ดู: 224|ตอบกลับ: 2

{ เมืองฮุ่ยจี้ } โรงเตี้ยมโคมสุขสันต์

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-6-20 04:33:23 |โหมดอ่าน




โรงเตี๊ยมโคมสุขสันต์

{ เ มื อ ง ฮุ่ ย จี้ }











 

【โรงเตี๊ยมโคมสุขสันต์】
โรงเตี๊ยมขนาดกลางแห่งเดียวในเมืองฮุ่ยจี้ ตั้งอยุ่ในย่านคึกคักที่สุด
ให้บริการที่พักและอาหารแก่พ่อค้าต่างเมืองและนักเดินทางทุกชนชาติ
กฎเหล็กของโรงเตี้ยมมีอยุ่เพียงข้อเดียว คือแขกผู้มาพักห้ามทำวิวาทต่อยตีกัน
หากมีผู้ใดฝ่าฝืนจะพบกับผู้คุมโรงเตี้ยมอดีตนักสู้ จอมพลังไร้พ่ายสุดโหด!!
บริการอาหารพื้นเมืองของชาวหมินเยว่ราคามื้อเช้ารวมกับค่าห้องพัก
แม้ไม่ใช่โรงเตี้ยมชั้นหนึ่งและสภาพภายในค่อนข้างเก่าแก่ 
ทว่าเทียบกันแล้วด้านบริการยังจัดว่าเท่าเทียมและอาหารมีรสชาติดี



ชื่อกิจการ : โรงเตี๊ยมโคมสุขสันต์
เจ้าของกิจการ : หมิน ซีเหอ 
เวลาปิดบริการ : ตลอด 24 ชั่วโมง 
ประเภทร้าน : ให้บริการที่พัก สุรา และอาหาร

ประทับตราโดย: ผู้ว่าเมืองฮุ่ยจี้




 

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

712

กระทู้

2810

โพสต์

40หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2329806
เงินตำลึง
258569
ชื่อเสียง
173737
ความหิว
719

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
8157
ความชั่ว
6878
ความโหด
8527
ไข่น้ำแข็ง
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-6-20 22:07:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด




กลิ้งไปกับลูกแก้ว
270
{ นี่อำกันใช่ไหม? 38 }
ความลับตระกูลสือ

        คนทั้งสามคอยหลบเลี่ยงกองทหารลาดตระเวณมาตลอดทาง แม้แต่เสิ่นหลิงเฮ่าเองในขณะนี้ยังมีหยาดเหงื่อผุดพราว ผานซุ่นที่ได้กลิ่นดอกกล้วยไม้หยกตั้งแต่เมื่อครู่ทว่าหาต้นตอไม่เจอสักทีจึงได้แต่สงสัย ผิดกับอวี้เหวินหยางที่รู้ความ ‘แปลก’ ของลูกพี่ตัวเองอยู่แล้วจึงไม่ใส่ใจนัก การลุยป่าในช่วงบ่านที่ร้อนอบอ้าวตลอดจนเย็นย่ำราวกับหมอกเพลิงในป่าไผ่อัคคีได้เผาผลาญเอาความสดชื่นในร่างกายทั้งสามไปจนหมด

        เมื่อพ้นแนวไผ่สีแดงเพลิงด้านล่างของเนินที่สามารถมองเห็นได้ ก็คือเมืองฮุ่ยจี้

        “ใกล้ค่ำแล้วเห็นทีคนนี้พวกเราต้องเข้าไปพักในเมืองกันก่อน” มองสภาพแต่ละคนที่ไม่ใบไผ่เต็มหัว ก็เหงื่อโทรมกาย เสิ่นหลิงเฮ่ารีบสรุปสั้นๆ เพราะตัวเขาเองก็อยากนอนเอาแรงสักงีบนึง ผานซุ่นชี้ทางเบี่ยงลงเนินที่ตอนนี้มีชาวหมินเยว่กำลังพยายามดึงล้อเกวียนขึ้นจากหล่มอยู่ “ทางนั้นดูเหมือนว่าต้องการความช่วยอยู่เหลือนะ??” อวี้เหวินหยางได้ยินแล้วก็พยักหน้าพร้อมกัน โดดลงเนินเข้าไปช่วยผลักเกวียนเทียมวัวขึ้นจากหลุม พ่อค้าชาวหมินเยว่ยินดีที่ตนเข้าเมืองได้ก่อนค่ำ เมื่อทราบจากผานซุ่นว่าพวกเขาเดินเท้ามาจากเจียหนานจึงอาสาบรรทุกคนทั้งสามเข้าเมืองไปด้วยอย่างใจกว้าง

       “ที่นี่แล้วกัน… จากสภาพก็พอจะเข้าท่าสุดละ” หลังแยกกับพ่อค้าชาวหมินเยว่สองบุรุษหนึ่งเด็กชายก็เดินเตร่หาที่พักอยู่ครึ่งชั่วยาม น่าแปลกใจที่เมืองฮุ่ยจี้แทบไม่มีโรงเตี้ยมหรือร้านน้ำชา แถมส่วนมากก็เต็มไปด้วยชนต่างเผ่าท่าทางดุร้าย จะมีก็แต่ ‘โรงเตี้ยมโคมสุขสันต์’ ที่ดูสงบเรียบร้อยและมีสภาพดีกว่าที่อื่นๆ เมื่อตัดตัวเลือกทั้งหมดทิ้งไปความปลอดภัยย่อมมาเป็นอันดับต้นๆ หลิงเฮ่าไม่อยากใช้เงินตราของชาวฮั่นจะสะดุดตาเกิน ทันทีที่เข้าไปเจรจาเปิดห้องเขาจึงควักไข่มุกออกมาแทนค่าใช้จ่าย ‘ไข่มุกนี้อาหยางงมขึ้นมาได้โดยบังเอิญคุณภาพและสีสันจัดว่าดี… คงพอใช้การได้’ อีกทั้งแถบเมืองติดทะเลเช่นนี้คิดจะใช้มุกแลกเปลี่ยนก็มิได้แปลกอันใด

        พวกเขาเลือกหองขนาดกลางแล้วนอนรวมกันเผื่อว่าใครเกิดเรื่องจะได้ช่วยเหลือทันการณ์


        หลังทานอาหารเย็นเป็นข้าวอบใบไผ่หน้าปลาไหลฝีมือพ่อครัวมือหนึ่งแห่งเจียงหนาน ทุกคนก็รีบเข้านอนด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง คืนนี้อากาศร้อนอบอ้าวเช่นไรก็ห้ามคนง่วงพักผ่อนไม่ได้ การหลับครั้งนั้นยาวไปจนถึงรุ่งสาง เสิ่นหลิงเฮ่าตื่นขึ้นมาเป็นคนแรกเขานั่งขัดสมาะธิโคจรลมปราณตามกิจวัตรก่อนจะล้างหน้าบ้วนปากรอคนอื่นๆ

        ผู้ที่ตื่นขึ้นมาเป็นลำดับที่สองก็คือผานซุ่น เมื่อพบว่าบุรุษหน้าหวานเห็นตนเข้าก็ส่งยิ้มทักทายให้ “อรุณสวัสดิ์ เมื่อคืนคงเหนื่อยกันมาไม่น้อยจริงๆ ดูสิขนาดเจ้าเด็กหยางยังไม่ยอมตื่นสักที” นักกวีหนุ่มแม้กล่าวเช่นนั้นแต่ก็ไม่ได้เข้าไปปลุกอวี้เหวินหยาง เพียงแต่ช่วยขยับหมอนให้รองคอเด็กชายได้สบายขึ้น พ่อครัวเอกเคยได้ฟังมาก่อนว่าสองคนตรงหน้ามิได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด อวี้เหวินหยางเป็นเพียงเด็กที่นักกวีหนุ่มเก็บตกมาจากนอกด่าน เห็นกิริยาเอาใจใส่ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นชนเผ่าศัตรูเช่นนั้นก็ปักใจเชื่อแล้วว่าบุรุษที่งามราวกับสตรีผู้นี้ไม่ตัดสินใครเพียงภายนอก มือของพ่อครัวหน้ามนกำเข้าแล้วคลายออกหลายหนจนหลิงเฮ่าหันมาเอียงคอมองว่าเขาเป็นอะไร ก่อนผานซุ่นจะทำใจบอกความลับของตนให้อีกฝ่าย

        “พี่เซิ่ง… ที่จริงแล้วข้าไม่ได้ชื่อผานซุ่น ข้าเป็นทายาทตระกูล ‘สือ’ นามผานซุ่น”

จ่ายไข่มุกเป็นค่าโรงเตี้ยม


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากพุทธะ
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
ตำราข่านผู้ยิ่งใหญ่
ดาบราชันย์ทุ่งหญ้า
ปิ่นเหมยกุ้ย
ปีกปักษา
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x15
x24
x100
x4
x17
x160
x5
x25
x18
x115
x6
x425
x30
x50
x4
x30
x308
x28
x6
x24
x1310
x5
x47
x39
x40
x910
x100
x1
x2
x61
x95
x4022
x32
x14
x7
x1167
x1097
x105
x5507
x93
x97
x364
x231
x3
x5
x30
x32
x70
x95
x1
x5
x4
x320
x81
x570
x20
x266
x120
x1
x95
x4
x9999
x156
x1
x2
x13
x263
x401
x4200
x4447
x5
x419
x230
x80
x386
x9999
x899
x9
x146
x1
x150
x222
x5770
x259
x45
x10
x2
x5
x100
x7
x14
x22
x8
x390
x5441
x174
x1160
x199
x12
x3803
x9
x34
x3312
x2
x9
x484
x203
x5
x9
x147
x16
x5
x196
x715
x6
x16
x54
x326
x61
x3
x71
x2
x14
x2
x3
x142
x1
x3
x2
x513
x410
x16
x544
x456
x339
x1968
x330
x2577
x1
x2
x6
x5
x283
x4312
x4350
x420
x724
x9
x304
x745
x110
x300
x50
x676
x600
x9999
x14
x497
x9999
x5022
x904
x1245
x559
x67
x126
x1
x1468
x31
x2102
x974
x213
x50
x1
x187
x757
x393
x151
x191
x1692
x992
x2059
x110
x7991
x1608
x3449
x1164
x2874
x736
x1266
x1668
x1706
x348
x20
x1
x29
x1259
x715
x33
x1
x7934
x4045
x67
x300
x70
x73
x412
x784
x60
x465
x150
x300
x18
x169
x157
x8
x65
x30
x9999
x105
x260
x282
x164
x35
x31
x2
x251
x304
x1
x273
x3409
x1910
x262
x10
x20
x35
x99
x9521
x10
x120
x1524
x4
x111
x758
x176
x2

113

กระทู้

669

โพสต์

58หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
35957
เงินตำลึง
209720
ชื่อเสียง
73503
ความหิว
1039
คุณธรรม
1045
ความชั่ว
0
ความโหด
155
หมาล่าเนื้อ
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2019-1-30 23:21:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  ใกล้เข้ามาทุกที กับจุดหมายของการเดินทาง
                                  หลังจากที่ออกนอกเส้นทางมาหลายครั้งหลายครา
                                  ทั้งที่ตอนแรกจุดหมายของข้านั้นอยู่ไม่ไกลเพียงแค่เอื้อมแท้ๆ
                                  เพราะข้าเถลไถล สุดท้ายก็เลยช้าแบบนี้ยังไงล่ะ
                                  แต่ช่างเถอะ มัวแต่โทษตัวเองไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก..

                                  ณ โรงเตี๊ยมโคมสุขสันต์ เมืองฮุ่ยจี้ ยามเว่ย...

                                  อืมม แค่ชื่อก็กินขาดสำหรับโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ที่ว่าสุขสันต์น่ะ อันนี้ข้าก็ไม่แน่ใจว่ามันสุขสันต์ตรงไหน เพราะที่ข้าเห็นที่นี่ก็เงียบสงบ ไม่ค่อยอึกทึกครึกโครมอะไรมากมายนัก คงจะหมายถึงว่าแต่ก่อนที่นี่เคยสุขสันต์ล่ะมั้ง แต่เดี๋ยวนี้เงียบสงบ เหมือนๆกับโรงเตี๊ยมอื่นๆ แต่ก็นะ มันก็ไม่ได้หมายความว่าที่นี่จะไม่ดีเหมือนแต่ก่อนซักหน่อยนี่นา ก็แค่ไม่ได้คึกคักเหมือนแต่ก่อน แต่การบริการก็ยังเหมือนเดิมไม่เคยที่จะเปลี่ยนแปลงไป ตัวข้ารู้ดีว่าที่ไหนๆเป็นเช่นไร คงเพราะเดินทางบ่อยแล้วก็ใช้บริการโรงเตี๊ยมแทบจะทุกที่เลยล่ะมั้ง ข้าเองก็ได้ไปมาแทบจะทุกเมืองยกเว้นแดนใต้ โรงเตี๊ยมบางที่ เถ้าแก่อาจจะจำข้าได้ด้วยซ้ำไป ข้ารู้ว่าที่ไหนเป็นอย่างไร เอาเถอะ ตอนนี้ข้าอยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยม คงไม่ต้องว่าอะไรอีกนอกจากเข้าไปใช้บริการนั่นล่ะ...



                                "ยินดีต้อนรับท่านชาย ต้องการให้ข้ารับใช้อะไรหรือขอรับ?"

                                "... ข้าขอห้องพักใหญ่ๆ พรุ่งนี้ข้าจะเดินทางต่อ พอจะมีมั้ย?"

                                "อ่าห์ ห้องพัก เรื่องนั้นไม่มีปัญหาขอรับ เดี๋ยวข้าจะให้เสี่ยวเอ๊อร์พาท่านไปเอง"

                                "ภัตตาคารอยู่ไหนของโรงเตี๊ยมงั้นเหรอ? พอดีข้าหิวน่ะ เก็บของแล้วข้าจะลงมา"

                                "อ่าห์.. ภัตตาคาร อยู่ด้านในของโรงเตี๊ยมขอรับ มีอาหารเลิศรสรอท่านอยู่แล้ว"

                                "ขอบคุณทมาก เถ้าแก่ เดี๋ยวข้าจะเดินทางไม่พรุ่งนี้ก็เย็นนี้ล่ะ"

                                "อ่า.. ว่าแต่ ท่านจะเดินทางไปไหนงั้นเหรอขอรับ?"

                                "ข้าบอกเถ้าแก่ไม่ได้หรอก ข้าบอกท่านได้แค่ว่าไปส่งของน่ะ.."

                                "อ๋อออ... ที่ป่าสินะขอรับ..."

                                ".... ถ้าท่านรู้ก็อยากให้เถ้าแก่เก็บเรื่องนี้ไว้เถอะ ข้าคิดว่าคนส่วนใหญในที่นี่ไม่สมควรรู้ว่าข้าจะไปไหน"

                                "ขอรับ ขออภัยด้วยที่ข้าซักไซร้เกินไปหน่อย"

                                "ช่างเถอะ ข้าว่าคงจะมีเรื่องกับที่นั่น ครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายล่ะนะ"



                                ข้าว่าเถ้าแก่เป้นคนท้องที่ๆข้านั้นต้องระวังซักหน่อยล่ะ เพราะเพียงยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไปไหน เพียงแค่บอกสิ่งที่ข้าจะมาทำ ณ ที่แห่งนี้ เถ้าแก่ก็เหมือนจะรู้เรื่องที่เรามาที่นี่ซะอย่างนั้น ให้ตายสิ ไว้ใจอะไรไม่ได้เลยจริงๆนั่นล่ะ ข้าชักไม่มั่นใจกับโรงเตี๊ยมที่นี่แล้วล่ะสิ..



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -300 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin -300 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เธอเคยรู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม เสียงข้างในที่ดัง ตะโกนฉันรัก เธอเก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด รู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
มีดวูฟเคน
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x14
x1
x50
x1
x50
x1
x3
x17
x40
x100
x30
x7
x1
x980
x8
x6
x9999
x10
x20
x130
x250
x126
x74
x2
x209
x50
x12
x35
x349
x240
x15
x2
x44
x335
x364
x80
x1895
x300
x1000
x1253
x3
x142
x200
x108
x113
x417
x81
x5
x6
x1110
x15
x4
x75
x30
x48
x230
x2
x115
x1898
x121
x269
x120
x230
x300
x88
x1
x662
x50
x28
x326
x1915
x2
x111
x121
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x10
x10
x60
x45
x97
x103
x1
x3
x60
x10
x1
x60
x16
x1000
x32
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x195
x4
x1005
x53
x9
x4
x140
x91
x20
x23
x119
x230
x4
x32
x3040
x2
x66
x8
x5
x1
x75
x150
x24
x3
x5
x45
x38
x2
x9999
x69
x1100
x20
x156
x70
x3098
x36
x520
x267
x144
x28
x49
x84
x5
x1963
x29
x277
x16
x135
x190
x406
x19
x1
x33
x50
x230
x49
x16
x158
x182
x21
x10
x150
x227
x273
x85
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-4-20 00:31

ขึ้นไปด้านบน