กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 158|ตอบกลับ: 5

{ นอกเมืองตุนหวง } ทะเลทรายร้างนอกด่าน

[คัดลอกลิงก์]
ไม่ระบุชื่อ  โพสต์ 2018-4-16 00:03:14 |โหมดอ่าน
ทะเลทรายร้างนอกด่าน

[ นอกเมืองตุ่นหวง ]




ทะเลทรายร้างนอกด่านตุนหวงตั้งอยู่ห่างออกไปทางใต้ของด่านตุนหวง
ในบริเวณนี้เป็นเพียงทะเลทรายรกร้างที่ไร้ซึ่งผู้คนสัญจรไปมา
มีเพียงทรายและลมร้อนที่พัดผ่านไปมา
เพียงแต่เส้นทางของทะเลทรายร้างแห่งนี้กลับเป็นทางเชื่อมลับ
อีกทางเพื่อไปยังถ้ำมั่วเกาคู่ [ถ้ำมั่วเกาคู่]
หรืออีกชื่อคือถ้ำกินคนแห่งด่านตุนหวงนั้นเอง


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +15 เงินตำลึง +500 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 15 + 500 + 5

ดูบันทึกคะแนน

73

กระทู้

799

โพสต์

11หมื่น

เครดิต

เงินชั่ง
106922
เงินตำลึง
197552
ชื่อเสียง
47183
ความหิว
922
คุณธรรม
479
ความชั่ว
177
ความโหด
149
เสวี่ยนอู่
เลเวล 1

จาง จู๋เวย

ไม่เป็นไรแน่หรอ
pet
โพสต์ 2018-4-16 00:06:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พาร์ท 6 - ถ้ำมหัศจรรย์
[เสียงเพลงนำทาง]




   “เสียงนั้นมันจะพาข้าไปไหนเนี่ย” จางฝูบ่นอุบอิบขึ้นมาขณะที่เดินทอดน่องไปตามเส้นทางภายในด่านตุนหวง ซึ่งตอนนี้เธอน่าจะเดินมาจนเกอบทั่วด่านได้แล้วกระมัง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังหาต้นต่อของเสียงขับขานบบทเพลงนั้นไม่เจอเสียที ราวกับว่ามันพยายามพาเธอไปที่ไหนสักที่อย่างไงอย่างงั้น มีหลายครั้งที่เธอลองพยายามไม่เดินตามเสียงเพลงนั้นดูแล้วเสียงนั้นมันก็เงียบไปแต่พอเดินไปได้สักพักมันก็ดังขึ้นมาใหม่แล้วพาเธอไปยังเส้นทางเดิม เธอจึงจำใจต้องเดินตามหาเจ้าต่อต่อเสียงนั้นต่อไปเรื่อยๆ


    “นี่มันออกไปนอกเมืองเลยไม่ใช่หรอ”จางฝูเอ่ยกับตัวแล้วพรางมองไปยังทิศทางที่เสียงเพลงนั้นดังขึ้นซึ่งมันกำแพงที่ก่อนจากหินก้อนใหญ่เรียงกันไปจนสูงเกือบห้าชั้นซึ่งเป็นกำแพงเมืองด่านตุนหวงเบื้องหน้าก่อนจะหันไปมองทางโรงเตี้ยมที่เธอทิ้งซินอี๋และเจี๋ยเฟยให้รออยู่  “ไม่น่ารีบให้ฮุ่ยจือกลับไปเลยแหะ เฮ้อ ข้าจะรีบไปรีบกลับนะ”


      สิ้นเสียงร่างของจางฝูก็เดินไปเข้าแถวเพื่อผ่านกำแพงเมืองออกไปยังด้านนอกด่านก่อนจะเดินยย้อนอ้อมกลับไปยังทิศใต้ของด่านซิึ่งเบื้องนั้นของเธอนั้นเป็นเพียงท้องทะเลทรายที่แผ่กว้างไปจนสุดขอบฟ้า ร่างบางกลืนน้ำลาลงคอเพียงเล็กน้อยพร้อมกับผ่อนลมหายใจออกแล้วสูดกลับเข้าไปใหม่อย่างเต็มปอดก่อนจะก้าวเดินต่อไปเบื้องหน้าไปตามเสียงเพลงที่ยังคงดังคลอเบาๆมาตามสายลม


     “เอาไงเอากัน อย่างน้อยข้าก็ไม่หลงทิศหลงทางเฉกเช่นเจี๋ยเฟย ยังไงข้าก็เดินกลับถูก”จางฝูเอ่ยพาดพิงไปถึงอีกคนที่ในสมองนั้นคาดว่าไม่มีคำว่าทิศทางหลงเหลืออยู่แล้ว ก่อนจะก้าวเดินไปในทะเลทรายกว้างใหญ่เบื้องหน้า สายลมร้อนพัดพาเอาเศษฝุ่นทรายลอฟุ้งไปทั่วจนจางฝูนั้นจำเปป็นต้องใช้สายแขนเสื้อของเธอเองนั้นแหละยกขึ้นมาปิดหน้าปิดจมุกเอวไว้เป็นกันไม่ให้ฟุ้งทรายนั้นเข้ามา


   แต่แม้สายลมร้อนในทะเลทรายนั้นจะรุ่นแรงและเสียงดังเพีลงใดเสียงของบทเพลงที่ขับขานวนซ้ำไปซ้ำมันนั้นยังคงชัดเจนเราวกับมันกำลังบรรเลงอยู่ที่เบื้องหน้าเธอตลอดเวลา แต่พอได้มาลองฟังวนซ้ำไปว้ำมาแบบนี้มันก็ออกจะหลอนไปหน่อยนะเนี่ย ถ้าลองเปลี่ยงจังหวะอาจจะพอช่วยให้หายหลอนได้หน่อยไหมนะ


    จางฝูส่ายหัวเล็กน้อยกับความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองก่อนจะเหลือบไปเห็นท่อมไม้ขนาดพอดีมือแท่งหนึ่งจึงเดินไปหยิบเอามาถือเล่นเป็นเพื่อนระหว่างทาง การเดินทางตามเสียงเพลงของเธอครั้งนี้เธอไม่มีเพื่อน ไม่ด้วยสักคนหรือตัวการหาสิ่งที่พอให้เธอมีสติอยู่เป็นเพือนร่วมทางหน่อยก้น่าจะดี อีกหย่างหากไปเจอเรื่องร้ายยแรงอย่างโจรอะไรทำนองนี้ก็จะได้ใช้ท่อนไม้นี่เป็นอาวุธสำรองไปก่อนได้เพาะในตัวของเธอตอนนี้นอกจากท่อนไม้แห้งๆในมือก็มีเพียงมีดบินสามเล่มที่ติดตัวมาด้วยเท่านั้น


     ร่างบางของจางฝูยังคงเดินตามเสียงเพลงปริสนานั้นไปเรื่อยๆโดยไม่รู้ว่าในภายหน้าของเธอนั้นจะไปเจออะไรหรือไปที่ไหนและไปสิ้นสุดลงที่ใดไม่แน่อาจจะไปเจอคนนอนสลบอยู่กลางทะเลทรายให้เธอแบกกลับโรงหมออีกก็เป็นได้พียงหากเป็นเช่นนั้นจริงๆละก็ คงไม่ใช่การแบกแต่เป็นการลากไปกับพื้นทรายนี่แหละ เธอก็ไม่ได้เป็นคนแรงเยอะอะไร ทำไมถึงต้องไปเจอกับเหตุการณ์ที่ต้องแบบผู้ชายกันนะ มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาเกิดขึ้นกับสตรีเช่นข้าเลยแม้แต่น้อย และถ้าให้ถูกต้องเป็นข้าที่โดนบุรุษแบกสิไม่ใช่แบกบุรุษ


    “เฮ้อ ชีวิตข้านี่น่า ช่างยากลำบากลำเค็ญ เป็นสตรีร่างบางต้องมาคอยแบกผู้ชายเป็นลม ในย่านทะเลทรายนี่ใช้วิธีอ่อยสตรีด้วยการลงไปนอนกองกับพื้นหรืออย่างไรกันนะ ปั๊ดโธ่!!”


    ฉึก!!!


    จางฝูที่ยืนบ่นได้สักพักเอาท่อนไม้ในมือปักลงไปบนพื้นทรายเพื่อระบายอารมณ์ หงุดหงิดที่เก็บมาตลอดการเดินทางก่อนจะค่อยปรับลมหายใจเข้าออกนั้นให้สม่ำเสมอแล้วจึงเดินออกเดินต่อไปตามเสียงเพลงที่พาใหเธอเดินออกไปใกล้จากด่านขึ้นเรื่อยๆ พอลองมองกลับไปด้านหลังที่เป็นด่านตุนหวงงบัดนี้ก็เห็นเพียงยอดกกำพงเมื่องเท่านั้นที่เธอเดินบ่นมาไกลได้ขนาดนี้เลยรึเนี่ย


   “อีกไกลมากไหมเจ้าเสียงเพลงปริศนา ข้าจะเดินไม่ไหวแล้ว เจ้ามีทางลัดให้ข้ารึไม่”จางฝูหัดกลับไปเอ่ยยกับอากาศเบื้องหน้าก่อนจะก้าวเท้าเดินลงใต้ต่อไปเรื่อยๆตามเส้นทางที่เจ้าเสียงเพลงปริศนานั้นเป็นคนกำหนดให้เธอเดิน โดยที่เจ้าเสียงเพลงนั้นก็ยังคงวนซ้ำไปซ้ำมาเสียจนเธอจำติดเข้าไปในสมองขนาดที่ต่อให้ผ่านไปเป็นสิบๆปีก้ยังคงจำเจ้าเพลงนี้ได้เป็นแน่

   “ตระกูลขุนศึกสามรุ่น
ขับขานตำนานควบอาชาพิชิตทุ่งหญ้า
หนึ่งดรุณีดินแดนไกลโพ้น
หนึ่งบุรุษองอาจดั่งมังกรขาว
  ยอดเขาสูงตะหง่านบนแดนจักรพรรดิ


        “ข้าจำได้แล้ว จะร้องไปถึงไหนกัน ข้าจะหมดแรงเดินแล้วจริงๆนะ”จางฝูร้องเพลงตาเสียงที่ได้ยยินแล้วบ่มตามขึ้นมาก่อนจะหันไปมองรอบตัวที่มีเพียงสีฟ้าของท้องฟ้าและสีน้ำตาลแดงๆของทรายในทะเลทราย


     “หลังจากจบเรื่องนี้ข้าคงขนาดทะเลทรายไปพักใหญ่ๆเป็นแน่แท้”จางฝูเอ่ยขึ้นมาก่อนจะทรุดตัวลงไปนั่งบนพื้นทรายอย่างหมดแรง ก่อนจะพานให้นึกไปถึงอีกคนที่ป่านนี้คงนั่งกินขนมปังรอเธออยู่ที่โรงเตี้ยมเป็นแน่  ‘เข้าเจี๋ยเฟยนั้นมันเดินยังไงถึงได้เดินจากฮั่นปต้าหว่านได้โดยที่มีแค่ขาสองข้างนี่นะ ข้าคงต้องไปขอความรู้จากเจ้านั้นหน่อย หากว่าตัวเธอนั้นจะสามารถและมีแรงพอที่จะเดินกลับไปน่ะนะ’


    ในขะที่จางฝูนั้นกำลังท้อใจในการเดินตามเสียงเพลงงปริศนานั้นพลันสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นจุดดำๆบางอย่างที่เบื้องหน้าและเสียงเพลงปริศนาก็นำเธอให้ไปที่นั้นบางที่ที่นั้นอาจจะเป็นจุดหมายที่เธอจะต้องเดินทางไปก็เป็นได้ คิดได้ดังนั้นเเรงฮึดลูกสุดท้านในตัวของเธอก็ประทุขึ้นมาพร้อมกับร่างบางของจางฝูที่ใช้ไม้ในมือยันตัวเองให้ลุกขึ้นเเล้วเดินตรงไปยังทิศบื้องหน้าต่อในทันที



@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -14 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -14 + 3

ดูบันทึกคะแนน

โดนทิ้งในหุบเขา
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ปราณคลุมวารี
ตัวเบาขั้นกลาง
ดอกม่วง
กงจักรเฟิ่งหวง
ฮั่นเสียหม่า
จั่วซื่อจ้วน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x215
x28
x150
x10
x8
x25
x30
x10
x22
x2
x2
x100
x100
x6
x9264
x10
x110
x8
x1
x3
x5
x1
x9
x131
x1
x56
x62
x1
x170
x10
x1
x13
x1
x1
x15
x2000
x6
x150
x50
x1000
x15
x6
x3
x3
x40
x4
x40
x31
x2
x2500
x110
x113
x15
x60
x65
x1
x114
x7
x8
x60
x1
x3
x40
x2
x58
x2
x3
x12
x3
x120
x60
x30
x4
x20
x50
x70
x1
x15
x2545
x3
x30
x17
x68
x87
x8
x162
x102
x172
x4
x121
x4
x2
x30
x30
x78
x143
x70
x99
x44
x320
x184
x234
x7
x30
x13
x348
x2
x393
x5
x1508
x51
x295
x264
x200
x2100
x456
x72
x39
x125
x356
x350
x236
x92
x79
x329
x310
x8
x60
x1
x4
x103
x152
x675
x477
x777
x630
x129
x271
x218
x521
x33
x3
x725
x49
x80
x1210
x3
x7
x22
x4450
x159
x790
x7
x1990
x27
x18
x50
x25
x41
x81
x42
x1

619

กระทู้

2360

โพสต์

52หมื่น

เครดิต

( º﹃º ) หิวปลาปิ้ง!! <''Xx&

เงินชั่ง
2881476
เงินตำลึง
9426346
ชื่อเสียง
223933
ความหิว
1226

ป้ายหอบูรพาทำเนียบ(LV2)

คุณธรรม
1056
ความชั่ว
540
ความโหด
1202
♦ เหยากวง ♦
เลเวล 1

จวง ถิงซู่

" น้องหลานระวังตัวด้วย "
pet
โพสต์ 2018-9-7 17:25:29 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย LingHao เมื่อ 2018-9-7 17:51




เปิดตำนานราชฑูตสายสวย
416
{ พระสุบินประหลาด 52 }
กะปอมติดปีกไม่ได้รับเชิญ


        รุ่งสางในยามที่อากาศแจ่มใส ทะเลทรายช่วงเช้ายังคงไม่ร้อนระอุเท่าใดใช้ตากปลาเค็มยังไม่แห้งด้วยซ้ำ เหนือผืนทรายสีนวลละเอียดปรากฎวงแหวนสีส้มเจิดจ้า อักขระแปลกตายาะจะระบุที่มาเรืองแสงสุกใส ร่างของคนทั้งห้าทยอยปรากฎขึ้นก้าวออกจากวงแหวนเวทย์


        “มีอะไรหรือเปล่าคุณชาย...ท่านออกมาช้ามากเลย” จุหรงเยว่และตู๋กู่ซินอี้ยืมองสันทรายอยู่พักหนึ่งค่อยเห็นร่างสีขาวทะลุวงแหวนออกมา มอร์เดร็ดหันมองรอบด้านมีแต่ทะเลทรายก็รู้สึกเซ็ง “เนี่ยอ่ะนะบ้านเกิดพวกเจ้า… แล้งยังกับอะไรดี”
        “อือ… โตกันมาได้ยังไงที่แบบนี้” โอฟิเลียพยักหน้าอย่างเห้นด้วยนางเข้าใจว่าโลกของพวกเขาจะงดงามกว่าอัลเบียน “ไหนล่ะเมือง? ข้ายังไม่ทันเห็นคนอื่นๆเลย ที่นี่มีสิ่งใดต้องระมัดระวังหรือเปล่า อย่าง...เนโครแมนเซอร์หรือน็อกซ์ก็อบลิน”
        “ฮะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอก… ดูแล้วนักเวทคงส่งเรามายังทะเลทรายจุดแรกที่พวกข้าถูกพายุพัดไป” นักกวีหนุ่มปัดฝุ่นออกจากตัวกล่าวด้วยท่าทีปลอดโปร่ง “โลกนี้กว้างใหญ่นักทั้งมีอาณาจักรและแว่นแคว้นมากมาย ดินแดนฮั่นบ้านเกิดของข้าก็สงบสุขดีหากว่าเจ้าอยากไป…” ด้วยทราบว่าแม่มดสาวต้องการมาลี้ภัยตนจึงไม่สะดวกพาไปด้วย ที่จริงท่าทีของนางบอกชัดเจนแล้วว่ารักอิสระจะไปไหนมาไหนเพียงลำพังมากกว่า
        “จริงสิ… ของพวกนี้คงจะมีประโยชน์กับเจ้าในอนาคต” นิ้วเรียวหันไปค้นกระเป๋าตน
        นักกวีหนุ่มมอบแผนที่การเดินทางที่ตนวาดเองอีกฉบับไว้ รวมทั้งอธิบายเส้นทางและแนะนำวัฒนธรรมให้คร่าวๆแต่ละแคว้นให้ ก่อนมอบเงิน อัญมณี ร่วมกับน้ำและเสบียงจำนวนหนึ่งเผื่อสำหรับโอฟิเลียจำเป็นต้องใช้ในการเดินทาง “ขอบใจเจ้ามากหากวันไหนมีเรื่องเดือดร้อนก็ตามหาข้าได้เสมอ ไปก่อนนะ ซิน เฮ่า เยว่...เจ้าเขียว ขอให้พวกเจ้าโชคดี”

        มองส่งแม่มดสาวสู่เดินทางหลิงเฮ่าเลือกอยุ่เฝ้าประตูมิติพักหนึ่ง ทั้งสี่จึงนั่งทานอาหารเช้าร่วมกันที่สันทราย เห็นวงแหวนเริ่มจางหายไปทีละนิดก็โล่งใจคิดว่าทางด้านนั้นเมอร์ลินคงจัดการอะไรเสร็จสิ้นแล้ว ในจังหวะพลั้งเผลอนั่นเองก็มีเสียงคำรามดังก้องก่อนพบตัวประหลาดขนาดยักษ์ มีเกล็ดหนาสีดำเมื่อมหุ้มทั่วทั้งตัว กรงเล็บเขี้ยวแหลมคมและปีกราวกับค้างคาวบินด้วยความเร็วขึ้นสู้ท้องฟ้าจากไป

        “กระปอมบินได้…….” ทั้งสามอุทานขึ้นพร้อมกัน จะเป็นอะไรไหมนะเจ้านั่นตัวโตมากเลย??
มอบเพชร 70
หีบ 500 ชั่ง
น้ำสะอาด 100
นมแพะ 30 ชาม
ปลาเก๋าผัดเต้าซี่ 20
เป็ดย่าง 20
ให้แม่มดแดง



แสดงความคิดเห็น

คุณได้รับความสัมพันธ์กับ แม่มด: โอฟิเลีย ซัลวาทอร์ เพิ่มขึ้น 175 โพสต์ 2018-9-7 17:55

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +50 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 50 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

เมื่อได้พบท่านจึงได้ทราบความหมายของชีวิต เมื่อคิดถึงท่านจึงได้รู้ว่าลมหายใจที่มีอยู่คุ้มค่าแล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ผ้าคลุมซู่ฮว่ากวง
ปราณสำนึก
กระบี่ราชาสามภพ(เก๊)
หมัดพื้นฐาน
เอ้อหูจั่วลู่
รูปปั้นเจ้าแม่หนี่วา
เซ็กเธาว์
ตัวเบาขั้นสูง
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x16
x1
x4
x20
x30
x1
x5
x3
x130
x100
x15
x5
x5
x20
x50
x1
x5
x53
x64
x4
x9999
x160
x1
x1
x2
x12
x260
x280
x9999
x4500
x5
x20
x120
x2
x30
x287
x9999
x1000
x20
x264
x1
x10
x160
x210
x233
x34
x3
x3
x6
x96
x7
x14
x22
x8
x1450
x290
x175
x360
x200
x11
x9999
x9
x57
x3312
x3
x9
x84
x200
x5
x11
x147
x9999
x16
x7
x182
x715
x6
x15
x1
x48
x285
x60
x4
x80
x2
x15
x2
x2
x242
x1
x3
x2
x413
x460
x10
x619
x665
x340
x1575
x172
x2349
x1
x2
x5
x5
x283
x4312
x3350
x660
x705
x4
x306
x664
x110
x252
x52
x523
x500
x18
x15
x76
x1469
x1594
x940
x1240
x1406
x69
x844
x1
x1533
x30
x2212
x1
x105
x107
x51
x1
x7
x836
x382
x151
x111
x1684
x1224
x179
x160
x9999
x1529
x652
x1164
x2868
x740
x1368
x1721
x1617
x623
x20
x1
x29
x1256
x355
x33
x1
x8133
x740
x67
x150
x20
x48
x362
x778
x60
x455
x130
x300
x18
x169
x157
x10
x45
x30
x9999
x126
x332
x70
x154
x35
x31
x9
x446
x51
x1
x273
x1047
x1850
x123
x10
x20
x10
x85
x409
x10
x130
x905
x7
x30
x758
x203
x2
โพสต์ 2018-9-17 11:51:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
อีเว้นท์พิเศษ (พาท 2)
(ทะเลทรายร้างนอกด่าน)


หลังจากที่ได้พบกับเด็กชายตัวน้อยแล้ว ถังซึ่นเจี้ยนก็ตามร่างเล็กนั้นออกมาจากตรอกเถียนกว๋อ จนมาถึงทะเลทรายร้างนอกด่านเมืองตุนหวง เดินทางออกมาได้สักพักซึ่นเจี้ยนที่นั่งอยู่บนอานก็กระตุกสายบังเหียนให้อาหยู่หยุดเดิน

เสี่ยวชิงซึ่งนั่งอยู่บนอาหยู่เช่นเดียวกับซึ่นเจี้ยน นั่งอยู่ในตำแหน่งด้านหลังของเขา และกอดเอวของซึ่นเจี้ยนเอาไว้เพราะกลัวตกลงจากหลังม้า

“แล้วยังไงต่อ ที่นี่คือที่สุดท้ายที่เจ้าอยู่กับแม่งั้นเหรอ?”
ซึ่นเจี้ยนอึดอัดที่เด็กน้อยเกาะเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ทว่าก็พูดอะไรมากไม่ได้

“ข-ขอรับ” เด็กชายตอบเสียงเบา ก่อนจะชี้นิ้วไปทางทิศใต้
“ท-ทางนั้น ถ้าหากลองตะโกน..ท่านแม่อาจได้ยิน..”

ซึ่นเจี้ยนหันมองไปตามทางที่อีกฝ่ายชี้นิ้ว ชายหนุ่มถึงกับหน้านิ่วคิ้วขมวด ที่นี่คือทะเลทรายนะ พื้นที่โล่งมีแต่ทราย ดูยังไงก็ไม่เห็นมีวี่แววใครสักคน อีกอย่างเขาไม่คิดว่าแม่ของเจ้าหนูนี่จะมาคอยอยู่ที่นี่ตั้งสามวันหรอก

แถมเจ้าหนูแซ่วูนี่ก็ยังจะให้เขาช่วยตะโกนกลางทะเลทราย..บ้ารึไง?
“.......ฮึ” ซึ่นเจี้ยนพ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ เขาฟึดฟัดเพราะเริ่มหงุดหงิดกับความคิดแบบเด็กๆ รวมถึงอากาศที่ร้อนขึ้นเรื่อยๆ แต่เมื่อหันไปมองใบหน้าที่เปี่ยมความหวังของเด็กชายตัวน้อยผู้นี้ซึ่นเจี้ยนก็มิอาจปฏิเสธได้

“ให้ตายสิ .. “ เขาพึมพัมเบาๆพลางส่ายหน้า
“ก็ได้ ข้าจะช่วยเจ้าตะโกนหา แต่แค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้น เข้าใจไหม?”

ชายหนุ่มจ้องเขม็งเด็กชายอย่างเอาจริงเอาจัง ผิดกับเสี่ยวชิงที่พยักหน้างึกๆและยิ้มแย้มด้วยความดีใจ “ขอรับ!”

หลังจากนั้นซึ่นเจี้ยนก็ควบขี่อาหยู่ให้ค่อยๆเดินไปบนทะเลทรายอย่างช้าๆ
พลางช่วยกันตะโกนเรียกหามารดาของเด็กน้อย

ติดตามตอนต่อไป...
@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +10 เงินตำลึง +500 ชื่อเสียง +35 ความหิว -18 Point +5 ย่อ เหตุผล
Admin + 10 + 500 + 35 -18 + 5

ดูบันทึกคะแนน

ต้องการอะไรจากข้า?
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ตัวเบาขั้นกลาง
คัมภีร์ละติน
เกราะทองคำ
กราดิอุสทอง
ฮั่นเสียทองเทวะ
ตาเหยี่ยว
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x100
x100
x30
x5
x8000
x8000
x8
x1
x10
x10
x1
x5
x18
x2
x4
x41
x90
x40
x30
x28
x900
x21
x150
x75
x4
x30
x125
x4
x140
x29
x3
x4
x9999
x3553
x25
x5
x7
x30
x5
x20
x2000
x45
x21
x1000
x32
x160
x4
x9
x20
x1
x7
x3
x60
x1
x55
x90
x6
x12
x180
x5
x35
x105
x85
x80
x90
x13
x45
x35
x10
x5
x120
x1500
x120
x6
x4
x5
x5
x16
x135
x6
x138
x72
x17
x9
x176
x4
x62
x200
x32
x46
x19
x147
x60
x108
x5
x9040
x9200
x105
x8
x7
x4020
x91
x100
x65
x115
x415
x910
x450
x270
x1229
x30
x290
x116
x152
x10
x40
x112
x100
x145
x106
x11
x6235
x2
x160
x144
x133
x125
x67
x65
x30
x77
x115
x328
x70
x256
x195
x95
x201
x25
x25
x15
x9999
x13
x178
x9
x1
x54
x350
x6
x40
x200
x41
x185
x289
โพสต์ 2018-11-26 13:54:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โพสต์นี้มีการป้องกันรหัสผ่านไว้ กรุณากรอกรหัสผ่าน 
ดั่งนรกชัง หรือสวรรค์แกล้ง??
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ดวงตาสวรรค์
ตัวเบาร่มนภา
โลหิตมาร
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x28
x1
x34
x25
x9999
x3546
x4763
x19
x50
x55
x100
x9999
x4590
x1930
x5778
x4680
x3309
x54
x20