ดู: 299|ตอบกลับ: 12

{ นอกเมืองลั่วหยาง } ท่าเรือซานเมืองลั่วหยาง

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-5-1 19:17:14 |โหมดอ่าน

ท่าเรือลั่วเหอเต่า
[นอกเมืองลั่วหยาง]










ท่าเรือนอกซานเมืองเล็กๆของเมืองลั่วหยาง
ก่อนจะถึงจุดสิ้นสุดของแมวน้ำฮวงโห หรือแม่น้ำหวงเหอ
เป็นท่าเรืองที่ใช้ในการเดินทางไปยังเมือง 'เหอไน่'

เพราะเป็นจุดสิ้นสุดในการสัญจรทางน้ำของแม่น้ำฮวงโหจึงทำให้มีผู้คนลงมากพอสมควร
ผู้คนส่วนมากที่มาลง ณ ที่แห่งนี้จะเป็นนักผจญภัยมากกว่าจะเป็นชาวประมง
แต่ก็เป็นจุดซื้อขายแลกเปลี่ยนอาหารประเภทปลา และสัตว์น้ำจากแม่น้ำแห่งนี้

{ ค่าใช้จ่ายข้ามฟาก }
ข้ามฟากไปยัง ท่าเหวินเซ่อ กับ ท่าลี่หยาง ค่าบริการคนละ 150 ตำลึง
ข้ามฟากไป ท่าหลิงหยง คนละ 500 ตำลึง
ข้ามฟากไป ท่าเรือเมืองป๋อไห่ คนละ 50 ชั่ง



คำเตือน
ปลายสายแม่น้ำฮวงโหที่ยังคงเชียวกราด หากต้องการออกเดินทาง
ควรจะจ้างวานคนเรือที่ชำนาญในการเดินทางเพื่อความปลอดภัยแก่ตนเองและทรัพสินย์


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +4 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 4

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-7-2 14:58:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ เส้นทางการเดินเรือ - ลงใต้ }
เปิดบริการเส้นทางรถ แพท 2.5
** ท่านสามารถเลือกลงกลางทางได้ โดยเขียนโรล ป่านอกเมือง หรือ ทะเลทรายนอกเมืองที่ลง **

สายที่ 1 : ท่าซูโจว
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าซูโจว
ราคาต่อเที่ยว: 3,000 ชั่ง


สายที่ 2 :
ท่าเจี้ยนเฉิง
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าเจี้ยนเฉิง
ราคาต่อเที่ยว: 3,000 ชั่ง


สายที่ 3 : เมืองอู๋จวิ้น
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองอู๋จวิ้น
ราคาต่อเที่ยว: 3,000 ชั่ง


สายที่ 4 : เมืองผิงหยาง
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองผิงหยาง
ราคาต่อเที่ยว: 3,000 ชั่ง


สายที่ 5 : ท่าไห่โข่ว
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าไห่โข่ว
ราคาต่อเที่ยว: 4,000 ชั่ง


สายที่ 6 : ท่าอวี้เมิ่ง
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าอวี้เมิ่ง
ราคาต่อเที่ยว: 4,000 ชั่ง


สายที่ 7 : ท่าเกาเหลียง
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าเกาเหลียง
ราคาต่อเที่ยว: 4,500 ชั่ง


สายที่ 8 : ท่าเหยียนเถียน
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าเหยียนเถียน
ราคาต่อเที่ยว: 4,000 ชั่ง


สายที่ 9 : เมืองกุ้ยหยาง
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือเมืองกุ้ยหยาง
ราคาต่อเที่ยว: 4,500 ชั่ง




{ เส้นทางการเดินเรือภาคกลาง-เหนือ }
เปิดบริการเส้นทางรถ แพท 2.5
** ท่านสามารถเลือกลงกลางทางได้ โดยเขียนโรล ป่านอกเมือง หรือ ทะเลทรายนอกเมืองที่ลง **


สายที่ 1 : ท่าเทียนจิน
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าเทียนจิน
ราคาต่อเที่ยว: 50 ชั่ง


สายที่ 2 : ท่าอิงกู้
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าอิงกู้
ราคาต่อเที่ยว: 5 ชั่ง


สายที่ 3 : ท่าเหวินเซ่อ
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าเหวินเซ่อ
ราคาต่อเที่ยว: 5 ชั่ง



สายที่ 4 : ท่าไป๋เม่า
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าไป๋เม่า
ราคาต่อเที่ยว: 10 ชั่ง



สายที่ 5 : เมืองป๋อไห่
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองป๋อไห่
ราคาต่อเที่ยว: 50 ชั่ง


สายที่ 6 : ท่าวั่งผิง
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าวั่งผิง
ราคาต่อเที่ยว: 50 ชั่ง



สายที่ 7 : ท่าเหลียนเซ่า
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าเหลียนเซ่า
ราคาต่อเที่ยว: 25 ชั่ง


สายที่ 8 : ท่าหลิงหยง
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าหลิงหยง
ราคาต่อเที่ยว: 10 ชั่ง



สายที่ 9: ท่าจีเป่ย
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าจีเป่ย
ราคาต่อเที่ยว: 10 ชั่ง



สายที่ 10 : ท่าลี่หยาง
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าลี่หยาง
ราคาต่อเที่ยว: 5 ชั่ง



สายที่ 11 : ท่าเหลียนหยู
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองท่าเหลียนหยู
ราคาต่อเที่ยว: 55 ชั่ง


สายที่ 12 : เมืองฉางอัน
สถานีเป้าหมาย: ท่าเรือใหญ่ เมืองฉางอัน
ราคาต่อเที่ยว: 10 ชั่ง




←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x10
x1
x1
x28
x3
x1
x4
x1
x1
x1
x23
โพสต์ 2018-5-1 21:11:04 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{ ม้าขาวสวยงาม End}
ผู้เดียวในยามค่ำคืน

            เดินตามออกมาจนถึงบริเวณริมน้ำที่อยู่ไม่ไกลมากนักก็มองม้าที่เดินออกไปจากเขาทันที เหวินเหวินที่มองอาชาสีขาวที่เดินออกไปก็โบกมือลาเล็กน้อยก่อนจะเลือกที่จะเดินตามแม่น้ำไปเผื่อว่าจะมีทางออกในที่ที่เขาไม่เคยมาไปสู่ภายในตัวเมืองหรือที่พักสักที่หนึ่ง

            ชายหนุ่มย่ำเท้าก้าวตามริมน้ำที่ดิ้นเพียงแค่เสียงก้าวเดินตามทางเท่านั้นมีโอกาสที่จะไปเดินเข้าป่าลึกมากเท่าไหร่เรื่องนี้แม้แต่เขาเองก็ไม่อาจจะคาดเดาได้ สายตาที่มองกลับไปทางเดิมที่ไม่เห็นตัวม้าแล้วก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยชายหนุ่มเปิดกระเป๋ามองสัมภาระในตัวที่ตอนนี้กลับหร่อยหลอเหลือไม่มากแล้วเพราะเอาแต่กินแต่ไม่ยอมซื้อเพิ่มสักที

            “เฮ้อ…

            พอมองออกไปตรงทางข้างหน้าที่เขาพอเจอก็เหมือนเป็นเขตชุมชนอะไรสักอย่างแต่ในยามค่ำคืนแห่งนี้กลับไม่มีผู้คนเหมือนกับเป็นเพียงเขตร้างอย่างไหนอย่างนั้นชายหนุ่มพยายามทำใจให้กล้าๆเพื่อเดินไปยังที่นั่น พอไปถึงก็พึ่งสังเกตได้ชัดๆว่าเป็นท่าเรือจุดหนึ่ง

            ลั่วหยาง.. มีท่าเรือด้วยหรือ?

            นี่คือสิ่งที่เขาพึ่งรู้

            ชายหนุ่มเดินมายืนที่ริมท่าน้ำแล้วมองไกลออกไปยังสายน้ำแห่งนี้จนสุดลูดหูลูกตาเหมือนกับว่าเป็นท่าเรือร้างที่ไร้ผู้คนสัญจรในยามค่ำคืนชายหนุ่มมองออกไปรอบๆก่อนที่จะนั่งลงที่ริมน้ำแล้วเอนตัวนอนอย่างไม่สนใจว่าหากมีผู้มาพบเห็นจนมองเขาในแง่ลบอย่างไรบ้าง

            แต่ดึกขนาดนี้คงไม่มีใครมาหรอก นอกเสียจากเรือที่ขับผ่านมาเพื่อจอดท่าเรือนี้เพียงเท่านั้น

            อยากจะหาที่พักไวๆไม่สิ.. อยากจะหาม้าของเขาให้เจอไวๆหวังเพียงแค่ว่าจะเจอภายในเร็วๆนี้

            นอกซานเมืองแบบนี้เข้าไปในตัวเมืองคงไม่ยาก แต่ที่ยากคือตอนนี้เริ่มเหนื่อยจนอยากจะนอน

            ที่นี่อาจจะมีที่พักสำหรับนักเดินทางบ้างนะหากไม่ใช่ท่าเรือร้างจริงๆ

            ชายหนุ่มลุกขึ้นยืดบิดขี้เกียจเล็กน้อยเสียงเรือที่ดังมาจากไกลๆทำให้เขาหยุดนิ่งแล้วมองเรือลำน้ำที่เข้ามาจอดเทียบท่าเหวินเหวินมองหน้าคนขับเรือนั้นที่หันมามองหน้าตนเช่นกัน เวลานานเพียงไม่ถึงเค่อเสียงสนทนาจากชายสูงวัยคนนั้นก็เอ่ยคำหนึ่งขึ้นมากับคำพูดที่เหวินเหวินเองก็ยังตั้งหลักไม่ทัน

            “ท่านจะไปไหนหรือ

            “ไม่ด..

            “ดึกอย่างนี้มารอเรือที่นี่ก็เจอเรือยากหน่อยนะขอรับเพราะว่าชาวประมงเองก็ออกไปหาปลา คนเรือก็หลับกันหมดแล้วช่วงนี้ไม่ค่อยมีนักพเนจรมาสักเท่าไหร่ ก็ไม่ค่อยมีใครออกมาต้อนรับหรอก”ชายสูงวัยคนนั้นเอ่ยออกมาเมื่อเห็นเหวินเหวินกำลังทำหน้าเหวอใส่ตนก็คิดไปว่ากำลังตกใจที่ไม่คิดว่าจะมีเรือมาเทียบท่าที่นี่ในยามดึก เขาก็พอจะเดาได้ว่าชายหนุ่มที่หน้าตาดูอิดโรยคนนี้คงจะต้องการเดินทางไปที่ไหนสักที่แต่เพราะไม่มีเรือให้บริการก็เลยมานั่งรอตรงนี้เพียงคนเดียว

            เพียงคนเดียว… คำนี้ทำให้ชายสูงวัยลอบยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยบทสนทนาต่อไปโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้แทรกทัน

            “จะไปที่ไหนล่ะเดี๋ยวข้าไปส่งให้ไม่คิดค่าจ้างวาน

            “ม.. ไม่เป็นไรขอรับ ข้าน้อยเกรงใจน่ะ”เหวินเหวินผายมือบอกกับชายสูงวัยคนนั้นด้วรอยยิ้มที่ดูแหยๆลงจนดูก็รู้ว่ากำลังฝืนยิ้มอยู่

            ริมฝีปากหน้าคลี่ยิ้มให้ชายหนุ่มที่ยืนเทียบท่าเรือรอยยิ้มนั้นดูก็รู้ว่าเกรงใจอย่างที่พูดจริงๆ ปฏิเสธเพราะต้องขึ้นเรือฟรี นามดึกอ่างนี้อะไรๆก็อันตรายทั้งนั้นเพราะอย่างนั้นการไม่ไว้ใจคนปลกหน้าอย่างชายสูงวัยคนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรใบหน้าที่เหี่ยวย่นเปื้อนยิ้มออกมาแล้วมองไปทางเหวินเหวินด้วยท่าทีที่เป็นมิตร

            “เจ้าไม่ต้องเกรงใจหรอกจะไปที่ไหนล่ะ คงไม่ลำบากใจเพราะต้องขึ้นเรือเล็กๆเก่าๆแบบนี้ใช่ไหม ‘คุณชาย

            “เอาเป็นเมืองที่ใกล้ที่สุดก็ได้ขอรับ”เหวินเหวินที่ยอมแพ้กับชายสูงวัยผู้นั้นเดินไปนั่งบนเรือที่มีหลังคาบังเขาเอาไว้  ชายหนุ่มมองลงไปในน้ำสีดำที่อยู่ข้างๆด้วยความกังวลเกี่ยวกับการเดินทางทางน้ำ

            “ท่าเรือเมืองผู๋หยางท่านหลับรอเลยก็ได้นะขอรับ คงจะอีกนานกว่าจะถึง

            ชาหนุ่มพยักหน้ากับคำพูดของชายชราแล้วเอนตัวพิงเสาที่ค้ำหลังคาเรือลำนี้เพราะอยู่ในกระแสน้ำของฮวงโหจึงทำให้ดูเหมือนกับว่าการข่มตาหลับเป็นสิ่งที่ยากลำบากมากเปลือกตาที่พยายามข่มให้หลับลงจนแล้วจนรอดความโคลงเคลงของเรือก็ทำให้ชายหนุ่มหลับไม่ลงเสียที

            สายตามองออกไปยังท่าเรือที่ไกลออกไปเพราะความเกรงใจที่ไม่กล้าปฏิเสธของเขาทำให้ออกห่างจากฉางอันไปอีกไม่รู้ว่าม้าของเขาจะอยู่ที่ไหนทั้งๆที่ความจริงแล้วควรจะตามหาม้ามากกว่ามาเอ้อระเหยอยู่บนเรือที่จะพาไปยังเมืองผู๋หยางอย่างนี้

            “คุณชายกอดสัมภาระของท่านไว้ตลอดเลยนะขอรับมีสิ่งสำคัญอยู่หรอ

            “ก็.. อืมม จะว่าอย่างนั้นก็ใช่นะขอรับ ถ้าขาดมันไป ข้าคงอยู่ไม่ได้แน่ๆ” ยิ้มออกมาให้ชายสูงวัยผู้นั้นเหวินเหวินโผล่หน้าออกจากตัวเรือลำนี้เพื่อสัมผัสอากาศและกลิ่นของแม่น้ำนามค่ำคืนแห่งนี้

            แม่น้ำฮวงโหเขาเองก็ไม่เคยได้มาสัมผัสสักทีพอได้เห็นแล้วก็เป็นแม่น้ำที่รุนแรงสมคำร่ำลือเสียจริง

            สายตาที่จับจ้องไปยังชายหนุ่มที่กำลังละความสนใจจากตนหรี่ลงเล็กน้อยขณะที่กำลังคุมเรือที่โคลงเคลงไม่ให้ล้มอยู่เขาที่เหลือบมองไปยังสัมภาระที่อีกฝ่ายกอดเอาไว้เหมือนหวงแหนพร้อมกับพิจารณาสภาพของชายหนุ่มที่ดูอิดโรยคนนี้ไปในตัว

            ไม่คิดว่าเขาที่พึ่งพายเรือกลับมาเพื่อเข้าบ้านจะพบเจอ คนคนหนึ่งที่เหมือนคอยท่าอะไรบางอย่างที่ท่าเรือ มองผิวเผินเหมือนกับผีสาวที่ไหนมายืนหลอกหลอนผู้คนแบบนี้ แต่เมื่อลองพายเข้าไปเทียบท่าจริงๆแล้วก็เห็นเพียงชายหนุ่มหน้าตาอิดโรยพร้อมจะหลับได้ทุกเมื่อที่สามารถหลับได้

            เหมือนคุณชายที่พึ่งจะหนีออกจากบ้านมาเพียงตัวคนเดียวไม่เหมือนนักพเนจรทั่วไปที่เขาเคยพบ

            หากอย่างนั้นต้องพกของมีค่าและเงินไว้มากมายแน่ๆ

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 2เงินชั่ง +710 เงินตำลึง +5500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
LanXinLi + 700 + 5000 หีบ
Admin + 10 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x3
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x26
x50
x28
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42

33

กระทู้

499

โพสต์

21หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
107499
เงินตำลึง
9996815
ชื่อเสียง
104156
ความหิว
214

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
590
ความชั่ว
0
ความโหด
125
ภูตวารี
เลเวล 1

เฉียน เฟยหมิง

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2018-6-30 08:15:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-6-30 08:17

ขายของจ้าขายของ เสื้อผ้าสักตัวไหมจ้ะ

หลังการเดินทางมาถึงลั่วหยาง เช้าวันรุ่งขึ้นเมิร์กก็เลยมาเยี่ยมชมท่าเรือแห่งลั่วหยางสักหน่อยแต่ผลที่ได้นั้นเกินคาดเพราะมีผู้คนหลากหลายเดินกันไปมาเยอะมากๆ


          ด้วยเหตุนี้ทำให้จิตวิญญาณในฐานะพ่อค้าของเมิร์กตื่นขึ้นเขารีบวิ่งกลับไปที่รถม้าแล้วนำร้านค้าของตัวเองออกมาตั้งทันที


          แผ่นไม้ค่อยๆถูกก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆด้วยเหตุจากความง่วงตอนนี้ยังเช้าอยู่มากแถมอากาศของลั่วหยางก็ดีเหลือเกิน ไม่แปลกที่เมิร์กจะรู้สึกปลิวไปกับสายลมได้ทุกเมื่อ


          โดยครั้งนี้หลังจากครั้งล่าสุดที่เจ้าเสือดาวหิมะกับเจ้ากระเรียนได้ช่วยงานเขาอย่างดี เขาเลยตัดสินใจมอบปลาให้ทั้งสองเป็นของขวัญเล็กน้อยเพื่อใช้งานพวกมันเช่นเดิมในวันนี้


          “อะไร ไม่อยากทำ?” เมิร์กหันไปมองเจ้ากระเรียนที่สายหัวดุกดิกไปมา


          “แน่ใจนะ?” ชายหนุ่มฉีกยิ้มชั่วช้าโยนปลาหนึ่งตัวเข้าปากเจ้าเสือให้มันกินอย่างเอร็ดอร่อย


          เจ้ากระเรียนที่เห็นเจ้าเสือกินปลาอย่างเอร็ดอร่อยก็ยอมแพ้ผงกหัวทำงานแต่โดยดี

          “เชิญทางนี้ทุกท่าน เรามีเสื้อผ้ามาขายจ้า!!” เมิร์กโบกไม้โบกมือเรียกลูกค้าด้วยเสียงอันดังลั่นจากปอดขนาดยักษ์โดยมีสัตว์คู่กายทั้งสองคอยเดินเรียกแขกเพิ่มไปด้วย


          ความน่ารักของเจ้าเสือและความสูงส่งของเจ้ากระเรียนสามารถเรียกลูกค้าจำนวนมากได้เป็นอย่างดีลูกค้าที่มาใช้บริการท่าเรือต่างแวะเวียนมาจับจ่ายใช้ส้อยที่ร้านของเขามากกว่าปกติด้วยซ้ำไป


          ‘ท่าเรือนี่คนรวยเยอะจริงๆ’ เมิร์กมองเสื้อผ้าที่หมดลงอย่างรวดเร็ว


          กี้กี้เจ้ากระเรียนที่จบงานแล้วเดินมาสะบัดใส่เมิร์ก มันต้องการรางวัลที่อีกฝ่ายบอกจะให้


          ชายหนุ่มรู้ว่ามันต้องการอะไรก็เลยโยนปลาเป็นของตอบแทนให้ โดยไม่ลืมที่จะให้เจ้าเสือเพิ่มอีกตัวด้วยเช่นกัน


          เสร็จจากที่นี่เขาก็ขึ้นรถม้ามุ่งหน้าไปสู่โรงเงินตราปรองดอง สาขาลั่วหยางเป็นสถานที่ต่อไป

ให้ปลา เสือ 2 กระเรียน 2
@Admin @STAFF_โรลทำงาน



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +1100 เงินตำลึง +8000 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 1100 + 8000 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เกวียนขนส่ง
คัมภีร์พ่อค้า
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x12
x98
x18
x5
x8
x10
x15
x10
x14
x1
x6
x32
x3
x15
x5030
x30
x6889
x2
x9999
x4963
x1998
x100
x10
x10
x10
x25
x4
x6
x1
x10
x1
x20
x1
x15
x140
x108
x30
x10
x10
x306
x3056
x2
x5
x5
x78
x8
x4
x555
x80
x387
x50
x256
x12
x16
x13
x2
x1
x592
x9
x21
x1
x3
x258
x32
x30
x4
x2
x120
x1
x20
x9
x30
x58
x26
x1
x1836
x1
x31
x6
x14
x1
x1168
x1090
x4199
x16
x21
x9999
x52
x34
x78
x50
x2697
x53
x120
x10
x77
x6
x1067
x898
x30
x80
x9450
x100
x200
x9999
x9999
x6404
x1170
x7657
x6272
x200
x500
x236
x176
x500
x123
x35
x450
x5
x342
x20
x55
x3364
x89
x23
x18
x7
x6
x25
x1823
x10
x388
x200
x150
x107
x9999
x4283
x755
x9999
x5090
x128
x142
x9999
x1512
x30
x91
x613
x74
x1414
x230
x9999
x2567
x774
x160
x79
x30
x678
x587
x4
x20
x3986
x1
x54
x1

75

กระทู้

844

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
12006
เงินตำลึง
5287
ชื่อเสียง
15782
ความหิว
74

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
506
ความชั่ว
0
ความโหด
0
กวนอวี่ | 关羽
เลเวล 1

อวี้ เสี่ยวมี่

คุณชาย! โปรดอย่าก่อเรื่อง
pet
โพสต์ 2018-9-18 12:19:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ผิงผิง เมื่อ 2018-9-18 12:36

{ เรื่องราวที่ 3 - บุญคุณความแค้น } บทเพลงสีเลือด
เดินทาง 2.6


     โชคดีหน่อยที่ออกเดินทางตั้งแต่ตอนเที่ยงทำให้เจ้าตัวถึงลั่วหยางในเวลาไม่นานนักแต่ก็เล่นเอาเหนื่อยอยู่เหมือนกันเพราะพวกเขาเร่งรีบเดินทางกันแทบตลอด… เมื่อมาถึงลั่วหยางก่อนจะผ่านออกไปเขตนอกเมืองเพื่อไปที่เรือข้ามฟากสู่เห่อไน่ เรือข้ามฝากของลั่วหยางนั้นตั้งอยู่ที่นอกซานเมืองเล็กๆ หากแต่ไม่ได้เงียบเหงาเพราะมีผู้คนต้องมาใช้บริการเรือข้ามฟากเหมือนกัน ไม่ว่าจะสิ้นค้าหรืออาหารล้วนแล้วแต่มีขายเกือบทั้งหมดแต่คงยกเว้นพวกโรงเตี้ยมหรือร้านค้าเพราะไม่มีส่วนมากจะเป็นแผงลอยมากกว่า นอกจากนี้เธอมองแม่น้ำที่ไหลเชียวกราดอยู่หน่อยๆ แอบหวั่นใจว่าจะผ่านไปได้ไหม?

     เมื่อมาถึงก็พบว่าไม่ทันเรือเที่ยวนี้เพราะเพิ่งออกไปเมื่อสักครู่เอง ผิงผิงและคนอื่นๆ เลยต้องรอเรือเที่ยวต่อไป… แต่ก็ไม่ได้ปล่อยให้รอนานนักเพราะผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยามเรือข้ามฟากลำใหม่ก็มาเทียบท่าผิงผิงพาหนิงเอ๋อห์ขึ้นเรือไปด้วย ถือว่าเรือข้ามฟากของท่าเรือนี้แข็งแรงพอตัว เมื่ออะไรเรียบร้อยแล้วเรือก็ออกตัวไป…  ระหว่างอยู่บนเรือผิงผิงมองไปตามผิวน้ำ… ก่อนจะล้วงเอาหน้ากากของไป่เหอน้อยออกมา… ก่อนจะเก็บกลับเข้าไปในอกเสื้อเมื่อเรือใกล้ถึงฝั่งเมืองเห่อไน่แล้ว…

     หลังจากถึงฝั่งเห่อไน่ผิงผิงเลือกที่จะพักผ่อนก่อนแล้ววันรุ่งขึ้นค่อยเดินทางต่อ…



@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ความหิว -26 ย่อ เหตุผล
Admin -26

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ขลุ่ยบุพเพ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x2
x2
x4
x38
x60
x110
x57
x1
x1
x1
x13
x4
x5
x28
x40
x4
x3
x2
x1
x12
x20
x1
x16
x68
x42
x54
x30
x14
x40
x10
x74
x58
x2
x20
x416
x16
x6
x90
x444
x40
x86
x1
x80
x169
x98
x42
x90
x30
x15
x65
x1
x15
x32
x1
x20
x492
x755
x301
x209
x152
x72
x2
x35
x123
x529
x78
x10
x10
x10
x4
x47
x1
x64
x1
x100
x89
x50
x1612
x12
x6
x2
x69
x456
x2
x2
x398
x145
x386
x365
x20
x38
x86
x3
x120
x1
x8092
x38
x771
x4150
x867
x1301
x12
x17
x25
x171
โพสต์ 2018-10-9 23:01:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด
{เดินทางบนแผ่นดินฮั่น}
19 : เดินทางเก็บภาษี - 1

        จื้อหาวหยุดอ่านใบจ้างวานที่เขารับมาเมื่อหลายวันก่อนแล้วทอดถอนใจน้อยๆ นอกจากงานที่เขาทำอยู่ปัจจุบันแล้วเขายังต้องไปทำหน้าที่แทนผู้เก็บภาษีด้วยนี่นะ ถึงเขาจะไม่อยากปล่อยสาไว้คนเดียว แต่นางก็เริ่มคุ้นเคยกับคนในคาราวานขึ้นมาบ้างแล้ว ทั้งยังพูดคุยแลกเปลี่ยนได้พอสมควร หากจะปล่อยนางไว้ในการดูแลของเถ้าแก่ลู่คงไม่เป็นไร ชายหนุ่มรวบรวมความกล้าก่อนเดินไปหานายจ้างของตนหลังเก็บของจนเรียบร้อย
        “เถ้าแก่ ข้าน้อยมีเรื่องอยากขอรบกวนท่านสักน้อย” เขาเอ่ยปาก “ก่อนข้าออกมาจากฉางอัน ข้าได้รับงานไว้งานหนึ่งขอรับ เป็นงานเก็บเงินภาษีจากสามเมืองให้ท่านเซวียหยาง”
        “แล้วอย่างไรต่อ?” ลู่เป่ยกงว่าพลางตรวจบัญชีค้าขายที่ผู้ช่วยจดบันทึกให้ไปพลางๆ
        “ข้าอาจจะต้องไม่อยู่หลายวัน และพาพี่สาวข้าไปด้วยไม่ได้ ข้าขอรบกวนฝากนางไว้กับท่านระหว่างที่ข้าไม่อยู่...” จื้อหาวรายงาน “คาดว่าน่าจะไม่อยู่ราวๆสักอาทิตย์หนึ่ง ท่านจะไปตั้งร้านที่ไหนนานๆอีกหรือไม่?”
        “ข้าว่าจะเดินทางตั้งร้านอย่างน้อยเมืองละวัน แต่ในเมื่อเจ้ารับงานมาแบบนี้...” นายจ้างของเขายกมือขึ้นลูบเคราอย่างใช้ความคิด “คาดว่าราวๆอาทิตย์หน้าน่าจะอยู่แถวเมืองเซี่ยพีก่อนขึ้นทางเหนือ งั้นคงนัดเจอเจ้าอีกทีตรงนั้นหลังทำธุระเสร็จ”
        “เป็นพระคุณอย่างสูงขอรับเถ้าแก่” จื้อหาวเอ่ยพร้อมยกมือขึ้นประสานคำนับเป็นเชิงขอบคุณ “งั้นข้าขอตัวก่อน แล้วจะรีบกลับมาขอรับ”
        ชายหนุ่มผละกลับมาเก็บข้าวของจำเป็น ทั้งเอกสารรับรอง แผนที่ อาหาร และเงินทองติดตัว ก่อนไปบอกสาเรื่องที่เขาจะไม่อยู่เป็นเวลาหลายวัน กำชับให้นางอยู่กับคนในคาราวาน อย่าไถลออกไปไหนเพียงคนเดียว นางยืนกรานที่จะตามมาด้วย แต่ชายหนุ่มปฏิเสธและอธิบายจนนางยินยอม รับปากว่าจะรอเจอเขาที่เซี่ยพี เขาขึ้นม้าแล้วควบออกมาจากสวี่ซาง ย้อนทางกลับมายังลั่วหยาง
        ความรู้สึกโหวงๆเมื่อไม่มีญาติผู้พี่เดินทางตามมาด้วยอย่างที่คุ้นเคยทำให้จื้อหาวรู้สึกหวั่นใจพอสมควร มือของเขาล้วงเข้ากำชิ้นหยกที่ได้มาจากพ่อราวกับขอกำลังใจขณะเดินทาง เขายังรักษามันไว้ได้แม้จะถูกซัดมาไกลถึงต้าฮั่น ชายหนุ่มได้เพียงแต่สวดภาวนาว่าคนที่บ้านนั้นจะยังปลอดภัยทุกคน เส้นทางที่เคยแปลกหูแปลกตาและน่าสนใจเปลี่ยนผันเป็นความเงียบเหงาเมื่อญาติผู้พี่ไม่อยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องเดินทางต่อ
        เขาค่อยๆชะลอม้าลงเมื่อเริ่มเข้าใกล้กำแพงเมืองลั่วหยาง ก่อนถามทางชาวบ้านเพื่อไปยังท่าเรือสำหรับข้ามฟากไปเมืองเหอไน่ จื้อหาวตรงไปจ่ายค่าตั๋วเรือและพักอยู่ใกล้ท่า เพื่อรอให้เรือออก


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -26 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 35 -26 + 3

ดูบันทึกคะแนน

หาวงานท่วมคับ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระบี่เจ็ดดาว
ตะกร้าสาน
สกิลตุ่น
ดมกลิ่น
ฮั่นเสียหม่า
หลี่ซื่อชุนชิว
มวยไทพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x1
x6
x8
x12
x30
x32
x25
x220
x133
x1
x100
x316
x10
x90
x32
x50
x15
x50
x10
x31
x37
x100
x120
x121
x42
x10
x10
x100
x159
x20
x74
x100
x115
x1
x1
x1
x1
x10
x324
x74
x10
x5
x10
x2
x120
x25
x10
x5154
x83
x1
x2
x5
x110
x10
x20
x2
x536
x520
x2000
x310
x50
x413
x98
x3
x10
x50
x9
x10
x5
x29
x2
x10
x30
x1
x30
x1

49

กระทู้

661

โพสต์

23หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
343
เงินตำลึง
3429
ชื่อเสียง
114559
ความหิว
-188

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
652
ความชั่ว
0
ความโหด
0

ฮว่า เจียวซิน

นี่ไม่ป่วน เขาเรียกสีสัน!
pet
โพสต์ 2018-10-23 22:05:33 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย BaiFangRong เมื่อ 2018-10-24 12:38


ไป๋ฟางหรง
บทที่ 116 : เดินทางกลับ (4)


การคิดว่าเด็กน้อยในครรภ์ของนางจะเรียบร้อยยามอยู่บนเรือเป็นเรื่องที่ผิด  เพราะหลังจากออกเดินทางได้ไม่ไกล อาการคลื่นไส้ก็กลับมาอีกครั้ง ทั้งฝนก็ตกโปรยๆตลอดเวลา  ทำให้นางไม่สามารถออกมาเดินเล่นสำรวจเรือชมทิวทัศน์สองฝั่งน้ำได้อีก


ในทุกวันหมอหลวงจะคอยมาตรวจอาการครรภ์ของไป๋ฟางหรงอย่างใกล้ชิด  เรียกได้ว่าดูแลประคบประหงมไม่ให้เกิดเรื่องผิดพลาดอย่างที่สุด


“ข้าเห็นท่านแพ้ท้องแล้วข้ากลัวเลย” ฮว่าเจียวซิน ทำหน้าแหยง ส่งผ้าเช็ดปากให้พี่สาวที่บ้วนปากเสร็จ “นี่ๆ ข้าถามหน่อยเถอะ พี่เขยนี่เป็นคนยังไงหรือ?” สาวน้อยถาม


“พี่เขยเจ้าเป็นคนดี กล้าหาญ เป็นสุภาพบุรุษ แล้วก็อ่อนโยน” ไป๋ฟางหรงยิ้มอ่อนหวานทั้งปากทั้งนัยน์ตา   เจียวซินทำหน้าเหม็นทันที บ่นพึมพำ “....ข้าจะนับอะไรกับคนมีความรักนะ”


“เจ้าจะถามใครเขาก็ตอบแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ” หญิงสาวเคาะหน้าผากสาวน้อยเบาๆ


“ข้ารู้แล้วๆ พี่เขยดีเลิศประเสริฐศรี...” ฮว่าเจียวซินบ่นงึมงำ ยกมือสองข้างยอมแพ้ “เอาจริงๆ การที่เขาใจกว้างไม่กีดกันท่านจากการเป็นนักวิชาการ ไม่หัวโบราณเหมือนคนอื่นก็นับว่าหาได้ยากในแผ่นดินแล้ว  เอาเป็นว่าข้าจะยกเขาขึ้นหิ้งไม่นับรวมกับพวกหน้าลิงคนอื่นก็แล้วกัน”


“พวกหน้าลิง?” ไป๋ฟางหรงเลิกคิ้ว ทำหน้าประหลาด


“ใช่” สาวน้อยพยักหน้า  แล้วชี้ไปทางทหารองครักษ์ ลูกเรือ นายหัวเรือ หรือก็คือบรรดาบุรษรูปร่างกำยำทั้งหลายที่อยู่ด้านนอก ผ่านทางหน้าต่างห้องพัก “พวก-หน้า-ลิง”


“......” ตีแขนน้องสาวเบาๆ “เสียมารยาท”


“ก็ดูสิ หน้าตาไม่คล้ายลิงหรือ?” ฮว่าเจียวซินลูบแขนแกล้งสำออยโอดโอย “ท่านนี่รุนแรงจริงๆ ข้าไม่ยุ่งด้วยแล้ว คนท้องโมโหร้าย  ไปคุยกับจูอี้กงจู่ดีกว่า”


“ใช่เจ้าจะไปเสนอความคิดอะไรแผลงๆให้พระองค์อีก?” ไป๋ฟางหรงหยิกด้วยความหมั่นไส้  หลังครั้งก่อนนางจับได้ว่าแม่ตัวแสบแอบไปสุมหัวกับจูอี้กงจู่ช่วยคิดหาวิธีแกล้งคนแก้เบื่อหลังกลับวัง


“โอ้ยๆๆๆ! ใครว่าหู้กว๋อฮูหยินอ่อนหวานบอบบาง เจ้าข้าเอ๊ย! คนท้องเกรี้ยวกราด ทำร้ายได้แม้กระทั่งเด็กสาวไร้ทางสู้”


“ซินเอ๋อห์!” เสียงหวานทั้งขันทั้งฉิวกับน้องสาวของตน “เซี้ยวใหญ่แล้ว... คอยดูเถอะ กลับถึงฉางอันข้าจะจับเข้าฝึกความเป็นกุลสตรี”


“ท่านวิ่งตามข้าไม่ทันหรอก” ตัวแสบยักคิ้วแล้วหัวเราะคิกคัก  พลิ้วหลบมือนุ่มนิ่มที่ตี สนุกเหลือเกินกับการหยอกให้พี่สาวโมโห  ฮว่าเจียวซินขยิบตา “พี่สาวคนงาม ขมวดคิ้วท่านก็งามนะ” แล้ววิ่งแจ้นไปหาจูอี้กงจู่



@Admin

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ ฮว่า เจียวซิน เพิ่มขึ้น 200 โพสต์ 2018-10-25 15:30

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -36 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -36 + 5

ดูบันทึกคะแนน

........
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดมกลิ่น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8000
x100
x14
x9000
x30
x5
x8
x1
x2
x25
x30
x2
x3
x1
x2
x2
x1
x10
x2
x1
x1
x46
x1
x1
x10
x1
x28
x97
x10
x65
x1202
x600
x4
x568
x13
x9
x77
x4
x120
x5
x60
x3
x18
x11
x2
x15
x3
x13
x1
x95
x24
x4
x82
x5
x4
x10
x12
x1
x30
x14
x32
x1
โพสต์ 2018-10-29 22:10:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย TangXinJian เมื่อ 2018-11-1 22:31

(เดินทาง 3)
(ตัวเบากลาง 07/10)

ในที่สุดเรือก็จอดเทียบท่า ซึ่นเจี้ยนและอาหยู่ได้ขึ้นเหยียบบนฝั่งแผ่นดินอีกครั้ง
เขาได้มาถึงยังท่าข้ามเมืองลั่วหยางแล้ว

ชายหนุ่มตรวจสอบสัมภาระก่อนจะขึ้นขี่อาหยู่เพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง
แต่ว่าพอมาคิดอีกทีตอนนี้ก็เย็นพอสมควร
ซึ่นเจี้ยนจึ่งตัดสินใจตั้งก่อกองไฟหยุดพักที่ป่าระหว่างทาง
แล้วจึงค่อยเดินทางเข้าสู่ตัวเมืองพรุ่งนี้

โดยก่อนที่จะนอนหลับนั้น....

ซึ่นเจี้ยนก็ไม่ลืมที่จะฝึกฝนการหายใจเข้าออก
และขับเคลื่อนปราณเพื่อฝึกฝนวิชาตัวเบา

เขารู้สึกได้ว่าอีกไม่นาน...
เขานั้นใกล้จะสำเร็จแล้วในอีกไม่นานเท่านั้น

ชายหนุ่มฝึกไปสองชั่วยามจึงค่อยๆเอียนกายล้มลงนอน
ภายในใจก็คิดถึงใบหน้าของผู้เป็นฮูหยินของตน…

“เป่าหลิง...เจ้าทำอะไรอยู่กันนะ” ซึ่นเจี้ยนพึมพัม

“....ท่าอาหญิงก็ด้วย ข้าหวังว่าท่านอาจะไม่เป็นไรมาก...”

อีกใจก็เป็นห่วงอาหญิงของตน ไม่นานนักก็เคลิ้มเข้าสู่นิทราไป


@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ความหิว -96 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 -96 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ต้องการอะไรจากข้า?
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
ขวานต้วนหยู้ว
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียดำเทวะ
คัมภีร์ละติน
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x12
x120
x76
x106
x15
x1
x102
x135
x8000
x8000
x8
x1
x10
x10
x1
x7
x4
x23
x90
x40
x30
x28
x900
x21
x150
x75
x4
x125
x4
x140
x29
x3
x4
x9999
x3553
x25
x11
x7
x30