ดู: 364|ตอบกลับ: 8

{ ด่านอี้เหมินกวน } ย่านการค้า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-4-16 20:01:42 |โหมดอ่าน












ย่านการค้า
♦ ด่านอี้เหมินกวน ♦






ย่านการค้าด่านอี้เหมินกวน เป็นย่านการค้าในเมืองหน้าด่านฝั่งตะวันตก เนื่องจากเป็นหน้าด่านของแผ่นดินฮั่น ทำให้มีสินค้าจากพ่อค้าในเส้นทางสายไหมจำนวนมากมาขายก่อนที่จะเข้าสู่เมืองอื่นๆต่อไป พ่อค้าแม่ค้าที่นี่ก็มากหน้าหลายตา หลากหลายชนชาติที่เข้ามาทำมาค้าขายในที่แห่งนี้  สินค้าต่างๆอยู่ในเกณฑ์ที่ถูกกว่าสินค้าในเมืองอื่นมาก





คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2018-4-17 19:53:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด




{ทำดีได้ดี}

เริ่มตามหา



    หลังจากออกจากโรงหมอด้วยอาการเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ทั้งสามคนตกลงกันว่าจะไม่เดินทางหักโหมอีกโดยจะเดินทางเพียงวันละหนึ่งเมืองเท่านั้น และระหว่างเมืองจะสอบถามชาวบ้านในละแวกนั้นไปด้วย
    รถม้าของคณะเดินทางทั้งสามเคลื่อนเข้าสู่ย่านการค้าของด่านอี้เหมินกวน พ่อค้าแม่ค้ามากหน้าหลายตาต่างกำลังส่งเสียงเรียกลูกค้า สินค้าราคาถูกจากพ่อค้าต่างชาติระรานตาเต็มย่านการค้าไปเสียหมด ทั้งสามเลือกที่จะเดินถามเบาะแสจากคนในย่านนี้ก่อน
    "อ๊าา ขอถูกๆเต็มไปหมดเลย..." โจวอู๋ที่ถูกราคาของสินค้าที่ถู๊กถูกจากพ่อค้าต่างชาติสะกดไว้ สายตาสอดส่องสินค้าหลายๆอย่างทั้งเสื้อผ้าและอาวุธ ราคาถูกไปหมด
    "เห้ยๆ เจ้าสนใจภารกิจบ้างสิโว้ยย อย่าสนใจแต่ของอะไรก็ไม่รู้" จิ้นจงที่จูงเด็กสาวซูฮวาอยู่ ดีดหูเพื่อนข้างหน้าตนอย่างหน่ายๆ สนแต่อะไรก็ไม่รู้ ไม่สบอารมณ์จริงๆ
    "โอ๊ยยๆ รู้แล้วๆ ลองไปถามร้านนู้นมั้ย พ่อค้าจากทางแถบๆ โหรวหร่านคงรู้อะไรบ้าง" โจวอู๋สะดุ้งที่ถูกเจ้าเพื่อนตัวแสบเล็กน้อย ก่อนที่จะกลับมาสนใจภารกิจแบบจริงจัง เป้าหมายแรกของการสอบถามคือร้านขายผ้าที่มาจากโหรวหราน

    ร้านขายผ้าจากโหรวหร่าน
    ร้านขายผ้าหลากหลายแบบ หลากหลายสี หลากหลายลวดลาย จากดินแดนแคว้นโหรวหราน ตอนนี้ร้านค่อนข้างเงียบเหงาเนื่องจากเป็นเวลาใกล้ดึกแล้ว
    "พ่อค้า ท่านพอรู้จักขบวนพ่อค้าคาราวานที่กลับจากนครฉางอันมุ่งออกไปยังแคว้นโหรวหรานบ้างมั้ยขอรับ" จิ้นจงเริ่มเอ่ยปากถามพ่อค้าผ้าคนดังกล่าวก่อน
    "เหอะ เจ้าพ่อค้าคาราวานเห็นแก่ตัวนั้นนะเรอะ ข้าไม่อยากรู้จักหรอ หึ" พ่อค้าผ้าคนดังกล่าวเริ่มออกอาการไม่สบอารมณ์แล้ว
    "แต่ท่านก็รู้จักสินะขอรับ ท่านช่วยพวกข้าหน่อยได้รึไม่ เกี่ยวกับเด็กสาวนี่นะขอรับ" โจวอู๋ใช้เทคนิคการเจรจาพาทีเพื่อเกลี่ยกล่อมพ่อค้า เขาอ้างเด็กสาวซูฮวาเพื่อข้อมูล แน่นอนว่าด้วยทักษะของเขาทำให้พ่อค้าใจอ่อนได้เล็กน้อยแล้ว
    "ข้าเห็นแก่เด็กหรอกนะ ไม่งั้นข้าไม่ช่วยเจ้าหรอก ข้านี่คนดีจริงๆ โฮ่ๆๆ" จิ้นจงถึงกลับต้องหันหลังกลับเพื่อกรอกตาอย่างหนัก เหอๆ คนดีอะไรกันเนี่ย..
    "ท่านพอจะทราบมั้ยขอรับว่าขบวนเดินทางไปทางไหน" โจวอู๋เริ่มตั้งคำถาม
    "ข้าก็ไม่ทราบแน่ชัดนะ แต่ก็คงกลับไปทางโหรวหรานแหละ ไปๆ เจ้าไปได้แล้ว ข้ายิ่งไม่ชอบเจ้าพ่อค้าคาราวานเห็นแก่ตัวอยู่ด้วย" พ่อค้าผ้าเริ่มไล่ เขาแสดงสีหน้าหงุดหงิดออกมาแทบทุกครั้งที่พูดถึงพ่อค้าคาราวาน นี้หรอคนดี เหอๆ
    เมื่อโดนไล่ทุกคนจริงเดินออกมาจากร้านขายผ้า เหอๆ คนแบบนี้ไม่ควรเข้าไปถามเลย เหอะๆ ทั้งสามมุ่งหน้ากลับขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางสู่เมืองโหรหราน แต่การเดินทางค่อนข้างใช้เวลานาน ทั้งโจวอู๋และจิ้นจงจึงต้องผลัดกันเพื่อคุมม้า เส้นทางข้างหน้าไร้ซึ่งโรงเตี๊ยมและพวกเขาเสียเวลามามากแล้ว ทั้งสามคนจึงต้องพักผ่อนในรถม้าแทนที่จะหาโรงเตี๊ยม

    @Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -16 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 300 + 25 -16 + 3

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หลี่ซื่อชุนชิว
กราดิอุสทอง(ซ้าย)
กราดิอุสทอง
ม้าขาวเทวะ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x40
x10
x30
x40
x10
x100
x100
x100
x108
x50
x15
x10
x45
x29
x9
x17
x1
x1
x60
x58
x100
x1
x50
x70
x13
x50
x6
x80
x10
x6
x108
x60
x30
x104
x36
x50
x30
x100
x60
x117
x20
x30
x1
โพสต์ 2018-7-31 00:56:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ซูเม่ย เมื่อ 2018-7-31 00:57

เรื่องราวที่ 3 (พิเศษ) - ลำนำทะเลทราย
พาร์ท 7 - การประลองของยอดขุนพล

เป็นเวลากว่าหนึ่งปีที่ซูเม่ยได้ออกเดินทางจากฉางอันไปยังทุ่งหญ้าตอนเหนือเพื่อตามหาบุคคลผู้หนึ่ง ซึ่งนางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องออกตามหาเขา ทั้งๆ ที่เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องแยกห่างจากกันด้วยหน้าที่ ที่อีกฝ่ายได้รับ มารู้ตัวอีกทีนางก็ออกเดินทางตามหาเขาเสียแล้ว หากคิดในแง่ดี คงเป็นเพราะนางอยากจะตอบแทนที่เขาคอยช่วยเหลือนางจากอันตรายต่างๆ และยังให้ที่พักพิงโดยไม่คิดเงินสักตำลึง คงเป็นเหตุผลที่เพียงพอที่ทำให้นางออกตามหาเขา

“ เม่ยเอ๋อห์ เจ้าเดินช้าลงหน่อยเถอะ เดี๋ยวก็หลงกันจนได้ ” เสียงทุ้มดุออกมาอย่างไม่จริงจังนัก ขณะที่สองขาก้าวตามสตรีตรงหน้าไม่ห่าง

“ ข้าเดินช้าแล้ว ท่านต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายเดินให้เร็วนะเจ้าคะ หรือว่าท่านหมดแรงแล้ว? ยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ ไม่น่าเลย คิก ” เสียงใสเอ่ยออกมาอย่างร่าเริงแกมหยอกเย้าอีกฝ่าย

เป็นเพราะได้ใช้เวลาในการเดินทางร่วมกันเป็นเวลานาน ความใกล้ชิดของคนทั้งคู่ทำให้ซูเม่ยกล้าที่จะพูดหยอกเย้า หากเป็นก่อนหน้านี้คงนางเองก็ไม่กล้าที่จะพูดกับอีกฝ่ายเหมือนตอนนี้แน่ๆ

และในการกลับมาจากทางตอนเหนือในครั้งนี้ ทำให้นางเองอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นในการเดินชมย่านการค้าของด่านอี้เหมิน ทั้งผู้คนที่เดินเลือกซื้อของอย่างคึกคัก พ่อค้า แม่ค้าที่แข่งกันร้องเรียกลูกค้าและสินค้าต่างๆ มากมาย ที่มาจากเส้นทางสายไหมทำให้นางยิ่งตื่นเต้นอยากเดินดูนั่นดูนี่ไปหมดเสียทุกร้าน

เพราะตลอดการเดินทางที่ผ่านมา ทั้งคู่แทบจะมิได้พบเจอผู้คน นอกจากเทือกเขา ทราย ต้นไม้และย่านการค้าในแถบนั้นก็มิได้คึกคักเช่นนี้

“ หึ ข้ามิได้หมดแรงเสียหน่อย จะให้อุ้มเจ้าเดินรอบย่านการค้านี้เลยก็ยังได้สนใจจะลองหรือไม่เล่า? ” ชวี่ปิ้ง ที่ได้ยินคำหยอกเย้าที่ดูเหมือนจะสบประมาทเขาอยู่ในที ทำให้รู้สึกอยากจะแกล้งสตรีตรงหน้าขึ้นมาทันทีเขาจึงเดินเข้าใกล้และทำท่าเหมือนจะอุ้มนางตามที่ได้บอกไปเมื่อครู่

“ ดะ..เดี๋ยวข้าแค่หยอกท่านเล่นเพียงเท่านั้น ไม่ได้ต้องการจะให้ท่านอุ้มเสียหน่อย อ๊ะ ” ซูเม่ยที่เห็นร่างสูงจะเข้ามาอุ้มจริงๆ อย่างที่พูดก็รีบเอ่ยขึ้นอย่างตกใจทั้งยังก้าวถอยหลังจนไปชนเข้ากับบุรุษที่เดินสวนมา

“ นี่! เจ้าเดินยังไงของเจ้าถึงมาชนข้า...” บุรุษที่ถูกซูเม่ยชนหันกลับมาตวาดนางเสียงดัง แต่เมื่อเห็นว่าเป็นสตรี ท่าทางของอีกฝ่ายก็เปลี่ยนไป

“ ข้า.. ข้ามิทันได้มองขออภัยท่านด้วยเจ้าค่ะ ” เสียงใสรีบเอ่ยขอโทษ ทั้งรู้สึกตกใจและหวาดกลัวเล็กน้อย

“ มิได้ๆ แม่นาง ข้าเองที่เดินไม่ดูทาง เจ้าไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่หรือไม่ แล้วมาคนเดียวหรือ ให้ข้านําเที่ยวดีหรือไม่? ” จากท่าทางที่เกรี้ยวกราดเมื่อคู่กลับกลายเป็นท่าทางที่กะลิ้มกะเหลี่ยนางจนดูออกได้อย่างชัดเจน

“ ต้องขออภัยคุณชาย ที่ ‘ฮูหยิน’ ของข้าชนท่านและต้องขอบคุณในน้ำใจของท่านที่จะนำพวกเราเที่ยว แต่คงต้องขอเสียมารยาทแล้วเพราะข้านั้นอยากจะเดินรำลึกความหลังกับนาง ‘เพียงสองคน’ หวังว่าท่านจะเข้าใจ ” ชวี่ปิ้งที่เห็นท่าทีที่บุรุษผู้นั้นมีต่อซูเม่ยก็รีบเดินเข้ามายืนชิดร่างบางและวาดแขนโอบเอวคอดไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของให้บุรุษผู้นั้นได้เห็น และจงใจที่จะพูดเน้นคำว่าฮูหยินให้อีกฝ่ายได้ยินชัดเจน

ทางด้านบุรุษที่ตั้งใจจะเกี้ยวซูเม่ยพอเห็นชวี่ปิ้งที่เดินเข้ามาพร้อมกับแผ่รังสีกดดันก็รีบถอยห่างแล้วเดินจากไปทันที

“ เอ่อ ขอบคุณท่านมากที่เข้ามาช่วยข้าแต่ว่าตอนนี้คนผู้นั้นก็ไปแล้วท่านช่วยเอามือออกไปได้หรือไม่ ” ถึงแม้จะเคยสวมบทบาทเป็นคู่รักกัน แต่นางก็ไม่ชินที่จะใกล้ชิดกับอีกฝ่ายท่ามกลางผู้คนมากมายเช่นนี้ ดังนั้นในตอนนี้ใบหน้าหวานของซูเม่ยจึงขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างช่วยไม่ได้

“ ก็ได้ ” ชวี่ปิ้งผละมือออกจากเอวของซูเม่ย แต่ขยับเข้าไปจับมือนางเอาไว้แทนโดยให้เหตุผลว่า ‘จะได้ไม่หลงกัน’

ซึ่งนางพยายามที่จะดึงมือออกแต่กลับไม่เป็นผลใดๆ จนรู้สึกว่าเปล่าประโยคที่จะขัดขืน เลยได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายจับจูงมือเดินต่อไป แต่ก็ไม่นานนักคนที่เดินนำหน้าแล้วจับจูงลากให้อีกฝ่ายเดินตามกลับกลายเป็นซูเม่ย ที่พาชวี่ปิ้ง เดินเข้าออกร้านโน้นร้านนี้อย่างไม่รู้จักเหนื่อย

“ ท่านชวี่ปิ้ง ข้ากำลังคิดที่จะซื้อของกลับไปฝากเสด็จป้าท่านว่าดีหรือไม่? ” เสียงใสเอ่ยถามขึ้นขณะที่ทั้งคู่นั่งทานของทานเล่นกันใต้ร่มไม้เพื่อรองท้อง หลังจากที่เดินดูของกันมาเป็นเวลานาน

ไคว่เล่อที่เดินตามทั้งคู่มานาน เมื่อได้พักจึงนอนกลิ้งทานอาหารที่ซูเม่ยซื้อมาให้อย่างสบายใจ

“ เอาสิไหนๆ เราก็อยู่ที่แหล่งแล้วนี่ ของที่นี่มีคุณภาพและถูกกว่าในเมืองหลวง ”

“อื่อ! เช่นนั้นเราไปกันเถอะ ” ร่างบางเอ่ยออกมาอย่างกระตือรือร้นรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เลือกของฝากให้เสด็จป้า

“ พักอีกสักหน่อยเถิด เจ้าเดินแทบไม่ได้พักเลย ไม่เหนื่อยรึ? ” คิ้วหนาของชวี่ปิ้งเลิกขึ้นอย่างสงสัย ทำไมยามที่สตรีเดินดูของถึงได้มีเรี่ยวแรงมหาศาลกว่าปกตินัก ในขณะที่พูดมือหนาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อที่หน้าผากให้นาง

“ ไม่เหนื่อยเลยสนุกออกเจ้าค่ะได้เดินดูของแปลกๆ อ่า ขอบคุณ ” เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างเป็นธรรมชาติและไม่ลืมที่จะขอบคุณที่เขาช่วยซับเหงื่อให้

“ หึ ข้าเข้าใจแล้ว แต่พักอีกสักเค่อนึงเถอะเดี๋ยวตกดึกเจ้าจะปวดขาเอา ”

“ ก็ได้เจ้าค่ะ ” ในเมื่ออีกฝ่ายพูดมาขนาดนี้ก็คงต้องยอมรับในความหวังดี เลยนั่งเล่นกับไคว่เล่อรอเวลาที่จะออกไปเดินซื้อของ

“ ท่านว่าเราจะซื้ออะไรให้เสด็จป้าดี? ” หลังจากที่พักจนหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งแล้วสองคนกับอีกหนึ่งตัวก็ลุกขึ้นมาเดินดูของในตลาดกันอีกครั้ง

“ เครื่องประดับดีหรือไม่ สตรีน่าจะชอบพวกเครื่องประดับข้าเองก็ไม่สันทัดเรื่องการเลือกของขวัญให้กับสตรีด้วยสิ ”

“ อืมม เครื่องประดับหรือ...” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด ก่อนที่สายตาของซูเม่ยจะสะดุดเข้ากับร้านขายเครื่องประดับร้านหนึ่งเข้า

“ เช่นนั้นเราไปดูร้านนั้นกันเถอะ เครื่องประดับดูแปลกดี ” ว่าจบมือเล็กก็คว้าจับมือหนาของชวี่ปิ้งอย่างลืมตัว เพื่อจะพาไปที่ร้านพร้อมกัน ซึ่งชายหนุ่มเองก็ไม่คิดที่จะเอ่ยท้วงขึ้นมา ได้แต่เดินตามแรงจูงไปด้วยใบหน้าที่แต่งแต้มรอยยิ้มบางๆ

“ นี่ ท่านว่ากำไรนี้สวยหรือไม่? ” ระหว่างที่กำลังเลือกดูเครื่องประดับบนแผงขาย สายตาของนางก็สะดุดเข้ากับกำไรวงหนึ่งที่สลักลวดลายเป็นดอกไม้อย่างสวยงาม


“ โอ้วว แม่นางท่านช่างตาถึงยิ่ง กำไลวงนี้มีเพียงวงเดียวเท่านั้นที่ข้ารับมาขายจากฝั่งตะวันตก ตัวกำไรนั้นทำมาจากทองชมพู หรือที่ทางฝั่งนั้นเรียกกันว่า pink gold สลักลวดลายสวยงามและประดับไปด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ เพิ่มมูลค่า แต่ทางร้านเราขายไม่แพงแน่นอน ” พ่อค้าที่เห็นว่ามีคนสนใจในสินค้าก็รีบเอ่ย ขายของอย่างมืออาชีพ

“ ท่านว่าอย่างไรดี? ” ซูมม่ยทำท่าลังเล แล้วหันไปถามชวี่ปิ้งว่าจะซื้อดีหรือไม่เพราะหากมาทำท่าทีที่สนใจมากเกินไป พ่อค้าอาจจะขายในราคาที่แพงกว่าที่ตั้งใจจะขายตอนแรก

“ อืม ถ้าพวกข้าซื้อสองชิ้นท่านจะลดราคาให้อีกได้หรือไม่? ” ชวี่ปิ้งเข้าใจในสิ่งที่ซูเม่ยต้องการจะสื่อ จึงเอ่ยต่อลองกับพ่อค้าออกไป

“ โอ้ ย่อมได้ๆ ข้าใจกว้างพอนะพ่อหนุ่ม ฮ่าๆ ” พ่อค้าวัยกลางคน เกิดขึ้นอย่างอารมณ์ดี ดูท่าจะเป็นพ่อค้าใจดีผู้หนึ่ง

“ เช่นนี้เพราะข้าขอเลือกอีกชิ้นนึงก่อนแล้วกัน ”

“ เชิญเลือกได้ตามสบายเลยขอรับ มีอะไรเรียกข้าได้ ” เมื่อพูดจบพ่อค้าก็เดินไปดูลูกค้าอีกทางหนึ่งปล่อยให้ซูเม่ยและชวี่ปิ้งยืนเลือกเครื่องประดับกันต่อ

“ ถ้าจะซื้อเครื่องประดับให้เสด็จป้าอีกชินหรือ? ” เพราะเห็นว่าอยู่กันสองคนแล้วนางจะเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย

“ เจ้าอยากได้อะไรบ้างไหม? ” ชวี่ปิ้งไม่ตอบคำถามนาง แต่กลับเอ่ยถามขึ้นมาแทน

“ ของหรือ? ข้ามิอยากได้สิ่งใด ” นางส่ายหน้าไปมา เพราะนึกไม่ออกจริงๆ ว่าอยากจะได้อะไร

“ เช่นนั้นหรือ ถ้างั้นข้าขอเลือกให้เจ้าแทนแล้วกัน ” ดวงตาคู่คมมองจ้องสตรีตรงหน้าราวกับกำลังสำรวจบางอย่าง ก่อนจะหันหน้าไปทางแผงเครื่องประดับ

และเหมือนบางสิ่งบางอย่างจะดึงดูดให้เขาเอื้อมมือไปหยิบ สิ่งนั้นคือปิ่นเงินที่ประดับด้วยดอกไม้สีชมพูขนาดกลางและดอกไม้สีขาวเล็กๆ ประกอบกับไข่มุกเม็ดงาม ที่ถูกนำมาติดกับกิ่งไม้ที่ทำจากเงินบนปิ่น ถึงไม่ได้ประดับตกแต่งห้อยระย้าอย่างสวยงามหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกที่ดูน่ารักอย่างลงตัว


ชวี่ปิ้งมองปิ่นในมือสลับกับหญิงสาวข้างกาย และไวกว่าความคิดมือหนาก็ นำปิ่นปักลงบนผมของซูเม่ยให้อย่างนุ่มนวลและระมัดระวังก่อนจะขยับห่างออกมาเล็กน้อยเพื่อชื่นชมผลงานของตน

“ งามยิ่ง ปิ่นนี้เหมาะกับเจ้ายิ่งนัก ข้าจะซื้อให้เจ้า ”

“ จะ..เจ้าคะ? จะซื้อให้ข้า? เนื่องในโอกาสอะไรเจ้าคะ? ” ซูเม่ยที่เพิ่งได้สติจากการกระทำของอีกฝ่ายที่นางไม่คาดคิด เอ่ยถามขึ้นอย่างไม่ค่อยเจ้าใจนัก

“ ก็ไม่มีโอกาสอะไร ข้าแค่เห็นว่ามันเหมาะกับเจ้าดี ถือว่าเป็นของขวัญจากข้านะเม่ยเอ๋อห์ เจ้าจะรับมันไว้ได้หรือไม่? ” ท้ายประโยคชายหนุ่มเอ่ยออกมาราวกับออดอ้อนให้นางรับของขวัญชิ้นนี้จากเขา

“ กะ..ก็ได้เจ้าค่ะ ข้ารับไว้ก็ได้ ” และด้วยน้ำเสียงนั้นที่อีกฝ่ายใช้พูดกับนางทำให้ซูไม้ใจอ่อนยวบได้แต่พร่ำบอกตัวเองในใจว่า ‘นางแพ้แล้ว แพ้ลูกอ้อนนี้ของเขา’

“ ดี ดีมาก ฮ่าๆ ” ชายหนุ่มอดที่จะหัวเราะออกมาอย่างดีใจไม่ได้ก่อนจะหันไปเรียกพ่อค้าให้มาคิดเงิน

ด้วยราคาของเครื่องประดับสองชิ้นนี้มิได้แพงกว่าที่คิดไว้ ถือว่าพ่อค้าร้านนี้ใจก็จริงอย่างที่เขาพูด

“ เจ้าอยากจะซื้ออะไรอีกหรือไม่? หากไม่มีอะไรที่ต้องซื้อแล้วข้าจะพาไปโรงเตี๊ยม  ”

“ ไม่แล้วเจ้าค่ะ เราไปที่โรงเตี๊ยมกันเลยก็ได้ ” ซูเม่ยส่ายหน้าตอบอีกครั้ง เพราะนางเดินดูจนทั่วแล้วก็ไม่มีสินค้าใดที่อยากจะได้อีก

“ เช่นนั้นเราไปที่โรงเตี๊ยมกันเถิด ” ไม่พูดเปล่ามือหนาก็เอื้อมมาจับมือนางแล้วพาเดินนำไปยังจุดหมายต่อไปนั่นก็คือโรงเตี๊ยม

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +35 ความหิว -18 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 35 -18 + 3

ดูบันทึกคะแนน

เหะ
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
หวยหนานจื่อ
ขลุ่ย
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x9
x16
x100
x10
x50
x19
x4
x80
x10
x9
x250
x200
x3
x5
x45
x100
x100
x1
x50
x50
x74
x50
x310
x60
x488
x83
x80
x1
x25
x1
x20
x15
x5
x18
x10
x28
x9
x8
x4
x40
x46
x2
x8
x28
x10
x27
x15
x73
x17
x47
x30
x13
x519
x255
x9
x39
x65
x8
x397
x25
x3
x35
x5
x51
x18
x1
x51
x23
x126
x47
x171
x59
x49
x54
x47
x1
x1

137

กระทู้

844

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
30689
เงินตำลึง
9100
ชื่อเสียง
84085
ความหิว
1039

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1535
ความชั่ว
0
ความโหด
592
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-11-23 19:58:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
                                  ใกล้แล้วๆ หลังจากที่หายตัวไปๆมาๆทั่วฮั่น
                                  ข้าก็ได้ออกจากที่ฮั่นซักที จะได้กลับไปของไปคืน
                                  ของอะไรที่มันไม่ได้เป็นของข้ามันก็จะอึดอัดหน่อย
                                  ก็เพราะมันไม่ได้เป็นของเราตั้งแต่แรกยังไงล่ะ


                                 เดินทางไปๆมาอยู่ในฮั่นนับอาทิตย์ สุดท้ายก็มายังเขตชายแดนของต้าฮั่นอย่างด่านอี้เหมินกวน ที่ซึ่งถ้านับเมื่อก่อนที่เป็นพ่อค้าของป่าหรือเหตุการณ์ที่ข้าได้รับหน้าที่คุ้มครององค์หญิง เป้นที่ๆข้าไปๆมาๆบ่อยมาก ถ้านับเส้นทางของข้าที่เดินทางเข้าๆออกแต่ต้าฮั่นกับซี้อวี้ มันก็จะซี้กับคนในด่านตรวจหน่อยๆ ซึ่งข้าว่ามันก็ดีนะ ข้าเวียนไปเวียนกลับทั้งนอกด่านและในด่านตั้งแต่ข้ายังคงเป็นนายพราณเอาของป่าไปขายจนกระทั่งเป็นแม่ทัพ เขาก็ยังรู้จักข้าในฐานะชายคนเดิม ข้าเองก็ชอบมาคนเดียว เขาก็ยังเข้าใจว่าข้านั้นเป็นนายพราณเก็บของป่าขายอยู่อย่างนั้นล่ะ เอาเถอะ ข้าก็ไม่ได้ใส่ใจนักหรอก กับบางคนนั้นภาพของคนที่คุ้นเคยก็มักจะติดตากับเรื่องราวเก่าๆที่เขานั้นเคยเป็น หาใช่ปัจจุบัน เพราะบางทีสำหรับบางคนแล้ว ปัจจุบันมันอาจจะแย่กว่าหรือดีกว่าอดีต แต่มันกลับไร้ซึ่งความคุ้นเคยเมื่อครั้งก่อน...



                                 ที่นี่ย่านการค้า แน่นอนว่าของเยอะมาก ทั้งจากนอกด่านและต้าฮั่นออกสู่นอกด่าน เช่นข้าเป็นต้น จริงๆข้าเองก็มีอาหารเยอะพอสมควรจากเมืองก่อน อีกทั้งกินมาแล้วด้วย ก็จากเมืองก่อนนั่นล่ะ แต่คงด้วยความเคยล่ะมั้ง ข้าถึงชอบเข้ามายังย่านการค้าก่อนเป็นอันดับแรกทุกครั้งที่เข้าเมืองมาตลอดเลย ซึ่ง.. ข้าว่ามันก็เป็นอะไรที่จำเจนะ แต่ในเมื่อมันติดเป็นนิสัยไปแล้วแบบนี้ ข้าว่ายังไงก็ต้องมาที่นี่อยู่ดี ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่ด้วยเหตุผลใดก็เหตุผลหนึ่ง ซึ่งข้าก็คงจะทำตัวให้มันชินไปกับเรื่องแบบนี้เอง ดีด้วยเหมือนกัน เพราะข้าในแต่ละเมืองมักจะมีอะไรๆที่มันไม่เหมือนกับที่อื่นๆ แม้แต่โรงเตี๊ยมของแต่ละที่เองก็มีเอกลักษณ์ของแต่ละที่ไม่เหมือนกัน.. แต่ข้านั้นไม่ได้แวะโรงเตี๊ยมหรอกนะ...



                               ความตื่นเต้นที่ได้ออกนอกฮั่นไม่ค่อยตื่นเต้นเหมือนกับตอนที่ข้าออกจากฮั่นใหม่ๆแล้ว เข้าๆออกๆบ่อยมันก็ทำให้รู้สึกชินชากับเรื่องพวกนี้จนข้านั้นอิจฉาเด็กๆบางคนที่ได้มีโอกาสออกจากฮั่นใหม่ๆ พวกเขาตื่นเต้นกับเรื่องแบบนี้มาก พวกเขานั้นได้เห็นโลกกว้าง ความรู้สึกดีนั้นเหมือนกับตอนที่ข้านั้นพาหลินน้อย หรือ "ยรือ หลินกุ้ย" องค์หญิงแห่งต้าฮั่นมาเที่ยวในต้าฮั่นเลย นางตื่นเจ้นทุกครั้งที่ได้อกเดนทางในต้าฮั่น โดยเฉพาะเมืองที่นางนั้นไม่เคยไป... มีโอกาสข้าคงพสนางกลับมาเที่ยวอีกครั้ง..



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ความหิว -298 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 -298 + 5

ดูบันทึกคะแนน


逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x1
x1
x1
x63
x20
x3
x1
x10
x3
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x57
x10
x30
x60
x7
x180
x180
x180
x230
x1
x3
x124
x51
x25
x4
x108
x60
x25
x8
x128
x277
x38
x64
x54
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x28
x1
x980
x34
x28
x9999
x10
x130
x324
x602
x168
x4
x886
x200
x40
x75
x1037
x910
x30
x2
x1339
x1000
x95
x6098
x300
x3740
x4565
x3
x408
x350
x679
x150
x1288
x170
x30
x1160
x15
x18
x75
x30
x112
x230
x2
x115
x1948
x248
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x1122
x6096
x12
x227
x125
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x55
x19
x249
x2
x3
x60
x20
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x245
x4
x2690
x53
x9
x4
x140
x92
x20
x93
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x63
x5
x11
x80
x150
x303
x4
x5
x45
x38
x3
x9999
x124
x1100
x50
x224
x90
x3098
x36
x520
x732
x294
x48
x49
x84
x15
x2113
x39
x647
x21
x135
x210
x2478
x39
x1
x33
x84
x230
x79
x16
x198
x280
x36
x20
x155
x603
x623
x85
x1

137

กระทู้

844

โพสต์

62หมื่น

เครดิต

ทุกการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต

เงินชั่ง
30689
เงินตำลึง
9100
ชื่อเสียง
84085
ความหิว
1039

ใบรับรองภาษาฮิบรูใบรับรองภาษาเปอร์เชียใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละติน

คุณธรรม
1535
ความชั่ว
0
ความโหด
592
ไลก้า
เลเวล 1

เซี่ยง เหมย

ข้าไม่ได้อ่อนแอนะ
pet
โพสต์ 2018-12-7 21:59:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 

逢いたいと願う夢は 鳥のように 空へ高く
風と共に どこまで飛んで 波に映る影を追いかけていた
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ฮั่นเสียดำเทวะ
ตัวเบาขั้นสูง
หยกขาว
ดาบแห่งยักษ์
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
คัมภีร์ละติน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x1
x1
x1
x63
x20
x3
x1
x10
x3
x1
x1
x30
x1
x2
x49
x1
x57
x10
x30
x60
x7
x180
x180
x180
x230
x1
x3
x124
x51
x25
x4
x108
x60
x25
x8
x128
x277
x38
x64
x54
x1
x100
x5
x100
x3
x17
x80
x100
x29
x28
x1
x980
x34
x28
x9999
x10
x130
x324
x602
x168
x4
x886
x200
x40
x75
x1037
x910
x30
x2
x1339
x1000
x95
x6098
x300
x3740
x4565
x3
x408
x350
x679
x150
x1288
x170
x30
x1160
x15
x18
x75
x30
x112
x230
x2
x115
x1948
x248
x170
x230
x2300
x88
x2
x597
x50
x31
x1122
x6096
x12
x227
x125
x25
x100
x7050
x5
x98
x1
x50
x20
x80
x55
x19
x249
x2
x3
x60
x20
x1
x60
x16
x1000
x38
x2
x4
x15
x65
x9999
x7
x14
x17
x360
x40
x2
x200
x4
x27
x27
x245
x4
x2690
x53
x9
x4
x140
x92
x20
x93
x119
x230
x4
x32
x3040
x3
x66
x63
x5
x11
x80
x150
x303
x4
x5
x45
x38
x3
x9999
x124
x1100
x50
x224
x90
x3098
x36
x520
x732
x294
x48
x49
x84
x15
x2113
x39
x647
x21
x135
x210
x2478
x39
x1
x33
x84
x230
x79
x16
x198
x280