ดู: 185|ตอบกลับ: 7

{ เมืองตุนหวง } ด่านตรวจคนเข้าเมือง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-6-16 23:23:45 |โหมดอ่าน














ด่านตรวจคนเข้าเมืองชั้นที่สอง
♦ เมืองตุนหวง ♦








ด่านตรวจก่อนเข้าชั้นที่สอง ณ เมืองตุนหวงซึ่งที่นี่จะมีทหารยามค่อยยืนเวร
ตรวจดูความเรียบร้อยตลอดเวลา




ผู้ใดที่จะผ่านเข้าเมืองจำเป็นต้องถูกทหารนั้นค่อยตรวจดูสัมภาระต่างๆ
ที่ขนมาด้วยทุกครั้งจึงจะสามารถผ่านเข้าไปด้านในด่านได้




ฮั่ว อัน
{ หัวหน้าด่านตรวจคนเข้าเมืองตุนหวง }





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
zifu + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

97

กระทู้

1090

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
78954
เงินตำลึง
689211
ชื่อเสียง
49646
ความหิว
1771

ใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
2133
ความชั่ว
590
ความโหด
1162
ไข่ปริศนา(4)
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-6-16 23:29:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พาร์ท 5 - ภาพหลอน
[ตรวจคนเข้าเมืองที่ด่านตุนหวง]




    แสงยามเข้าสาดส่องเข้ามายังหน้าต่างปลุกร่างบางของหญิงสาวใจชุดนอนสีขาวให้ตื่นขึ้นมานับอากาศเย็นยามเช้า ดวงตาสีน้ำตาลมองไปยังเตียงตรงข้ามเพื่อดูว่าอีกคนนั้นตื่นหรือยัง แต่ก็ต้องพบกับเตียงที่ว่างเปล่าก่อนที่เสียเปิดประตูห้องน้ำจะเปิดออกพร้อมกับร่างของซินอี๋ในชุดสีน้ำเงินเข้มเดินปล่อยผมที่กำลังเปียกชุ่มเดินออกมา


    “ตื่นนานแล้วหรอท่านซินอี๋” จางฝูเอ่ยทักก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วเอื้อมมือไปหยิบห่อผ้าแล้วหยิบชุดที่ตัวเองจะใส่ออกมา


    “ตื่นก่อนเจ้าพักหนึ่ง”ซินอี๋เอ่ยตอบก่อนจะเดินไปนั่งเอาผ้าเช็ดผมอยู่ที่หน้ากระจก จางฝุพยักหน้ารับเล็กน้อยแล้วจึงรีบจ้ำเข้าห้องอาบน้ำไปอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะไม่ให้ซฺนอี๋ต้องรอเธอนานเกินไป


    ผ่านไปไม่นานจางฝูในชุดกระโปรงงผ้าระบายสีเสียวอ่อนก็เดินออกมาจากห้องน้ำและเดินตรงไปยังหน้ากระจกเพื่อที่จะได้จัดการตรวจดูความเรียบร้อยแต่ก็ต้องพบกับซินอี๋ที่ยังคงทำผมไม่เสร็จเสียที่นั่งอยู่หน้ากระจก


     “เป็นอะไรไป ท่านซินอี๋”จางฝูเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัยแล้วจึงค่อยเดินไปลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งข้างซินอี๋ที่ยังคงนั่งสางผมอยู่


     “ข้าแค่ทำผมไม่ถูกไม่รู้จักทำทรงอย่างไรดี ปกติข้ามัดผมรวบมวยอย่างเดียว หรือทรงอื่นก็จะให้คนในบ้านมาช่วยทำ”ซินอี๋เอ่ยขึ้เล็กน้อยจางฝูได้ยินก็ถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆเล็กน้อยก่อนจะแย่งหวีให้มือของซินอี๋ไปแล้วจัดการสงผมพร้อมกับจับผมครึ่งหัวแบ่งเป็นช่อแล้วขมดผมส่วนครึ่งบนเป็นมวยเล็กน้อยแล้วจัดการเอาปิ่นดอกไม้มาปัก ส่วนอีกครึ่งก็ปล่อยให้มันยาวเพียงแต่รวบตรงปลายข้างล่างมัดไว้เพื้อไม่ให้เส้นผมนั้นลงไปเกะกะเวลาเดินเหินรึทำอะไรๆ


     "เป็นอย่างไร ชอบไม้ท่านซินอี๋”จางฝูเอ่ยแล้วปล่อยให้ซินอี๋ตรวจดูทรงงผมขอตัวเองเล็กน้อยก่อนที่นางจะยิ้มออกมาอย่างพอก่อนจะหันมาเอ่ยขอบคุณจางฝู ซึ่งเธอเองก็ยิ้บตอบไปเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มจัดการกับหัวของตัวเองบ้างซึ่งจางฝูเองก็ทำทรงคล้ายๆกับซินอี๋คือจับเส้นผมครึ่งหัวนั้นขมดเป็นมวยแล้วใช้ปิ่นปักส่วนด้้านล่างของจางฝูนั้นปล่อยให้ผมาสยายเต็มกลางหลังด้วยความเคยชิน ก่อนที่ทั้งสองคนจะหันไปเก็บของของตัวเองใส่ห่อผ้า วันที่เธอก็ต้องเร่งออกเดินทางกันต่อหลังจากที่ทานอาหารเช้าแล้วจึงได้เก็บข้าวของลงไปด้านล่างทีเดียวเลยเพื่อเป็นการประหยัดเวลาจะได้ไม่ต้องเดินขึ้นเดินลงหลายรอบ


    “ไปกันเร็วสามแสบ”จางฝูหันไปเรียกสามเเสบที่นอนเล่นกันอยู่บนเตียง ซึ่งเฃพอพวกมันได้ยินเสียงเรียกของเจ้านายสาวก็รีบปรี่เข้ามาประจำที่ของแต่ละตัวอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าสามเเสบนั้นเข้าที่ตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้วจึงหันไปเอ่นกับซินอี๋ที่ยืนรออยู่พร้อมรอยยิ้ม “ไปกันเถอะท่านซินอี๋


      จางฝูที่เดินออกมาจากห้องพร้อมกับซินอี๋เหลืบไปเห็นเจี๋ยเฟยที่คาดว่าคงจะเดินลงไปหาอะไรทานที่โรงเตี้ยมเบื้องล่างเช่นกันเธอจึงได้บอกให้เข้าไปเก้บข้าวของก่อน มื่อานเสร็จจะได้ออกเดินทางต่อในทันที่ เจี๋ยเฟยพยักหน้าก่อนจะหายเข้าไปในห้องเพียงแปบหนึ่งแล้วก็เดินออกมาพร้อมห่อผ้าที่ใส่ชุดของเขาเอาไว้ก่อนที่ทั้งสามจะเดินลงไปทานอาหารเข้าพร้อมๆกัน


      “ต่อไปจะไปเมืองไหนต่อละ”เจี๋ยเฟยเอ่ยถามขึ้นมาก่อนจะจัดการคีบเนื้อปลาทอดชิ้นหนึ่งเข้าปากแล้วพุยเข้าใส่ปากตามเข้าไป


       “อืมม ก็แวะไปตุนหวงละมั้ง จากนี้ก็เข้าเขตฮั่นแล้วก็เดินทางกันแบบสบายๆเถอะ”จางฝูที่กลืนผักผัดชิ้นหนึ่งลงไปเอ่ยตอบแล้วหันไปมองแม่ทัพซฺนอี๋ที่นั่งกินข้าวสวยอย่างเอร็ดอร่อย แน่ละสำหรับแคว้นซู่เล่อข้าวจัดเป็นอาหารที่หากินได้ยากและมีราคาแพงนี่ละ กลังจากนี่นางคงได้ทานข้าวอย่างอิ่มอร่อยทุกมื้อเป็นแน่


      “งั้นหรอ”เจี๋ยเฟยขานหรับก่อนจะจัดการโซ้ยขาวในถ้วยตัวเองหมดไปเป็นถ้วยยที่สองแล้วดื่มน้ำตามลงไป


      “รึเจ้ารีบไปเฉิงตูละ ข้าพาเอาเจ้าเดินรวดเดียวแบบไม่พักได้นะ”จางฝูเอ่ยถามก่อนจะหยิบน้ำมาดื่มล้างปากขณะที่ดวงตายังคงองไปที่เจี๋ยเฟยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม


      “ไม่เอา/ไม่ได้นะ” ทั้งเจี๋ยเฟยและซินอี๋ร้องเเย่งขึ้นมาพร้อมกันจนเสียงดังลั่นไปทั้งร้านเรียกเอาสายาของแขกในร้านนั้นหันมามองยังโต๊ะของพวกจางฝูเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปนั่งทานข้าวกันต่อ


    “ขืนทำแบบนั้นเดี๋ยวเจ้าก็ได้เป็นแบบรอบที่โอเอซิสจะทำอย่างไร”ซินอี๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งดุโดยมีเจี๋ยเฟยนั้นคอยเป็นลูกคู่ให้


     “ข้าก็แค่พูดเล่นไปอย่างนั้นเองไม่เห็นจะต้องมารุมข้าแบบนี้เลย”จางฝูบ่นอุบอิบหลังจากที่โดยอีกสองคนนุั้นรุมก่อนจะหันไปเรียกเสี่ยวเออร์ให้มาเก็บเงินรวมทั้งจ่ายค่าห้องพักทั้งสองห้องด้วยก่อนที่ทั้งสามนั้นจะเริ่มออกเดินทางกันต่อเพื่อไปยังด่านตุนหวงซึ่งอยู่ไม่ไกลจากด่านอี้เหมินกวนนัก


    “แม่นางจางเจ้าไม่พักหน่อยหรอ”ซินอี๋ที่โผล่หน้าออกมาจากหลังรถเทียบเอ่ยถามขึ้นมา ในขณะนี้พวกเธอทั้งสามอยู๋ในเส้นทางที่กำลังจะเดินทางไปยังด่านตุนหวงซึ่งป็นจุดหมายต่อไปที่พวกเธอจะไปพักซึ่งจางฝูนั้นขอเป็นผู้บังคับช้างเองเนื่องจากเธอนั้นเดินทางผ่านเส้นทางนี้มาหลารอบค่อยข้างที่จพชำนานมากแล้ว เส้นทางลัดที่ร่นระยะเวลาเดินทางกว่าปกติเธอเองก็รู้เช่นกัน


    “อีกแปบเดียวก็ถึงแล้วค่อยไปพักก็ได้ ข้าไม่เป็นไรหรอกซินอี๋ท่านพักเถอะ อีกอย่างเส้นทางนี้ข้าก็ชำนาญ หางเส้นทางย่นระยะเวลาได้มากอยู่”


      “ถ้าเช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้า”ซินอี๋เอ่ยก่อนที่จะกลับไปนั่งที่ด้านหลังรถเช่นเดิมส่วนจางฝูนั้นก่อนหันไปมองด้านหน้ายิ้มๆ ในที่สุดเธอก็จะได้กลับฮั่นแล้วก็ไม่ต้องมาทนแดดร้อนกลางทะเลทรายแล้ว กลับไปคงไปหาน้ำตกเงียบๆ สงบๆสักที่นอนแช่ให้สบายใจ ‘แค่คิดข้าก็มีความสุขแล้ว’


      การเดินทางยังคงเป็นไปอย่างเนิบๆแต่อย่างที่คาดเนืองจากการเดินเป็นเส้นตรงตัดผ่านเส้นทางเก่าทำให้ไม่นานคณะเดินทางของจางฝูก็มาถึงด่านตุนหวงในไม่ช้า เพราะที่เบื้องหน้าของจางฝูในตอนนี้คือประตูด่านเข้าไปยังตุนหวงซึ่งมีหทารคอยเฝ้าตรวจดูคนที่จะผ่านเข้าไปในด่านอย่างละเอียนจนน่าแปลกใจซึ่งอาจจะเป็นไปได้ว่าช่วงนี้มีพ่อค้าคาราวาทมาเยอะจึงทำให้คนเดินทางเข้าออกมาก็เป็นได้จึงต้องจัดเวรยามทหารมาคอยดูแลความเรียบร้อยและจัดระเบียบการเข้าและออกด่าน


     “มาจากไหนกัน ขนอะไรมา” นายทหารนายหนึ่งเอายเมื่อจางฝูบังคับเฟยเทียนให้เดินเข้าประตูด่านไปก่อนที่จะมีนายทหารอีกคนสองคนนั้นมาตรวจดูที่หลังรถเทียบ


      “พวกข้าจะไปเฉิงตูเจ้าค่ะ พึ่งกลับมาจากเยี่ยมญาติที่ต้าหว่าง”จางงฝูเอ่ยตอบนายทหารก่อนที่ค่อยบอกให้เฟยเทียนนั้นย่อตัวให้เธอลงไปคุยกับนายทหารเฝ้าด่านตรวจ


       “เป็นคนนอกด่านรึ”


       “อ่าา ถ้านับจากบ้านเกิดก็ใช่เจ้าค่ะ แต่ข้าไปโตที่ฉางอันเจ้าค่ะ”จางฝูเอ่ยตอบอย่างสุภาพก่อนจะหันไปมองซินอี๋และเจี๋ยเฟยที่เดินลงจากหลังรถมาหาจางฝูพรางถามไถ่ว่ามีเรื่องอะไรรึไม่ด้วยสีหน้าที่ออกจะเป็นห่วงหน่อยๆ


       “ไม่เป็นไรแค่ตรวจคนเข้าด่านปกตินั้นแหละ”


       “พวกเจ้าไปได้” เสียงนายทหารคนเดิมเองก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กับเพื่อนทหารอีกสองคนให้เตรียมปล่อยและเรียกกลุ่มคนกกลุ่มต่อไปให้เข้ามาได้




       “เห็นไหมบอกแล้วไม่มีอะไร ไปๆขึ้นรถจะได้ไปหาที่พักกินข้าวกินน้ำ”จางฝูเเอ่ยพร้อมกับดันหลังอีกสองคนให้กลับขึ้นไปบนรถส่วนตัวเธอนั้นก็ปีนกลับขึ้นไปนั่งบนหลังเฟยเทียนแล้วจึงค่อยออกเดินไปตามเส้นทางภายในด่านต่อ






โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x18
x104
x3
x10
x104
x172
x1
x25
x118
x1
x68
x32
x46
x28
x120
x3
x98
x89
x1
x20
x66
x60
x784
x1
x2
x114
x202
x150
x129
x5088
x552
x150
x113
x9
x30
x20
x29
x1
x115
x466
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x186
x62
x3085
x6
x3
x45
x1
x1
x90
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x40
x4
x40
x71
x2
x1500
x120
x414
x135
x60
x95
x100
x7
x26
x90
x3
x39
x3
x20
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x100
x50
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x35
x30
x2742
x102
x180
x5
x114
x4
x2
x360
x886
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x30
x12
x348
x4
x563
x5
x1468
x86
x295
x264
x417
x780
x456
x32
x39
x133
x352
x652
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x127
x141
x669
x503
x838
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1162
x28
x130
x1210
x6
x35
x3444
x2680
x3960
x4990
x9
x35
x20
x41
x81
x377
x1

61

กระทู้

1193

โพสต์

50หมื่น

เครดิต

ก็มาดิครับ

เงินชั่ง
206971
เงินตำลึง
352731652
ชื่อเสียง
155062
ความหิว
454

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)ป้ายตลาดมืดตราหนูตราหุบเขาปีศาจ

คุณธรรม
8075
ความชั่ว
6836
ความโหด
10409
ห่านฟ้า
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2018-9-3 22:13:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
[ เควสเรื่องราว 2  ภัยสงคราม ]


   [ บทที่1.4 ¤ มุ่งหน้าสู่แคว้นต้าหว่าน




   ท้องฟ้านภาอันกว้างใหญ่แปลงเปลี่ยนเป็นสีดำมืด ความมืดเข้าครอบง่ำ ดวงอาทิตย์ที่เคยสาดส่องกลับลงเป็นดวงจันทร์สีทอง เขาเงยหน้ามองจันทราซึมซับแสงจันทรา ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่บนฮั่นเสียหม่าคนเดียวแต่มีเด็กชายตัวน้อยลูกพ่อค้าคาราวานที่พลัดหลงกับพ่อแม่ เมี่ยง จื้อเถาพูดเสียงแจ่วตลอดการเดินทางจนเขาอยากที่จะโยนเด็กคนนี้ลงจากหลังม้าฮั่นเสียหลายครา

   เด็กอะไรพูดมากซะจริง น่ารำคาญแท้

   เขาควรดีใจหรือเสียใจกันแน่ที่ช่วยเหลือเมี่ยง จื้อเถาคำถามนี้เกิดขึ้นในจิตใจ หวงเส้าเทียนพยายามคิดหาข้อดีๆที่ตนเองช่วยเหลือเด็กน้อยตามหาพ่อแม่ คิดในแง่ดีก็เหมือนกับที่ท่านจุนซางจวินช่วยเหลือเขาในวัยเยาว์เอาเด็กที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้ากลับไปเลี้ยงดูจนเติบโต ท่านจุนซางจวินไม่ได้แค่ช่วยเหลือแค่เขาคนเดียวแต่ ท่านจุนซางจวินช่วยเหลือเด็กนับร้อยทั้งร่างกายครบสามสิบสองสมบูรณ์ทั้งร่างกายพิการ ขอแค่มีลมหายใจอยู่

   “พี่หวง เมื่อไหร่จะถึงเมืองตุนหวง” เมี่ยง จื้อเถาถามอีกครั้ง ร่างสูงได้ยินคำถามนี้รอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

  “ใกล้จะถึงแล้ว” ตอบเสียงเข้มตัดความรำคาญ

  “ดีจัง ข้าจะได้เจอหน้าท่านพ่อท่านแม่แล้ว” เด็กชายโผล่ร้องด้วยความดีใจ “พี่หวงทำอาชีพอะไรรึขอรับ” เมี่ยง จื้อเถาพยายามชวนร่างสูงคุย

   “พเนจร..” นัยน์ตาสีดำคมกริบหันขวับไปจ้องมองที่เด็กชาย เขาควบหย่งฟางให้เร็วขึ้นเพื่อที่จะได้ถึงเมืองตุนหวงไวๆ จะได้ตามหาพ่อแม่เด็กคนนี้และส่งคืน

   “พเนจร? คนเร่ร่อนน่ะหรอ”

  “เฮ้อ” ถอนหายใจเสียงดังก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย จะมาอยากรู้อาชีพของเขาทำไมกัน “แล้วทำไมเจ้าถึงพลัดหลงกับพ่อแม่หละ”

   หวงเส้าเทียนฟังเรื่องราวที่เด็กชายเล่าก็รู้สึกสงสารปนขบขัน พ่อแม่สมัยนี้ทำไมไม่ดูลูกดีๆ หากเป็นท่านพ่อกับท่านแม่ข้าคงไม่ได้ปล่อยข้าไว้เยี่ยงนี้

   เมื่อมาถึงเมืองตุนหวงพวกเขาต้องผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง ทหารยามสามนายเดินมาควบคุมเขา ก่อนจะตรวจสัมภาระในกระเป๋า

   “ผ่านได้” น้ำเสียงดุดันเอ่ยบอกหลังจากที่ตรวจสัมภาระเสร็จเรียบร้อย ทหารยามทั้งสามเปิดทางให้เขาเข้าไปภายในเมืองตุนหวง



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -19 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -19 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หน้ากากกระต่าย
กระบี่ปิงเหมยกุ้ย
เยี่ยอวี่เซิงฝาน
กระจกอี้เซียวไน่เหอ
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
ฝ่ามือพิษงูทวาร
ปราณทานตะวัน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x8
x1
x1
x2
x11
x10
x10
x10
x1
x50
x7
x20
x6
x30
x1962
x9999
x45
x126
x24
x3
x1
x4
x4
x8
x1
x8
x76
x5
x10
x30
x2
x5
x10
x27
x1
x11
x70
x2
x1
x4
x1
x5
x2551
x2600
x2596
x2245
x2500
x100
x15
x30
x83
x16
x2
x2
x9999
x100
x506
x9
x3
x1069
x190
x2084
x50
x1500
x1
x808
x2366
x1620
x2811
x2169
x2401
x2507
x248
x3950
x110
x5995
x20
x15
x100
x20
x15
x15
x6
x9999
x2449
x30
x20
x10
x44
x19
x786
x41
x2000
x1674
x7120
x9999
x273
x334
x1
x330
x2
x314
x32
x166
x7613
x1
x832
x9999
x730
x68
x7
x1
x3
x2921
x213
x2849
x10
x10
x30
x1
x9999
x1667
x231
x154
x1136
x113
x2
x17
x4
x6
x203
x174
x549
x349
x323
x717
x2
x9999
x9999
x1
x9999
x3
x51
x36
x2355
x6
x510
x16
x30
x248
x12
x79
x160
x11
x10
x7
x2
x537
x175
x2
x1935
x9
x9
x672
x348
x24
x88
x13
x34
x15
x7
x35
x138
x733
x13
x4
x47
x464
x4609
x10
x6573
x325
x14
x17
x240
x9999
x472
x9
x15
x38
x15
x2906
x9
x7
x84
x1143
x9999
x200
x2510
x3804
x695
x6007
x9999
x638
x518
x3485
x9999
x6602
x9892
x97
x6221
x7301
x189
x36
x1
x100
x6
x1231
x1572
x1728
x96
x150
x17
x8125
x9999
x7644
x498
x828
x1041
x75
x9999
x2947
x1957
x9999
x9999
x5506
x9999
x2372
x2477
x9958
x1889
x255
x2983
x1312
x9999
x2645
x2280
x1548
x3448
x59
x3643
x907
x260
x766
x2327
x72
x690
x9792
x2937
x141
x3025
x8544
x679
x2505
x1122
x8104
x4078
x734
x1
โพสต์ 2018-9-16 14:43:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย TangXinJian เมื่อ 2018-9-16 14:45

(ถึงเมืองตุนหวง)

บทนำ
การหลบหนีของชายบาป (ส่วนที่ 5)
ณ ด่านตรวจคนเข้าเมือง(ตุนหวง)

อากาศอบอ้าวเปรียบดั่งไฟแผดเผา หยาดเหงื่อไหลรินเพราะความร้อนจากแสงแดดที่ส่องลงมาจากฟ้า
ทหารตรวจคนเข้าเมืองอย่างแข็งขัน รอบครอบและละเอียดถี่ถ้วน
ทหารเหล่านั้นใช้เวลาตรวจสอบไปมากสำหรับหนึ่งคน เพราะงั้นจึงไม่แปลกที่เหล่าพ่อค้า
และนักเดินทางคนอื่นๆซึ่งรอต่อแถวรออยู่จะบ่นซุบซิบนินทา หรือถึงขั้นด่าทอความล่าช้าที่ตนนั้นจ้องมาอดทนรอ
สำหรับซึ่นเจี้ยนแล้วนั้น เขาเองก็ไม่สบอารมณ์กับการรอคอยเช่นกัน
หากแต่เขาเลือกที่จะหุบปากตนเองให้สนิท แล้วรอคอยโดยมีอาหยู่ซึ่งถูกเขาจูงอยู่รอเป็นเพื่อน

จากยามอู่กว่าทหารจะไล่ลำดับตรวจคนเข้าเมืองมาถึงซึ่นเจี้ยน
ก็เกือบจะล่วงเลยเข้าสู่ยามเซินแล้ว ทหารร่างสูงใหญ่ตัวดำคลํ้าแดดจ้องมองมายังซึ่นเจี้ยน
ก่อนที่จะสั่งให้เขาเอาสัมภาระที่นำมามาให้ตรวจสอบ
“สัมภาระ และกระบี่”
“........”

ซึ่นเจี้ยนไม่ตอบอะไร ชายหนุ่มเพียงแค่ทำตามคำสั่งของทหารผู้นั้น
เขาหยิบสัมภาระที่ติดอยู่กับอานของอาหยู่ลงมาแล้วยืนให้ทางทหารของด่านตรวจค้นตรวจสอบ
รวมถึงส่งมอบกระบี่ของตนให้ทหารนายนั้นตรวจด้วยเช่นกัน

เมื่อทุกอย่างดูปกติดี ซึ่นเจี้ยนก็ได้รับการอนุมัติให้เข้าสู่ภายในเมืองตุนหวงแห่งนี้
ทว่ายามนี้ก็เข้าสู่ยามโหย่วเสียแล้ว ดูท่าเขาคงต้องหาโรงเตี้ยมสำหรับพักผ่อนในคืนนี้


@admin




ต้องการอะไรจากข้า?
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
ขวานต้วนหยู้ว
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียดำเทวะ
คัมภีร์ละติน
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x12
x120
x76
x106
x15
x1
x102
x135
x8000
x8000
x8
x1
x10
x10
x1
x7
x4
x23
x90
x40
x30
x28
x900
x21
x150
x75
x4
x125
x4
x140
x29
x3
x4
x9999
x3553
x25
x11
x7
x30
x5
x20
x2000
x45
x20
x1000
x32
x160
x4
x9
x20
x1
x7
x3
x120
x1
x90
x6
x12
x180
x5
x35
x105
x82
x80
x90
x17
x45
x35
x8
x5
x120
x1500
x120
x6
x4
x5
x5
x16
x135
x6
x137
x72
x9
x172
x4
x62
x200
x9999
x46
x18
x146
x57
x108
x4