กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 183|ตอบกลับ: 2

{ เมืองฮุ่ยจี้ } โรงเตี้ยมโคมสุขสันต์

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-6-20 04:33:23 |โหมดอ่าน




โรงเตี๊ยมโคมสุขสันต์

{ เ มื อ ง ฮุ่ ย จี้ }











 

【โรงเตี๊ยมโคมสุขสันต์】
โรงเตี๊ยมขนาดกลางแห่งเดียวในเมืองฮุ่ยจี้ ตั้งอยุ่ในย่านคึกคักที่สุด
ให้บริการที่พักและอาหารแก่พ่อค้าต่างเมืองและนักเดินทางทุกชนชาติ
กฎเหล็กของโรงเตี้ยมมีอยุ่เพียงข้อเดียว คือแขกผู้มาพักห้ามทำวิวาทต่อยตีกัน
หากมีผู้ใดฝ่าฝืนจะพบกับผู้คุมโรงเตี้ยมอดีตนักสู้ จอมพลังไร้พ่ายสุดโหด!!
บริการอาหารพื้นเมืองของชาวหมินเยว่ราคามื้อเช้ารวมกับค่าห้องพัก
แม้ไม่ใช่โรงเตี้ยมชั้นหนึ่งและสภาพภายในค่อนข้างเก่าแก่ 
ทว่าเทียบกันแล้วด้านบริการยังจัดว่าเท่าเทียมและอาหารมีรสชาติดี



ชื่อกิจการ : โรงเตี๊ยมโคมสุขสันต์
เจ้าของกิจการ : หมิน ซีเหอ 
เวลาปิดบริการ : ตลอด 24 ชั่วโมง 
ประเภทร้าน : ให้บริการที่พัก สุรา และอาหาร

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองฮุ่ยจี้




 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

617

กระทู้

2356

โพสต์

52หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881323
เงินตำลึง
9424840
ชื่อเสียง
223933
ความหิว
1236

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1056
ความชั่ว
540
ความโหด
1202
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-6-20 22:07:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด




กลิ้งไปกับลูกแก้ว
270
{ นี่อำกันใช่ไหม? 38 }
ความลับตระกูลสือ

        คนทั้งสามคอยหลบเลี่ยงกองทหารลาดตระเวณมาตลอดทาง แม้แต่เสิ่นหลิงเฮ่าเองในขณะนี้ยังมีหยาดเหงื่อผุดพราว ผานซุ่นที่ได้กลิ่นดอกกล้วยไม้หยกตั้งแต่เมื่อครู่ทว่าหาต้นตอไม่เจอสักทีจึงได้แต่สงสัย ผิดกับอวี้เหวินหยางที่รู้ความ ‘แปลก’ ของลูกพี่ตัวเองอยู่แล้วจึงไม่ใส่ใจนัก การลุยป่าในช่วงบ่านที่ร้อนอบอ้าวตลอดจนเย็นย่ำราวกับหมอกเพลิงในป่าไผ่อัคคีได้เผาผลาญเอาความสดชื่นในร่างกายทั้งสามไปจนหมด

        เมื่อพ้นแนวไผ่สีแดงเพลิงด้านล่างของเนินที่สามารถมองเห็นได้ ก็คือเมืองฮุ่ยจี้

        “ใกล้ค่ำแล้วเห็นทีคนนี้พวกเราต้องเข้าไปพักในเมืองกันก่อน” มองสภาพแต่ละคนที่ไม่ใบไผ่เต็มหัว ก็เหงื่อโทรมกาย เสิ่นหลิงเฮ่ารีบสรุปสั้นๆ เพราะตัวเขาเองก็อยากนอนเอาแรงสักงีบนึง ผานซุ่นชี้ทางเบี่ยงลงเนินที่ตอนนี้มีชาวหมินเยว่กำลังพยายามดึงล้อเกวียนขึ้นจากหล่มอยู่ “ทางนั้นดูเหมือนว่าต้องการความช่วยอยู่เหลือนะ??” อวี้เหวินหยางได้ยินแล้วก็พยักหน้าพร้อมกัน โดดลงเนินเข้าไปช่วยผลักเกวียนเทียมวัวขึ้นจากหลุม พ่อค้าชาวหมินเยว่ยินดีที่ตนเข้าเมืองได้ก่อนค่ำ เมื่อทราบจากผานซุ่นว่าพวกเขาเดินเท้ามาจากเจียหนานจึงอาสาบรรทุกคนทั้งสามเข้าเมืองไปด้วยอย่างใจกว้าง

       “ที่นี่แล้วกัน… จากสภาพก็พอจะเข้าท่าสุดละ” หลังแยกกับพ่อค้าชาวหมินเยว่สองบุรุษหนึ่งเด็กชายก็เดินเตร่หาที่พักอยู่ครึ่งชั่วยาม น่าแปลกใจที่เมืองฮุ่ยจี้แทบไม่มีโรงเตี้ยมหรือร้านน้ำชา แถมส่วนมากก็เต็มไปด้วยชนต่างเผ่าท่าทางดุร้าย จะมีก็แต่ ‘โรงเตี้ยมโคมสุขสันต์’ ที่ดูสงบเรียบร้อยและมีสภาพดีกว่าที่อื่นๆ เมื่อตัดตัวเลือกทั้งหมดทิ้งไปความปลอดภัยย่อมมาเป็นอันดับต้นๆ หลิงเฮ่าไม่อยากใช้เงินตราของชาวฮั่นจะสะดุดตาเกิน ทันทีที่เข้าไปเจรจาเปิดห้องเขาจึงควักไข่มุกออกมาแทนค่าใช้จ่าย ‘ไข่มุกนี้อาหยางงมขึ้นมาได้โดยบังเอิญคุณภาพและสีสันจัดว่าดี… คงพอใช้การได้’ อีกทั้งแถบเมืองติดทะเลเช่นนี้คิดจะใช้มุกแลกเปลี่ยนก็มิได้แปลกอันใด

        พวกเขาเลือกหองขนาดกลางแล้วนอนรวมกันเผื่อว่าใครเกิดเรื่องจะได้ช่วยเหลือทันการณ์


        หลังทานอาหารเย็นเป็นข้าวอบใบไผ่หน้าปลาไหลฝีมือพ่อครัวมือหนึ่งแห่งเจียงหนาน ทุกคนก็รีบเข้านอนด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง คืนนี้อากาศร้อนอบอ้าวเช่นไรก็ห้ามคนง่วงพักผ่อนไม่ได้ การหลับครั้งนั้นยาวไปจนถึงรุ่งสาง เสิ่นหลิงเฮ่าตื่นขึ้นมาเป็นคนแรกเขานั่งขัดสมาะธิโคจรลมปราณตามกิจวัตรก่อนจะล้างหน้าบ้วนปากรอคนอื่นๆ

        ผู้ที่ตื่นขึ้นมาเป็นลำดับที่สองก็คือผานซุ่น เมื่อพบว่าบุรุษหน้าหวานเห็นตนเข้าก็ส่งยิ้มทักทายให้ “อรุณสวัสดิ์ เมื่อคืนคงเหนื่อยกันมาไม่น้อยจริงๆ ดูสิขนาดเจ้าเด็กหยางยังไม่ยอมตื่นสักที” นักกวีหนุ่มแม้กล่าวเช่นนั้นแต่ก็ไม่ได้เข้าไปปลุกอวี้เหวินหยาง เพียงแต่ช่วยขยับหมอนให้รองคอเด็กชายได้สบายขึ้น พ่อครัวเอกเคยได้ฟังมาก่อนว่าสองคนตรงหน้ามิได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด อวี้เหวินหยางเป็นเพียงเด็กที่นักกวีหนุ่มเก็บตกมาจากนอกด่าน เห็นกิริยาเอาใจใส่ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นชนเผ่าศัตรูเช่นนั้นก็ปักใจเชื่อแล้วว่าบุรุษที่งามราวกับสตรีผู้นี้ไม่ตัดสินใครเพียงภายนอก มือของพ่อครัวหน้ามนกำเข้าแล้วคลายออกหลายหนจนหลิงเฮ่าหันมาเอียงคอมองว่าเขาเป็นอะไร ก่อนผานซุ่นจะทำใจบอกความลับของตนให้อีกฝ่าย

        “พี่เซิ่ง… ที่จริงแล้วข้าไม่ได้ชื่อผานซุ่น ข้าเป็นทายาทตระกูล ‘สือ’ นามผานซุ่น”

จ่ายไข่มุกเป็นค่าโรงเตี้ยม


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x15
x5
x5
x20
x50
x1
x5
x53
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x30
x287
x9999
x1000
x20
x264
x1
x10
x160
x210
x233
x34
x3
x3
x6
x96
x7
x14
x22
x8
x1450
x290
x175
x360
x200
x11
x9999
x9
x57
x3312
x3
x9
x84
x200
x5
x11
x147
x9999
x16
x7
x182
x715
x6
x15
x1
x48
x285
x60
x4
x80
x2
x15
x2
x2
x242
x1
x3
x2
x413
x460
x10
x619
x665
x340
x1575
x172
x2349
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x660
x705
x4
x306
x664
x110
x252
x52
x523
x500
x18
x15
x76
x1469
x1594
x940
x1240
x1406
x69
x844
x1
x1533
x30
x2212
x1
x105
x107
x51
x1
x7
x836
x382
x151
x111
x1684
x1224
x179
x160
x9999
x1529
x652
x1164
x2868
x740
x1368
x1721
x1617
x623
x20
x1
x29
x1256
x355
x33
x1
x8133
x740
x67
x150
x20
x48
x362
x778
x60
x455
x130
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x126
x332
x70
x154
x35
x31
x9
x446
x51
x1
x273
x1047
x1850
x123
x10
x20
x10
x85
x409
x10
x130
x905
x7
x30
x758
x203
x2

114

กระทู้

615

โพสต์

41หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
19538
เงินตำลึง
243717
ชื่อเสียง
58030
ความหิว
707
คุณธรรม
723
ความชั่ว
-74
ความโหด
137
หมาล่าเนื้อ
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2019-1-30 23:21:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  ใกล้เข้ามาทุกที กับจุดหมายของการเดินทาง
                                  หลังจากที่ออกนอกเส้นทางมาหลายครั้งหลายครา
                                  ทั้งที่ตอนแรกจุดหมายของข้านั้นอยู่ไม่ไกลเพียงแค่เอื้อมแท้ๆ
                                  เพราะข้าเถลไถล สุดท้ายก็เลยช้าแบบนี้ยังไงล่ะ
                                  แต่ช่างเถอะ มัวแต่โทษตัวเองไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก..

                                  ณ โรงเตี๊ยมโคมสุขสันต์ เมืองฮุ่ยจี้ ยามเว่ย...

                                  อืมม แค่ชื่อก็กินขาดสำหรับโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ที่ว่าสุขสันต์น่ะ อันนี้ข้าก็ไม่แน่ใจว่ามันสุขสันต์ตรงไหน เพราะที่ข้าเห็นที่นี่ก็เงียบสงบ ไม่ค่อยอึกทึกครึกโครมอะไรมากมายนัก คงจะหมายถึงว่าแต่ก่อนที่นี่เคยสุขสันต์ล่ะมั้ง แต่เดี๋ยวนี้เงียบสงบ เหมือนๆกับโรงเตี๊ยมอื่นๆ แต่ก็นะ มันก็ไม่ได้หมายความว่าที่นี่จะไม่ดีเหมือนแต่ก่อนซักหน่อยนี่นา ก็แค่ไม่ได้คึกคักเหมือนแต่ก่อน แต่การบริการก็ยังเหมือนเดิมไม่เคยที่จะเปลี่ยนแปลงไป ตัวข้ารู้ดีว่าที่ไหนๆเป็นเช่นไร คงเพราะเดินทางบ่อยแล้วก็ใช้บริการโรงเตี๊ยมแทบจะทุกที่เลยล่ะมั้ง ข้าเองก็ได้ไปมาแทบจะทุกเมืองยกเว้นแดนใต้ โรงเตี๊ยมบางที่ เถ้าแก่อาจจะจำข้าได้ด้วยซ้ำไป ข้ารู้ว่าที่ไหนเป็นอย่างไร เอาเถอะ ตอนนี้ข้าอยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยม คงไม่ต้องว่าอะไรอีกนอกจากเข้าไปใช้บริการนั่นล่ะ...



                                "ยินดีต้อนรับท่านชาย ต้องการให้ข้ารับใช้อะไรหรือขอรับ?"

                                "... ข้าขอห้องพักใหญ่ๆ พรุ่งนี้ข้าจะเดินทางต่อ พอจะมีมั้ย?"

                                "อ่าห์ ห้องพัก เรื่องนั้นไม่มีปัญหาขอรับ เดี๋ยวข้าจะให้เสี่ยวเอ๊อร์พาท่านไปเอง"

                                "ภัตตาคารอยู่ไหนของโรงเตี๊ยมงั้นเหรอ? พอดีข้าหิวน่ะ เก็บของแล้วข้าจะลงมา"

                                "อ่าห์.. ภัตตาคาร อยู่ด้านในของโรงเตี๊ยมขอรับ มีอาหารเลิศรสรอท่านอยู่แล้ว"

                                "ขอบคุณทมาก เถ้าแก่ เดี๋ยวข้าจะเดินทางไม่พรุ่งนี้ก็เย็นนี้ล่ะ"

                                "อ่า.. ว่าแต่ ท่านจะเดินทางไปไหนงั้นเหรอขอรับ?"

                                "ข้าบอกเถ้าแก่ไม่ได้หรอก ข้าบอกท่านได้แค่ว่าไปส่งของน่ะ.."

                                "อ๋อออ... ที่ป่าสินะขอรับ..."

                                ".... ถ้าท่านรู้ก็อยากให้เถ้าแก่เก็บเรื่องนี้ไว้เถอะ ข้าคิดว่าคนส่วนใหญในที่นี่ไม่สมควรรู้ว่าข้าจะไปไหน"

                                "ขอรับ ขออภัยด้วยที่ข้าซักไซร้เกินไปหน่อย"

                                "ช่างเถอะ ข้าว่าคงจะมีเรื่องกับที่นั่น ครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายล่ะนะ"



                                ข้าว่าเถ้าแก่เป้นคนท้องที่ๆข้านั้นต้องระวังซักหน่อยล่ะ เพราะเพียงยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไปไหน เพียงแค่บอกสิ่งที่ข้าจะมาทำ ณ ที่แห่งนี้ เถ้าแก่ก็เหมือนจะรู้เรื่องที่เรามาที่นี่ซะอย่างนั้น ให้ตายสิ ไว้ใจอะไรไม่ได้เลยจริงๆนั่นล่ะ ข้าชักไม่มั่นใจกับโรงเตี๊ยมที่นี่แล้วล่ะสิ..



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -300 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -300 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เธอเคยรู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม เสียงข้างในที่ดัง ตะโกนฉันรัก เธอเก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด รู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x22
x15
x1
x201
x300
x165
x165
x3
x20
x80
x150
x5
x100
x100
x30
x5
x48
x27
x1110
x15
x2
x60
x30
x30
x230
x1
x15
x1898
x77
x214
x120
x180
x300
x58
x1
x662
x50
x28
x15
x199
x10
x50
x25
x25
x100
x7000
x5
x115
x1
x10
x10
x60
x45
x12
x25
x1
x3
x60
x10
x1
x60
x24
x1000
x30
x1
x4
x15
x50
x9999
x7
x14
x48
x365
x42
x2
x300
x4
x35
x17
x180
x4
x100
x55
x30
x4
x145
x90
x20
x8
x119
x230
x4
x32
x3000
x2
x80
x65
x5
x1
x1
x65
x150
x50
x3
x5
x75
x110
x2
x9999
x85
x1100
x20
x138
x60
x3098
x36
x520
x72
x26
x18
x44
x84
x5
x1913
x29
x113
x11
x50
x193
x263
x19
x1
x33
x35
x180
x49
x16
x144
x107
x21
x10
x65
x129
x147
x85
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-2-24 01:26

ขึ้นไปด้านบน