ดู: 155|ตอบกลับ: 7

{ เมืองตุนหวง } ด่านตรวจคนเข้าเมือง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-6-16 23:23:45 |โหมดอ่าน














ด่านตรวจคนเข้าเมืองชั้นที่สอง
♦ เมืองตุนหวง ♦








ด่านตรวจก่อนเข้าชั้นที่สอง ณ เมืองตุนหวงซึ่งที่นี่จะมีทหารยามค่อยยืนเวร
ตรวจดูความเรียบร้อยตลอดเวลา




ผู้ใดที่จะผ่านเข้าเมืองจำเป็นต้องถูกทหารนั้นค่อยตรวจดูสัมภาระต่างๆ
ที่ขนมาด้วยทุกครั้งจึงจะสามารถผ่านเข้าไปด้านในด่านได้




ฮั่ว อัน
{ หัวหน้าด่านตรวจคนเข้าเมืองตุนหวง }





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
zifu + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-6-16 23:29:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พาร์ท 5 - ภาพหลอน
[ตรวจคนเข้าเมืองที่ด่านตุนหวง]




    แสงยามเข้าสาดส่องเข้ามายังหน้าต่างปลุกร่างบางของหญิงสาวใจชุดนอนสีขาวให้ตื่นขึ้นมานับอากาศเย็นยามเช้า ดวงตาสีน้ำตาลมองไปยังเตียงตรงข้ามเพื่อดูว่าอีกคนนั้นตื่นหรือยัง แต่ก็ต้องพบกับเตียงที่ว่างเปล่าก่อนที่เสียเปิดประตูห้องน้ำจะเปิดออกพร้อมกับร่างของซินอี๋ในชุดสีน้ำเงินเข้มเดินปล่อยผมที่กำลังเปียกชุ่มเดินออกมา


    “ตื่นนานแล้วหรอท่านซินอี๋” จางฝูเอ่ยทักก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วเอื้อมมือไปหยิบห่อผ้าแล้วหยิบชุดที่ตัวเองจะใส่ออกมา


    “ตื่นก่อนเจ้าพักหนึ่ง”ซินอี๋เอ่ยตอบก่อนจะเดินไปนั่งเอาผ้าเช็ดผมอยู่ที่หน้ากระจก จางฝุพยักหน้ารับเล็กน้อยแล้วจึงรีบจ้ำเข้าห้องอาบน้ำไปอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะไม่ให้ซฺนอี๋ต้องรอเธอนานเกินไป


    ผ่านไปไม่นานจางฝูในชุดกระโปรงงผ้าระบายสีเสียวอ่อนก็เดินออกมาจากห้องน้ำและเดินตรงไปยังหน้ากระจกเพื่อที่จะได้จัดการตรวจดูความเรียบร้อยแต่ก็ต้องพบกับซินอี๋ที่ยังคงทำผมไม่เสร็จเสียที่นั่งอยู่หน้ากระจก


     “เป็นอะไรไป ท่านซินอี๋”จางฝูเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัยแล้วจึงค่อยเดินไปลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งข้างซินอี๋ที่ยังคงนั่งสางผมอยู่


     “ข้าแค่ทำผมไม่ถูกไม่รู้จักทำทรงอย่างไรดี ปกติข้ามัดผมรวบมวยอย่างเดียว หรือทรงอื่นก็จะให้คนในบ้านมาช่วยทำ”ซินอี๋เอ่ยขึ้เล็กน้อยจางฝูได้ยินก็ถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆเล็กน้อยก่อนจะแย่งหวีให้มือของซินอี๋ไปแล้วจัดการสงผมพร้อมกับจับผมครึ่งหัวแบ่งเป็นช่อแล้วขมดผมส่วนครึ่งบนเป็นมวยเล็กน้อยแล้วจัดการเอาปิ่นดอกไม้มาปัก ส่วนอีกครึ่งก็ปล่อยให้มันยาวเพียงแต่รวบตรงปลายข้างล่างมัดไว้เพื้อไม่ให้เส้นผมนั้นลงไปเกะกะเวลาเดินเหินรึทำอะไรๆ


     "เป็นอย่างไร ชอบไม้ท่านซินอี๋”จางฝูเอ่ยแล้วปล่อยให้ซินอี๋ตรวจดูทรงงผมขอตัวเองเล็กน้อยก่อนที่นางจะยิ้มออกมาอย่างพอก่อนจะหันมาเอ่ยขอบคุณจางฝู ซึ่งเธอเองก็ยิ้บตอบไปเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มจัดการกับหัวของตัวเองบ้างซึ่งจางฝูเองก็ทำทรงคล้ายๆกับซินอี๋คือจับเส้นผมครึ่งหัวนั้นขมดเป็นมวยแล้วใช้ปิ่นปักส่วนด้้านล่างของจางฝูนั้นปล่อยให้ผมาสยายเต็มกลางหลังด้วยความเคยชิน ก่อนที่ทั้งสองคนจะหันไปเก็บของของตัวเองใส่ห่อผ้า วันที่เธอก็ต้องเร่งออกเดินทางกันต่อหลังจากที่ทานอาหารเช้าแล้วจึงได้เก็บข้าวของลงไปด้านล่างทีเดียวเลยเพื่อเป็นการประหยัดเวลาจะได้ไม่ต้องเดินขึ้นเดินลงหลายรอบ


    “ไปกันเร็วสามแสบ”จางฝูหันไปเรียกสามเเสบที่นอนเล่นกันอยู่บนเตียง ซึ่งเฃพอพวกมันได้ยินเสียงเรียกของเจ้านายสาวก็รีบปรี่เข้ามาประจำที่ของแต่ละตัวอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าสามเเสบนั้นเข้าที่ตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้วจึงหันไปเอ่นกับซินอี๋ที่ยืนรออยู่พร้อมรอยยิ้ม “ไปกันเถอะท่านซินอี๋


      จางฝูที่เดินออกมาจากห้องพร้อมกับซินอี๋เหลืบไปเห็นเจี๋ยเฟยที่คาดว่าคงจะเดินลงไปหาอะไรทานที่โรงเตี้ยมเบื้องล่างเช่นกันเธอจึงได้บอกให้เข้าไปเก้บข้าวของก่อน มื่อานเสร็จจะได้ออกเดินทางต่อในทันที่ เจี๋ยเฟยพยักหน้าก่อนจะหายเข้าไปในห้องเพียงแปบหนึ่งแล้วก็เดินออกมาพร้อมห่อผ้าที่ใส่ชุดของเขาเอาไว้ก่อนที่ทั้งสามจะเดินลงไปทานอาหารเข้าพร้อมๆกัน


      “ต่อไปจะไปเมืองไหนต่อละ”เจี๋ยเฟยเอ่ยถามขึ้นมาก่อนจะจัดการคีบเนื้อปลาทอดชิ้นหนึ่งเข้าปากแล้วพุยเข้าใส่ปากตามเข้าไป


       “อืมม ก็แวะไปตุนหวงละมั้ง จากนี้ก็เข้าเขตฮั่นแล้วก็เดินทางกันแบบสบายๆเถอะ”จางฝูที่กลืนผักผัดชิ้นหนึ่งลงไปเอ่ยตอบแล้วหันไปมองแม่ทัพซฺนอี๋ที่นั่งกินข้าวสวยอย่างเอร็ดอร่อย แน่ละสำหรับแคว้นซู่เล่อข้าวจัดเป็นอาหารที่หากินได้ยากและมีราคาแพงนี่ละ กลังจากนี่นางคงได้ทานข้าวอย่างอิ่มอร่อยทุกมื้อเป็นแน่


      “งั้นหรอ”เจี๋ยเฟยขานหรับก่อนจะจัดการโซ้ยขาวในถ้วยตัวเองหมดไปเป็นถ้วยยที่สองแล้วดื่มน้ำตามลงไป


      “รึเจ้ารีบไปเฉิงตูละ ข้าพาเอาเจ้าเดินรวดเดียวแบบไม่พักได้นะ”จางฝูเอ่ยถามก่อนจะหยิบน้ำมาดื่มล้างปากขณะที่ดวงตายังคงองไปที่เจี๋ยเฟยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม


      “ไม่เอา/ไม่ได้นะ” ทั้งเจี๋ยเฟยและซินอี๋ร้องเเย่งขึ้นมาพร้อมกันจนเสียงดังลั่นไปทั้งร้านเรียกเอาสายาของแขกในร้านนั้นหันมามองยังโต๊ะของพวกจางฝูเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปนั่งทานข้าวกันต่อ


    “ขืนทำแบบนั้นเดี๋ยวเจ้าก็ได้เป็นแบบรอบที่โอเอซิสจะทำอย่างไร”ซินอี๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งดุโดยมีเจี๋ยเฟยนั้นคอยเป็นลูกคู่ให้


     “ข้าก็แค่พูดเล่นไปอย่างนั้นเองไม่เห็นจะต้องมารุมข้าแบบนี้เลย”จางฝูบ่นอุบอิบหลังจากที่โดยอีกสองคนนุั้นรุมก่อนจะหันไปเรียกเสี่ยวเออร์ให้มาเก็บเงินรวมทั้งจ่ายค่าห้องพักทั้งสองห้องด้วยก่อนที่ทั้งสามนั้นจะเริ่มออกเดินทางกันต่อเพื่อไปยังด่านตุนหวงซึ่งอยู่ไม่ไกลจากด่านอี้เหมินกวนนัก


    “แม่นางจางเจ้าไม่พักหน่อยหรอ”ซินอี๋ที่โผล่หน้าออกมาจากหลังรถเทียบเอ่ยถามขึ้นมา ในขณะนี้พวกเธอทั้งสามอยู๋ในเส้นทางที่กำลังจะเดินทางไปยังด่านตุนหวงซึ่งป็นจุดหมายต่อไปที่พวกเธอจะไปพักซึ่งจางฝูนั้นขอเป็นผู้บังคับช้างเองเนื่องจากเธอนั้นเดินทางผ่านเส้นทางนี้มาหลารอบค่อยข้างที่จพชำนานมากแล้ว เส้นทางลัดที่ร่นระยะเวลาเดินทางกว่าปกติเธอเองก็รู้เช่นกัน


    “อีกแปบเดียวก็ถึงแล้วค่อยไปพักก็ได้ ข้าไม่เป็นไรหรอกซินอี๋ท่านพักเถอะ อีกอย่างเส้นทางนี้ข้าก็ชำนาญ หางเส้นทางย่นระยะเวลาได้มากอยู่”


      “ถ้าเช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้า”ซินอี๋เอ่ยก่อนที่จะกลับไปนั่งที่ด้านหลังรถเช่นเดิมส่วนจางฝูนั้นก่อนหันไปมองด้านหน้ายิ้มๆ ในที่สุดเธอก็จะได้กลับฮั่นแล้วก็ไม่ต้องมาทนแดดร้อนกลางทะเลทรายแล้ว กลับไปคงไปหาน้ำตกเงียบๆ สงบๆสักที่นอนแช่ให้สบายใจ ‘แค่คิดข้าก็มีความสุขแล้ว’


      การเดินทางยังคงเป็นไปอย่างเนิบๆแต่อย่างที่คาดเนืองจากการเดินเป็นเส้นตรงตัดผ่านเส้นทางเก่าทำให้ไม่นานคณะเดินทางของจางฝูก็มาถึงด่านตุนหวงในไม่ช้า เพราะที่เบื้องหน้าของจางฝูในตอนนี้คือประตูด่านเข้าไปยังตุนหวงซึ่งมีหทารคอยเฝ้าตรวจดูคนที่จะผ่านเข้าไปในด่านอย่างละเอียนจนน่าแปลกใจซึ่งอาจจะเป็นไปได้ว่าช่วงนี้มีพ่อค้าคาราวาทมาเยอะจึงทำให้คนเดินทางเข้าออกมาก็เป็นได้จึงต้องจัดเวรยามทหารมาคอยดูแลความเรียบร้อยและจัดระเบียบการเข้าและออกด่าน


     “มาจากไหนกัน ขนอะไรมา” นายทหารนายหนึ่งเอายเมื่อจางฝูบังคับเฟยเทียนให้เดินเข้าประตูด่านไปก่อนที่จะมีนายทหารอีกคนสองคนนั้นมาตรวจดูที่หลังรถเทียบ


      “พวกข้าจะไปเฉิงตูเจ้าค่ะ พึ่งกลับมาจากเยี่ยมญาติที่ต้าหว่าง”จางงฝูเอ่ยตอบนายทหารก่อนที่ค่อยบอกให้เฟยเทียนนั้นย่อตัวให้เธอลงไปคุยกับนายทหารเฝ้าด่านตรวจ


       “เป็นคนนอกด่านรึ”


       “อ่าา ถ้านับจากบ้านเกิดก็ใช่เจ้าค่ะ แต่ข้าไปโตที่ฉางอันเจ้าค่ะ”จางฝูเอ่ยตอบอย่างสุภาพก่อนจะหันไปมองซินอี๋และเจี๋ยเฟยที่เดินลงจากหลังรถมาหาจางฝูพรางถามไถ่ว่ามีเรื่องอะไรรึไม่ด้วยสีหน้าที่ออกจะเป็นห่วงหน่อยๆ


       “ไม่เป็นไรแค่ตรวจคนเข้าด่านปกตินั้นแหละ”


       “พวกเจ้าไปได้” เสียงนายทหารคนเดิมเองก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กับเพื่อนทหารอีกสองคนให้เตรียมปล่อยและเรียกกลุ่มคนกกลุ่มต่อไปให้เข้ามาได้




       “เห็นไหมบอกแล้วไม่มีอะไร ไปๆขึ้นรถจะได้ไปหาที่พักกินข้าวกินน้ำ”จางฝูเเอ่ยพร้อมกับดันหลังอีกสองคนให้กลับขึ้นไปบนรถส่วนตัวเธอนั้นก็ปีนกลับขึ้นไปนั่งบนหลังเฟยเทียนแล้วจึงค่อยออกเดินไปตามเส้นทางภายในด่านต่อ






โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
คัมภีร์ละติน
หน้ากากยักษ์แดง
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นกลาง
ดอกม่วง
ฮั่นเสียทองเทวะ
กงจักรเฟิ่งหวง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x6
x20
x43
x2
x8
x8
x4
x800
x1
x1
x16
x14
x30
x100
x867
x110
x150
x27
x20
x30
x10
x22
x3
x107
x138
x5
x9264
x10
x110
x8
x1
x3
x4
x1
x9
x131
x1
x55
x62
x1
x555
x6
x1
x13
x1
x1
x15
x2160
x6
x150
x50
x1000
x14
x6
x3
x3
x40
x4
x40
x51
x2
x2500
x110
x129
x15
x60
x65
x1
x114
x7
x8
x60
x1
x3
x39
x2
x55
x2
x3
x12
x3
x109
x60
x30
x4
x30
x50
x70
x1
x15
x2549
x3
x30
x33
x68
x39
x7
x537
x102
x172
x4
x117
x4
x2
x93
x84
x77
x143
x70
x99
x44
x320
x184
x259
x6
x30
x13
x348
x3
x393
x5
x1508
x51
x295
x264
x200
x2100
x456
x67
x39
x125
x356
x436
x236
x92
x84
x329
x310
x8
x60
x1
x4
x103
x152
x675
x477
x785
x630
x126
x271
x3202
x521
x30
x3
x1042
x45
x80
x1210
x11
x7
x22
x4444
x657
x790
x4
x1990
x22
x18
x44
x22
x41
x81
x342
x1

51

กระทู้

902

โพสต์

59หมื่น

เครดิต

ก็มาดิครับ

เงินชั่ง
2444
เงินตำลึง
46672720
ชื่อเสียง
167047
ความหิว
971

ตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
3358
ความชั่ว
2237
ความโหด
4707
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2018-9-3 22:13:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ เควสเรื่องราว 2  ภัยสงคราม ]


   [ บทที่1.4 ¤ มุ่งหน้าสู่แคว้นต้าหว่าน




   ท้องฟ้านภาอันกว้างใหญ่แปลงเปลี่ยนเป็นสีดำมืด ความมืดเข้าครอบง่ำ ดวงอาทิตย์ที่เคยสาดส่องกลับลงเป็นดวงจันทร์สีทอง เขาเงยหน้ามองจันทราซึมซับแสงจันทรา ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่บนฮั่นเสียหม่าคนเดียวแต่มีเด็กชายตัวน้อยลูกพ่อค้าคาราวานที่พลัดหลงกับพ่อแม่ เมี่ยง จื้อเถาพูดเสียงแจ่วตลอดการเดินทางจนเขาอยากที่จะโยนเด็กคนนี้ลงจากหลังม้าฮั่นเสียหลายครา

   เด็กอะไรพูดมากซะจริง น่ารำคาญแท้

   เขาควรดีใจหรือเสียใจกันแน่ที่ช่วยเหลือเมี่ยง จื้อเถาคำถามนี้เกิดขึ้นในจิตใจ หวงเส้าเทียนพยายามคิดหาข้อดีๆที่ตนเองช่วยเหลือเด็กน้อยตามหาพ่อแม่ คิดในแง่ดีก็เหมือนกับที่ท่านจุนซางจวินช่วยเหลือเขาในวัยเยาว์เอาเด็กที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้ากลับไปเลี้ยงดูจนเติบโต ท่านจุนซางจวินไม่ได้แค่ช่วยเหลือแค่เขาคนเดียวแต่ ท่านจุนซางจวินช่วยเหลือเด็กนับร้อยทั้งร่างกายครบสามสิบสองสมบูรณ์ทั้งร่างกายพิการ ขอแค่มีลมหายใจอยู่

   “พี่หวง เมื่อไหร่จะถึงเมืองตุนหวง” เมี่ยง จื้อเถาถามอีกครั้ง ร่างสูงได้ยินคำถามนี้รอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

  “ใกล้จะถึงแล้ว” ตอบเสียงเข้มตัดความรำคาญ

  “ดีจัง ข้าจะได้เจอหน้าท่านพ่อท่านแม่แล้ว” เด็กชายโผล่ร้องด้วยความดีใจ “พี่หวงทำอาชีพอะไรรึขอรับ” เมี่ยง จื้อเถาพยายามชวนร่างสูงคุย

   “พเนจร..” นัยน์ตาสีดำคมกริบหันขวับไปจ้องมองที่เด็กชาย เขาควบหย่งฟางให้เร็วขึ้นเพื่อที่จะได้ถึงเมืองตุนหวงไวๆ จะได้ตามหาพ่อแม่เด็กคนนี้และส่งคืน

   “พเนจร? คนเร่ร่อนน่ะหรอ”

  “เฮ้อ” ถอนหายใจเสียงดังก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย จะมาอยากรู้อาชีพของเขาทำไมกัน “แล้วทำไมเจ้าถึงพลัดหลงกับพ่อแม่หละ”

   หวงเส้าเทียนฟังเรื่องราวที่เด็กชายเล่าก็รู้สึกสงสารปนขบขัน พ่อแม่สมัยนี้ทำไมไม่ดูลูกดีๆ หากเป็นท่านพ่อกับท่านแม่ข้าคงไม่ได้ปล่อยข้าไว้เยี่ยงนี้

   เมื่อมาถึงเมืองตุนหวงพวกเขาต้องผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง ทหารยามสามนายเดินมาควบคุมเขา ก่อนจะตรวจสัมภาระในกระเป๋า

   “ผ่านได้” น้ำเสียงดุดันเอ่ยบอกหลังจากที่ตรวจสัมภาระเสร็จเรียบร้อย ทหารยามทั้งสามเปิดทางให้เขาเข้าไปภายในเมืองตุนหวง



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เซราฟหรือเซเรฟ?
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่ปิงเหมยกุ้ย
หน้ากากยักษ์แดง
กระจกอี้เซียวไน่เหอ
ตัวเบาขั้นสูง
ฝ่ามือพิษงูทวาร
ปราณทานตะวัน
กระบี่ไม้
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x1
x8
x5
x1
x20
x1
x500
x24
x9999
x9999
x3
x96
x6
x19
x8
x300
x1
x96
x8
x5
x214
x2835
x1
x74
x2376
x900
x10
x7
x1
x3
x71
x75
x2
x100
x10
x10
x12
x1
x9999
x53
x186
x104
x696
x8
x2
x16
x4
x12
x4
x48
x112
x736
x74
x2
x279
x2
x1292
x2698
x1
x9999
x1
x54
x37
x1315
x6
x510
x15
x20
x151
x7
x16
x130
x11
x5
x2
x1
x237
x175
x2
x885
x2
x3
x279
x18
x24
x88
x13
x4
x15
x5
x35
x70
x25
x13
x4
x97
x449
x4561
x10
x8553
x16
x325
x14
x17
x240
x9999
x472
x9
x68
x11
x25
x45
x1
x1105
x6
x7
x84
x794
x3579
x139
x755
x758
x195
x756
x9999
x480
x6
x3490
x3122
x2522
x4800
x167
x17
x5221
x101
x194
x23
x1
x80
x6
x306
x67
x68
x96
x150
x16
x2857
x5668
x7
x2035
x928
x20
x35
x9999
x22
x96
x15
x4340
x3601
x6274
x691
x707
x9858
x1299
x255
x652
x312
x5800
x1070
x349
x67
x2103
x63
x1555
x507
x275
x721
x3292
x72
x690
x329
x1743
x141
x50
x4031
x259
x1005
x804
x8104
x1458
x466
x1
โพสต์ 2018-9-16 14:43:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย TangXinJian เมื่อ 2018-9-16 14:45

(ถึงเมืองตุนหวง)

บทนำ
การหลบหนีของชายบาป (ส่วนที่ 5)
ณ ด่านตรวจคนเข้าเมือง(ตุนหวง)

อากาศอบอ้าวเปรียบดั่งไฟแผดเผา หยาดเหงื่อไหลรินเพราะความร้อนจากแสงแดดที่ส่องลงมาจากฟ้า
ทหารตรวจคนเข้าเมืองอย่างแข็งขัน รอบครอบและละเอียดถี่ถ้วน
ทหารเหล่านั้นใช้เวลาตรวจสอบไปมากสำหรับหนึ่งคน เพราะงั้นจึงไม่แปลกที่เหล่าพ่อค้า
และนักเดินทางคนอื่นๆซึ่งรอต่อแถวรออยู่จะบ่นซุบซิบนินทา หรือถึงขั้นด่าทอความล่าช้าที่ตนนั้นจ้องมาอดทนรอ
สำหรับซึ่นเจี้ยนแล้วนั้น เขาเองก็ไม่สบอารมณ์กับการรอคอยเช่นกัน
หากแต่เขาเลือกที่จะหุบปากตนเองให้สนิท แล้วรอคอยโดยมีอาหยู่ซึ่งถูกเขาจูงอยู่รอเป็นเพื่อน

จากยามอู่กว่าทหารจะไล่ลำดับตรวจคนเข้าเมืองมาถึงซึ่นเจี้ยน
ก็เกือบจะล่วงเลยเข้าสู่ยามเซินแล้ว ทหารร่างสูงใหญ่ตัวดำคลํ้าแดดจ้องมองมายังซึ่นเจี้ยน
ก่อนที่จะสั่งให้เขาเอาสัมภาระที่นำมามาให้ตรวจสอบ
“สัมภาระ และกระบี่”
“........”

ซึ่นเจี้ยนไม่ตอบอะไร ชายหนุ่มเพียงแค่ทำตามคำสั่งของทหารผู้นั้น
เขาหยิบสัมภาระที่ติดอยู่กับอานของอาหยู่ลงมาแล้วยืนให้ทางทหารของด่านตรวจค้นตรวจสอบ
รวมถึงส่งมอบกระบี่ของตนให้ทหารนายนั้นตรวจด้วยเช่นกัน

เมื่อทุกอย่างดูปกติดี ซึ่นเจี้ยนก็ได้รับการอนุมัติให้เข้าสู่ภายในเมืองตุนหวงแห่งนี้
ทว่ายามนี้ก็เข้าสู่ยามโหย่วเสียแล้ว ดูท่าเขาคงต้องหาโรงเตี้ยมสำหรับพักผ่อนในคืนนี้


@admin




ต้องการอะไรจากข้า?
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์ละติน
เกราะทองคำ
กราดิอุสทอง
ฮั่นเสียทองเทวะ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x2
x60
x5
x43
x6
x1
x102
x115
x30
x5
x8000
x8000
x8
x1
x10
x10
x1
x5
x18
x2
x4
x41
x90
x40
x30
x28
x900
x21
x150
x75
x4
x125
x4
x140
x29
x3
x4
x9999
x3553
x25
x5
x7
x30
x5
x20
x2000
x45
x21
x1000
x32
x160
x4
x9
x20
x1
x7
x3
x90
x1
x55
x90
x6
x12
x180
x5
x35
x105
x85
x80
x90
x13
x45
x35
x10
x5
x120
x1500
x120
x6
x4
x5
x5
x16
x135
x6
x138
x72
x17
x9
x176
x4
x62
x200
x32
x46
x19
x147
x60
x108
x5
x9040
x9200
x105
x8
x7
x4020
x91
x100
x65
x115
x415
x910
x450
x319
x1229
x30
x290
x116
x152
x10
x50
x112
x100
x145
x106
x11
x6235
x2
x160
x144
x133
x125
x67
x65
x30
x77
x115
x328
x70
x256
x195
x95
x201
x25
x25
x15
x9999
x13
x178
x9
x1
x54
x350
x6
x65
x200
x41
x185
x289

113

กระทู้

638

โพสต์

38หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
22567
เงินตำลึง
213009
ชื่อเสียง
60594
ความหิว
345
คุณธรรม
933
ความชั่ว
0
ความโหด
152
หมาล่าเนื้อ
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-12-8 23:07:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
เธอเคยรู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม เสียงข้างในที่ดัง ตะโกนฉันรัก เธอเก็บเอาไว้ข้างในเรื่อยมาตลอด รู้สึกไหม ได้ยินบ้างไหม รักที่ฉันนั้นยังไม่เคยได้พูดไป เก็บเอาไว้ข้างในหัวใจตลอดมา เป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจฉัน
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
เกราะทองแดง
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x6
x7
x1
x18
x12
x32
x38
x44
x1
x57
x20
x4
x5
x60
x80
x5