กรุณาเลือก แสดงผลรูปแบบอุปกรณ์พกพา | แสดงผลรูปแบบคอมพิวเตอร์
ดู: 886|ตอบกลับ: 52

{ เมืองอู๋จวิ้น } จวนขุนนางชลประทาน

[คัดลอกลิงก์]
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Hazan เมื่อ 2018-1-7 00:41


จวนเก่าสภาพทรุดโทรมที่ไม่ได้รับใช้อาศัยมาหลายปีแล้ว ท่านเจ้าเมืองอู๋จวิ้นได้มอบให้ขุนนางชลประทานคนใหม่
สภาพจวนแรกเริ่มนั้นนับว่าเหมือนจวนร้างก็ไม่มีผิด มีหยากไย่ใยแมงมุมเกาะอยู่มากมาย


สมาชิกภายในบ้าน

หลี่เซี้ยนเจ่อ





พ่อบ้านหลี่ถัง

จือเฉี่ยว (บ่าวคนสนิท)


...
โพสต์ 2017-8-29 19:10:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     จวนขุนนางที่ท่านเจ้าเมืองได้มอบให้เป็นที่อยู่อาศัยให้กับหลี่เซี้ยนเจ่อที่เพิ่งมารับตำแหน่งเป็นขุนนางปประจำที่นี่ หลี่เซี้ยนเจ่อยืนมองดูสภาพภายนอกของจวนกับหลี่เหม่ยหลินและพ่อบ้านที่เพิ่งรับมาใหม่แล้ว มันคงทิ้งร้างมาหลายปีหลังจากที่ขุนนางคนเก่าได้ออกไปแล้ว เมื่องย่างเท้าเดินเข้ามาในบ้านจึงรู้ได้ว่าไม่เพียงแต่ภายนอกที่ทรุดโทรม ภายในจวนก็ยังเต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นหนาที่เกาะตัวจับตามบริเวณด้านในทั้งหมด ของใช้บางอย่างหลี่เซี้ยนเจ่อยังสังเกตุเห็นว่าอยู่ในทิศทางที่ไม่เป็นระเบียบ   "ทำไมท่านเจ้าเมืองไม่จัดหาจวนใหม่ที่ดีกว่านี้ให้กับพี่น่ะ" หลี่เหม่ยหลินที่กำลังเดินสำรวจอยู่อีกด้านพูดขึ้นมา
   "เหม่ยหลิน พี่เป็นเพียงแต่ขุนนางผู้น้อยได้จวนหลังนี้มาก็ถือว่าเป็นความเมตตาจากท่านเจ้าเมืองมากแล้ว" หลี่เซี้ยนเจ่อเดินวนสำรวจจนเดินกลับมายืนที่ด้านหน้าจวน ไม่นานนักพ่อบ้านหลี่ที่เขาเพิ่งจ้างมาก็เดินมาพร้อมกับถังน้ำใบใหญ่และผ้าหลายผืนซึ่งก็เหมือนจะมีคนที่ตามพ่อบ้านหลี่มาด้วย
   "พ่อบ้านหลี่ เจ้ามาใครมาด้วย" หลี่เซี้ยนเจ่อถามอย่างสงสัย   "เรียนใต้เท้า นี่เป็นบ่าวไพร่ที่ข้าพอจะหามาช่วยงานได้ขอรับ" หลี่ถังผู้เป็นพ่อบ้านพาคนที่มาด้วยเดินเข้าไปในจวนที่ซอมซ่ออยู่ในเวลานี้
   "อืม....งั้นข้าว่าเรามาช่วยกันทำให้จวนหลังนี้ให้มันดูน่าอยู่กัน ส่วนเรื่องบ่าวไพร่ในจวนไว้เสร็จจากทำความสะอาด เราค่อยว่ากันอีกที" หลี่เซี้ยนเจ่อมองกลุ่มคนที่มาใหม่ จากนั้นก็แยกย้ายกันไปทำความสะอาด
     หลี่เซี้ยนเจ่อยกถังน้ำและผ้าแห้งทำความสะอาดโถงรับรอง ซึ่งเขาต้องถกแขนเสื้อขึ้นทั้งสองข้างจากนั้นก็นำผ้าแห้งไปจุ่มน้ำและเริ่มทำความสะอาดตั้งแต่โต๊ะด้านใน ที่วางเท้าและเก้าอี้ทั้งหมดที่ตั้งอยู่ในโถงรับแขก นี่คงเป็นครั้งแรกที่หลี่เซี้ยนเจ่อลงมือทำเองทั้งหมด เมื่อเสร็จจากตรงนี้แล้วเขาก็ต้องทำการปัดกวาดฝุ่นและหยากไย่ที่มีเกาะตามที่ต่างๆออก หน้าต่างที่ทรุดโทรมเขาก็จัดการซ่อมแซมให้กลับมาเหมือนเดิม ประตูด้านหน้าและด้านหลังเขาก็ต้องจัดและยกกลับมาให้ใช้งานได้ดังเดิมอีกครั้ง ซึ่งหลี่เซี้ยนเจ่อก็ใช้เวลาทั้งวันในการจัดสรรและซ่อมแซมรวมถึงทำความสะอาดทั้งภายในและภายนอกของจวน เมื่อหลี่เซี้ยนเจ่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาก็บอกให้พ่อบ้านหลี่ทำการจัดสรรหน้าที่ของบ่าวไพร่ที่มาใหม่ หลังจากแจกแจงงานแล้วเขาก็ขอตัวไปพักผ่อน
@Admin



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +200 ชื่อเสียง +15 ความหิว -11 Point +2 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 200 + 15 -11 + 2

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
บันทึกซางยาง
ทวนอสรพิษ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x4
x1
x1
โพสต์ 2017-9-1 18:19:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Hazan เมื่อ 2017-9-1 18:24

     ยามเย็นที่จวนของหลี่เซี้ยนเจ่อดูเหมือนจะเงียบสงบกว่าที่บ้านของตระกูลหลี่อย่างเห็นได้ชัด ซึ่งก็คงมีเพียงการซ้อมร่ายรำกระบี่ของหลี่เหม่ยหลินที่ออกซ้อมตั้งแต่บ่ายจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เลิก บ่าวไพร่ที่พ่อบ้านหลี่คนใหม่จัดการหามานั้นก็เพียงพอแค่ดูแลในส่วนต่างๆของจวนได้อย่างพอดี ส่วนที่ห้องทำงานของจวนหลังนี้บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยทั้งกระดาษและหนังสือที่วางกันอย่างไม่เป็นระเบียบ เบื้องหลังโต๊ะทำงานที่เป็นหลี่เซี้ยนเจ่อที่กำลังขะมักเขม้นกับการเขียนและร่างต่างๆในการจัดการและหาวิธีในการจัดการกับระบบชลประทาน กระดาษที่ผ่านการวาดถูกวางเรียงรายอยู่บนพื้น ชุดน้ำชาที่ยกมาก็แทบไม่แตะจนน้ำชาเย็นจนทานไม่ได้แล้ว พ่อบ้านหลี่ที่เห็นนายของตนที่ตั้งแต่บ่ายยังไม่ได้ทานอะไรจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
   "ใต้เท้า ตั้งแต่บ่ายท่านยังไม่ได้ทานอะไรเลย ข้าว่าท่านน่าจะทานอะไรลองท้องเสียหน่อยน่ะครับ" หลี่ถังพูดอย่างเป็นห่วง
   "เฮ้อ.......ข้ายังคิดหาวิธีจัดการกับระบบไม่ได้เลย ข้าจึงทานอะไรไม่ลงหรอก" หลี่เซี้ยนเจ่อวางกระดาษและพู่กันลงอน่างเหนื่อยใจ
   "ข้ารู้ว่าท่านอยากให้งานออกมาเร็วที่สุด แต่ท่านไม่ทานอะไรเลยแบบนี้ สุขภาพของท่านจะไม่ดีเอาได้" หลี่ถังเดินไปเก็บกระดาษที่วางอยู่บนพื้นแล้วนำมาจัดเรียงให้เข้าที่
   "แล้วน้องสาวข้า เหม่ยหลิน ยังไม่เลิกซ้อมกระบี่อีกเหรอ?" หลี่เซี้ยนเจ่อลุกขึ้นบิดขี้เกียจ
   "เรียนใต้เท้า ยังเลยครับ ข้าเห็นบ่าวคนหนึ่งมาบอกข้าว่าตอนนี้คุณหนูใช้ให้บ่าวสองคนไปจับเป้าซ้อมกระบี่ให้แล้วครับ" หลี่ถังกล่าวรายงานอย่างหนักใจ
   "ข้าก็นึกว่ายามเย็นแบบนี้น้องสาวข้าจะออกไปเดินเล่นในตลาดเสียอีก ข้าคิดว่า.......ข้านึกออกแล้วว่าจะจัดการกับระบบชลประทานของเมืองนี้ยังไงดี" หลี่เซี้ยนเจ่อเดินไปรอบห้องอย่างช้าๆพลางลูบเคราไปด้วย
   "ข้าน้อยโง่เขลา วานใต้เท้าช่วยชี้แจงด้วย" หลี่ถังโค้งหัวลงเล็กน้อย
   "ถ้าเราทำฝายชะลอน้ำซึ่งมีประโยชน์มากในการที่กักเก็บน้ำ เพราะชาวเมืองสามารถใช้ประโยชน์จากตรงนี้ได้ไม่ว่าจะซักผ้าหรือใช้ล้างเนื้อล้างตัว อีกอย่างเรายังสามารถที่จะทำการผันน้ำเพื่อให้น้ำมีความสะอาดมากยิ่งขึ้นอีกด้วย ตรงนี้จะช่วยผ่อนแรงในการที่ชาวเมืองจะออกไปหาแหล่งน้ำจากที่ไกลๆได้อีกด้วย" หลี่เซี้ยนเจ่อยืนลูบเคราพร้อมกับอธิบายให้พ่อบ้านฟังในเบื้องต้น
   "ไม่คิดว่าตลอดบ่ายที่ใต้เท้านั่งอ่านและนั่งคิด ในที่สุดใต้เท้าก็หาวิธีเจอ ข้ายินดีด้วย" หลี่ถังพูดอย่างดีใจ
   "ไม่ต้องรีบยินดีหรอก หากทำแล้วเห็นผลถึงตอนนั้นเจ้าจะร่วมยินดีก็ยังไม่สาย" หลี่เซี้ยนเจ่อถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ข่าว่าข้าชักเริ่มจะหิวแล้วสิ พอ่บ้านหลี่" หลี่เซี้ยนเจ่อหันมาคุยพลางลูบท้องให้ดู
   "ใต้เท้า ถ้ายังไงถ้าจะรีบสั่งให้บ่าวไพร่ในจวนรีบทำอาหารให้ครับ" หลี่ถังโค้งตัวขอลาจากนั้นก็รีบเดินออกไปพลางตะโกนสั่ง
     หลี่เซี้ยนเจ่อมองดูงานของตัวเองบนโต๊ะทำงาน จากนั้นไม่นานก็ย่างเท้าเดินออกจากห้องทำงานไปแล้วเตรียมตัวไปนั่งรอทานอาหาร ซึ่งระหว่างที่เดินไปก็เห็นหลี่เหม่ยหลินเหงื่อโซมกายเดินเข้ามาพอดี เขาบอกให้รีบไปอาบน้ำจะได้มาทานอาหารด้วยกัน บรรยากาศที่เมื่อทานอาหารกันเสร็จแล้วก็เงียบสงบหรือเป็นเพราะพวกเขาสองคนพี่น้องยังไม่ชินกับการปรับตัว ได้คุยกันและนั่งเล่าเรื่องกันอยู่สองคนจึงทำให้รู้ว่าเวลานี้ทั้งหลี่เซี้ยนเจ่อและหลี่เหม่ยหลินต่างก็คือพี่ น้อง เพื่อนที่สนิทและรู้ใจกันที่สุด จากนั้นหลี่เซี้ยนเจ่อก็ขอตัวไปพักผ่อน
@Admin

   

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +25 ความหิว -5 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 25 -5 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
บันทึกซางยาง
ทวนอสรพิษ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x4
x1
x1
โพสต์ 2017-9-13 22:00:22 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     จวนของขุนนางท้องถิ่นในตำแหน่งขุนนางชลประทานยามนี้สว่างไสวไปโดยโคมระย้าที่ประดับอยู่รายรอบด้านนอกของจวน ส่วนภายในด้านในก็ยังมีแสงไฟจากเปลวเทียนที่วางไปตามตำแหน่งต่างๆ สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยหายไปและเป็นเช่นนี้เสมอมาคือน้องสาวของหลี่เซี้ยนเจ่อที่มักจะชวนบ่าวไพร่ในจวนมานั่งเล่นหมากล้อมเป็นเพื่อน เนื่องด้วยหลี่เซี้ยนเจ่อต้องทำงานทุกวันไม่เว้นว่าง พ่อบ้านหลี่ถังก็ต้องคอยดูแลความเรียบร้อยจนไม่มีใครมีเวลาว่างมากพอที่จะอยู่เล่นเป็นเพื่อนกับหลี่เหม่ยหลิน มันจึงเป็นเหตุให้น้องสาวของเขามักจะมานั่งบ่นอยู่ที่ห้องทำงาน ซึ่งถึงยามค่ำของคืนนี้ก็เป็นเช่นนั้นเสมอมา
   "ข้าอยากถามพี่มานานแล้ว ทำไมถึงอยากเป็นขุนนางนัก" หลี่เหม่ยหลินเดินกระแทกเท้าเข้ามาถามตรงหน้าโต๊ะทำงาน
   "เพราะว่าข้าอยากเข้ารับใช้ราชสำนัก บำรุงทุกข์สุขของประชาชน" หลี่เซี้ยนเจ่อละงานตรงหน้าพลางถอนหายยาวออกมา
   "พี่น่าจะสืบทอดกิจการของบ้านเราต่อจากท่านพ่อนะ" หลี่เหม่ยหลินพูดอย่างเบื่อหน่าย ซึ่งหลี่เซี้ยนเจ่อก็รู้สาเหตุนี้ดี
   "ที่เจ้ามาถามพี่แบบนี้เพราะไม่มีใครอยู่เล่นเป็นเพื่อนกับเจ้างั้นสิ กิจการของบ้านเราพอพี่เกษียณแล้วก็จะกลับไปดูแล" หลี่เซี้ยนเจ่อมองหน้าน้องสาวที่ยามนี้มีสีหน้าเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด "แล้วทำไมเจ้าไม่ลองหาใครสักคนที่ถูกใจเจ้า แล้วก็แต่งงานออกเรือนไปละ พี่ว่าท่านพ่อกับท่านแม่คงจะเห็นชอบด้วยแน่ๆ" หลี่เซี้ยนเจ่อพูดยอกพลางลูบเครา
   "หึ ข้ายังไม่อยากแต่งงานตอนนี้ ขออยู่ใช้ชีวิตแบบนี้ไปก่อน" หลี่เหม่ยหลินเดินสะบัดตัวแล้วกระแทกตัวลงนั่งบนเก้าอี้
     ไม่นานหลังจากที่สองพี่น้องได้สนทนากัน พ่อบ้านหลี่ก็รีบเดินเข้ามายังห้องทำงานด้วยสีหน้าตาตื่น จนทำให้หลี่เซี้ยนเจ่อต้องลุกขึ้นจากเก้าอี้อีกครั้ง
   "พ่อบ้านหลี่ เจ้าเดินหน้าตาตื่นแบบนี้มีเรื่องอะไรกัน" หลี่เซี้ยนเจ่อรีบถามด้วยน้ำเสียงที่ขึงขัง
   "เมื่อสักครู่นี้เพิ่งมีทหารขี่ม้าเร็วมาแจ้งให้ทราบว่าท่านเจ้าเมืองขอเชิญให้ใต้เท้าหลี่เข้าพบที่จวนเจ้าเมืองเป็นการด้วนครับ" หลี่ถังรีบเอ่ยตอบรับทันที
     หลี่เซี้ยนเจ่อเมื่อได้ฟังดังนั้นก็รีบเดินออกจากจวนของตัวเองและเร่งฝีเท้าเดินไปพบท่านเจ้าเมืองที่จวนของเจ้าเมืองทันที
@Admin


คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -7 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -7 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
บันทึกซางยาง
ทวนอสรพิษ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x4
x1
x1
โพสต์ 2017-9-15 00:03:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     หลี่เซี้ยนเจ่อภายหลังจากที่เข้าพบท่านเจ้าเมืองและได้รับมอบหมายงานมาแล้วก็รู้สึกว่าเคร่งเครียดและหนักใจอยู่มาก ซึ่งเมื่อเดินทางกลับมาถึงจวนแล้วก็นั่งกลุ้มใจอยู่ในห้องทำงาน มันเป็นแรกและหนักมากเขาจึงต้องทำงานและใช้คนด้วยความรอบครอบ เมื่อนั่งคิดอยู่นานแล้วก็ยังนึกอะไรไม่ออกเขาก็นั่งดื่มชาแล้วผ่อนคลาย ขณะที่หลี่เซี้ยนเจ่อกำลังจะหลับตาลงเพื่อพักผ่อนก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยดังมาแต่ไกล จนพ่อบ้านหลี่เดินมากระซิบข้างๆ   "ใต้เท้า คุณหนูกำลังเดินมาครับ" หลี่ถังกระซิบอย่างแผ่วเบา
   "ข้ารู้แล้ว ทั้งเสียงและเดินเท้าดังขนาดนั้น มีวันไหนไหมที่ข้าจะได้อยู่แบบสงบน่ะ หึ พ่อบ้านหลี่" หลี่เซี้ยนเจ่อขยับตัวให้นั่งตรงอีกครั้ง
   "เรียนใต้เท้า หากท่านอยากให้จวนสงบ ข้าว่าท่านรอให้สุนัขเดินสองขายังง่ายกว่านะครับ" พ่อบ้านหลี่เอ่ยแซวพลางหัวเราะ
   "ถ้าจะจริงอย่างที่ท่านพูดน่ะ" หลี่เซี้ยนเจ่อหัวเราะพลางลูบเคราอย่างอารมณ์ดี "มีเรื่องให้ข้าเครียด มันก็ต้องมีเรื่องให้ข้าผ่อนคลาย"
     ขณะที่สองนายบ่าวกำลังสนทนากันอย่างสนุกสนาน หลี่เหม่ยหลินก็เดินเข้ามาที่ห้องทำงานพร้อมด้วยขนมหวานที่บ่าวสองคนเดินถือเข้ามาตามหลัง
   "ข้ารู้ว่าพี่ใหญ่ไปพบท่านเจ้าเมืองคงจะหน้าดำเคร่งเครียดและท่านพี่อาจจะหิวเมื่อกลับมา ข้าก็เลยเข้าครัวแล้วทำขนมหวานมาให้ทาน" หลี่เหม่ยหลินพูดอย่างภูมิใจอีกทั้งพยักหน้าให้บ่าวสองคนที่ถือถาดขนมหวานมาวางไว้ที่โต๊ะ หลี่เซี้ยนเจ่อเมื่อเห็นขนมหวานที่วางอยู่ตรงหน้าก็ยิ้มพลางสูดกลิ่น
   "หอมดีนิ หน้าตาของขนมหวานก็น่าทาน เจ้าช่างรู้ใจพี่จริงนะ เหม่ยหลิน" หลี่เซี้ยนเจ่อชี้นิ้วไปที่เหม่ยหลินพลางยิ้มอย่างดีใจ
   "ข้ากับพี่เติบโตแล้วก็เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก นอกจากพ่อกับแม่ ก็มีพี่ที่ข้าสนิทและรู้ใจมากที่สุด" หลี่เหม่ยหลินเดินมานั่งกอดหลี่เซี้ยนเจ่อแล้วหัวซบมาที่ไหล่ชองพี่ชาย นานเท่าไหร่แล้วที่พี่น้องไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ ความอบอุ่นระหว่างพี่น้องที่ตั้งแต่เข้ามาทำงานก็เพิ่งจะได้อบอุ่นแบบนี้ แม้จะมาอยู่ห่างไกลบ้าน แต่ความรู้สึกแบบครอบครัวก็ยังคงมีให้เห็น
   "ปรกติเจ้าไม่เคยเป็นแบบนี้กับพี่เลยนะ มีอะไรหรือเปล่า" หลี่เซี้ยนเจ่อเอื้อมมือไปหยิบขนมมารับประทาน ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวที่เหมือนเขาจะเริ่มมีน้ำตาคลอ พ่อบ้านหลี่ที่รู้สถานการณ์ก็ขอตัวออกไปก่อนด้วยไม่อยากขัดเวลาความเป็นส่วนตัวของพี่กับน้อง
   "ตั้งแต่เรามาอยู่ที่นี่ พี่ก็แทบไม่มีเวลาให้เลย เพราะข้ารู้ว่าพี่ต้องทำงาน แต่อย่างน้องพี่ก็น่าจะมีเวลาให้ข้าบ้าง ข้าแค่อยากให้พี่รู้ว่ายังไงครอบครัวคือความสำคัญ" หลี่เหม่ยหลินเริ่มพูดเสียงสั่น
   "นี่ก็ใกล้จะถึงเทศกาลสำคัญแล้ว ข้าคิดว่าท่านพ่อกับท่านแม่คงจะมาร่วมงานด้วย พี่สัญญาแล้วกันว่าจะหาเวลาว่างมาเล่นหมากล้อมกับซ้อมกระบี่เป็นเพื่อนเจ้าดีไหม?" หลี่เซี้ยนเจ่อเอื้อมมือไปลูบหัวน้องสาวด้วยความเอ็นดู ซึ่งหลี่เหม่ยหลินก็ทำหน้าทะเล้นใส่ จนหลี่เซี้ยนเจ่อต้องเขกหัวลงไปเบาๆหนึ่งที "ขอบใจน่ะ ที่ทำขนมหวานมาให้พี่ทาน" หลี่เซี้ยนเจ่อขูขนมหวานในมือก่อนจะเอาเข้าปาก
   "ไม่เป็นไรหรอกพี่ ข้าจะได้ฝึกฝีมือในการทำอาหารด้วย" หลี่เหม่ยหลินยิ้มกว้างใส่พี่ชาย
     ขณะที่หลี่เซี้ยนเจ่อกำลังทานขนมหวานและนั่งดื่มชากับหลี่เหม่ยหลิน พ่อบ้านหลี่ก็เดินเข้ามารายงาน
   "เรียนใต้เท้า มีคนมาขอเข้าพบครับ" พ่อบ้านหลี่รายงานอยู่ตรงหน้าทางเข้าห้องทำงาน
   "เชิญเข้ามาได้" หลี่เซี้ยนเจ่อสั่งให้พ่อบ้านหลี่นำตัวคนที่ขอเข้าพบเข้ามาที่ห้องทำงาน ในใจพลางนึกย้อนดูว่าตัวเองได้นัดใครไว้หรือไม่
   "ใครกันเหรอ?พี่" หลี่เหม่ยหลินถามอย่างสงสัย หลี่เซี้ยนเจ่อก็ส่ายหน้าช้าๆให้เป็นคำตอบ
     พ่อบ้านหลี่เดินเข้ามาข้างในห้องทำงานก่อนจากนั้นก็เรียกคนที่มาขอเข้าพบให้เข้ามาข้างใน
   "เข้ามาได้" พ่อบ้านหลี่พูดเสียงดังลั่นห้องทำงาน
   "......"
   "เจ้ามาขอพบข้ามีเรื่องอะไรรึ?" หลี่เซี้ยนเจ่อลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกมาถามพลางสำรวจผู้มาใหม่
   "....."
   "เอ่อ....ขอข้านึกเดี๋ยว....ใช่แล้วข้านัดเจ้ามาเพื่อจะวานให้ช่วยงานนิดหน่อย" หลี่เซี้ยนเจ่อตบมือดังลั่นจนพากันสะดุ้งกันทั้งห้อง "พอดีข้าได้รับมอหมายให้มาจัดงานเทศกาลไหว้พระจันทร์ ก็เลยคิดว่าจะว่าจ้างให้เจ้าช่วยไปป่าวประกาศตามเมืองต่างๆ 15 เมืองให้ข้าหน่อย หากทำงานสำเร็จข้าจะตอบแทนค่าแรงให้ 15 ชั่ง ตกลงไหม?"
   "......"
   "งั้นก็ดีแล้ว ยังไงก้กลับมารายงานให้ข้าทราบที่จวนด้วยแล้วกัน" หลี่เซี้ยนเจ่อพูดอย่างดีใจ "ข้ามีเรื่องบ้างเรื่องจะให้เจ้าช่วยข้าหน่อย เจ้าช่วยนำจดหมายฉบับนี้ไปมอบให้กับคนที่บ้านของข้าที่ฉางอันได้ไหม?" หลี่เซี้ยนเจ่อยื่นจดหมายให้
   "........"
   "ขอบใจเจ้ามากจริงๆ ข้าไม่มีอะไรแล้ว เจ้าไปได้" หลี่เซี้ยนเจ่อพยักหน้าให้พ่อบ้านหลี่ส่งแขก
   "........"
     เมื่อพ่อบ้านหลี่ออกไปส่งแขกหลี่เหม่ยหลินก็หันมาถามอีกครั้ง
   "พี่จดหมายนั้นมีอะไรถึงได้ให้ไปส่งที่บ้านด้วย" หลี่เหม่ยหลินเขย่าแขนหลี่เซี้ยนเจ่อ
   "ก็เขียนไปว่า ให้มาร่วมงานเทศกาลไหว้พระจันทร์แค่นั้นเอง" หลี่เซี้ยนเจ่อิธิบายเนื้อหาในจดหมายแล้วก็ดึงแขนให้หลุดจากการเขย่า "นี่ก็ดึกมากแล้ว พี่ว่าเราควรแยกย้ายกันไปพักผ่อนกันเถอะ" ซึ่งเมื่อหลี่เซี้ยนเจ่อพูดเสร็จก็เดินออกจากห้องทำงานทันที
@Admin

   

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -5 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -5 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
บันทึกซางยาง
ทวนอสรพิษ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x4
x1
x1
โพสต์ 2017-9-15 13:46:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย YutaIzumi เมื่อ 2017-9-15 23:35

เส้นทางป่าวประกาศ 1
      หลังจากที่ยูตะตัดสินใจออกเดินทางจากบ้างของต้นที่เมืองหลันเยี่ย เขาอาศัยการเดินทางด้วยการติดสอยห้อยตามไปกับคาราวานพ่อค้า ที่เดินไปขายตามเมืองต่างๆ  แน่นอนนั้นทำให้เขาไม่สามารถเลือกจุดหมายปลายทาง แต่ว่าสิ่งที่แลกนั้นคือเขาสามารถศึกษาและเรียนรู้การค้าขายไปในตัวได้ แถมยังไม่เสียค้าใช้จ่ายในการเดินทางอีกด้วย จุดหมายแรกที่เขาเดินทางไปถึงนั้นคือเมืองอู๋จวิ้นนั้นเอง
     หลังจากที่ยูตะตกลงวันออกเดินทางอีกครั้งกับคาราวานพ่อค้าแล้ว เขาก็แยกตัวออกมาเพราะว่าวันนีเข้านี่มีธุระสำคัญบางอย่างต้องไปทำ ก่อนหน้านี่ขณะที่ยูตะอยู่ที่คาราวานพ่อค้านั้นเขาก็ได้รับจดหมายนัดจากขุนนางในเมืองอู๋จวิ้น โดยในความในจดหมายนั้นก็ไม่ได้ก็ไม่ได้ระบุอะไรมาก เพียงแค่เขียนว่าขอนัดเจอเพื่อให้ช่วยงานเท่านั้น ซึ่งยูตะก็ไม่เห็นเหตุผลที่ต้องปฏิเสธแต่อย่างใด แถมด้วยอีกฝ่ายยังเป็นถึงขุนนาง ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่ค่อยรู้เรื่องยศถาบรรดาศักดิ์ ในดินแดนนี่ดีนั้นแต่ว่า นี่ก็เป็นโอกาศอันดีของเขา ดูเหมือนจดหมายนั้นจะลงชื่อไว้ว่า หลี่ เซี้ยนเจ่อ
     เมือเขาเดินมาสักพัก เขาก็เดินมาถึงจวนของขุนนางชลประทานตามที่เขียนไว้ในจดหมาย ยูตะมองจวนนั้นอยู่สักครู่นึงก่อนที่จะเดินเข้าไปข้างใน เพื่อบอกความต้องการว่าเขามาขอพบใคร คนที่ออกมาต้อนรับเข้านั้นจะดูเหมือนจะเป็นพ่อบ้านของที่นี่รึเปล่านะ เรื่องนั้นยูตะเองก็ไม่สามารถบอกได้ก่อนที่พ่อคนนั้นจะพายูตะเข้ามาข้างในเดินตามทางเดินไปเรื่อยๆ ยูตะก็ได้มองไปมองมาถึงสภาพภายในจวนที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งไว้นาน แล้วนำมาปัดกวาดทำความสะอาดใหม่ ก่อนที่พ่อบ้านจะบอกให้เขายืนรออยู่ตรงนี่ก่อนเขาจะเดินเข้าห้อง ที่ดูเหมือนจะเป็นห้องทำงานไป
     "เข้ามาได้" คนที่ดูเหมือนจะเป็นพ่อบ้าน พูดเสียงดังออกมาจากห้อง
     ยูตะจึงค่อยเปิดประตูเข้าห้องไปแล้วเริ่มกล่าวแนะนำตัวขึ้น "สวัสดีครับ ผมยูตะ อิซุมิ"   
     "เจ้ามาขอพบข้ามีเรื่องอะไรรึ?" ชายหนุ่มคนนึงลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกมาถามพลางมองสำรวจมาที่ยูตะ   
     "อะ...เอ...เออ....ตามจดหมายนัดที่ผมได้รับ......" ยูตะถึงกับไปไม่ถูกเมื่อ ถูกคนที่นัดเขาเองถามว่ามีเรื่องอะไร พร้อมกับเริ่มคิดในใจว่า (นี่เรามาผิดที่รึเปล่านะ)   
     "เอ่อ....ขอข้านึกเดี๋ยว....ใช่แล้วข้านัดเจ้ามาเพื่อจะวานให้ช่วยงานนิดหน่อย" ว่าแล้วเขาตบมือดังลั่นจนพากันสะดุ้งกันทั้งห้อง "พอดีข้าได้รับมอหมายให้มาจัดงานเทศกาลไหว้พระจันทร์ ก็เลยคิดว่าจะว่าจ้างให้เจ้าช่วยไปป่าวประกาศตามเมืองต่างๆ 15 เมืองให้ข้าหน่อย หากทำงานสำเร็จข้าจะตอบแทนค่าแรงให้ 15 ชั่ง ตกลงไหม?"   
      "15 เมือง 15 ชั่ง เมืองละ 1 ชั่งสินะ อืม.... ได้ครับ ไม่มีปัญหา ผมจะรับทำงานนี่เอง" ยูตะครุ่นคิดอยู่พักนึงก่อนที่จะตอบตกลงไป
     "งั้นก็ดีแล้ว ยังไงก็กลับมารายงานให้ข้าทราบที่จวนด้วยแล้วกัน" ชายหนุ่มคนนั้นพูดอย่างดีใจ "ข้ามีเรื่องบ้างเรื่องจะให้เจ้าช่วยข้าหน่อย เจ้าช่วยนำจดหมายฉบับนี้ไปมอบให้กับคนที่บ้านของข้าที่ฉางอันได้ไหม?" ว่าแล้วเขาก็ยื่นจดหมายให้ยูตะ   
     "จดหมาย? อย่างนั้นหรือครับ" เขาพูดอย่างงงๆเล็กน้อยก่อนที่จะรับจดหมายนั้นมา "ได้ครับ ไม่มีปัญหาครับ" แล้วเขาก็ตบปากรับคำอย่างดีพร้อมกับจดหมายนั้นเข้ากระเป๋าไปอย่างดี   
     "ขอบใจเจ้ามากจริงๆ ข้าไม่มีอะไรแล้ว เจ้าไปได้" ชายหนุ่มคนนั้นพยักหน้าให้คนที่เหมือนว่าจะเป็นพ่อบ้านจริงๆพายูตะไปส่ง   
     "ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" ยูตะกล่าวขึ้นก่อนที่จะเดินตามพ่อบ้านคนนั้นออกไป
     เมือเขาเดินออกมาจากจวนแล้ว ยูตะก็ถอนหายใจเล็กน้อยด้วยความโล่งอก นั้นเป็นครั้งแรกที่เขาได้คุยกับคนทางราชการตั่งแต่มาอยู่ที่แผ่นดินนี่ ซึ่งดูเหมือนว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดีและ เร็วกว่าที่เขาคิดไว้เสียด้วย เขาจึงเริ่มเดินอย่างไร้จุดหมายออกจากจวนไป....

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +15 ความหิว -5 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 15 -5 + 3

ดูบันทึกคะแนน

今でもあなたはわたしの光
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
ฮั่นเสียหม่า
แปรรูปไม้
กราดิอุสทอง(ซ้าย)
เกราะทองคำ
ต้าเสวีย
ตัวเบาพื้นฐาน
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x2
x1000
x22
x71
x9999
x1760
x275
x4920
x1
x118
x225
x760
x2
x2
x8260
x30
x30
x20
x1
x30
x15
x16
x1720
x1
x45
x4
x10
x4
x1
x194
x50
x10
x1050
x2
x900
x18
x162
x115
x308
x148
x5
x4
x4
x10
x2
x54
x7235
x542
x20
x1
x374
x1336
x65
x47
x1
x209
x100
x20
x309
x163
x896
x10
x150
x3749
x967
x46
x24
x2
x50
x230
x3048
x19
x50
x19
x4
x20
x1
x1
x6
x105
x24
x1
x1
โพสต์ 2017-9-19 22:09:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     ยามค่ำที่จวนของขุนนางชลประทานของหลี่เซี้ยนเจ่อที่ยามนี้เขานั่งเคร่งเครียดกับการเดินหมากกับหลี่เหม่ยหลินที่โถงรับแขก ใช่ว่าเขาว่างเว้นจากงานหรือว่าละเลยหน้าที่ของตน เพียงแต่กลุ้มใจจึงต้องหากิจกรรมทำเพื่อผ่อนคลาย แต่กลับหลายเป็นว่าเมื่อหลี่เหม่ยหลินมาชวนเล่นหมากล้อมตัวเขากลับเครียดหนักยิ่งกว่าเดิมเสียอีก   "ปัดโธ่! ข้าแพ้เจ้าอีกแล้วเหรอเนี่ย" หลี่เซี้ยนเจ่อตบลงไปที่พื้นโต๊ะ
   "ก็พี่เดินหมากไม่ระวังเอง อีกนิดเดียวพี่ก็จะเสมอกับข้าแล้ว" หลี่เหม่ยหลินมองดูหมากบนกระดานพลางยิ้มแย้ม
   "เห้อ......จนป่านนี้แล้วข้ายังหาคนมาช่วยแต่งกลอนในงานเทศกาลไหว้พระจันทร์ไม่ได้เลย" หลี่เซี้ยนเจ่อถอนหายใจยาวๆแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขาเดินวนไปมาแล้วก็ส่ายหน้าเบาๆ ในใจเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้จึงหันหน้าไปมองน้องสาวของตนเองอย่างไม่วางตา
   "พี่ใหญ่ ทำไมมองหน้าข้าแบบนั้นละ" หลี่เหม่ยหลินที่เห็นสีหน้าพี่ชายของตนก็ตกใจเล็กน้อย
   "เจ้าช่วยข้าแต่งกลอนให้หน่อยได้ไหม? ถ้าเจ้าช่วยข้าแต่งกลอนได้ ข้าก็จะได้เบาใจลงไปได้เยอะเลย" หลี่เซี้ยนเจ่อเดินมาเขย่าน้องสาว
   "ก็ได้ ก็ได้ ก็ได้ ข้าช่วยพี่แต่งกลอนก็ได้ แต่พี่ช่วยเลิกเขย่าตัวข้าก่อนได้ไหม ข้าจะเวียนหัวเอา" หลี่เหม่ยหลินนั่งส่ายหัวเบาๆเพื่อเรียกสติกลับมา
     หลี่เซี้ยนเจ่อกวักมือเรียกพ่อบ้านหลี่ให้เข้ามาหา
   "ใต้เท้ามีอะไรจะใช้ข้าหรือครับ" พ่อบ้านหลี่ถังเดินเข้ามาหาแล้วก็คำนับลงอย่างช้าๆ
   "หลี่ถังภายในสองวันนี้ เจ้าช่วยไปจ้างคนงานมาช่วยข้าจัดงานที่จตุรัสกับทำขนมไหว้พระจันทร์ให้ข้าหน่อยสิ แล้วบอกพวกเขาด้วยว่าข้ามีเงินตอบแทนให้พวกเขาคนละ 200 ตำลึง" หลี่เซี้ยนเจ่อพูดกับพ่อบ้านหลี่ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
   "ได้ครับใต้เท้า คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร" พ่อบ้านหลี่เมื่อได้รับคำสั่งแล้วก็เดินจากไป
   "เหม่ยหลิน แล้วกลอนเจ้าจะเขียนให้ข้าเสร็จได้เมื่อไหร่?" หลี่เซี้ยนเจ่อหันมาถาม
   "ก็.......พรุ่งนี้ก็คงจะเสร็จ" หลี่เหม่ยหลินลากเสียงยาวจากนั้นก็ขอตัวไปนอน
     หลี่เซี้ยนเจ่อใจจริงก็อยากจะให้ท่านพ่อช่วยแต่งให้แต่เห็นว่าเมื่อมีคนใกล้ตัวที่มีความฉลาดพอที่จะเทียบเคียงกันได้ จึงได้ขอให้ช่วยเหลือจะได้ไม่ต้องรบกวนคนอื่น หลี่เซี้ยนเจ่อยืนจิบชาอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็เดินกลับไปยังห้องนอนของตนเอง
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
บันทึกซางยาง
ทวนอสรพิษ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x4
x1
x1
โพสต์ 2017-9-22 21:59:31 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     ยามค่ำคืนนี้ภายในจวนของหลี่เซี้ยนเจ่อมีบรรยากาศที่เงียบสงบยกเว้นเพียงในส่วนของห้องครัวและการเดินของบรรดาบ่าวในจวน หลี่เหม่ยหลินในวันนี้ดูจะเงียบและนิ่งเฉยนั่งอยู่ที่โถงรับแขกเพื่อรอฟังผลการตรวจอาการของหลี่เซี้ยนเจ่ออย่างใจเย็น ใครจะคาดคิดวันและคืนหมุนเปลี่ยนไม่สิ้นสุด วันวานเธอกับพี่ชายยังนั่งเล่นหมากล้อมกันอย่างสนุกสนาน วันนี้พี่ชายของเธอหลี่เซี้ยนเจ่อกลับต้องมานอนซมและมีอาการปวดหัวอย่างหนักจนต้องนอนพักฟื้น นิสัยที่ดื้อรั้นและไม่ยอมใครดูจะได้รับการถ่ายทอดมาจากบิดาไม่ผิดเพี้ยน     หลี่เซี้ยนเจ่อนอนซมอยู่บนเตียงในห้องนอนมีเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า ปากซีดเซียว ศรีษะยกไม่ขึ้นเนื่องด้วยปวดหัวอย่างหนัก หมอที่ตามมารักษาอย่างเร่งด่วนก็รีบรุดมาดูอาการแล้วก็ตรวจชีพจรและตามส่วนต่างๆของร่างกาย เมื่อตรวจเสร็จแล้วก็ลุกขึ้นพลางหลุบตาลงเหมือนอย่างคนที่ปลงอะไรได้สักอย่าง
   "ท่านหมอ ท่านตรวจอาการของใต้แท้าแล้วเป็นอย่างไรบ้าง?" พ่อบ้านหลี่ถังรีบเดินมาถาม
   "อาการของใต้เท้าไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วงมากนัก อย่าได้กังวลจนเกินเหตุไปเลย เพียงแต่อาจจะเคร่งเครียดจากงานเลยทำล้มป่วย แค่ขอให้เขาพักรักษาตัวให้ดีช่วงนี้ก็อย่าเพิ่งโหมงานหนัก 1-2 วันก็คงจะทุเลาและหายไปเอง" ท่านหมอหันไปดูอาการคนบนเตียงแล้วหันมาสบตากับพ่อบ้านหลี่
   "ข้าก็บอกใต้เท้าเขาอยู่แล้ว เพียงแต่ท่านเป็นกังวลกลัวว่างานจะเสร็จไม่ทันตามกำหนด ก็เลยเครียดจนต้องล้มป่วยลงเช่นนี้" พ่อบ้านหลี่พูดพลางส่ายหน้าเบาๆ   "เอาล่ะๆ แค่ให้เขาทานยาสักสองสามชุด พักผ่อนให้เพียงพอแล้วก็อย่างเครียดหรือกังวลสักสองวันก็น่าจะหายเป็นปรก ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อน" ท่านหมอยิ้มแล้วก็โบกมือจากนั้นก็เดินออกไปอย่างไม่รอช้า
   "พ่อบ้าน.......หลี่" หลี่เซี้ยนเจ่อลืมตาเรียกหาพ่อบ้านพลางไอออกมา
   "ใต้เท้า ข้าอยู่นี่" พ่อบ้านหลี่เดินเข้ามานั่งคุกเข่าอยู่ใกล้ๆ
   "งานที่ข้ามอบหมายให้เจ้าไปทำ ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง" หลี่เซี้ยนเจ่อถามพ่อบ้านหลี่ด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง
   "ท่านอย่าได้กังวล ข้าได้จัดหาคนไว้พร้อมแล้ว รอเพียงท่านสั่งการทุกอย่างก็จะเรียบร้อย" พ่อบ้านหลี่รีบตอบทันที
   "งั้นเหรอ....ดี ดีมาก แล้วน้องสาวของข้าตอนนี้อยู่ที่ใดรึ" หลี่เซี้ยนเจ่อตะแคงตัวหันมามองพ่อบ้านหลี่
   "ตอนนี้รออยู่ที่ห้องโถง ยังไงข้าจะให้บ่าวรีบไปตามคุณหนูมาให้ครับ" พ่อบ้านหลี่เห็นว่าหลี่เซี้ยนเจ่อพยักหน้าก็รีบสั่งบ่าวให้ไปตามหลี่เหม่ยหลินมาทันที
     หลี่เหม่ยหลินกึ่งเดินกึ่งวิ่งจากโถงรับแขกมายังห้องพักของหลี่เซี้ยนเจ่อ เมื่อหลี่เหม่ยหลินมาถึงพ่อบ้านหลี่ก็ลุกขึ้นแล้วออกไปยืนด้านข้างแล้วก็รับม้วนกระดาษจากหลี่เหม่ยหลินมาถือไว้
   "คราหน้าคราวหลัง เวลาพ่อบ้านหลี่ให้พี่ใหญ่พักผ่อน พี่ก็พักบ้างเถอะ เรื่องต่างๆพี่ก็มอบให้ข้าดูแลแทนก็ได้สอนนิดหน่อยข้าก็ทำเป็นแล้ว" หลี่เหม่ยหลินพูดพลางยกมือเช็ดที่ขอบตา
   "อืม....ข้าจะจำไว้แล้วกัน แล้วที่พี่ฝากให้เจ้าไปเขียนกลอนในวันไหว้พระจันทร์ เจ้าเขียนเสร็จแล้วหรือยัง?" หลี่เซี้ยนเจ่อประคองตัวเองกึ่งนั่งกึ่งนอน
   "ข้าเขียนเสร็จแล้วตั้งแต่เมื่อวาน" หลี่เหม่ยหลินกวักมือเรียกให้พ่อบ้านหลี่ส่งม้วนกระดาษมาให้ "คิดว่าพี่คงจะชอบ" หลี่เหม่ยหลินคลี่ม้วนกระดาษให้พี่ชายของตนได้อ่าน หลี่เซี้ยนเจ่อจึงต้องกวาดตาอ่านทุกตัวอักษร
   ดูก่อนดะดวง จันทร์     ศศิครับครอบเครื่องแก้ว
    ความงามวิ เพริศแพร้ว  ณ บุรินทร์ ธ ทรงธรรพ์
    อู๋จวิ้น บุ รีรมณ์     มะนะคมจะชมจันทร์
    ทั้งรวมขนมนั้น      รสสุวรรณ์ จะ นวลนาง
   "อืม...เป็นกลอนที่ไพเราะมาก หากท่านเจ้าเมืองได้อ่านก็คงจะรู้สึกแบบเดียวกับข้า" หลี่เซี้ยนเจ่อยิ้มอย่างพอใจพลางไอเบาๆออกมา
   "พี่ใหญ่ ข้าว่าเรื่องจัดแตกแต่งต้อนรับเทศกาลไหว้พระจันทร์ ยังไงให้ข้ากับพ่อบ้านหลี่เป็นคนดำเนินงานแทนดีไหม?" หลี่เหม่ยหลินเห็นอาการของพี่ชายก็อดสงสารไม่ได้
   "เรื่องนี้จะล่าช้าอีกไม่ได้แล้ว เพราะข้าจะต้องรายงานท่านเจ้าเมืองหลังเสร็จสิ้นทุกอย่าง"หลี่เซี้ยนเจ่อยังคงไอไม่หยุด
   "พรุ่งนี้ ข้ากับพ่อบ้านหลี่แล้วก็คนที่จ้างมาทั้งหมดจะไปช่วยกันตกแต่งสถานที่ พี่นอนอยู่นี้ก็รักษาตัวให้ดี ส่วนเรื่องทำขนมไหว้พระจันทร์ข้าจะคุมงานเอง" หลี่เหม่ยหลินบีบไหล่พี่ชายตัวเองเบาๆ
   "ข้าวางเอกสารทั้งหมดไว้ที่ห้องทำงานแล้ว หากเจ้าสงสัยอะไรก็ถามเอาที่พ่อบ้านหลี่แล้วกัน" หลี่เซี้ยนเจ่อกลับลงไปนอนอีกครั้งโดยมีน้องสาวของตนจับประคองจากนั้นหลี่เซี้ยนเจ่อก็หันหลังแล้วไม่พูดกับใครอีกเลย
   "หายป่วยไวๆนะ พี่" หลี่เหม่ยหลินจัดแจงผ้าห่มก่อนที่จะลุกจากเตียงแล้วก็เดินออกไป
   "ถนอมสุขภาพด้วย ใต้เท้า" พ่อบ้านหลี่คำนับแล้วก็เดินออกจากห้องพร้อมกับปิดประตูตามหลัง
     ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังของแผ่นหลังของเจ้าของจวนหลังนี้ ตอนนี้กำลังมีน้ำตาไหลออกมา เขารับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงของทุกคน แต่ก็ได้เพียงคิดในใจว่านับจากนี้เขาคงต้องดูแลตัวให้มากขึ้น
@Admin

     

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +55 ความหิว -4 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 55 -4 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
บันทึกซางยาง
ทวนอสรพิษ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x4
x1
x1
โพสต์ 2017-9-24 23:05:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     หลี่เซี้ยนเจ่อยังคงนอนหลับเป็นปรกติอยู่ที่ห้องนอนของตนเอง แต่ทำไมกลับละเมอประหนึ่งดั่งคนที่นอนฝันร้ายไม่ยอมตื่นเสียที
   "ท่านพี่ ท่านพี่ ข้าอยู่ตรงนี้ ท่านเดินมาหาข้าหน่อยสิคะ" เสียงสตรีลึกลับเรียกหาดั่งคนที่คุ้นเคย
   "ไป๋หลาน นั้นเจ้าใช่ไหม? เจ้ามาหาข้าแล้วใช่ไหม?" หลี่เซี้ยนเจ่อเอ่ยถามเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่ตนไม่ได้ยินมานาน
   "ทำไมท่านใจร้ายทิ้งข้าไว้ให้อยู่ตามลำพังละคะ" ไป๋หลานกล่าวอย่างตัดพ้อ
   "ข้าไม่ได้อยากทิ้งเจ้าไว้ตามลำพังเลย" หลี่เซี้ยนเจ่อวิ่งไปหาแล้วก็พบว่าไป๋หลานกำลังยืนร้องไห้
   "เพราะท่านกับท่านพ่อ ข้าจึงต้องอยู่แบบนี้ ข้าไว้ใจและติดตามท่าน แต่กลับโดนพวกท่านไล่ออกมาอย่างไม่ไยดี" ไป๋หลานมองหลี่เซี้ยนเจ่อด้วยสายตาโกรธแค้นและน้อยใจ
   "ข้าผิดเอง ข้าผิดเองที่ฟังท่านพ่อ ข้าผิดเองที่ทำให้เจ้าต้องเป็นแบบนี้" หลี่เซี้ยนเจ่อยื่นมือออกไปแต่พบว่าไป๋หลานก้าวถอยหลังออกไป
   "เพราะท่าน เพราะท่าน มันเป็นความผิดของท่านคนเดียว" ไป๋หลานตะโกนออกมา
     หลังจากนั้นหลี่เซี้ยนเจ่อก็พลันลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วก็ลุกขึ้นนั่งหอบหายใจแรงๆด้วยความตกใจ 'ไป๋หลาน' หลี่เซี้ยนเจ่อพึมพำออกมา จากนั้นบ่าวผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามา
   "ไม่ทรายว่านายท่านเป็นอะไรหรือเปล่า จะให้ข้าตามพ่อบ้านมาให้ไหม?ค่ะ" บ่าวเอ่ยถาม
   "ไม่ต้อง ข้าแค่ฝันร้ายนิดหน่อย เจ้าออกไปเถอะ" หลี่เซี้ยนเจ่อโบอกมือให้ออกไป
     จากนั้นไม่นานหลี่เซี้ยนเจ่อก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆเดินเข้ามาหาเขาที่ห้อง ซึ่งเขาคิดว่าบ่าวในจวนคงบอกใครสักคนให้ไปตามมาแน่ๆ
   "ได้ยินบ่าวคนหนึ่งมาแจ้งข้าว่า ใต้เท้านอนฝันร้ายเหรอครับ" พ่อบ้านหลี่นำผ้าชุบน้ำมาเช็ดตามลำตัวให้กับหลี่เซี้ยนเจ่อ
   "บ่าวพวกนี้เลวจริงๆ สงสัยข้าคงต้องจ้างใหม่ แค่ข้านอนฝันร้ายถึงกับต้องไปตามคนมาดุอาการของข้าด้วย" หลี่เซี้ยนเจ่อครางเบาๆในลำคอ
   "ใต้เท้าอาการดีขึ้นแล้ว พักผ่อนอีกหน่อยก็น่าจะหายเป็นปรกติแล้ว" พ่อบ้านหลี่นำมาไปชุบน้ำบิดผ้าให้แห้งแล้วก็ตากผ้าไว้ตรงขอบกะละมัง
   "แล้วงานที่ไปจัดการเป็นอย่างไรบ้าง" หลี่เซี้ยนเจ่อหันไปถาม
   "เรียนใต้เท้า งานตกแต่งสถานที่ที่จัตุรัสเรียบร้อยดีครับ" หลี่ถังพยีกหน้าเล็กน้อย
   "อืม....ดีแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถอะ ข้าจะนอนต่อแล้ว" หลี่เซี้ยนเจ่อขยับตัวนอนลงโดยมีพ่อบ้านหลี่คอยพยุง
   "ข้าน้อยขอตัว" พ่อบ้านหลี่โค้งคำนับแล้วก็หันหลังเดินออกจากห้องนอนของหลี่เซี้ยนจ่อออกไป
@Admin

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +5 ความหิว -4 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 5 -4 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
บันทึกซางยาง
ทวนอสรพิษ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x4
x1
x1
โพสต์ 2017-9-28 22:37:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
     ห้องโถงรับแขกคืนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นชาที่พ่อบ้านหลี่ได้ชงมาให้ หลี่เซี้ยนเจ่อยกถ้วยชาขึ้นจิบพลางวิเคราะห์หมากบนกระดานที่ตนเองกับน้องสาวได้เล่นกันมาจนจะจบกระดานแล้ว วันนี้เขาดูมีสีหน้าปรกติไม่ซีดเซียวเหมือนดั่งเช่นหลายวันที่ผ่านมา กองงานและเอกสารที่ต้องเตรียมก็ได้จัดการจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เพียงแต่หมากตรงหน้าที่เขาต้องเดินต่อไปทำให้เขาต้องคิดหนัก   "เจ้าไม่คิดที่อยากจะทำงานในตำแหน่งเสนาธิการบ้างเหรอ?" หลี่เซี้ยนเจ่อถามพลางวางถ้วยชาลง
   "ทำไมเหรอ? พี่" หลี่เหม่ยหลินเลิกคิ้วอย่างสงสัย
   "การวางหมากของเจ้า ทำให้แม่ทัพอย่างข้าอยากสงบศึกจริงๆ" หลี่เซี้ยนเจ่อกลั้วหัวเราะ
   "ดีแล้วที่พี่มาอยู่ฝ่ายบุ๋น ออกรบเองจะพากันตายทั้งทัพ" หลี่เหม่ยหลินกวาดตาดูรูปแบบหมากทั้งของตัวเองและของพี่ชาย
   "เอาเถอะๆ ดูรูปการแล้วข้าไม่แคล้วต้องแพ้เจ้าอีกครั้ง แล้วที่ให้ไปจ้างคนมาช่วยทำขนมไหว้พระจันทร์ เจ้าจัดการไปถึงไปแล้ว" หลี่เซี้ยนเจ่อยิ้มพลางลูบเคราแล้วหันไปถามหลี่เหม่ยหลิน
   "พรุ่งนี้ข้าจะให้พ่อบ้านหลี่ไปว่าจ้างคน จากนั้นข้าก็จะจัดแจงแบ่งงานให้พวกเขาเอง ไม่ต้องห่วงหรอกน่ะ พี่ ทุกอย่างจะเสร็จตามกำหนดแน่นอน" หลี่เหม่ยหลินยิ้มใส่หลี่เซี้ยนเจ่ออย่างทะเล้น เมื่อหลี่เซี้ยนเจ่อเห็นก็ได้แต่ส่ายหน้าพลางลอบถอนหายใจออกมาดังๆ หลี่เหม่ยหลินกับพ่อบ้านที่เห็นเข้าต่างก็มองหน้ากัน แล้วหลี่เหม่ยหลินก็เป็นฝ่ายเอ่ยถาม
   "เป็นอะไรเหรอ? พี่ มีอะไรหรือเปล่า" หลี่เหม่ยหลินเทชาลงถ้วยของหลี่เซี้ยนเจ่อจากนั้นก็ส่งให้
    หลี่เซี้ยนเจ่อรับถ้วยชามาพลางมองไปรอบห้องแล้วสายตาก็หยุดที่พื้น
   "ข้ามาอยู่ที่นี่ก็ร่วมเดือนกว่าแล้ว ในใจก็อดคิดถึงวันเก่าๆไม่ได้ บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่าหากปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระทำในสิ่งที่ตนปราถนา หากตอนนั้นข้าเลือกที่จะทิ้งหน้าที่ของบุตรแล้วหนีมากับไป๋หลาน ข้าคงจะรู้สึกดีกว่านี้ ทุกข์น้อยกว่านี้" หลี่เซี้ยนเจ่อดื่มชาจนหมดถ้วยแล้ววางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบาๆ
   "ไป๋หลานคนนั้นที่ใต้เท้าพูดถึง ใต้เท้าคงจะรักและคิดถึงนางมากสินะครับ" พ่อบ้านหลี่ที่ได้ฟังเจ้านายของตนพูดอย่างเศร้าสร้อยก็เอ่ยถามซึ่งหลี่เหม่ยหลินมองพ่อบ้านหลี่ด้วยสายตาที่ห้ามปราม
   "ไม่เป็นไรหรอก ตอนนั้นข้าไปช่วยนางที่หน้าผาแล้วเราก็ตกจากหน้าผาด้วยกัน ข้าบาดเจ็บและมีรอยฟกช้ำตามตัวเยอะ ข้าก็ได้ไป๋หลานเนี่ยแหละช่วยทำแผล หลังจากนั้นข้าสลบไปก็ได้นางอีกนั้นแหละที่อยู่เฝ้าข้างกายข้าไม่ยอมลุกไปไหน หนแรกที่ข้าได้สบตากับไป๋หลานข้ารู้สึกว่า ตัวเองได้หลงรักนางเข้าแล้ว แต่พอออกหน้าผาได้กลับมาถึงบ้านคนที่บ้านข้าต่างก็ไม่ยอมรับนาง จนสุดท้ายนางก็วิ่งหนีออกจากบ้านของข้าไป" หลี่เซี้ยนเจ่อเล่าถึงความทรงจำที่ยากจะลืมเลือนและหันไปสบตากับทุกคน
   "หากใต้เท้าได้โอกาสเจอไป๋หลานคนนั้นอีกครั้ง ท่านจะบอกอะไรกับนาง" พ่อบ้านหลี่ที่ได้ฟังประสบการณ์ชีวิตของเจ้านายก้อดซาบซึ้งและถามต่อไม่ได้
   "พ่อบ้านหลี่ ข้าว่าคงยาก" หลี่เหม่ยหลินหันไปบอกพ่อบ้านหลี่
   "หากได้เจอไป๋หลานอีกครั้งนะเหรอ ข้าคงจะขอโทษและสารภาพผิดกับนาง" หลี่เซี้ยนเจ่อพูดอย่างไม่แน่ใจ หลังนั้นเขาลุกขึ้นและเดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองทันที
@Admin
   

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เงินชั่ง +5 เงินตำลึง +300 ชื่อเสียง +10 ความหิว -6 Point +3 ย่อ เหตุผล
Admin + 5 + 300 + 10 -6 + 3

ดูบันทึกคะแนน

...
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
เทียนกุย
กำหนดลมหายใจ
บันทึกซางยาง
ทวนอสรพิษ
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x4
x4
x1
x1

ข้อความล้วน|อุปกรณ์พกพา|

Copyright © 2001-2012 | The Legend of Wulin  สงวนลิขสิทธิ์ | GMT+7, 2018-12-18 21:14

ขึ้นไปด้านบน