ดู: 375|ตอบกลับ: 17

{ เมืองฉางอัน } จวนขุนพลสยบทักษิณ

[คัดลอกลิงก์]
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-7-15 02:29

|| จวนขุนพลสยบทักษิณ ||


จวนพระราชทานจากฮ่องเต้ฮั่นอู่ตี้ อดีตเคยเป็นจวนหัวหน้ารักษาการณ์ ปัจจุบันถูกเปลี่ยนป้ายหน้าจวนเป็น 'จวนขุนพลสยบทักษิณ'
ตั้งอยู่ที่ฉางอันตะวันตก-ซอบสิบ ใกล้ๆ จวนหัวหน้าทหารอารักขาเมืองฉางอัน
รอบๆจวนมี เพียงลานสำหรับฝึกส่วนตัว สระน้ำเล็กๆ และสวนขนาดเล็กเพื่อเป็นที่วิ่งเล่นของเหล่าสัตว์ๆ สามารถเป็นที่พักผ่อนได้ยามว่าง
ภายในจวนมีห้องโถงรับรอง ห้องทำงาน ห้องนอน 4 ห้อง และ ห้องรับประทานอาหารอยู่
สำหรับคนนอกจะสามารถเข้าได้เพียงแค่ห้องโถงรับรองเพียงเท่านั้น

ผู้อยู่อาศัย

เหวิน เหวิน || เจ้าบ้าน
อดีตหัวหน้าทหารอารักขาเมือง
เป็นเจ้าบ้านคนหนึ่งที่เลี้ยงสัตว์เอาไว้มากมายจนสัตว์เองจะสามารถยึดครองจวนได้แล้ว
หากมา ณ ที่จวนแห่งนี้ มีโอกาสน้อยครั้งนักที่จะพบเจ้าบ้านอยู่ที่นี่พอดี เพราะปกติแล้ว...
ไม่เคยจะอยู่บ้านดีๆสักวัน!!!!

หน้าที่ภายในบ้าน :: หาเงินเลี้ยงสมาชิกภายในบ้าน และสัตว์เลี้ยงภายในบ้าน



อาเค่อ (หลิว เจิ้งคัง)
เด็กหนุ่มชาวโหรนหราน ที่ติดตามเหวินเหวินตั้งแต่เหวินเป็นทหารองครักษ์วังหลวง
ถูกตามล่าโดยสี่จตุรเทพ
จึงเป็นคนหนึ่งที่เหวินเหวินต้องปกป้องไม่ให้เกิดอันตรายและถูกจับตัวไป

หน้าที่ภายในบ้าน :: คอยห้ามทัพเหล่าสัตว์ๆที่เหมือนพร้อมจะตีกันและวางแผนทำลายบ้านได้ตลอดเวลา



ฟาง หลิงปิง || พ่อบ้าน
พ่อบ้านที่มีอายุด้วยวัยเพียง 13 ปี เพราะเป็นเด็กกำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก
หลังจากที่ท่านปู่ผู้เลี้ยงดูเสียชีวิตไปก็ต้องออกเดินทางเพื่อหางานทำหาเลี้ยงตน
เป็นคนหนึ่งที่มีฝีมือดี เพราะตอนเด็กท่านปู่สอนเรื่องวิชาและวรยุทธเพื่อการป้องกันตัว จนช่ำชอง

หน้าที่ภายในบ้าน : ดูแลบ้านและสมาชิกในบ้าน / ต้อนรับผู้มาเยือน

ผู้อยู่อาศัย (อมนุษย์)




เจินเจิน
 
จินเซ่อ
 
หยินวู
 

มี่
 
เกอจื่อ
 
ลู่เสียน

หมาป่าหิมะเพศผู้
(ยังไม่ปรากฏในบ้านแห่งนี้)

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-4-22 17:28:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-4-22 17:30

จวนใหม่

            หลังจากที่หนีพ่อบ้านจากจวนรองทหารรักษาการณ์คนใหม่มาแล้วเหวินเหวินที่มองหาอาเค่อที่เดินมาก่อนหน้านี้แต่ดูเหมือนว่าจะหนีไปจัดของในส่วนของห้องตนแล้วเจ้าตัวเองก็ทำอะไรไม่ได้มากนอกเสียจากเดินไปนั่งพักในห้องโถงใหม่ของตน

            อยู่ที่จวนตัวเองออกจะสบายกว่า

            เสียงเหล่าสัตว์ที่ดูเหมือนจะไม่ตื่นกลัวจวนใหม่หนำซ้ำยังวิ่งเล่นสนุกกว่าเดิมเพราะพื้นที่กว้างกว่าห้องพักแคบๆเก่าของตนเหวินเหวินที่นั่งหลับตาพักในห้องรับรองแขกก็ได้ยินเสียงเดินเท้าเข้ามาหาตนเรื่อยๆจนเหมือนว่าตอนนี้จะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

            “อาเค่อ.. จวนใหม่เป็นอย่างไรบ้าง

            “ยินดีต้อนรับคุณชาย

            เสียงของคนตรงหน้าที่เอ่ยขึ้นเป็นเสียงเด็กคนหนึ่งเพราะดูเหมือนว่าจะไม่คุ้นหูทำให้ตนลืมตาขึ้นมองคนที่ยืนอย่างนอบน้อมอยู่ตรงหน้าพลางขมวดคิ้ว

            คงจะไม่ใช่….

            “พ่อบ้านหรอ?” เหวินเหวินขมวดคิ้วมองภาพเด็กหนุ่มที่อายุน่าจะเลขสิบต้นๆตรงหน้า

            “ใช่ขอรับ… ข้าเป็นพ่อบ้านประจำที่จวนนี้ตามที่คุณชายได้ว่าจ้างเอาไว้

            จิ่วเยว่เล่นเขาแล้วไง… ที่เอ่ยบอกว่าได้จัดหาพ่อบ้านฝีมือดีให้ไม่คิดว่าจะพาเด็กขนาดนี้มาให้เขาเลี้ยงดูเพิ่มชายหนุ่มหรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ดูเหมือนว่าเป็นการเป็นงานดีกว่าตอนที่เขาเริ่มสมัครงานเป็นเสี่ยวเออร์ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

            ก็ว่าจ้างมาแล้วนี่นะ

            “ชื่ออะไรล่ะ?

            “ขอรับ.. ข้า ฟาง หลิงปิง จะเรียกแค่หลิงปิงเฉยๆก็ได้เป็นพ่อบ้านที่จวนแห่งนี้ขอรับ!

            ไม่ต้องย้ำตัวเองขนาดนั้นก็ได้เหวินเหวินคิดในใจก่อนจะยิ้มออกมากับภาพเด็กชายตรงหน้าอาเค่อเองก็น่าจะเอาแต่จัดห้องตัวเองอยู่ก็ไม่อยากจะกวนสักเท่าไหร่นักจวนที่กว้างขนาดนี้ ใช้สอยทุกห้องอย่างไรไม่ให้ทุกห้องตั้งไว้เสียเปล่า

            “แล้ว… ทำอะไรเป็นบ้างล่ะ

            “ทุกอย่างที่คุณชายและคุณชายอีกท่านต้องการให้ทำ”หลิงปิงเอ่ยขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม

            “ก็ดีแล้วอย่างน้อยๆขอแค่ช่วยดูแลจวนแห่งนี้ก็พอแล้วล่ะ

            “ขอรับ! หากคุณชายต้องการอะไรเรียกข้าได้ทุกเมื่อเลยนะ”เอ่ยออกก่อนจะรีบเดินออกไปตรงนั้น แต่พ่อบ้านเด็กกลับต้องชะงักเมื่อถูกเรียกโดยเจ้าของบ้านจากด้านหลังทำให้ตนต้องหันกลับไปทั้งรอยยิ้มที่เปื้อนหน้า

            “ข้าฝากต้มยานี้ด้วยสิ

            “ขอรับ… คุณชายจะรับอาหารเลยไหม ข้าจะได้เตรียมไว้ให้ท่าน”หลิงปิง เดินมารับยาจากเหวินเหวินแล้วพิจารณาดูว่าเป็นยาอะไรแต่เพราะความเป็นเด็กเขาเองก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องยาสักเท่าไหร่ แต่อีกฝ่ายบอกให้ต้มยามีหรือเขาที่พึ่งถูกจ้างวานมาพร้อมทั้งให้อยู่และกินที่นี่จะปฏิเสธมัน

            “ก็ดีนะอาเค่อเองก็ชอบบ่นว่าข้าไม่ค่อยกินอาหารตรงเวลาด้วยสิ” พอนึกถึงก็พาลทำให้เขาอดถอนหายใจออกมาไมได้พ่อบ้านในจวนแห่งนี้เดินออกไปพร้อมยาของเขาแล้วชายหนุ่มที่ดูเหมือนว่าจะนั่งห้องรับแขกมานานก็ ลุกขึ้นไปเพื่อดูห้องนอนตัวเองบ้างยังไงเสียเปลี่ยนชุดอาบน้ำไปในตัวเลยก็น่าจะดี

            หลังจากที่เดินไปดูห้องนอนของตนแล้วดูเหมือนว่าจะเป็นการจัดห้องที่ช่างไม่ค่อยชอบใจเขาสักเท่าไหร่นัก เหวินเหวินจึงต้องลงมือเคลื่อนย้ายทั้งหมดตั้งแต่โต๊ะ เตียงหรือแม้แต่เปลี่ยนผ้าม่านปิดหน้าต่างใหม่ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้คนจัดห้องมีรสนิยมอย่างไร แต่สำหรับเขาแล้วอยากจะจัดห้องให้เหมือนตอนที่อยู่ที่ซางหยงที่สุดก็เท่านั้น

            “ฟู่ววววว!” หลังจัดห้องเสร็จก็รู้สึกว่าเหงื่อท่วมตัวจากการใช้กำลังเคลื่อนย้ายของหนักจนทำให้ตนเลือกที่จะล้มตัวนอนบนเตียงใหม่ของตัวเองจวนพระราชทานแบบนี้ไม่คิดเลยว่าเขาจะได้มันมา สำหรับห้องนอนของเขาห้องนี้แล้วมันกวางพอที่จะผสมกับห้องทำงานไปเลยก็ยังได้

            สัมภาระที่ถูกวางไว้บนเตียงอยู่ก่อนหน้านี้แล้วชายหนุ่มที่ล้มตัวนอนทับลงไปเต็มๆก็นอนค้างอยู่อย่างนั้นก่อนจะลุกขึ้นเขาที่มองม้วนกลอนม้วนหนึ่งที่หลุดออกจากสัมภาระแล้วนำออกไปวางที่ห้องทำงานใหม่ของตน

            รู้สึกว่าจะมีสองอันนี่นา…

            ‘กลอนที่จ้างเสิ่นเหลิงเฮ่าส่งข่าวเรื่องได้เป็นทหารองครักษ์ไปถึงพ่อแม่ที่ซางหยง’

            ‘ลำนำสนสารที ที่เหมือนจะเจอกันผิดที่ไปหน่อย’

            ม้วนกลอนสองม้วนถูกวางตั้งไว้ในถ้วยไม้บนโต๊ะทำงานรวมกับจดหมายที่เสิ่นหลิงเฮ่าส่งมาให้ตนทั้งสองฉบับด้วยชายหนุ่มที่นั่งบนเก้าที่ในห้องทำงานของตัวเองก่อนจะคลี่ม้วนกระดาษที่จดรายการข้าวสารที่บันทึกเอาไว้เผื่อว่ามันจะหายไป

            ตั้งแต่ได้รับจดหมายฉบับนั้นก็ยังไม่ได้ส่งไปเลยนี่นา

            ชายหนุ่มหยิบม้วนกระดาษขึ้นมาใหม่อีกม้วนก่อนที่จะจรดปลายพู่กันของตัวเองลงไปอย่างไรเสียก็อยากจะแจ้งข่าวให้ทราบทีเดียวเลย แต่ว่าหากเขียนทั้งหมดลงไปแค่กระดาษม้วนเดีว ก็เกรงว่าจะไม่พอแน่ๆ

ถึง…พี่เฮ่า

เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหม
หลังจากแยกกันตอนนั้น ข้าก็เจอเรื่องมากมายจนอยากจะเล่าให้พี่เฮ่าฟัง
เรื่องมากมาย ตั้งแต่เรื่องปราบโจรจนไปถึงเรื่องข้าได้เป็นหัวหน้าทหารรักษาการณ์เมืองฉางอัน
เอาไว้เจอกัน แล้วข้าจะขอจ้างพี่เฮ่าแต่งกลอนอีกนะขอรับ

- เหวิน เหวิน
            “คุณชาย!!!!

            เสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาทำให้ชายหนุ่มตกใจจนเกือบทำพู่กันหล่นใส่ม้วนกระดาษเขามองถ้วยยาที่ยังมีควันกรุ่นๆในมือของพ่อบ้านที่เดินเข้ามา ก่อนจะยื่นมาให้เขา

            “ต้มยาเสร็จแล้วขอรับ

            “ขอบคุณ”เอ่ยก่อนม้วนกระดาษเข้าไว้กับตัวเองแล้วรับยารักษากระเพราะมาดื่มความร้อนที่ส่งเข้ามาผ่านลิ้นทำให้ตัวเองสำลักเล็กน้อยจนพ่อบ้านที่ยืนมองตกใจไปกับมัน

            “ไม่… ไม่อร่อยหรือขอรับ

            “แค่ร้อนเฉยๆ”เอ่ยก่อนยื่นถ้วยเปล่าให้พ่อบ้าน เขารับมันมาแล้วเดินออกจากห้องไปเหวินเหวินที่ไม่มีเวลาพอที่จะอ่านทบทวนก็เดินไปหาเหล่าสัตว์ๆที่อยู่ในห้องโถงของตน

            “เกอจื่อ”เหวินเหวินเรียกนกแก้วก่อนจะยื่นม้วนกระดาษให้มัน “ฝากส่งถึงพี่เฮ่าทีนะรู้ใช่ไหมว่าอยู่ไหน

            เกอจื่อที่รับม้วนกระดาษบินออกไปจากจวนโดยมีมี่ที่ยืนมองตาละห้อยอยู่เพราะเพื่อนของมันไปแล้วชายหนุ่มมองสัตว์ๆพลางกุมขมับเพราะไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรสักเท่าไหร่นักก็เดินไปอาบน้ำเพื่อชำระล้างตัวเตรียมจะกินข้าวที่หลิงปิงจัดเตรียมไว้บ้าง

            หวังว่าจะเอาข้าวสารจากที่เขาได้รับมานั้นมาทำอาหารนะ คงไม่ใช่ว่าไปซื้อข้าวมาเสริมเพิ่มอีกหรอกนะ



{ กินยารักษากระเพราะ วันที่2 }

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ อาเค่อ { หลิว เจิ้งคัง } เพิ่มขึ้น 750 โพสต์ 2018-9-4 23:05

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -8 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 25 -8 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x1
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x27
x50
x28
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42
โพสต์ 2018-4-24 00:22:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-4-24 00:25

เริ่มแจกจ่ายข้าว

            เหวินเหวินที่เดินทางมาถึงจวนของเขาก็เป็นช่วงดึกพอดีชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะทำงานเหนื่อยๆมาทั้งวันอถึงบ้านก็อยากจะพุ่งเข้าห้องนอนโดยที่ไม่ต้องสนห้องทำงานของตัวเองก็น่าจะดีเพียงแต่ว่าคนที่เขาพามาด้วยเพราะมีธุระที่ต้องขอร้องพ่อค้าคาราวานคนนี้ในการช่วยอะไรบางอย่างกับเขาระหว่างที่เดินทางไปขายของที่เมืองอื่น

            “เข้ามาก่อนสิ”เหวินเหวินหันมาเอ่ยเรียกกับคนที่ยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าบ้านให้เข้ามาข้างในก่อนจะเชิญอีกคนให้นั่งก่อนที่ห้องโถงรับรองในจวนแห่งนี้

            “คุณชายอาหารวันนี้ที่ข้าทำมี เป็ดย่าง เนื้

            “กินมาแล้ว” เอ่ยตัดประโยคออกไปกับพ่อบ้านที่เดินเข้ามาหาตนชายหนุ่มมองพ่อบ้านเด็กที่เริ่มทำหน้ามุ่ยเพราะไม่คิดว่าอาหารที่ทำมาจะเสียเปล่า

            “อาหารที่ทำมาเกินมันสิ้นเปลืองรู้ไหมขอรับ!!” พูดแบบฟึดฟัดเหมือนกับว่าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ที่อีกฝ่ายเลือกที่จะกินอาหารข้างนอกมากกว่าอาหารที่เขาทำในจวนนี้

            “แล้วอาเค่อล่ะ?

            “คุณชายอีกท่านกินอาหารและนอนแล้วขอรับ เหลือแต่คุณชายนั้นแหละ” เอ่ยออกไปแล้วกอดอกแบบลืมตัวแต่ก็ชะงักเมื่อเห็นแขกคนใหม่ของเจ้าของจวนพ่อบ้านเด็กนิ่งเงียบเล็กน้อย ก่อนจะรีบออกไปจากจุดนี้เพื่อจัดหาน้ำมาให้ผู้มาเยือนที่มาด้วยกันกับเจ้าของจวน

            @arttytack

            “ขออภัยที่ให้เห็นอะไรไม่ค่อยเข้าท่านะขอรับ แต่ว่าท่านจะเดินทางไปต่อที่ไหนหรือ?” หลังจากละความสนใจจากพ่อบ้านที่เดินออกไปหาน้ำให้ผู้มาเยือนแล้ว เหวินก็เอ่ยถามอีกฝ่ายออกมาแล้วมองดูพ่อบ้านที่นำน้ำหนึ่งจอกมายื่นวางไว้ตรงหน้าพ่อค้าคนนั้นไปพลาง

            @arttytack

            “ท่านใจร้อนเสียจริง…เรื่องที่ข้าอยากจะให้ช่วยเป็นเรื่องข้าวสารน่ะ” เหวินเหวินยิ้มออกมาก่อนจะมองออกไปตรงห้องเก็บของที่ตอนนี้มีแต่กระสอบข้าวสารมากมาย “ข้ามีความคิดที่จะแจกจ่าย แต่ก็ต้องทำงานอยู่ที่ฉางอันเลยสามารถให้ได้แค่ชาวบ้านในฉางอันเลยอยากจะให้ท่านไปช่วยแจกจ่ายชาวบ้านตามเมืองต่างๆให้ทีขอรับ

            @arttytack

            “2000 กระสอบขอรับ อยากให้ท่านช่วยแจกจ่าย 2000 กระสอบ แต่ว่าข้าก็คิดอยู่ว่าหากขอร้องท่านเฉยๆก็อาจจะดูเห็นแก่ตัวไปหน่อยเลยอยากจะยกอีก 500 กระสอบให้พวกท่านไปเลย

            @arttytack

            เหวินเหวินยิ้มกว้างก่อนจะคำนับขอบคุณพ่อค้าคนนี้ที่ยอมนำข้าวสารจำนวนมากของเขาไปแจกจ่ายตามคำร้องขอของเขา

            “ขอบคุณมากนะขอรับความดีครั้งนี้ข้าจะไม่ลืมท่านเลย จะว่าไป… ข้ายังไม่ได้แนะนำตัวเลยสินะขอรับ ข้าชื่อเหวินเป็นเจ้าของจวนแห่งนี้ ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ” เลี่ยงอาชีพและตำแหน่งของตนเองไปเพียงพูดอ้อมๆว่าเป็นเจ้าของจวนเพียงเท่านั้นเหวินเหวินเองก็ยังไม่อยากป่าวประกาศอะไรออกไปสักเท่าไหร่เพราะตอนที่ตรวจการณ์นี้เขาเองก็ยังจะต้องเนียนไปกับชาวบ้านเพื่อให้ตรวจการณ์อะไรได้ง่ายขึ้น

            @arttytack

            เหวินเหวินเอ่ยสนทนากับพ่อค้าได้สักพักก็มองออกไปข้างนอกเพื่อดูท้องฟ้าที่เหมือนกับว่าจะดึกแล้วจนเกรงว่าที่เขาพามาสนทนาที่นี่จะทำให้พ่อค้าคนนี้เสียเวลาในการเดินทางไป

            “นี่ก็ดึกแล้วนะขอรับหากท่านยังไม่มีที่พัก จะพักที่นี่ก่อนก็ได้นะ มีที่ว่างอยู่ห้องหนึ่งพอดี”เหวินเหวินเอ่ยบอกกับพ่อค้าคนนั้นไปก่อนจะหันไปหาพ่อบ้านของเขาที่ยังยืนคุมอยู่ “หลิงปิงช่วยพาเขาไปทีนะ

            “ขอรับ” พ่อบ้านตอบรับแล้วเดินนำอีกฝ่ายไปที่ห้องพัก แต่หลิงปิงที่เดินออกไปไม่กี่ก้าวเหวินเหวินก็เอ่ยเรียกพ่อค้าคนนั้นก่อนพอดี

            “ท่าน… จะทานอาหารเย็นที่นี่ก่อนไหมขอรับ?

            @arttytack

            หลังจากที่ดูเหมือนทุกอย่างจะดีแล้ว เหวินเหวินที่คิดว่าจะเข้าห้องนอนเป็นอันดับแรก ตอนนี้เขากลับไปนั่งเงยหน้าพิงเก้าอี้ในโต๊ะทำงานของเขาก่อน ตารางจัดเวรทหารในหน่วยของเขาที่ขอร้องให้คนช่วยเขียน เขียนมันออกมาสองแผ่นเพื่อเขาจะได้เอากลับมาดูที่จวนแห่งนี้ด้วย กลายเป็นว่าห้องทำงานของเขามีแต่ม้วนกระดาษที่ทั้งจำเป็นและไม่จำเป็นเต็มไปหมด

            ชายหนุ่มหยิบม้วนกระดาษที่จัดบันทึกอะไรบางอย่างออกมาก่อนจะอ่านมันสักพัก แล้วเริ่มหยิบพู่กันและหมึกออกมาจรดเพื่อเขียนบันทึกลงไปเพิ่มเติมจากที่เขียนค้างเอาไว้
            พ่อค้าคนนี้ช่วยแบ่งเบาเขาได้เยอะเลยทีเดียว

            เหวินเหวินม้วนกระดาษบันทึกเก็บเอาไว้ที่เดิมก่อนจะเหลือบไปมองม้วนกลอนและจดหมายที่วางอยู่ในที่ที่มันควรจะอยู่ เขาที่นั่งพิงเก้าอี้อย่างนั้นก็อยากจะนอนเสียให้รู้แล้วรู้รอด

            แต่ก็ต้องไปอาบน้ำเสียห่อนที่จะนอน

            อาหารเจ็บท้องที่เริ่มเข้ามาถามหาทำให้ตนเริ่มนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ไม่ได้กินยาเลย ชายหนุ่มที่ออกจากห้องทำงานไปหาพ่อบ้านเพื่อขอให้ต้มยาและวางไว้ที่ห้องนอน เพื่อจะได้ให้พ่อบ้านได้พักหลังจากนี้ เขาเองที่ยังเจ็บท้องอยู่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก ก็ได้แต่เดินจับท้องตัวเองแล้วเข้าห้องอาบน้ำไปเพื่อชำระล้างร่างกายตัวเอง

            หลังจากแช่น้ำอยู่นานสองนานอาการเจ็บท้องที่เหมือนจะหนักขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เขาต้องรีบลุกออกจากห้องอาบน้ำแล้วเปลี่ยนชุดตรงไปยังห้องนอนทันที เจ็บท้องขนาดนี้เป็นใครไม่อยากจะนอนลงหรอก ชายหนุ่มที่คิดในใจก่อนจะมองไปที่โต๊ะที่มีถ้วยยาวางอยู่ พอไปจับดูแล้วเหมือนจะเลยคำว่าอุ่นจนเหมือนจะเย็นชืดเพราะตั้งรอมานานแล้ว เหวินเหวินที่ถอนหายใจเพราะนี่เป็นยาชุดสุดท้ายที่เขามีอยู่ แต่ว่าอาการที่ยังดูจะไม่ยอมหายดี พรุ่งนี้เขาเองก็คงจะต้องไปซื้อยาเพิ่มแล้วละมั้ง

            ใบสั่งยาที่หมอให้ หวังว่าจะไม่ลืมไว้ที่ห้องพักเก่าของเขา

            หลังจากที่ดื่มยาจนหมดถ้วยแล้ว เหวินเหวินก็ล้มตัวนอนก่อนจะกุมท้องแน่น เพราะดันมาเจ็บท้องเายามดึก เขาเองก็หลับไม่ลงสักเท่าไหร่นัก ชายหนุ่มที่หอบหายใจถี่กับอาการเจ็บท้องที่เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เพราะมากินยาเอาป่านนี้กว่าจะช่วยได้ ก็ไม่ได้ช่วยอะไร ทั้งยาแก้ปวดที่หมดให้ไว้ เหมือนกับว่าเขาจะสั่งกับพ่อบ้านไว้ว่าไม่ต้องต้มเพราะยังไม่ได้ปวดอะไร นั่นถือเป็นความิดพลาดอย่างหนึ่งของเขาเลยล่ะ

            ไม่รู้ว่าเอาแต่นอนเจ็บท้องจนหอบหายใจถี่นานเท่าไหร่ แต่เพราะความเหนื่อยทำให้ตนหลับลงจนได้ในยามที่ดึกสงัดในนครฉางอันที่ไม่มีวันหลับ



ฝากกระสอบข้าวให้พ่อค้าคาราวานแจกจ่าย 2000 กระสอบ
มอบกระสอบข้าวให้พ่อค้าคาราวาน 500 กระสอบ
(ส่งที่ ซีซ่าร์)

{ กินยารักษากระเพราะ วันที่ 3 }

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +555 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 555 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x1
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x27
x50
x28
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42
โพสต์ 2018-4-25 09:04:36 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย arttytack เมื่อ 2018-4-27 15:36

                เมิร์กที่จู่ๆก็โดนชายแปลกหน้าที่อ้างว่าเป็นขุนนางหรืออะไรสักอย่างที่มีหน้ามีตาพอสมควรในเมืองหลวงเรียกตัวให้ตามไปเขาก็ยอมเจียดเวลาอันมีค่าตามไปสักหน่อยเผื่อได้โอกาศดีๆว่าอีกฝ่ายเป็นของจริง
        ซึ่งเป็นของจริง จริงๆด้วยเว้ย
        เมิร์กเดินมาถึงจวนแห่งหนึ่งในฉางอัน เขาพอจะทราบมาบ้างแล้วละว่าจวนแต่ละแห่งจะสร้างได้ต้องมีชื่อเสียงหรืออำนาจพอสมควร
        เมิร์กปล่อยให้ชายผู้นำทางมาเดินเข้าไปข้างในเสียก่อนเขาผู้นั้นเหมือนจะมีปากเสียงกับคนรับใช้เล็กน้อยก่อนจะเดินกลับมาตนเอง
        “ขออภัยที่ให้เห็นอะไรไม่ค่อยเข้าท่านะขอรับแต่ว่าท่านจะเดินทางไปต่อที่ไหนหรือ?” หลังจากพูดคุยกับคนใช้ของตัวเองเสร็จเขาทั้งคู่ก็เดินมาหาเมิร์กโดยมือของคนใช้มีน้ำมาด้วยหนึ่งจอก
        ก็ดีช่วงนี้อากาศร้อน
        เมิร์กเอื้อมมือไปดื่มน้ำก่อนจะเข้าประเด็นทันทีเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา
        “มีธุระอะไร”
           “ท่านใจร้อนเสียจริง…เรื่องที่ข้าอยากจะให้ช่วยเป็นเรื่องข้าวสารน่ะ” อีกฝ่ายยิ้มออกมาก่อนจะมองออกไปตรงห้องเก็บของที่ไกลออกไป
ข้ามีความคิดที่จะแจกจ่ายแต่ก็ต้องทำงานอยู่ที่ฉางอันเลยสามารถให้ได้แค่ชาวบ้านในฉางอันเลยอยากจะให้ท่านไปช่วยแจกจ่ายชาวบ้านตามเมืองต่างๆให้ทีขอรับ
“ก็ได้อยู่หรอก มีเท่าไหร่ละ?”
2000 กระสอบขอรับอยากให้ท่านช่วยแจกจ่าย 2000 กระสอบแต่ว่าข้าก็คิดอยู่ว่าหากขอร้องท่านเฉยๆก็อาจจะดูเห็นแก่ตัวไปหน่อยเลยอยากจะยกอีก 500กระสอบให้พวกท่านไปเลย
“แค่นั้นเอง ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรหรอก งั้นข้าทำให้ก็ได้”

          “ขอบคุณมากนะขอรับความดีครั้งนี้ข้าจะไม่ลืมท่านเลยจะว่าไป… ข้ายังไม่ได้แนะนำตัวเลยสินะขอรับข้าชื่อเหวินเป็นเจ้าของจวนแห่งนี้ ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ
                หลังจากนั้นอีกฝ่ายก็แนะนำตัวให้เขารู้จักว่าชื่อเหวินเป็นเจ้าของจวนแห่งนี้ แล้วทำไมต้องแนะนำว่าเป็นเจ้าของจวนด้วย? มันก็เห็นกันชัดๆอยู่แล้วไม่ใช่เรอะ
                 “ท่าน… จะทานอาหารเย็นที่นี่ก่อนไหมขอรับ?
                “ไม่ละข้ากินมื้อเย็นมาแล้วราตรีสวัสดิ์” พูดเสร็จเมิร์กก็เดินตามคนใช้ของเหวินไปสู่ห้องพักของตนและนอนอย่างเป็นสุข

                ในเช้าอันสดใสและแดดจ้าเอาจริงๆคือแดดมันจ้าเพราะมันไม่เช้าแล้วต่างหาก
                ด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางนับสิบๆชั่วโมงติดต่อกันทำให้เมิร์กต้องหลับเป็นตายเพื่อนฟื้นฟูพลังชีวิตเป็นเวลาที่มากกว่าเวลาที่ใช้ไปในการตื่นสองเท่าทำให้กว่าเขาจะรู้สึกตัวก็สายๆ แถมเขาเลือกจะหลับต่อทำให้รู้ตัวอีกทีก็เย็นแล้ว
                ชายที่ชื่อเหวินผู้ชวนเขามาได้จัดการส่งมอบสินค้า ไม่สิของจำนวนให้เขาเป็นข้าวจำนวนมาก เขาสามารถขนส่งมันได้อย่างง่ายดายก็เลยไม่คิดอะไรและบรรจุพวกมันทั้งหมดขึ้นขบวนรถม้าของเขา
                เนื่องจากความไม่มีอะไรให้ทำอย่างยิ่งยวดเขาจึงได้ขวบรถม้าและออกจากบ้านไป
@Admin
@WenWen



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

6056
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x18
x5
x8
x3
x10
x15
x10
x14
x1
x6
x32
x3
x15
x5030
x30
x5889
x2
x9999
x4963
x1998
x100
x10
x10
x10
x25
x4
x1000
x6
x6
x1
x10
x1
x20
x12
x1
x15
x140
x108
x30
x10
x10
x306
x3056
x2
x5
x5
x76
x8
x4
x555
x80
x387
x50
x256
x12
x16
x13
x2
x1
x508
x10
x16
x1
x3
x258
x32
x30
x5
x2
x120
x1
x20
x9
x30
x58
x26
x1
x1836
x1
x31
x6
x14
x1
x1168
x1090
x4199
x16
x21
x9999
x52
x34
x78
x50
x1697
x53
x120
x10
x77
x6
x1067
x898
x30
x80
x450
x100
x200
x9999
x9999
x6404
x170
x7657
x6272
x200
x1000
x236
x76
x500
x123
x35
x450
x5
x342
x20
x55
x5364
x89
x23
x18
x7
x6
x25
x1823
x10
x388
x200
x150
x107
x9999
x4283
x755
x9999
x5090
x128
x142
x9999
x1512
x30
x91
x613
x74
x1414
x230
x9999
x2567
x731
x160
x79
x30
x678
x587
x4
x20
x3986
x1
x54
x1
โพสต์ 2018-4-26 19:49:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-4-29 19:20

เริ่มแผนตระเวนแจกข้าว

            แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องแสงเข้ามาพร้อมกับเสียงนกร้องเพื่อปลุกให้ผู้คนในนครฉางอันให้ตื่นจากนิทราชายหนุ่มผมดำขลับที่หลับลงไปเมื่อไหร่ไม่รู้ลืมตาขึ้นมารับแสงแดดที่ส่องเข้ามาจากทางหน้าต่างใบหน้าที่ดูอิดโรยเหมือนคนไม่ได้นอน ทั้งๆที่ตอนที่เขาหลับไปก็ไม่ใช่เวลาใกล้รุ่งสางหรือดึกอะไรมากนักแต่กลับรู้สึกว่าไม่ค่อยมีแรงเอาเสียเลย

            เหวินเหวินลุกออกจากเตียงนอนที่ยับยู่ยี่เพราะเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้เขาเกร็งจนต้องบิดไปมาชายหนุ่มลูบหัวตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไปเพื่อชำระล้างร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อไคลให้สะอาดเสียก่อนที่จะลงมาข้างล่างแล้วนั่งมองอาหารที่พ่อบ้านนำมาวางไว้ที่โต๊ะรับประทานอาหารรวม

            จะบอกว่าสะดวกสบายเหมือนคุณหนูก็ไม่เชิงเพราะไม่ต่างจากที่บ้านเกิดที่เขาเอาแต่นั่งรอแม่ให้เอาอาหารมาให้ตนถึงที่สักเท่าไหร่

            จะบอกว่าตื่นเช้ากว่าคนในบ้านก็เรียกไม่ถูกเพราะว่าอาเค่อเองก็ลงมากินก่อนหน้าเขาโดยไม่รอด้วยซ้ำต่างคนที่ต่างกินทำให้เขาพึ่งจะนึกได้ว่า ตั้งแต่เลื่อนขั้นมารู้สึกว่าจะไม่ได้คุยกับอาเค่อจริงจังเหมือนตอนพาออกไปนอกด่านเลย

            เพราะความไม่สนิทหรือเปล่าแต่ก็อยู่บ้านหลังเดียวกันตั้งแต่ตอนที่เขาเป็นทหารองครักษ์แล้ว

            รู้สึกว่าแม้แต่อาเค่อเองก็จะสนิทกับสัตว์เลี้ยงของเหวินมากกว่าเจ้าของซะอีก

            “วันนี้ข้าจะไปกรมตอนเย็นๆนะจะออกไปเที่ยวรอบๆฉางอันไหม?”เหวินเหวินเปิดบทสนทนาก่อนที่จะตักหมูย่างเข้าปากตัวเองเขาเหลือบมองพ่อบ้านที่มายืนมองอยู่ใกล้ๆก็ถอนหายใจเบาๆ “หลิงปิงหิวทำไมไม่มากินด้วยกัน

            “เดี๋ยวข้ากินทีหลังขอรับ”เอ่ยก่อนเทน้ำแล้วเดินไปให้อาหารสัตว์เลี้ยงบ้างเขาเหลือบมองหน้าพ่อบ้านขณะตักชิ้นหมูเข้าปากไปพลาง

            “ว่าจะอ่านคัมภีร์ที่นี่ไปก่อนน่ะเอาไว้วันหลังแล้วกันนะ

            เหวินเหวินพยักหน้ากับคำพูดอาเค่อเขาที่กินอาหารเสร็จแล้วก็ลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวจะออกไปข้างนอกคนเดียวสายตาบังเอิญเหลือบไปเห็นพ่อค้าคาราวานที่ออกจากห้องพักของเขาพอดีก็เอ่ยคำทักทาย

            ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยสนทนาได้ไหลลื่นเท่าไหร่เพราะพ่อค้าคนนี้เหมือนกับว่าจะต้องรีบออกจากที่นี่เหวินเหวินที่มองพ่อบ้านกำลังเก็บตานชามอาหารก็ถอนหายใจแล้วตัดสินใจยกกระสอบข้าวทั้งสองพันห้าร้อยกระสอบช่วยพ่อค้าคาราวานคนนี้ออกจากจวนของเขา

            ชายหนุ่มโบกมือลาพ่อค้าคนนั้นที่ออกไปก่อนจะหาวออกมาเบาๆม้าตัวใหญ่คู่ใจที่อยู่ในโรงพักพาหนะส่วนตัวภายนอกตัวบ้านก็ถูกปลดออกมาเพื่อเตรีมออกเดินทางไปทั่วฉางอัน

            ไหนๆก็ไหนๆว่าจะออกไปแล้วเอาข้าวไปแจกด้วยก็ดี

            เหวินเหวินจูงม้าชะโงกหน้าไปหาพ่อบ้านเขาที่เอ่ยเรียกหลิงปิงให้หาเกวียนมาเพื่อนำข้าวไปแจกจ่ายชาวบ้านได้ถึงที่เงินหนึ่งร้อยสิบเก้าชั่งถูกส่งไปให้พ่อบ้านเพื่อออกจากจวนไปหาซื้อเกวียนมาให้เขา

            เพียงแค่ไม่นานพ่อบ้านก็กลับมาพร้อมเกวียนและวัวมาด้วยเหวินเหวินมองวัวตัวนั้นก่อนจะมองพ่อบ้านที่เดินเข้าจวนไปเพื่อทำความสะอาดจวนต่อชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินไปยกข้าวสารจำนวนห้าร้อยกระสอบใส่เกวียนแล้วครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

            วัวตัวนี้เหมาะกับการลากเกวียนแต่เขาก็คุ้นเคยกับม้าตัวโปรดเสียมากกว่า

            ทำอย่างไรดีทำอย่างไรดี

            แค่ห้าร้อยกระสอบคงจะไหวอยู่แล้วล่ะ

            เหวินเหวินถอดเกวียนออกจากวัวเขาลูบหัววัวที่ได้มาด้วยเล็กน้อยก่อนจะเอาไปต่อกับม้าของเขาตัวเดียวคงจะไม่พอแล้วล่ะ ต้องหาอีกตัวหนึ่ง แต่ว่าตอนนี้คจะไม่ว่างสักเท่าไหร่

            ม้าและเกวียนทั้งข้าวสารก็พร้อมแล้วเหวินเหวินที่เดินเข้าจวนไปฝากจวนกับพ่อบ้านและมองอาเค่อที่เอาแต่อ่านคัมภีร์อยู่ที่นี่เขายิ้มออกมาเล็กน้อยที่ทุกอย่างดูเหมือนจะปกติสุขก่อนจะควบม้าและเกวียนขนข้าวสารบางส่วนออกไปจากจุดนี้

            ไว้กลับมาก่อนจะเข้าทำงานค่อยมาเขียนบัญชีก็แล้วกัน

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ จิ่ว เยว่ เพิ่มขึ้น 700 โพสต์ 2018-9-4 17:57

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x1
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x27
x50
x28
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42
โพสต์ 2018-5-1 06:02:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
หายไปนาน

            ตั้งแต่เช้าจนถึงยามดึกจนป่านนี้เหวินเหวินเองก็ยังไม่ยอมกลับจวนเมื่อตอนเย็นจิ่วเยว่เองก็เข้ามาหาเหวินเหวินที่ไม่ยอมไปทำงานที่กรมในวันนี้

            บอกแค่ว่าจะไปเที่ยวในฉางอันแต่ก็ไม่มีใครพบเห็นเขาเลย

            คัมภีร์ในมือถูกลดปิดลงเขามองพ่อบ้านที่อ้าปากหาวเพราะรอต้อนรับเจ้าของจวนที่ไม่ยอมกลับมาสักทีเด็กหนุ่มอายุเพียงแค่สิบกว่าปีต้องมาให้นอนดึกทั้งๆที่พรุ่งนี้มีงานต้องทำก็ไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่

            “เจ้า.. ไม่ไปนอนหรือ?

            “อ๊ะ!? ขอรับ!?..” เพราะเสีงเรียกแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบทำให้หลิงปิงสะดุ้งเล็กน้อยเขาหันไปมองอาเค่อที่ตอนนี้ละความสนใจจากคัมภีร์หันมามองตนแทน

            อาหารสำหรับหนึ่งที่ที่เตรียมเอาไว้รอคนกลับมาตอนนี้ก็เย็นชืดหมดแล้ว

            หากกลับมาคงจะต้องต่อว่าคุณชายคนนี้ซะแล้วว่าชอบทำให้อาหารที่พ่อบ้านทำสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุแบบนี้

            “ถามว่าเจ้าไม่ไปนอนหรือ

            “ข้าน้อยรอคุณชายกลับมาก่อนน่ะขอรับเผื่อมีอะไรที่คุณชายเจ้าของจวนต้องการจะได้ไม่ต้องรอจนเช้า

            “นี่ก็ดึกแล้วไปนอนเถอะ

            “คุณชายก็เหมือนกันนะขอรับไม่ยอมนอนเลย

            “เดี๋ยวก็จะไปแล้วหลิงปิงไปเก็บข้าวเถอะ ดูท่าพี่เหวินจะยังไม่กลับมาตอนนี้หรอก

            “ขอรับ”หลิงปิงตอบรับก่อนจะลุกไปเก็บถ้วยอาหารที่เตรีมไว้ให้เหวินเหวินแต่ตอนนี้กลับเย็นชืดไปหมดแล้วเขาที่ยกมือหาวหวอดๆแล้วเก็บบางส่วนขึ้นมาก่อน

            ครึ๊ก… เพล้ง!!!

            ชามข้าวที่เตรีมเอาไว้ถูกปัดตกลงพื้นจนแตกกระจาย จากพ่อบ้านเด็กหนุ่มหน้าเสียลงเล็กน้อยก่อนจะมองไปทางอาเค่อด้วยความกลัวว่าจะถูกกล่าวว่าเอาได้

            แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            “ขอ.. ขอโทษขอรับ

            “ไม่ใช่ของข้าสักหน่อยนี่ขอโทษกับพี่เหวินเถอะ” อาเค่อพูดออกมาก่อนจะเดินไปเก็บคัมภีร์เอาไว้เขาที่มองถ้วยกระเบื้องที่ตกลงพื้นแล้วแตกอย่างง่ายดายจนน่าใจหาย

            เด็กหนุ่มชาวโหรวหรานเหลือบมองเหล่าสัตว์ที่ตอนนี้กลับไม่นอนหลับตามที่มันควรจะหลับเขาที่ถอนหายใจออกมาเบาๆมองพ่อบ้านที่กุลีกุจอเก็บเศษชามกระเบื้องและข้าวที่หกอยู่

            “เสี่ยวสงเมาไปไหน

            “

            “ทำไมเสี่ยวสงเมาไม่กลับมา”หยินวูที่บินมาเกาะไหล่อาเค่อเอาแต่พูดแค่คำซ้ำๆเดิมๆจนอาเค่อเริ่มจะรำคาญมันมีเพียงสมาชิกสองสิ่งมีชีวิตในบ้านที่หายไป

            รู้ว่าเกอจื่อออกเดินทางไปส่งจดหมายแต่เหวินเหวินเนี่ยสิ ไม่รู้ว่าไปที่ไหน

            ปรกติหากบอกว่าจะออกไปไหนแล้วก็จะกลับมาตรงเวลาเสมอ

            “คุณชายจะนอนเลยไหมขอรับข้าน้อยจะไปจัดที่นอนให้

            “เอาไว้ก่อน”อาเค่อบอกกับพ่อบ้านเขามองผ่านออกไปทางหน้าต่างที่มองเห็นดาวพร่างพราวในนครที่ไม่เคยหลับใหลแห่งนี้เด็กหนุ่มชาวโหรวหรานหันไปทางพ่อบ้านที่กำลังเดินไปนั่งหาอะไรทำระหว่างรออาเค่อและเหวินเหวินไปพลางๆ

            “เจ้าของจวนเป็นอะไรกับคุณชายหรอ

            “เพื่อนกันน่ะ” อาเค่อตอบคำถามพลางมองดูดาวไปด้วยความรู้สึกที่เหมือนกับในตอนที่ซูเทียนเหมินหายตัวไปแล้วเขาออกตามหา

            พอมารู้ตัวอีกทีก็ไม่อาจได้เจอกันอีกแล้ว

            เสียงถอนหายใจพร้อมแววตาที่เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อนึกถึงคนที่จากไปทำให้พ่อบ้านที่มองอยู่ห่างๆก็พลอยเศร้าไปด้วยถึงไม่รู้ว่าจะเศร้าเพราะอะไร แต่ความรู้สึกก็ส่งถึงมาให้เขาสัมผัสมันได้

            “หลิงปิง.. ไปพักผ่อนเถอะ พี่เหวินคงจะมาตอนเช้านั่นแหละ

            อาเค่อผละออกจากหน้าต่างแล้วเดินเข้าห้องตนไปเขาเหลือบมองห้องทำงานที่ตั้งแต่เหวินมาที่นี่ก็เข้าๆออกๆบ่อยกว่าห้องนอนซะอีกแต่ถึงตอนนี้กลับไม่มีอยู่แม้แต่เจ้าของห้องที่ควรจะอยู่

            จิ่วเยว่เองที่มาตามถึงจวนคงไม่ใช่แค่เรื่องงานแน่ๆ คนหายไปโดยไม่บอกกล่าวทั้งคนก็ต้องมีคนเป็นห่วงอยู่แล้วล่ะ

            เด็กหนุ่มชาวโหนวหรานเปิดประตูห้องนอนส่วนตัวของตัวเองภายในจวนที่ตกแต่งจนเป็นกลิ่นอายของชาวฮั่นที่พบเห็นได้ทั่วไปแต่ก็เคยแอบเข้าไปดูห้องนอนของเหวินเหวินแล้ว ทั้งๆที่เป็นชาวฮั่นเต็มตัวแท้ๆแต่กลับจัดห้องและจัดการวางของตกแต่งภายในได้เหมือนชาวนอกด่านจนน่าสงสัย

            แต่เหวินเหวินเองก็ยังเป็นชาวฮั่นเต็มตัวอยู่ดี

            อาเค่อล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มแต่นั่นไม่ทำให้เขาสบายใจได้เลยในเมื่อคนรอบข้างเขาหายไปทั้งคนเด็กหนุ่มหลับตาลงเพื่อไล่ความคิดทั้งหมดออกจากในหัว แม้จะพยายามไม่นึกถึงเท่าไหร่

            แต่ก็กลัวไปซ้ำรอยกับซูเทียนเหมิน

            แค่หายไปเพียงแค่วันเดียวโดยที่ไม่ส่งข่าวคราวอะไรมาก็ทำให้กระวนกระวายขนาดนี้ ไม่สิ…

            มันเหมือนมีลางบอกเหตุอะไรสักอย่างที่บอกกับเขาว่า

            ตอนนี้เหวินเหวินไม่ได้เจอเรื่องดีอยู่แน่ๆ

            เอาแต่คิดไปคิดมาจนรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะอยากนอนก็หลับตาลงเพื่อเข้าสู่นิทราในคืนนี้

            รุ่งเช้าคงจะมีอะไรดีๆรอเขาอยู่แน่นอนบางครั้ง..แล้วตื่นขึ้นมาก็อาจจะเห็นเหวินเหวินนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับเขาเหมือนเดิมก็ได้


{JX003 3/15}

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x1
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x27
x50
x28
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42
โพสต์ 2018-5-1 06:06:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เหตุแจ้งเตือน

            อาเค่อเอาแต่มองดูดาวผ่านนอกหน้าต่างมานานสองนานแล้ว.. นั่นคือสิ่งที่หลิงปิงรับรู้ได้

            ใบหน้าที่เหมือนกับโศกเศร้าและโหยหาใครบางคนทำให้เขารู้ได้ว่าตอนนี้อาเค่อเองกำลังนึกถึงใครบางคนแน่ๆแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เจ้าของจวนแห่งนี้ที่ตั้งแต่เข้ามาก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้สนิทกันเองสักเท่าไหร่

            อยากจะถามออกไปแต่ก็เหมือนเป็นการละลาบละล้วงไปเสียเปล่าๆ

            เด็กหนุ่มวัยเพียงสิบสามปีมองแผลที่มือจากการถูกกระเบื้องบาดเขาถอนหายใจออกมาเบาๆ อยากจะพูดถึงลางบอกเหตุของชาวฮั่นให้ได้ฟังเพราะชามข้าวส่วนตัวของเหวินตอนนี้แตกไปก็เหมือนกับว่าเป็นลางร้ายอย่างหนึ่งแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากให้คนที่กำลังมองดาวผ่านหน้าต่างอยู่ตรงนี้ต้องมีเรื่องให้คิดมากขึ้นไปอีก

            หายออกไปแค่วันเดียวก็ทำให้รู้ว่าสองคนนี้ก็ยังผูกพันกันมากกว่าคนแปลกหน้าที่แค่อาศัยอยู่ร่วมบ้านเดียวกันถึงขนาดที่ว่าต้องมารอจนกว่าจะกลับมาที่จวนแห่งนี้

            จนแล้วจนรอดเจ้าของจวนก็ยังไม่มาสักที

            หลิงปิงหาวออกมาแล้วมองอาเค่อที่หันมาหาตนหลังจากดูแล้วดาวเล็กน้อย

             “หลิงปิง.. ไปพักผ่อนเถอะ พี่เหวินคงจะมาตอนเช้านั่นแหละ

            “ขอรับ..”พ่อบ้านเด็กพยักหน้าก่อนจะมองอาเค่อที่ขึ้นไปข้างบนเพื่อเข้าห้องนอนของตัวเองเหลือเพียงแค่เด็กหนุ่มเพียงเท่านั้นที่ยังอยู่เขามองสัตว์ๆที่ตอนนี้ไม่ร่าเริงเอาเสียเลย ทั้งๆที่ปกติแม้เจ้าของจวนไม่อยู่ก็ยังเล่นต่อไปโดยไม่สนใจอะไร

            เหวินเหวินออกไปกับม้า..ที่ดูแข็งแกร่งและน่าไว้ใจที่สุด

            ไม่มีอะไรที่ทำให้คนที่เป็นถึงหัวหน้าทหารรักษาการณ์เป็นอะไรไปง่ายๆได้อยู่แล้ว

            รอบๆฉางอันก็ไม่มีอะไรที่อันตรายนัก

            นอกเสียจากว่า…

            หลิงปิงสะบัดหัวไล่ความคิดที่ไม่ดีออกไปจากหัวของเขาก่อนจะมองนกแก้วตัวสีเขียวที่เอาแต่เรียกเจ้าของจวนว่า‘เสี่ยวสงเมา’ บินมาหาตนแทนคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยเมื่อนกแก้วที่ไม่เคยที่จะคิดญาติดีกับตนวันนี้กลับบินมาหาซะอย่างนั้น

            “รู้สึกไม่ดีเลย

            “อะไรของเจ้า..

            “เสี่ยวสงเมา… รู้สึกไม่ดีเลย”หยินวูเอ่ยออกมาก่อนที่จะบินไปเกาะเจินเจินที่นอนฟุบกับพื้นอยู่ ก็จะมีเพียงมี่หรือว่า แพะขาวเท่านั้นแหละมั้งที่เอาแต่นอนเหม่อคิดถึงเกอจื่อที่บินไปไม่ยอมกลับมาสักที

            อยากจะออกไปผ่อนคลายรอบๆจวนจัง

            คิดได้ดังนั้นก็เปิดประตูจวนออกแล้วไปเดินเล่นที่สวนเล็กๆหลังจวนในยามค่ำคืนได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องของแมลงยิ่งทำให้เขารู้สึกถึงความเงียบเหงาในตอนกลางคืนมากขึ้นเท่านั้น

            วันนี้.. ไม่ได้ต้มยาให้คุณชาย

            “เฮ้อ…” หลิงปิงถอนหายใจออกมาอย่างเนือยๆก่อนจะเลือกนั่งมองบ่อเลี้ยงปลาที่มีปลาแหวกว่าไปมาเหมือนไม่รู้จักคำว่าหลับคืออะไรก่อนจะเท้าคางเหมือนกับว่ายังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งที่อยากรู้อยากเห็นเพียงเท่านั้น

            ท่านปู่..ข้าอยากได้ปลาตัวนี้จังขอรับ

            ตอนนี้ไม่มีเงินหรอก รอก่อนนะหลิงปิง

            “ตอนนี้.. ข้าเลี้ยงปลาได้แล้วนะขอรับท่านปู่” หลินปิงยิ้มออกมาแม้จะฉายแววความเศร้าเมื่อนึกถึงคนที่จากไปเข้าลุกขึ้นแล้วบิดขี้เกียจก่อนจะมองขึ้นมองท้องฟ้าเล็กน้อย ดาวมากมายในวันนี้กลับดูสวยกว่าทุกวันจนอยากจะมองมันนานๆ

            ตอนนี้คุณชายเจ้าของจวนจะเห็นภาพดวงดาวอย่างที่เขาเห็นหรือเปล่านะ

            เพราะว่ามันสวยงามมากๆเลย

            เสี่ยวสงเมา.. รู้สึกไม่ดีเลย

            คำพูดของหยินวูที่ดังเข้ามาในหัวของเขาแทรกเข้ามาในความคิดอีกครั้งหลิงปิงสะบัดหัวไล่ความคิดของนกแก้วที่คงเอาแต่พูดตามคำพูดของคนอื่นแล้วนำมาเรียบเรียงประโยคให้เข้าใจผิดได้ง่ายๆ

            คุณชายเจ้าของจวนเป็นถึงหัวหน้าทหารอารักขานครฉางอันแห่งนี้

            หากเป็นอะไรไปง่ายๆก็เสียชื่อหัวหน้าทหารสิ

            หลิงปิงที่เอาแต่เดินรอบๆนอกจวนก็เริ่มง่วงนอนจนแทบจะนอนหลับข้างนอกนี้ได้แล้วเขาเข้ามาข้างในก่อนจะจัดการปิดล็อคทุกอย่างให้เรียบร้อย

            หากเจ้าของจวนกลับมาก็คงต้องตะโกนเรียกเขาให้มาเปิดนั่นแหละดีกว่าเปิดค้างไว้เพื่อเปิดต้อนรับโจรมาขึ้นจวนเอา

            หลังจากเข้าห้องนอนส่วนตัวของเขาเรียบร้อยแล้วหลิงปิงก็เลือกที่จะจดบันทึกประจำวันของเขาเสียก่อน ที่จะเข้านอนความจริงมันเป็นกิจวัตไปแล้วที่เพื่อจะไม่ลืมเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในแต่ละวันได้ง่ายๆ

            หลายหน้าที่ผ่านมาก็บอกถึงความยากลำบากหลังจากที่ต้องออกหางานทำเพื่อหาเลี้ยงท้องของตัวเองแต่หลังจากที่เข้าจวนหลังนี้มากลับจดบันทึกแค่เรื่องราวของคุณชายทั้งสองคนมากกว่าของตัวเอง

            เป็นพ่อบ้านที่อยากจะออกจากจวนเพื่อไปชมนครฉางอันดูบ้าง แต่ว่าก็ต้องมีหน้าที่เฝ้าจวนอยู่ดี

            หนังสือบันทึกถูกปิดลงหลังจากที่หลิงปิงเขียนเสร็จเขาเดินไปจัดที่นอนของตัวเองให้เรีบก่อนจะค่อยๆขึ้นนั่งแล้วนอนลงไปสายตาที่เหม่อลอยจากการง่วงนอนที่พร้อมจะเข้าสู่ห้วงนิทราได้ทุกเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่บ่งบอกเวลาว่าดึกมากแล้ว

            วันนี้เหนื่อยกับการดูแลจวนทั้งวัน

            ขอหลับก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ก็แล้วกัน

{JX003 4/15}

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -14 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x1
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x27
x50
x28
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42
โพสต์ 2018-7-9 18:27:55 | ดูโพสต์ทั้งหมด

            “เหนื่อยเป็นบ้า”ประโยคแรกที่มาถึงจวนของตนเองคือคำสบถที่ไม่คิดว่าจะออกมาจากปาก เหวินเหวินที่วางสัมภาระลงแล้วเดินไปนั่งพักที่เก้าอี้รับแขกอย่างหมดอาลัยตายอยากความจริงการเดินทางมาหลายวันสำหรับเขามันก็ค่อนข้างเหนื่อยพอดู หมาป่าและหมีสีส้มเดินตามเขามาก็ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นสมาชิกในบ้านที่ต่างจ้องมาทางตนอย่างแปลกประหลาด

            สายตาเฉียบคมและดุดันของหมาป่าจ้องไปยังเหล่าสัตว์น้อยใหญ่ในบ้านก่อนจะถอยหลังเพื่อตั้งหลักในการกระโจนใส่ในความคิดของสัตว์ขนสีขาวตัวนี้คิดได้เพียงแค่ว่าภาพตรงหน้าคือบุฟเฟ่ต์ที่เตรียมไว้ให้มันโดยเฉพาะทหารหนุ่มเจ้าของจวนหลับตาพักหนึ่งก่อนจะมองไปยังหมาป่าที่ทำท่าทางผิดปกติไปจากเดิมจนเขาเดาออกว่ามันกำลังต้องการจะทำอะไรชายหนุ่มรีบลุกจากเก้าที่แล้วคว้าตัวหมาป่าขึ้นทันที

            “ไม่ได้นะ!!” เป็นการปฏิเสธที่ไม่สมกับเป็นทารอย่างเขาซะเลยเหวินเหวินที่ออกเสียงดุหมาป่าดังลั่นจนอาเค่อและหลิงปิงต้องออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นถือว่าไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดสำหรับทั้งสองคนเลยที่เจ้าบ้านที่ไม่ค่อยได้อยู่จวนจะปรากฏให้เขาเห็นแบบไม่บอกกล่าวล่วงหน้าสายตาของหนุ่มชาวโหรวหรานเหลือบมองสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นอีกสองตัวก็ได้แต่ถอนหายใจเหนื่อยๆ

            ขยันหางานมาให้จริงๆนะ

            “ทานน้ำก่อนนะขอรับ”พ่อบ้านเด็กเดินไปหยิบน้ำมาเตรียมให้เหวินเหวินที่กำลังกอดหมาป่าเพื่อป้องกันไม่ให้ทำร้ายสมาชิกตัวอื่นอยู่เขาหยิบเนื้อดิบสำหรับสัตว์ให้หมาป่าตัวนั้นเพื่อให้สงบลงก่อนที่จะเดินไปทำงานที่ค้างคาไว้ต่อ

            “พี่เหวินรองหัวหน้าพี่มาถามหาน่ะ” อาเค่อพูดออกมาเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเริ่มสงบลงแล้วเขาเหลือบมองเห็นใบหน้าที่เริ่มซีดของรุ่นพี่ตนเองก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอีกครั้งให้เดาก็คงไม่พ้นว่ากำลังลำบากใจที่รองหัวหน้าตนต้องการพบตนขนาดนี้เหวินเหวินที่ปาดเหงื่อออกก่อนจะหันมาปั้นยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความจริงเขารู้อู่แล้วว่าการขาดหายงานไปนานย่อมไม่ใช่ผลดีต่อหัวหน้าอย่างเขาการไหว้วานรองหัวหน้าให้ทำหน้าที่แทนมาหลายวันก็ค่อนข้างลำบากใจที่ทำให้คนอื่นพลอยเหนื่อยด้วยเหมือนกัน

            แต่ก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเข้าภาวะหมดไฟที่ไม่ค่อยอยากจะทำงานอยากจะขอเวลาให้ตัวเองสักนิดก่อนจะมาทำงานได้อย่างเต็มที่อีกครั้ง

            อยากจะไปเที่ยวทะเล

            เพียงความคิดที่แว๊ปเข้ามาในหัวทำเอาเหวินเหวินสะอึกเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าหน้าที่และความต้องการตอนนี้เริ่มจะตีกันมั่วซั่วระหว่างอยู่ที่ฉางอันเพื่อทำตามหน้าที่หัวหน้าที่ดีต่อไปหรือว่าจะแวะพักไปเที่ยวทะเลก่อนดี

            ก็อย่ากระนั้นเลยไปเที่ยวทะเลเพียงไม่กี่วันค่อยกลับมาทำงานก็ไม่สาย

            อย่างน้อยๆฝากให้จิ่วเยว่ทำหน้าที่แทนเขาอีกสักพักไปก่อนก็ได้

            “อาเค่อ.. ไปทะเลกัน

            “อะไรนะ!?

            “ไปทะเล” ชายหนุ่มที่พึ่งกลับมาจากการเดินทางรู้สึกกระปรี้ประเปร่าขึ้นมาทันทีเขาที่จัดเตรียมสัมภาระของตัวเองและเผื่ออาเค่อใหม่เตรียมออกเดินทางเสียเดี๋ยวนั้นเพื่อไม่ให้เสียเวลา

            เพื่อไม่ให้จิ่วเยว่เห็นเขาก่อนที่อะไรๆที่ต้องการจะพังไปในพริบตา

            “หลิงปิงฝากบอกจิ่วเยว่ด้วยนะว่าฝากทำหน้าที่แทนไปอีกแค่ไม่กี่วันแล้วข้าจะกลับมา” เหวินเหวินพูดก่อนที่จะดึงอาเค่อที่กำลังงุนงงอยู่ขึ้นม้าของเขาและพุ่งขึ้นไปยังทิศตะวันออกทันที

            เสียงฝีเท้าหมาป่าและเสียงกระพือปีกตามดังขึ้นทำให้ตนหันไปมองเล็กน้อยนกพิราบตัวเชื่องที่เคยฝากให้ไปส่งจดหมายให้เสิ่นหลิงเฮ่า บัดนี้ก็กลับมาหาเขาเสียที ริมฝีปากชาหนุ่มคลิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะมองมุ่งไปยังทางข้างหน้า พร้อมเร่งฝีเท้าม้าให้มีความเร็วสุดกำลัง

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +25 ความหิว -33 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 25 -33 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1
x10
x8
x8
x30
x5
x1
x100
x50
x324
x106
x80
x100
x259
x9999
x64
x384
x10
x19
x27
x50
x28
x8
x1
x5
x30
x1
x100
x100
x50
x30
x35
x13
x13
x3
x8000
x9999
x8000
x42
x42
โพสต์ 2018-7-15 00:00:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย WenWen เมื่อ 2018-7-15 00:06


            หลังจากที่จบปัญหาจากเมืองหลันเยี่ยแล้วเหวินเหวินและอาเค่อที่เดินทางรวดเดียวมายังจวนตัวเองทันทีที่มาถึงต่างคนต่างก็พักไปนอนตามประสาคนที่เหนื่อยจากการเดินทางหลายลี้ด้วยระยะเวลาเพียงไม่นานนัก

            “คุณชายต้องการอาหารเช้าไหมขอรับ”เด็กหนุ่มผู้เป็นพ่อบ้านในจวนแห่งนี้เอ่ยถามเจ้าบ้านทันทีที่เห็นอีกฝ่ายเขาให้น้ำกับอาเค่อที่กำลังเดินขึ้นไปในห้องของตัวเองเสร็จแล้วก็เดินถือจอกน้ำให้เหวินเหวิน

            “ไม่ล่ะข้าอยากพักผ่อนมากกว่า” เอ่ยพลางผายมือปฏิเสธหลิงปิงไป เหวินเหวินที่นั่งถอนหายใจเหนื่อยๆพลางนึกถึงคำพูดที่ผู้ว่าเมืองหลันเยี่ยที่บอกว่าจะถวายฏีกาให้ฮ่องเต้ ก็คิดว่าอย่าให้ทำจริงๆอย่างที่อีกฝ่ายพูด

            ขอให้เป็นแค่คำพูดที่พูดเยิ้นยอเขาเพียงเท่านั้น

            “เหวินหายไปนานเลยนะ

            น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากข้างหลังทหารหนุ่มทำให้อีกฝ่ายหันไปมองแบบเนือยๆความเหนื่อยจากการเดินทางหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นเพื่อนของตนเดินมาหาถึงในจวนโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า

            จิ่วเยว่

            “สวัสดีลมอะไรพัดมาล่ะ” เหวินเหวินพูดพลางยิ้มอย่างเป็นมิตรถึงจะรู้ว่าไม่ได้ผลต่อเพื่อนของตนก็ตามที ชายหนุ่มที่มองแขกคนใหม่ของตนที่ถือวิสาสะเดินเข้ามานั่งทันที

            “ไปไหนมา

            “เมื่อหลายวันก่อนข้าไปจวนผู้ว่าเห็นชาวบ้านจากหมู่บ้านเฟยมีปัญหาข้าเลยอาสาที่จะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น”เหวินเหวินที่เล่าไปตามความจริงเขาที่มองจิ่วเยว่ที่ทำหน้าราวกับว่าไม่เชื่อคำพูดของตนอยู่ก็ลอบถอนหายใจจากความอึกอัดออกมาเบาๆ

            “แค่นั้น?

            “หลังจากนั้นข้าก็ไปช่วยประชาชนอีกสองสามครั้งเพียงเท่านั้นเอง

            จิ่วเยว่มองสหายของตนที่กำลังทำหน้าสำนึกผิดที่ทิ้งงานทั้งหมดให้ตนทำเพียงผู้เดียวครั้นเห็นหน้าก็เหนื่อยใจเกินที่จะบ่นออกไป แต่อีกฝ่ายเป็นถึงหัวหน้าของตนการกล่าวสั่งสอนโดยมองข้ามยศตำแหน่ง นั้นไม่ใช่เรื่องที่ชาวฮั่นทำกัน

            การเคารพผู้ที่แก่กว่าหรือมียศสูงกว่า เป็นธรรมเนียมที่ต้อปฏิบัติตามกันของชาวฮั่นอยู่แล้ว

            แต่หากปล่อยเฉยไว้ผู้ที่เป็นหัวหน้าคงทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจที่ชอบละทิ้งหน้าที่ไปทำตามใจตัวเองโดยทิ้งภาระทั้งหมดไว้ให้ตนเพียงคนเดียวแน่ๆ

            “เหวินเจ้าต้องนึกบ้างสิว่าหน้าที่ของตัวเองคืออะไร อะไรที่ควรทำความต้องการส่วนตัวอย่างเดียวอย่างนั้นหรือ?ฝ่าบาททรงไว้ใจเจ้าให้ทำหน้าที่นี้ แต่เจ้ากลับหนีหน้าที่ของตัวเองไปทำอะไรอยู่ข้าจะไม่ขอพูดมาก แต่อยากให้เจ้าคิดบ้างว่า ตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในจุดใด

            เหวินเหวินนิ่งเงียบไปกับคำพูดของจิ่วเว่เขาที่ก้มหน้าหงุด โดยไม่กล่าวคำพูดใดๆออกไปเพื่อขัดอีกฝ่ายแม้แต่น้อเพราะรู้ว่าสิ่งที่ตนทำไปมันผิดขนาดไหน หน้าที่ของเขาคือดูแลฉางอันแต่การกระทำของเขามันตรงกันข้ามกับหน้าที่ที่ควรทำอยู่โดยสิ้นเชิง

            “เจ้าคิดว่ามีข้าอยู่จะช่วยทุกอย่างที่เจ้าทิ้งภาระให้ข้าได้ข้าก็ไม่ว่าอะไร แต่อยากให้เจ้าลองคิดบ้างว่าหากจอมยุทธิ์อธรรมรู้ว่าแม้แต่หัวหน้ายังหนีงานในการรักษาประชาชนบ้านเมืองจะวุ่นวายขนาดไหน

            “ข้าขออภัย”เหวินเหวินที่เอ่ยเสียงแผ่วออกมา แม้จะรู้ว่าต่อจากนี้คงจะโดนตักเตือนยาวแน่ๆแต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้นอกจากก้มหน้าสำนึกรับความผิดที่ตนก่อออกไป

            “ขออภัยนะขอรับ”เสียงบุคคลปริศนาที่ดังขัดขึ้นมาทำให้ละความสนใจจากทหารรักษาการณ์ทั้งสองทันทีเหวินเหวินและจิ่วเยว่ที่หันไปมองบุคคลที่มาใหม่ที่ดูหน้าตาคุ้นเคยคล้ายๆว่าเคยอยู่ด้วยกันมาก่อนก่อนที่จะเป็นทหารรักษาการณ์ซะอีก

            รุ่นน้องสมัยที่ยังเป็นทหารองครักษณ์วังหลวง

            “พี่เหวิน มีรับสั่งให้เข้าเฝ้า

            เพียงประโคเดียวที่ทำให้ชายหนุ่มเบิกตากว้างขึ้นมาทันทีเหวินเหวินที่มองจิ่วเยว่แบบคาดโทษผิดกับเมื่อครู่ที่กำลังสำนึกผิดอยู่รองหัวหน้าที่มองหัวหน้าตนมองมาด้วยสายตาที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นักก็รีบเอ่ยแก้ตัวไปทันที

            “ข้าไม่เกี่ยวนะหากข้าฟ้องฝ่าบาท ข้าคงทำตั้งแต่วันแรกๆแล้ว

            คำพูดของจิ่วเยว่ที่ทำให้เหวินเหวินเริ่มคิดถึงเรื่องที่ทำให้ถูกฝ่าบาทเรียกให้เข้าเฝ้าชายหนุ่มมองไปยังรุ่นน้องทหารองครักษ์อีกครั้งกอนจะตัดสินใจลุกขึ้นไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดประจำตำแหน่งของตนและเดินตามอีกฝ่ายเพื่อไปยังวังหลวง

            หวังว่าคงจะไม่มีอะไรมากอย่างที่เขาคิดเลยเถอะ




←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x10
x50
x40
x50
x50
x5
x15
x15
x1