ดู: 289|ตอบกลับ: 7

{ เมืองฉางอัน } หอลั่วอวี้ซุ่น

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-5-17 22:53:04 |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ไม่ระบุชื่อ เมื่อ 2018-10-7 13:23

❁ หอลั่วอวี้ซุ่น ❁



หอโคมเขียวที่ขึ้นชื่อด้านการฟ้อนรำ
นางรำและนักแสดงที่นี่ล้วนเป็นโฉมงามแห่งฉางอัน
บุปผางามขึ้นชื่อว่าย่อมแลกมาด้วยสิ่งที่เท่าเทียมกัน
แน่นอนว่าเป็นเช่นนั้น..

การจะเข้าพักที่นี่นั้นไม่ง่าย
เนื่องจากเป็นหอโคมเขียวชั้นสูง ผู้มาใช้บริการจึงต้องกระเป๋าหนัก
และผ่านการคัดกรองอย่างสูง
❁ เจ้าของกิจการ : ผู๋เหยา ( 35 ปี ) ❁
ประวัติ : ไม่มีข้อมูลหรือที่มาที่ไปของคนผู้นี้อย่างแน่ชัดเท่าไหร่นัก
ชาวบ้านกล่าวกันว่าเขาคือพ่อค้าคาราวานที่ผันตัวมาเป็นเจ้าของหอโคมเขียว
เพียงเพราะหลงรักนางรำผู้เป็นดาวเด่นของหอลั่วอวี้ซุ่น
ผู๋เหยาจึงใช้เงินก้อนใหญ่ซื้อหอโคมมาเป็นเจ้าของ
และครอบครองนางรำผู้นั้นไว้แต่เพียงผู้เดียว
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเรื่องเล่านี้คือความจริงหรือไม่
แต่ความจริงที่แน่นอนที่สุดคือ ผู๋เหยา ผู้นี้ร่ำรวยมหาศาล
นิสัย : ชื่นชอบความหรูหราและการแสดงรำ
ตารางการแสดงของหอลั่วอวี้ซุ่น
เวลาเปิด-ปิด : 18:00-03:00
การแสดงรำ : จันทร์-ศุกร์
การแสดงงิ้ว : เสาร์-อาทิตย์

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-5-18 15:14:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เส้นทางสู่การเป็นเถ้าแก่หอโคมเขียว ( 1 )
เสี่ยวเอ้อร์  ( 1 )

     "...หอโคมเขียว" ใบหน้างามมองอาคารสีแดงห้าชั้นเบื้องหน้า สะพานสีแดงทอดยาวจากถนนข้ามไปที่ประตูเป็นเหมือนทางเดินเข้าสู่หนทางที่ไม่อาจหวนย้อนกลับ ริมฝีปากขยับพึมพำเสียงแผ่วก่อนจะตัดสินใจลงจากหลังม้าแล้วจูงมันส่งให้คนที่รับมาเข้าคอกก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน..

    "ยินดีต้อนรับสู่หอลั่วอวี้ซุ่นเจ้าค่ะแม่นาง ไม่ทราบว่าแม่นางต้องการพักที่นี่หรือจะสั่งอาหารก่อนดีเจ้าคะ?" เป็นบริการทุกระดับประทับใจ ไม่ต้องรอให้แขกเดินไปที่โต๊ะจองห้องก็เดินเข้ามารับเองถึงหน้าประตู เสี่ยวเอ้อร์ที่นี่แต่งกายด้วยชุดขาวผ้ากันเปื้อนแดงดูงดงามทั้งท่วงท่าและกิริยาสมเป็นหอโคมเขียวชั้นสูง ดูภายนอกก็เหมือนสถานที่ที่ให้พักได้ตลอดเวลา แท้จริงแล้วยามแจ้งชื่อไปจึงจะได้รับ 'การดูแลตรวจตรา' ต่อ

     "ที่จริงแล้วข้ามาสมัครงานเป็นเสี่ยวเอ้อร์ตามคำแนะนำของเถ้าแก่หลิวลู่เจินเจ้าค่ะ" หรั่นซิ่นหลี่ตอบพร้อมยื่นม้วนหนังให้อีกฝ่าย นางรับไปเปิดออกดูก่อนจะพยักหน้าบอกให้นางรอสักครู่เพื่อที่ตนจะไปบอกเถ้าแก่ก่อน รอไม่นานนักคนก็เดินกลับมา "แม่นางเชิญมาทางนี้" นางเดินนำร่างระหงส์ไปที่ห้องทำงานของเถ้าแก่

     ห้องไม้ปกติแต่กว้างใหญ่ดูโอ่อ่าราวห้องโถงประดับห้อมล้อมไปด้วยตะเกียงน้ำมันหอมและผ้าม่านบางพลิ้วไหวตามเส้นทางลมที่พัดผ่านมาทางช่องหน้าต่างข้างตู้ไม้ เสียงทุ้มนุ่มลึกขานให้นางเข้ามาได้แล้วเชิญนางเข้ามานั่ง เสี่ยวเอ้อร์ข้างกายเขาจัดแจงรินน้ำชาให้นางก่อนจะเดินออกไป

     "เจ้าบอกว่าหลิวลู่เจินแนะนำเจ้าให้มาสมัครงานที่นี่" มือหนาวางพู่กันลงแล้วมองสตรีชุดแดง เขาหรี่ตามองนางอย่างไม่วางใจเพราะคนนั้นดูท่าทางไม่ธรรมดาแต่ไม่ได้แปลกตอะไรขนาดนั้น ทว่า..ที่แน่นอนคือนางไม่ใช่ชาวฮั่น ถ้ารับเข้ามาทำงานคงจะมีเรื่องไม่น้อย แต่การที่หลิวลู่เจินแนะนำนางมาแสดงว่าเขาตรวจสอบดีแล้ว

     "กล่าวถูกแล้ว ม้วนหนังเบื้องหน้าท่านคือสิ่งยืนยัน" นางผายมือไปที่ของสิ่งนั้นบนโต๊ะ

     เขาได้กางมันออกดูก่อนที่นางจะมาถึงแล้ว แต่เพื่อความแน่ใจก็ควรจะยืนยันกับเจ้าตัวก่อนเริ่มงานอีกครา "เจ้ารู้ใช่มั้ยว่าที่นี่คือหอโคมเขียว ไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะเทียวมาเทียวไปได้ง่ายโดยเฉพาะคนที่ทำงานอยู่ที่แห่งนี้" ถึงนางจะมาสมัครเป็นเสี่ยวเอ้อร์แต่นางก็ควรรู้ว่าจะเข้ามาเกี่ยวข้องกับอะไร

     "ข้ามาเพื่อเรียนรู้การทำงานเพื่อที่จะเป็นเถ้าแก่หอโคมเขียวเช่นท่าน" นางพูดจาแน่วแน่และมองเขาอย่างเถรตรง

     "พูดจาตรงไปตรงมา.. ดี เจ้าชื่ออะไร"

     "ข้าชื่อ มู่หรงซิ่นหลี่ เจ้าค่ะ นี่เป็นหนังสือเดินทางของข้า" มือเรียวหยิบหนังสือเดินทางปลอมออกมาแล้วยื่นให้อีกฝ่าย

     "อืม.. ข้ามีนามว่า ผู๋เหยา และนับจากนี้เจ้าต้องเรียกข้าว่า นายท่าน" เขาไม่ได้เปิดมันออกดูด้วยว่าหลิวลู่เจินได้ตรวจสอบมาก่อนแล้ว "ถ้าพร้อมก็เก็บของมาไว้ที่ห้องพักคนงานแล้วเริ่มทำงานได้เลย จิงเอ๋อร์ จะนำทางเจ้าไป"

     "เจ้าค่ะนายท่าน" เสี่ยวเอ้อร์ผู้ที่นำทางนางมามีนามว่า เสี่ยวจิง นางโค้งรับคำสั่งของเถ้าแก่แล้วเดินนำหรั่นซิ่นหลี่ไปตามคำสั่ง โดยมีผู๋เหยามองส่งหลังคนทั้งสองก่อนจะจรดพู่กันลงบนกระดาษต่อ

     "แม่นางมู่หรง ข้ามีนามว่า เสี่ยวจิง นับจากนี้ข้าจะเป็นพี่เลี้ยงแม่นาง คอยสอนงานให้จนกว่าจะเข้าใจการทำงานของที่นี่ ห้องนี้คือห้องพักของแม่นาง หากมีอะไรให้ช่วยก็ขอให้บอก อย่าได้เกรงใจ" คนนำทางนางมาถึงหน้าห้องพักก่อนจะยิ้มตอบ

     "พี่จิง ข้าน้อยรบกวนท่านแล้ว ข้ามีสหายมาอีกสามตัวเป็นม้า กวาง วัว ไม่ทราบว่าจะให้ทั้งหมดพักที่นี่ด้วยได้หรือไม่?"

     "แม่นางมู่หรงไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะบอกคนดูแลคอกให้ ที่นี่เราอยู่กันเป็นครอบครัว" เสี่ยวจิงเอ่ยตอบก่อนจะเดินจากไป ให้นางนำห่อผ้าของตัวเองไปเก็บ หลังจากนั้นไม่นานชุดเสี่ยวเอ้อร์ก็ถูกนำมาวางไว้หน้าห้องให้คนนำไปสวมเพื่อรอเริ่มงาน


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -8 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -8 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-5-18 21:21:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เส้นทางสู่การเป็นเถ้าแก่หอโคมเขียว ( 2 )
เสี่ยวเอ้อร์  ( 2 )

    "วันนี้มีการแสดงรำ แขกจะเยอะเป็นพิเศษ แม่นางมู่หรงเพียงแค่คอยรินสุราและจัดส่งรายการอาหาร เก็บโต๊ะ ส่งแขกก็เพียงพอแล้ว" เสี่ยวจิงกล่าวระหว่างนำทางนางที่กำลังผูกผ้ากันเปื้อนไปเดินไป หรั่นซิ่นหลี่รวบผมขึ้นเป็นหางม้าและแต่งหน้านิดหน่อยตามคำแนะนำของเสี่ยวจิงว่า 'ทำงานที่นี่จะเด่นเกินไม่ได้ จะจืดไปก็ไม่ดี แม่นางหรั่นลองเติมสีสันให้ใบหน้าเหมือนคนอื่นๆจะได้ไม่สะดุดตาเกินไป' แต่ดูเหมือนเสี่ยวจิงจะแนะนำผิดพลาดไปหน่อย ยิ่งอีกฝ่ายจะแต่งแต้มแม้เพียงน้อยก็ยังเด่นอยู่ดี

      สองเท้าเดินตามคนไปยังห้องโถงรับแขกเบื้องล่าง ที่นี่แยกโต๊ะไว้ติดพื้นโดยเหล่าแขกจะนั่งบนชั้นที่สูงขึ้นไปหนึ่งศอก มีโต๊ะไม้และเบาะนุ่มๆหรือพรมคอยรองรับจำนวนร่างที่กำลังกอดพลอดรักกันระหว่างดูการแสดง เสี่ยวเอ้อร์หลายคนเดินวนไปมารอบห้องอย่างรีบเร่ง แขกเหล่านี้มักจะสั่งอาหารและสุราจำนวนมากเพื่ออวดโอ่ทรัพย์สินของตน ยิ่งที่นั่งตกแต่งด้วยสิ่งของที่มีค่ามากเท่าไหร่ แขกก็จะยิ่งพอใจมากเท่านั้น และแน่นอนว่าราคาย่อมสูงตามคำเรียกร้อง และเป็นเพราะหอลั่วอวี้ซุ่นอนุญาตให้นำสัตว์เลี้ยงเข้ามาได้ จึงมีตั้งแต่สิ่งมีชีวิตหายากไปจนถึงราคาแพงและแปลกตาจนหรั่นซิ่นหลี่ยังแปลกใจว่ามนุษย์เราช่างสรรหาของแต่ละอย่างมาอวดอ่ากันได้

    "แม่นางมู่หรงไม่ต้องกังวลว่าจะสับสนโต๊ะ พวกเรามีป้ายประจำตัวเสี่ยวเอ้อร์แต่ละโต๊ะของแขกเป็นชื่อของพวกเขาอยู่ แม่นางรับถาดมาแล้วพ่อครัวจะบอกเองว่าเป็นของโต๊ะใด ตอนนี้ก็เริ่มงานได้เลยนะ" พูดจบแม่นางเสี่ยวจิงก็ขอตัวไปทำงานของตนต่อ นางประจำอยู่ที่โต๊ะของแขกนักกวีผู้หนึ่งดูไม่คุ้นหูคุ้นตาแต่ท่าทางเป็นคนกระเป๋าหนักพอสมควร เพราะโต๊ะของเขานั้นทำมาจากหยก!

      หรั่นซิ่นหลี่รีบทำงานตามที่เสี่ยวจิงบอก จากที่เข้าใจว่าจะยกเพียงหนึ่งถาดก็ต้องมายกสองถามอย่างอดไม่ได้เพราะจำนวนแขกนั้นเรียกร้องมากกว่าจำนวนเสี่ยวเอ้อร์ที่ดูแลโต๊ะอยู่เสียอีก ทั้งสุราและอาหารวนเวียนไปตราบเท่าที่การแสดงยังอยู่ จนบัดนี้ยังไม่มีใครลุกไปจากโต๊ะเพราะไม่ต้องการละสายตาจากความสวยงามที่อวดองค์ทรวดทรงอยู่บนเวทีกลม หรั่นซิ่นหลี่เหลือบมองแม่นางทั้งห้าบนเวทีก่อนจะสงสัยว่าคนที่นี่ร่ายรำเป็นหมดเลยหรือ? แต่เก็บในใจไว้ใคร่ถามเสี่ยวจิงทีหลัง

     "จิงเอ๋อร์ เสี่ยวเอ้อร์ที่เจ้าพามาเมื่อครู่คือใคร?" กวีเหยาหมิงซื่อเหลือบมองแม่นางน้อยที่เดินวกไปวนมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มที่แขกเหรื่อเห็นต่างรู้สึกยินดี นางไม่แสดงสีหน้าลำบากใจหรือเร่งรีบเหมือนเสี่ยวเอ้อร์คนอื่นๆทำให้แขกมักจะเรียกหญิงสาวมาใช้บ่อยกว่าคนอื่นๆ เม็ดเหงื่อที่ไหลลงอาบแก้มนวลทั้งสองข้างทำให้รู้โดยไม่ต้องบอกว่านางเหนื่อยแค่ไหนแต่ก็มิได้ปริปากบ่นแต่อย่างใด

     "เป็นเสี่ยวเอ้อร์ที่เพิ่งมาทำงานวันแรกเจ้าค่ะนายท่าน" เสี่ยวจิงตอบ

     "ให้นางมารินสุราซิ" เขากล่าว อย่างน้อยก็ให้นางได้พักครู่หนึ่ง เห็นแล้วน่าสงสารนัก! เพิ่งมาวันแรกก็ต้องวิ่งขนาดนี้ เขาสะบัดแขนเสื้อให้เสี่ยวจิงไปทำตามคำสั่ง นางโค้งคำนับก่อนจะเดินไปเรียกหรั่นซิ่นหลี่มาที่โต๊ะ



แสดงความคิดเห็น

(( ทำงาน 6 วัน ))  โพสต์ 2018-5-18 21:56

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +50 เงินตำลึง +1500 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 50 + 1500 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-5-18 21:21:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เส้นทางสู่การเป็นเถ้าแก่หอโคมเขียว ( 3 )
เสี่ยวเอ้อร์  ( 3 )


      เมื่อพานางมาได้แล้ว หรั่นซิ่นหลี่ก็ไม่รอช้ารีบคำนับคนตามมารยาท ท่วงท่าที่งดงามโดยไม่เจือแต่งเตะตาตั้งกู๋อย่างอดไม่ได้ "แม่นางมู่หรง ท่านผู้นี้คือบุตรคนโตของตระกูลค้าหยกแห่งเจียงหนาน นายท่าน เหยาหมิงซื่อ มีความประสงค์ให้แม่นางเป็นผู้ดูแลโต๊ะสำหรับคืนนี้" ระหว่างที่เสี่ยวจิงกำลังแนะนำ นางก็สบตากับคนผู้นั้นแว้บหนึ่งก่อนจะหลบตาลงเพราะไม่คุ้นชิน

      บุตรคนโตคนค้าหยก.. มิน่าโต๊ะถึงเป็นหยก!

    "เจ้าแซ่มู่หรงงั้นรึ แล้วชื่อล่ะ?" เหยาหมิงซื่อถาม

    "ซิ่นหลี่เจ้าค่ะ" นางตอบ

     "..ความเชื่อและเหตุผล เป็นชื่อที่ฟังแล้วขัดกันจริงๆ มารินสุราให้ข้าซิ" เขาถือจอกสุราขึ้น หรั่นซิ่นหลี่รีบเดินเข้าไปหยิบขวดสุราแล้วรินลงจอกให้อีกฝ่าย ระหว่างที่กำลังปรนนิบัติคนตามคำสั่งอยู่นั้น จู่ๆนางรำบนเวทีคนหนึ่งก็ล้มเซลงมาทางโต๊ะนาง เท้าของหญิงสาวสะดุดเข้าอีกทอดจนหงายหลังแทบล้มตึงใส่ร่างเหยาหมิงซื่อ หรั่นซิ่นหลี่เห็นดังนั้นจึงรีบเข้าไปขวางรับร่างนั้นให้ล้มใส่นางไว้ก่อนที่จะทับแขก พลันบทเพลงที่บรเลงอยู่นั้นก็ดำเนินต่อไปจนจบแล้วเพื่อนนางรำของนางก็รีบกรูกันมาพาคนไปให้พ้นโถงรับแขก ร่างบางถูกอุ้มวางบนเก้าอี้นอนโดยมีพัดการแสดงคอยขยับไปมา

     "แม่นาง แม่นาง" หรั่นซิ่นหลี่เรียกนางรำคนนั้นให้ตื่นขึ้นแต่กลับพบว่าร่างนั้นร้อนจนแทบลุกเป็นไฟ "นางรำผู้นี้มีไข้สูงมาก"

    "ข้าจะรีบบอกให้คนพานางไปโรงหมอ แต่คืนนี้จะทำอย่างไรดี ..ยังมีการแสดงหลานหลิงหวางเฟยต่ออีกชุดหนึ่ง" นางรำผู้หนึ่งกล่าวขึ้นและมีสีหน้ากังวล นางใช้แขนเสื้อซับเหงื่อคนสลบให้ทีละนิด

     "ไม่มีคนมาแทนได้เลยหรือ?"

     "ไม่มี ระบำบทเพลงหลานหลิงหวางเฟยเป็นระบำที่ใช้อารมณ์แสดงเยอะกว่าระบำอื่นๆ แม่นางผู้นี้แม้จะแสดงอยู่ข้างเวทีแต่ในบทเพลงหลานหลิงหวางเฟยนางคือตัวแสดงนำ ไม่มีใครรำบทเพลงนี้ได้ดีเท่านางแล้ว หรือคืนนี้จะต้องจบการแสดงแค่นี้ไปก่อน.."

     "ไม่ได้ แขกที่มาหวังจะชมการแสดงหลานหลิงหวางเฟยกันทั้งนั้น" เสียงทุ้มดังมาจากข้างหลัง เป็นผู๋เหยาที่เดินเข้ามาดูว่าเกิดความวุ่นวายอะไรขึ้น สายตาเรียบนิ่งนั้นมองมาที่นางที่กำลังนั่งอยู่ข้างเก้าอี้นอน "มู่หรง ข้าเคยพบเจ้าบนเวทีในเทศกาลโฮ่วซุ่ย ..เจ้าเต้นรำเป็นมิใช่รึ?"

     "เถ้าแก่ข้ามะ.." นางกำลังจะปฏิเสธแต่กลับถูกอีกฝ่ายพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

     "ขึ้นไปรำซะ"



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -11 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -11 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-5-18 22:51:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-5-18 23:33

เส้นทางสู่การเป็นเถ้าแก่หอโคมเขียว ( 4 )
เสี่ยวเอ้อร์  ( 4 )


     นายท่านสั่งมาดังนั้นนางก็ขัดมิได้ เดินไปที่ห้องแต่งตัวให้เหล่านางรำจัดการเรื่องการแต่งกายให้ หรั่นซิ่นหลี่ทำตัวไม่ถูกเมื่อโดนสัมพัสไปทั่วร่างกาย นอกจากมารดาและบิดาแล้วนางก็ไม่เคยมีใครแต่งตัวให้มาก่อน หรั่นซิ่นหลี่เดินออกมาจากห้องในชุดหลานหลิงหวางเฟย นางรำผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาถามนาง "ไม่ทราบว่าแม่นางมู่หรงเคยเต้นระบำหลานหลิงหวางเฟยมาก่อนหรือไม่?"

     "เคยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่คิดว่าจะจำท่าได้หมดหรือไม่" นางเคยชมระบำนั้นมาจากหอดนตรีหานเซี่ยงจื่อ แม้จะสะลึมสะลือแต่ก็จำภาพได้ดี ทว่ายามต้องรำจริงๆนางก็ไม่แน่ใจว่าจะจำท่าได้หมด

     "พวกเราจะช่วยท่านอีกแรงนะ" นางรำคนอื่นๆกล่าว หรั่นซิ่นหลี่จึงพยักหน้ารับ

     "นี่เป็นหน้ากากหลานหลิงหวางเฟย" หน้ากากทองถูกยื่นมาให้นาง มีเพียงรูจมูกและตาเท่านั้นที่สามารถมองลอดและหายใจได้ นางรับมาแล้วสวมทับใส่ด้วยคำถามที่เพิ่งคิดได้ว่า 'แล้วข้าจะแต่งหน้าทำไม?'

     "เอาล่ะ ได้เวลาแล้ว"

      สตรีนางรำชุดเขียวทั้งหมดเดินออกไปพร้อมกันที่เวทีกลมแล้วตั้งท่าเริ่มก่อนจะขยับท่วงท่าตามเสียงกู่เจิงและผีผาบรรเลง เครื่องสายนับสิบห้อมล้อมหลังเวทีและเสียงกลองก็ดังขึ้นพร้อมกับหลานหลิงหวางเฟยที่วางท่วงท่างดงามเดินชมดชดช้อยออกมาชำเลืองแลผู้ชม นางหมุนตัวไปตามครรลองแล้วบิดเอวสะบัดแขนแสดงอารมณ์ ขยับกายราวแข็งกร้าวดุดันแต่แท้จริงแฝงความเศร้าไว้อย่างเต็มอก ทรุดเข่าลงแทบชิดเวทีแล้วกวาดขาวาดลีลาหมุนเป็นวงกลมราวนักรบกำลังร่ายรำ หมุนตัวรอบแล้วรอบเล่าบรรยายอารมณ์ด้วยกิริยาแทนใบหน้า บรรเลงคำร้องด้วยท่าทางประหนึ่งว่าตนนั้นกำลังใจแตกสลาย เป็นนักรบหญิงผู้หวั่นไหวราวต้นหญ้าบิดพลิ้วตามลม..

      การแสดงเพียงไม่กี่ชั่วยามทำให้ผู้ชมถึงกับตะลึงค้างทั้งเสี่ยวเอ้อร์ที่เดินไปมาจนหยุดฝีเท้าลงมอง  แขกเหรื่อลืมพิธีรีตรองในขณะกำลังนั่งสนทนามือเผลอปล่อยจอกสุราหกใส่ชุดตนก็ยังไร้สติใด มีเพียงลมหายใจของนางรำเท่านั้นที่บอกว่าเวลายังไม่หยุดลง พวกนางขยับมารวมกันแล้วโค้งคำนับให้ผู้ชม ยามเงยศรีาะขึ้นมาอีกคราก็ได้ยินเสียงปรบมือดังลั่นหอลั่วอวี้ซุ่นแทนกลองชุดสนั่นโสตจนดังออกไปถึงข้างนอกประตู

      หรั่นซิ่นหลี่รีบเดินกลับเข้าไปหลังม่านแล้วเปลี่ยนชุดเป็นเสี่ยวเอ้อร์ตามเดิมท่ามกลางความเสียดายของเหล่านางรำที่เอาแต่กล่าวให้นางอย่าเพิ่งเปลี่ยนชุดเลย แต่ก็สายเกินไปแล้วเพราะนางเปลี่ยนชุดกลับเป็นที่เรียบร้อย ร่างในชุดเสี่ยวเอ้อร์ผ้ากันเปื้อนแดงเดินกลับไปที่โต๊ะของเหยาหมิงซื่อแล้วรินสุราให้เขาต่อ



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -19 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -19 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1
โพสต์ 2018-5-19 15:28:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LanXinLi เมื่อ 2018-5-19 18:32

เส้นทางสู่การเป็นเถ้าแก่หอโคมเขียว ( 5 )
เสี่ยวเอ้อร์  ( 5 )

     เช้าวันนี้นางเริ่มงานด้วยการทำความสะอาดเพราะเมื่อการแสดงเมื่อคืนทำให้มีแขกมากมายเข้ามาเพื่อชมการแสดงรำ ช่างน่าเสียดายที่วันนี้เป็นวันลิ่วเพราะฉะนั้นจึงมีการแสดงงิ้วไม่ใช่รำ แขกเหรื่อก็ยังพากันเข้ามาเพื่อหวังชมงละครงิ้ว เวทีกลมตรงกลางถูกจัดโดยตกแต่งสิ่งของล้อมไว้แทนฉากเพราะมันบังสายตามากเกินไป นักแสดงงิ้วแต่ละคนแต่งหน้าทาปากจนดูผิดแปลกตา รูปร่างของแต่ละคนสูงใหญ่ต่างจากสตรีเพราะตามวัฒนธรรมแล้วเป็นบุรุษเท่านั้นที่จะสามารถแสดงงิ้วได้ เป็นการร้องรำทั่วไปที่ได้อิทธิพลมาจากการแสดงร้องรำปนละคร ดูเหมือนการแสดงหุ่นกระบอกแต่ใช้คนแทน

      หรั่นซิ่นหลี่ยกชุดของนักแสดงไปรีดและจัดชุดตกแต่งก่อนจะนำไปให้นักแสดง นางค่อยยกเตาเหล็กหนักใส่ถ่านร้อนลงไปแล้วนาบลงบนผิวผ้าผ่านผ้าอรีกชั้นหนึ่ง เมื่อวางสักพักแล้วยกขึ้นรอยยับก็หายไปทันตา เมื่อมีจุดที่แห้งเกินก็พรมน้ำลงหน่อย นางใส่ลูกเล่นด้วยการพรมน้ำแช่ดอกไม้ลงไปแทนน้ำเปล่า ฉะนั้นเสื้อผ้าจึงมีกลิ่นหอมผิดจากปกติจนเสี่ยวเอ้อร์คนอื่นๆเดินเข้ามาดูวิธีเพื่อนำไปทำตามบ้าง

     "แม่นางมู่หรง ท่านทำอย่างไรเสื้อผ้าจึงมีกลิ่นหอมหรือ?"

     "ข้าแช่ดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมลงไปในน้ำแล้วใช้เครื่องหอมโปรยลงไปอีกหนึ่งกำมือก็จะได้น้ำที่มีกลิ่นบุปผา ใช้ค่อยพรมลงบนผิวผ้าแล้วรีดทับตอนที่ยังชื้นอยู่ จะทำให้กลิ่นซึมซับลงไปในเสื้อผ้า" นางอธิบาย นี่เป็นวิธีที่นางเห็นพวกชาวบ้านใช้ดับกลิ่นกายกัน แต่พวกเขาผสมสิ่งเหล่านั้นลงไปในน้ำซักผ้าเท่านั้นเอง

     "แม่นางมู่หรงช่างมีความสามารถ!"

     "ไม่เลย เป็นพวกชาวบ้านมากกว่า ข้าเพียงนำมาประยุกต์เท่านั้น" นางยิ้มตอบ

    "แม่นาง ไม่ทราบว่าเสื้อผ้าพวกข้ารีดเสร็จหรือยังขอรับ? พวกเรามีเรื่องที่ต้องทำอีกมากก่อนการแสดงจึงใคร่เดินมาถามก่อน" นักแสดงงิ้วคนหนึ่งเดินเข้ามาหลังห้องแล้วถามดู

     "ใกล้แล้วเจ้าค่ะ อีกสองก้านธูปท่านก็มารับไปสวมได้เลย" เสี่ยวจิงกล่าวตอบก่อนจะก้มหน้าก้มตารีดผ้าวิธีเดียวกับหรั่นซิ่นหลี่บ้าง

    "อ้อใช่ ไม่ทราบว่ามีใครในหมู่พวกท่านที่เล่นกู่เจิงเป็นบ้างหรือไม่?" ที่นี่เป็นหอโคมเขียว คิดว่าแม้แต่เสี่ยวเอ้อร์ก็น่าจะพอมีสักคนที่มีฝีมือบ้าง

     "ทำไมหรือเจ้าคะ?" เสี่ยวเอ้อร์อีกคนถาม

    "เป็นความผิดของคณะดนตรี พวกเขาเตรียมเครื่องดนตรีขาดไปหนึ่งชิ้น ตอนนี้พวกเรายังหาคนมาบรรเลงเพิ่มไม่ได้เลย" ร่างสูงอธิบาย เวลานี้คนข้างนอกกำลังเร่งรีบทั้งเตรียมการแสดงแะเดือดร้อนในการหานักดนตรีมาบรรเลงบทเพลง

     "ขอถามท่าน จะมีการซ้อมก่อนเริ่มแสดงหรือไม่?" หรั่นซิ่นหลี่เงยหน้าถาม

    "มีแน่นอน"

     นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบ "ถ้าอย่างนั้นข้าก็พอจะช่วยได้ ขอข้าไปหยิบกู่เจิงสักครู่" หรั่นซิ่นหลี่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับไปที่ห้องเพื่อยกกู่เจิงมา กู่เจิงตัวนี้.. พบในค่ำคืนที่ฝนตกและเงียบสงัด ณ ตรอกที่เดียวดาย มิหนำซ้ำยังใช้มาหลายงาน ผ่านทุกข์ร้อนหนาวกับนางมาก็มาก เวลานี้เป้นเหมือนของคู่ใจไปแล้ว มือเรียวลูบไปตามเนื้อไม้แล้วอุ้มมันมาที่ห้องโถงเพื่อเตรียมซ้อมเพลง งิ้วฮัวมู่หลานที่พวกเขากำลังจะเริ่มซ้อมนั้นใช้กู่เจิงไม่บ่อยมาก เน้นเพียงสนับสนุนผีผาที่คอยบรรเลงหลัก นางฟังพวกเขาบรรเลงอยู่รอบหนึ่งแล้วค่อยไล้นิ้วตามเส้นไหม รอบนี้นางใช้บรรเลงเพียงเจ็ดสายเพราะไม่ใช้โน๊ตหลัก วิธีบรรเลงแบบสายน้ำตามที่ร่ำเรียนมาจากมารดานางหยิบมาใช้วันนี้แล้ว

     ทันทีที่คณะละครงิ้วได้ฟังก็พอใจจนต้องร้องออกมา "ยอดเยี่ยม! ถ้าอย่างนั้นการแสดงคืนนี้ต้องรบกวนแม่นางมู่หรงแล้ว" ค่ำคืนนั้นการแสดงได้เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับนางที่ใส่ชุดการแสดงดีดกู่เจิงตามที่ซ้อมไว้ บทเพลงถูกบรรเลงตามท่วงทำนองด้วยนิ้วเรียวทั้งสิบ เมื่อการแสดงจบลงเสียงปรบมือก็ดังกระหึ่มพร้อมกับร่างบางที่อุ้มกู่เจิงวิ่งหนีออกมาจากความวุ่นวาย นางกำลังเดินกลับไปเก็บของที่ห้องพัก ระหว่างทางพบกับผู๋เหยาพอดีแล้วในที่สุดเขาเผยรอยยิ้มให้นางและกล่าวว่า "เจ้ามีความสามารถแบบนี้ ข้ายินดีให้ผ่านงานก็ได้ เอาล่ะ ไปรายงานที่สมาคม บอกหลิวลู่เจินว่าข้าให้เจ้าผ่านงานแล้ว" นางรีบพยักหน้ารับขอบคุณก่อนจะอำลาทุกคนแล้วเก็บข้าวของจากไป


แสดงความคิดเห็น

ลางานได้ 2 วัน เนื่องจากวันทำงานเต็มลิมิตเลื่อนขั้น 40 แล้ว   โพสต์ 2018-5-19 16:28
(( ทำงาน 6 วัน ))  โพสต์ 2018-5-19 16:24

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +50 เงินตำลึง +1500 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 50 + 1500 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

แปะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x12
x200
x10
x6
x2
x2
x100
x20
x115
x26
x62
x33
x80
x100
x240
x32
x30
x148
x100
x10
x1
x1
x20
x1
x5
x13
x1
x1
x100
x36
x50
x1
x1
x22
x20
x153
x8
x7
x76
x10
x8
x1
x1
x15
x220
x5
x22
x17
x60
x5
x2
x2
x15
x20
x35
x19
x19
x33
x51
x50
x1

854

กระทู้

3309

โพสต์

51หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
1179860
เงินตำลึง
77681
ชื่อเสียง
176543
ความหิว
1020

ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
15589
ความชั่ว
8244
ความโหด
24028
โฮ่วชื่อ ♦ 后赤
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2019-3-7 18:32:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ สัญญาจ้างฉางอัน 14 }
{ ส่งข้าวเถ้าแก่จ้าว }
จุดที่สิบ หอลั่วอวี้ชุน

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

        การนั่งเกวียนเทียมม้าฮั่นเสียมาส่งข้าวนั้นจักว่ากรำทำอย่างเอิกเริกโดยแท้
        เหยากวงบินนำหน้ารถเกวียนตามหลางความรวดเร็วแทบจะไล่เลี่ยกัน

      หลิงหลานถอนหายใจหนแล้วหนเล่ามีใช่เพราะเหนื่อยแต่คล้ายว่านางจะเริ่มเบื่อหน่ายกับการวนไปวนมาในนครฉางอันช่วยไม่ได้ล่ะในเมื่อมันเป็นงาน? รึเปล่านะลองคิดย้อนกลับว่านี่คือสิ่งที่ได้รับมอบหมายจากการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมนางคิดย้อนอีกหนว่าทำไมถึงรุ้สึกเบื่อได้ล่ะ?ปกติตนสามารถตื่นตาตื่นใจไปได้กับทุกเรื่องนี่นา มาตอนนี้เวลานี้ที่ตรงนี้ทำไมมันเบื่อจนหงุดหงิดขึ้นมาได้?

      “เจ้าเงียบไปตั้งแต่เมื่อครู่แล้วเป็นอะไรหรือเปล่า หลาน?” ชายหนุ่มผ็ผันตัวจากจ้าวเกาะไต้หวันผู้เกรียงไกรมาเป็นสารถีจำเป็นสะกิดถามสตรีหน้าหวานมองเขาอาภรณ์สีนิลปักลาดผีเสื้อที่นางทำไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะเห่อใส่เลยทันทีดูเอาเถิดขนาดทำงานกรรมกรคนผู้นี้ยังคงความสุขุมไม่อาจล่วงเกินไว้ได้

       “เปล่าเจ้าค่ะ…แค่คิดว่าการนั่งรถม้ารึเกวียนนานๆทำให้คนเป็นบ้าได้ไหมนะ?ขนาดตอนรอนแรมอยู่บนเรือยังมีเรื่องให้ทำมากกว่านี้เลย”

       “หึหึเจ้าเองคงจะคุ้นชินกับการเคลื่อนไหววิ่งวุ่นไปทั่วมากกว่านั่งเฉยๆแบบนี้ ถึงได้รู้สึกเบื่อ?”กึ่งหนึ่งคือคำถามอีกนัยหนึ่งก็ได้ตัดสินสรุปแทนเรียบร้อย หลิงหลานพยักหน้านั่งเฉยๆตนคงไม่ชิน จริงๆ นั่นละมั้ง?

       เกวียนบรรทุกข้าวสารสองหมื่นกระสอบมีชายหญิงที่ดูโดดเด่นโดยไม่ต้องทำอะไรนั่นก็เพราะบรรยากาศระหว่างพวกเขามันแปลกๆอยู่แล้วตระเวนวนไปมารอบย่านการค้าเป้นที่สนทนาของเหล่าพ่อค้าแม่ขายช่วงเก็บแฝงลอยฟังว่าฉางอันมีตลาดกลางคืนแต่พวกนางยังไม่เจอ มุ่งเกวียนลัดเลาะไปตามตรอกซอยเสาะถามทางเรื่อยจนมาถึงจุดที่สิบหอลั่วอวี้ชุนหนนี้อาจารย์ผู้สุขุมกำชับเป้นอย่างยิ่งไม่ให้นางลงไป

    “แต่ข้าอยากช่วยนะเจ้าคะทำไมกันล่ะ?” นางพึ่งก้าวมาได้ครึ่งขาอะไรกัน…จะให้กลับขึ้นไปอีกละ!!

     “ไม่เป็นไรที่นี่ข้าจัดการเองเจ้าคอยอยู่ตรงนี้ก่อนอย่าไปไหนล่ะ”เซวียนหยวนอี้เฟยแทบจะหายไปหลังกล่าวคำเสร็จติดต่อกับผู้ดูแลหอเสร็จแล้วอาสาเป็นผู้ขนกระสอบข้าวทั้งจำนวนหนึ่งพันลงไปที่โกดังด้วยตนเองใช้เวลาไม่นานนักก็ออกเดินทางไปยังจุดที่สิบเอ็ดต่อฝ่ายลุกศิษย์จะถามไถ่ก็เพียงคลี่รอยยิ้มเรียบๆ

      จะบอกยังไงล่ะว่าเริ่มเวลาหอโคมเขียวเปิดทำการแล้ว..ไม่อยากให้นางไปพบเห็นอะไรไม่ดีไม่งามเท่านั้นเอง

ส่ง1000 กระสอบข้าว

✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙ ✙

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
มุกอัคคี
หน้ากากยักษ์ม่วง
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ดาบมรกต
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x1
x1
x6
x900
x3
x1
x7378
x35
x2
x141
x90
x90
x90
x1
x12
x165
x1
x120
x500
x500
x580
x1
x9
x1
x2
x5
x5
x35
x1250
x9999
x4
x5
x1
x41
x4
x452
x2
x3
x6
x3
x2
x9
x2
x20
x38
x7
x445
x103
x620
x18
x319
x31
x4140
x2
x620
x1002
x82
x1980
x28
x7
x485
x515
x853
x100
x3
x916
x188
x4024
x148
x35
x792
x1773
x1709
x205
x4252
x74
x222
x362
x624
x2
x93
x64
x70
x115
x1
x5
x1
x980
x77
x20
x1166
x120
x1
x122
x4
x9999
x898
x2
x17
x272
x935
x4200
x3837
x5
x938
x1230
x62
x444
x9999
x899
x20
x70
x1
x210
x526
x2770
x356
x31
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5767
x77
x3070
x199
x12
x3823
x9
x17
x3312
x3
x9
x544
x203
x7
x9
x141
x16
x6
x202
x715
x6
x16
x60
x387
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x200
x61
x5439
x401
x334
x2508
x870
x9999
x2
x9
x2
x283
x3793
x5350
x910
x842
x10
x299
x800
x100
x300
x50
x564
x2100
x9999
x11
x1105
x9999
x9984
x2172
x1225
x389
x67
x1110
x1
x1418
x30
x1963
x928
x225
x1
x267
x556
x777
x151
x609
x1716
x1660
x2435
x9999
x2374
x3656
x1329
x2924
x339
x1941