ดู: 386|ตอบกลับ: 16

{ นอกเมืองตุนหวง } ทะเลทรายร้างนอกด่าน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-4-16 00:03:14 |โหมดอ่าน
ทะเลทรายร้างนอกด่าน

[ นอกเมืองตุ่นหวง ]




ทะเลทรายร้างนอกด่านตุนหวงตั้งอยู่ห่างออกไปทางใต้ของด่านตุนหวง
ในบริเวณนี้เป็นเพียงทะเลทรายรกร้างที่ไร้ซึ่งผู้คนสัญจรไปมา
มีเพียงทรายและลมร้อนที่พัดผ่านไปมา
เพียงแต่เส้นทางของทะเลทรายร้างแห่งนี้กลับเป็นทางเชื่อมลับ
อีกทางเพื่อไปยังถ้ำมั่วเกาคู่ [ถ้ำมั่วเกาคู่]
หรืออีกชื่อคือถ้ำกินคนแห่งด่านตุนหวงนั้นเอง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

101

กระทู้

1137

โพสต์

18หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
47541
เงินตำลึง
97892
ชื่อเสียง
51673
ความหิว
1910

ใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายวังหลังป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
3008
ความชั่ว
682
ความโหด
1389
หย่งฟาง
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-4-16 00:06:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พาร์ท 6 - ถ้ำมหัศจรรย์
[เสียงเพลงนำทาง]




   “เสียงนั้นมันจะพาข้าไปไหนเนี่ย” จางฝูบ่นอุบอิบขึ้นมาขณะที่เดินทอดน่องไปตามเส้นทางภายในด่านตุนหวง ซึ่งตอนนี้เธอน่าจะเดินมาจนเกอบทั่วด่านได้แล้วกระมัง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังหาต้นต่อของเสียงขับขานบบทเพลงนั้นไม่เจอเสียที ราวกับว่ามันพยายามพาเธอไปที่ไหนสักที่อย่างไงอย่างงั้น มีหลายครั้งที่เธอลองพยายามไม่เดินตามเสียงเพลงนั้นดูแล้วเสียงนั้นมันก็เงียบไปแต่พอเดินไปได้สักพักมันก็ดังขึ้นมาใหม่แล้วพาเธอไปยังเส้นทางเดิม เธอจึงจำใจต้องเดินตามหาเจ้าต่อต่อเสียงนั้นต่อไปเรื่อยๆ


    “นี่มันออกไปนอกเมืองเลยไม่ใช่หรอ”จางฝูเอ่ยกับตัวแล้วพรางมองไปยังทิศทางที่เสียงเพลงนั้นดังขึ้นซึ่งมันกำแพงที่ก่อนจากหินก้อนใหญ่เรียงกันไปจนสูงเกือบห้าชั้นซึ่งเป็นกำแพงเมืองด่านตุนหวงเบื้องหน้าก่อนจะหันไปมองทางโรงเตี้ยมที่เธอทิ้งซินอี๋และเจี๋ยเฟยให้รออยู่  “ไม่น่ารีบให้ฮุ่ยจือกลับไปเลยแหะ เฮ้อ ข้าจะรีบไปรีบกลับนะ”


      สิ้นเสียงร่างของจางฝูก็เดินไปเข้าแถวเพื่อผ่านกำแพงเมืองออกไปยังด้านนอกด่านก่อนจะเดินยย้อนอ้อมกลับไปยังทิศใต้ของด่านซิึ่งเบื้องนั้นของเธอนั้นเป็นเพียงท้องทะเลทรายที่แผ่กว้างไปจนสุดขอบฟ้า ร่างบางกลืนน้ำลาลงคอเพียงเล็กน้อยพร้อมกับผ่อนลมหายใจออกแล้วสูดกลับเข้าไปใหม่อย่างเต็มปอดก่อนจะก้าวเดินต่อไปเบื้องหน้าไปตามเสียงเพลงที่ยังคงดังคลอเบาๆมาตามสายลม


     “เอาไงเอากัน อย่างน้อยข้าก็ไม่หลงทิศหลงทางเฉกเช่นเจี๋ยเฟย ยังไงข้าก็เดินกลับถูก”จางฝูเอ่ยพาดพิงไปถึงอีกคนที่ในสมองนั้นคาดว่าไม่มีคำว่าทิศทางหลงเหลืออยู่แล้ว ก่อนจะก้าวเดินไปในทะเลทรายกว้างใหญ่เบื้องหน้า สายลมร้อนพัดพาเอาเศษฝุ่นทรายลอฟุ้งไปทั่วจนจางฝูนั้นจำเปป็นต้องใช้สายแขนเสื้อของเธอเองนั้นแหละยกขึ้นมาปิดหน้าปิดจมุกเอวไว้เป็นกันไม่ให้ฟุ้งทรายนั้นเข้ามา


   แต่แม้สายลมร้อนในทะเลทรายนั้นจะรุ่นแรงและเสียงดังเพีลงใดเสียงของบทเพลงที่ขับขานวนซ้ำไปซ้ำมันนั้นยังคงชัดเจนเราวกับมันกำลังบรรเลงอยู่ที่เบื้องหน้าเธอตลอดเวลา แต่พอได้มาลองฟังวนซ้ำไปว้ำมาแบบนี้มันก็ออกจะหลอนไปหน่อยนะเนี่ย ถ้าลองเปลี่ยงจังหวะอาจจะพอช่วยให้หายหลอนได้หน่อยไหมนะ


    จางฝูส่ายหัวเล็กน้อยกับความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองก่อนจะเหลือบไปเห็นท่อมไม้ขนาดพอดีมือแท่งหนึ่งจึงเดินไปหยิบเอามาถือเล่นเป็นเพื่อนระหว่างทาง การเดินทางตามเสียงเพลงของเธอครั้งนี้เธอไม่มีเพื่อน ไม่ด้วยสักคนหรือตัวการหาสิ่งที่พอให้เธอมีสติอยู่เป็นเพือนร่วมทางหน่อยก้น่าจะดี อีกหย่างหากไปเจอเรื่องร้ายยแรงอย่างโจรอะไรทำนองนี้ก็จะได้ใช้ท่อนไม้นี่เป็นอาวุธสำรองไปก่อนได้เพาะในตัวของเธอตอนนี้นอกจากท่อนไม้แห้งๆในมือก็มีเพียงมีดบินสามเล่มที่ติดตัวมาด้วยเท่านั้น


     ร่างบางของจางฝูยังคงเดินตามเสียงเพลงปริสนานั้นไปเรื่อยๆโดยไม่รู้ว่าในภายหน้าของเธอนั้นจะไปเจออะไรหรือไปที่ไหนและไปสิ้นสุดลงที่ใดไม่แน่อาจจะไปเจอคนนอนสลบอยู่กลางทะเลทรายให้เธอแบกกลับโรงหมออีกก็เป็นได้พียงหากเป็นเช่นนั้นจริงๆละก็ คงไม่ใช่การแบกแต่เป็นการลากไปกับพื้นทรายนี่แหละ เธอก็ไม่ได้เป็นคนแรงเยอะอะไร ทำไมถึงต้องไปเจอกับเหตุการณ์ที่ต้องแบบผู้ชายกันนะ มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาเกิดขึ้นกับสตรีเช่นข้าเลยแม้แต่น้อย และถ้าให้ถูกต้องเป็นข้าที่โดนบุรุษแบกสิไม่ใช่แบกบุรุษ


    “เฮ้อ ชีวิตข้านี่น่า ช่างยากลำบากลำเค็ญ เป็นสตรีร่างบางต้องมาคอยแบกผู้ชายเป็นลม ในย่านทะเลทรายนี่ใช้วิธีอ่อยสตรีด้วยการลงไปนอนกองกับพื้นหรืออย่างไรกันนะ ปั๊ดโธ่!!”


    ฉึก!!!


    จางฝูที่ยืนบ่นได้สักพักเอาท่อนไม้ในมือปักลงไปบนพื้นทรายเพื่อระบายอารมณ์ หงุดหงิดที่เก็บมาตลอดการเดินทางก่อนจะค่อยปรับลมหายใจเข้าออกนั้นให้สม่ำเสมอแล้วจึงเดินออกเดินต่อไปตามเสียงเพลงที่พาใหเธอเดินออกไปใกล้จากด่านขึ้นเรื่อยๆ พอลองมองกลับไปด้านหลังที่เป็นด่านตุนหวงงบัดนี้ก็เห็นเพียงยอดกกำพงเมื่องเท่านั้นที่เธอเดินบ่นมาไกลได้ขนาดนี้เลยรึเนี่ย


   “อีกไกลมากไหมเจ้าเสียงเพลงปริศนา ข้าจะเดินไม่ไหวแล้ว เจ้ามีทางลัดให้ข้ารึไม่”จางฝูหัดกลับไปเอ่ยยกับอากาศเบื้องหน้าก่อนจะก้าวเท้าเดินลงใต้ต่อไปเรื่อยๆตามเส้นทางที่เจ้าเสียงเพลงปริศนานั้นเป็นคนกำหนดให้เธอเดิน โดยที่เจ้าเสียงเพลงนั้นก็ยังคงวนซ้ำไปซ้ำมาเสียจนเธอจำติดเข้าไปในสมองขนาดที่ต่อให้ผ่านไปเป็นสิบๆปีก้ยังคงจำเจ้าเพลงนี้ได้เป็นแน่

   “ตระกูลขุนศึกสามรุ่น
ขับขานตำนานควบอาชาพิชิตทุ่งหญ้า
หนึ่งดรุณีดินแดนไกลโพ้น
หนึ่งบุรุษองอาจดั่งมังกรขาว
  ยอดเขาสูงตะหง่านบนแดนจักรพรรดิ


        “ข้าจำได้แล้ว จะร้องไปถึงไหนกัน ข้าจะหมดแรงเดินแล้วจริงๆนะ”จางฝูร้องเพลงตาเสียงที่ได้ยยินแล้วบ่มตามขึ้นมาก่อนจะหันไปมองรอบตัวที่มีเพียงสีฟ้าของท้องฟ้าและสีน้ำตาลแดงๆของทรายในทะเลทราย


     “หลังจากจบเรื่องนี้ข้าคงขนาดทะเลทรายไปพักใหญ่ๆเป็นแน่แท้”จางฝูเอ่ยขึ้นมาก่อนจะทรุดตัวลงไปนั่งบนพื้นทรายอย่างหมดแรง ก่อนจะพานให้นึกไปถึงอีกคนที่ป่านนี้คงนั่งกินขนมปังรอเธออยู่ที่โรงเตี้ยมเป็นแน่  ‘เข้าเจี๋ยเฟยนั้นมันเดินยังไงถึงได้เดินจากฮั่นปต้าหว่านได้โดยที่มีแค่ขาสองข้างนี่นะ ข้าคงต้องไปขอความรู้จากเจ้านั้นหน่อย หากว่าตัวเธอนั้นจะสามารถและมีแรงพอที่จะเดินกลับไปน่ะนะ’


    ในขะที่จางฝูนั้นกำลังท้อใจในการเดินตามเสียงเพลงงปริศนานั้นพลันสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นจุดดำๆบางอย่างที่เบื้องหน้าและเสียงเพลงปริศนาก็นำเธอให้ไปที่นั้นบางที่ที่นั้นอาจจะเป็นจุดหมายที่เธอจะต้องเดินทางไปก็เป็นได้ คิดได้ดังนั้นเเรงฮึดลูกสุดท้านในตัวของเธอก็ประทุขึ้นมาพร้อมกับร่างบางของจางฝูที่ใช้ไม้ในมือยันตัวเองให้ลุกขึ้นเเล้วเดินตรงไปยังทิศบื้องหน้าต่อในทันที



@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หมวกไผ่ผ้าคลุม
ม้าเทพอูซุน
ตัวเบาขั้นสูง
กงจักรไท่หยาง
แส้จิ่วเทียน
คัมภีร์ละติน
ปราณคลุมวารี
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x15
x15
x10
x1
x29
x2
x50
x5
x500
x8
x1
x30
x30
x30
x30
x10
x8
x48
x147
x5
x10
x104
x188
x1
x25
x124
x1
x70
x32
x46
x34
x120
x226
x83
x1
x30
x66
x130
x784
x2
x2
x124
x258
x170
x128
x6047
x685
x150
x129
x34
x30
x20
x29
x4
x118
x582
x1
x9264
x10
x110
x1
x4
x9
x1
x2
x131
x196
x62
x3525
x6
x3
x63
x1
x1
x130
x1400
x8
x150
x65
x1000
x9
x3
x3
x50
x4
x40
x71
x2
x1500
x146
x425
x259
x60
x95
x81
x7
x34
x88
x3
x36
x3
x10
x1
x3
x80
x2
x60
x29
x4
x85
x65
x100
x1
x15
x1075
x3
x30
x68
x36
x65
x3662
x102
x180
x5
x113
x4
x2
x466
x1049
x77
x64
x99
x44
x254
x259
x6
x28
x12
x448
x4
x563
x5
x1468
x106
x418
x269
x464
x780
x456
x34
x39
x139
x352
x700
x209
x92
x73
x329
x310
x8
x60
x1
x3
x139
x141
x669
x503
x849
x660
x128
x3071
x2330
x521
x20
x3
x1179
x17
x130
x1210
x5
x35
x3444
x3218
x3960
x4990
x35
x20
x41
x81
x377
x1

883

กระทู้

3365

โพสต์

67หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
877391
เงินตำลึง
68668
ชื่อเสียง
179451
ความหิว
2747

ใบรับรองภาษาไต้หวันใบรับรองภาษาฮั่นใบรับรองภาษาละตินป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
16291
ความชั่ว
8136
ความโหด
25073
เยว่หมิง ♦ 夜明
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" ระวังตัวบ้างน้องสาว "
pet
โพสต์ 2018-9-7 17:25:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-9-7 17:51

เปิดตำนานราชฑูตสายสวย
416
{ พระสุบินประหลาด 52 }
กะปอมติดปีกไม่ได้รับเชิญ


        รุ่งสางในยามที่อากาศแจ่มใส ทะเลทรายช่วงเช้ายังคงไม่ร้อนระอุเท่าใดใช้ตากปลาเค็มยังไม่แห้งด้วยซ้ำ เหนือผืนทรายสีนวลละเอียดปรากฎวงแหวนสีส้มเจิดจ้า อักขระแปลกตายาะจะระบุที่มาเรืองแสงสุกใส ร่างของคนทั้งห้าทยอยปรากฎขึ้นก้าวออกจากวงแหวนเวทย์


        “มีอะไรหรือเปล่าคุณชาย...ท่านออกมาช้ามากเลย” จุหรงเยว่และตู๋กู่ซินอี้ยืมองสันทรายอยู่พักหนึ่งค่อยเห็นร่างสีขาวทะลุวงแหวนออกมา มอร์เดร็ดหันมองรอบด้านมีแต่ทะเลทรายก็รู้สึกเซ็ง “เนี่ยอ่ะนะบ้านเกิดพวกเจ้า… แล้งยังกับอะไรดี”
        “อือ… โตกันมาได้ยังไงที่แบบนี้” โอฟิเลียพยักหน้าอย่างเห้นด้วยนางเข้าใจว่าโลกของพวกเขาจะงดงามกว่าอัลเบียน “ไหนล่ะเมือง? ข้ายังไม่ทันเห็นคนอื่นๆเลย ที่นี่มีสิ่งใดต้องระมัดระวังหรือเปล่า อย่าง...เนโครแมนเซอร์หรือน็อกซ์ก็อบลิน”
        “ฮะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอก… ดูแล้วนักเวทคงส่งเรามายังทะเลทรายจุดแรกที่พวกข้าถูกพายุพัดไป” นักกวีหนุ่มปัดฝุ่นออกจากตัวกล่าวด้วยท่าทีปลอดโปร่ง “โลกนี้กว้างใหญ่นักทั้งมีอาณาจักรและแว่นแคว้นมากมาย ดินแดนฮั่นบ้านเกิดของข้าก็สงบสุขดีหากว่าเจ้าอยากไป…” ด้วยทราบว่าแม่มดสาวต้องการมาลี้ภัยตนจึงไม่สะดวกพาไปด้วย ที่จริงท่าทีของนางบอกชัดเจนแล้วว่ารักอิสระจะไปไหนมาไหนเพียงลำพังมากกว่า
        “จริงสิ… ของพวกนี้คงจะมีประโยชน์กับเจ้าในอนาคต” นิ้วเรียวหันไปค้นกระเป๋าตน
        นักกวีหนุ่มมอบแผนที่การเดินทางที่ตนวาดเองอีกฉบับไว้ รวมทั้งอธิบายเส้นทางและแนะนำวัฒนธรรมให้คร่าวๆแต่ละแคว้นให้ ก่อนมอบเงิน อัญมณี ร่วมกับน้ำและเสบียงจำนวนหนึ่งเผื่อสำหรับโอฟิเลียจำเป็นต้องใช้ในการเดินทาง “ขอบใจเจ้ามากหากวันไหนมีเรื่องเดือดร้อนก็ตามหาข้าได้เสมอ ไปก่อนนะ ซิน เฮ่า เยว่...เจ้าเขียว ขอให้พวกเจ้าโชคดี”

        มองส่งแม่มดสาวสู่เดินทางหลิงเฮ่าเลือกอยุ่เฝ้าประตูมิติพักหนึ่ง ทั้งสี่จึงนั่งทานอาหารเช้าร่วมกันที่สันทราย เห็นวงแหวนเริ่มจางหายไปทีละนิดก็โล่งใจคิดว่าทางด้านนั้นเมอร์ลินคงจัดการอะไรเสร็จสิ้นแล้ว ในจังหวะพลั้งเผลอนั่นเองก็มีเสียงคำรามดังก้องก่อนพบตัวประหลาดขนาดยักษ์ มีเกล็ดหนาสีดำเมื่อมหุ้มทั่วทั้งตัว กรงเล็บเขี้ยวแหลมคมและปีกราวกับค้างคาวบินด้วยความเร็วขึ้นสู้ท้องฟ้าจากไป

        “กระปอมบินได้…….” ทั้งสามอุทานขึ้นพร้อมกัน จะเป็นอะไรไหมนะเจ้านั่นตัวโตมากเลย??
มอบเพชร 70
หีบ 500 ชั่ง
น้ำสะอาด 100
นมแพะ 30 ชาม
ปลาเก๋าผัดเต้าซี่ 20
เป็ดย่าง 20
ให้แม่มดแดง



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ แม่มด: โอฟิเลีย ซัลวาทอร์ เพิ่มขึ้น 175 โพสต์ 2018-9-7 17:55

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
หวงตี้เน่ย์จิง
หน้ากากจิ้งจอกหิมะ
เพลงกระบี่คู่นก<br>ยวนยางหานเยว่ขั้นสูง
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
โล่ห์สกูตุม
ธนูเจย์วิน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x1
x1
x4
x1
x1
x25
x5
x1
x1
x1
x30
x100
x2
x1
x15
x16
x8
x34
x3
x10
x5
x900
x2
x1
x5834
x4
x84
x90
x30
x140
x1
x16
x165
x1
x120
x500
x500
x903
x15
x6
x5
x5
x35
x1250
x9999
x5
x5
x41
x4
x546
x3
x4
x11
x3
x2
x27
x2
x30
x38
x8
x535
x143
x620
x18
x406
x37
x4340
x2
x700
x1052
x98
x2010
x32
x275
x541
x515
x853
x100
x3
x1114
x244
x4024
x290
x42
x792
x1785
x1719
x205
x4322
x74
x318
x392
x740
x2
x223
x72
x70
x115
x1
x6
x1
x1010
x77
x35
x1488
x120
x1
x135
x4
x9999
x898
x2
x21
x273
x1066
x4200
x3837
x5
x1177
x1230
x78
x458
x9999
x899
x24
x86
x1
x260
x552
x2770
x367
x63
x10
x2
x6
x7
x14
x22
x9
x90
x5783
x77
x3695
x199
x12
x3874
x9
x15
x3312
x3
x9
x544
x204
x7
x9
x141
x15
x6
x202
x715
x6
x16
x62
x397
x59
x3
x100
x5
x12
x2
x3
x138
x1
x3
x1
x1478
x300
x81
x5439
x401
x334
x2524
x1174
x9999
x2
x9
x2
x283
x3793
x5350
x910
x849
x11
x254
x812
x100
x300
x50
x556
x2100
x9999
x11
x1336
x9999
x9999
x2197
x1125
x389
x67
x1110
x1
x1418
x32
x1943
x912
x227
x1
x267
x532
x481
x151
x671
x1696
x1643
x2435
x9999
x2390
x3356
x1329
x2942
x327
x1941
x2219
x1942
x108
x43
x1
x30
x1779
x1115
x33
x1
x8015
x4510
x67
x325
x70
x223
x438
x1828
x60
x1695
x219
x300
x18
x244
x167
x8
x65
x30
x9999
x5
x360
x1060
x144
x31
x251
x18
x1
x281
x9999
x2457
x672
x10
x20
x5
x99
x9999
x110
x3577
x111
x713
x176
x2
โพสต์ 2018-9-17 11:51:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
อีเว้นท์พิเศษ (พาท 2)
(ทะเลทรายร้างนอกด่าน)


หลังจากที่ได้พบกับเด็กชายตัวน้อยแล้ว ถังซึ่นเจี้ยนก็ตามร่างเล็กนั้นออกมาจากตรอกเถียนกว๋อ จนมาถึงทะเลทรายร้างนอกด่านเมืองตุนหวง เดินทางออกมาได้สักพักซึ่นเจี้ยนที่นั่งอยู่บนอานก็กระตุกสายบังเหียนให้อาหยู่หยุดเดิน

เสี่ยวชิงซึ่งนั่งอยู่บนอาหยู่เช่นเดียวกับซึ่นเจี้ยน นั่งอยู่ในตำแหน่งด้านหลังของเขา และกอดเอวของซึ่นเจี้ยนเอาไว้เพราะกลัวตกลงจากหลังม้า

“แล้วยังไงต่อ ที่นี่คือที่สุดท้ายที่เจ้าอยู่กับแม่งั้นเหรอ?”
ซึ่นเจี้ยนอึดอัดที่เด็กน้อยเกาะเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ทว่าก็พูดอะไรมากไม่ได้

“ข-ขอรับ” เด็กชายตอบเสียงเบา ก่อนจะชี้นิ้วไปทางทิศใต้
“ท-ทางนั้น ถ้าหากลองตะโกน..ท่านแม่อาจได้ยิน..”

ซึ่นเจี้ยนหันมองไปตามทางที่อีกฝ่ายชี้นิ้ว ชายหนุ่มถึงกับหน้านิ่วคิ้วขมวด ที่นี่คือทะเลทรายนะ พื้นที่โล่งมีแต่ทราย ดูยังไงก็ไม่เห็นมีวี่แววใครสักคน อีกอย่างเขาไม่คิดว่าแม่ของเจ้าหนูนี่จะมาคอยอยู่ที่นี่ตั้งสามวันหรอก

แถมเจ้าหนูแซ่วูนี่ก็ยังจะให้เขาช่วยตะโกนกลางทะเลทราย..บ้ารึไง?
“.......ฮึ” ซึ่นเจี้ยนพ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ เขาฟึดฟัดเพราะเริ่มหงุดหงิดกับความคิดแบบเด็กๆ รวมถึงอากาศที่ร้อนขึ้นเรื่อยๆ แต่เมื่อหันไปมองใบหน้าที่เปี่ยมความหวังของเด็กชายตัวน้อยผู้นี้ซึ่นเจี้ยนก็มิอาจปฏิเสธได้

“ให้ตายสิ .. “ เขาพึมพัมเบาๆพลางส่ายหน้า
“ก็ได้ ข้าจะช่วยเจ้าตะโกนหา แต่แค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้น เข้าใจไหม?”

ชายหนุ่มจ้องเขม็งเด็กชายอย่างเอาจริงเอาจัง ผิดกับเสี่ยวชิงที่พยักหน้างึกๆและยิ้มแย้มด้วยความดีใจ “ขอรับ!”

หลังจากนั้นซึ่นเจี้ยนก็ควบขี่อาหยู่ให้ค่อยๆเดินไปบนทะเลทรายอย่างช้าๆ
พลางช่วยกันตะโกนเรียกหามารดาของเด็กน้อย

ติดตามตอนต่อไป...
@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ต้องการอะไรจากข้า?
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นสูง
ขวานต้วนหยู้ว
เกราะทองคำ
ฮั่นเสียดำเทวะ
คัมภีร์ละติน
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x8
x12
x120
x76
x106
x15
x1
x102
x135
x8000
x8000
x8
x1
x10
x10
x1
x7
x4
x23
x90
x40
x30
x28
x900
x21
x150
x75
x4
x125
x4
x140
x29
x3
x4
x9999
x3553
x25
x11
x7
x30
x5
x20
x2000
x45
x20
x1000
x32
x160
x4
x9
x20
x1
x7
x3
x120
x1
x90
x6
x12
x180
x5
x35
x105
x82
x80
x90
x17
x45