซุ่นชี้ทางเบี่ยงลงเนินที่ตอนนี้มีชาวหมินเยว่กำลังพยายามดึงล้อเกวียนขึ้นจากหล่มอยู่ “ทางนั้นดูเหมือนว่าต้องการความช่วยอยู่เหลือนะ??” อวี้เหวินหยางได้ยินแล้วก็พยักหน้าพร้อมกัน โดดลงเนินเข้าไปช่วยผลักเกวียนเทียมวัวขึ้นจากหลุม พ่อค้าชาวหมินเยว่ยินดีที่ตนเข้าเมืองได้ก่อนค่ำ เมื่อทราบจากผานซุ่นว่าพวกเขาเดินเท้ามาจากเจียหนานจึงอาสาบรรทุกคนทั้งสามเข้าเมืองไปด้วยอย่างใจกว้าง

       “ที่นี่แล้วกัน… จากสภาพก็พอจะเข้าท่าสุดละ” หลังแยกกับพ่อค้าชาวหมินเยว่สองบุรุษหนึ่งเด็กชายก็เดินเตร่หาที่พักอยู่ครึ่งชั่วยาม น่าแปลกใจที่เมืองฮุ่ยจี้แทบไม่มีโรงเตี้ยมหรือร้านน้ำชา แถมส่วนมากก็เต็มไปด้วยชนต่างเผ่าท่าทางดุร้าย จะมีก็แต่ ‘โรงเตี้ยมโคมสุขสันต์’ ที่ดูสงบเรียบร้อยและมีสภาพดีกว่าที่อื่นๆ เมื่อตัดตัวเลือกทั้งหมดทิ้งไปความปลอดภัยย่อมมาเป็นอันดับต้นๆ หลิงเฮ่าไม่อยากใช้เงินตราของชาวฮั่นจะสะดุดตาเกิน ทันทีที่เข้าไปเจรจาเปิดห้องเขาจึงควักไข่มุกออกมาแทนค่าใช้จ่าย ‘ไข่มุกนี้อาหยางงมขึ้นมาได้โดยบังเอิญคุณภาพและสีสันจัดว่าดี… คงพอใช้การได้’ อีกทั้งแถบเมืองติดทะเลเช่นนี้คิดจะใช้มุกแลกเปลี่ยนก็มิได้แปลกอันใด

        พวกเขาเลือกหองขนาดกลางแล้วนอนรวมกันเผื่อว่าใครเกิดเรื่องจะได้ช่วยเหลือทันการณ์


        หลังทานอาหารเย็นเป็นข้าวอบใบไผ่หน้าปลาไหลฝีมือพ่อครัวมือหนึ่งแห่งเจียงหนาน ทุกคนก็รีบเข้านอนด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง คืนนี้อากาศร้อนอบอ้าวเช่นไรก็ห้ามคนง่วงพักผ่อนไม่ได้ การหลับครั้งนั้นยาวไปจนถึงรุ่งสาง เสิ่นหลิงเฮ่าตื่นขึ้นมาเป็นคนแรกเขานั่งขัดสมาะธิโคจรลมปราณตามกิจวัตรก่อนจะล้างหน้าบ้วนปากรอคนอื่นๆ

        ผู้ที่ตื่นขึ้นมาเป็นลำดับที่สองก็คือผานซุ่น เมื่อพบว่าบุรุษหน้าหวานเห็นตนเข้าก็ส่งยิ้มทักทายให้ “อรุณสวัสดิ์ เมื่อคืนคงเหนื่อยกันมาไม่น้อยจริงๆ ดูสิขนาดเจ้าเด็กหยางยังไม่ยอมตื่นสักที” นักกวีหนุ่มแม้กล่าวเช่นนั้นแต่ก็ไม่ได้เข้าไปปลุกอวี้เหวินหยาง เพียงแต่ช่วยขยับหมอนให้รองคอเด็กชายได้สบายขึ้น พ่อครัวเอกเคยได้ฟังมาก่อนว่าสองคนตรงหน้ามิได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด อวี้เหวินหยางเป็นเพียงเด็กที่นักกวีหนุ่มเก็บตกมาจากนอกด่าน เห็นกิริยาเอาใจใส่ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นชนเผ่าศัตรูเช่นนั้นก็ปักใจเชื่อแล้วว่าบุรุษที่งามราวกับสตรีผู้นี้ไม่ตัดสินใครเพียงภายนอก มือของพ่อครัวหน้ามนกำเข้าแล้วคลายออกหลายหนจนหลิงเฮ่าหันมาเอียงคอมองว่าเขาเป็นอะไร ก่อนผานซุ่นจะทำใจบอกความลับของตนให้อีกฝ่าย

        “พี่เซิ่ง… ที่จริงแล้วข้าไม่ได้ชื่อผานซุ่น ข้าเป็นทายาทตระกูล ‘สือ’ นามผานซุ่น”

จ่ายไข่มุกเป็นค่าโรงเตี้ยม


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ดาบมรกต
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x1
x1
x6
x900
x3
x1
x7378
x35
x2
x141
x90
x90
x90
x1
x12
x165
x1
x120
x500
x500
x580
x1
x9
x1
x2
x5
x5
x35
x1250
x9999
x4
x5
x1
x41
x4
x452
x2
x3
x6
x3
x2
x9
x2
x20
x38
x7
x445
x103
x620
x18
x319
x31
x4140
x2
x620
x1002
x82
x1980
x28
x7
x485
x515
x853
x100
x3
x916
x188
x4024
x148
x35
x792
x1773
x1709
x205
x4252
x74
x222
x362
x624
x2
x93
x64
x70
x115
x1
x5
x1
x980
x77
x20
x1166
x120
x1
x122
x4
x9999
x898
x2
x17
x272
x935
x4200
x3837
x5
x938
x1230
x62
x444
x9999
x899
x20
x70
x1
x210
x526
x2770
x356
x31
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5767
x77
x3070
x199
x12
x3823
x9
x17
x3312
x3
x9
x544
x203
x7
x9
x141
x16
x6
x202
x715
x6
x16
x60
x387
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x200
x61
x5439
x401
x334
x2508
x870
x9999
x2
x9
x2
x283
x3793
x5350
x910
x842
x10
x299
x800
x100
x300
x50
x564
x2100
x9999
x11
x1105
x9999
x9984
x2172
x1225
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1963
x928
x225
x1
x267
x556
x777
x151
x609
x1716
x1660
x2435
x9999
x2374
x3656
x1329
x2924
x339
x1941
x2224
x2092
x58
x43
x1
x29
x1769
x1057
x33
x1
x7965
x4465
x67
x325
x70
x98
x388
x1812
x60
x1619
x187
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x959
x164
x25
x31
x251
x18
x1
x281
x8058
x2422
x521
x10
x20
x5
x99
x9999
x110
x2984
x111
x713
x176
x2

119

กระทู้

754

โพสต์

58หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
7815
เงินตำลึง
33605
ชื่อเสียง
78858
ความหิว
1217

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1225
ความชั่ว
0
ความโหด
237
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2019-1-30 23:21:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  ใกล้เข้ามาทุกที กับจุดหมายของการเดินทาง
                                  หลังจากที่ออกนอกเส้นทางมาหลายครั้งหลายครา
                                  ทั้งที่ตอนแรกจุดหมายของข้านั้นอยู่ไม่ไกลเพียงแค่เอื้อมแท้ๆ
                                  เพราะข้าเถลไถล สุดท้ายก็เลยช้าแบบนี้ยังไงล่ะ
                                  แต่ช่างเถอะ มัวแต่โทษตัวเองไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก..

                                  ณ โรงเตี๊ยมโคมสุขสันต์ เมืองฮุ่ยจี้ ยามเว่ย...

                                  อืมม แค่ชื่อก็กินขาดสำหรับโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ที่ว่าสุขสันต์น่ะ อันนี้ข้าก็ไม่แน่ใจว่ามันสุขสันต์ตรงไหน เพราะที่ข้าเห็นที่นี่ก็เงียบสงบ ไม่ค่อยอึกทึกครึกโครมอะไรมากมายนัก คงจะหมายถึงว่าแต่ก่อนที่นี่เคยสุขสันต์ล่ะมั้ง แต่เดี๋ยวนี้เงียบสงบ เหมือนๆกับโรงเตี๊ยมอื่นๆ แต่ก็นะ มันก็ไม่ได้หมายความว่าที่นี่จะไม่ดีเหมือนแต่ก่อนซักหน่อยนี่นา ก็แค่ไม่ได้คึกคักเหมือนแต่ก่อน แต่การบริการก็ยังเหมือนเดิมไม่เคยที่จะเปลี่ยนแปลงไป ตัวข้ารู้ดีว่าที่ไหนๆเป็นเช่นไร คงเพราะเดินทางบ่อยแล้วก็ใช้บริการโรงเตี๊ยมแทบจะทุกที่เลยล่ะมั้ง ข้าเองก็ได้ไปมาแทบจะทุกเมืองยกเว้นแดนใต้ โรงเตี๊ยมบางที่ เถ้าแก่อาจจะจำข้าได้ด้วยซ้ำไป ข้ารู้ว่าที่ไหนเป็นอย่างไร เอาเถอะ ตอนนี้ข้าอยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยม คงไม่ต้องว่าอะไรอีกนอกจากเข้าไปใช้บริการนั่นล่ะ...



                                "ยินดีต้อนรับท่านชาย ต้องการให้ข้ารับใช้อะไรหรือขอรับ?"

                                "... ข้าขอห้องพักใหญ่ๆ พรุ่งนี้ข้าจะเดินทางต่อ พอจะมีมั้ย?"

                                "อ่าห์ ห้องพัก เรื่องนั้นไม่มีปัญหาขอรับ เดี๋ยวข้าจะให้เสี่ยวเอ๊อร์พาท่านไปเอง"

                                "ภัตตาคารอยู่ไหนของโรงเตี๊ยมงั้นเหรอ? พอดีข้าหิวน่ะ เก็บของแล้วข้าจะลงมา"

                                "อ่าห์.. ภัตตาคาร อยู่ด้านในของโรงเตี๊ยมขอรับ มีอาหารเลิศรสรอท่านอยู่แล้ว"

                                "ขอบคุณทมาก เถ้าแก่ เดี๋ยวข้าจะเดินทางไม่พรุ่งนี้ก็เย็นนี้ล่ะ"

                                "อ่า.. ว่าแต่ ท่านจะเดินทางไปไหนงั้นเหรอขอรับ?"

                                "ข้าบอกเถ้าแก่ไม่ได้หรอก ข้าบอกท่านได้แค่ว่าไปส่งของน่ะ.."

                                "อ๋อออ... ที่ป่าสินะขอรับ..."

                                ".... ถ้าท่านรู้ก็อยากให้เถ้าแก่เก็บเรื่องนี้ไว้เถอะ ข้าคิดว่าคนส่วนใหญในที่นี่ไม่สมควรรู้ว่าข้าจะไปไหน"

                                "ขอรับ ขออภัยด้วยที่ข้าซักไซร้เกินไปหน่อย"

                                "ช่างเถอะ ข้าว่าคงจะมีเรื่องกับที่นั่น ครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายล่ะนะ"



                                ข้าว่าเถ้าแก่เป้นคนท้องที่ๆข้านั้นต้องระวังซักหน่อยล่ะ เพราะเพียงยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไปไหน เพียงแค่บอกสิ่งที่ข้าจะมาทำ ณ ที่แห่งนี้ เถ้าแก่ก็เหมือนจะรู้เรื่องที่เรามาที่นี่ซะอย่างนั้น ให้ตายสิ ไว้ใจอะไรไม่ได้เลยจริงๆนั่นล่ะ ข้าชักไม่มั่นใจกับโรงเตี๊ยมที่นี่แล้วล่ะสิ..



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -300 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -300 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ฮิบรู
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x30
x2
x1
x30
x30
x30
x30
x1
x2
x16
x3
x23
x1
x20
x40
x50
x1
x20
x4
x14
x130
x10
x24
x40
x42
x1
x100
x4
x100
x3
x17
x80
x100
x30
x20
x1
x980
x24
x28
x9999
x10
x68
x162
x348
x124
x2
x554
x130
x32
x35
x704
x590
x15
x2
x838
x666
x80
x4084
x300
x2425
x3007
x3
x264
x300
x383
x135
x848
x144
x12
x1160
x15
x10
x75
x30
x76
x230
x2
x115
x1948
x15
x185
x170
x230
x300
x88
x1
x597
x50
x31
x677
x4125
x2
x151
x121
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x45
x15
x151
x2
x3
x60
x10
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x195
x4
x1845
x53
x9
x4
x140
x91
x20
x68
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x35
x5
x11
x80
x150
x181
x4
x5
x45
x38
x2
x9999
x89
x1100
x20
x198
x90
x3098
x36
x520
x497
x210
x48
x49
x84
x15
x2063
x39
x429
x21
x135
x210
x1330
x39
x1
x33
x73
x230
x79
x16
x188
x239
x36
x20
x155
x453
x511
x85
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-6-25 05:26

ขึ้นไปด้านบน