ดู: 144|ตอบกลับ: 6

{ เกาะกงด๋าว } ป่าภูมาไท

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-6-9 23:18:23 |โหมดอ่าน

ป่าภูมาไท


ป่าภูมาไท ตั้งอยู่บนเกาะกงด๋าว
เป็นป่าแห่งความอุดมสมบูรณ์
ความหลายหลายทางธรรมชาติ
สัตว์ป่านานาชนิด ทั้งสัตว์น้อยใหญ่
อย่างเช่น กระรอก นก จนไปถึงหมี
พืชพรรณที่มากมาย

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-4-30 21:14:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ใช้ชีวิตบนเกาะกงด๋าว วันที่ 3
เก็บของป่า "มันเทศ"

       ในคืนที่ดึกสงัด "บัว" ตัดสินใจเดินออกมาจากกระท่อมเล็ก ๆ ที่พระดาบสเนรมิตขึ้นมาพร้อมกับเจ้าหมีน้อยมูมูเพื่อนตัวใหม่ของเธอเพื่อเดินทางไปเก็บพืชผักในป่า แต่ในระหว่างทางที่เธอกำลังจะเดินมาถึงป่าภูมาไทนั้นเธอกลับฉุกคิดถึงอะไรบางอย่าง
       "เอ๊ะ มููมูฉันว่าเราลืมอะไรไปหรือเปล่านะ" หญิงสาวหันไปสบตากับเพื่อนตัวน้อยที่ร่วมเดินทางมากับเธอในครั้งนี้ด้วย มูมูส่งสายตางุนงงให้กับเธอราวกับว่ามันก็คิดไม่ออกเช่นกันว่าเธอกำลังลืมอะไร หญิงสาวใช้เวลายืนทบทวนอยู่เล็กน้อยก็พลันนึกได้ว่า สิ่งที่เธอลืมก็คือ !
       "ตะกร้า! ใช่แล้วหล่ะมูมู ฉันลืมตะกร้าไว้ที่กระท่อมนี่เอง เฮ้อออ ทำไมแย่แบบนี้จะมาเก็บผักทั้งทีไม่เอาตะกร้ามาได้ไง" บัวก้มหน้าก้มตาบ่นกับตัวเองพลางส่งสายตาให้หมีขาวตัวน้อยเป็นเชิงขอโทษ
       "เพื่อเป็นการไถ่โทษ รอบนี้ฉันจะเป็นคนอุ้มเจ้าเองนะ เจ้าจะได้ไม่เหนื่อย" หญิงสาวกล่าวกับหมีน้อยก่อนที่มันจะพยักหน้าอย่างดีใจและอ้าแขนรอให้เธออุ้มราวกับเด็กน้อย หญิงสาวเดินกลับไปตามเส้นทางเดิมอีกครั้งเพื่อไปเอาตะกร้าสำหรับใส่พืชผักที่เธอลืมไว้ที่กระท่อม เส้นทางที่เธอเดินผ่านเต็มไปด้วยต้นไม้ขึ้นระเกะระกะมากมาย จะย่างกรายผ่านทางแต่ละทีช่างยากลำบาก ความลำบากนี้ทำให้เธอหวนนึกถึงอดีตที่ตนเคยได้เผชิญหน้าไปพร้อมกับเหล่าพี่น้องชาวไททุกคนที่ป่าซีตุง ป่าแห่งนั้นเป็นป่าที่อันตรายเป็นอย่างมากเพราะเส้นทางที่เหล่านักสู้ย่างกรายผ่านเต็มไปด้วยเหล่าอสรพิษมากมาย หากแต่ในตอนนั้นเธอกลับไม่รู้สึกเกรงกลัวอันตรายใด ๆ เลย เพราะมีพี่กล้าคอยนำทางและดูแลเธออย่างไม่คลาดสายตา แต่มาในวันนี้ไม่มีพี่สายผู้แสนดีคอยระแวดระวังภัยให้เธออีกแล้ว มีเพียงสองมือแลสองเท้าของเธอเท่านั้นที่ต้องดูแลตัวเองให้มีชีวิตอยู่รอดและกลับไปหาพ่อแม่ พี่ชาย และพี่น้องชาวไททุกคนให้ได้ ในระหว่างที่คิดหวนถึงอดีตอยู่นั้น สองเท้าของเธอก็มาหยุดอยู่ที่หน้ากระท่อมเล็ก ๆ เสียแล้ว เมื่อเป็นดังนั้นเธอจึงจำเป็นต้องหยุดความคิดและวางเจ้าหมีน้อยลงเพื่อไปเอาตะกร้าที่อยู่ในกระท่อม
       "รอฉันตรงนี้ประเดี๋ยวนะมูมู ฉันไปเอาตะกร้าก่อนแล้วจะรีบออกมา" หมีน้อยพยักหน้าให้เธอเป็นเชิงรับทราบ ก่อนที่เธอจะหายตัวเข้าไปในกระท่อมเพื่อหยิบสิ่งของที่เธอต้องการ
       "เรียบร้อยแล้วจ้ะมูมู เรากลับไปที่ป่าไปหามันเทศกันเถอะ แต่ว่ามูมูจ๋าา รอบนี้เจ้าคงต้องเดินเองแล้วนะ ฉันชักจะปวดแขนแล้วสิ ถ้าฉันแบกเจ้ากลับไปที่ป่าอีกรอบ เกรงว่าฉันจะไม่มีแรงขุดมันเอาได้หนาา" หญิงสาวย่อตัวลงกล่าวกับเพื่อนตัวน้อยอย่างรู้สึกผิด ใบหน้าของมันหงอยลงไปเล็กน้อยแต่เธอคิดว่ามันคงจะไม่ได้โกรธเธอสักเท่าไรนัก เจ้าหมีน้อยได้แต่ก้มหน้าเดินนำทางไปก่อนที่เธอจะได้กล่าวสิ่งใดอีก
       "เฮ้ออ ฉันทำเจ้าตัวน้อยงอนเสียแล้วหรือนี่ เอาเถอะะ แล้วฉันจะแบ่งมันเทศให้กินะมูมู" หญิงสาวตะโกนไปหาเพื่อนตัวน้อยก่อนที่จะวิ่งหอบของพะลุงพะลังตามไป เมื่อทั้งคู่เดินทางมาถึงป่าภูมาไทแล้ว หญิงสาวก็เริ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากต้นมันเทศ
       "มูมู เจ้าได้กลิ่นอะไรไหม" หญิงสาวหันไปถามเพื่อนร่วมทางที่มาด้วย หากแต่มันยังคงเชิดหน้าใส่ไม่สนใจคำถามและไม่ใส่ใจที่จะตอบ
       "โถ่ มูมู อย่างอนฉันหน่อยเลย ฉันไม่ได้ตั้งใจ คราวหน้าคราวหลังฉันจะไม่ลืมอีกแล้วจ้ะ ฉันสัญญา" บัวก้มตัวลงลูบหัวเจ้าหมีขาวตัวน้อยอย่างเบามือเป็นเชิงขอโทษแลให้สัญญาในสิ่งที่เธอได้พูดไป ในครั้งนี้มันหันกลับมาส่งสายตาแป๋วให้เธอ สายตาแบบนี้เธอให้เธอรู้ว่ามันหายโกรธแล้วเป็นแน่แท้
       "เอาหล่ะ ถ้าเจ้าหายโกรธฉันแล้ว เราไปตามหามันในป่ากันเถอะ ฉันเริ่มได้กลิ่นหน่อย ๆ แล้วหล่ะ" หญิงสาวจับตะกร้าที่สะพายอยู่ให้เข้าที่มากยิ่งขึ้น ก่อนจะเริ่มออกเดินไปตามเส้นทางที่ส่องสว่างด้วยแสงจันทร์แลเป็นเส้นทางที่เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นมันเทศ หญิงสาวเดินลัดเลาะสำรวจเส้นทางไปเรื่อย ๆ จนกลิ่นของพืชที่เธอกำลังตามหาเริ่มแรงขึ้นจนทำให้เธอรู้สึกว่าความจริงเริ่มเข้ามาใกล้ทุกทีแล้ว อีกไม่นานเธอคงจะได้พบเจอกับหัวมันเทศที่อยู่ในป่าแห่งนี้เป็นแน่ หากจะว่าไปตามความจริงมันเทศเธอก็มีโอกาสได้กินอยู่บ้างตามที่แม่พุดเคยทำให้กินเป็นของหวานหลังมื้ออาหาร แต่การที่ต้องมาเดินป่าแลตามหาหัวมันเทศสด ๆ ด้วยตนเองนั้นก็ยังไม่เคยได้ทำมาก่อน การเดินป่าตามล่าหามันเทศในครั้งนี้ถือเป็นประสบการณ์ครั้งแรกของเธอเลยก็ว่าได้ บัวเดินนำหมีน้อยออกมาเรื่อย ๆ จนในที่สุดเธอก็พบร่องรอยของต้นมันเทศ
       "มูมู มูมู มาดูนี่เร็วเข้าาา เจ้าว่ามันใช่ต้นมันเทศหรือไม่" หญิงสาวร้องเลี้ยงเพื่อนร่วมทางด้วยความดีใจเมื่อตนเองได้พบเจอกับเถาของต้นมันเทศจำนวนมากที่เลื้อยไปตามหน้าดิน หญิงสาวก้มตัวลงดมที่บริเวณเถาดังกล่าวเพื่อพิสูจน์กลิ่นอีกครั้ง และพบว่ามันคือเถาของต้นมันเทศจริง ๆ สองมือเล็ก ๆ ค่อย ๆ ลงมือขุดเอาหัวมันเทศขึ้นมาอย่างเบามือ โดยมีหมีขาวตัวน้อยนั่งให้กำลังใจอยู่ไม่ห่าง เธอคิดว่าเหตุที่มูมูไม่ยอมมาช่วยขุดคงเป็นเพราะเกรงว่าตนจะเผลอใช้อุ้งเท้าทำลายพืชผักจนเสียหายไปหมด หญิงสาวไม่ได้ว่าอะไรกับการกระทำของมูมูและยังคงทำหน้าที่ขุดมันต่อไปจนได้จำนวนเพียงสำหรับการทำอาหารแลถวายให้กับพระดาบส
       "เอาหล่ะ ชั้นว่าเท่านี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วหล่ะมูมู เรากลับบ้านกันเถอะ ดึกมากแล้วเดี๋ยวจะอันตราย" หญิงสาวกล่าวกับสหายของเธอก่อนดึงตะกร้ามาสะพายไว้ที่หลังดังเดิม แล้วจึงเดินออกจากป่าไปมุ่งหน้ากลับกระท่อมถื่นอาศัยของเธอ
       @Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -21 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -21 + 7

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูล้ำค่า
หลี่ซื่อชุนชิว
หมีศึก
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
มวยไทพื้นฐาน
กราดิอุส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x19
x9
x207
x30
x5
x157
x115
x9
x15
x5
x50
x1
x40
x40
x10
x30
x1
x10
x50
x85
x100
x100
x100
x100
x100
x300
x100
x100
x1
x200
x15
x144
x5
x8
x24
x9
x2
x29
x98
x4000
x10
x110
x20
x1
x15
x100
x10
x49
x100
x9
x1
x1
x45
x8
x12
x99
x30
x5
x10
x52
x58
x58
x29
x28
x18
x95
x1
โพสต์ 2019-6-11 22:48:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ตัดไม้วันที่ 1

เก็บของป่า "เผือก"

       ยามราตรีกาลเข้ามาเยือนสาวน้อยแห่งหมู่บ้านกบฏชาวไทนามว่า "บัว" ได้ตกลงปลงใจกับสหายตัวน้อยของเธอนามว่า "มูมู" ถึงภารกิจที่เธอต้องกระทำและดำเนินการหลังการบำเพ็ญเพียรเสร็จสิ้นลง นั่นคือ การตัดต้นไม้เป็นเวลา 7 วันนั่นเอง ถึงแม้สหายผู้ร่วมทางของเธอจะแอบขี้เกียจไม่อยากเคลื่อนไหวร่างกายอันอ้วนท้วนสมบูรณ์ออกมากับเธอในยามวิกาลเท่าไรนัก แต่อย่างน้อย ๆ มันก็ยังวิ่งตามเธอออกมาหลังจากที่ประตูกระท่อมเล็ก ๆ กำลังจะปิดตัวลง

       "ขอบใจน้าาามูมูที่ไม่ทอดทิ้งให้ฉันออกมาตัดไม้ยามกลางค่ำกลางคืนเพียงคนเดียว" หญิงสาวส่งเสียงตามหลังไปหาสหายสนิทของเธอที่เดินรุดนำหน้าไปแล้วเล็กน้อย เจ้าหมีน้อยมูมูหันมามองหน้าเธอเพียงเล็กน้อยเป็นเชิงรับคำขอบคุณจากนั้นจึงหันไปทางด้านหน้าอีกครั้งแล้วมุ่งเดินทางไปหาต้นไม้ต้นใหญ่ ๆ ที่จะให้บัวได้ลงมือตัด

       "นี่เรากำลังพามูมูมาลำบากหรือเปล่าเนี่ยยยยย" เธอได้แต่แอบคิดอยู่ภายในใจแต่เพียงผู้เดียวว่าเจ้าหมีเพื่อนยากของเธอคงไม่นึกตำหนิเธอในใจหรอกนะที่ชอบชักชวนให้ออกมาทำอะไรยามดึกดื่นแบบนี้ ถ้าหากจะว่าตามความเป็นจริงนั้นให้ออกมาตัดไม้ยามกลางวันก็คงได้อยู่ แต่เกรงว่าด้วยอากาศที่ร้อนระอุจะทำให้เธอเป็นลมเป็นแล้งก่อนที่จะตัดต้นไม้เสร็จนี่สิ มายามฟ้ามืดแบบนี้แหละดีแล้ว อากาศปลอดโปร่งลมก็พัดเย็นสบาย เพิ่มเรี่ยวแรงในการตัดต้นไม้ให้เธอได้มากโขเลย ว่าแล้วหญิงสาวก็เอื้อมมือที่ว่างอยู่อีกข้างคลี่ผ้าคลุมไหล่ผืนเล็ก ๆ ที่พาดแขนอยู่มาคลุมร่างกายเพื่อไม่ให้ไอความเย็นสัมผัสกับร่างกายมากจนเกินไปเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้

       สองเท้าค่อย ๆ ก้าวเดินลึกเข้าไปในป่าเรื่อย ๆ ผ่านต้นไม้ต้นแล้วต้นเล่าก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเป็นต้นที่ควรค่าแก่การลงมือเสียที จนในที่สุด "มูมู" สหายร่วมทางก็ได้ไปหยุดอยู่ที่หน้าต้นไม้ต้นหนึ่ง รอบวงไม่ใหญ่มากนัก แต่สูงใช้ได้เลยทีเดียว อืม.... ต้นนี้แหละไม่ใหญ่โตเกินความสามารถของเธอมากนัก

       "ก่อนลงมือตัดฉันขอดูให้เต็มตาก่อนเถอะว่านี่มันต้นอะไรกัน" หญิงสาวนึกคิดภายในใจพลางเดินวนสำรวจรอบ ๆ ต้นไม้อยู่ครู่หนึ่ง ลักษณะเป็นไม้ยืนต้นผลัดใบ ลำต้นตรง สีเขียวอมแดง เปลือกเรียบ สีเทาอมแดง ตกสะเก็ดออกเป็นแผ่นกลมบางๆ รอบลำต้นเมื่อสับเปลือกทิ้งไว้จะได้ชันสีแดง ยอดอ่อนมีขนสีเหลืองปกคลุม ตรงใบ เป็นช่อแบบขนนกสองชั้น ปลายใบแหลมมน ดอกสีเหลือง ขนาดเล็กขึ้นอัดกันแน่นบนช่อกลมเดี่ยวๆ มีผลเป็นฝักแบน รูปขอบขนานเรียวและโค้งงอมีส่วนปลาย ฝักก็ค่อนข้างแข็งหน่อยแฮะมีสีน้ำตาลอมเทาเสียด้วย ไม่รอช้าหญิงสาวใช้ขวานที่พกติดตัวมาด้วยสับเข้าไปที่เนื้อไม้ แต่ไม่ได้เต็มแรงมากนักเนื่องจากเธอเพียงแค่ต้องการทำให้แน่ใจว่าต้นไม้ที่เธอกำลังสำรวจอยู่นั้นเป็นต้นไม้ตามที่เธอคิดไว้จริง ๆ อ่า... ถ้าพิจารณาจากลักษณะเนื้อไม้ที่มีสีแดงเรื่อๆ และสีน้ำตาลอมแดง เห็นทีคงจะเป็น "ไม้แดง" เป็นแน่

        "เอาหล่ะ ฉันจะตัดไม้ต้นนี้นี่แหละมูมู ไม่เสียแรงเลยนะที่พาเจ้าออกมาด้วย เจ้ารู้ไหมว่าต้นไม้ที่เจ้าเลือกเนี่ยคือไม้แดงเลยนาาาา ประโยชน์มีมากมายเกินกว่าจะกล่าวอ้างทั้งเอาไปสร้างบ้านก็ได้ ที่บ้านของชาวไทเค้านิยมเอาไปทำเกวียนกัน แข็งแรงทนทานใช้ได้เลยหล่ะ เอ้า ไม่มัวยืนโม้ละ ฉันลงมือตัดเลยก็แล้วกันเดี๋ยวจะมืดค่ำไปมากกว่านี้" บัวมองที่ต้นไม้อีกครั้งก่อนที่จะหลับตาแลพนมมือขึ้นวางที่กลางอกนึกขอขมาเทวาอารักษ์ที่ทำหน้าที่ปกปักษ์รักษาคุ้มครองผืนป่านี้ในใจ

       "ลูกทำไปเพื่อให้บรรลุภารกิจการฝึกฝนขอท่านอย่าโกรธลูกเลยนะจ๊ะ" หญิงสาวทำได้เพียงชี้แจงจุดประสงค์ของการกระทำในครั้งนี้ในใจก่อนที่จะลืมตาขึ้นมา มือด้านที่ถนัดจับขวานที่อยู่ในมือด้วยความมั่นใจ จากนั้นจึงเงื้อหวานขึ้นแล้วฟาดฟันลงไปที่ต้นไม้อย่างเต็มแรง ครั้งที่หนึ่งยังคงไม่ประสบความสำเร็จเท่าไรนัก ทำได้แค่เพียงแค่ให้เกิดลอยถลอกขนาดปานกลางบนเนื้อไม้เท่านั้น หญิงสาวยังคงไม่ย่อท้อกับภารกิจด้านหน้าสองมือยังคงตั้งใจฟาดฟันปลายที่แหลมคมของด้ามขวานลงไปที่ต้นไม้ จากแค่ลอยถลอกปานกลางเริ่มลึกลงไปจนถึงแก่นไม้ และในที่สุดครั้งสุดท้ายเธอสามารถฟาดคมขวานลงไปจนถึงใจกลางไม้ได้สำเร็จ ต้นไม้ที่เธอลงมือฟาดฟันเริ่มเอนเอียงไปทางฝั่งใดฝั่งหนึ่งแล้ว โครม!!!! ไม้แดงที่เคยสูงชะลูดกลางหมู่แมกไม้นานาพันธุ์ได้ล้มลงไปต่อหน้าต่อตาของเธอ

       "เป็นอันว่าภารกิจสำเร็จ" เธอหยิบผ้าผืนเล็ก ๆ อีกหนึ่งผืนที่พกติดตัวมาด้วยขึ้นมาเช็ดปลายขวานอย่างประณีตและบรรจงก่อนที่จะชักชวนให้สหายเดินทางกลับกระท่อมเล็กด้วยกันเพื่อไปพักผ่อน

       "มูมูกลับบ้านของเรากัน ฉันว่าเจ้าคงจะง่วงนอนเต็มทีแล้วหล่ะ" บัวหันไปมองเจ้าหมีน้อยที่กำลังนอนขดอยู่ด้วยความเอ็นดูก่อนจะเอ่ยวาจาชักชวนร่างที่ขลุกอยู่ใกล้ ๆ กอไม้ให้กลับกระท่อมด้วยกัน ราวกับเสียงที่เธอเปล่งออกไปนั้นเป็นอากาศธาตุไปเสียแล้ว เจ้าหมีที่นอนอยู่ยังคงแน่นิ่งประหนึ่งว่าไม่ได้ยินคำชักชวนของเธอ

       "เฮ้ออ ไหน ๆ ฉันก็เป็นคนชวนเจ้าออกมาดึกดื่นทำลายเวลานอนของเจ้าแล้ว งั้นฉันจะทดแทนคืนให้ด้วยการพาเจ้ากลับไปนอนก็แล้วกัน" หญิงสาวจัดการนำผ้าคลุมไหล่มามัดไว้ที่เอวอย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้หลุดลากไปตามทาง จากนั้นจึงนำขวานที่อยู่ในมือใส่เข้าไปในตะกร้าที่สะพายติดตัวมาด้วย เมื่อเช็คดูความเรียบร้อยของอุปกรณ์ที่พกมาทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้ว เธอจึงได้ออกแรงเท่าที่เหลืออยู่ในขณะนั้นแบกเจ้าหมีน้อยที่กำลังหลับปุ๋ยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ปลายนิ้วทั้งห้าค่อย ๆ ลูบไปตามเส้นขนที่หนานุ่มของมันอย่างเบามือเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเพื่อนที่กำลังหลับอยู่

       บัวออกเดินทางอีกครั้งตามเส้นทางเดิมที่เธอได้เดินเข้ามาอย่างคุ้นชิน แต่แล้วฆานประสาทของเธอก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นของพืชชนิดหนึ่งที่คาดว่าจะอยู่ไม่ไกลจากที่ ๆ เธออยู่มากนัก สองเท้าเดินออกสำรวจไปตามทางที่จมูกได้กลิ่นจนมาพบ "ต้นเผือก" ไม่รอเช้าเธอรีบวางมูมูลงไว้ทางด้านข้างอย่างเบามือ และรีบปลดสายตะกร้าที่สะพายอยู่มาวางไว้ตรงหน้าเพื่อความสะดวกในการเก็บเผือก สองมือเริ่มออกแรงขุดอย่างชำนาญ ขุดไปเรื่อย ๆ จนได้ต้นเผือกมาเป็นจำนวนที่น่าพอใจแล้ว เธอจึงได้นำผลที่เก็บได้ทั้งหมดใส่ลงไปในตะกร้าและนำมันมาสะพายไว้ที่หลังอีกครั้ง ก่อนที่จะอุ้มหมีน้อยที่กำลังนอนหลับอยู่มาไว้ในอ้อมแขนและเดินทางกลับกระท่อมไปท่ามกลางหมู่ดาวที่ช่วยส่องแสงนำทางให้






           




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม +3 ความโหด โพสต์ 2019-6-12 00:32
(30) ได้รับเผือก 225  โพสต์ 2019-6-12 00:32
ฝึกตัดไม้ 1/7   โพสต์ 2019-6-12 00:31

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -86 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -86 + 7

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูล้ำค่า
หลี่ซื่อชุนชิว
หมีศึก
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
มวยไทพื้นฐาน
กราดิอุส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x19
x9
x207
x30
x5
x157
x115
x9
x15
x5
x50
x1
x40
x40
x10
x30
x1
x10
x50
x85
x100
x100
x100
x100
x100
x300
x100
x100
x1
x200
x15
x144
x5
x8
x24
x9
x2
x29
x98
x4000
x10
x110
x20
x1
x15
x100
x10
x49
x100
x9
x1
x1
x45
x8
x12
x99
x30
x5
x10
x52
x58
x58
x29
x28
x18
x95
x1
โพสต์ 2019-6-12 23:23:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Bua เมื่อ 2019-6-12 23:27

ตัดไม้วันที่ 2

เก็บของป่า "มะพร้าว"

       เมื่อตะวันลับขอบฟ้าสีทองสว่างผ่องอำไพที่เคยปรากฎชัดอยู่บนผืนนภาถูกบดบังไปตามกลีบเมฆกลีบเมฆาแลความมืดมนของรัตติกาลแห่งค่ำคืน การมาถึงของราตรีกาลในคืนนี้บ่งบอกให้เด็กสาวรู้ตัวว่าได้เวลาของการฝึกตัดไม้วันที่ 2 แล้ว "บัว" ไม่รอช้ารีบจัดแจงอุปกรณ์สำหรับการออกไปตัดไม้ให้พร้อมก่อนออกเดินทาง ทั้งตะกร้าสานใส่อุปกรณ์ ขวานที่ผ่านการลับให้คมมาอย่างดี รวมทั้งผ้าคลุมไหล่ผืนเดิมที่เธอชอบใช้สำหรับการปกป้องลมเย็น ๆ ที่จะเข้ามาปะทะร่างกายในยามค่ำคืน เมื่อหญิงสาวตรวจเช็คอุปกรณ์ทั้งหมดอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอจึงได้เดินไปปลุกหมีน้อยขี้เซาให้ออกมาเป็นเพื่อนร่วมทางของเธอด้วย โดยปกติต้องใช้เวลาอยู่มากโขในการดึงสติเพื่อนตัวน้อยให้ลุกขึ้นตื่นจากภวังค์แห่งความฝัน แต่เห็นทีวันนี้มันคงจะเริ่มชินเสียแล้ว เพียงแค่เธอเอื้อนเอ่ยวาจาเบา ๆ มันก็ลืมตาแป๋วลุกขึ้นเดินไปเดินมา แสดงถึงความพร้อมที่จะออกเดินทางไปกับเธอในทันที

       "วันนี้มูมูน่ารักเป็นพิเศษเลยน้าา" บัวเอ่ยชมเพื่อนสนิทอย่างพออกพอใจ พลางลูบไปตามไรขนของมันอย่างเบามือ

       "เพื่อตอบแทนความน่ารักในวันนี้ ฉันจะเล่านิทานสักเรื่องหนึ่งให้เจ้าฟังระหว่างการเดินทาง ดีหรือไม่" หญิงสาวหันไปถามคำถามกับเพื่อนตัวน้อยในขณะที่เดินทางออกมาไกลจากระท่อมเล็กเรื่อย ๆ ใบหน้าของเจ้าหมีน้อยพยักขึ้นลงอย่างชอบใจเป็นสัญลักษณ์ให้เธอเริ่มต้นการเล่านิทานในยามค่ำคืนนี้ได้

       "ตอนเด็ก ๆ เวลาฉันนอนไม่หลับแม่ชอบเล่านิทานให้ฉันฟัง ขอฉันนึกเรื่องที่ฉันชอบก่อนสักครู่นะ" ดรุณีร่างน้อยในชุดโจงกระเบนกล่าววาจากับสหายพลางนึกย้อนถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาเมื่อสมัยตนเองยังเยาว์วัย

       "อ๊ะะ ฉันนึกออกละ นิทานเรื่องนี้เป็นนิทานชาดกที่แม่ฉันชอบเล่าให้ฟัง เรื่องนี้มีชื่อว่าติปัลลัตถมิคชาดกหรือกวางน้อยใจเพชรนั่นเอง ฉันเริ่มเล่าเลยละกันนะ  ในอดีตกาล ณ ชายป่าใกล้กรุงราชคฤห์ มีกวางฝูงใหญ่ฝูงหนึ่งอาศัยอยู่ วันหนึ่งน้องสาวของพญากวาง นำลูกน้อยของตนเองมาฝากให้พญากวางช่วยสอนวิชา มฤคมายา อันเป็นวิชาที่ว่าด้วย การแสดงมายาเพื่อรักษาตัวรอด ลูกกวางน้อยตั้งใจเรียนเป็นอย่างดี พญากวางจึงเมตตา ถ่ายทอดวิชามฤคมายาให้จนหมดสิ้น

       อยู่มาวันหนึ่ง บังเอิญกวางน้อยไปติดบ่วงของนายพรานเข้า แต่ลูกกวางน้อยมีสติ มิได้เสียขวัญแต่อย่างใด กลับบอกให้เพื่อนๆ รีบหนีไปเสีย บรรดาเพื่อนๆ จึงรีบกลับไปแจ้งข่าวร้ายนี้แก่นางกวางผู้เป็นแม่ นางกวางตกใจมาก รีบวิ่งไปหาพญากวาง บอกว่าลูกของฉันติดบ่วงนายพรานเสียแล้ว “พี่สอนวิชาให้หลานจบแล้วหรือ?”
       พญากวางจึงปลอบนางกวางว่า บุตรชายของนางตั้งใจเรียนเป็นอย่างดีย่อมปลอดภัยแน่นอน ฝ่ายลูกกวางน้อย เมื่อติดบ่วงแล้วก็สำรวมสติมั่น นึกทบทวนวิชาที่ได้ร่ำเรียนมา จากพญามารผู้เป็นลุง แล้วทำมารยา ๖ ประการ กล่าวคือ แสร้งตะกุยดินให้เป็นฝุ่นอยู่ข้างหน้า แล้วเตะฝุ่นให้ฟุ้งกระจายดูราวกับว่า ได้ตะกุยจนเต็มแรงแล้ว จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนตะแคง เหยียดเท้าทั้งสี่ออกไปด้านข้าง เกร็งตัวแข็งทื่อเหมือนกับว่าตายมานานแล้ว สักพักหนึ่ง ฝูงแมลงวันพากันมาตอมอุจจาระปัสสาวะ ฝูงกาก็บินมาเกาะกิ่งไม้คอยทีอยู่ เมื่อนายพรานมาถึง เห็นลูกกวางนอนตัวพองขึ้นอืดอยู่ ก็เอานิ้วดีดท้องลูกกวาง ได้ยินเสียงดัง ปุ ปุ จึงหลงเข้าใจว่าลูกกวางน้อยตายจนขึ้นอืดแล้ว จึงรีบถอดบ่วงออกจากคอ ตั้งใจจะชำแหละเนื้อในที่นั้น ทันทีที่บ่วงหลุด ลูกกวางน้อยก็กระโจนหนีไป ด้วยความเร็วราวกับลมพัด กลับไปหามารดาและพญากวางผู้เป็นลุงทันที" เมื่อหญิงสาวเล่าจบจึงได้เหลือบมองสหายร่วมทางเล็กน้อย เพื่อสังเกตท่าที
       "ถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่ได้โต้ตอบออกมา แต่ฉันเชื่อว่าเจ้าเข้าใจในสิ่งที่ฉันเล่านะมูมู เรื่องนี้หน่ะสอนเราทั้งคู่ได้ดีมาก ๆ เลยหล่ะ วิชาความรู้ที่เราได้ร่ำเรียนไป เราไม่ควรทอดทิ้งเลยแม้แต่น้อย ควรหมั่นฝึกฝนและทบทวนให้แตกฉานอยู่เสมอ เพราะเมื่อใดก็ตามที่ถึงเวลาเราจะได้นำมันมาใช้ได้อย่างเกิดประโยชน์สูงสุด เข้าใจหรือไม่" บัวเอ่ยกับหมีน้อยอีกครั้งก่อนจะเริ่มมุ่งหน้าไปยังต้นไม้ที่หมายปองสำหรับการฝึกในวันนี้
       "เมื่อวานพวกเราตัดต้นแดงไปแล้ว วันนี้เป็นต้นประดู่ก็แล้วกันเนอะ เจ้าช่วยฉันตามหาทีเถิด ต้นประตู่หาไม่ยากมากนักถ้าสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าเป็นไม้ยืนต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่มีความสูงอยู่สักหน่อย ผิวเปลือกลำต้นมีสีดำหรือเทาลำต้นเป็นพูไม่กลม แตกกิ่งก้านสาขากว้าง มีเรือนยอดทึบแตกเป็นสะเก็ดร่องตื้นๆ ใบของมันเป็นช่อแตกออกจากปลายกิ่ง ลักษณะของใบเป็นรูปมนรีปลายใบแหลมโคนใบมน ขอบใบเรียบเป็นมันสีเขียว ส่วนดอกของมันจะออกเป็นช่อบริเวณโคนก้านใบหรือปลายกิ่ง ช่อดอกมีขนาดใหญ่ สีเหลือง แต่ดอกจะเล็กหน่อยนะมูมู แต่ฉันว่าหาไม่ยากนักหรอก เราค่อย ๆ เดินหาก็แล้วกัน" หลังจากการบรรยายลักษณะสิ้นสุดลงทั้งสองจึงได้ทำการแยกย้ายเพื่อไปตามหาต้นไม้ที่มีลักษณะดังกล่าว ใช้เวลาเพียงไม่นานหมีน้อยเพื่อนของเธอก็วิ่งกลับมาหาพลางกระตุกชายผ้าคลุมของเธอเบา ๆ เพื่อให้เดินตามมันไป
       "ว้าววว คุ้มค่าจริง ๆ ที่พาเจ้ามาด้วยมูมู เก่งมาก ไว้ฉันจะตบรางวัลให้อย่างงาม" เธอกล่าวกับสหายอย่างดีใจเมื่อเดินมาพบกับต้นไม้ที่ต้องการ เพื่อไม่ให้เวลาล่วงเลยไปนานมากเธอจึงเริ่มต้นจัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับการตัดต้นไม้ในคืนนี้ ขวานที่ผ่านการลับคมมาอย่างดีถูกหยิบขึ้นมาใช้งานอีกครั้ง ในวันนี้ที่มือของเธอมีอาการเจ็บเล็กน้อยเนื่องจากยังไม่เคยชินกับการใช้อุปกรณ์เท่าไรนัก หากแต่ความพยายามในการฝึกฝนก็ยังมีมากจนความเจ็บปวดไม่สามารถทำอะไรเธอได้ สองมือยังคงออกแรงฟันไปที่ต้นไม้ครั้งแล้วครั้งเล่า จนลำต้นของไม้ดังกล่าวเริ่มโงนเงนและล้มลงไปแน่นิ่งอยู่กับพื้นในที่สุด เป็นอันว่าภารกิจในวันที่สองของเธอจบสิ้นลงไปได้ด้วยดี หญิงสาวจัดเก็บอุปกรณ์ลงไปในตะกร้าให้เรียบร้อยอีกครั้งก่อนจะเริ่มต้นเดินทางออกไปค้นหาอะไรบางอย่างในป่าก่อนที่จะกลับกระท่อม
       "มูมู ตามฉันมาเร็ววว วันนี้ฉันมีอะไรบางอย่างจะให้เจ้าด้วยนะ" บัวเอ่ยก่อนจะรุดเดินนำหน้าออกไปตามกลิ่นหอมของมะพร้าวอ่อนที่ส่งกลิ่นโชยมาตามลมชักชวนให้เธอไปเก็บมันเสียที
       "เมื่อมีคำเชิญมาขนาดนี้แล้ว ไหนเลยจะปฏิเสธได้ลงคอ" หญิงสาวนึกคิดอยู่ในใจขณะที่แหงนหน้ามองต้นมะพร้าวที่สูงชะลูดตรงหน้าเธอ
       "ฝึกเป็นลิงสักวันหน่อยละกันนะไอ้บัวเอ้ยย" ลิงน้อยตัวใหม่ของป่าจับผ้าคลุมไหล่มาโพกไว้ที่หัวเพื่อไม่ให้ระเกะระกะขวางทางขณะที่เธอกำลังปีนเก็บมะพร้าว สองมือและสองเท้าจับเข้าที่ลำต้นมะพร้าวอย่างแน่นหนาก่อนที่จะค่อย ๆ คืบคลานขึ้นไปด้านบนทีละนิด ๆ จนมาถึงส่วนยอดในที่สุด มือที่เคยเจ็บเมื่อเห็นของกินตรงหน้าก็หาได้แสดงอาการเจ็บปวดออกมา หากแต่กลับแสดงความแข็งแกร่งในการดึงและกระตุกลูกมะพร้าวจำนวนมากให้หลุดร่วงลงมาที่พื้นเสียด้วย
       "มูมู เก็บมะพร้าวให้ฉันที อย่าให้หายนาาา เดี๋ยวฉันจะรีบลงไป" เมื่อเป้าหมายของเธอบรรลุตามวัตถุประสงค์แล้ว ลิงน้อยตัวใหม่แห่งป่าภูมาไทจึงได้ไต่ลงมาจากต้นมะพร้าวเพื่อตามเก็บผลงานที่ได้ทำเอาไว้
       "อ้ะ ฉันให้เจ้าลูกนึง" หญิงสาวเอ่ยขึ้นหลังจากที่มะพร้าวทุกลูกถูกหย่อนลงไปในตะกร้าสานเรียบร้อยแล้ว เธอหยิบมะพร้าวลูกใหญ่ขึ้นมาลูกหนึ่งพร้อมกับใช้ขวานสับเล็กน้อยเพื่อให้มีช่องสำหรับดื่มกินน้ำได้ ก่อนที่จะยื่นให้มูมูเพื่อเป็นการตอบแทนที่ออกมาเป็นเพื่อนและช่วยเธอตามหาต้นไม้ที่ต้องการในครั้งนี้ หมีน้อยยื่นขาหน้าออกมารับน้ำหวานพลางดื่มซดน้ำตรงหน้าอย่างชอบใจ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลามากจนเกินไปบัวจึงตัดสินใจอุ้มหมีน้อยที่กำลังมีความสุขอยู่กับน้ำมะพร้าวอ่อนตรงหน้ากลับกระท่อมเล็ก ๆ อันเป็นที่อยู่อาศัยไปด้วยกัน



      


แสดงความคิดเห็น

(21) ได้รับมะพร้าว 157 ลูก  โพสต์ 7 วันที่แล้ว
ฝึกตัดไม้ 2/7   โพสต์ 7 วันที่แล้ว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -142 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 35 -142 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูล้ำค่า
หลี่ซื่อชุนชิว
หมีศึก
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
มวยไทพื้นฐาน
กราดิอุส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x19
x9
x207
x30
x5
x157
x115
x9
x15
x5
x50
x1
x40
x40
x10
x30
x1
x10
x50
x85
x100
x100
x100
x100
x100
x300
x100
x100
x1
x200
x15
x144
x5
x8
x24
x9
x2
x29
x98
x4000
x10
x110
x20
x1
x15
x100
x10
x49
x100
x9
x1
x1
x45
x8
x12
x99
x30
x5
x10
x52
x58
x58
x29
x28
x18
x95
x1
โพสต์ 7 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Bua เมื่อ 2019-6-13 23:37

ตัดไม้วันที่ 3
เก็บสมุนไพร "หญ้าน้ำค้าง"
  แสงจันทร์ส่องกระทบลงหน้าเตียง      ดูคล้ายดั่งน้ำค้างแข็งอยู่บนพื้น
แหงนหน้ามองจันทร์สุกสว่าง                 ก้มหน้าหวนคำนึงถึงบ้านเกิด     
          หากจะว่าไปแล้วบทกวีอันล้ำค่านี้ช่างสื่อความหมายได้ตรงกับชีวิตความเป็นอยู่ของหญิงสาวหนึ่งในนักสู้แห่งหมู่บ้านกบฏชาวไทเสียจริง ความโดดเดี่ยวอ้างว้างที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ยังคงฝังรากลึกอยู่ภายในหัวใจของเธอ การใช้ชีวิตบนเกาะกงด๋าวที่ปราศจากผู้คนพลุกพล่านช่างสร้างบรรยากาศที่เงียบงันให้กับสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่บนเกาะแห่งนี้ได้ไม่น้อย สถานที่อันเงียบสงบที่มีนามว่า "เกาะกงด๋าว" เหมาะกับการเป็นที่พำนักพักพิงของเหล่านักพรตนักบวชผู้ถือศีลบำเพ็ญเพียรเป็นอย่างมาก หากแต่มันช่างไม่เหมาะกับหญิงสาวที่ชอบการจำนรรจาแลพบปะกับผู้คนมากหน้าหลายตาอย่าง "บัว" เลยแม้แต่น้อย ทุกวันนี้เธอสามารถใช้ชีวิตอยู่บนเกาะแห่งนี้ได้ก็เพราะมีปณิธานอันแรกกล้าที่จะฝึกฝนวิชาจากพระดาบสให้จบทุกกระบวนการคอยหล่อเลี้ยงหัวใจที่เหนื่อยล้าให้แข็งแกร่งขึ้นมาได้กอปรกับมีสหายตัวน้อยที่อยู่เป็นเพื่อนคลายเหงาและให้กำลังใจอยู่ไม่ห่างทำให้เธอสามารถใช้ชีวิตผ่านมาได้ในแต่ละวัน
       "เฮ้ออ อาการหนักแล้วไอ้บัวเอ้ยย ออกแรงตัดไม้แค่ไม่กี่วันก็ละเมอเพ้อภพเป็นคนแก่ไปเสียได้" หญิงสาวสะบัดศีรษะของตนเองเล็กน้อยราวกับว่าจะปัดไล่ความคิดเหล่านี้ให้หายออกไปจากตัวของเธอ
       "วันที่สามของการฝึกใช้พละกำลังแล้วสินะ อดทนเอาหน่อยเถิดอีกไม่นานก็จะสำเร็จแล้ว" สิ่งที่บัวสามารถทำได้ในตอนนี้คงเป็นเพียงการให้กำลังใจตัวเองทุกวัน ๆ เพื่อให้การฝึกฝนประสบความสำเร็จและผ่านพ้นไปได้ด้วยดี
       "ป้ะ ไปกันเถอะมูมู ออกไปตัดไม้กัน ตอนนี้ฉันเตรียมอุปกรณ์เรียบร้อยแล้ว หลังเจ้าตื่นเราก็จะออกไปกันเลย" นวลนุชน้อยผู้มีปณิธานแรงกล้าสะกิดปลุกหมีน้อยเบา ๆ เพื่อไม่ให้มันต้องตกใจ เจ้าลูกหมีเมื่อถูกมือเล็ก ๆ สะกิดเข้าก็รีบชันตัวลุกขึ้นสะบัดขนปัดไล่ความง่วงเหงาหาวนอนอย่างรวดเร็วราวกับรู้ตัวแล้วว่าจะต้องออกเดินทางในไม่ช้านี้
       ไม่นานสองสหายนักเดินทางก็พาตัวออกมาจากกระท่อมเล็ก ๆ อันเป็นถิ่นที่พักอาศัยที่พระดาบสเนรมิตขึ้นให้กับเหล่านักเดินทางได้มาหลับนอนแลพักผ่อนร่างกายจนได้ ระหว่างเดินทางเหล่าดวงดาวที่สุกสกาวทอแสงเปล่งประกายอยู่บนท้องฟ้าได้ชักชวนให้เธอหวนนึกถึงบทกวีอันโดดเดี่ยวนั้นอีกครั้ง หากแต่ในครั้งนี้เธอไม่ได้ใส่ใจกับมันมากนักเนื่องจากสติและสมาธิของเธอยังต้องจดจ้องแลให้ความสำคัญกับทิศทางที่จะเดินเข้าป่า เพราะเมื่อไรก็ตามที่เกิดพลาดพลั้งผลของมันย่อมทำให้เธอและสหายร่วมทางต้องตกระกำลำบากเป็นแน่
       เมื่อทั้งสองเริ่มเดินทางลึกเข้ามาภายในป่าภูมาไทแล้วพรสวรรค์ในการดมกลิ่นของเธอก็เริ่มทำงานทันที เห็นทีในวันนี้คงจะได้เก็บสมุนไพรก่อนไปตัดต้นไม้เสียแล้ว สองเท้าออกเดินทางตามกลิ่นอันหอมหวนที่ลอยละลิ่วมาตามลมไปเรื่อย ๆ เพื่อหวังที่จะได้พบเจอกับจุดมุ่งหมายที่ตนปรารถนา ระหว่างทางมือของเธอยังคงแหวกพุ่มกิ่งไม้น้อยใหญ่ที่เอียงเอนเข้าหากันสลับไปมาเป็นระยะ ๆ จนความรู้สึกของเธอเริ่มสัมผัสได้ว่าทั้งสองได้เดินเลยความหนาทึบของป่าไม้เข้ามาสู่ที่ที่โล่งแจ้งใจกลางป่าเสียแล้ว จากที่เดินสำรวจมาพืชที่ชอบขึ้นในที่โล่งและสามารถเติบโตได้ในเขตร้อนแห่งนี้ก็คงเป็นพืชอื่นใดไปไม่ได้นอกเสียจาก "หญ้าน้ำค้าง" เท่านั้น ตามความเชื่อของชาวบ้านแลตำรายาทั่ว ๆ ไปแล้วว่ากันว่าหญ้าน้ำค้างมีสรรพคุณหลายอย่าง อาทิต้นแบบสดของมันสามารถนำมาต้มน้ำดื่มเป็นยาบำรุงธาตุ ใบสด ต้มน้ำดื่มเป็นยาบำรุงหัวใจ ขับระดูสตรี ขับพยาธิ และแก้ตับอักเสบ หากได้นำกลับไปต้มเป็นยาให้หลวงตาดื่มกินคงจะดีไม่น้อย ว่าแล้วสองมือที่รู้งานก็เริ่มลงมือลงแรงขุดเจ้าหญ้าน้ำค้างขึ้นมาทีละต้น ๆ อย่างเบามือ จนได้ปริมาณที่มากเพียงพอสำหรับการใช้งานแล้ว เธอจึงค่อย ๆ บรรจงเก็บหญ้าเหล่านี้ลงไปในตะกร้าที่พกติดตัวมาด้วยจนครบทุกต้นไม่มีเหลือทิ้งแม้แต่ต้นเดียว
       "เอาหล่ะ ตอนนี้เราเก็บสมุนไพรเสร็จแล้ว เราไปตัดไม้กันต่อเถอะมูมู" บัวจัดตะกร้าที่สะพายติดอยู่ด้านหลังให้เข้าที่เข้าทางจนเรียบร้อยแล้วจึงเดินนำทางสหายตัวน้อยออกไปหาต้นไม้ที่จะลงมือตัดเพื่อฝึกฝนกำลังในวันนี้
       "อืม..... วันนี้ฉันไม่ได้คิดอยากตัดต้นอะไรเป็นพิเศษนะมูมู เพียงแต่คิดว่าวันนี้เส้นทางที่เราเดินมาหาเจ้าหญ้าน้ำค้างนี่ก็แอบรกมากอยู่ถ้ายังไงเราก็ตัดต้นไม้ที่ขึ้นขวางทางเดินตรงนี้ออกสักหน่อยก็แล้วกันเนอะ มาเก็บหญ้าน้ำค้างครั้งต่อไปจะได้ไม่ลำบากโดนกิ่งไม้โดนหนามเกี่ยวตัวให้บาดเจ็บหรือเกี่ยวจนเสื้อผ้าขาดรุ่ยเอาได้ เนอะ  ๆ ๆ" หญิงสาวเหลือบมองสหายร่วมทางเล็กน้อยเพื่อขอความคิดเห็น และสิ่งที่ได้กลับมาก็คือการพยักหน้าลงเล็กน้อยแบบขอไปที มันคงจะรู้สินะว่าเมื่อเธอคิดแลต้องการทำสิ่งใดแล้วก็ต้องทำสิ่งนั้นตามที่ได้คิดไว้จะมาห้ามหรือหยุดเป้าหมายของเธอนั้นเห็นทีจะเป็นเรื่องยากเสียแล้ว
       "เอ้า งั้นฉันเริ่มเลยละกัน เจ้านังรอตรงด้านหน้านี้นะมูมู ฉันจะเดินตัดต้นไม้ย้อนเข้าไปตามทางที่เราไปเก็บหญ้าน้ำค้าง เสร็จแล้วฉันจะเดินออกมาแล้วเราค่อยกลับไปพักผ่อนกัน ตกลงนะ" เด็กสาวกล่าวกับเพื่อนตัวน้อยอีกครั้งก่อนจะเดินหายเข้าไปในพงไพรที่มืดทึบ ขวานสุดคมที่ถูกพกติดตัวมาด้วยเริ่มทำงานอย่างคุ้นชิน มือข้างหนึ่งกำขวานอย่างแน่นหนา ส่วนอีกข้างจับกิ่งไม้น้อยใหญ่ที่ขวางทางให้อยู่ในท่าที่ถนัด จากนั้นจึงลงมือสับไปทีละต้น ๆ บ้างไม่ทันระวังก็ถูกกิ่งไม้เล็ก ๆ บาดข้อมือหรือบาดแขนไปเล็กน้อย ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่มาตัดไม้ทำลายความอุดมสมบูรณ์ของป่าบางส่วนก็แล้วกัน แต่ทว่าร่างกายคนหาใช่เครื่องทุ่นแรงเมื่อทำงานหนักมีความเหนื่อยล้าก็ต้องได้รับการพักผ่อนเสียบ้าง บัวหยุดนั่งพักสักเล็กน้อยเมื่อตัดกอหนามและกิ่งไม้ต่าง ๆ มาได้ถึงครึ่งทาง ลมเย็นยามราตรีที่พัดโชยเข้ามาช่วยฟื้นฟูพลังให้กับเธอได้บ้างเล็กน้อย การฝึกฝนจึงเริ่มดำเนินการต่อไปจนมาถึงเป้าหมายในที่สุด หญิงสาวนั่งพักที่จุดหมายอีกครั้งในช่วงสั้น ๆ ก่อนจะเดินทางกลับออกไปหาเพื่อนตัวน้อยที่คาดว่าจะนั่งรอเธออยู่ทางด้านนอก
       "กลับไปพักกันเถอะมูมู ......."

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -142 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -142 + 7

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูล้ำค่า
หลี่ซื่อชุนชิว
หมีศึก
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
มวยไทพื้นฐาน
กราดิอุส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x19
x9
x207
x30
x5
x157
x115
x9
x15
x5
x50
x1
x40
x40
x10
x30
x1
x10
x50
x85
x100
x100
x100
x100
x100
x300
x100
x100
x1
x200
x15
x144
x5
x8
x24
x9
x2
x29
x98
x4000
x10
x110
x20
x1
x15
x100
x10
x49
x100
x9
x1
x1
x45
x8
x12
x99
x30
x5
x10
x52
x58
x58
x29
x28
x18
x95
x1
โพสต์ 6 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
ตัดไม้วันที่ 4
เก็บของป่า "ขิง"
       วันนี้นับได้ว่าเป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่งของการมาใช้ชีวิตอยู่บนเกาะกงด๋าวเลยทีเดียว เนื่องจากเธอได้เพื่อนร่วมทางตัวใหม่ที่สามารถพูดโต้ตอบและให้คำแนะนำต่าง ๆ กับเธอได้มาอยู่ด้วยเป็นตัวที่สอง ตัวแรกนั้นเป็นลูกหมีน้อยหลงทางนามว่า "มูมู" ตัวที่สองเป็นหมีขาวยักษ์ที่หลงทางมาหาอาหารอยู่กระท่อมของเธอเช่นกัน นามใหม่ที่เธอใช้เรียกมันคือ "ฟูฟู" หากแต่ดูจากอายุอานามที่มากกว่าเธออยู่ราว ๆ สิบปีแล้วเห็นที่จะต้องเรียกว่า "พี่ฟูฟู" เสียกระมัง
       "เอาหล่ะทุกคน ได้เวลาไปตัดไม้แล้วหล่ะ" บัวส่งเสียงเรียกเพื่อปลุกให้ทุกตัวตื่นจากภวังค์ธรรมชาติหรือถ้าพูดง่าย ๆ ก็คือ การนอนหลับพักผ่อนนั่นเอง มูมูด้วยความเคยชินจึงลุกขึ้นเป็นตัวแรกพร้อมกับเดินมาคลอเคลียที่ขาของเธอเพื่อบ่งบอกถึงความพร้อม หากแต่พี่หมีตัวใหม่ที่พึ่งมาถึงยังคงนอนขดอุตุอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนบาง ๆ ที่เธอแบ่งให้ หญิงสาวจึงเดินไปสะกิดเรียกอีกครั้งเผื่อพี่หมีอยากจะเดินทางไปด้วย แต่ถ้าอยากนอนต่อเธอก็ไม่ได้ว่ากะไร
       "พี่ฟูฟู ๆ อยากออกไปตัดไม้กับฉันไหม" มือเล็ก ๆ สะกิดเข้าที่ขาหน้าของหมีตัวใหญ่ที่กำลังหลับอยู่
       "ฮืม.... ไปทำอะไรนะ" ฟูฟูพลิกตัวลุกขึ้นมามองหน้าเธออย่างสะลึมสะลือ ดวงตาที่หลับอยู่ค่อย ๆ ปรือขึ้นเพื่อมองภาพรอบ ๆ ตัวให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น
       "บัวบอกว่าบัวจะไปตัดไม้ พี่จะไปกับบัวไหม" เธอเอ่ยประโยคเดิมซ้ำอีกครั้งเพื่อให้สิ่งมีชีวิตข้างหน้าเข้าใจ
       "ตัดไม้หรอ ไปสิ อยากเห็นบัวตัดไม้" สหายผู้พี่ของเธอค่อย ๆ ชันตัวที่อวบอ้วนลุกขึ้นรอให้เธอเดินนำออกไป
       "ป้ะมูมู ไปตัดไม้กัน พี่ฟูฟูรีบเดินตามมานะ อย่าแอบหลงไปทางไหนซะหล่ะ ยิ่งไม่ชินทางอยู่" เมื่อพูดจบบัวจึงเดินไปหยิบตะกร้าสานที่ใส่ขวานคู่ใจของเธอ และผ้าผืนบางสำหรับคลุมร่างกายมาสวมใส่ แล้วจึงเดินนำทางสหายทั้งสองออกจากกระท่อมเล็กมุ่งหน้าตรงไปที่ป่าภูมาไทที่สุดแสนจะคุ้นเคย
       "ข้าถามหน่อยสิ บัวมาตัดไม้ทำไมหรอ" เพื่อร่วมทางตัวใหม่ถามขึ้นอย่างสงสัยระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังเดินทางเข้าสู่ป่าอย่างเงียบ ๆ
       "บัวกำลังฝึกวิชาอยู่จ้ะ การตัดไม้ถือเป็นขั้นตอนในการฝึกใช้พละกำลังอย่างหนึ่งที่บัวต้องเรียนรู้และผ่านมันไปให้ได้" หญิงสาวกล่าวตอบด้วยความมุ่งมั่น ใบหน้าของเธอแสดงถึงปณิธานอันแรงกล้าออกมาให้ผู้ร่วมทางได้เห็น
       "อืม.. เยี่ยมยอด เจ้าช่างเป็นมนุษย์หญิงที่แกร่งจริง ๆ" ฟูฟูเอ่ยชมเด็กหญิงตรงหน้าด้วยความจริงใจ
       "ถ้าไม่แกร่งก็อยู่ที่เกาะนี้ไม่ได้หรอกจ้ะพี่ เงียบก็เงียบ คนก็ไม่มี ถ้าไม่มีการฝึกฝนมาหล่อเลี้ยงหัวใจและร่างกายของบัวนะ บัวก็คงเหี่ยวเฉาตายไปพร้อมกับความเงียบงันของเกาะซะแล้วหล่ะ ฮ่า ๆ ๆ" อนงค์ร่างเล็กเอ่ยวาจาที่น่าขบขันออกมา ส่งผลให้สหายผู้พี่หัวเราะตามไปด้วย
       "ฮ่า ๆ ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมพระดาบสถึงได้เหนื่อยหน่ายกับลูกศิษย์อย่างเจ้านัก เพราะเป็นแบบนี้นี่เอง"
       "เป็นแบบนี้นี่มันเป็นแบบไหนกันพี่ฟู" หญิงสาวขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัยในสิ่งที่พี่หมีเอ่ยออกมา
       "ก็เป็นอย่างที่เจ้าเป็นนั่นแหละ เอาเถ๊อะ อย่าใส่ใจคำพูดของหมีแก่อย่างข้านักเลย ไปหาต้นไม้เตรียมตัดได้แล้วหล่ะ" พี่ฟูฟูเอ่ยขึ้นเพื่อเตือนความจำของบัวถึงจุดประสงค์ของการเดินทางมาที่ป่าในค่ำคืนนี้
       "เอ้อ คุยเพลินจนเกือบลืมเลยเชียว วันนี้ฝึกตัดต้นอะไรกันดีหล่ะมูมู" เธอเอ่ยถามเพื่อนตัวน้อยที่เดินนิ่งเงียบมาตลอดทาง เมื่อมันได้ยินว่าเธอพูดด้วย มันจึงกระโดดไปมาอย่างมีความสุข พลางเดินนำหน้าเธอออกไปหาต้นไม้ที่เหมาะสมกับกำลังของเธออย่างรวดเร็ว
       "โถ เจ้าลูกหมีน้อย ถ้าเจ้าพูดได้ก็คงจะดีสินะ" ฟูฟูกล่าวเบา ๆ เพื่อไม่ให้ใครได้ยิน น้ำเสียงของมันแฝงไปด้วยความสงสารระคนเห็นใจ หมีตัวนี้มันคงอยากจะพูดกับสหายของมันเต็มแก่ แต่ด้วยไม่มีความสามารถเพียงพอจึงทำได่แต่เงียบฟังและรอคอยการให้ความสำคัญจากสหายจึงจะสามารถแสดงความสามารถของตนที่แฝงอยู่ออกมาได้
       มูมูใช้เวลาในการกึ่งเดินกึ่งวิ่งหาต้นไม้ในป่าใหญ่ไม่นานในที่สุดมันก็เดินกลับมาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ขาหน้าของมันสะกิดที่ขาเธอเบา ๆ เพื่อให้เธอเดินตามหลังมันไปยังสถานที่ที่มีไม้ต้นใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่
       "โอ้โหหหหหห วันนี้มูมูให้ฉันออกแรงหนักไม่เบาเลยนะเนี่ยยย แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อมูมูเลือกแล้ว ฉันก็จะลงมือตัดต้นที่มูมูเลือกนี่แหละ" หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกพลังของตนเองออกมาอยู่หลายครั้ง ก่อนจะปลดสายตะกร้าลงแล้วหยิบขวานที่ถูกลับจนคมแล้วขึ้นมา
       "โชะ!!!! ไฮย๊ะะะ โชะ ๆ ๆ ๆ" บัวออกแรงฟันเข้าที่ลำต้นของต้นไม้อยู่หลายครั้งหลายคราจนเกิดอาการเหนื่อยหอบ ต้นไม้ที่มูมูเลือกวันนี้มีขนาดใหญ่จริง ๆ ใหญ่จนแม้แต่ตัวเธอก็ยังโอบไม่รอบ
       "ช้า ๆ ค่อย ๆ สับลงไปแต่ละครั้งสับให้เต็มแรง" หมีตัวใหญ่ที่ยืนอยู่เอ่ยให้คำแนะนำกับเธอเบา ๆ หากไม่ตั้งใจฟังคงคิดว่าเป็นเสียงนกเสียงกาที่โห่ร้องยามค่ำคืนเป็นแน่
       หลังจากที่ได้ยินคำแนะนำของพี่หมีเธอจึงตั้งสติกับต้นไม้ตรงหน้าอีกครั้ง สองมือกำขวานแน่นแล้วเงื้อขึ้นสุดแขนจากนั้นจึงออกแรงฟันไปที่ลำต้นของต้นไม้ใหญ่นั้นอีกครั้ง อีกครั้ง.... อีกครั้ง..... อีกครั้ง....และอีกครั้ง จนในที่สุดความพยายามของเธอก็สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี สองมือที่จับขวานอยู่สั่นระริกอย่างหมดแรงจนเผลอปล่อยด้ามขวานหล่นลงพื้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ ลูกหมีน้อยด้วยความสำนึกผิดจึงค่อย ๆ เดินมาหยิบด้ามขวานใส่ลงไปในตะกร้าให้เธอแล้วจึงเอาตัวอ้วน ๆ น่ารัก ๆ ของมันมาซุกกับที่อ้อมแขนของเธอ
       "แค่นี้สบายมากมูมู ฉันไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก เจ้าอย่ากังวลไปเลย" บัวเอ่ยกับเพื่อนตัวน้อยเพื่อให้มันเลิกกังวลใจพร้อมกันกับสองมือโอบอุ้มลูกหมีขึ้นมาอย่างเอ็นดู
       "พี่ฟูฟูจ๋าา บัวรบกวนแบกตะกร้าให้บัวหน่อยน้าาา เดี๋ยวเราจะไปเก็บขิงต่ออีกสักหน่อยแล้วค่อยกลับบ้านกันนะ" หญิงสาวหันไปร้องขอความช่วยเหลือจากสหายผู้พี่ที่อยู่ทางด้านหลัง เมื่อได้ยินดังนั้น ฟูฟูจึงหยิบตะกร้าสานขึ้นมาห้อยไว้ที่ขาหน้าข้างหนึ่งแล้วจึงเดินตามหลังเธอมาเรื่อย ๆ เพื่อไปเก็บขิง
       "เดี๋ยวขอเวลาบัวตามกลิ่นแปปนะจ๊ะ" เธอยังคงใช้จมูกสูดดมหากลิ่นหอม ๆ ของขิงที่ล่องลอยมาตามลมอยู่เป็นระยะ ๆ เมื่อพบว่าทิศทางไหนมีกลิ่นชัดเจน เธอก็จะเดินตามเส้นทางนั้นเข้าไปเรื่อย ๆ จนพบกับเป้าหมาย
       "มูมู เดี๋ยวฉันขอเก็บขิงก่อนน้าา เดี๋ยวมาอุ้มใหม่" บัววางหมีน้อยที่กำลังจะเคลิ้มหลับอยู่ในอ้อมแขนของเธอย่างเบามือ จากนั้นจึงเริ่มต้นลงมือขุดขิงที่ฝังลึกอยู่ในดินขึ้นมาทีละแง่ง ๆ จนเห็นพอแก่ความต้องการแล้ว เธอจึงเก็บแง่งขิงที่ได้ทั้งหมดลงไปในตะกร้าสานแล้วสะพายไว้บนหลังดังที่เคยทำทุกวัน จากนั้นจึงค่อย ๆ ก้มตัวลงไปอุ้มลูกหมีที่ตอนนี้ได้นอนหลับเป็นที่เรียบร้อยแล้วขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง
       "ป้ะพี่ฟูฟู ฉันว่าพี่ก็คงจะง่วงแล้วเหมือนกัน เรากลับไปพักผ่อนกันเถอะ" หญิงสาวเอ่ยชักชวนหมีตัวใหญ่ที่เท้าคงหลับอยู่ใกล้ ๆ กับลูกหมีให้กลับกระท่อมไปพักผ่อนด้วยกัน


แสดงความคิดเห็น

(27) ได้รับขิง 203  โพสต์ 6 วันที่แล้ว
ฝึกตัดไม้ 4/7   โพสต์ 6 วันที่แล้ว

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -62 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -62 + 7

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูล้ำค่า
หลี่ซื่อชุนชิว
หมีศึก
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
มวยไทพื้นฐาน
กราดิอุส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x19
x9
x207
x30
x5
x157
x115
x9
x15
x5
x50
x1
x40
x40
x10
x30
x1
x10
x50
x85
x100
x100
x100
x100
x100
x300
x100
x100
x1
x200
x15
x144
x5
x8
x24
x9
x2
x29
x98
x4000
x10
x110
x20
x1
x15
x100
x10
x49
x100
x9
x1
x1
x45
x8
x12
x99
x30
x5
x10
x52
x58
x58
x29
x28
x18
x95
x1
โพสต์ เมื่อวานซืน 22:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Bua เมื่อ 2019-6-18 23:52

ตัดไม้วันที่ 5
เก็บของป่า "มันเทศ"

                   เมื่ออาทิตย์จากขอบฟ้าล่วงลาลับ       จันทร์ก็ขับเคลื่อนคล้อยมาลอยเด่น

                ถึงเวลาต้องออกเรือนลาดตระเวน              ตระเตรียมเกณฑ์กำลังตัดไม้เอย ~~~~~

           ยามสุริยันต์ลับขอบฟ้า แลจันทราก็เคลื่อนคล้อยเลื่อนลอยเข้ามาเปล่งประกายเจิดจรัสท่ามกลางทิฆัมพร แสดงให้เห็นว่ากาลเวลาแห่งการฝึกฝนพละกำลังได้เข้ามาเยือนอีกครั้งแล้ว หญิงสาวที่กำลังหลับไหลตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่ปรากฎแสงสลัว ๆ เล็กน้อยของดวงจันทร์ สองมือยกขึ้นขยี้ดวงเนตรเล็กน้อยเพื่อปรับสายตาให้คุ้นชินกับความมืด เมื่อเด็กหญิงที่พึ่งตื่นสามารถปรับตัวให้คุ้นชินกับความมืดได้แล้วเธอจึงพาตัวเองออกไปล้างหน้าล้างตาที่ด้านหน้ากระท่อมเล็กน้อยเพื่อความสดชื่น ก่อนที่จะเดินกลับขึ้นมาบนเรือนอีกครั้งเพื่อเก็บข้าวของอุปกรณ์สำหรับการตัดไม้และหาของป่า พร้อมกับเดินไปปลุกเพื่อน ๆ ของเธอให้ตื่นขึ้นเพื่อออกเดินทางไปด้วยกัน

       "เอาหล่ะทุกคนจ๋าาาาาา ตื่นได้แล้วน้าาาา ได้เวลาออกตัดไม้กันแล้วหล่ะ กิ๊ว ๆ" เสียงเจื้อยแจ้วที่สุดแสนจะกระตือรือร้นของบัวก็ดังขึ้นเพื่อปลุกสหายทั้งสองให้ร่วมเดินทางเข้าป่าไปด้วยกัน และก็เป็นเช่นเดิมที่เจ้าหมีน้อยมูมูจะลุกขึ้นตื่นจากภวังค์ฝันเป็นตัวแรกพร้อมกับวิ่งมาคลอเคลียที่ขาของเธอเช่นเดียวกับที่เคยทำในทุก ๆ วัน ส่วนตัวที่ยังคงเพลิดเพลินและมีความสุขกับการนอนหลับอยู่นั้นก็คือพี่ฟูฟูของเธอนั่นเอง

       "พี่ฟูฟู พี่ฟูฟู!!!!" หญิงสาวใช้วิธีเดินไปกระซิบที่ข้างหูของหมีขาวนักอ่านที่กำลังหลับไหลอยู่ หากแต่สักพักก็เกิดนึกสนุกขึ้นในใจจึงได้แกล้งตะโกนใส่หูอย่างสุดเสียงจนเผลอทำให้ผู้ที่กำลังนอนหลับสะดุ้งตื่นอย่างสุดตัว

       "บัว เจ้ามาตะโกนใส่หูข้าทำไมกัน" หมีขาวตัวใหญ่ลุกขึ้นสะบัดหัวตัวเองไปมาช้า ๆ เพื่อปรับระดับน้ำในหูให้เท่ากันหลังจากโดนสหายสาวแสนซนแกล้งเข้าให้

       "แหมมม ฉันก็แค่เห็นพี่ฟูนอนหลับอย่างน่ารักน่าเอ็นดูก็เลยขอแกล้งนิด ๆ หน่อย ๆ เท่านั้นเองงง อย่าโกรธกันเลยหน่าา ขำ ๆ น้าาา" นวลนุชตัวน้อยทำท่าทางราวกับว่าสิ่งที่เธอทำไม่ได้เป็นความผิดที่หนักหนาอะไรทำเอาคนที่โดนแกล้งรู้สึกเอือมระอากับพฤติกรรมอยู่ไม่น้อย

       "ระวังเถอะ แกล้งข้าแบบนี้บ่อย ๆ ข้าจะแอบหนีออกจากกระท่อมนี่ซักวัน" ฟูฟูกล่าวขึ้นพลางเชิดหน้าเดินออกจากกระท่อมไปเพียงลำพัง ปล่อยให้บัวและมูมูยืนมองหน้ากันอย่างงง ๆ ก่อนที่จะรู้สึกตัวได้ว่าพี่ฟูฟูไม่ชินเส้นทางบนเกาะกงด๋าวนี้ เธอจึงได้พาสหายตัวน้อยวิ่งตามหลังออกไปเพื่อไม่ให้พี่หมีของเธอเดินออกไปไกลมากกว่านี้

       "พี่ฟูฟูเดี๋ยวก่อนนน ใจเย็น ๆ รอบัวกับมูมูด้วยยย" หลังจากที่ทั้งสองรีบวิ่งลงมาจากกระท่อมหลังเล็กก็ปรากฎว่าพี่ฟูฟูนั้นได้เดินทางออกไปยังไม่ไกลมากนักบัวจึงได้ส่งเสียงเรียกพี่หมีขี้งอนอย่างสุดเสียง เมื่อสิ้นเสียงของเธอพี่หมีขาวก็ได้หยุดฝีเท้าที่กำลังเดินอยู่ลงพลางหันกลับมามองใบหน้าของเธอด้วยรอยยิ้มที่สะใจเหมือนตนสามารถเอาคืนหญิงสาวแสนซนได้สำเร็จ

       "เป็นไงหล่ะ โดนเอาคืนเข้าให้" หมีฟูฟูเอ่ยขึ้นเมื่อบัวเดินเข้ามาใกล้

       "โถ้ววว นี่แกล้งบัวจนเชื่อสนิทใจต้องรีบวิ่งตามออกมาเลยนะเนี่ยยย ร้ายไม่เบาเลยนะพี่ฟู" หญิงสาวค่อนขอดเข้าให้ก่อนจะเดินนำทางไปยังป่าภูมาไทเช่นเดิม

       "ถ้าข้าไม่ร้ายแบบนี้จะอยู่กับเจ้าได้รึ" หมีตัวใหญ่ที่เดินตามมาคิดในใจพลางหัวเราะ หึ ๆ อยู่ผู้เดียว

       เมื่อทั้งสามเดินทางเข้าสู่ป่าตามเส้นทางเดิมที่แสนคุ้นชินแล้ว หญิงสาวเริ่มกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างถี่ถ้วนเพื่อทำการสำรวจว่าวันนี้ต้นไม้ต้นใดกันที่จะถูกเธอลงมือตัด สองเท้าเริ่มเดินเข้าไปในป่าลึกขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อพบว่ายังไม่มีต้นไม้ใดที่ถูกตาต้องใจเป็นพิเศษ ราวกับว่าสหายตัวน้อยของเธอจะรับทราบสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้เป็นอย่างดี มันจึงได้ออกวิ่งไปล่วงหน้าเพื่อสำรวจเส้นทางและสำรวจต้นไม้ที่จะให้เธอลงมือตัดเฉกเช่นที่เคยทำมาโดยไม่ต้องเอ่ยวาจาใดเพื่อบอกกล่าว เวลาผ่านไปเพียงเล็กน้อยสหายของเธอที่ล่วงหน้าออกไปก็กลับมาหาเธออีกครั้งเพื่อสื่อสารให้เธอได้รับทราบว่าพบเป้าหมายที่ต้องการแล้ว มันออกเดินนำฟูฟูและบัวตรงไปยังเส้นทางใหม่ที่เธอยังไม่เคยผ่านเข้าไปเพื่อไปหาต้นไม้ดังกล่าว

       "ถึงแล้วสินะ" หญิงสาวเอ่ยเมื่อหมีน้อยนักนำทางของเธอไปหยุดอยู่ที่หน้าต้นไม้ขนาดย่อม ๆ ไม่ใหญ่มากดังครั้งก่อน แต่ก็ไม่ได้เล็กขนาดที่จะฟันเพียง 3- 4 ครั้งแล้วหักโค่น

       "ขอบใจมากจ้ะมูมู" เธอก้มลงลูบที่หัวของเจ้าหมีเพื่อนยากอย่างเบามือ ก่อนจะหยิบจับอุปกรณ์ที่อยู่ในตะกร้าสานออกมาเพื่อลงมือตัดไม้ ขวานเล่มใหญ่ถูกเงื้อขึ้นอย่างสุดแขนก่อนที่จะฟันเข้าที่ต้นไม้อย่างสุดแรง ช้า ๆ ค่อย ๆ ลงมือ หากแต่มั่นคงในทุกครั้งที่ออกแรงฟาดฟัน รอยคมของขวานค่อย ๆ ปรากฎขึ้นทีละเล็กทีละน้อยที่ลำต้นของไม้ที่เป็นเป้าหมายแล้วจึงหักโค่นลงพื้นในที่สุด

       "เป็นอันว่าเรียบร้อย" หญิงสาวเอ่ยเบา ๆ ก่อนที่จะเก็บอุปกรณ์เข้าตะกร้าสานให้เรียบร้อยแล้วยกขึ้นมาสะพายไว้ที่ด้านหลังเพื่อให้เกิดความคล่องแคล่วขณะเดินทาง

       "วันนี้เจ้าจะไปเก็บของป่าอีกหรือไม่หล่ะบัว" ฟูฟูถามขึ้นหลังจากที่เงียบดูเธอตัดต้นไม้อยู่นาน

       "ไปจ้ะพี่ วันนี้จะเก็บมันเทศเอาไว้ไปทำมันต้มขิงให้อาจารย์กิน มีขิงที่เก็บไว้เมื่อหลายวันก่อนละ เหลือแต่มันนี่แหละที่เหลือไม่ค่อยจะพอนัก วันนี้เลยจะไปเก็บเพิ่มเสียหน่อย" เด็กสาวกล่าวตอบพี่หมีขาวนักอ่านก่อนจะเดินกลับออกไปยังเส้นทางเดิมโดยมีหมีน้อยมูมูเป็นผู้นำทาง มันเทศที่เธอต้องการนั้นอยู่ไม่ไกลจากเส้นทางหลักมากนัก เนื่องจากเมื่อเดินออกมาแล้วกลิ่นของมันก็ลอยโชยมาถูกจมูกของเธอพอดิบพอดี คราวนี้เป็นตาของเธอที่เป็นฝ่ายนำทางบ้างแล้ว หญิงสาวออกเดินนำหน้าสหายทั้งสองตามกลิ่นที่คุ้นเคยไปจนพบแหล่งเจริญเติบโตของมันเทศที่อยู่ในป่าจำนวนมาก สายตะกร้าถูกปลดออกจากไหล่ของเธออีกครั้งเพื่อความถนัดในการเก็บมัน สองมือค่อย ๆ ขุดดินขึ้นมาเพื่อเก็บเอาหัวมันขนาดใหญ่ใส่ลงไปในตะกร้าสาน เมื่อเก็บได้จำนวนที่เพียงพอแล้วเธอจึงได้ชักชวนเพื่อน ๆ ให้กลับเรือน ในการเดินทางกลับนี้พี่หมีขาวของเธอได้อาสาเป็นผู้สะพายตะกร้าด้วยเห็นว่าวันนี้สิ่งของที่บรรจุอยู่ภายในนั้นค่อนข้างหนักอยู่พอสมควร



@Admin


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ เมื่อวาน 00:41
(19) ได้รับมันเทศ 142  โพสต์ เมื่อวาน 00:41
ฝึกตัดไม้ 5/7   โพสต์ เมื่อวาน 00:40

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -62 Point +7 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -62 + 7

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูล้ำค่า
หลี่ซื่อชุนชิว
หมีศึก
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
มวยไทพื้นฐาน
กราดิอุส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x19
x9
x207
x30
x5
x157
x115
x9
x15
x5
x50
x1
x40
x40
x10
x30
x1
x10
x50
x85
x100
x100
x100
x100
x100
x300
x100
x100
x1
x200
x15
x144
x5
x8
x24
x9
x2
x29
x98
x4000
x10
x110
x20
x1
x15
x100
x10
x49
x100
x9
x1
x1
x45
x8
x12
x99
x30
x5
x10
x52
x58
x58
x29
x28
x18
x95
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-6-20 13:13

ขึ้นไปด้านบน