ดู: 140|ตอบกลับ: 7

{ เกาะกงด๋าว } อาศรมท่านศรีเมศ

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-5-14 19:36:55 |โหมดอ่าน

{ เกาะกงด๋าว } อาศรมท่านศรีเมศ

อาศรมท่านศรีเมศ ตั้งอยู่บนเกาะกงด๋าว
อาศรมที่ทำขึ้นมาง่ายๆ แต่แข็งแรง
เป็นที่ปฏิบัติกรรมฐานของดาบสศรเมศ
บรรยากาศเย็นๆสบายๆเพราะมีต้นไม้ล้อมรอบอาศรม




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

18

กระทู้

72

โพสต์

3430

เครดิต

เงินชั่ง
1050
เงินตำลึง
8456
ชื่อเสียง
1289
ความหิว
76

ใบรับรองภาษาขอมใบรับรองภาษาฮั่น

หมีแดง
เลเวล 1

ปาธาทรา

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-5-14 20:01:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เควสเรื่องราว 2 สู้จนตัวตาย 5
{ เกาะกงด๋าว } อาศรมท่านศรีเมศ
ไท
        ทั้งสองคนเดินมุ่งหน้าไปยังกระท่อมหลังนั้น เดินบนทรายนุ่มๆเปลี่ยนมาเดินบนพื้นดินบนเกาะ ระหว่างทางก็หันไปมองบริเวณรอบๆตัวไปด้วย

“ เจ้าเคยมาทะเลก่อนหรือไม่ ”
ไทเริ่มบทสนทนา

“ ข้าจะเคยมาได้อย่างไรเล่า อิศานปุระ ชายแดนนั้นติดแผ่นดิน ไม่ติดทะเล ข้าเคยอ่านแต่ในหนังสือเท่านั้นแหละ พึ่งเห็นกับตาตัวเองครั้งนี้ครั้งแรก ”

“ ของข้าก็เหมือนกัน ไม่ติดทะเล แต่ก็เป็นอะไรที่ดีเล็กๆ ได้มาที่ที่ไม่เคยมา ได้ลองรสชาติน้ำทะเล ได้เดินเหยียบทราย มันนุ่มจริงๆสบายเท้ามาก ”

“ จะเรียกว่าความโชคดีเล็กๆในความโชคร้ายก็ได้นะ ”

“ นั่นน่ะสิ ฮ่าฮ่าฮ่า ”
ไทหัวเราะขึ้นมา

เดินทางไปได้ไม่นานนัก พวกเขาทั้งสองมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ากระท่อมหลังนี้

“ ข้าว่าเราควรสำรวจที่นี่กันนะ ”

“ ไปกัน ”

ทั้งสองเริ่มสำรวจบริเวณนอกกระท่อมกันก่อน รอบๆกระท่อมมีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด ไม่มีคนอยู่แม้แต่คนเดียว ขึ้นบันไดไปข้างบน เขามองเห็นแคร่ที่อยู่หน้าห้อง และดวงแก้วที่วางอยู่บนพรมเพียงเท่านั้น มองเข้าไปในกระท่อม แต่ไม่ได้เดินเข้าไป พบว่าไม่มีคนอยู่เลย

“ ข้าว่ามีคนเคยอยู่ในกระท่อมแห่งนี้นะ ฝุ่นแลไม่ค่อยเยอะมากเท่าไร ”

“ เรามานอนพักกันก่อนเถอะ ข้าเหนื่อยมากเลย ”

“ ได้ นอนกันข้างนอกบนแคร่นี่แหละ ถ้านอนข้างในคงเสียมารยาทเกินไป ”

ทราพยักหน้าให้ไท ทั้งสองคนนอนบนแคร่นั่น ทราหลับตาลง ไม่นานก็หลับไป เหลือแต่ไทที่ยังลืมตาอยู่ เด็กหนุ่มเป็นคนหลับยาก แต่วันนี้เขาเหนื่อยมาก ไม่นานเขาก็หลับตามทราไป


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +35 เงินตำลึง +1500 ชื่อเสียง +222 ความหิว -11 Point +8 ย่อ เหตุผล
Admin + 35 + 1500 + 222 -11 + 8 จบเควสเรื่องราว 2

ดูบันทึกคะแนน

แตกหนึ่ง! สวยพี่สวย
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่ล้ำค่า
สมาธิพื้นฐาน
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x34
x2
x29
x1
x4
x25
x15
x4
x41
x30
x1
โพสต์ 2019-5-1 18:36:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ใช้ชีวิตบนเกาะกงด๋าว วันที่ 4

       หลังจากที่เธอและมูมูเดินทางไปเก็บของป่าที่ป่าภูมาไทด้วยกันเมื่อวานนี้ เธอได้นำมันเทศจำนวนสี่หัวที่ขุดได้มาเช็ดล้างแลทำความสะอาดอย่างดี โดยแบ่งครึ่งหนึ่งเอาไว้สำหรับทำอาหาร ส่วนอีกครึ่งหนึ่งตั้งใจว่าจะนำมาถวายพระดาบสเพื่อตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตเธอไว้ หญิงสาวเดินไปปลุกหมีขาวตัวน้อยเพื่อนของเธอที่นอนขดอุตุอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนบาง ๆ อย่างเบามือ

       "มูมู ตื่นเร็วว ไปหาหลวงตากันน" บัวใช้มือสะกิดที่อุ้งเท้าของเจ้าหมีเบา ๆ เพื่อไม่ให้มันตกใจ หลังจากที่เธอสะกิดไปมาอยู่หลายรอบ ในที่สุดมันก็ตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย

       "ป้ะ เดี๋ยวฉันพาไปล้างหน้า แล้วเราไปหาหลวงตากันนะมูมู ฉันจะเอามันเทศที่เก็บมาเมื่อวานไปฝากท่าน" หญิงสาวเอ่ยพลางอุ้มลูกหมีที่ยังไม่ตื่นดีนักไปล้างหน้าล้างตา ก่อนจะเดินกลับเข้ามาหยิบมันเทศสองหัวใหญ่ ๆ ติดไม้ติดมือไปฝากพระดาบสที่เธอเคารพนับถือ ทั้งสองใช้เวลาในการเดินทางไม่นานมากนักก็มาถึงที่อาศรมท่านศรีเมศ

       "หลวงตาจ๋า!!!!!!!!!!! หลวงตาาาาาาาาาา" บัวไม่รอช้าทันทีที่ตนและเพื่อนตัวน้อยเดินมาถึงหน้าอาศรมก็ได้ร้องเรียกหลวงตาผู้เป็นเจ้าของเรือนทันที หากแต่เรียกเท่าไรหลวงตาของเธอก็ไม่ยอมออกมาซักที

       "หลวงตา!!!!!! หลวง......."

       "เอ้อออ!! ข้าได้ยินละโว้ยยยย" ไม่ทันที่เธอจะพูดจบเสียงของพระดาบสผู้น่าเลื่อมใสก็ดังขึ้น พร้อม ๆ กับที่ประตูอาศรมถูกเปิดออก

       "ฉันเรียกหลวงตาตั้งนานไม่เห็นออกมาก็นึกว่าไม่ได้ยินเสียอีก"

       "เอ้อแหน่ะ เอ็งหนิ จะไม่ให้ข้าบำเพ็ญเพียรภาวนาหน่อยเรอะ" พระดาบสถามเธอกลับอย่างเหนื่อยหน่ายกับเด็กผู้พลัดหลงคนนี้

       "งั้น เอาเป็นว่าฉันขอโทษจ้ะที่มารบกวนเวลาหลวงตาทำสมาธิ เฮ้อ เสียดายจังวันนี้ว่าจะมาถวายมันเทศให้หลวงตาซะหน่อย โดนเอ็ดแบบนี้มือไม้อ่อนหยิบมันไม่ไหว สงสัยจะต้องกลับกระท่อมซะละ" หญิงสาวทำท่าตีงอนแล้วหันหลังเดินออกไปแกล้งจะเดินกลับไปยังกระท่อมพร้อมกับเพื่อนตัวน้อยที่ยืนมองอย่างงงวยว่าเธอกำลังทำกะไรกันแน่

       "นังหนูนี่หนิ แสนงอนจริงนะ จะถวายอะไรก็มาตรงนี้เสียสิ ตั้งใจเอามาให้แล้วก็อย่าได้ทำลายความตั้งใจของตัวเองเลย" พระดาบสเอ่ยตามหลังเมื่อได้ยินว่ามีคนตั้งใจมาถวายสิ่งของ

       "แฮ่ ๆ ฉันแค่แกล้งหน่ะ ไม่ได้งอนจริงจ้ะ ฮ่า ๆ ๆ " หญิงสาวหันมายิ้มร่าอย่างพออกพอใจท่ามกลางสีหน้าเหนื่อยหน่ายของหลวงตาา

       "นี่จ้ะ มันเทศสองหัวใหญ่ ๆ ฉันตั้งใจเข้าป่าเพื่อเก็บมาฝากหลวงตาเลยนะ" หญิงสาวหยิบมันเทศที่คัดสรรมาอย่างดีวางไว้บนผ้าสะอาด ๆ ใกล้ ๆ กับตำแหน่งที่หลวงตายืนอยู่

       "เออ ขอบใจเอ็งมากนังหนูที่มีแก่ใจคิดถึงคนแก่ ๆ อย่างข้า ขอให้เจริญ ๆนะเอ็งง" หลวงตาอวยพรให้กับเด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้างหน้าตนอย่างเอ็นดู แต่แล้วสายตาที่เฉียบคมของท่านกลับไปปะทะกับอะไรบางอย่าง

       "อ้าว นี่ลูกหมีตัวนี้มาจากไหนกันหล่ะเนี่ย" พระดาบสสอบถามหญิงสาวอย่างสงสัย

       "เพื่อนใหม่ของฉันเองจ้ะหลวงตา ไปเจอกันที่ชายหาดท่าทางจะพลัดหลงมาฉันเลยเก็บมาเลี้ยงไว้เป็นเพื่อนจ้ะ" บัวตอบกลับพลางอุ้มมูมูเข้ามาใกล้ ๆ หลวงตา

       "เอ้อ ดี ๆ ๆ ถือว่าเมตตาสิ่งมีชีวิตร่วมโลกเดียวกัน เลี้ยงมันไว้เถอะ สักวันมันคงช่วยเหลือเอ็งได้ในยามยาก"

       "จ้ะหลวงตา"

       "เดี๋ยวข้าจะไปบำเพ็ญเพียรต่อหล่ะ เอ็งก็ไปพักผ่อนเสียเถิด เริ่มมืดค่ำละ" หลวงตาเอ่ยก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในอาศรม ทิ้งบัวและหมีขาวตัวน้อยไว้เบื้องหลัง

       "ป้ะ มูมูเรากลับบ้านกันเถอะ อย่าอยู่รบกวนหลวงตาเลย" หญิงสาวกล่าวกับเจ้าหมีพร้อมกับอุ้มมันขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดแล้วเดินกลับไปยังที่พักของตนเอง



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูล้ำค่า
หลี่ซื่อชุนชิว
หมีศึก
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
มวยไทพื้นฐาน
กราดิอุส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x10
x8
x12
x10
x31
x30
x10
x1
x10
x32
x8
x207
x30
x5
x157
x115
x9
x12
x5
x50
x1
x40
x40
x10
x30
x1
x10
x50
x85
x100
x100
x100
x100
x100
x300
x100
x100
x1
x200
x15
x144
x5
x8
x24
x9
x2
x29
x98
x8000
x10
x110
x20
x1
x15
x100
x10
x49
x150
x9
x1
x1
x45
x8
x12
x99
x30
x5
x10
x52
x56
x58
x29
x28
x38
x95
x1
โพสต์ 2019-5-5 00:04:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Bua เมื่อ 2019-5-5 00:46

ผิดพลาดนิดหน่อยย แอดลบโพสต์นี้ได้เลยนะคะ ><
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูล้ำค่า
หลี่ซื่อชุนชิว
หมีศึก
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
มวยไทพื้นฐาน
กราดิอุส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x10
x8
x12
x10
x31
x30
x10
x1
x10
x32
x8
x207
x30
x5
x157
x115
x9
x12
x5
x50
x1
x40
x40
x10
x30
x1
x10
x50
x85
x100
x100
x100
x100
x100
x300
x100
x100
x1
x200
x15
x144
x5
x8
x24
x9
x2
x29
x98
x8000
x10
x110
x20
x1
x15
x100
x10
x49
x150
x9
x1
x1
x45
x8
x12
x99
x30
x5
x10
x52
x56
x58
x29
x28
x38
x95
x1
โพสต์ 2019-5-5 00:05:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Bua เมื่อ 2019-5-5 00:07

ใช้ชีวิตบนเกาะกงด๋าว วันที่ 7
       ในวันนี้หญิงสาวตั้งใจเป็นอย่างมากที่จะเดินทางไปหาพระดาบสศรีเมศที่อาศรมถึงแม้ว่ามันจะดึกดื่นไปหน่อยก็เถอะ เนื่องจากข้อสงสัยที่ยังค้างคาอยู่ในใจของเธอมันมีมากมายเกินกว่าที่จะเก็บเอาไว้ได้อีกต่อไปแล้ว เธอไม่รอช้ารีบอาบน้ำแต่งกายผลัดผ้าผ่อนให้เรียบร้อยแล้วออกเดินทางไปหาพระดาบสที่อาศรมทันที ในระหว่างทางนั้นเธอได้พบกับความเคลื่อนไหวบางอย่างบริเวณพุ่มไม้ที่เดินผ่าน หากแต่ความผิดปกติดังกล่าวไม่สามารถดึงดูดความมุ่งมั่นตั้งใจของเธอที่จะไปหาพระฤาษีได้
       “วันนี้เห็นทีคงจะเป็นวันที่เจ็ดแล้วสินะที่ฉันมาอาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนี้” หญิงสาวคิดทบทวนภายในใจถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับเธอตลอดระยะเวลเจ็ดวันที่เธอได้มาอาศัยอยู่ที่นี่ ความสนุกสนาน ความสุขต่าง ๆ ที่เธอได้พบเจอบนเกาะแห่งนี้มันช่างมีค่ามากมายเสียจริง การจมอยู่ในห้วงความคิดถึงอดีตของบัวนั้นทำให้หญิงสาวไม่ทันระวัง เผลอสะดุดกิ่งไม้ที่อยู่หน้าอาศรมของท่านฤาษีจนล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้น โครม!!!
       “เอ้อแหน่ะ นังหนูคนนี้หนิ กิ่งไม้ก็อยู่ของมันดี ๆ ดันไปเดินสะดุดเสียได้ ข้าไม่รู้จะว่าเอ็งอย่างไรแล้วจริง ๆ ” หญิงสาวยังไม่ทันจะได้ร้องโอดครวญใด ๆ เสียงเจ้าของอาศรมก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียแล้ว
       “โถ่ หลวงตาา ก็บัวไม่ทันระวังนี่นาา กิ่งไม้นี่น้าาา อยู่บนต้นไม้ดี ๆ ก็ไม่ได้จะหล่นลงมาทำไมก็ไม่รู้” หญิงสาวเมื่อลุกขึ้นจากพื้นปัดเช็ดเสื้อผ้าของตนเองเรียบร้อยแล้วก็เริ่มต้นบ่นให้กับเศษกิ่งไม้นี่นอนอยู่บนพื้นอย่างไร้ชีวิตชีวาทันที
       “เดี๋ยวข้าจะเอาไม้เท้าเขกให้ อยู่ดีไม่ว่าดีไปว่ากิ่งไม้เสียได้ เอ็งนี่มันประหลาดเสียจริง” ท่านฤาษีเอ่ยอย่างสุดแสนจะเอือมระอาในพฤติกรรมที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้
       “โถ ๆ ๆ อย่าพึ่งเอ็ดบัวสิจ๊ะหลวงตา บัวล้อเล่นน บัวบ่นไปตามประสาก็เท่านั้นเอง ไม่ได้คิดจริงจังไปหรอกจ้ะ” หญิงสาวกล่าวแก้ต่างให้กับความผิดของตนเอง
       “เออ ๆ ๆ ช่างมันเสียเถอะ ว่าแต่วันนี้เอ็งมาหาข้ามีกะไรอยากจะถามหล่ะ มาซะดึกดื่นคงค้างคาใจมานานสินะ” พระดาบสมองที่หญิงสาวราวกับท่านกำลังรู้ว่าเธอมาที่นี่ด้วยเหตุอันใด
       “หลวงตารู้ด้วยหรอจ๊ะว่าบัวมาที่นี่ทำไม” หญิงสาวสอบถามด้วยความทึ่งกับสิ่งที่พระดาบสถามเธอเมื่อสักครู่นี้
       “เอ้อ เอาเถอะ เอาเป็นว่าหน้าเอ็งมันบ่งบอกมากก็แล้วกัน ว่ายังไงหล่ะ เอ็งมีกะไรอยากจะถามข้าก็ว่ามา” พระดาบสเอ่ยขึ้นอีกครั้งเพื่อย้ำคำถาม
       “บัวแค่สงสัยเหมือนครั้งแรกที่บัวมาที่นี่เท่านั้นจ้ะว่าทำไมบัวถึงได้พลัดหลงมาอยู่ที่นี่ ที่เกาะกงด๋าวแห่งนี้ ทำไมที่นี่บัวถึงไม่พบกับใครเลย แล้วทำไมถึงไม่มีเหล่านักสู้ออกมาตามหาบัวเลยสักคนเดียว บัวจะได้มีโอกาสกลับบ้านมั้ย บัวจะได้พบหน้าพ่อแม่อีกรึเปล่า หรือบัวจะต้องเดินทางไปนี่ไหนต่ออีก แล้วบัวจะมีวิธีเดินทางกลับได้อย่างไรหรือ….” ทันทีที่ฤาษีท่านเปิดโอกาสให้ถามหญิงสาวก็พรั่งพรูความสงสัยที่คั่งค้างอยู่ในใจเธออย่างเต็มที่จนท่านถึงกับยกมือให้หยุดพูดเสียก่อน
       “นังหนูเอ้ย สิ่งที่เอ็งถามมาข้าก็ตอบกะไรมากไม่ได้ดอก ข้าคงบอกกับเอ็งได้เพียงว่ามนุษย์นั้นย่อมใช้ชีวิตไปตามผลแห่งการกระทำที่ตนได้เคยกระทำไว้ ภายภาคหน้าจะเป็นอย่างไรนั้นก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามทางที่มันควรจะเป็นเถิด ถ้าบุญเอ็งจะได้ออกไปจากที่นี่ ต่อให้เอ็งขอร้องข้าอย่างไรเอ็งก็ต้องไป หากแต่ชะตาเอ็งจะต้องอยู่ที่นี่แล้วไซร้เอ็งหนีออกไปอย่างไรเอ็งก็ต้องกลับมาอยู่ที่นี่อยู่วันยังค่ำ ข้าตอบเอ็งได้เพียงเท่านี้แหละนังหนู อย่าได้สงสัยหรือข้องใจในสิ่งใดอีกเลย อีกไม่นานคำตอบที่เอ็งต้องการจะพึงปรากฎชัดออกมาเอง” พระฤาษีกล่าวสอนเด็กหญิงตรงหน้าด้วยความเมตตา ถึงแม้ว่าท่านจะพอรู้อยู่ในใจแล้วว่าในอนาคตข้างหน้าชีวิตของเธอจะเป็นเช่นไร หากแต่ด้วยอำนาจของกฎแห่งกรรมทำให้ท่านไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงหรือเปลี่ยนแปลงชะตาของผู้ใดได้ ทำได้เพียงบอกกล่าวแลสั่งสอนให้เธอมีสติอยู่กับปัจจุบันก็เท่านั้น
       “ฉันจะจำคำสอนของหลวงตาเอาไว้ไม่ลืมเลยจ้ะ” เธอทำได้เพียงน้อมรับคำสอนของพระดาบสศรีเมศมาขบคิดและทบทวนในใจ ก่อนจะก้มกราบลาท่านกลับไปยังกระท่อมที่เธออาศัยอยู่ เป็นครั้งที่สองแล้วสินะที่เธอทำได้เพียงเก็บความสงสัยไว้ในใจ สิ่งที่ท่านพูดหมายความว่าอย่างไรกัน อีกไม่นานคำตอบจะปรากฎ… ท่านรู้อยู่แล้วหรือว่าฉันมาที่นี่ทำไม แล้วอนาคตฉันจะเป็นอย่างไร ท่านคงรู้มาตลอดสินะ……..


แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +3 คุณธรรม โพสต์ 2019-5-5 00:50

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูล้ำค่า
หลี่ซื่อชุนชิว
หมีศึก
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
มวยไทพื้นฐาน
กราดิอุส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x10
x8
x12
x10
x31
x30
x10
x1
x10
x32
x8
x207
x30
x5
x157
x115
x9
x12
x5
x50
x1
x40
x40
x10
x30
x1
x10
x50
x85
x100
x100
x100
x100
x100
x300
x100
x100
x1
x200
x15
x144
x5
x8
x24
x9
x2
x29
x98
x8000
x10
x110
x20
x1
x15
x100
x10
x49
x150
x9
x1
x1
x45
x8
x12
x99
x30
x5
x10
x52
x56
x58
x29
x28
x38
x95
x1
โพสต์ 2019-5-5 10:30:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Bua เมื่อ 2019-5-5 12:45

       หลังจากการเข้าพบท่านฤาษีศรีเมศในคืนนั้น บัวก็มิได้เข้าไปหาท่านเพื่อรบเร้าเอาคำตอบที่เธอสงสัยอีกเลย หากแต่การมาเยือนอาศรมในแต่ละครั้งเป็นไปเพื่อดูแลทำความสะอาด ปัดกวาดเช็ดถูภายนอกอาศรมของท่านฤาษีให้สะอาดสะอ้านมากขึ้นก็เท่านั้น นอกจากนี้หญิงสาวยังหมั่นไปตักน้ำที่ลำธารเล็ก ๆ ในป่ามาใส่ในตุ่มให้เต็ม เพื่อช่วยอำนวยความสะดวกในการกระทำสิ่งต่าง ๆ ให้กับพระดาบสท่าน
       “เอ้อ นังหนูเอ็งนี่ก็ขยันขันแข็งใช้ได้เลยนะ” พระฤาษีเอ่ยชมหญิงสาวขณะเดินเอาน้ำไปเติมในตุ่มใบสุดท้ายจนเต็ม
       “ก็บัวมาอาศัยหลวงตาอยู่นี่จ๊ะ จะให้งอมืองือเท้านอนเล่นอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไรกัน ถ้าพ่อแม่บัวรู้เข้านะตีตายเลยย” หญิงสาวกล่าวตอบพลางระลึกถึงสิ่งดี ๆ ที่พ่อกับแม่ได้เคยสอนเอาไว้เมื่อครั้งที่เธอยังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ว่าความกตัญญูรู้คุณท่านนั้นเป็นเครื่องหมายของคนดี ไม่ว่าผู้ที่เคยช่วยเหลือเราจะเป็นใคร เราจะรู้จักเขารึไม่ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือเราควรแสดงน้ำใจไมตรีจิตตอบแทนคุณที่เขาเคยช่วยเหลือเสียมากกว่า
       “จะว่าไปแล้วเอ็งนี่ก็เป็นคนที่จิตใจดีงามอยู่ไม่น้อยเลยนะนังหนู เอาหล่ะ ข้าจะถามความเห็นเอ็งสักหน่อยก็แล้วกัน ตอบข้ามาตามตรงหล่ะ” หลวงตาเอ่ยพลางมองพินิจพิจารณาที่ใบหน้าของหญิงสาว
       “หลวงตามีกะไรจะถามฉันหรือจ๊ะ” บัวสอบถามพระฤาษีที่ตนเคารพนับถืออย่างสงสัย
       “ถ้าข้าจะสอนวิชาเอาตัวรอดให้เอ็งเอาไว้ใช้ในภายภาคหน้า เอ็งจะเรียนรึไม่” หลวงตาค่อย ๆ กล่าวออกมาช้า ๆ หากแต่มั่นคงและจริงจัง
       “หลวงตาพูดจริง ๆ หรือจ๊ะ ไม่ได้หลอกให้ฉันดีใจเก้อใช่ไหม” หญิงสาวเผลอส่งเสียงดังด้วยความตื่นเต้นแลดีใจ ไม่คิดว่ามาการพลัดหลงมาอยู่ที่เกาะในครั้งนี้จะมีเรื่องราวดี ๆ เกิดขึ้นกับเธอมากมายขนาดนี้
       “นังหนู เอ็งจะให้ข้าโกหกได้อย่างไร คนบำเพ็ญเพียรเขาไม่โป้ปดกันหรอกนะเอ็งง” หลวงตากล่าวกับหญิงสาวด้วยวาจาที่เงียบสงบแต่มั่นคงเฉกเช่นเดิม
       “แต่ก่อนที่ข้าจักฝึกวิชาให้เอ็งนั้น เอ็งช่วยแสดงความสามารถทั้งหมดที่มีของเอ็งให้ประจักษ์แก่สายตาของข้าทีเถิด ให้ข้าได้รับรู้ว่าฤาษีอย่างข้านั้นเลือกคนไม่ผิด” พระดาบสเอ่ยพลางพยักหน้าให้กับเธอเป็นเชิงส่งสัญญาณว่าเริ่มแสดงฝีไม้ลายมือได้ ณ บัดนี้
       หญิงสาวค่อย ๆ รวบรวมสมาธิที่มีอยู่ แล้วนึกถึงวิชามวยไทที่ตนเองเคยร่ำเรียนมาเมื่อสมัยที่ตนใช้ชีวิตเป็นนักสู้อยู่ ณ หมู่บ้านกบฎชาวไท เธอเริ่มจากการเคลื่อนไหวร่างกายไปตามทิศทางต่าง ๆ สองมือปล่อยหมัดไปทางด้านหน้าไม่หยุดยั้ง ลำตัวเอี้ยวหลบเป็นจังหวะตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว ศอกและเท้ายังคงเคลื่อนไหวไปด้านหน้าและถอยหลังตามจังหวะรุกและรับของกระบวนท่าแม่ไม้มวยไท จังหวะที่1 2 3 และ 4 ค่อย ๆ ถูกแสดงออกมาให้เห็นเป็นที่ประจักษ์แก้สายตาของพระดาบสผู้บำเพ็ญเพียรภาวนามานาน
       “เก่งไม่เบาเลยนังหนูคนนี้ สายตาข้ามองคนไม่ผิดเลยจริง ๆ " พระดาบสคิดในใจขณะที่กำลังยืนพิจารณาการแสดงฝีไม้ลายมือของหญิงสาวตรงหน้า
       “เอาหล่ะ พอได้แล้วนังหนู ข้าพอจะเห็นถึงฝีมือของเอ็งบ้างแล้วหล่ะ” พระฤาษีเอ่ยขึ้นหลังจากได้เห็นกระบวนท่าต่าง ๆ ที่บัวได้สำแดงออกมา
       “เอ็งตามข้ามาทางนี้ ข้าจะพาไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง" ท่านศรีเมศกลับหลังหันไปทางชายป่าก่อนเดินนำหน้าเธอไปยังสถานที่ที่ใช้สำหรับฝึกฝนวิชาในครั้งนี้       หญิงสาวค่อย ๆ เดินตามหลังหลวงตาที่ตนเองเคารพนับถือเข้าไปยังป่าหลังอาศรมอย่างระมัดระวัง เนื่องจากเส้นทางนี้เป็นเส้นทางใหม่ที่เธอไม่เคยสัญจรมาก่อนทำให้รู้สึกไม่ค่อยจะคุ้นเคยนัก บัวเดินตามพระดาบสมาเรื่อย ๆ จนเริ่มสังเกตเห็นสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รายล้อมตนเองได้ว่า ที่ที่หลวงตาจะพาไปฝึกนี้ คงจะอยู่ลึกถึงกลางเกาะกงด๋าวเลยทีเดียว..... และแล้วทั้งสองก็มาหยุดอยู่ที่หน้าถ้ำแห่งหนึ่ง ถ้ำที่เธอไม่เคยพบเห็นมาก่อนเลยในชีวิต...



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +5 คุณธรรม โพสต์ 2019-5-5 12:12

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 35 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูล้ำค่า
หลี่ซื่อชุนชิว
หมีศึก
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
มวยไทพื้นฐาน
กราดิอุส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x10
x8
x12
x10
x31
x30
x10
x1
x10
x32
x8
x207
x30
x5
x157
x115
x9
x12
x5
x50
x1
x40
x40
x10
x30
x1
x10
x50
x85
x100
x100
x100
x100
x100
x300
x100
x100
x1
x200
x15
x144
x5
x8
x24
x9
x2
x29
x98
x8000
x10
x110
x20
x1
x15
x100
x10
x49
x150
x9
x1
x1
x45
x8
x12
x99
x30
x5
x10
x52
x56
x58
x29
x28
x38
x95
x1
โพสต์ 2019-6-12 18:47:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
       หลังจากที่เมื่อคืนก่อนบัวได้เข้าไปหาพืชผักจำนวนหนึ่งในป่า ในวันนี้เธอจึงตัดสินใจที่จะนำสิ่งที่เธอหาได้มาถวายแก่พระฤาษีศรีเมษ ณ อาศรม หญิงสาวปลดตะกร้าที่สะพายอยู่ทางด้านหลังออกมาเผยให้เห็น "หัวเผือก" จำนวนมากที่ถูกวางเรียงเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ทางด้านใน แต่ทว่าหัวเผือกที่เธอนำมานั้นยังไม่สุก เธอจึงตัดสินใจว่าจะก่อกองไฟเผาเผือกที่หน้าอาศรมหลวงตาเสียก่อนที่จะนำถวาย       "หวังว่าหลวงตาคงไม่คิดว่าบัวจะมาเผาอาศรมหรอกนะ" หญิงสาวแอบนึกในใจแล้วก็ได้แต่ขำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินหาสถานที่ที่โล่งเตียนและห่างไกลจากต้นไม้น้อยใหญ่เสียหน่อยเพื่อไม่ให้ไฟลามไปยังบริเวณอื่น ๆ ได้ เมื่อเธอได้เป้าหมายที่เหมาะสมกับการก่อไฟแล้วจึงได้หยิบเศษกิ่งไม้ขนาดเล็ก ๆ จากรอบ ๆ ตัวมาสุมเป็นกองขนาดย่อม จากนั้นจึงนำไม้ไผ่ที่เจาะรูระหว่างปล้องแล้วกรอกเศษหญ้าแห้ง ๆ ลงไป
       "เหลือไม้ที่จะเอามาปั่นแฮะ" บัวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ตัวและบริเวณอาศรมจนได้พบกับท่อนไม้ขนาดพอเหมาะท่อนหนึ่งที่จะนำมาปั่นให้เกิดประกายไฟในกระบอกไม้ไผ่ได้ เธอรีบลุกขึ้นไปหยิบท่อนไม้ดังกล่าวมาแล้วลงมือปั่นไม้ลงไปที่รูของปล้องไม้ไผ่ โดยที่ปากกระบอกไม้ไผ่ต้องหันไปทางที่สุมเศษกิ่งไม้ไว้ เมื่อประกายไฟเริ่มขึ้นแล้วจะได้ติดไฟอย่างรวดเร็ว
       "ฟู่ววววววว" หญิงสาวออกแรงเป่าเป็นระยะ ๆ เพื่อให้ประกายไฟติดโดยเร็ว สองมือยังคงปั่นไม้ในกระบอกไม้ไผ่อยู่อย่างไม่ละความพากเพียรพยายาม ในที่สุดประกายไฟเล็ก ๆ แห่งความหวังของเธอก็เริ่มปรากฎขึ้น เธอออกแรงปั่นไม้อย่างรวดเร็วอีกครั้งเพื่อไม่ให้ประกายไฟดับ พร้อมกับเป่าเบา ๆ ให้ไฟไหม้ไปตามทิศทางที่เธอต้องการ
       "พรึ่บบ!! เย่ ไฟติดแล้ววววววววว" เธอปรบมือให้กับตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ
       "เก่งไม่เบาเลยนะเนี่ยแม่บัววว มาอยู่ในป่าในดงยังสามารถจุดไฟหุงหาอาหารกินเองได้ เลิศ! อยู่ไหนก็ไม่อดตายหรอกฉัน ฮิ ๆ" หญิงสาวยืนพิจารณาความสำเร็จของตนเองอยู่ได้เพียงประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังลั่นขึ้นมาจากภายในอาศรม
       "เฮ้ยย นั่นใครจะมาเผาอาศรมข้ากัน" เสียงโวยวายนั้นหาใช่ใครอื่น แต่กลับเป็นหลวงตาที่เธอนับถือนั่นเอง
       "มีญาณทิพย์ซะเปล่า ทำไมไม่เพ่งดูหน่อยเล่าหลวงตา" บัวแอบนึกตอบอยู่ในใจแทนที่จะส่งเสียงตอบตามที่หลวงตาถาม
       "เอ้อแหน่ะ ข้าถามดี ๆ ไหนมาว่าข้าได้วะนังหนู เอ็งนะเอ็ง" พระดาบสเคาะไม้เท้าเดินไปเดินมาอยู่บนอาศรมพลางกล่าวกับเด็กหญิงตรงหน้าอย่างล่วงรู้ถึงความคิดและการกระทำของเธอ
       "โถ้วว บัวกราบขอขมาจ้ะหลวงตา บัวก็แค่จะมาเผาเผือถวายหลวงตาก็เท่านั้นแหละ ไม่ได้มาจุดไฟเผาอาศรมหลวงตาเสียหน่อย ดูสิ บัวอยู่ห่างขนาดนี้ต้นไม้กอหญ้าที่จะลามไปถึงอาศรมหลวงตาก็ไม่มี ถ้าจะเผาจริง ๆ บัวไม่มาอยู่ห่างขนาดนี้หรอกจ้ะ ฮ่า ๆ " หญิงสาวเอ่ยพลางหัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจกับคำตอบของตนเอง
       "เฮ้ออ ข้าหล่ะหน่ายความคิดเอ็งจริง ๆ เอาเถอะ ๆ อยากทำอะไรก็ทำ อย่างไรเสียวันนี้ข้าก็กินอะไรไม่ได้แล้ว จะเก็บไว้กินวันพรุ่งก็แล้วกัน" พระฤาษีกล่าวกับเด็กสาวที่กำลังลงมือเผาเผือกอย่างขมักเขม้น
       "อ้าวว ทำไมหลวงตากินไม่ได้แล้วหล่ะจ๊ะ" บัวถามกลับอย่างงุนงง หรือว่าท่านถือศีลอะไรบางอย่างอยู่
       "มันเป็นข้อปฏิบัติอย่างหนึ่งของเหล่านักบวชหน่ะนังหนู กินมากย่อมทำให้ความสามารถในการบำเพ็ญเพียรลดน้อยถอยลงไป กินแต่พอเหมาะพอดีนี่แหละจะได้มีกำลังในการปฏิบัติ" พระฤาษีกล่าวอธิบายให้บัวได้ฟังอย่างเมตตา
       "แต่อย่างไรเสีย เอ็งก็ได้ตั้งใจมาทำถวายให้ข้าแล้วข้าจะรับไว้ก็แล้วกัน ทำเสร็จแล้วเอ็งเอามาวางไว้หน้าอาศรมของตาหล่ะ เดี๋ยววันรุ่งขึ้นตาจะกินแน่นอน" หลวงตาเอ่ยอย่างใจดีก่อนที่จะหันหลังเดินกลับเข้าไปในกระท่อมดังเดิม
       "บัวรับทราบจ้ะ" หญิงสาวเอ่ยเบา ๆ ก่อนที่จะลงมือเผาเผือกต่อจนได้ราว ๆ สิบหัวแล้วจึงหยุด เธอนำใบไม้ขนาดใหญ่มาวางรองเผือกจำนวนมากก่อนที่จะเอาไปวางไว้หน้าอาศรมตามที่พระดาบสได้บอกเอาไว้ จากนั้นจึงได้นำดินที่อยู่รอบ ๆ มากลบกองไฟให้เรียบร้อยป้องกันการลุกไหม้
       "บัวลานะจ๊ะหลวงตา" สองมือยกขึ้นไหว้อย่างนอบน้อมแล้วจึงลงมือเก็บตะกร้าให้เรียบร้อยแล้วก่อนเดินหันหลังจากไป



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ท่านฤาษี: ศรีเมศ เพิ่มขึ้น 25 โพสต์ 2019-6-12 18:55
คุณได้รับ +25 คุณธรรม โพสต์ 2019-6-12 18:55

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +222 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 222 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูล้ำค่า
หลี่ซื่อชุนชิว
หมีศึก
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
มวยไทพื้นฐาน
กราดิอุส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x10
x8
x12
x10
x31
x30
x10
x1
x10
x32
x8
x207
x30
x5
x157
x115
x9
x12
x5
x50
x1
x40
x40
x10
x30
x1
x10
x50
x85
x100
x100
x100
x100
x100
x300
x100
x100
x1
x200
x15
x144
x5
x8
x24
x9
x2
x29
x98
x8000
x10
x110
x20
x1
x15
x100
x10
x49
x150
x9
x1
x1
x45
x8
x12
x99
x30
x5
x10
x52
x56
x58
x29
x28
x38
x95
x1
โพสต์ 2019-6-14 18:11:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
       หลังจากที่ "บัว" ใช้ความเพียรพยายามอย่างหนักในการต้มยาบำรุงหัวใจให้กับพระดาบสอยู่นานพอสมควร ในที่สุดเธอก็สามารถต้มยาได้สำเร็จและสามารถนำมันมาถวายให้กับหลวงตาจนได้ หม้อดินเผาที่หนักอึ้งไปด้วยน้ำสมุนไพรที่อยู่ภายในถูกหญิงสาวแบกมาตามทางตั้งแต่กระท่อมเล็กริมชายหาดจนมาถึงปลายบันไดหน้าอาศรม เธอค่อย ๆ วางมันลงบนขั้นบันไดอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะเบาได้ เพื่อไม่ให้สมุนไพรที่เธอตั้งใจต้มหกออกมาแม้แต่หยดเดียว
       "หลวงตาาา หลวงตาจ๋าา อยู่มั้ยเอ่ยย" ลูกศิษย์หญิงเพียงคนเดียวเอ่ยเรียกพระอาจารย์ของตนเองอยู่ที่หน้ากระท่อมอย่างไม่ใครจะแน่ใจนักว่าอาจารย์ของตนจะอยู่ในอาศรมหรือไม่
       "มีอะไรรึนังหนู" เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับประตูอาศรมที่แง้มเปิดออกมา ก่อนจะเผยให้เห็นร่างพระดาบสที่เธอคุ้นเคยมายืนอยู่ตรงหน้าบันได
       "อยู่จริงๆ แฮะ หลวงตาาา วันนี้บัวมีอะไรมาฝากหลวงตาด้วยน้าาาาาา" หญิงสาวเผยรอยยิ้มออกมาราวกับเด็กน้อยที่ต้องการจะโอ้อวดอะไรบางอย่าง
       "ไหน ลองอวดให้ตาฟังซิว่าวันนี้ทำอะไรมา" พระฤาษีศรีเมศเอ่ยขึ้นอย่างเอ็นดูลูกศิษย์ที่ยืนยิ้มอย่างพออกพอใจอยู่ตรงหน้า เจ้าเด็กคนนี้มีทีท่าว่าจะโตแต่ตัวเสียจริง จะผ่านไปกี่วัน ๆ ก็ยังเป็นเด็กไม่เปลี่ยนเลย
       "เนี่ย บัวจะเล่าให้หลวงตาฟัง เมื่อวานนะบัวไปฝึกตัดไม้มา บัวเลยได้ไปเก็บหญ้าน้ำค้างที่อยู่ในป่าภูมาไทมาด้วยนะ กว่าจะออกจากป่ามาได้โดนกิ่งไม้โดนหนามเกี่ยวมือไปเยอะเลยยยย แต่ไม่เป็นไรหรอกบัวไม่ระวังเอง แล้ววันนี้นะหลวงตาา บัวตั้งใจเอาหญ้าน้ำค้างที่เก็บมาได้มาต้มเป็นยาบำรุงให้หลวงตาด้วยนาาา ว่ากันว่าส่วนใบของมันถ้าเอามาต้มจะมีประโยชน์หลายอย่างเลย ช่วยบำรุงหัวใจด้วยนะหลวงตา บัวอ่ะเห็นว่าหลวงตาแก่แล้วถ้าได้กินยาบำรุงสักหน่อยคงจะดีไม่น้อยเล่ยย ฮิ ๆ ๆ " เมื่อพระดาบสเปิดโอกาสให้เธอเล่า ไหนเลยจะปฏิเสธได้ลงคอ ผลงานที่เธอได้ตั้งใจทำมาตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้ถูกพรรณนาออกมาอย่างยาวเหยียดจนคนตรงหน้าแทบจะเอาไม้เท้าโยนลงมาใส่เข้าให้ เมื่อได้ยินประโยคหลัง ๆ ที่เอ่ยออกมา  
       "ตาเกือบจะดีใจจนยิ้มไม่หุบแล้วนังหนู ถ้าไม่ติดตรงประโยคหลัง ๆ ที่เอ็งพูดนะ คงจะจบสวยไม่น้อย" พระฤาษีลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างเอือมระอาในความทะเล้นและขี้เล่นของเด็กหญิงตรงหน้า คุณงามความดีของนางก็มีมากอยู่ แต่ความขี้เล่นก็ยียวนชวนให้เหนื่อยอยู่ไม่น้อย
       "แหมม หลวงตาบัวล้อเล่นหน่าาา ใครว่าหลวงตาแก่กันเล่า ตอนนี้นะหลวงตาของบัวยังหนุ่มยังแน่นกล้ามงี้ขึ้นเป็นมัด ๆ จนใครเห็นต้องพากันร้องว้าววว"
       "ยัง ยังไม่หยุดโป้ปดอีกนะเอ็ง เดี๋ยวไม้เท้าจะลอยไปเพ่นกบาลให้" พระดาบสเอ่ยพลางเคาะไม้เท้าให้เห็นเป็นเชิงขู่
       "อูยยย อย่าใจร้ายกับบัวสิหลวงตาา ไม่พูดเล่นแล้ว ๆ เอาเป็นว่าวันนี้นะบัวตั้งใจต้มยามาถวายให้หลวงตานี่แหละ หลวงตาอยู่ลืมกินนะไม่งั้นบัวจะงอน" เธอเอ่ยพลางทำท่ากอดอกทำหน้าเชิดใส่ ทีท่าที่แสดงออกมานั้นมิได้เกรงกลัวการถูกลงโทษเลยแม้แต่น้อย
       "ตารู้แล้วว เดี๋ยวจะตั้งใจกินมันทุกวันเลยเอ้า" หลวงตากล่าวเป็นเชิงให้คำมั่นสัญญากับลูกศิษย์ตัวน้อยที่มีความตั้งใจเต็มเปี่ยมที่จะนำหม้อยาสมุนไพรมาถวาย
       "เอ้อ ว่าแต่เจ้าหมีตัวนี้หน้าตามันคลับคล้ายคลับคลากับสหายเจ้านะ หากแต่ตัวใหญ่กว่า มาจากไหนรึนี่ ข้าพึ่งสังเกต" พระดาบสถามขึ้นหลังจากที่สายตาเหลือบมองไปเห็นผู้ติดตามตัวใหม่ที่หน้าตาไม่ค่อยคุ้นเคย
       "ข้าเป็นหมีขาวนักอ่าน หลงทางมาได้แม่บัวช่วยเหลือไว้ นางชวนข้ามาถวายสมุนไพรให้ท่าน ข้าจึงติดตามมาด้วย" ยังไม่ทันที่บัวจะกล่าววาจาตอบโต้ หมีขาวก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อนแล้ว
       "ตามนั้นเลยจ้ะหลวงตา แฮ่ๆ "
       "เอ้า ดี ๆ ๆ ช่วยเหลือกันไป อะไรพอช่วยได้ก็ช่วยกันซะนะ ถือว่าเป็นเพื่อนร่วมโลกกัน ขาดเหลืออะไรก็มาบอกตาละกัน" หลวงตาหันมาบอกหญิงสาวผู้เป็นลูกศิษย์ของตนให้เธอได้รับรู้ว่ายามต้องการสิ่งใดก็ให้มาร้องขอได้ หลวงตาจะช่วยตามเห็นสมควร
       "เป็นพระคุณจ้ะหลวงตา" สองมือพนมขึ้นไว้ที่กลางอกยกขึ้นจรดหว่างคิ้วอย่างนอบน้อมในน้ำใจและความเมตตาที่หลวงตามีให้ไม่เสื่อมคลาย
       "งั้นบัววางหม้อไว้ตรงนี้นะจ๊ะ ไม่รบกวนเวลาบำเพ็ญเพียรของหลวงตาแล้ว ขอลากลับก่อน ไว้จะทำของมาถวายหลวงตาอีกน้าาา" เธอเอ่ยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะชักชวนให้เพื่อนตัวน้อยที่นิ่งเงียบมาตลอดและสหายใหม่ที่หลงทางมา เดินทางกลับกระท่อมด้วยกัน



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +15 คุณธรรม --8 ความโหด โพสต์ 2019-6-14 20:06

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -42 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -42 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ธนูล้ำค่า
หลี่ซื่อชุนชิว
หมีศึก
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
มวยไทพื้นฐาน
กราดิอุส
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x3
x10
x8
x12
x10
x31
x30
x10
x1
x10
x32
x8
x207
x30
x5
x157
x115
x9
x12
x5
x50
x1
x40
x40
x10
x30
x1
x10
x50
x85
x100
x100
x100
x100
x100
x300
x100
x100
x1
x200
x15
x144
x5
x8
x24
x9
x2
x29
x98
x8000
x10
x110
x20
x1
x15
x100
x10
x49
x150
x9
x1
x1
x45
x8
x12
x99
x30
x5
x10
x52
x56
x58
x29
x28
x38
x95
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2019-9-15 21:58

ขึ้นไปด้านบน