ดู: 604|ตอบกลับ: 26

{ เมืองตุนหวง } โรงเตี้ยมไป๋เพ่ยเพ่ย

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-6-16 23:15:52 |โหมดอ่าน









โรงเตี้ยมไป๋เพ่ยเพ่ย
♦เมืองตุนหวง♦




โรงเตี้ยมไป่เพ่ยเพ่ย 

 เป็นโรงเตี้ยมที่ตั้งอยู่ในตุนหวงคอยบริการนักเดินทางและพ่อค้าจากนอกด่าน ที่เดินทางมาแวะพักที่เมืองแห่งนี้ 

ที่นี่มีบริการ ห้องพัก อาหาร สุรา รวมถึงการระบำต่างจากนางรำของโรงเตี้ยมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของที่นี่ 

โดยที่ตั้งของโรงเตี๊ยมนั้น ณ ตอนนี้ไม่ได้ตั้งอยู่ในเมือง แต่ตั้งอยู่ที่แทบชายเมือง ตรงเนินหินที่มีลำธารไหลผ่าน




ชื่อกิจการ: โรงเตี้ยมไป๋เพ่ยเพ่ย 

เจ้าของกิจการ: หม่า หวงหลง 

ประเภทร้าน: บริการอาหาร, สุรา-น้ำชา, ห้องพัก, ตกกลางคืนมี การฟ้อนรำ และ เสียงดนตรี ทั่วไป เวลาเปิด-ปิดร้าน: 24 ชม. 

ประทับตรา: ผู้ว่าเมืองตุนหวง





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

120

กระทู้

1300

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
225510
เงินตำลึง
705101
ชื่อเสียง
57250
ความหิว
2546

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5120
ความชั่ว
535
ความโหด
1813
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-6-16 23:37:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-6-19 13:18

พาร์ท 6 - ถ้ำมหัศจรรย์
[แวะทานข้าวและบทเพลงในนิมิต]




    “หิวแล้วว ไปหาโรงเตี้ยมพักสั่งอะไรกินกันเถอะ” เสียงของจางฝูที่ร้องขึ้นมาเรียกให้อีกสองคนที่กำลังเอาของที่ซื้อมาจากย่านการค้าใส่หลังรถนั้นเงยหน้าขึ้นไม่มองร่างบางของหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่บนหลังของช้างเผือกตัวใหญ่ แม้ว่าระกว่างทางที่เดินเล่นอยู่ในย่านการค้านั้นเธอจะวื้อของกินเล่นที่วางขายมากินเล่นไม่ได้หยุดปากแต่ดุเหมือนว่าของเหล่านั้นจะไม่เพียงพอให้สตรีคนนี้อิ่มขึ้นได้เลยแม้สักนิด


     “เข้ากินถังหูลู่ไปสองไม้ ซาลาเปาอีกหนึ่งลูกเจ้ายังหิวอยู่อีกหรอแม่นางจาง”เจี๋ยเฟยเอ่ยถามก่อนจะใช้ตัวเบากระโดดขึ้นไปยืนบนหลังเฟยเทียนแล้วทรุดตัวลงนั่งที่ด้านหลังจางฝู


    “ก็ข้าหิวอ่ะ อากาศร้อนหงื่อออกไอ้ที่กินไปก็ย่อยหายละลายเป็นเหงื่อไปหมดแล้ว”จางฝูบ่นร่ายยาวออกจะตบลงไปบนหัวของเฟยเทียนเบาๆเพื่อให้มันเริ่มออกเดินเมื่อเห็นว่าซินอี๋นั้นเก็บของและปีนเข้าไปนั่งในรถเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ร่างสีขาวใหญ่ค่อยๆเริ่มออกเดินไปตามเส้นทางภายในด่านเพื่อตรงไปยังโรงเตี้ยมไป๋เพ่ยเพ่ยซึ่งเป็นโรงเตี้ยมเพียงแห่งเดียวในแคว้นเพื่อใช้พักผ่อนและเพื่อหาอาหารหนักใส่ท้องก่อนที่พวกเธอจะเริ่มเดินทางต่อไปยังด่านต่อไป


     “ตั้งแต่เห็นภาพหลอน เจ้ากินเยอะขึ้นรึเปล่าเนี่ย แม่นางจาง ระวังจะอ้วนนะ เอื้อ”


     โป้ก!!!


      สิ้นเสียเอ่ยของเจี๋ยเฟย พัดไม้ในมือของจางฝูนั้นก็ลอยเข้าไปกระแทกเต็มเบ้าหน้าของชาหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหลังเธอจนหงายหลังลงไปนอนหงาอยู่บนหลังช้าง พร้อมกับใบหน้าของจางฝูที่เหยียดยิ้มจนมุมปากประตุกหน่อยก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เเฝงไปด้วยโทสะอย่างมากทำเอาเจี๋ยเฟยนั้นแทบอยากจะก้มขอขมาร่างงบางตรงหน้าขึ้นมาตะหงิดๆ


     “อ้วนหรอ บ้านเจ้าไม่สอนเรื่องห้ามพูดเรื่องน้ำหนักต่อหน้าสตรีหรอเจี๋ยเฟย”


     “ข้าขออภัยแม่นางอย่างสูง ท่านนั้นผอมเพรียมหุ่นดีมิมีผู้ใดเกินเลยขอรับ”เจี๋ยเฟยยันตัวลุกขึ้นมาก่อนจะก้มเอาหน้าผากแนบหลังช้างกล่าวขอขมาอีกคนที่กำลังจะกลายร่างเป็นนางมารยกใหญ่ พร้อมกับร่างของช้างเผือกสีขาวสง่านั้นจะมาหยุดอยู่ที่หน้าโรงเตี้ยมแห่งหนึ่งซึ่งที่ป้ายหน้าโรงเตี้ยมนั้นเขียนด้วยตัวหนังสือตวัดสวยงามนามว่าโงเตี้ยมไป๋เพ่ยเพ่ย จากลักษณะโรงเตี้ยมแห่งนี้จัดว่าค่อนข้างที่จะใหญ่และมีการตกแต่งที่ดูหรูน่าเข้าไปใช้บริการและดูดเงินนักเดินทางอยู่มากโข


     “จะพักที่นี่หรอ แลดูแพงอยู่นะ”เจี๋ยเฟยเอ่ยแล้วมองทางเข้าโรงเตี้ยมเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองจางฝูที่จู่ๆก็กระโดดพรวดลงไปยืนที่พื้นเรียบร้อยแล้ว


     “ฝากเจ้าเอาเฟยเทียนไปเก็บคอกด้วยนะ ขอบใจมากเจี๋ยเฟย เจ้าสุภาพบุรุษมาก”จางฝูเอ่ยก่อนจะเดินอ้อมรถไปหาซินอี๋แล้วลากซินอี๋ที่กลายเป็นที่นอนพักชั่วคราวของฮุ่ยจือให้เดินตามตนเองเข้าไปในร้านทิ้งให้เจี๋ยเฟยยังคงนั่งเอ๋อกินอยู่บนหลังเฟยเทียนต่อไป


      แปร๊นนน(เอาไงเจียเจี๋ย)


      “อ่าไปพักเถอะไป”เจี่ยเฟยหันมองเฟยเทียนที่ร้องขึ้นมาแล้วพามันเดินไปยังคอกพักด้านหลังของโรงเตี้ยมแล้วจึงค่อยเดินอ้อมกลับเข้าไปในโรงเตี้ยมทีหลัง
      
      “เสี่ยวเออร์เอาข้าวสวยสามถ้วย หูฉลามน้ำแดง ปลาราดพริก กุ้งผัดพริก เต้าหู้ผัดกวางตุ้ง อืมแล้วก็ปลาย่างแบบไม่ตรงปรุงเครื่องเลยสองตัวไม่ต้องตัวใหญ่มาก แล้วก็เอาน้ำชากาหนึ่ง”จางฝูเอ่ยสั่งเบ็ดเสร็จเรียบร้อยก่อนจะดึงแขนซินอี๋ให้เดินตามไปนั่งยังโต๊ะติดริมหน้าต่างที่ว่างอยู่เพื่อรออาหารที่สั่งไปและรอเจี๋ยเฟยทันที


      “ปลาย่างแบบไม่ปรุง ทำไมถึงสั่งแบบนั้นละ มันจะอร่อยรึ”ซินอี๋เอ่ยถามขึ้นแล้วมองไปทางจางฝูอย่างสงสัยพร้อมกับอุ้มเอาฮุ่ยจือที่อยู่บนไหล่ตนลงมาวางที่หน้าตักแทน


     “ปลาย่างของเจ้าพวกนี้ต่างหาก”จางฝูเอ่ยต่อก่อนที่ลู่ฉีและลู่จิวจะเลื้อยออกมาจากชายแขนเสื้อขึ้นไปนอนขดชูคออยู่บนโต๊ะ แต่นับว่าดีที่โต๊ะที่พวกเธอนั่งอยู่ถัดไปทางด้านหลังและบริเวณนั้นก็ไม่ค่ออยมมีคนนั่งจึงไม่เกิดความแตกตื่นจากรอบข้างมากนัก


     “เป็นเช่นนั้นเอง แม่นางจากพอถึงอู๋เว่ยเราคงต้องแยกกันแล้ว เมื่อถึงที่นั้นรบกวนเจ้าพาข้าไปหาซื้อม้าสักตัวได้รึไม่”ซินอี๋เอ่ยถามขึ้นมา


      “ได้แน่นอน ว่าแต่เจ้าชอบสถานที่เที่ยวแบบไหนละข้าจะได้แนะนำได้ถูก”จางฝูเอ่ยถามขึ้นพรางลูบหัวเจ้าสองแสบที่เลื้อยเล่นกันไปมาอยู่บนโต๊ะอย่างสนุกสนาน ฮุ่ยจือที่ได้เห็นคงอิจฉาจึงกระพือปีกบินข้ามโต๊ะก่อนจะกระโดดไปนอนบนตักของจางฝูแทน


      “คงพวกสถานที่พวกผู้กล้าวีรชนละมั้ง”ซินอี๋เอ่ยตออบพรางยกมือเกาแก้มตนเองเล็กน้อยซึ่งคำตอบนั้นก็ไม่ได้ผิดคาดไปจากที่จางฝูคิดเท่าไหร่นัก


    “อืม ถ้าเป็นแนวๆนั้นใกล้ๆอู๋เว่ยมีสถานที่หนึ่งนะ เป็นศาลเจ้าเทพอาชา เจ้าไปดูนะ เจ้าน่าจะชอบที่นั้น”จางฝูเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้ซินอี๋ก่อนจะหันไปมองเจี๋ยเฟยที่เดินเข้าโรงเตี้ยมมาแล้วตรงมานั่งที่เก้าอี้ซึ่งเป็นเวลาพอดีกับที่อาหารถูกยกมาวางที่โต๊ะพอดิบพอดี


    “น่ากินเชียว สั่งเสียเยอะจะกินหมดไหมเนี่ย” เจี๋ยเฟยเอ่ยแล้วเลื่อนตะเกียบไปทางปลาย่างตัวหนึ่งที่วางอยู่ในจานก่อนจะโดนตะเกียบในมือของจางฝูนั้นตวัดปัดตะเกียบในมือเจี๋ยเฟยออก เรียกสายตายุ่งจากคนโดนขัดขวางให้เงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อย


     “ของเด็กๆข้า”จางฝูเอ่ยก่อนจะเลื่อนจานปลาย่างมาเเกะกางแล้ววางให้เจ้างูสองตัวของเธอกินแทน แล้วจึงค่อยหันกลับไปคีบเอาปลาราดพริกมากินชิ้นหนึ่ง


    “ที่หลังก้บอกกันก่อนสิ โธ่”เจี๋ยเฟยเอ่ยแล้วหันไปตักน้ำซุปหูฉลามน้ำแดงมาใส่ในชามแล้วคีบเนื้อปลาราดพริกมากิน


     “ก็เจ้าถามไหมละ”


    “เอาน่าทั้งสองคนกินเถอะ อาหารเย็นจะไม่อร่อนะ” ซินอี๋เอ่ยห้ามทัพก่อนจะเอื้อมมือไปคีบเอากุ้งผัดพริกขึ้นมากิน


     “ก็ได้เห็นแก่ท่านซินอี๋หรอกนะ”จางฝูเอ่ยแล้วคีบเต้าหู้ชิ้นหนึ่งขึ้นากินก่อนที่เธอจะได้พุยข้าวตามเข้าปากไปเสียงร้องเพลงของเด็กในด่านตุนหวงที่วิ่งเล่นผ่านไปก็ทำเอาจางฝูนั้นถึงกับชะงักตะเกียบไปเล็กน้อยแล้วจึงหันไปมองกลุ่มเด็กสามสี่คนที่วิ่งมาจะถึงข้างหน้าต่างที่เธอนั่งอยู่


    “ตระกูลขุนศึกสามรุ่น ขับขานตำนานควบอาชาพิชิตทุ่งหญ้า หนึ่งดรุณีดินแดนไกลโพ้น หนึ่งบุรุษองอาจดั่งมังกรขาว  ยอดเขาสูงตะหง่านบนแดนจักรพรรดิ” เสียงประสานของเด็กทั้งสี่ร้องขึ้นมาพร้อมกันก่อนที่จะพากันวิ่งเลี้ยวไปอีกซอยหนึ่งของถนน โดยทุกอย่าง ทุกถ้อยคำและทุกประโยคล้วนติดวนเวียนอยู่ในหัวของจางฝู


      ครืดด!!


      เสียงของเก้าอี้ที่เคลื่อนถอยหลังไปเพราะร่างที่ลุกขึ้นมายื่นอย่างกระทันหันเรียกให้สายตาของอีกสองคนที่กำลังนั่งทานข้าวกันอยู่นั้นหันไปมองจางฝูอย่างสงสัยแต่ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยถามอะไรจางฝูก็ชิงเอ่ยออกมาเสียก่อน


     “เดี๋ยวข้ามา” ว่าจบร่างบางของจางฝูก่อนออกวิ่งออกไปจากจากโรงเตี้ยมไล่ตามเด็กกลุ่มนั้นไปทันที ทิ้งให้อีกสองคนนั้นนั่งมองหน้ากันอยู่อย่างสงสัยกับท่าทีของอีกคนที่จู่ๆก็ลุกพรวดวิ่งออกไป


     “ไปไหนแล้วนะ” ขาทั้งสองข้างวิ่งไล่ตามเสียงร้องของกลุ่มเดินเข้ามาด้านในซอยๆหนึ่งและทั้งๆที่เธอไล่ตามเสียงพวกนั้นมาติดกลับพบว่ากลุ่มเด็กพวกนั้นได้หายไปเสียแล้วแม้แต่เสียงขับร้องประโยคของชายปริศนานั้นก็พลันเงียบหายไปเช่นกัน


     ร่างบางของจางฝูยังคงเดินตรงเข้าไปในซอยเพื่อไล่ตามหากลุ่มเด็กนั้นเพื่อที่จะเอ่ยถามถึงบทเพลงนั้นที่ร้องออะมาให้ได้ว่าพวกเขานั้นไปได้ยินมาจากที่ไหนแล้วมันเป็นบทเพลงเรื่องเล่าของผู้ใดกันและชายหนุ่มปริศนาที่เธอเจอนั้นเกี่ยวข้องยังไงกับบทเพลงบทนั้นกันแน่


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -39 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -39 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ม้าเทพอูซุน
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x40
x5
x215
x5
x221
x1
x1
x1
x50
x1
x1
x50
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x100
x100
x55
x1
x2
x15
x15
x2
x38
x2
x50
x5
x500
x8
x5
x120
x120
x120
x120
x10
x22
x165
x253
x15
x10
x146
x364
x1
x25
x308
x1
x106
x48
x66
x41
x120
x498
x113
x1
x30
x112
x166
x784
x2
x2
x208
x312
x160
x158
x1409
x1176
x150
x185
x27
x30
x17
x29
x16
x114
x801
x5
x1164
x10
x140
x1
x4
x11
x1
x2
x101
x206
x68
x2090
x6
x6
x101
x1
x26
x140
x400
x8
x150
x65
x500
x12
x2
x3
x140
x4
x40
x71
x2
x500
x146
x709
x400
x60
x95
x80
x7
x42
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x6
x4
x115
x65
x100
x1
x45
x1085
x4
x118
x14
x35
x2077
x102
x204
x5
x110
x4
x2
x696
x1575
x90
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x121
x514
x279
x530
x580
x659
x54
x34
x129
x352
x975
x209
x92
x81
x279
x310
x8
x60
x1
x3
x165
x141
x669
x503
x900
x660
x131
x2071
x2330
x521
x40
x3
x211
x24
x180
x1210
x20
x50
x444
x4346
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x377
x1

120

กระทู้

1300

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
225510
เงินตำลึง
705101
ชื่อเสียง
57250
ความหิว
2546

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5120
ความชั่ว
535
ความโหด
1813
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-6-16 23:47:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-6-19 13:23

พาร์ท 10
[กลับมาหาสามแสบ]


        หลังจากเดินมาได้ไม่นานพวกเจี๋ยเฟยก็มาถึงด้านหน้าประตูทางเข้าด่านตุนหวงจนได้ พวกทหารยามที่เฝ้าประตูทางเข้าเมื่อเห็นว่าผู้ที่มาใหม่ได้รับบาดเจ็บหนักก็รีบเปิดทางให้พวกเจี๋ยเฟยเข้าไปที่ด้านในด่านอย่างเร็ว จู๋เว่ยและเจี๋ยเฟยรีบมุ่มหน้าตรงไปที่โรงเตี้ยมที่พวกเขาเคยมาพักก่อนหน้านั้นทันที่ซึ่งระหว่างทางที่พวกเขาวิ่งผ่านบรรดาชาวบ้านก็พากันหันมามองกันเป็นการใหญ่เนื่องจากการเเต่งกายที่แปลกประหลาดของพวกเขานั้นเองแต่ในตอนนี้ทั้งสองไม่มีเวลาที่จะมาสนใจสายตาเหล่านั้นที่จ้องมองมาแล้วร่างของชายหนุ่มทั้งสองวิ่งตรงเข้าไปด้านในโรงเตี๋ยวโดยที่เจี๋ยเฟยนั้นเมื่อเข้ามาด้านในโรงเตี้ยมก็รีบปรี่ตรงไปหาเถ้าแก่ของโรงเตี้ยมทันที


     “เถ้าแก่พวกข้าเคยมาพักที่นี่ ก่อนหน้านีมีสตรีคนหนึ่งพูดสำเนียงซู่เล่ออยู่ที่นี่นางไปไหน นางยังอยู่ที่นี่รึไม่”เจี๋ยเฟยเอ่ยถามถึงซินอี๋เพื่อว่านางยังอาจจะรอพวกเขาอยู่ที่นี่ก็เป็นได้


      “ถ้าแม่นางคนนั้นนางไปนานแล้ว แต่นางจ่ายเงินไว้ก้อนหนึ่งให้ดูแลสัมภาระไว้หนึ่งปี ห้องของพวกท่านก็เลยยังอยู่เหมือนเดิมขอรับ”


      เมื่อได้ยินดังนั้นเจี๋ยเฟยที่อุ้มร่างของจางฝูอยู่ก็รีบเดินตรงไปยังห้องพักของพวกเขาทันทีโดยที่มีจู๋เว่ยนั้นเดินตามขึ้นไปด้วยติดๆ


     ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกร่างของบางอย่างก็พุ่งเข้าใส่เจี๋ยเฟยอย่างแรงจนร่างของชายหนุ่มเซไปด้านหลังด้วยความตกใจและแรงที่กระแทกเข้ามาเต็มๆหน้าก่อนที่ร่างที่พุ่งเข้าใส่นั้นจะบินลงไปเกาะที่ไหล่ของชายหนุ่มพร้อมกับถูใบหน้ามนกับแก้มเขาอย่างแรง


      ฮูกกก (กลับมากันแล้วหรอ ฮุ่ยๆคิดถึงมาก)


      “นั้นเอ่อ.... “จู๋เว่ยที่มองบรรดาสัตว์ที่อยู่หายในห้องอย่างตกใจก่อนจะหันไปมองเจี๋ยเฟย


      “เด็กแสบของจางฝูน่ะ” เจี่ยเฟยเอ่ยก่อนที่จะเดินอุ้มร่างของจางฝูไปวางลงที่เตียงอย่างเบามือก่อนจะหันมองลู่จิ่วกับลู่ฉีที่ค่อยๆเลื้อยมาคลอเคลียที่ข้างแก้มของเจ้านายสาวด้วยความคิดถึงเช่นเดียวกับกัยฮุ่ยจื่อที่บินลงจากไหล่เจี๋ยเฟยไปนอนซุกใกล้ๆร่างของจางฝู


      “พวกนี้คงคิดถึงนางมาก”


      “ไปเปลี่ยนชุดก่อนเถอะ จะไปไปตามหมอมาให้นางด้วย”เจี๋ยเฟยเอ่ยก่อนจะเดินหยิบสัมภาระของตัวเองที่ถูกคนของโรงเตี้ยมนั้นย้ายมาไว้รวมที่ห้องจางฝูโดยไม่ลืมที่จะหยิบชุดของตัวเองอีกชุดส่งให้จู๋เว่ยได้เปลี่ยน


       “ไม่ได้ใส่ชุดฮั่นฝูมานานแล้วนะ รู้สึกแปลกๆแฮะ เขิลๆอย่างไรก็ไม่รู้”จู๋เว่ยเอ่ยขณะที่กำลังมองตัวเองที่อยู่ในชุดอั่นฝูในกระจกก่อนจะหันไปมองเจี๋ยเฟย “ข้าว่าเจ้าอยู่เฝ้าจางฝูเถอะเจ้าเองก็ได้รับบาดเจ็บมาไม่น้อยไปกว่านาง ข้าจะไปตามหมอให้เอง”


     “เอาแบบนั้นหรอ”เจี๋ยเฟยเอ่ยขณะที่กำลังผู้ผ้าคาดเอวแล้วเงยหน้ามองจู๋เว่ยแล้วหันไปมองจางฝูที่นอนไม่ได้สติอยู่ที่เตียง  "ถ้าเจ้าไปอาจจะเร็วกว่าข้าไป ฝากด้วยนะ”


     “อือ”จู๋เว่ยพยักหน้ารับก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไปเพื่อไปตามหมอให้กับทั้งสองคนเพราะตามที่จางฝูเคยเล่าให้ฟังเจี่ยเฟยชอบหลงทางดีไม่ดีกว่าเขาจะพาหมอมาจางฝูคงได้เสียเลือดตายก่อนเป็นเเน่เพราะงั้นให้เขาไปตามหมอเองน่าจะเป็นการดีกว่า


     เจี๋ยเฟยมองจู๋เว่ยที่เดินออกไปจากห้องก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วหยิบเอาถังใส่น้ำพร้อมผ้าสะอาดเดินกลับมานั่งที่ข้างเตียง มือหน้าค่อยๆเอื้อมไปเเกะผ้าที่มัดห้ามเลือดเอาไว้พร้อมกับใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดบริเวณรอบๆแผลอย่างเบามือที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ โดยมีพวกเเสบทั้งสามนอนมองอยู่ใกล้ๆ


    “ขอโทษที่ช่วยดูเเลเจ้านายพวกเจ้าได้ไม่ดีนะจนนางต้องมาบาดเจ็บขนาดนี้นะ”ชายหนุ่มเอ่ยแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวเจ้าลู่จิวอย่างกล้ากลัวๆเพราะแม้ว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงของร่างบางที่นอนสลบอยู่บนเตียง แต่ยังไงเสียก็ยังเป็นงูและหวังว่ามันคงไม่โกรธที่เขาทำให้เจ้านายมันบาดเจ็บถึงขนาดนี้นะ


      ฟ่ออ(ท่านดูเเลเจ้านายข้าดีอยู่แล้ว) ลู่จิ่วเอียงหัวมองก่อนจะเลื้อยไปนอนขดข้างๆหมอนปล่อยให้เจี๋ยเฟยนั้นลงมือเช็ดทำความสะอาดแผลของเจ้านายมันต่อไป


      “อ่ะ อื้อ”จางฝูที่นอนอยู่ค่อยๆรู้สึกตัวก่อนที่จะหันไปมองรอบตัวแล้วก่อนจะพบกับเจี๋ยเฟยที่กำลังนั่งเช็ดแผลให้เธออยู่อย่างตั้งใจ “เราอยู่ไหน”


      “อยู่โรงเตี้ยม ตอนนี้จู๋เว่ยกำลังไปตามหมอมาให้ ซินอี๋นางจ่ายเงินให้ทางโรงเตี้ยมดูแล้วข้าวของรวมทั้งเจ้าพวกตัวแสบของเจ้าไว้ให้เพราะงั้นวางใจเถอะ”เจี๋ยเฟยเอ่ยอธิบายแล้วมองไปทางสามแสบที่นอนอยู่ข้างๆหญิงสาว


       “ระบมไปหมดทั้งตัวเลย ขอน้ำให้ข้ากินหน่อยได้ไหม”จางฝูเอ่ยเสียงเบาแล้วมองไปทางเจี๋ยเฟยซึ่งเขาก็พยักหน้าก่อนจะเดินไปรินน้ำจากกามาให้ด้วยความเต็มใจ


      “ค่อยๆดื่มนะ”เจี๋ยเฟยเอ่ยก่อนจะนั่งลงบนเตียงแล้วพยุงร่างบางนั้นให้ค่อยลุกขึ้นมาดื่มน้ำ ก่อนจะค่อยพยุงร่างนั้นให้นอนกลับลงไปเช่นเดิม “เจ็บมากเลยใช่ไหม”


       “ลองให้ข้าฟันเจ้าสักแผลสองแผลดูไหมละ”


       “ไม่ดีกว่า”


       “ขอบใจนะเจี๋ยเฟยที่ช่วยข้า”จางฝูเอ่ยพร้อมกับยิ้มบางๆให้อย่างอ่อนแรง


       “ข้าไม่ได้ทำอะไรสักนิด”ชายหนุ่มเอ่ยพรางยกมือขึ้นมาเกาแก้มแก้เขิลแล้วหันมองออกไปนอกหน้าต่าง “อีกไม่นานจู๋เว่ยก็คงจะกลับมาแล้ว เจ้าทนอีกนิดนะ ถ้าอยากได้อะไรก้บอกข้า”


       “อืม จริงสิเจี๋ยเฟย”เธอเอ่ยเรียกเจี๋ยเฟยเสียงเบาก่อนที่จะล้วงไปหยิบเอาเพชรที่ได้มาเมื่อตอนที่โดนมาร์คัสหลอกยื่นให้เจี๋ยเฟยจำนวณห้าเม็ด


       “ให้ข้าทำไม” เจี๋ยเฟยที่รับเพชรมาขมวดคิ้วมองร่างบนเตียงงงๆ


       “ติดตัวไว้ เพื่อเจ้าไปเดินเล่นแล้วหลงทางอีกจะได้มีเอาไว้แลกข้าวกินไง”จางฝูเอ่ยขึ้น ระหว่างที่เธอนอนเดี้ยงอยู่แบบนี้เธอไม่สามารถที่จะค่อยดูคอยไปไหนมาไหนกับชายหนุ่มได้ตลอดหากเดินๆอยู่แล้วหลงทางไปอีกอย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องห่วงว่าชายหนุ่มนี่จะอดตายจนไปนอนเป็นลมอยู่ที่ไหนอีก


       “อีกอย่างเจี๋ยเฟย เพชรนี่ได้มาก็เพราะเจ้าช่วยข้าอย่างน้อยมันก็ควรเป็นของเจ้าครึ่งหนึ่งไม่ใช่หรอ”


       “ขอบใจนะ แต่จนกว่าเจ้าจะหายจะไม่ไปเดินเล่นจนหลงทางหายไปไหนแน่”


       “ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะไม่หายไปจริงรึป่าว”เธอเอ่ยสั้นๆก่อนที่จะหลับตาลงไปก่อนจะหลับไปอีกครั้งเพราะร่างกายที่อ่อนแอลงไปทุกทีๆ


       “จะไปไหนได้ไงก็ข้าต้องรอเจ้าไปส่งข้าที่เฉิงตูนี่”

    (ให้เพชรเจี๋ยไป 5 เม็ด)

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -26 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -26 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ม้าเทพอูซุน
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x40
x5
x215
x5
x221
x1
x1
x1
x50
x1
x1
x50
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x100
x100
x55
x1
x2
x15
x15
x2
x38
x2
x50
x5
x500
x8
x5
x120
x120
x120
x120
x10
x22
x165
x253
x15
x10
x146
x364
x1
x25
x308
x1
x106
x48
x66
x41
x120
x498
x113
x1
x30
x112
x166
x784
x2
x2
x208
x312
x160
x158
x1409
x1176
x150
x185
x27
x30
x17
x29
x16
x114
x801
x5
x1164
x10
x140
x1
x4
x11
x1
x2
x101
x206
x68
x2090
x6
x6
x101
x1
x26
x140
x400
x8
x150
x65
x500
x12
x2
x3
x140
x4
x40
x71
x2
x500
x146
x709
x400
x60
x95
x80
x7
x42
x80
x3
x30
x3
x1
x3
x117
x2
x10
x6
x4
x115
x65
x100
x1
x45
x1085
x4
x118
x14
x35
x2077
x102
x204
x5
x110
x4
x2
x696
x1575
x90
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x28
x13
x478
x3
x563
x5
x1468
x121
x514
x279
x530
x580
x659
x54
x34
x129
x352
x975
x209
x92
x81
x279
x310
x8
x60
x1
x3
x165
x141
x669
x503
x900
x660
x131
x2071
x2330
x521
x40
x3
x211
x24
x180
x1210
x20
x50
x444
x4346
x960
x1490
x35
x20
x41
x81
x377
x1

120

กระทู้

1300

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
225510
เงินตำลึง
705101
ชื่อเสียง
57250
ความหิว
2546

ตราสำนักวังน้ำทิพย์ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV3)

คุณธรรม
5120
ความชั่ว
535
ความโหด
1813
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

เมิ่ง จื่อเหยา

ข้าไม่ได้เตี้ยบนหัวเจ้า
pet
โพสต์ 2018-6-17 01:40:32 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Zhangfu เมื่อ 2018-6-19 13:28

พาร์ท 10
[ปลอดภัย]

     ผ่านไปเกือบสี่ชั่วยามในที่สุดหมอก็มาถึงโรงเตี้ยมจนได้ ร่างของชายแก่ที่จู๋เว่ยพามาด้วยนั้นรีบตรงดิ่งเข้าไปดูอาการของจางฝูที่นอนอยู่บนเตียงอย่างเร่งรีบและภาพที่ทำให้หมดคนนั้นแทบตะลึงจนหัวใจจะหยุดเต้นคือ บาดแผลของแม่นางผู้นี้ช่างน่ากลัวยิ่งนักราวกับพึ่งผ่านศึกสงครามมาก็มิปาน และพอได้ลองจับชีพจรของนางก็ต้องหนักใจยิ่งขึ้นเมื่อชีพจรของแม่นางผู้นี้นั้นเต้นอ่อนลงไปทุกทีๆ


   “พวกเจ้าไปเตรียมน้ำ และเครื่องมือข้า เจ้าไปบดยาให้ข้า” ท่านหมอกหันไปเอ่ยคนที่ติดตามมาด้วยก่อนจะหันไปดูบาดแผลบริเวณสีข้างที่น่าจะเป็นบาดเเผลที่น่าเป็นห่วงที่สุดก่อน เขานำยาที่ให้ผู้ช่วยบดให้มาทาบริเวณรอบแผลเพื่อห้ามเลือดก่อนจะเริ่มลงมือทำการรักษาแผลของร่างบางบนเตียงต่อไปจนเวลาล่วงเลยมาเกือบสองชั่วยามการรักษาจึงเสร็จสิ้นลง


      “ดีที่มาทันหากช้ากว่านี้อีกเดียวเพื่อนเจ้าคงได้ไปสวรรค์”ท่านหมอหันมาเอ่ยกับพวกเจี๋ยเฟยที่นั่งเฝ้าอยู่ที่เก้าอี้ผ่ายในห้องที่มีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำเอ่ยของท่านหมอ “แต่ตอนนี้ก็ถือว่าปลอดภัยแล้วละนะ จะมีก็เพียงอาการไข้ที่อาจจะมีโผล่มาแทรกบ้าง พวกเจ้าต้องคอยดูเเลนางดีๆ”ท่านหมอเอ่ยต่อแล้วลุกขึ้นมาดูรักษาบาดแผลให้กับเจี๋ยเฟยเป็นรายต่อไปก่อนที่จะมอบยาลดไข้และยาสำหรับทาแผลให้กับจู๋เว่ยก่อนที่ท่านหมอจากขอตัวกลับไปทำงานต่อที่โรงหมอ


      “อย่างน้อยนางก็ไม่เป็นอะไรมากแล้ว”จู๋เว่ยเอ่ยก่อนจะเดินเอายาที่รับมาจากท่านหมอนั้นไปเก็บใส่ห่อผ้า


     “แต่ก็เกือบที่จะเสียนางไป”เจี๋ยเฟยเฟยเอ่ยออกมาเสียงเบาก่อนสัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่ไหล่จึงเงยหน้าขึ้นไปดูก่อนจะพบกับฮุ่ยจื่อที่บินมาเกาะและหลับอยู่บนไหล่เขานั้นเองมือหนามเอื้อมไปลูบหัวเจ้าฮุ่ยจื่อเบาๆก่อนจะหันไปมองจู๋เว่ยที่เดินกลับมานั่งที่โต๊ะแล้วรินชาส่งให้เขา


      “เอาน่าเจ้าอย่าคิดมากเลย ตอนนี้นางก็ปลอดภัยแล้วรอแค่นางฟื้นแล้วก็ให้นอนพักรักษาตัวไม่นานก็คงหายเป็นปกติ จางฝูน่ะไม่เป็นอะไรหรอกเชื่อข้าเถอะ”


       “ขอบใจเจ้าน่ะจู๋เว่ย ข้าว่าข้าไปเดินเล่นสูดอากาศเสียหน่อยดีกว่า”เจี๋ยเฟยเอ่ยแล้วยกถ้วยชามาดื่มรวดเดียวจนหมดแล้วยันตัวลุกขึ้นมายืน


       “ให้ข้าไปด้วยไหม”จู๋เว่ยเงยหน้ามองเจี๋ยเฟยที่หมุนตัวเดินไปที่ประตูก่อนจะหันมาเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้กับเขา


      “แค่เดินเล่นแถวๆนี้เอง ฮุ่ยจื่อก็ไปด้วยไม่หลงหรอก ถ้าหลงก้ให้ฮุ่ยจื่อพากลับมาไง”เจี๋ยเฟยเอ่ยก่อนจะเดินออกไปทิ้งให้จู๋เว่ยมองประตูที่ถูกปิดลงไปอยย่างเป็นห่วงนิด


      “ก็หวังว่าเจ้าจะไม่หลงไปไหนนานนะ”จู๋เว่ยถอยหายใจออกมาก่อนจะยกเก้าอี้เดินไปนั่งเฝ้าจางฝูที่ข้างเตียงโดยมีพวกลู่จิวและลู่ฉีที่นอนอยู่ข้างพากันชูคอขึ้นมามองก่อนจะค่อยเลื้อยข้ามตัวเจ้านายสาวมาสำรวจชายแปลกหน้าคนนี้ใกล้ๆ


       “ไงสวัสดีนะ ข้าจางจู๋เว่ยเป็นเอ่อ.. เป็นเพื่อนเเม่นางจางฝูของพวกเจ้า  อ่า.. ยินดีที่ได้รู้จักนะ”จู๋เว่ยยิ้มแห้งออกมาพรางมองเจ้างูเขียวที่เจี๋ยเฟยบอกว่าชื่อลู่จิวกำลังค่อยๆเลื้อยขึ้นแขนเขามาอย่างช้าๆโดยมีงูขาวที่ชื่อลู่ฉีทำเพียงขดตัวชูคอมองอยู่นิ่งๆ ‘รู้สึกเหมือนกำลังโดนจับผิดอยู่เลยแหะ’


     ฟ่ออ(เป็นเพื่อนเจ้านายแน่ๆใช่ไหม กลิ่นแย่มากเลย) ลู่จิวที่เลื้อยสำรวจไปรอบตัวจู๋เว่ยร้องออกมาเบาก่อนจะเลื้อยกลับลงไปที่เตียงแล้วโบกหางชี้ไปที่ประตูห้องน้ำ


      “เอ่อ อะไรหรอ เจ้าจะบอกอะไร”จู๋เว่ยมองท่าทางแปลกๆนั้นอย่างสงสัยกพรางหันไปมองทางที่หางของเจ้าลู่จิวชี้และพบว่าทางที่มันชี้เป็นทางไปยังห้องน้ำ เขาจึงได้บรรลุว่าสิ่งที่เจ้านี่ต้องการจะสื่อนั้นหมายถึงอะไร  “ห่ะ กลิ่นข้าแย่ขนาดนั้นเลยสินะ อืมงั้นฝากพวกเจ้าเฝ้าแม่นางจางฝูก่อนส่วนข้าคงต้องขอตัวไปอาบน้ำเสียหน่อย” ว่าจบร่างสูงก็รีบวิ่งปรี่เข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็วโดยมีสายยตาจากงทั้งสองคอยมองตามหลังไปติด


      ฟ่อออ(คนอะไรไม่สะอาดเลย)ลู่ฉีร้องออกมาก่อนจะเลื้อดไปนอนต่อที่ข้างหมอนส่วนลู่จิวนั้นเลื้อยปีนขึ้นไปบนขอบหน้าต่างแล้วมองลงไปก่อนจะพบร่างสูงของเจี๋ยเฟยที่เดินดุ่มๆไปทางตัวเมืองพร้อมด้วยฮุ่ยจือ


@Admin


แสดงความคิดเห็น

(จบเรื่องราว 3 - ได้รับความสัมพันธ์กับหลิน เจี๋ยเฟย หัวใจ 6 ดวง  โพสต์ 2018-6-17 10:14

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
เคล็ดวิชาวารีสิ้นขั้นสูง
หนามคู่เป่าเหลียน
ชุดวังน้ำทิพย์
ม้าเทพอูซุน
กงจักรไท่หยาง
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x4
x40
x5
x215
x5
x221
x1
x1
x1
x50
x1
x1
x50
x1
x1
x1
x1
x4
x25
x1
x1
x100
x100
x55
x1
x2
x15
x15
x2
x38
x2
x50
x5
x500
x8
x5
x120
x120
x120
x120
x10
x22
x165
x253
x15
x10
x146
x364
x1
x25
x308
x1
x106
x48
x66
x41
x120
x498
x113
x1
x30
x112
x166
x784
x2
x2
x208
x312
x160
x158
x1409
x1176
x150
x185
x27
x30
x17
x29
x16
x114
x801
x5