ดู: 1193|ตอบกลับ: 7

{ นอกเมืองว่านเฉิง } อารามนักพรตเต๋า

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2017-8-28 18:57:31 |โหมดอ่าน




 อารามนักพรตเต๋า   


{  น อ ก เ มื อ ง ว่ า น เ ฉิ ง }







【 อารามนักพรตเต๋า 】

『กลิ่นของแมกไม้  สายลมที่โชยเอื่อย 
 
 ความร่มรื่นที่อบอล ... จิตที่นิ่งสงบเย็น 』


สถาปัตยกรรมที่สร้างขึ้นอย่างกลมกลืนกับสภาพภูมิประเทศรอบข้าง เพื่อสะท้อนถึงแนวคิดลัทธิเต๋าในการเข้าถึงธรรมชาติ แม้แต่ข้าวของเครื่องประดับก็ยังแสดงถึงความเป็นมงคล อายุยืนนานและความมุ่งหวังที่จะบรรลุเป็นเซียน ตามแนวคิดสูงสุดของเต๋า

แต่ก่อนสถานที่แห่งนี้เคยเป็นเพียงแค่วัดร้าง หากแต่มีเจ้าสัว ผู้หวึ่งมีจิตเมตตา บูรณะสถานที่แห่งนี้ขึ้นมาใหม่ โดยของที่อยู่ที่นี้ ล้วนเป็นสิ่งของราคาแพงลิบลิ่ว ไม้เนื้อดี พรมชั้นเยี่ยมจากนอกด่านผืนละหลายพันชั่งก็ต่างประดับประดาอยู่ที่นี้




"เรื่องราวในโลก มักไม่เป็นดั่งที่เราหวังไว้ นั่นแหละคือความเป็นธรรมของโลก"



นักพรต อายุ 55 ปี
จาง ซินเจี๋ย (张 新杰)
อุปนิสัย : นักพรตพเนจรผู้ซึ่งเมตตาต่อสรรพสิ่งทั่วหล้า เดินทางทั่วแผ่นดินแสวงบุญจนกระทั่งได้รับคำเชิญ จากเจ้าสัวไม่เอ่ยนามต้องการให้มาเทศนาธรรมเป็นนักพรตประจำที่อาศรมเต๋าแห่งนี้ มักเจอท่านสลับอาทิตย์เว้นอาทิตย์เนื่องจากออกไปแสวงบุญ ได้ชื่อว่าตรงต่อเวลาเป็นที่สุด นิสัยละเอียดรอบคอบ คำนวณทุกรายละเอียดอย่างรัดกุม สอนผู้คนให้เข้าใจถึงธรรมชาติปล่อยวางจาก เปี่ยมคุณธรรม



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 2

ดูบันทึกคะแนน

53

กระทู้

411

โพสต์

6หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
84744
เงินตำลึง
110538
ชื่อเสียง
17300
ความหิว
-60

ใบรับรองภาษาฮั่น

คุณธรรม
307
ความชั่ว
0
ความโหด
0
ไก่บ้าน
เลเวล 1

ชิง หลิ่งอี้

ของขวัญจาก Admin
pet
โพสต์ 2017-8-28 19:22:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
70
                    ล่อทหาร 6
                    ซ่งหยางหมิง และซ่งเหมยฮั่วต่างเหนื่อยหอบไม่น้อยหลังจากที่วิ่งล่อเหล่าทหารปลอมมานานมีเพียงฮั่วชวี่ปิ้งเท่านั้นที่ยังดูมีเรี่ยวมีแรงอยู่มากไม่อยากเชื่อจริงๆว่าเขาถูกฝึกมาอย่างไรกันแน่ทว่าคงไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะเขามียศถึงนายพลนั่นเอง
                    "เป็นอย่างไรกันบ้างครับ?" ฮั่วชวี่ปิ้งเอ่ยถามอีกสองที่วิ่งด้วยกันมา "พวกทหารยังไล่ตามมาไม่ทันพักเสียหน่อยไหมครับ?"
                    "แฮ่กๆ... ไม่เลวเหมือนกันขอรับ" ซ่งหยางหมิงค่อยๆหยุดวิ่งพลางสูดลมหายใจนำออกซิเจนเข้าปอดลึกๆ
                    "แฮ่ก... แฮ่ก..." ซ่งเหมยฮั่วเองก็เหนื่อยไม่น้อยเด็กสาวเองจึงรีบหายใจและหยุดพักเพื่อที่จะได้หายเหนื่อยอย่างเร็วไว
                    "ท่าทางคงอีกสักครู่นะครับ" ฮั่วชวี่ปิ้งยื่นกระบอกน้ำให้กับอีกสองคนก่อนจะไปดูลู่ทาง
                    "ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนกันรึขอรับ?" เมื่อมองไปรอบๆดูแล้วไม่คุ้นตาแม้แต่น้อยซ่งหยางหมิงจึงเอ่ยถามขึ้น
                    "ข้าก็ไม่แน่ใจเช่นกัน.. แต่ใกล้ๆนี้มีวัดร้างอยู่ครับ" ฮั่วชวี่ปิ้งเอ่ยตอบพร้อมกับกวาดสายตามองไปโดยรอบ
                    "เราคงมาไกลน่าดูเลย" ซ่งหยางหมิงเอ่ยขึ้นพลางถอนใจเล็กน้อย
                    "ข้าหายเหนื่อยแล้วค่ะไปกันเถอะ" ซ่งเหมยฮั่วเอ่ยขึ้นอย่างขันแข็งแล้วจึงลุกขึ้นยืน
                    "งั้นเรารีบไปกันเถอะขอรับพวกมันคงใกล้มาทันแล้ว" ซ่งหยางหมิงบอกเขาเองก็เริ่มดีขึ้นมากแล้วด้วย
                    "ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะครับ ทหารมานู่นแล้ว" ฮั่วชวี่ปิ้งบอกก่อนจะมองไปไกลๆก็พบกับเหล่าทหารสิบกว่านายชี้มาทางที่พวกเขาทั้งสามอยู่ ดังนั้นทั้งสามจึงรีบออกวิ่งต่อเพื่อกันไม่ให้ทหารเหล่านั้นได้หยุดพักบ้าง

@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 ชื่อเสียง +15 ความหิว -5 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 15 -5 + 2

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กำหนดลมหายใจ<br>ขั้นสูง
สุราไผ่เขียว
ฮั่นเสียทองเทวะ
เกราะทองคำ
รูปปั้นไป๋เหมียว
กระบี่ไม้
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x2
x32
x15
x5
x25
x8
x2
x5
x28
x10
x1
x1
x1
x764
x1
x1
x6
x30
x6000
x100
x100
x5
x1
x5
x11
x50
x60
x2
x26
x128
x100
x50
x200
x5
x10
x110
x50
x280
x4
x84
x10
x10
x15
x15
x165
x20
x130
x682
x22
x74
x5000
x158
x22
x360
x1
x105
x259
x33
x5
x9999
x50
x30
x10
x34
x1
x5
x100
x1075
x50
x1
x3
x221
x10
x5
x20
x30
x20
x25
x35
x100
x25
x25
x10
x200
x3
x200
x150
x92
x120
x125
x400
x170
x20
x250
x20
x205
x50
x6
x115
x50
x640
x25
x1
x92
x7
x24
x20
x1
x1
โพสต์ 2019-3-18 12:54:24 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-18 15:09


{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 4 : เส้นทางของฉันคือการก้าวเดิน หรือปล่าว(?)}
{สัญญาจ้าง ว่านเฉิง 13}
{ ตอนที่ 10 : อ่านไปอ่านมา ไอ้เจ้านี้ต้องเห้มากแน่ๆ}

สัญญาจ้าง : ชาวยุทธ์คนใดมีจิตอาสา ข้ามีเวลาพักร้อนจึงเดินทางมาว่านเฉินด้วยได้ยินว่าที่นี่เคยเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น จึงจะบูรณะสถานที่บางแห่งและสร้างใหม่ ก็นะข้าคนเงินเยอะใช้จ่ายไม่หมดสักที เลยนำเงินมาช่วยเหลือคนที่ต้องการดีกว่า ไม่ต้องห่วง ข้ามีรางวัลให้มากแน่นอน เพราะงานนี้อาจต้องอยู่ช่วยข้าหลายวันเลย ข้าเองก็ไม่รู้จะเสร็จเมื่อไหร่ แต่เอาเป็นว่า เงินก้อนนี้บูรณะเมืองว่านเฉิงใช้จนหมดข้าถึงกลับ ข้าเตรียมมาแค่หีบสองหีบไม่รวมเงินจ้างเจ้าหรอก
(5000 ชั่ง - 20,000 ตำลึง - 5000 ชื่อเสียง)
สถานที่: เปาเจิ่ง | ซากวัดเต๋าร้างนอกเมืองว่านเฉิง


        เป่าหลิงนั้นนิ่งเงียบตลอดทาง..เนื่องจากว่าเธอกำลังคิดอยู่ว่า ไอ้สัญญาจ้างใบนี้ที่ไม่มีคนทำ เพราะว่าสำบัดสำนวนที่ใช้ในการเขียนหรือปล่าว? คิดว่าน่าจะเป็นอย่างงั้น นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอดูป้ายสัญญาจ้างที่มันเขียน ‘ก็นะข้าคนเงินเยอะใช้จ่ายไม่หมดสักที...’

        “ช่างกล้า...ได้ ข้าจะปลอกลอกเจ้าให้หมดตัวไปเลย” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้นระหว่างทางก็มีฝ้าเฉี่ยที่เหลือบมองเธออยู่อย่างเงียบๆ ท่าทางแล้วน่าจะเป็นแบบนั้นเป่าหลิงดูยั๊วะหน้าดูเลยช่วงนี้ หรือว่าเพราะอากาศร้อนขึ้นก็ไม่น่าจะใช้หรือปล่าว? เด็กสาวนั้นอยู่ในชุดฮู๊ดผ้าคลุมสีดำสนิทเฉกเช่นเคย ช่างดูตัดกับม้าอาชางามเสียเหลือเกิน..

        นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของนางนั้นจับจ้องไปที่ใบสัญญาจ้าง ก่อนที่จะเก็บมันไว้ แล้วจับบังเหียนของรถม้า แล้วเดินทางไปเหมือนกัน มันเป็นวัดร้างคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง เพราะรอบก่อนเธอยังไปเผาศาลเจ้าร้างอะไรนั้นของเธอได้เลย ใครมันจะไปรู้สึกล่ะ...ไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย..

        เป่าหลิงคิดอย่างงั้นก่อนที่จะเดินทางต่อจนมาถึงด้านหน้าของวัดร้างนั้น ดูเหมือนว่าจะร้างมานานแล้วเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น แต่เธอก็จะไม่รู้ต่อไป จะว่าไปหากมันรวยก็เดินทางไปที่อื่นสิโว้ย..หมายถึงมีที่อยู่อื่นที่ไม่ใช้วันร้าง หรือเจ้าต้องต้องการให้บูรณะวันจริง..

        ถ้าเป็นงั้นเธอวิ่งหนีคนแรกเลยนะ..



        ร่างของเด็กสาวนั้นเดินไปเดินมาตรงบริเวณพื้นที่ตรงนั้น ดูเหมือนว่าวัดร้างแห่งนี้จะทำอะไรเธอไม่ได้นั้นล่ะ ไม่ได้ปวดแสบปวดร้อนเหมือนเดิมด้วยซ้ำไป เรียกได้ว่าเป็นอาการที่ดีสำหรับเป่าหลิงเลยทีเดียว เด็กสาวนั้นอยู่ในชุดคลุมดำทั้งร่างกาย ดูเหมือนว่ามันจะไม่แปลกประหลาดเกินไปหน่อยหรอก ท่าทางน่ะนะ..

        นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามของเธอเหลือบเห็นอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนว่าจะเป็นนก..แต่เดี๋ยวนั้นมัน.. มือบางของเธอนั้นยกมือขึ้นก่อนที่นกอินทรีตัวสีดำแดงนั้นบินมาพร้อมกับถุงอะไรบางอย่าง เป่าหลิงนั้นยกมือขึ้นเพื่อที่จะให้มันเกาะตรงบริเวณมือของเธอ ท่าทางแล้วมันจะโดนส่งมากับลู่เต๋า..

       “หืม?...เจ้า?..ของลู่เต๋าหรอ?” เป่าหลิงนั้นกล่าว ก่อนที่จะเหลือบมองด้านในถุงนั้น เห็นกับถุงพริกฮวาเจียวจำนวนหนึ่ง ก่อนที่เธอจะคลียิ้มพลางส่ายหัว.. เอาเถอะ อย่างน้อยๆ ก็เป็นบุตรชายของเธอนั้นล่ะนะ “ฝากบอกลู่เต๋าด้วยว่าข้าขอบคุณ… เอาล่ะ ไปได้แล้ว..กลับไปหานายของเจ้าได้แล้ว” สิ้นคำนั้น เป่าหลิงก็สะบัดมือของเธอ

        ร่างของนกอินทรีสีดำแดงนั้นก็ค่อยๆบินหายไปจากตรงนั้นอย่างรวจเร็ว เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เธอได้ยินเสียงของรถม้าคันใหญ่เลื่อนเคลื่อนมาจอดด้านหน้า..

        “แม่นางตรงนั้นใช่คนที่รับสัญญาจ้างจากทางเมื่อว่านเฉิงหรือไม่ขอรับ” เสียงของคนที่นั่งข้างๆ คนขับรถม้านั้นกล่าวขึ้น เป่าหลิงจึงหันกลับเข้าไป ก็พบกับรถม้าคันใหญ่ที่ค่อนข้างอลังการ เรียกได้ว่าเป็นรถม้าสั่งทำยังได้เลย เธอเงียบไปสักพักเพราะว่ามัวแต่พิจารณาความอลังของมัน …

       “ใช่” เสียงหวานใสของเป่าหลิงนั้นกล่าวขึ้นมา ก่อนที่เขาจะกระโดดลงมาจากรถม้า แล้วคลียิ้มให้กับทางเธอ “เจ้าสัวต้องการพบแม่นางขอรับ” เขานั้นกล่าวขึ้นเช่นนั้น เขาไม่ได้เปิดหน้าต่างของรถม้า ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างงั้นนะ? เพราะว่าเธอมองไม่เห็นอีกฝ่ายเลย เห็นแต่หน้าต่างของรถม้านั้นปิดไปด้วยผ้าม่าสีดำ ดูเหมือนว่ามีเพียงเขาที่มองเห็นเธอลางๆ เนื่องจากว่าอยู่ในสถานที่มืดกว่า..

        แต่เธอก็สวมใส่เสื้อผ้าที่ปกปิดใบหน้าขนาดนี้ก็เรียกได้ว่าเขาไม่มีทางที่จะได้เห็นใบหน้าของเธอหรอก เรื่องการทำธุรกิจนั้นก็ประมาณนี้ล่ะมั้ง?..

        ก่อนที่เสียงของงคนที่อยู่ด้านในนั้นจะกล่าวถามเป่าหลิงขึ้นมา ดูเหมือนว่าเขาคงต้องการถามเธอละมั้งว่าเธอชื่ออะไรแต่เดี๋ยวนะ ไอ้คนที่ปกปิดใบหน้านั้นน่ะ… มันมีสิทธิ์ถามชื่อแบบนั้นกับคนอื่นด้วยหรอวะ เด็กสาวนั้นไม่ได้ตอบเธอก็แค่กอดอกก่อนที่จะจ้องมองไปที่รถม้า จนเมื่อชายที่เดินลงมาจากรถม้านั้นเหลือบมองเธอ เป่าหลิงก็เบ้ริมฝีปากของตนเอง..แม้อีกฝ่ายจะไม่เห็นก็เถอะ

        “มีสิทธิ์ถามชื่อคนอื่นด้วยหรอ ไอ้คนที่ปิดบังใบหน้าตัวเองน่ะ เจ้าไม่บอกก็ไม่ต้องมาถามเถอะ =__= เห่อ” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้น ท่าทางเธอจะเหนื่อยไม่น้อย เธอไม่รู้หรอกว่าด้านในนั้นมีปฎิกิริยายังไงแต่ทว่าดูเหมือนว่าเขาจะได้รับคนงานม้าพยศ 1 EA เสียแล้ว จนเมื่อเป่าหลิงนั้นตอบเช่นนั้น ทำให้คนที่เหลือบมองเธอก็ถึงขั้นอะแฮ่ม …

        อะไร?? กระดูกหมาติดคอหรอ?..

        “อะ..แม่นาง ต้องขออภัย ที่ทางเราไมไ่ด้แนะนำตัวก่อน เจ้าสัวเปาเจิ่งนั้นเป็นคนที่ไม่ค่อยพูด(?) เท่าไรนัก.. อย่างไรแม่นางก็ให้เกียรติถือเป็นนายจ้างด้วยนะขอรับ.. มีสาเหตุที่คุณชายมิอาจเปิดเผยใบหน้าของตนเองได้” ชายคนที่น่าจะเป็นขี้ข้ารับใช้นั้นกล่าวบอกกับทางเป่าหลิง เมื่อเธอได้ยินก็เงียบไปเล็กน้อย..

        “เห่อ...งั้นก็ไม่ต้องรู้จักชื่อข้านั้นล่ะ ดีที่สุดละ ถึงปกติจะเป็นคนที่ไม่ค่อยล่อตีนเท่าไรก็เถอะ.. งานภารกิจมีอะไรให้บ้างล่ะ ข้าจะได้ไปทำให้มันเสร็จๆ..” เป่าหลิงบอกเช่นนั้น ท่าทางของเธอดูไม่ได้แยแสเจ้าคุณชายที่ว่านั้นเลยสักนิด..ยิ่งได้กลิ่นยิ่งอารมณ์เสีย..

       “ต้องขออภัยแม่นางชาวยุทธ์ ข้าไม่อาจเปิดเผยใบหน้าของตนเองได้ เนื่องจากปัจจัยหลายๆอย่างโปรดแม่นางเข้าใจด้วย” เขานั้นบอกเช่นนั้น.. แต่เมื่อเป่าหลิงเรียกร้องหางาน เขาก็ตอบกลับต่อมาด้วยน้ำเสียงปกติ.. “ข้านั้นเดินทางมาไกล ได้ยินว่าเมืองว่านเฉิงนั้นมีหลายพื้นที่เสียหายหนักจากการโดนพรรคมารโจมตี ข้าจึงอยากจะนำเศษเงินเล็กๆน้อยๆนั้นมาบูรณะเมืองนี้ยามว่างเสียหน่อย”

        แหม่..ช่างใจบุญ...แต่พอพูดคำว่าเศษเงินนี้ไม่ใจบุญละ ใจบาปมากเลย

        “แน่นอนว่าเงินและคนสำหรับบูรณะข้าเตรียมไว้แล้ว เพียงแค่แม่นางนั้นกล่าวควบคุมงานอื่นๆ เพียงเท่านั้นเพื่อความเรียบร้อย ส่วนนี้อาเปากับอาเจิ้ง เขาจะเป็นคนอยู่แทนข้า มีอะไรสามารถปรึกษาเขาได้เลยอย่างไม่มีปัญหา” ชายเจ้าของงานกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่ทางคนที่เดินลงมาจากรถม้านั้นจะหันกลับมาเหมือนประมาณจะบอกว่า ข้าคืออาเปานะ..และมีคนที่เดินมาต่อเหมือนกับว่าน่าจะชื่ออาเจิ้งหรือปล่าวนั้นล่ะ

       “และขอให้เจ้ากลับมารายงานข้าหลังเจ้าเสร็จสิ้นงานด้วยล่ะ...” นายจ้างของเธอกล่าว ก่อนที่ทางชายหนุ่ม “ข้าอาเปา หากต้องการสอบถามเรื่องเงินล่ะก็ให้ติดต่อทางข้าได้เลยขอรับ..” เขานั้นกล่าวบอกทางเป่าหลิงเช่นนั้น.. “ส่วนนี้อาเจิ้ง เขาจะเป็นคนที่คอยคุมคนงานสิบคนที่เรามีให้ขอรับ” ชายที่ชื่อว่าอาเปานั้นแนะนำอีกครั้ง ส่วนทางเป่าหลิงเมื่อได้ยินก็พยักหน้า..

        “อา..ดี อืออ..แปลว่าข้าก็แค่เพิ่มเติมอะไรนิดๆหน่อยๆสินะ..” เธอกล่าวแบบนั้น พลางบิดขี้เกียจ “เช่นนั้นก็ขอให้ตั้งใจทำงาน หากเจ้าทำงานดีข้าอาจจะมีโบนัสให้เจ้า..เอาล่ะ..ข้าต้องขอตัวก่อนแล้ว” เขากล่าวเช่นนั้นก่อนที่จะให้รถม้านั้นเคลื่อนตัวออกจากตรงวันร้างแห่งนี้ ปล่อยทิ้งคนงานสิบคน รวมถึงอาเปาและอาเจิ้งไว้…

        “พวกเจ้าสินะที่จะทำงาน...งั้นที่แรกก็ที่นี้ล่ะ..ข้าให้เวลาพักผ่อนเพราะว่าข้าต้องเตรียมดูอื่นๆ สำรวจแล้วก็สรุปอีก..ขอเวลาข้าหน่อยแล้วกัน” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้น ทำให้เหล่าคนงานนั้นต้องพัก ส่วนเป่าหลิงเธอขอให้อาเปาและอาเจิ้งมาคุยกับเธอหน่อย

@Admin


ใช้ ไหเฟิงจิ่วจ้าน + กระบี่มารพันปี





แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +20 คุณธรรม +10 ความชั่ว +12 ความโหด โพสต์ 2019-3-18 15:42

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -22 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -22 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-18 20:34:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
โพสต์ 2019-3-18 20:50:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-18 20:54

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 4 : เส้นทางของฉันคือการก้าวเดิน หรือปล่าว(?)}
{สัญญาจ้าง ว่านเฉิง 13}
{ ตอนที่ 11 : ชื่อของฉันคือ???....}

        เป่าหลิงนั้นเดินออกมาด้านนอก เธอนั้นเดินสำรวจภาพของวัดแห่งนี้อย่างละเอียด ดูเหมือนว่าที่นี้เมื่อก่อนสถานที่แห่งนี้เคยเป็นวัดสำนักเต๋าที่เลื่องชื่อมาก่อน แต่กลับถูกโจรปล้น และเข้ามาเผาทำลายนำเอาทรัพย์สินมีค่าออกไปหมด จนเหลือแต่ซากปรักหักพักให้เห็นอยู่จนถึงทุกวันนี้ เป่าหลิงนั้นเงียบไปเล็กน้อย เธอเดินผ่านไปห้องแล้วห้องเล่า ห้องแล้ว ห้องเล่า

        “อืม...ดูเหมือนเพราะว่าไม่มีคนอยู่ด้วย หากจะบูรณะมันจริงๆสิ่งที่ต้องเตรียมไม่ใช่อะไรอื่น เป็นอย่างแรกก็คือคนมาอยู่..ฝ้าเฉี่ย..แล้ว..คนที่มาอยู่จะต้องไม่ใช่ข้าอ่ะ..” เสียงของเด็กสาวนั้นกล่าวพูดอยู่คนเดียวสำหรับอาเปา เขานั้นเดินตามเธอมา เนื่องจากเธอบอกว่าจะสำรวจรอบๆเขาจึงเดินทางตามมาด้วย เพื่อที่จะได้ช่วยเหลือ..แต่นี้..นางพูดคนเดียวอย่างงั้นหรอ?

       “หืม?...เหมือนจะได้กลิ่นของคนที่เดินตามมานะ?” เสียงของทางเป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่จะหันมาทางร่างสูงของคนที่เดินตามเธอมา นั้นก็คืออาเปานั้นเอง ชายหนุ่มคลียิ้มให้กับเธอ “เห็นแม่นางมาเดินสำรวจวัดร้างคนเดียวคิดว่าอาจจะพบงูเงี้ยวเขี้ยวขอ จึงเดินตามมาด้วยน่ะขอรับ” เขากล่าวยิ้มๆ ส่วนเป่าหลิงนั้นก็ส่ายหัว..

        “อย่างงั้นก็บอกกันดีๆซิ..เจ้าเกือบโดนบาทาข้าฟาดหน้าแล้วไงล่ะ” เป่าหลิงกล่าว แต่เหมือนการที่มีบาทาฟาดหน้านั้นจะลำบากจริงๆนั้นล่ะ.. แต่เด็กสาวนั้นกลับไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความน่าจะเก่งเลย ร่างกายก็เล็ก เตี้ยก็เตี้ย..เอิ่ม..หมายถึงตัวเล็กมาก แต่ลักษณะการพูดจานั้นไร้ซึ่งสัมมาคารวะ ไม่รู้ว่าเพราะอายุเยอะ หรือว่าเพราะเธอไร้มันจริงๆ

        “ขออภัยขอรับ..แม่นางคิดเห็นว่าควรทำอย่างไร??” เขากล่าวถามต่อ..

       “อย่างแรกที่ควรหาคือคนที่จะมาอยู่ วัดบ้าอะไรบูรณะแล้วไม่มีคนมาอยู่ ที่บูรณะไปก็ไร้ประโยชน์...ไปจัดหามา แล้วก็ต่อมาคือการทำความสะอาด เคลียร์ของที่เสียหายออกไปเสีย เอาไปทิ้ง หรือเอาไปทำอะไรก็ได้..เรื่องของพวกเจ้า หลังจากนั้นก็ทาสีใหม่ เปลี่ยนพื้น ถางหญ้า ปูหิน..เปลี่ยนเสาหน้าต่างบางอันที่ชำรุดและเสียหาย”

        เป่าหลิงกล่าวก่อนที่จะเดินไปรอบๆท่าทางของเธอนั้นราวกับว่ากำลังตรวจสอบสิ่งที่ ที่นี้กำลังขาดอยู่ “ปกติในวัดมันต้องมีอะไรก็ไปซื้อมาแค่นั้นล่ะ...สิ่งที่ต้องบูรณะอาจจะดูน้อย แต่ความจริงก็เยอะน่าดูเหมือนกัน..เจ้าคิดว่ามีงบพอหรือปล่าวล่ะ ข้าเห็นแค่เงินมันดี แต่ความจริงก็ไม่ได้มีจิตอาสาขนาดนั้น”

        “ไม่เป็นไรมิได้ขอรับ เจ้าสัวเปาเจิ่งท่านเป็นคนที่มีเงินหนักอยู่แล้ว ท่านทุ่มเทกับการช่วยเหลือผู้คนขอรับ อยากได้อะไรเชิญสั่งมาได้เลย..” อาเปานั้นกล่าวยิ้มๆ รอยยิ้มเหมือนกับว่าโลกทั้งโลกนั้นไม่มีอะไรทำให้เป่าหลิงแทบจะกรอกตาขึ้นบน แต่เอาเถอะ เป่าหลิงไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้วล่ะ…

        “เอาเถอะ.. ข้าจะไปดูรอบๆ ข้าวของเครื่องเรือนก็ต้องซื้ออีก..โอ๊ะ..เกะกะจริงๆ” เป่าหลิงกล่าว ก่อนที่เด็กสาวนั้นจะหยิบหมวกไม้ไผ่ผ้าใบออก ปรากฏใบหน้าของเด็กสาวดรุณีน้อยโฉมสคราญราวหลุดออกมาจากเทพนิยาย นัยต์ตาสีน้ำตาลเข้มของอาเปานั้นสั่นไปเล็กน้อย เขาต้องคอยเก็บความเยือกเย็นของตนเอง แต่ทว่าตอนนี้กลับ...กลับยากที่จะเก็บ..

        ไม่เคยนึกว่าคนที่มารับงานนี้จะเป็นเด็กสาวที่ชวนหลงใหลเพียงนี้ หากโตอีกสักหน่อย คงจะเป็นอิสตรีหนึ่งในใต้หล้าได้อย่างไม่ยากเย็นเลยด้วยซ้ำไป ท่าทางแล้วนางจะเป็นเช่นนั้นได้ง่ายกว่าการที่จะมาเป็นชาวยุทธ แต่ดูเหมือนว่านางจะไม่รับรู้ว่าใบหน้าของนางนั้นเรียกสิ่งที่เรียกว่าสายตาได้มากเท่าใด?...

        ใช่ เพราะหากเป็นปกติ เป่าหลิงคงไม่มีทางที่จะโดนรู้สึกแบบนี้แน่.. ตอนนี้แม้ว่ารอบกายของทั้งสองนั้นจะเป็นเพียงวัดร้าง แต่ในสายตาของอาเปานั้นราวกับว่ารอบข้างนั้น มีแต่เพียงสายลมและท้องฟ้าที่พึ่งกระจาย กลีบดอกไม้มวลละออที่ลอยเข้ามารอบข้างร่างกายของนาง..กลิ่นของดอกปทุมนั้นเริ่มเด่นชัดในจมูกทั่วทุกที..

       “เจ้า...เจ้า..!!??” เสียงหวานใสของเด็กสาวนั้นกล่าวขึ้นมา เธอกำลังงง ว่าอีกฝ่ายได้ฟังเธออยู่หรือปล่าว? “ข้าพูดไปทั้งหมดนี้ได้ฟังข้าอยู่หรือปล่าว เจ้าดูเหม่อๆนะ?” เป่าหลิงนั้นกล่าวถาม ก่อนที่จะเลิกคิ้ว… ท่าทางแปลกๆ..

        “หะ..หามิได้..ข้าเพียงแต่สงสัย ไม่นึกเลยว่าแม่นางจะเป็นแม่นางน้อยเช่นนี้..หมายถึง..เอ่อ..ข้าหมายถึงข้าไม่คิดว่าแม่นางนั้นจะยังอายุน้อยเพียงนี้..” อาเปานั้นกล่าวยิ้มๆ ท่าทางของเขาราวกับกำลังเขินอาย แต่พยายามเก็บใบหน้าไว้อยู่ สำหรับเป่าหลิงที่ไม่ได้รู้ว่าความจริงแล้วตัวเองเปลี่ยนไป เธอจึงไม่คิดที่จะใส่ใจคำพูดของอีกฝ่ายเลยสักนิด…

        “หืม?..ข้าเด็ก..ฮ่ะๆ...เอาเถอะ บอกแบบนี้กันหมดนั้นล่ะ ข้าก็ไม่เข้าใจอะไรหรอก” เป่าหลิงกล่าวยิ้มๆ เธอรู้สึกขำที่อีกฝ่ายนั้นมีท่าทีที่เปลี่ยนไป.. แต่ทว่าเมื่อเธอกำลังจะเดินออกจากวัดร้างแห่งนี้ ชายหนุ่มกลับมองอย่างเลิกลัก แล้วกล่าวห้ามขึ้น..

       “ข้าคิดว่าแม่นางน้อยควรใส่หมวกไม้ไผ่นั้นเถอะขอรับ ข้าเห็นว่าท่านควรใส่น่ะขอรับ” เขากล่าวเช่นนั้น ก่อนที่จะยิ้มให้กับเป่าหลิง เด็กสาวเลิกคิ้ว ก่อนที่จะคิดอะไรบางอย่าง? เดี๋ยว ทำไมเธอถึงต้องใส่ “ทำไมถึงชอบมีแต่คนให้ข้าใส่กัน?.. ถ้าข้าบอกว่าข้าไม่ใช่ชาวต้าฮั่น มันจะผิดหรือปล่าว?..ที่ข้าไม่ใส่ ข้าไม่เข้าใจจริงๆ” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้นอย่างเหนื่อยใจ..

        แต่แม้ว่าเธอจะบ่นยังไง มือบางก็ค่อยๆกลับมาสวมหมวกไม้ไผ่ผ้าใบสีดำตามเดิมอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่ทางทั้งสองคนนั้นจะไปช่วยกันดำเนินการจัดการซากวัดเต๋าร้าง

        “จริงสิขอรับ..ข้าลืมถามไปเสียสนิท..แม่นางน้อยยังไม่ได้บอกนามของแม่นางเลย..” อาเปานั้นกล่าวถามทางเป่าหลิงเช่นนั้นเมื่อเธอกำลังจะเดินไปช่วยคนงานตัวปลากรอบทั้งหลาย? เด็กสาวนั้นหันมา เป็นช่วงหนึ่งที่สายลมนั้นพัดผ่านจนทำให้ผ้าที่ปิดใบหน้าของเธอนั้นหายไปสักครู่หนึ่ง..แต่ทว่ามันกลับเป็นสักครู่จนใจหาย...รอยยิ้มของใสซื่อของเด็กสาวนั้นปรากฏขึ้นพร้อมกับดวงตาที่แสนสดใส..

        “ชื่อของข้าหรอ?...เป่าหลิงไง..ฮ่ะๆ”

        ดั่งดวงตะวันที่ปากไม่ตรงกับใจอย่างงั้นล่ะ



ใช้ทวนยาว



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +20 ความชั่ว โพสต์ 2019-3-18 21:12

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -46 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -46 + 5

ดูบันทึกคะแนน

โพสต์ 2019-3-20 02:07:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Baoling เมื่อ 2019-3-20 05:25

{เดอะเป่าหลิง อินชาวไร่ ภาค 4 : เส้นทางของฉันคือการก้าวเดิน หรือปล่าว(?)}
{สัญญาจ้าง ว่านเฉิง 13}
{ ตอนที่ 26 : รายงานผล }

        เป่าหลิงนั้นหลังจากออกมาจากทางสุสานแห่งนั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้วเด็กสาวก็บิดขี้เกียจ สำหรับเธอแล้วภารกิจนี้ก็เสร็จลุล่วงไปด้วยดี เอาล่ะ ตอนนี้ก็ถึงเวลารายงานผลแล้วก็รับตังกันได้เสียที เด็กสาวนั้นคิดเช่นนั้น.. “จริงสิ..พวกเจ้า..แล้วนายของพวกเจ้าเขาจะรู้หรอ ว่างานของเรานั้นเสร็จตอนไหน?” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น ท่าทางแล้วเธอก็เหนื่อยไม่น้อยเลย คือพวกนี้ติดต่อเจ้านายของตนเองอยู่ใช่ไหม?

        “ขอรับ..ทางเรานั้นติดต่อทางนายท่านไว้แล้ว ตอนนี้ท่านกำลังรอพวกเราอยู่แล้วขอรับ ที่ข้างๆวัดเต๋าคราวก่อน” เสียงของอาเปานั้นกล่าวเช่นนั้น เด็กสาวก็พยักหน้า ก่อนที่จะเดินไปเรื่อยๆกับคนงาน ดูเหมือนว่าคนงานพวกนี้ก็ทนถึกเหมือนกัน..หากเป็นเธอสมัยก่อนคง 12 คน ปะทะ 1 คนไปแล้ว....สมัยก่อนน่ะนะ..

        เพราะฉะนั้นไม่ต้องคิดเลยว่ามันหมายถึงยังไง และมันหมายถึงอะไรยังไง..ใช่แล้ว สำหรับเป่าหลิงแล้วมันก็เป็นเรื่องเหนื่อยเรื่องหนึ่งเหมือนกัน เธอคงจะไม่ใช่มารราคะแล้วล่ะ นั้นสิก็โดนเนิฟไม่ให้กินผู้ชายนี้หว่า กินผู้หญิงก็ไม่ได้ แต่ก่อนเคยกลัว ตอนนี้รู้ล่ะ ว่าผู้หญิงนี้มันเลือดอร่อยขนาดไหน เพราะฉะนั้น ก็ตามนั้นล่ะค้าบ..การกินผู้หญิงหรือผู้ชายล้วนเป็นสิ่งที่ดี..

        เป่าหลิงได้รับการอัพเลเวลการทานทุกเพศมาแล้ว..เย่..ดีใจด้วย..

        ระหว่างที่เด็กสาวนั้นเดินไปทางอาเปาและอาเจิ้งก็เหลือบมองปฎิกิริยาของกันและกันไปด้วย ดูเหมือนว่าคนที่ดูจะคิดมากที่สุดน่าจะเป็นอาเปา สำหรับเขาแล้วเด็กสาวคนนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ หากทางนายท่านได้เป็นเป็นลูกน้อง ช่วยเหลืองานนั้นก็คงจะดีไม่น้อยเลยจริง.. คิดว่าอย่างงั้นนะ.. เพราะความสามารถของนางนั้นช่างเยอะเกินกว่าอายุเหลือเกิน..ไม่ๆ..หมายถึงเกินกว่าร่างกายของนางมากกว่า

        อีกอย่างเขายังรู้สึกว่า นี้ยังไม่ใช่ความสามารถที่แท้จริงของนางเสียอีก แบบนั้นก็ยิ่งลำบากเข้าไปใหญ่เลยที่เขาจะได้รู้ว่านางนั้นเป็นอิสตรีดรุณีน้อยอย่างไรกันแน่ เมื่อเดินทางเข้ามาใกล้เขตวันเต๋าแล้ว เป่าหลิงก็ถึงขั้นแทบอยากจะมองถุยใส่อย่างรวจเร็ว.. สมควรอ่ะ..

       “เอ่อ..ข้ารออยู่ด้านนอกนะ..” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น เด็กสาวในชุดคลุมดำก็ลองดูสถานที่พอหาที่นั่งได้ ดูเหมือนว่าอาคารนี้จะบูรณะให้เป็นอาคารที่สามารถ รับเหล่าผู้คนได้หรือปล่าว?...หมายถึงพวกคนที่จะมาที่นี้ เพราะว่ามันอยู่นอกเขตวัน แต่ทว่าทางเป่าหลิงก็ยังไม่อยากจะไปที่นั้นอยู่ดีนั้นล่ะ..

       “เช่นนั้น เดี๋ยวข้ากับอาเจิ้งจะเข้าไปรายงานทางนายท่านแล้วกันนะขอรับ” เสียงของอาเปานั้นกล่าวเช่นนั้น เป็นจังหวะกับที่เป่าหลิงพยักหน้าพอดี แล้วเธอก็เดินไปนั่งรอด้านนอก ส่วนเหล่าคนงานนั้น ก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนตามปกติสุขเหมือนเดิม…

        เด็กสาวเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่จะเหลือบมองทางฝ้าเฉี่ยที่อยู่ข้างๆ “...ก็ชอบหรอกนะ ชีวิตที่สงบสุข..แม้ว่าจะไม่ตื่นเต้นไปสักหน่อยก็เถอะ” เป่าหลิงนั้นพูดกับทางฝ้าเฉี่ยหน่อยๆ ก่อนที่จะบิดขี้เกียจไปมาเพื่อรอเวลาได้ตังสักที



        เป่าหลิงนั้นนั่งอยู่ตรงนั้นอบ่างเงียบๆ เด็กสาวไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมนอกจากนั้น และไม่นานอาเปาก็เดินออกมาพร้อมกับรางวัลค่าจ้างของเธอ “แม่นางน้อยขอรับนี้ขอรับ 5000 ชั่ง 20,000 ตำลึง” เขานั้นกล่าวยิ้มๆ เด็กสาวคลียิ้มเหมือนกัน แม้ว่าเขาจะไม่เห็น..

        “ในที่สุดก็จะพอสักที..เอาล่ะ..แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ..” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้น ดูเหมือนว่าจะต่อจากนี้นั้นล่ะ..ที่เธอจะทำอะไรต่อดี คงต้องรับสัญญาจ้างนั้นล่ะ “เอ่อ..คือว่า แม่นางขอรับ? สนใจรับโบนัสไหมขอรับ? ทางท่านเจ้าสัวบอกว่าได้รางวัลมากอยู่นะขอรับ.” เขานั้นกล่าวถามทางเธอ

        “หืม?..โบนัสหรอ? มีโบนัสด้วยหรอ?...” เป่าหลิงขมวดคิ้ว เงินมันก็พอดีอยู่เหมือนกันนั้นล่ะ แต่ว่าอัญมณีสีดำนี้น่าสนใจไม่หยอก หินอัพดำใช่มะ? หรืออะไรกัน??...

        “ขอรับ..แต่ว่าแม่นางจะไม่รับก็ได้นะขอรับ” ทางอาเปากล่าวกับทางเป่าหลิงเช่นนั้น เด็กสาวเงียบไปเล็กน้อย ก่อนที่จะคิดอะไรบางอย่าง อืมความจริงก็พอได้หรอกละมั้ง แต่ว่าเธอก็ต้องได้เห็นก่อนว่ามันคืออะไร หรือว่าเธอจะสามารถทำได้ไหม? “แต่ข้าก็ต้องรอดูก่อนนั้นล่ะ หากมันเกินความสามารถของข้าก็คงไม่ไหวมั้ง?” เป่าหลิงบอกเช่นนั้น

        “เห็นทางนายท่านบอกว่าอย่างแม่นางน้อยต้องทำได้แน่นอนขอรับ เหมือนเป็นสัญญาจ้างต่อน่ะขอรับ..” เขานั้นกล่าวอย่างยิ้มๆ แต่ทว่าก็เต็มไปด้วยความกังวนอยู่เหมือนกัน.. นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นเลิกคิ้ว ก่อนที่จะถอนหายใจ “มันยากขนาดนั้นเลย..??”

        “อ้อ..ไม่รู้สิขอรับ ก็คือว่า วันนี้เสร็จแล้วใช่ไหมล่ะขอรับ? แต่ว่าตอนนี้ก็มีเหล่านักพรตอยู่เพียงน้อยนิด เห็นนายท่านบอกว่า นายท่านต้องการนักพรตอาวุโสบนเขาเล่อซานน่ะขอรับ.. มันอยู่ในละแวกเฉิงตู เห็นว่ามีนักพรตอาวุโสที่บำเพ็ญมาเจ็ดสอบกว่าปีท่านหนึ่ง ทางเรานั้นอยากจะให้แม่นางน้อยไปเชิญท่านมาจำพรรษาที่อาศรมแห่งนี้น่ะขอรับ..” สิ้นเสียงที่เป่าหลิงได้ยินเธอก็ตีหน้ามึนใส่อีกฝ่าย ก่อนที่จะพูดคำว่า..

       “ข้าขอปฎิเสธ...” ด้วยหน้าตายขึ้นมาเสียอย่างงั้น ใช่แล้ว..

        ก็ต้องปฎิเสธสิ เธอเป็นมารนะโว้ย จะให้ไปสถานที่แบบนั้นได้ยังไงวะ..ยังไงเธอก็ไม่ยอมอ่ะ ให้โผล่หัวไปหานักพรต เขาก็รู้ดิ ว่าเธอเป็นมาร..ใช่ รู้แน่เลยเพราะว่าเป็นนักพรต ให้ไปไอ้ที่แบบนั้นจะไปได้ยังไงกันวะ?.. “เอ๋?...พะ..พอรู้ว่าเป็นนักพรตแม่นางก็ปฎิเสธเลยหรือขอรับ?..” เขานั้นกล่าวถาม เป่าหลิงถึงขั้นอยากจะทำหน้าตาเหม็นเบื่อใส่

        “เจ้าพูดเหมือนข้าชอบนักพรตอ่ะ ขนาดวัดที่บำรุงเสร็จข้ายังไม่เดินทางเข้าไปเลย พระหรืออะไรข้าก็ไม่เจอ จะให้ข้าไปเชิญนักพรต ฝันไปเถอะ” เป่าหลิงนั้นทำมือปัดๆ

        “อย่าพึ่งด่วนตัดสินใจสิขอรับแม่นางน้อย..เห็นแม่นางน้อยเคยอธิบายบอกข้าว่าแม่นางน้อยไม่ชอบ แต่นี้ก็เพียงนักพรตเท่านั้น ข้าเชื่อว่าไม่ได้เป็นอันตรายสิ่งใดเลยนะขอรับ บางที อาจจะมีสิ่งที่ทำให้แม่นางได้รับรู้อะไรเพิ่มเติมก็ได้...”

        “ชีวิตข้ารู้อะไรแค่นี้ก็พอแล้ว ทำไมข้าต้องไปทรมารร่างกายตนเองเพื่อที่จะไปตามนักพรตนั้นโผล่หัวมาให้ข้าด้วย..ข้าขอปฎิเสธ” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น อาเปาขมวดคิ้ว ก่อนที่จะจับไปที่มือของเป่าหลิง.. เด็กสาวเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำ แม้ว่าเธอจะกำลังสะบัดแต่อีกฝ่ายก็แค่จับมือเธอไว้เบาๆเพียงเท่านั้น.. ทำให้เป่าหลิงเลือกที่จะไม่สะบัดมันออกไป...

        “ข้าเชื่อว่าหากแม่นางน้อยสามารถรับภารกิจนี้จะเป็นสิ่งที่ดีมากแน่ๆขอรับ..นะ..” รอยยิ้มของทางอาเปานั้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ นัยต์ตาสีม่วงดอกพวงครามนั้นเหลือบมองก่อนที่จะเบิกตากว้าง คำพูดที่เธอเตรียมจะด่าเมื่อสักครู่นั้นแทบจะกินหายไปจากภายในลำคอ.. “เจ้าไม่รู้อะไรสักหน่อย แล้วนี้อะไร..ปล่อยมือข้าได้ละ เจ้าบอกข้าเองว่าให้ใส่อะไรแบบนี้ไม่รู้... ไม่งั้นข้าจะสะบัดอัดหน้าเจ้าเดี๋ยวนี้ล่ะ” เป่าหลิงกล่าว..

        เมื่ออีกฝ่ายได้ยินเธอพูดคำนั้นก็ค่อยๆปล่อยออกมา.. “ขออภัยขอรับ..” อาเปากล่าวออกมาอย่างเสียดาย..แต่เขาก็เพียงแค่คลียิ้มเล็กน้อย..

        “ข้าก็ไม่อยากจะบังคับแม่นางหรอกขอรับ….แต่ว่าข้าแค่ไม่เคยเห็นทางเจ้าสัวนั้นสนใจอะไรเช่นนี้มาก่อนเลย..เมื่อท่านรู้ว่าแม่นางไม่ชอบทางนักพรต ท่านก็เสนอสิ่งนี้มา..ข้าคิดว่ามันอาจจะแปลกๆไปหน่อย แต่ว่า..ข้าตอบแทนก็สูงเหมือนกันนะขอรับ บางทีหากทำถูกท่านอาจจะได้ของบางอย่างเพิ่มก็ได้นะขอรับ..” เสียงของทางอาเปานั้นกล่าวยิ้มๆ เขานั้นเหลือบมองเด็กสาวนั้นด้วยความเงียบแม้ว่าจะเป็นอย่างงั้นก็เถอะ..

        เป่าหลิงเมื่อได้ยินก็ขมวดคิ้ว..แบบนี้มันไม่แปลกไปหน่อยหรอ?......

        “มันถึงวันที่ข้าต้องเลียแข้งเลียขามนุษย์ตั้งแต่เมื่อไร?” เป่าหลิงกล่าวเช่นนั้นกับอาเปา..แม้ว่าอีกฝ่ายนั้นจะไม่เข้าใจก็ตามที..ว่าทำไมเธอถึงพูดคำนี้.. แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นทางเลือกที่เธอต้องเดินหนีแล้วล่ะ “ข้าขอปฎิเสธอีกครั้ง..ข้าช่วยเจ้าไม่ได้จริงๆ...เจ้าไม่รู้อะไรหรอก..ข้ารับของเพียงเท่านี้ล่ะ” เป่าหลิงนั้นกล่าวเช่นนั้น

        ก่อนที่เธอจะเดินหลบเลี่ยงออกมาจากสถานที่แห่งนั้น...

@Admin




แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 ความชั่ว +3 ความโหด โพสต์ 2019-3-20 13:45
คุณได้รับ +20 คุณธรรม +2 ความชั่ว โพสต์ 2019-3-20 02:25

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5000 เงินตำลึง +20000 ชื่อเสียง +5000 ความหิว -42 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 5000 + 20000 + 5000 -42 + 10

ดูบันทึกคะแนน

404

กระทู้

2767

โพสต์

74หมื่น

เครดิต

อิงฮวาในวันเดอร์แลนด์

เงินชั่ง
115453620
เงินตำลึง
1999836332
ชื่อเสียง
318387
ความหิว
681

Super VIP PET IIตราหุบเขาปีศาจป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV4)ตราเมเปิ้ลตราหนูป้ายตลาดมืดใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินใบรับรองภาษามคธใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาขอมพวกเรามาอธิษฐานขอลูกแฝดกับเจ้าแม่ใบรับรองภาษาอังกฤษใบรับรองภาษาอาหรับ

คุณธรรม
16272
ความชั่ว
14316
ความโหด
35052
นกแก้วเผือก
เลเวล 1

สรวงสุรางค์

ข้าอยากผจญภัย!
pet
โพสต์ 2019-8-28 21:15:52 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShaoTien เมื่อ 2019-8-29 21:01

ดอกไม้งามที่พึ่งผุด 104
สัญญาจ้างกับดรุณีซุ่มซ่าม (15)

          "เดี๋ยวจอดนอกเมืองนะเจ้าคะ ตรงหน้าอาศรมเต๋าอ่ะคะ" เสียงหวานดั่งแก้วใสบอกกับสารถีเมืองรถม้าใกล้จะถึงๆ ใบหน้าขาวผุดผ่องเนียนใสมองรอบข้างบรรยากาศตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว ท้องฟ้ายามสนธยาบนรถม้ามีเหลือเพียงแค่สองคน

          "แม่นางน้อยจะลงที่หน้าอาศรมเต๋าเหรอขอรับ" สารถีทวนถามอีกประโยคเพื่อความแน่ใจ ได้ข่าวว่าที่นั่นสวยงามทว่าไร้ซึ่งคนอยู่ อาศรมร้าง… "ข้าได้ยินว่าไม่มีคนอาศัยอยู่"

          "ใช่แล้วเจ้าค่ะข้าต้องการลงที่นั่น" อิงฮวาตอบมั่นใจเจ้านายของนางรออยู่หลายวัน เป็นคนรวยๆคงไม่ลำบากเท่าใดกับการรอหรอกกระมัง "เอ๊ะ ที่นั่นมีคนอาศัยอยู่จริงๆเจ้าค่ะ เป็นนายจ้างของข้าเองแล้วอีกอย่างในเร็วๆที่ข้าอาศรมกำลังจะมีนักพรตประจำอยู่ที่นั่น"

          "ในเมื่อแม่นางยืนยันว่ามีคนอยู่ข้าจะพาลงขอรับ" บุรุษหนุ่มกล่าวมองดรุณีน้อยอย่างเอ็นดูในความใสซื่อ รถม้าคันใหญ่เคลื่อนขับมาจอดด้านหน้าปากทางเข้า "ถึงแล้วขอรับ"

          "ลงกันเถอะเจ้าคะท่านนักพรตจาง" คนตัวเล็กเลื่อนเปิดประตูลงจากรถม้า แหงนหน้าขึ้นดวงอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้า นัยน์ตาคู่หวานมองหาที่นั่งข้างนอก "เชิญท่านนักพรตมารอตรงนี้ก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะเข้าไปคุยกับเจ้าสัวเรื่องท่าน แล้วแจ้งให้ทราบทุกอย่างไม่ให้ตกหล่น!"

          "ขอบใจเจ้ามาก" นักพรตอาวุโสนั่งรออีกคนที่เดินเข้าอาศรม เป็นสตรีที่ร่าเริงอยู่ตลอดเวลาอีกทั้งมีความมุ่งมั่นแน่วแน่

          "เจ้าค่ะ" ดุ่มๆเดินเข้าภายในซึ่งเงียบกริบ กรุบกริบมากๆ เฮ้ บอกว่ารอที่นี่แต่ไม่ได้บอกพิกัดที่ไหน อิงฮวาตะเตือนใตสิ่งนี้!! ขาเรียวเล็กเดินตามหาเจ้าสัวคนดังกล่าวไปเรื่อยๆ บรรยากาศวังเวงเงียบเหงาว้าเหว่มากเวอร์ อย่างกับเดินเข้ามาในสถานที่ร้างอย่างนั้นแหละ ดีหน่อยตรงที่ว่าที่นี่มันยังดูสะอาดสะอ้านเห็นว่าถูกบูรณะสถานที่แล้ว

          "เฮ้!!! มีใครอยู่มั้ย ตอบหน่อย" ตะโกนเรียกถามเสียงหวานดังๆ ถ้าหากมีคนอยู่ก็จะต้องตอบเขากลับมาบ้างอ่ะลัดเลาะเดินไปเรื่อยๆ จนได้ยินเสียงเหมือนมีคนอยู่? อยู่ไส เดินตรงมาศาลาริมน้ำเห็นอาเปากับบุรุษสวมหมวกไผ่ผ้าคลุมดำอยู่ คิดว่าตัวเองก็เสียงดังแล้วนะแต่ทำไมพวกเขาทำหูทวนลมซะอย่างนั้นล่ะ เบะปากหนึ่งทีแล้วก่อนจะเข้ามาหา "อุ้ย คิดว่าเป็นอาศรมร้างแล้วนะเจ้าคะ กว่าจะหาตัวเจอ"

          อาเปายิ้มแห้งๆ "เชิญแม่นางน้อยนั่งก่อนขอรับ เป็นอย่างไรบ้างเชิญท่านนักพรตมาได้หรือไม่"

          "ข้าเชิญท่านมาได้แล้วให้ท่านรออยู่ข้างนอกเพราะมีข้อตกลงน่ะสิ ท่านนักพรตจะพำนักสัปดาห์นึงก่อนสัปดาห์ถัดไปออกเดินทางแสวงบุญต่อ และสลับเช่นนี้ อยู่อาศรมสัปดาห์ สลับกับเดินทาง คุณชายเปาเจิ่งล่ะตกลงไหม ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะที่จะเชิญท่านลงจากเขามาได้ อ๋อ...ท่านมีนามธรรมว่า 'จางซินเจี๋ยเจ้าคะ'" อิงฮวาบอกรายละเอียดยิบ มองบุรุษหมวกไผ่ผ้าคลุมดำที่นั่งนิ่ง

          บุรุษร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ "พาข้าไปพบท่านนักพรต" พอได้ยินชื่อที่ดรุณีพูดบอกก็ทำให้ห้วนนึกถึงความทรงจำครั้งเก่า 'นักพรตจางซินเจี๋ย'

           "อ้าว...คุณชายไม่ได้หลอดลมอักเสธเหรอเจ้าคะ?" ชะงักค้างหน้างุงงงลุกขึ้นเตรียมตัวจะพาไปหา "เช่นนั่นก็ตามมาเจ้าคะจะพาไป" ยักไหล่หมุนตัวออกจากศาลา

           'แม่นางน้อย…' อาเปากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ไม่คิดว่าจะพูดอะไรเช่นนี้กับเจ้านายของเขา

          คนตัวเล็กเดินลั้นลาหน้าบานก้าวขาเดินนำทางออกมาข้างนอก จนเจอกกับท่านนักพรตที่นั่งสมาธิรออยู่ที่เดิมหันมาแย้มยิ้ม "ท่านนักพรตเจ้าคะ คุณเปาเจิ่งตอบตกลงเจ้าค่ะ"

           นัยน์ตาสีนิลมองท่านนักพรตที่นั่งสมาธิ "สิบปีพานจาก วาสนาบรรจบ โชคชะตาคนไม่นิ่ง จากสูงสุดสู่ต่ำสุด เริ่มต้นใหม่"

          นักพรตได้ยินก่อนยิ้ม เปิดเปลือกตาขึ้นมองบุรุษใต้หมวกไผ่ "เด็กน้อยคนนั้น สิบปีก่อนนี่เอง"

          ก่อนจะคุกเข่าคารวะ "ตลอดเวลาข้าได้ยินชื่อเสียงท่านนักพรตโด่งดังมาตลอด แต่ไร้โอกาสได้พบ ไม่นึกว่าในที่สุดก็ได้พบท่าน บทกลอนที่ท่านให้ข้าไว้จนบัดนี้ข้าเข้าใจแล้ว ความหมายแฝงของมัน" พลางหวนคิดในใจ ไม่คิดว่าความชอบเขาและงานท้าทายอีกทั้งได้ทำเพื่อบ้านเกิดถือเป็นหนทางใหม่ของเขา เขาสามารถเลือกเส้นทางได้ ว่าตนจะเป็นเจ้าสัวผู้มั่งคั่ง มีกิจการใหม่ๆ ผุดตลอดสร้างเงินมหาศาลให้ตระกูล หรือกลับเริ่มต้นชีวิตใหม่จากจุดต่ำสุด จนสามารถได้ทำงานที่ชอบ ความท้าทายที่ยากจะหาจากวงการเจ้าสัวที่มีชีวิตสุขสบายเกินไป

          "เจ้าเข้าใจมันแล้วจริงๆสินะ" จางซินเจี๋ยเอ่ยเสียงเนิบช้าแววตาดำพยักหน้ารับฟังเด็กน้อยในอดีตที่เติบโตขึ้นมา แม้จะสวมใส่หมวกไผ่ผ้าคลุมดำปิดหน้า

          พยักหน้าตอบท่านนักพรต "เป็นจริงแล้ว ท่านคาดการณ์ได้ราวกับตาเห็น" ชีหันหน้าไปทางหญิงสาวอาภรณ์ชมพูหวานแหวว 'สงสัยข้าต้องลองมองยัยเอ๋อนี้ใหม่ซะแล้ว เหอะๆ' แล้วพูดชมอย่างจริงใจ "ทำงานใช้ได้ อาเปานำรางวัลมามอบให้นาง"

          กระพริบตาปริบๆ "เอ่อ..ก็นะ มันเป็นงานของข้านี่นา" มือเล็กนุ่มนิ่มล้วงหยิบของออกมา "บะหมี่ผัดเต้าหู้ข้ามอบให้ท่านนะ ข้าไปขอเอารางวัลหรอก เงินซื้อข้าได้เพราะว่าน่ะ...ไม่ได้ต้องการจะมาทำสัญญาจ้างอันนี้ตั้งแล้ว บังเอิญมันหล่นใส่หัวแถมจะแปะกลับที่เดิมคนอื่นก็ไม่ยอม เลยจับพลัดจับผลูมาทำสัญญาจ้างอันนี้นี่แหละ ถ้ารู้ว่าท่านรวยมีเงินมีทองมากมายแต่แล้วยังไงหรอ ข้าไปเอาก็คือไม่เอาโอเคนะจบปิ้ง" เสียงหวานดั่งแก้งใสจ้อบอกกับบุรุษผู้มั่งคั่ง

          ปฏิเสธถึงสองรอบไม่รับเงินของเขาแต่ให้ของกลับมาแทน 'ทำไมเจ้าทำให้ข้าประหลาดใจ เงินซื้อเจ้าไม่ได้สินะ น่าสนุกดี' ภายใต้หมวกไผ่ผ้าคลุมดำยกยิ้มราวกับเจอเรื่องสนุก "เชิญท่านนักพรตเข้าด้านในก่อน เจ้าด้วย"

          อิงฮวากับบุรุษทั้งสองและหนึ่งนักพรตเดินเข้าห้องโถงใหญ่ที่สวยงามหรูหรา นัยน์ตาแวววับเป็นประกายมองรอบข้าง 'โอ้วววววว!!!'

          "พิธีจัดเตรียมพร้อม เมื่อท่านนักพรตมาข้าจะให้อาเปาไปแจ้งข่าวชาวบ้านมาร่วมพิธีเปิดในวันพรุ่ง" สั่งการอย่างเรียบง่ายในหัวครุ่นคิดเรื่องนี้มาเนินนาน เขาเชิญนักพรตเข้าไปคุยเป็นการส่วนตัวหลายชั่วยามและสั่งให้อาเปาพาอิงฮวาไปพักอาศรมแยก

          "แม่นางน้อยเชิญตามมาทางนี้ขอรับ"

          "เจ้าค่ะ!" ดูเหมือนว่าท่านนักพรตกับเจ้าสัวคนมันจะรู้จักกันมาก่อนนะเนี่ย ได้ยินบทสนทนาที่ได้ฟังแล้วน่าจะรู้จักกันมาหลายปี พอเข้ามาในห้องก็เตรียมตัวพักผ่อนตามสบายใจเชิบ ลูบหัวเจ้าห่านฟ้าสีขาวผุดผ่องบริสุทธิ์

         ในค่ำคืนนั้นหลายชั่วยามชีเดินขึ้นรถม้าไปพักบนรถม้า โดยมีคนคุ้มกันรอบรถม้าไม่ให้ใครมายุ่มย่ามท่ามกลางความเงียบสงัดและจันทราสาดแสง มองบะหมี่ผัดเต้าหูที่ดรุณีน้อยหวานแหวว 'ยัยนั่นรู้ของชอบข้าได้ยังไง?'

มอบ บะหมี่ผัดเต้าหู(4)
ใช้หงส์
ใช้รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
ไม่รับของรางวัลเพราะ เงินซื้อยัยน้องไม่ได้!!!

แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับ +10 คุณธรรม +30 ความโหด โพสต์ 2019-8-29 21:57
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ สายลับจิ่วเทียนหวง: ชี เพิ่มขึ้น 35 โพสต์ 2019-8-29 21:56
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ สายลับจิ่วเทียนหวง: ชี เพิ่มขึ้น 15 โพสต์ 2019-8-29 21:56
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ สายลับจิ่วเทียนหวง: ชี เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2019-8-29 21:56
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ สายลับจิ่วเทียนหวง: ชี เพิ่มขึ้น 30 โพสต์ 2019-8-29 21:55

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +7 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +15555 ความหิว -18 Point +10 ย่อ เหตุผล
Admin + 7 + 500 + 15555 -18 + 10

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ถุงกำยานโบราณ
ราชสีห์คินทาเรี่ยน
ฮาร์ปอวิ้นหลี่ว์
ชุดแอเมทิสต์
รูปปั้นไท่ซ่างเหล่าจวิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x9999
x1
x100
x8
x1
x1
x1
x5
x2
x5
x200
x2
x10
x52
x1157
x185
x41
x1
x2
x3
x1
x7
x1
x1
x60
x12
x23
x1
x7
x6
x1
x3
x5
x3
x20
x3
x4
x2
x4
x72
x1
x324
x17
x218
x320
x8
x2
x100
x1
x3
x11
x5
x10
x9
x88
x10
x6
x130
x1
x1
x13
x270
x45
x1
x54
x20
x2
x2
x26
x15
x172
x225
x154
x24
x310
x130
x125
x50
x86
x75
x2
x5
x18
x14
x72
x570
x1
x26
x2110
x11
x1419
x31
x2000
x2210
x26
x226
x32
x18
x2860
x19
x2211
x19
x42
x6323
x2800
x3
x28
x3000
x2604
x6900
x54
x3200
x158
x197
x6
x21
x119
x61
x1403
x3628
x1623
x23
x45
x890
x34
x19
x47
x3223
x38
x1823
x286
x228
x383
x5
x26
x569
x3142
x15
x111
x272
x1633
x420
x9303
x141
x96
x20
x1937
x3463
x36
x375
x2611
x100
x194
x20
x9999
x17
x9
x72
x3339
x9999
x1838
x61
x257
x2245
x21
x750
x16
x1
x12
x598
x294
x27
x1
x1869
x112
x2069
x257
x1
x2716
x1
x69
x1843
x42
x1
x1280
x323
x147
x239
x1
x1930
x1630
x2010
x1600
x84
x2470
x220
x488
x64
x9999
x702
x6722
x24
x35
x6
x63
x10
x1
x57
x3710
x962
x36
x784
x517
x1
x11
x3715
x3225
x380
x944
x37
x4688
x2270
x3406
x4955
x2710
x15
x30
x4220
x11
x9999
x2340
x9999
x147
x3
x2271
x3940
x6714
x354
x6600
x7
x8095
x9999
x4750
x2356
x4443
x5683
x5675
x3568
x8731
x212
x7595
x1863
x30
x3888
x53
x883
x3223
x392
x9999
x256
x28
x356
x338
x31
x4908
x128
x2735
x7398
x6771
x9999
x7134
x2991
x163
x1400
x39
x4399
x632
x5051
x9999
x1
x9999
x1597
x2770
x2156
x382
x1
x6981
x699
x5252
x10
x9
x66
x1
x9999
x4405
x412
x3671
x6897
x2727
x2
x53
x5
x648
x2620
x513
x726
x696
x3144
x2
x9999
x9999
x9999
x3
x4110
x1649
x5525
x44
x3120
x16
x107
x1252
x30
x687
x2656
x11
x26
x20
x9999
x237
x29
x9999
x35
x29
x1784
x1989
x24
x139
x157
x1342
x965
x29
x77
x659
x4353
x13
x4