ดู: 651|ตอบกลับ: 24

{ เมืองอู๋เว่ย } โรงเตี้ยมหยู่เย่วหลง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-6-19 23:02:30 |โหมดอ่าน

โรงเตี้ยมหยู่เย่วหลง



เป็นโรงเตี้ยมที่ตั้งอยู่ในเมืองอู๋เว่ย 
เป็นเมืองที่มีทั้งชาวฮั่นและคนนอกด่านจำนวณมาก
จึงไม่แปลกที่โรงเตี้ยมแห่งนี้จะมีบริการหลายๆ อย่างอย่างครบครัน
เพื่อไม่ให้ผู้ที่เดินทางมาพักรู้สึกผิดหวัง

ทางโรงเตี้ยมจึงใช้แต่วัถุดิบดีๆในการปรุงอาหาร ห้องพักใหญ่โตจัดตกแต่งอย่างสวยงาม
และเปิดให้บริการตลอดเวลาไม่มีปิด
เพื่อให้ผู้เดินทางทุกท่านได้มีที่สำหรับใช้พักผ่อนหยย่อนใจกันนั้นเอง


ชื่อกิจการ: โรงเตี้ยมหยู่เย่วหลง
เจ้าของกิจการ: หม่า ต่งกุ้ย
ประเภทร้าน: บริการอาหาร, สุรา-น้ำชา, ห้องพัก,
ตกกลางคืนมี การฟ้อนรำ และ เสียงดนตรี ทั่วไป
เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชม.

ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองอู๋เว่ย

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

139

กระทู้

1429

โพสต์

22หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
773850
เงินตำลึง
1068479
ชื่อเสียง
70021
ความหิว
697

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6213
ความชั่ว
315
ความโหด
2337
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-6-19 23:12:05 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ดินแดนบ้านเกิด
[แวะทางข้าวที่เมืองเดิม]


     หลังจากที่แวะกลุ่มเดินทางของจางฝูได้แวะพักที่บริเวณบ่อจิ่งหลิวซึ่งเป็ยบ่อน้ำผุดที่ผุด-ขึ้นมาเองตามธรรมชาติและถือว่าบริเวณแห่งนี้เรียกได้ว่่าป็นจุดแวะพักสำคัญของเหล่านักเดินทางที่จะเดินทางเข้าหรือออกแผ่นดินฮั่น และนั้นก็นับเป็นหนึ่งเหตุผลที่เธอเลือกที่นี่จุดเเวะพักแรก


      เมื่อนอนหลับพักผ่อนกันจนเต็มที่ก็ได้เวลาที่พวกเธอนั้นจะต้องเดินทางต่อไปยังอยู่เว่ยและพวกเธอคงต้องหาโรงเตี้ยมในเมืองนั้นนอนพักเอาแรงกันก่อนที่จะเดินทางสู่เมืองถัดๆไป


      “มานั่งบังคับช้างท้าแดดท้าลมแบบนี้ขืนเป็นลมล้มพับไปจะทำอย่างไรหือ” เสียงกึ่งบ่นกึ่งดุของจุ๋เว่ยยังงคงดังต่อไปเกือบบตลอดทั้งเส้นทางและที่เป็นอย่างนั้นก็เพราะความดื้อแพ่งของจางฝูที่อยากจะออกมานั่งด้านนอกมองบรรยากาศเื้องหน้ามั้ง


      “เจ้าบ่นมาเกือบจะชั่วยามแล้วจู๋เว่ย เจ้าไม่เหนื่อยบ้างรึไง”จางฝูเอ่ยพรางยกมือขึ้นมาจับผ้าบางที่ใช้คลุมหัวและปิดจมูกเพื่อกันลมที่พัดมาพร้อมกับทรายไม่ให้ติดเส้นผมหรือเข้าจมูก


       “ข้าจะบ่นจนกว่าเจ้าจะเลิกดื้อแล้วไปนั่งอยู่ที่รถเทียบด้านหลังดีๆ”จู๋เว่ยเอ่ยเสียงดุพรางถอดสายตามองร่างบางที่นั่งบังคับช้างอยู่เบื้องหน้าตน เขารู้ว่าเธอเก่งเพียงใดแต่หากร่างกายได้รับการพักผ่อนที่ไม่เพียงพอการฟื้นตัวก็จะช้าลงไปด้วยและนั้นคือสิ่งที่เขาห่วงแม้ที่นี่จะไม่ได้ป่าเถือนเช่นที่ปอมเปอีแต่ก็วางใจไม่ได้จากที่เขาไปลองอ่านบันทึกของจางฝู พูดคุยแลกเปลี่ยนกับเถ้าแก่ที่โรงเตี้ยมมันทำให้เขาได้รู้ว่าช่วงนี้ที่แผ่นดินฮั่นเองก็วุ่นวายอยู่บ้างพวกโจรก็ชุมเยอะขึ้นกว่าสมัยก่อน ‘หวังว่าจะไปเจออะไรแปลกๆระหว่างทางนะ’


       “จู๋เว่ย เห็นเมืองแล้ว”เสียงเรียกของจางฝูนั้นเรียกสติของจู๋เว่ยขึ้นมาก่อนที่ชาหนุ่มจะหรี่ตามองไปยังเบื้องหน้าที่เห็นประตูเมืองอู๋เว่ยตั้งอยู่ไกลลิบๆ


      “ถึงเมืองพอหาโรงเตี้ยมพักได้แล้ว ก็ทานข้าวแล้วกินทานยาสะด้วยละเข้าใจไหม”


       “เจ้าคะๆ ท่านพี่จู๋เว่ย ข้าเข้าใจแล้ว”


       “เจ้านี่ทำเป็นเล่นอยู่เรื่อย”


       “แล้วเจ้าจะเครียดอะไรนักหนาละจู๋เว่ย ข้าบอกแล้วไงว่าจะไม่เป็นไร อีกอย่างข้าก็กินยา แล้วเจ้าก็คอยทายาให้ตลอด ไม่นานแผลมันก็หาย พอแผลหายข้าก็กลับมาแข็งแรง”ร่างบางเอ่ยพร้อมเอนหลังลงมาพิงอกจู๋เว่ยก่อนจะเงยหน้ามองยิ้มๆ “เอาน่าพี่ชายจู๋เว่ยข้าเถึกกว่าที่ท่านเห็นเยอะ”


      “เฮ้อ เพราะแบบนี้ไงถึงอดห่วงเจ้าไม่ได้” จู๋เว่ยเอ่ยออกมาอย่างจนใจ เพราะไม่ว่าเขาจะเอ่ยหว่านล้อมอย่างไร หลอกล่อด้วยวิธีไหนสาวเจ้าคนนี้ก็ไม่เคยที่จะสนใจหรือจริงจังกับมันเลยสักครั้ง คงต้องเลยตามเลยแล้วปล่อยให้เธอทำไปตามใจชอบนี่ละ


      “สมกับเป็นเจ้าจริง ช่างเหมือนเเมวดื้อที่ไม่ยอมฟังใครหรือสนใจอะไรเลยจริงๆนะ”


      ข้าจะคิดว่ามันเป็นคำชมแล้วกันนะ”จางฝูเอ่ยพร้อมกัับิ้มกว้างออกมาอย่างอารมณ์ดีซึ่งมันก็ชวนให้จู๋เว่ยที่ได้เห็นรอยยิ้มนั้นของหญิงสาวรู้สึกสบายใจขึ้นมาได้บ้าง


      กลุ่มเดินทางของจางฝูนนั้นยังคงเดินทางต่อไปเรื่อยๆหลังจากผ่านด่านตรวจคนมาในที่สุดพวกเธอก็มาถึงโรงเตี้ยมแห่งหนึ่งในเมืองอู๋เว่ยร่างบางที่นั่งอยู่บนหลังช้างค่ออยปีนลงมาอย่างระเเวดระวังไม่ให้บาดแผลของเธอเปิดก่อนที่เธอจะเดินนำเข้าไปด้านในโรงเตี้ยมก่อนส่วนจู๋เว่ยนั้นพาเฟยเทียนไปเข้าคอกพักที่ด้านหลังโรงเตี้ยมก่อนจะเดินหอบสัมภาระอ้อมกลับเข้ามาหาจางฝูที่นั่งโต๊ะรออยู่ก่อนแล้ว


       “สั่งอะไรมารึยัง”จู๋เว่ยเอ่ยถามก่อนจะขยับเก้าอี้แล้วนั่งลงข้างๆ


        “อ่า ก็สั่งบะหมี่ไปสองชามข้า เจ้าจะสั่งอะไรเพิ่มไหมละ”จางฝูเอ่ยตอบ ที่จริงที่เธอสั่งบะหมี่ด้วยเพราะที่มันค่อนข้างทานง่ายและลื่นคอกินสะดวกและถ้าให้เดาจู๋เว่ยก้น่าจะอยากกินเช่นกันเพราะเขาไปอยู่ปอมเปอีมาเกือบห้าปีคงคิดถึงรสชาติอาหารฮั่นมากแน่ๆีกอย่างที่นู่ก็ไม่มีบะหมี่ให้กินอีด้วย ดังนั้นบะหมี่นี่แหละถือเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้แล้ว


    “อ่างั้นก็เอาแค่นั้นก่อนนั้นแหละ ทานเสร็จเจ้าก็อย่าลืมกินยาละ”


     “เจ้าค่ะท่านพี่จู๋เว่ย”เธอเ่ยก่อนจะหันไปมองชามบะหมี่ที่เสี่ยวเออร์ยกมาให้ก่อนที่ทั้งคู่จะลงมือทานอาหารมื้อที่สองของวันกันอย่างเอร็ดอร่อยหลังจากที่พวกเขานั้นเดินทางกันมาและเสียเหงื่อจะอากาศร้อนกลางทะเลทรายเกือบตลอดครึ่งวันที่ผ่านมา


@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินตำลึง -300 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin -300 -11 + 3 2ห้องพัก

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ม้าเทพอูซุน
ไข่มุกราตรี
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x5
x177
x43
x800
x2
x17
x25
x80
x100
x50
x600
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x59
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x3
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x2
x10
x60
x58
x4
x250
x19
x600
x32
x40
x200
x100
x800
x204
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x40
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x4
x1680
x1
x3
x435
x870
x57
x995
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x651
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x366
x30
x110
x346
x720
x1
x23
x536
x4
x350
x90
x266
x259
x520
x941
x129
x1
x42
x714
x390
x2
x2
x509
x394
x330
x158
x5503
x1139
x350
x239
x49
x42
x17
x49
x18
x320
x1182
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x28
x1
x8
x131
x243
x668
x5005
x53
x12
x134
x1
x446
x140
x5400
x8
x327
x630
x500
x35
x2
x3
x270
x5
x40
x141
x2
x4500
x546
x1340
x730
x108
x195
x107
x8
x48
x482
x7
x38
x3
x2
x7
x137
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x263
x7
x158
x12
x227
x4797
x702
x230
x13
x109
x4
x2
x1029
x2275
x490
x648
x219
x192
x254
x279
x6
x32
x13
x678
x7
x563
x9
x1748
x313
x732
x844
x1052
x980
x880
x107
x184
x233
x746
x1347
x807
x92
x101
x179
x906
x408
x120
x161
x6
x225
x287
x619
x460
x1015
x660
x156
x2072
x2318
x571
x40
x1018
x495
x24
x280
x1245
x170
x248
x1444
x6270
x1960
x3490
x35
x24
x41
x81
x697
x1

139

กระทู้

1429

โพสต์

22หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
773850
เงินตำลึง
1068479
ชื่อเสียง
70021
ความหิว
697

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ป้ายวังหลังใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาอังกฤษ

คุณธรรม
6213
ความชั่ว
315
ความโหด
2337
ภูตปริศนา (วัยทารก)
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-6-20 21:22:28 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ดินแดนบ้านเกิด
[อัปลักษณ์]

       คณะเดินทางของจางฝูที่เดินทางกลับจากนอกด่านนั้นได้มาและพักที่โรงเตี้ยมหยู่เย่วหลงซึ่งตั้งอยู่ในเมืองอู๋เว่ย จางฝูที่ได้นอนมาตลอดเส้นทางการเดินทางนั้นทำให้เธอนั้นตื่นขึ้นมาเรียกได้ว่าพร้อมกับตะวันที่ค่อยเคลื่อนขึ้นมาบนฟ้าเลยก็ว่าได้ร่างบางที่สะดุ้งตื่นขึ้นมานั้นหันไปมองรอบๆตัวเเละต้องพบว่า นอกจากตัวเธอแล้วนั้นยังไม่มีใครหรือตัวไหนตื่นเลยก็ว่าได้


      ‘ปล่อยให้นอนกันไปอีกสักพักแล้วกัน’จางฝูยิ้มมองร่างเล็กๆสองตัวบนเตียงก่อนจะหันมองร่างของจู๋เว่ยที่นอนคลุมโปงหันหลังให้เธออยู่ที่เตียงอีกหลังที่ตั้งอยู่งฝั่งตรงข้าม ก่อนที่เธอจะค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่อีกฟากของห้องพักเพื่อที่จะได้จัดการทำความสะอาดร่างการตัวเองเสียหน่อย


       ชุดฮั่นฝูสีนวลถูกถอดอย่างช้าๆและล่วงลงไปกองกับพื้นก่อนที่ร่างเปลื้อป่าวของจางฝูจะค่อยเดินไปหยุดยืนมองกระจกใบใหญ่ที่ตั้งเอาไว้สำหรับให้ผู้มาพักได้สำรวจว่าการเเต่งกายเรียบร้อยดีรึไม่ จางฝูมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกด้วยเเววตาเรียบเฉยมือค่อยเอื้อมไปเเกะผ้าพันแผลที่พันอยู่บริเวณท้องออกเผลให้เห็นรอยแผลที่เกิดจากการถูกฟันเป็นรอยยาวพาดผ่านหน้าท้องด้านขวาเฉียงลงไปถึงด้านซ้ายและบริเวณสีข้างที่มีแผลเก่าจากการถูกดาบแทงเฉือนและรอบถูกเย็บที่ดูแล้วช่างขัดกับรูปร่างหน้าตาของหญิงสาวเหลือเกินหากผู้ใดไได้มาเห็นเข้าคงพากันพูดเป้นเสียงเดียวกันแน่ๆว่าช่างเป็นรอยแผลที่อัปลักษณ์เสียนี่กระไร


      จางฝูยังคงยืนมองรอยเเผลของตัวเองต่อไปอย่างเงียบพร้อมกับมือบางที่ค่อยๆเอื้อมลูบบริเวณรอยเเผลใหญ่ทั้งสองอย่างเบามือ ‘ตัวข้านี่ช่าง...อัปลักษณ์เสียจริง’ เปลือกตาบางค่อยเคลื่อนปิดลงมาอย่างช้าๆพร้อมกับร่างบางที่ค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปจากหน้ากระจกและตรงไปยังถังน้ำเพื่อจัดการเช็ดทำความสะอาดร่างกาย


       ผ่ายไปหนึ่งเคอร่างบางในชุดสีเขียวอ่อนก็เดินออกมาจากห้องน้ำก่อนที่สายตาของเธอจะกวาดมองไปรอบๆห้องแล้วหันไปมองอกหน้าต่างที่บัดนี้สว่างโร่แล้วแต่ก็ยังไม่มีใครตื่นขึ้นมาเลยสักคนทั้งที่ควรจะตื่นแล้วเตรียมตัวที่จะออกเดินทางต่อกันได้แล้วแท้ๆจางฝูถอดถอนหายใจออกมาเบาก่อนจะสูดลมเข้าปอดให้เต็มที่พร้อมกับเปล่งเสียงดังงออกมา


      “ตื่นกันได้แล้วววว”เสียงแว้ดของจางฝูดังลั่นไปทั่วทั้งห้องจนร่างของคนที่นอนอยู่บนเตียงอีกหลังถึงกับสะดุ้งลุกพรวดขึ้นมาอย่างตกใจก่อนจะหันไปมองตัวต้นเหตุของเสียงดังที่ยืนยิ้มอยู่ข้างเตียง


      “ตกใจหมด”จู๋เว่ยเอ่ยพรางลูบอกตัวเองก่อนจะขมวดคิ้วมองจางฝูที่ยืนเอามือไขวหลังมองเขาอยู่”มีอะไรหรอ”


       “ไปอาบน้ำแต่งตัวเราจะเดินทางกันต่อแล้ว”จางฝูเอ่ยอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหันหลังเดินไปที่เตียงของตัวเองแล้วลงมือเก็บข้าวของใส่ห่อผ้าโดยมีจู๋เว่ยนั้นคอยมองสังเกตท่าทางแปลกของร่างบางตรงหน้าเงียบก่อนที่เขาจะะจำใจหันไปหยิบเอาเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ผ่านไปไม่นานนักร่างสูงของจู๋เว่ยก็เดินกลับออกมาในชุดสีน้ำเงินเข้มก่อนที่เขาจะเดินไปเก็บข้าวของของตัวเองโดยมีางฝูที่เก็บข้าวของเสร็จแล้วนั้นนั่งรออยู่


      “จุดหมายวันนี้ละ จะไปที่ไหน”จู๋เว่ยเอ่ถามขึ้นพร้อมกับขยับมือเก็บข้าวของไปด้วย


      “อืมม เมืองจินเฉิงละมั้ง”จางฝูตอบออกมาอย่างไม่ใส่ใจนักพรางหันไปอุ้มเจ้าลู่ฉีขึ้นมาอุ้มไว้ก่อนที่มันจะเลื้อยไปพันอยู่ที่แขนของเธอเเละลู๋จิวที่เลื้อยลงไปนอนต่อในห่อสัมภาระของหญิงสาว


      “จะเดินหนึ่งวันหนึ่งเมืองเลยสินะเจ้าเนี่ย”

       “ไม่ได้หรอ”


       “ก็ถ้าเจ้าจะไปใครจะห้ามเจ้าได้ ข้าห้ามเจ้าก็ไม่ฟังข้าจริงไหม”


       “ถูกต้องที่สุด”จางฝูเอ่ยก่อนมาก่อนจะยันตัวลุกแล้วหันไปหยิบเอาห่อผ้าสัมภาระของเธอเดินนำลงไปที่ด้านล่างโรงเตี้ยมเพื่อที่จะได้เริ่มเดินทางต่อเสียทีโดยมีจู๋เว่ยนั้นค่อยเดินติดตามร่างบางของหญิงสาวผู้แสนเอาแต่ใจคนนี้ไปติดๆ


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ม้าเทพอูซุน
ไข่มุกราตรี
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x2
x5
x177
x43
x800
x2
x17
x25
x80
x100
x50
x600
x200
x3
x8
x4
x160
x1
x400
x3
x100
x3
x600
x600
x200
x90
x30
x220
x3
x59
x600
x400
x200
x5
x400
x1200
x75
x3
x30
x600
x4
x100
x1185
x2
x200
x200
x28
x4
x600
x40
x2
x10
x60
x58
x4
x250
x19
x600
x32
x40
x200
x100
x800
x204
x3
x600
x712
x200
x16
x200
x21
x600
x4
x1000
x400
x800
x30
x600
x40
x4
x5
x29
x400
x74
x1
x4
x1680
x1
x3
x435
x870
x57
x995
x3
x5
x6
x70
x2
x133
x1
x1
x3
x1
x4
x225
x2
x1
x136
x300
x75
x1
x15
x15
x2
x49
x6
x651
x410
x1500
x132
x218
x261
x260
x260
x400
x215
x70
x325
x366
x30
x110
x346
x720
x1
x23
x536
x4
x350
x90
x266
x259
x520
x941
x129
x1
x42
x714
x390
x2
x2
x509
x394
x330
x158
x5503
x1139
x350
x239
x49
x42
x17
x49
x18
x320
x1182
x6
x1764
x810
x340
x1
x4
x28
x1
x8
x131
x243
x668
x5005
x53
x12
x134
x1
x446
x140
x5400
x8
x327
x630
x500
x35
x2
x3
x270
x5
x40
x141
x2
x4500
x546
x1340
x730
x108
x195
x107
x8
x48
x482
x7
x38
x3
x2
x7
x137
x5
x10
x15
x4
x147
x263
x500
x2
x51
x263
x7
x158
x12
x227
x4797
x702
x230
x13
x109
x4
x2
x1029
x2275
x490
x648
x219
x192
x254
x279
x6